Chanette Paul se nuutste: uittreksel uit Raaiselspieël – romanza.co.za
by Monique aan April 23, 2014 0 Kommentaar
Sy hand is op pad om die glasie neer te sit toe hy tussen die bottels deur die beweging agter hom sien.
Iets ruk deur sy lyf en die volgende oomblik ontplof sy ore. Vermiljoen spat teen die bottels aan, verf die versplinterende spieël daaragter toe. Sy rumatiekknieë gee stadig bes. Hy gryp na die blad. Dit hou hom 'n oomblik lank regop voor die kettinkie meegee onder sy gewig. Nie verf nie, besef hy terwyl hy val. Bloed. Sy bloed.
Die pyn wat deur Frieda skiet, is verlammend. Die tuinvurkie vlieg uit haar hand. Sy snak na haar asem, gryp na haar hart asof sy die pyn kan vasvang. Haar bene gee mee en sy sak lomp op die gietysterstoel neer. Die glas bessiesap spat van die tuintafel af. Deur 'n rooi waas sien sy die kristal versplinter, maar hoor nie die breekklanke nie.
"Mevrou?" Dis wat die tuinman se lippe sê, maar sy hoor nie die woord nie.
Die donkerte wat oor haar sak, is 'n diep rooi kleur.
Toe sy bykom, lê sy op haar rug op die grasperk. Die kikoejoe prik deur die dun lap van haar hemp en teen haar kaal arms asof sy op 'n stekelbed lê.
"O, jirretjie. O jirretjie, jirretjie," kerm Amos.
"Hou jou bek, my magtag! Die Jirre se naam so ydelik staan en gebruik en dit hier waar ons dalk aanstons met 'n sterfte op hande sit!" Edie se stem is skril van paniek. "Gaan foun die amblans! Mevrou?" Edie kniel by haar. "Ai, Mevroutjie, tog. Ag, dank die liewe Jirre. Sy's by, Amos."
Frieda skud haar kop. "Los die ambulans. Ek is oukei." Haar stem kom skor.
"Maar hoe kan Mevrou dan nou oukei wees?"
"Net water. Asseblief." Die dors is versengend.
"Ai, Mevrou is dan yskoud. En dit hier op 'n dag wanneer mens die kraaie se kleintongetjies kan sien." Edie vryf Frieda se hand. "Sie jy die water gaan haal, Amos!" skel sy oor haar skouer en vryf die ander hand ook. "Maar wat het dan gebeure, Mevrou?"
"My pa is dood." Sy het dit nie besef totdat sy dit gesê het nie.
"Meneer Nils? Maar hoe weet Mevrou? Die selfoon lê dan in die sitkamer."
"Hy is geskiet."
"Maar wie …? Hoe?" Edie se oë rek. Sy sit terug van Frieda af, laat val haar hand. "Mevrou?"
Frieda probeer regop kom, maar die duiseligheid oorval haar weer. "Dit het nou net gebeur. Ag hemel, Edie, ek wou nog probeer vrede maak ná …" Hulle laaste uitval was nog meer verwoestend as vantevore.