Wat was die verhouding tussen die Katolieke Kerk en die Karolingiese keisers? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Karel die Grote is deur die pous in die jaar 800 gekroon. Maar was dit Karel die Grote se keuse, of was hy verplig om dit te doen? Nadat hy sy lande verower het, kon hy nie net homself as keiser kroon nie? Het die pous en die biskoppe boonop enige tydelike mag oor die Ryk gehad? Hoe het hierdie verhouding verander met die dood van Karel die Grote?
Ek haal uit die gevoelens van Karel die Grote oor die keiser tot kroon aan Die beskawing van die Middeleeue deur Norman F Cantor, hoofstuk ses "The Making of Carolingian Kingship":
Op Kersdag 800, toe Karel die Grote uit die gebed voor die graf van Sint Petrus opgestaan ​​het, het pous Leo skielik die kroon op die koning se kop neergelê, en die goed ingeoefende Romeinse geestelikes en mense skree: "Charles Augustus, gekroon groot en vrede- gee keiser van die Romeine lewe en oorwinning! " Karel die Grote was so verontwaardig en bedroef dat hy volgens Einhard gesê het dat hy nooit op daardie dag die kerk sou binnegekom het nie, al was dit 'n baie belangrike godsdienstige fees, as hy die bedoeling van die pous geweet het. Karel die Grote het alles in sy vermoë gedoen om die woedende Bisantyne te versag, wat beweer het dat hulle keiserlike titel van hulle gesteel is. Hy het amper nooit die titel keiser van die Romeine, wat die pous hom gegee het, gebruik nie, maar het hom tevrede gestel met die frase "Keiser, koning van die Franken en Lombarden" om die werklike en effektiewe basis van sy mag aan te dui.
Die keiserlike kroning van Karel die Grote het groot geskille ontlok onder historici, waarvan baie Einhard se stelling as buitensporige beskeidenheid van Karel die Grote afgemaak het. Die feit is dat Karel die Grote nie as keiser van die Romeine gekroon wou word nie, want eerstens beteken 'Romein' vir hom 'Bisantynse', en hy het geen begeerte gehad om die heerser in Konstantinopel na te volg nie, en tweedens omdat hy die konstitusionele implikasies van 'n pouslike kroning en was nie van plan om hom in die posisie van skuld of swakheid by die biskop van Rome te plaas nie. Wat die situasie egter ingewikkelder maak, is dat 'n keiserlike ideaal onder die kerkmanne van die Karolingiese ryk na vore kom, maar dit was nie dieselfde konsep van die ryk wat in Konstantinopel of in Rome geheers het nie. Veral die briewe van Alcuin is vol verwysings na die 'Christelike Ryk' en 'Europa', die gebied aangrensend aan die Latynse Christendom wie se leier Karel die Grote was. Met die oog op Charles se bydraes tot die welsyn van Europa en met die oog op sy posisie as die grootste koning in Europa, het Alcuin en ander hofkerkmanne begin dink dat Karel die Grote die titel van keiser moet neem. Hierdie siening het egter min te doen gehad met die navolging van die ou Romeinse keiser of die heerser in Konstantinopel; dit was eerder bedoel om die apoteose te wees van Karel die Grote se posisie as die leier van die Christendom. Dit is waarskynlik dat 'n keiserlike kroning van Karel die Grote sou plaasgevind het as die pous nie die Frankiese koning en sy raadgewers op Kersdag 800 sou afskrik nie. Sekerlik sou Karel die Grote nie toegelaat het dat hy deur die pous gekroon word nie; die kroning wat hy verkies het, was die kroning wat hy in 813 gebruik het toe hy sy seun en erfgenaam, Louis, keiser gekroon het.
Nadat hy deur die pous gekroon is, het Karel die Grote gekies om sy keiserlike titel te interpreteer op die manier wat deur Alcuin omskryf is. Hy het geweier om aan homself as 'n Romeinse keiser te dink, het die sanksies geïgnoreer wat die pous in sy kroning impliseer, het voortgegaan om homself koning van die Franken en Lombarde te noem, en beskou die titel van keiser as die uitdrukking van sy posisie as Christelike oorlog held, teokratiese monarg en leier van die Frankiese kerk.
Die keiserlike ideaal speel 'n baie belangriker rol in die beleid van Charles se seun en kleinseun, Lodewyk die Vroom en Karel die Kaal, en dit het 'n konsep geword waarvan die inhoud baie swaarder beïnvloed is deur die oorspronklike pouslike ideologie. Die Karolingiese kerkmanne van die negende eeu het wegbeweeg van die Christelike ryk van Karel die Grote en in die rigting van 'n politieke antiquarisme wat die volle herlewing van die Romeinse keiserlike idees wou volg deur die sierlike hofseremonie van die Bisantynse keisers na te volg en deur die volledige titel, keiser van die Romeine. Reeds in 816 het Louis die Vroom hom deur die pous laat salf met hierdie titel. Vir die Karolingiese heersers uit die negende eeu en hul kerklike ondersteuners was die klem op die keiserlike titel en die assosiasie van die Karolingiese heerser met die Romeinse keisers 'n steunpilaar teen die progressiewe agteruitgang van die koninklike mag na Karel die Grote se dood. Ideologie het 'n plaasvervanger geword van die bekendheid van Karel die Grote as 'n Germaanse oorlogsleier. Maar ideologie kon niks doen om die toenemende vloed van lokalisme en die opkoms van feodale heerskappy te stuit nie. Die biskoppe uit die negende eeu het verhandelinge oor die heerlikheid van ryk en koningskap saamgestel en die Karolingiese keisers het hul hofseremonie uitgebrei, maar hulle kon nie effektiewe leierskap in hul koninkryk handhaaf nie.
Die pousdom het op die lange duur niks meer as die Karolingers verdien uit die herlewing van die keiserlike titel in die Weste en uit die aanvaarding deur die Karolingers van die Romanistiese ideologie nie. Die middel van die negende-eeuse pous Nicholas I het aggressief die radikale leer van die skenking van Konstantyn beweer, en die pouse was bedrewe in die gebruik van hul beheer oor die keiserlike titel om die latere Karolingers te teister, maar dit het die pousdom nie van rampspoed in die laat negende eeu. Die pouse het 'n sterk Karolingiese heerser nodig gehad om hulle te beskerm teen die gangster Romeinse adel. Met die agteruitgang van die Karolingiese mag het die pousdom in die laat negende en eerste helfte van die tiende eeu een van sy donkerste periodes betree, waarin dit die marionet geword het van die heersende Romeinse adel en sy posisie as leier in die Europese samelewing heeltemal verloor het .
As die geskiedenis van die negende eeu van alle kante misluk, moet dit ons nie verblind vir die feit dat 'n nuwe element in die politieke lewe van Wes -Europa ingebring is nie. In die laaste deel van die tiende eeu is die titel weer opgeneem deur die Duitse monargie, wat uit die ruïnes van die oos -Karolingiese koninkryk opgestaan ​​het. Die Duitse konings sou die keiserlike titel tot die middel van die dertiende eeu 'n noodsaaklike deel van hul beleid maak, en hul opvolgers sou die titel tot 1806 behou.
Die Franken en die Kerk
Miskien is die een of die belangrikste Barbaarse groepe wat bekend is vir die ontwikkeling van die Westerse Beskawing, een van die Franke. Hierdie barbaarse groep was gelokaliseer in die gebied van Gallië. Met sy geweldige krag in die stryd en bekwame leiers, kon hy sy koninkryk oorwin en versprei om die magtigste van die barbare te word. Toe hulle begin omskakel na die Christendom na hul bekering van die Merovingiese koning (Clovis), het hulle die uitbreiding van die Christendom moontlik gemaak.
Hulle bekering was maklik, maar stadig, en dit het die Kerk geneem om die Franken met groot oorgawe op te lei en te onderrig. Om hierdie rede staan ​​Frankryk bekend as die " verste dogter van die Kerk ". Die Franken het die Christendom 'n voordeel ten opsigte van bekering gegee, aangesien dit nie Ariërs was nie, 'n godsdiens wat basies geleer het dat Christus nie God is nie. Dit wil sê dat hulle nie gestruktureer was met vooropgestelde idees oor Jesus Christus nie, dus was dit makliker om hulle te leer en hulle tot die Christendom te bekeer as met ander barbaarse groepe wat in die kettery van Arianisme geglo het.
Hulle bekerings was egter normaalweg in die massas na hul keuses van die leiers, wat die opregtheid van sommige van diegene wat onmiddellik tot bekering gekom het, sou twyfel, bloot om die leier te volg. Dit het daartoe gelei dat sommige Franke beide hulle gode en Jesus aanbid het, selfs binne die geestelikes. Gedurende die middel van die sewende eeu sou die Frankiese leër vroue en kinders opoffer om die geeste te bevredig. Dan sou Sint Bonifatius amptelik aan die Kerk verslag doen oor die toestande in die Merovingiese Gallië, wat inderdaad swak was. Mense koop kerkkantore om invloed te verkry, deur gebruik te maak van kerkeiendom om hul gesinne te verryk, geestelikes sou trou en ander dra wapens en vergiet bloed. Die kerk van die Franke het hervorming nodig gehad.
Om die hervorming uit te voer, het St. Bonifatius die hulp verkry van die burgemeesters van die paleis, wat die Karolingers was, hoofsaaklik Pepyn die kort en Carloman. Hierdie hervorming het 'n vriendskapsband tussen die Franke en die pous gevorm, aangesien hulle nou in voortdurende kontak was. Intussen het die Karolingiese gesin in roem en mag gegroei. Hulle het die volle beheer van die kantoor van die burgemeester van die paleis oorgeneem en dit 'n erflike kantoor gemaak; hulle het die gesag de facto (nie -amptelik, maar wettig) van die koning uitgeoefen en het 'n uitstekende militêre mag gehad wat beroemd is deur Charles Martel wat die Moslems verslaan het by die Slag van Tours (732).
Die Merowingers was kwaai stryders, maar onbevoegde heersers op elke gebied van die administrasie. Hulle het ook probleme onder mekaar gehad en het gesinne en mense van mekaar geslag. Die Frankiese koninkryk het orde nodig en dit word hoofsaaklik deur die Katolieke Kerk gestig saam met die burgemeesters van die paleis of Karolingers. Daarom het Pepyn die Korte, toe hy dit besef het, daarin belanggestel om die titel van die koning wettig te verkry, en dit het beteken dat hy dit nie met geweld sou neem nie, maar daarvoor sou vra.
Pepyn het na die huidige pous, pous Zachary I, gegaan en hom gevra of dit 'n goeie situasie is dat die koning geen mag het nie en dat diegene wat dit gehad het, nie die titel van die koning kan hou nie. Zachary antwoord en sê dat dit nie goed is nie, dat dit wanorde en onnatuurlik is, en daarom seën hy die verandering van die dinastie van die Merowingiese familie na die Karolingiese familie in 751. Vir my lyk dit alles baie polities (nie eg nie), soos die kerk sou wil iets hê in ruil vir die guns wat dit aan die Karolingers en Franken in die algemeen gegee het om die orde daar te stel. Die kerk sou trou, beskerming en militêre mag soek met die magtige Franken, aangesien dit Romeinse aristokrate, die Bisantynse Ryk en die Langobarde wat met geweld wou inneem en nie die gesag van die pous wou respekteer nie, sou hanteer.
Al hierdie faktore het aanleiding gegee tot die pouslik-Frankiese alliansie. Die pouse het al hoe meer begin twyfel oor die betroubaarheid van die Bisantynse keisers as bondgenote en beskermers. In die eerste plek was die Bisantyne betrokke by dwaalleer soos monotelisme en ikonoklasma, het hulle 'n paar pouse geteister, soms probeer om die besluite van die kerk te beheer, en was hulle nie baie bekommerd oor die toename in mag van die dreigende Lombarde nie. Toe die Angelsaksers (Boniface en Clement) as sendelinge kom om die Duitse volke te bekeer en die Frankiese kerk te hervorm, het hulle die belangrikste skakel geword om die pousdom met die Frankiese leiers te verenig.
Toe die konflik tussen die pouse tussen die Bisantynse ryk en die Langobarde begin, kon die pouse nie net losbreek van die alliansie met Bisantium nie, aangesien dit hulle kwesbaar sou gemaak het vir enige aanval deur die Langobarde wat Rome omring het. Die Lombarde het 'n geruime tyd in die 7de eeu hul druk op die verowering van Rome verminder, totdat hul leier, Aistulf, die mag verkry en hul ambisie hernu het. Die oomblik toe Aistulf die stad Ravenna inneem, reageer die Bisantyne eenvoudig met 'n diplomatieke protesnota. Dit het die pousdom ooit bekommerd gemaak en in die herfs van 753 het pous Stephen II die eerste pous geword om die Alpe oor te steek en met Aistulf te onderhandel om die beleg van Rome te verlaat en die verowerde gebied terug te keer. Toe dit misluk, gaan die pous na die Franke, spesifiek Pepyn die Korte, wat die Langobards verslaan en die gesteelde grond aan die pouse terugbesorg het.
Die verhouding tussen die Christendom en die skolastiek gedurende die Middeleeue
Die era van skolastiek was nie net die bekrompe en beperkende vorm van opvoeding wat baie moderne geleerdes as intellektuele stagnasie beskou het nie. Die algemene konsep van skolastiek kan nie buite sy historiese konteks verstaan ​​word nie. Die skolastiese beweging het begin as 'n reaksie op die bitter onrus van die donker eeue, en het op sy hoogtepunt in die twaalfde en dertiende eeu uitgeloop op 'n verfynde metode van kritiese denke. Skolastiek kan beskou word as die intellektuele verfyning van die kennis wat geleerdes van die Middeleeue beskikbaar het. Hoewel die Middeleeue nie 'n tyd van groot intellektuele groei was nie, het dit verseker dat Europa nooit weer 'n tyd van volledige intellektuele stilstand sou sien nie. Met betrekking tot die historiese konteks van skolastiek, kan die Middeleeue nie verstaan ​​word sonder die erkenning van die oorheersende krag van die Christendom deur die hele Europese samelewing nie. Die skolastiese beweging is binne -in gesaai, en het gegroei met die vordering van die Rooms -Katolieke Kerk: die belangrikste kultivars daarvan. Die vaders van die Rooms -Katolieke Kerk het die eerste outeurs van skolastiese denke geword deur harmonie te skep tussen die kontrasterende standpunte van filosofie en teologie. Die werke van heiliges het die tekste geword wat die skoliere van die klooster- en katedraalskole tot hul nagedagtenis verbind het. As gevolg hiervan het die groei van die Christendom en die onderwys saamgeval gedurende die hele middeleeuse Europa. Die intellektuele gedagte van die Middeleeue word beklemtoon deur die simbiotiese verhouding tussen die skolastiek en die Christendom, wat gelei het tot 'n vaste en formele onderwysstelsel en die behoud van godsdienstige, klassieke en antieke werke, wat saam die intellektuele weg na die Europese Renaissance.
Alhoewel die skolastiese beweging nie uit nuwe intellektuele ontwikkelinge bestaan ​​nie, het dit wel die doel van 'n intellektuele ontwaking gedien. Hierdie tydperk van opvoeding en intellektuele denke sou dien as die voorgrond vir die ontwikkeling van hoër onderwys. Die skolastiek begin in die Christelike kloosters met die opbou van kennis, hierdie kloosters sou later in universiteite verander. Die opkoms van universiteite het egter teen die einde van die regering van die skolastiek begin, en hierdie bespreking bly binne die perke van die ontwikkeling van die klooster- en katedraalskole. In sy breedste raamwerk het skolastiek binne die Kerk ontwikkel. Vanweë die skamele intellektuele materiaal wat beskikbaar is, "het die beperkte leer van die tye in 'n gesistematiseerde vorm ingedeel, grootliks op die deduktiewe basis van die Aristoteliaanse logika" (graf 51). Vanweë die mag wat die kerk uitoefen, is alle onderwerpe, hetsy godsdienstig of sekulêr, deur middel van 'n hoogs teologiese perspektief benader. Middeleeuse denke van die negende tot die twaalfde en dertiende eeu is oorheers deur hierdie ideaal, en is dus geleer binne die skole van die Kerk, waardeur die metodes van skolastiek versterk is. Die skolastiek was inderdaad "die eienaardige metodes en neigings van filosofiese bespiegeling wat binne die Kerk ontstaan ​​het". Die term skolastiek is afgelei van 'doctor scholasticus', die term wat gebruik word vir die gemagtigde onderwysers in die kloosterskole (graf 50). Vanaf die begin van die kloosteropvoeding in die Middeleeue was skolastiek en die Christendom verweef, wat 'n invloed gehad het op diegene wat 'n hoër intellek in die skole wou soek. Beide die Christelike godsdiens en die skolastiese metode was die basis van die leerder van 'n skoolman. Dit het 'n jong geleerde se doel geword deur middel van skolastiese afleiding en argumentasie, om aan te toon hoe leerstellings 'in ooreenstemming met mekaar en volgens die rede' was (graf 51). Selfs met sy klaarblyklike gebreke, soos die kenmerkende beperkte omvang daarvan, was die grootste doel van skolastiek om 'n student toe te rus met die dialektiese en intellektuele dissipline wat 'n individu in staat gestel het om skerp kennis te dra van die tyd.
Middeleeuse onderwys in Europa het begin met die ontwikkeling van die klooster- en biskoplike skole, en dit is dus waar die oorsprong van skolastiek gevind word. Die vestiging van kloosters, "het ontstaan ​​uit protes teen ondeug en korrupsie en het die weg gewys na 'n dieper godsdiens en edeler lewe" (graf 21). Op grond van die Benediktynse kode was die primêre doel van kloosteropvoeding die dissipline en onderdrukking van die liggaam, en het die doktrines van arbeid en sistematiese lees baie prominent geword. Deur die daaglikse toewyding van lees het geletterdheid in Europa begin herleef (graf 10). Klein geïsoleerde gemeenskappe het rondom kloosters gevorm en 'n gereserveerde opgevoede kultuur geskep, wie se kennis binnekort sou versprei met die groeiende invloed en sterkte van die Kerk. Monnike in hierdie gemeenskappe het die vraag na manuskripte en die reproduksies van die teks geskep. As gevolg hiervan het kloosters waardevolle bewaarplekke geword wat die behoud van antieke literatuur en leer behou het. Namate die kloosterlewe gegroei het, het die belangstelling en versorging van ou manuskripte toegeneem, en die vraag na duplikate van die heilige geskrifte het gelei tot die toevoeging van die scriptorium, 'n ruimte wat gereserveer is vir die kopiëring van tekste. So het die behoud van tekste die primêre bron van arbeid in die monastieke lewe geword.
Terwyl die kopiëring van heilige tekste in die eerste plek betrekking het op die netheid van lyne en versigtige versiering, het monnike intellektuele en morele invloede uit die inhoud van hul werk gekry. Die teks versterk nie net die begrip van taal, lees en skryf nie, maar ook monnike het hul eie persoonlike verbintenisse met die godsdienstige onderwerpe begin maak. As gevolg hiervan het monnike outeurs geword oor hoofsaaklik godsdienstige onderwerpe soos: "kommentaar op die Skrif of die Christelike vaders, die lewens van die heiliges en die preke of morele verhale" (graf 12). Hierdie geskrifte dui die eerste voorbeelde aan van die rudimentêre eienskappe van skolastiese denke/opvoeding. Die monnike en skoliere van die kloosters het begin met 'n sterk klem op die uitbreiding van kennis deur dialektiese redenasie. Wat in die geskrifte van monnike begin het, was die metode van kritiese denke wat die leer van die Middeleeuse Europa sou oorheers.
'N Groter begrip van die verhoudings tussen die Christelike geloof en die skolastiese metode kan gesien word binne die invloedryke geskrifte van Middeleeuse monnike. Hulle werke verstewig beide die begrip van die leerstellings van die Christendom en die groei van die kritiese intellektuele denke wat kenmerkend is van skolastiek. Een so 'n Benediktynse monnik was die heilige Anselm van Bec (1033-1109), wie se geskrifte, in ooreenstemming met die metodes van skolastiek, baie bygedra het tot die begrip van die ingewikkeldhede van die Christelike geloof. Onthou dat skolastiek gekombineer het, "filosofie, gesien as die outonome werking van die rede, en teologie, waar die sekerheid van die gevolgtrekkings gebaseer is op die geloofsbeginsels" (Vignaux 35). Hierdie konsep word beskou as 'n idee onder die algemene term filosofiese teologie. Met die groeiende invloed van sekulêre werke in die Middeleeue, ondersteun monnike soos Anselm die Christelike dogma deur die uitskakeling van teenstrydighede deur intense dialektiese analise. Anselmus glo in die ooreenstemming van die rede met dogma, maar was van mening dat geloof kennis moet voorafgaan soos hy eenmaal gesê het: "Die Christen behoort deur te gaan tot kennis deur geloof, nie tot geloof deur kennis nie" (graf 51). Anselm bestee baie tyd daaraan om verskillende Christelike dogmas soos die Drie-eenheid duidelik te maak, en word die invloedrykste/beroemdste vir toekomstige geleerdes in sy 'ontologiese' argument vir die bestaan ​​van God (graf 51-52). In ooreenstemming met skolastiek, wou Anselm nie nuwe waarheid ontdek nie, maar wou hy 'n duideliker konsep van sy bestaande oortuigings definieer deur middel van die rede. Rede kom deur die vergelyking van werke soos sy De veritate, wat as filosofies beskou sou word, met die Heilige Skrif (Vignaux 35). Luscombe ondersteun hierdie idee, want in sy perspektief het Anselm "probeer om sy bestaande oortuigings te ondersoek met die instrument van die rede - en nie alleen hiermee nie, maar ook vir gebed - en met die doel om die betekenis, die implikasies daarvan na vore te bring en toe te lig , en ook die waarheid en die geloofwaardigheid van die Skrif en van die geopenbaarde waarheid "(44). Anselm se werk, soos baie ander skolastici, het die komplekse begrip van tradisionele leerstellings bevorder. Die belangrikste kenmerke van Anselm se argumente was dat hoewel dit suiwer argumente van die Christelike geloof was, dit ook as argumente van logika en rede aangegaan het.
Terwyl die kloosterskole klein onderwysgemeenskappe gestig het, het leer eers wydverspreid geword met die oprigting van Abbey- en katedraalskole. Dit was deur die verhouding tussen opvoeding en die Rooms -Katolieke Kerk dat skolastiek gedurende die Middeleeue goed gevestig geraak het. Hierdie vordering het gestalte gekry gedurende 'n kort periode in die Middeleeue, die Karolingiese Renaissance genoem. Die Karolingiese dinastie het uit 'n tydperk ontstaan ​​wat politieke ontbinding weerspieël. Een van die meer prominente figure van hierdie era, bekend as Karel die Grote, of Karel die Grote (742-814), wat sy mag gebruik het wat die pous aan hom gegee het oor die verenigde Frankiese staat om 'n ware eenheid van sy volk te verseker (Pedersen 72) . Karel die Grote, wat deur monnike geleer is en sodoende formele opvoeding ontvang het, erken dat die eenheid van sy mense 'slegs deur die innerlike lewe bewerkstellig kan word deur middel van 'n gemeenskaplike taal, kultuur en idees', en dus 'n herlewing van leer nodig geag is (graf 27). Histories was daar aan die einde van die agtste eeu 'n gebrek aan opvoeding by nie net die amptenare van die Kerk nie, maar ook die 'sekulêre' geestelikes en adel. Die klooster- en katedraalskole het ongelukkig stilgestaan ​​in die produksie van manuskripte en intellek. Hierdie saak is bewys deur die brief van Karel die Grote aan die abt van Fulda, waarin hy verklaar,
Ons het gereeld briewe van monnike ontvang en daarin die regte gevoelens herken, maar 'n onbehoorlike styl en taal. Die gevoelens wat hulle geïnspireer het deur hul toewyding aan ons, kon hulle nie korrek uitdruk nie, omdat hulle die studie van taal verwaarloos het. Daarom het ons begin vrees dat, net soos die monnike die skryfkuns verloor het, net so ook die vermoë verloor het om die Heilige Skrif te verstaan ​​en dat ons almal weet dat, hoewel foute in woorde gevaarlik is, foute in begrip is nog meer so (graf 27).
Vanweë hierdie gebrek aan volgehoue ​​kennis het Karel die Grote sy mag oor die kloosters en bisdom gebruik as die grondslag van 'n hersiene georganiseerde onderwysstelsel. Dit was Karel die Grote wat openbare onderwys dus wou verbind met die reeds gevestigde opvoeding van monnike (Pedersen 74, 78). In 787 word 'n opvoedkundige hoofstad uitgereik aan die abte van al die kloosters, om die geestelikes van hul geletterdheid te weerlê, en vir die skole om ten minste 'n volledige elementêre opleiding aan te bied. Deur die Kerk as 'n leermiddel te gebruik, het die sluise van kennis begin oopgaan sodat die skolastiese beweging 'n groter poel van intelligente kon bereik. Leringe wat voorheen gereserveer was vir die 'gewone' geestelikes van die kloostergemeenskap, is aan die algemene Europese samelewing oorgedra.
Die skole wat in die kerke gevestig is, het 'n belangrike rol gespeel in die groei van intellektuele ontwaking gedurende die Middeleeue. Hierdie skole het weliswaar begin as instellings vir fundamentele kennis waarin 'die woord skool byna altyd 'n grammatikaskool beteken: die belangrikste funksie was om die kerk geestelikes te voorsien' (Lawson 8). Die skole het aanvanklik begin om te lees, skryf, bereken, sing en Skrif, wat later tot die trivium (grammatika, retoriek en dialektiek) sou lei (graf 34). Uiteindelik is deur die werk van Alciun van York, die opvoedkundige adviseur van Karel die Grote, aangemoedig om deur die Carolingian Franks 'n opvoedingsprogram in die liberale kunste aan te neem (Luscombe 29), 'n samevoeging van beide die trivium en quadrivium (rekenkunde, meetkunde, sterrekunde en musiek). Namate die Middeleeue vorder, het skolastiek meer studiegebiede begin betrek in teenstelling met die teologiese gebied. Gedurende alle opvoeding het die Kerk egter 'n groot invloed en beheer oor kennis gehad, en skoolmense is geraak deur die direkte omgang met hul onderwysers. Die vaders was die eerste vertolkers van die heilige tekste "dit was hulle wat inspirasie en leiding gegee het aan die prestasies van die skoolmanne met die belangrikheid van filosofie en teologie, sodat die wetenskap van God die monument van die Middeleeuse leer geword het" (Cassidy iii). Eers met die agteruitgang van skolastiek het die Kerk die mag begin verloor oor die intellektuele kennis van Europese skole, wat die noue verband tussen skolastiek en Christendom bewys het.
Wat die skolastiese beweging betref, kan dit nie regverdig beoordeel word nie, afgesien van die historiese konteks waarin dit plaasgevind het. Skolastiek het binne die grense van die Rooms -Katolieke Kerk ontwikkel, en is dus, soos alle aspekte van die Europese samelewing van die tyd, onderworpe aan die krag van Goddelike openbaring. Die omvang van kennis wat die skolastiek van die tyd kon ondersoek, het beide 'n voor- en nadeel gedien. Ongelukkig kon slegs die onderdane wat deur die Kerk as ortodoks beskou word, verdedig word, sodat die mans nie vervolging sou wou verduur nie. Die Middeleeue het die groot denkers 'n fyn lyn gegee tussen sekulêre kennis wat as nuttig en aanvaarbaar beskou word, en dit wat die grondslag en mag van die Kerk bedreig het. In teenstelling hiermee, het die beperkte kennis die skoliere gedwing om kennis in 'n uiterste en logiese stelsel te verminder, en daarom "verplig om hul skerp analitiese verstand intensief te oefen, en so verdeel, onderverdeeld en systematisering buiten alle maat" ( Graf 59). Skolastiek het hierdie skoolmanne toegelaat om deur eeue tradisionele en taamlik irrasionele leerstellings te sif, en hul bevindings tot 'n rasionele stelsel van intellek te bereik. Die skolastiek het sy vakke nie net toegerus met die nodige vaardighede om krities te wees in wat as 'moderne' kennis beskou word nie, maar dit dwing ook die hoogste akkuraatheid in denke, verfyn deur noukeurige analitiese argumentasie. Die skolastiek het dus die intellektuele ontwikkeling bevorder wat nodig was vir die begin van die Renaissance. Soos Cassidy gesê het, "alles wat nuut geleer word, moet geleer word in terme van wat reeds bekend is (27). Skolastiek het, deur die behoud van kennis, sowel as die verfyning van intellektuele denke, die grondslag geword vir die ontstaan ​​van nuwe denke.
Angeles, Moses Aaron T. "St. Anselmel oor die wese van God. " Philippiniana Sacra. 64.130 (2009): 5-20. Druk.
Cassidy Ph.D, eerwaarde Frank P. Molders of the Medieval Mind. Binghamton: B. Herder Book Co., 1944. Druk.
Graves, Frank Pierrepont. 'N Geskiedenis van opvoeding gedurende die Middeleeue en die oorgang na die moderne tyd. Norwood: The Macmillan Company, 1910. Druk.
Pedersen, Olaf. Die First Universities studium Generale en die oorsprong van universiteitsopleiding in Europa. New York: Cambridge University Press, 1997. Druk.
Vignaux, Paul. Filosofie in die Middeleeue. Londen: Burns & amp; Oates, 1959. Druk.
Kort geskiedenis van die Katolieke Kerk tydens die Romeinse Ryk
Die Rooms-Katolieke Kerk, die grootste denominasie van Christene wêreldwyd, het 'n glorieryke geskiedenis as die kerk van Jesus Christus en die enigste Christelike Kerk in die Weste gedurende die hoë en laat Middeleeue (1054-1550 nC). Verken kortliks die vroeë Christendom tydens die Romeinse Ryk, die eerste in 'n reeks wat die geskiedenis van die Rooms -Katolieke Kerk dokumenteer.
Die Christelike Kerk en Jesus Christus
Die Joodse rabbi Jesus van Nasaret (5 vC tot 30 nC) is die stigter van die Christelike godsdiens en die Christelike Kerk. Jesus het tydens die heerskappy van die Romeinse Ryk in Palestina gewoon, en sy dissipels het ná sy kruisiging gesukkel om Jesus se boodskap van nuwe lewe of opstanding te deel, alhoewel hulle geloof in Jesus as God gehad het. Gewilde Katolieke heiliges, soos St. Maria, die Heilige Maagdmoeder van Christus, St. Joseph, Johannes die Doper, St. Petrus en St. Thomas, is sleutelspelers in Jesus se lewe en bediening.
Romeinse Ryk vervolg Jesus en volgelinge
Die Romeinse Ryk, aangespoor deur Joodse leiers, het Jesus van Nasaret as 'n gewone misdadiger in 30 nC gekruisig. Jesus was die eerste van baie vroeë Christene wat deur die Romeinse staat 'n aaklige dood gesterf het. Die Romeinse Ryk het sy onderdane die nuutste in moderne geriewe gebied, soos doeltreffende vervoer, lopende water, polisiebeskerming en eksotiese vrugte uit die trope, en dit redelik behandel solank hulle die Romeinse keiser as God aanbid het.
Vroeë Christene het, net soos Christene vandag, geglo dat aanbidding van ander gode 'n oortreding van hul geloof is. Vroeë heiliges in die Kerk, soos Sint Petrus, St. Die Colosseum, die massiewe amfiteater in Rome, het die dood van duisende Christene gesien tydens die vervolging van die keisers Nero, Septimus Severus, Diocletianus en ander.
Eerste monnike in die Katolieke Kerk
Baie Christene het na afgeleë plekke gevlug om te vervolg van vervolgings uit Rome. Woestyne en ander afgeleë gebiede ver van stede het gebiede bied behalwe hawens uit Rome se bereik vir baie geteisterde Christene.
Later het Christene doelbewus begin vlug uit die beskawing om 'n verhouding met God te soek. Sint Antonius die Grote (251-356) het geglo dat isolasie die intimiteit met God verbeter. Volgens die legende het hierdie heilige in die woestyne van Egipte teen Satan geworstel en as oorwinnaars uit die stryd getree. Sy volgelinge het 'n paar van die eerste kloostergemeenskappe in die Kerk gestig.
Alhoewel Sint Anthony, die eerste van die woestynvaders, nie die eerste Christelike monnik was wat in die woestyn wou terugtrek om God te soek in 'n eenvoudige lewe vry van seks en toegeeflike voedsel nie, het hy 'n beweging binne die kerk begin. Anthony se volgelinge het 'n paar van die eerste kloostergemeenskappe gestig weg van die samelewing, en 'n ander heilige, Benedictus van Nursia, het die eerste reël vir die gedrag van 'n Katolieke godsdiensgemeenskap (6de eeu nC) geskryf.
Christendom Godsdiens van die Romeinse Ryk
Die verhouding van die Katolieke Kerk met die Kerk het drasties verander danksy keiser Konstantyn die Grote (227-304 nC). Konstantyn het hom tot die Christendom bekeer na 'n visioen van 'n kruis aan die hoof van sy leërs, volgens sy biograaf Eusebius. Die keiser het die tradisie begin om groot kerke as aanbiddingshuise te bou, en sy Kerk van die Heilige Graf staan ​​nog steeds in Jerusalem.
Bibliografie: h. pirenne, Bibliographie de l'histoire de Belgique, ds. h. now É and h. obreen (3d ed. Brussels 1931). General. É. de moreau, Dictionnaire d'histoire et de g é ographie eccl é siastiques, ed. a. baudrillart et al., (Paris 1912 – ) 7:520 – 756 Histoire de l' É glise en Belgique, 5 v. (Brussels 1945 – 52), 2 Suppl L' É glise en Belgique (Paris 1944). Special studies. a. cauchie, La Querelle des investitures dans les dioc è ses de Li è ge et de Cambrai, 2 v. (Louvain 1890). u. berli È re, Monasticon beige, 3 v. (Maredsous-Li è ge 1890 – 1960). g. kurth, Notger de Li è ge et la civilisation au X e si è cle, 2 v. (Brussels 1905). c. terlinden, Guillaume I e r , roi des Pays-Bas et l' É glise catholique en Belgique, 1814 – 30, 2 v. (Brussels 1906). a. pasture, La Restauration religieuse aux Pays-Bas catholiques sous les archiducs Albert et Isabelle (Louvain 1925). a. poncelet, Histoire de la Compagnie de J é sus dans les anciens Pays-Bas, 2 v. (Brussels 1927 – 28). f. willcox, L'Introduction des d é crets du Concile de Trente dans les Pays-Bas et dans la principaut é de Li è ge (Louvain 1929). l. j. van der essen, De gulden eeuw onzer christianisatie VII e -VIII e eeuw (Diest 1943). m. lobet, L' É pop é e belge des Croisades (Li è ge 1944). j. scheerder, De Inquisitie in de Nederlanden in de XVI e eeuw (Antwerp 1944). a. mens, Oorsprong en betekenis van de Nederlandse Begijnenen Begardenbeweging (Louvain 1947). s. axters, The Spirituality of the Old Low Countries, tr. d. attwater (London 1954) Geschiedenis van de vroomheid in de Nederlanden, 4 v. (Antwerp 1950 – 60). l. willaert, Les Origines du jans é nisme dans les Pays-Bas catholiques (Brussels 1948). m. dierickx, De oprichting der nieuwe bisdommen in de Nederlanden onder Filips II, 1559 – 1570 (Antwerp 1950). a. simon, Le Cardinal Sterckx et son temps, 1792 – 1867, 2 v. (Wetteren 1950) Le Parti catholique belge, 1830 — 1945 (Brussels 1958). h. haag, Les Origines du catholicisme lib é ral en Belgique, 1789 – 1839 (Louvain 1950) "The Catholic Movement in Belgium," in Church and Society, ed. j. n. moody (New York 1953) 279 – 324. É . de moreau, Les Abbayes de Belgique, VII e -XII e si è cles (Brussels 1952). m. becqu É , Le Cardinal Dechamps, 2 v. (Louvain 1956). bl. hildebrand, Les Capucins en Belgique et au nord de la France (Antwerp 1957). k. van isacker, Het daensisme (Antwerp 1959). v. mallinson, Power and Politics in Belgian Education, 1815 – 1961 (London 1963).
BESPREKING: Catholics have a duty to understand what happened during the Inquisition and why. This allows us to distinguish between what is defensible and what is not.
Die principle upon which the Inquisition was built is entirely defensible indeed, Catholics everywhere have the duty to defend it. The Church was given by Christ Himself the mission of safeguarding the deposit of faith from distortion or corruption (cf. Mt. 28:16-20 Mk. 16:14-20 Jn. 21:15-19 1 Thess. 2:13 Jude 3 Catechism, nos. 84-90, 172-75, 813-16).
However, we must distinguish between this principle and the beteken by which the faith should be defended. The Church herself, as evidenced in the Catechism, does not defend the regrettable practices of the Inquisition:
Furthermore, the Church does not proclaim that individuals in the Church, merely by being members of the Body of Christ, are infallibly Christ-like in all their actions. Eerder,
We must not forget that Catharism (and the other heresies) were influential to the degree that the Churchs shepherds were failing to live up to the obligations proper to their offices. The proper response to the heresy of Catharism was not violent opposition but repentance, reform, and a more fervent embrace of poverty and holiness by those binne the confines of orthodoxy, coupled with a zealous preaching of the true faith the response of St. Francis and St. Dominic.
With all that said, we must distinguish between the feite of the Inquisition and the fiction. As recent scholarship has shown, both Protestants and secularists, from the 16th century to the present, have wildly exaggerated the evils of the Inquisition in order to further their own ends, creating straw demons of inquisitors and popes alike. Sadly, these errors have been repeated so often that they have become facts.
Pous Johannes Paulus II, Tertio Millennio Adveniente, no. 35, quoting Vatican II, Declaration on Religious Freedom Dignitatis Humanae, no. 1.
abides in the truth that liberates (Kategismus, no. 890).
Reprinted with permission of Lay Witness tydskrif.
Sleep die woorde en frases om by die ryk te pas. Bisantynse ryk Romeinse ryk gesentreer in Rome, gesentreer op Konstantinopel, Grieks was die amptelike taal, Latyn was die amptelike taal, Oosters -Ortodokse Kerk, Romeinse
What was the significance of Martin Luther's 95 Theses document? a. In it, Martin Luther condemned the Catholic Church's interpretation of the Book of Genesis, leading Protestants to disregard the Old Testament. b. Daarin,