Miskien is dit vir my makliker as om die meeste te aanvaar, respekteer en selfs vreugdevol deel te neem aan die aanbidding van 'n godsdiens wat nie my eie is nie. Ek was immers al vir 'n aantal jare die koorregisseur van 'n First United Methodist-koor, terwyl ek albei op my eie afskuwelike manier 'n beoefenende Jood bly. Sommige mag my optrede as skynheilig beskou, maar ek doen nie.
Ek het baie geleer deur betrokke te raak by die musiek en ritueel van 'n ander godsdiens. En toe die predikant van die kerk wat ons geriewe gedeel het, my vertel het hoeveel hy my geestelike leierskap van die gekombineerde kore waardeer het, het dit my baie waardeer. Ek het die woorde van Jesus altyd diep gerespekteer en waardeer. As ek diegene wat in sy goddelikheid geglo het, suksesvol kon vermaan om die gees van die musiek wat hom opgewek het, te verdiep, het ek werklik my werk gedoen.
Loop 'n Myl in my skoene ... of my godsdiens
Ons hoor dikwels dat 'n mens 'n myl in ander se skoene moet loop om eers te verstaan ​​hoe daardie persoon voel. Dit is nog een van die wonderlike uitdrukkings wat ons so dikwels praat, maar so min omhels. Dit sal ons nie seermaak om 'n myl in 'n ander se godsdiens te loop nie. Dit sal ons nie seermaak om te bid, te sing en vir 'n paar uur oop te wees vir oortuigings wat vir ons vreemd mag wees nie. Inderdaad, dit kan ons gees verryk. Dit kan ons harte oopmaak: nie in teorie nie, nie op papier nie, maar in waarheid.
'N Les wat ek jare gelede as 'n Joodse koorregisseur in 'n Metodiste-kerk geleer het, is dat daar so baie is waarop ons dit eens is. Negentig persent van wat ek in die kerk verkondig het, kon ek maklik in die sinagoge gehoor het - soos byvoorbeeld, liefde en deernis is die fondamente van ons gelowe.
Viering van ons gemeenskaplike punte
So, wat moet ons doen? Omhels ons mekaar oor die negentig persent waaroor ons saamstem of bik en toelaat dat ons verdeel word deur die tien persent waaroor ons nie doen nie? Dit klink soos so 'n eenvoudige vraag. Tog, soos ons al te dikwels gevind het, is die antwoord moeilik om te kom. Dit is selfs moeilik vir diegene wat erken dat dinge moet verander.
In werklikheid erken baie diepgaande en diepbewegende boeke dat ons moet voortgaan. Maar baie van die energie in hulle blyk te fokus op die hervorming van 'n bepaalde godsdiens of die ontwikkeling van 'n nuwe een wat die meeste van die dinge wat voorheen gekom het, verlaat.
Ervaring van ander geestelike paaie
Ek glo dat dit wat ons moet agterlaat, onverdraagsaamheid, oneerbiedigheid en die gevoel van eksklusiwiteit is. Wanneer ek oor Interrogies preek en welkom is vir nuwelinge, beklemtoon ek dat niemand gevra word om sy of haar geloof by die deur te verlaat voordat hy inkom nie. Ons geloof is wie ons is. Natuurlik bring ons dit saam. Wat ons gevra word om te onthou, is dat die persoon wat langs ons sit, nie gevra is om haar of sy geloof by die deur te verlaat nie.
Ons verdien almal respek. En 'n deel van die leer wat die respek tot gevolg het, is om geestelike paaie te ervaar behalwe ons eie.
Waarom nie die Torah, en die Mis, en die woorde van Wesley, Mohammed, Jesus, Konfusius, die Boeddha en ander hoor nie? Is ons so arrogant dat ons nie van ander gelowe kan leer nie? Is ons so bang, is wie ons so broos is, dat ons nie vir 'n oomblik 'n myl kan loop of 'n diens in iemand anders se skoene kan spandeer nie?
Alle geestelike paaie lei ons huis
Godsdienste het verskille. Maar dit moet ons betrek, moenie ons skrik nie. Watter punt is daar om te ontken dat daar 'n verskeidenheid paaie is tot ons gemeenskaplike doelwit - dat daar meer as een pad na die berg van Fuji is? Hierdie paaie is anders. Daar is geen kwaad in nie. Hoekom nie die paaie vier nie? Hoekom nie die verskille vier nie?
Ek glo 'n "vra nie, sê nie" benadering tot godsdienstige oortuigings is as 'n bankrot 'n konsep in 'n geestelike gemeenskap soos dit in ons gewapende dienste is. So ook, "apart maar gelyk" is as 'n bankrot 'n geestelike antwoord, aangesien dit 'n rasse is. Ons moet met mekaar praat. Ons moet mekaar respekteer en eerbiedig. Ons moet mekaar se geestelike behoeftes voed.
Godsdienste is gereedskap: sal ons mure of brûe bou?
Laat ons ook nie diversiteit ontken of ignoreer nie. In plaas daarvan, laat ons dit omhels. Kom ons bou brûe vir verstand. Kom ons bou skuiling so dat almal wesens, groot en klein, mag lewe. Kom ons bou respek wat ons toelaat om nie net ons verskille te "duld" nie, maar om hulle te omhels en inderdaad deur hulle te verdra.
Of ons in God of 'n goddelike gees of 'n universele lewenskrag glo of in niks anders as ons eie vasberadenheid dat die heelal ons respek verdien en dat die lewe geregtig is op geregtigheid, laat ons bymekaar kom. Laat ons mekaar se lewens verryk. En dan, laat ons bou.
Ons godsdienste is inderdaad gereedskap. Hulle is wonderlike en wonderlike gereedskap. En met hulle kan ons inderdaad bou. Maar of ons mure of brûe bou ... dit bly vir ons.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Hoekom moet ons almal 'n myl loop in iemand anders se godsdiens