Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 6 Februarie 2005 (aand)
Sing Vooraf: Skrifberyming 12-3:1, 2; 14-2
U goedheid, Here, is hemelhoog en U reg is diè van 'n God wat geen onreg of kwaad duld nie. U majesteit is so groot dat die hemel der hemele U nie kan bevat nie.
Here, stuur daarom ook U heil en bystand aan ons. Want ons lewe verkneg aan die satan, en ons krag en ons gees is geknak deur die sonde. So dikwels beplan ons dit wat reg is en goed, maar dan staan die kwaad by ons, en streef ons die verkeerde na.
Maar ons bid hulp van U af, Here, omdat ons weet dat met U sterkte ons die sonde kan oorwin. En omdat ons ook weet dat U U kinders in die Here Jesus Christus verhoor wanneer daar tot U gebid word.
Ons is so dikwels die verlore skaap wat in die wildernis verdwaal is. So dikwels die prooi van die satan wat ons siel verskeur as dit vir hom moontlik is. Maar ons dank U, Here, dat ons selfs in hierdie oomblikke van verskrikking en wanneer die sonde ons in ons geregtigheid verneder, nog die troos van U verlossing by ons het.
Ons bid vir die behoud van ons kerk. Here, mag dit U wil wees dat hierdie gemeente mag groei in heiligheid en in kennis van U, sodat hierdie kerk ook die dag van U oordeel tussen die ander kerke en hulle kandelare mag staan. Maar ons bid ook vir fisiese groei. Mag U seën ook so op ons rus dat ons met U genade selfstandig mag lewe, en dat U heerlikheid ook daarin aan ons openbaar word.
Ons bid vir elkeen van ons se geloof. Ons bid veral ook vir hulle wat oud geword het, en diè wat alleen en eensaam is. Here, laat U nabyheid hulle vertroos. Ons gebed is ook vir hulle wat in sielestryd verkeer. Ons krag skiet te kort om 'n ander se gees reg op te rig en reg te lei. Here, wees U daarom hulle hulp. Laat U lig ook vir hulle skyn tot versterking van hulle geloof, en tot 'n oplossing vir hulle kwellinge.
Seën ons hierdie dag en hierdie week. En mag ons werke van ons bekering getuig. Ons smeek alles in die krag van die verdienste van die Here Jesus Christus.
Skriflesing: 2 Kronieke 33
Teks: Kategismus Sondag 33; 2 Kronieke 33:12:
Maar in sy benoudheid het hy die aangesig van die Here sy God om genade gesmeek en hom diep verootmoedig voor die aangesig van die God van sy vaders en tot Hom gebid …
Manasse se bekering.
Daar word in sekere kerklike kringe altyd groot nadruk gelê op mense se bekering as volwassene, en ook die manier waarop so 'n mens homself dan sou bekeer.
So 'n dag en datum en ingrypende gebeurtenis kan natuurlik nie van alle gelowiges so uitvoerig vertel word nie, want wanneer is Job byvoorbeeld bekeer.
Of wanneer is Noag, Elia of Moses bekeer.
Iemand wat reg opgroei in die geloof en in die verbond het nie 'n uur of gebeurtenis wat tot sy bekering lei nie. Hy ken God van die begin af.
Maar Manasse is een van diè wat wel bekeer is toe sekere lewensomstandighede hom daartoe gedryf het.
Hy was eers 'n baie slegte man.
'n Soort van mens wat eintlik nooit 'n koning behoort te gewees het nie, want hy het nie ordentlike kwaliteite in sy karakter gehad nie.
Hiskia was Manasse se pa. Hiskia was 'n groot gelowige, en hy het pragtige hervorminge vir die Here tot stand gebring onder die volk.
Toe word hierdie seun Manasse koning oor Israel.
Dadelik breek hy die hervorminge van sy vader af.
Hy stel weer die Baäldiens in.
Hy begin weer met die heidense hoogtedienste.
Hy rig ook weer heilige boomstamme op.
Ons lees in 1 Konings 16 : 31 – 33 dat hierdie man selfs Agab geëwenaar het in sy goddeloosheid.
Ons lees die merkwaardige saak in die Bybel dat Manasse die eerste man in die Bybel is wat die astraalreligie beoefen het.
Dit beteken dat hy die son en die maan en alle hemelliggame aanbid het.
Ons lees nêrens tevore in die geskiedenis van Juda dat so iets gebeur het nie.
Hierdie afgodery het nou saamgegaan met waarsêery en towery.
Hierdie selfde Manasse het ook nog die Mologdiens beoefen. Hy het sy een seun deur die vuur laat gaan. Hy het sy kind geoffer vir Molog!
Nou wonder 'n mens: wat nou van so 'n man? Kan hy ook gered word? En dan is die antwoord:
Ja! Hy kan gered word as hy tot bekering kom.
Hy kan ook deel in die saligheid van God.
Hy kan ook sy lewe herstel, sodat sy lewe bewys dat sy lewenswandel uit 'n rein siel voortvloei.
Wat is hierdie ware bekering dan waarvan ons praat? Die bekering waarin Manasse ook uiteindelik deel gekry het?
Die Bybel vertel dat Manasse met waaragtige berou hom voor God verootmoedig het. Hy het meteens nie meer vir Molog geoffer en die hemelliggame aanbid nie.
In opregtheid het hy tot God gebid! Dit is bekering.
Bekering is om heeltemal spyt te hê oor wat ons verkeerd gedoen het en om ook heeltemal afstand te doen van die verkeerde!
Die Kategismus beskryf dit in vraag 89 so: Dit is 'n hartlike berou daaroor dat ons God deur ons sondes vertoorn het, sodat ons dit nou hoe langer hoe meer haat en ontvlug.
Ons kan 'n hele paar dinge sê van die bekering tot God.
Eerstens is hierdie bekering tot God by elke mens noodsaaklik. Want daar is sekerlik nie een mens wat nie tog in sy sondes van God afvallig raak nie!
Dit is ook noodsaaklik omdat dit uitdruklik in die Bybel geleer word. Johannes die Doper het byvoorbeeld sy prediking begin met die woorde:
Bekeer julle, want die koninkryk van die hemele het naby gekom. (Matteus 3:2 AFR53)
Later dan preek Jesus Christus presies dieselfde:
Van toe af het Jesus begin om te preek en te sê: Bekeer julle, want die koninkryk van die hemele het naby gekom. (Matteus 4:17 AFR53)
Hierdie woorde het 'n refrein geword deur die hele christelike kerk, soos wat die kerk verder gedra is. Ons lees in Handelinge 2 : 38 dat Petrus met presies hierdie selfde woorde die eerste bekeerdes aanspreek:
En Petrus sê vir hulle: Bekeer julle, en laat elkeen van julle gedoop word in die Naam van Jesus Christus tot vergewing van sondes, en julle sal die gawe van die Heilige Gees ontvang. (Handelinge 2:38 AFR53)
In die brief aan die Korinthiërs stel Paulus dit ook nog dat onregverdiges die koninkryk van God nie sal erf nie (1 Korintiërs 6:9). Met ander woorde, die wat hulle nie bekeer nie, het geen toegang tot God se heiligdom nie!
Hier word dit sò sterk gestel dat ons saligheid eintlik aan ons bekering vasgemaak word.
Dit is ook in 'n sekere sin waarom ons as mekaar se hoeders aangestel word - as iemand afdwaal in sy godsdiens, moet ons hom gaan terughaal.
Ons moet sorg dat hy van sy slegte godsdienstige gewoontes afsien.
Met ander woorde, ons moet sorg dat hy hom bekeer.
Almal van ons is voortdurend aan die dwaal. Van die sondeval af is niemand meer net suiwer in sy verhouding met God nie.
Daarom word ons as medegelowiges oor mekaar aangestel.
Elkeen het 'n ewe groot verantwoordelikheid om 'n ander se dwaling te gaan weerlê.
Die kwessie van bekering is seker nog meer noodsaaklik teen die agtergrond van die Bybel wat van ons "waaragtige bekering" eis.
Bekering is dus nie net 'n eenmalige gebeurtenis nie.
Dit is nie net 'n saak soos met Manasse dat hy uiteindelik in ballingskap van sy afgodsdienste afgesien het en toe tot God bekeer is nie.
Nee, bekering is baie meer as net dit:
Bekering is daaglikse hersieninge van ons werke.
Elke dag moet ons die dinge wat ons dink en doen en sê in oënskou neem.
Die kategismus noem dit die afsterwe van die ou mens en die opstanding van die nuwe mens. In 1 Korinthiërs 5 : 7 noem Paulus dieselfde saak, maar net met ander woorde.
Hy sê die ou suurdeeg moet uitgesuiwer word, sodat die christene soos nuwe deeg kan wees.
Die ou mens en die slegte suurdeeg is maar dieselfde ding. Dis die sonde wat ons doen.
Dit is die mens in ons wat die kwaad graag wil doen, eerder as die goeie.
Elke dag moet elke mens stry teen die kwaad, en probeer verbeter op wat hy kon regkry in die verlede.
Tot die gebruik van die sakramente vereis hierdie bekering.
Daarom is daar die lang sondelys in die Nagmaalsformulier: geen afgodedienaars, egbrekers, hoereerders, diewe, gierigaards, dronkaards, lasteraars, en so gaan die lys aan.
Dis noodsaaklik dat daar bekering moet wees voordat ons ons kind kan doop, en voordat ons aan die Nagmaalstafel kan aansit.
Anders is dit met ons soos met Manasse. Hy is die kind van 'n baie vroom vader, maar hy was sy volk en sy God tot oneer met sy sondes, totdat hy tot bekering gekom het.
Hierdie bekering is moontlik. Dis nie 'n eis van God wat buite ons bereik lê nie!
Net soos wat dit vir Manasse moontlik was om hom te bekeer, is dit vir elke mens moontlik om deur die genade van God tot bekering te kom.
Al het ons hoe ver ookal afgewyk, dit is altyd moontlik om bekeer te word.
Al het ons hoeveel sondes ookal gedoen, die Here se genade is groot genoeg om ons dit te vergewe.
Selfs die mees verharde mens kan bekeer word - al moet God 'n oorlog gebruik vir die redding van een mens – soos in die geval van Manasse.
Toe het Manasse op sy knieë gegaan met berou. So behoort dit met elkeen van ons ook te wees.
Dit is tog moontlik dat ons met opregte berou op die knieë kan neerbuig en ons tot God bekeer.
Daar is sekerlik elke dag sondes om voor God te bely.
Daar is seker elke dag kwaad waarvoor ons om vergewing wil smeek.
Dit is bekering. Dis sekerlik moontlik dat elkeen van ons van God die krag kan ontvang om 'n beter weg in te slaan.
Ons kan ook iets sê oor die wenslikheid van bekering.
Bekering moet nie net skyn wees nie. Dit moet werklik wees.
Bekering moet uitwendig en inwendig wees.
Die krag van bekering is juis geleë in die werke wat ons doen. Die wese van bekering is juis om van die verkeerde werke af te wyk en die werke van God te doen.
Die wenslikheid van elke mens se bekering vloei ook daaruit dat 'n onbekeerde 'n mens van skande is.
Dit is seker tot skande van elkeen van ons dat ons nie eers die Tien Gebooie kan onderhou nie - en daar is niks snaaks of swaar aan die Tien Gebooie nie. Dit is net alledaagse dinge wat werklik wenslik is.
Juis omdat die wette van die Here so eenvoudig is, is dit tot soveel skade vir onsself as ons so onbekeerd is, dat ons die wette nie kan onderhou nie.
Hoeveel keer is Israel nie hieroor gestraf nie. In Amos 5 : 5 word daar aan die volk vertel dat hulle in ballingskap weggevoer gaan word omdat hulle aan die wet ongehoorsaam is, met ander woorde, omdat hulle hulle nie bekeer nie.
Maar soek Bet-el nie, en kom nie na Gilgal nie en trek nie deur na Berséba nie. Want Gilgal sal gewis in ballingskap gaan, en Bet-el sal tot niks word nie. (Amos 5:5 AFR53)
Dan vertel die profeet Amos in 5 : 15 wat bekering is:
Julle moet haat wat sleg is en liefhê wat goed is, en handhaaf die reg in die poort - miskien sal die HERE, die God van die leërskare, Hom ontferm oor die oorblyfsel van Josef. (Amos 5:15 AFR53)
Werklike bekering lei dus tot versaking van alles wat onwenslik is, en tot 'n nastreef van die goeie. Manasse het dit met smarte geleer.
Sy wegvoering sou nie gebeur het as hy van die begin af in die voetspore van sy vader beweeg het nie.
Maar hy moes eers op die harde manier leer wat bekering is, en om spontaan goeie werke te doen wat uit bekering voortvloei.
Werklike bekering omvat ons hele lewe.
'n Bekeerde mens kan maklik geken word aan sy spontane lus vir goeie werke. En as 'n heilige.
Wie van ons is daar wat nie begeer om bekeer te word nie? Wie van ons is daar wat nie spontaan met ons hele lewe die Here wil dien nie?
Almal van ons wil, en daarom moet elkeen van ons van harte probeer om volgens die wet van God te lewe. Daarom moet elkeen van ons met berou op die knieë gaan en God aanbid om ons ons sondes te vergewe.
Elkeen wat hom so bekeer, ontvang van God die genadeloon. Sulkes deel in die verdienste van Christus.
Hulle bekering bewys dit, en hulle bekering bewys ook hulle verantwoordelikheid teenoor hulle verlossing.
Hulle vergeet geen oomblik God se genade nie, en daarom die volharding in 'n heilige lewe.
Hierdie heilige lewe waarvan ons praat, is die gelowige se strewe om nou al te probeer lewe soos wat hy dit eendag in die hemel sal doen. Om te lewe soos die nuwe mens waarvan die kategismus praat.
Het u gedink dis moontlik dat Manasse tot bekering sou kom? Nee, maar by God was dit moontlik, en daarom is hy bekeer.
Daarom is dit moontlik dat ek en jy ons daagliks kan bekeer. Bid en daar sal vir jou gegee word. Die Here dink altyddeur aan sy verbond met ons.
Laat ons ons dan bekeer, want ons bekering is die bewys dat ons lewe by die graf verbygaan na die heerlikheid van God toe.
Kom ons kyk wat ons belydenisskrifte hieroor bely in Kategismus Sondag 33:
Ons dank U Vader, vir die verkondiging van U Woord. Ons dank U vir al die genade wat tot bevestiging van ons geloof aan ons verkondig word. Here, roep U ons om ons te bekeer. Neem ons by die hand, en dra ons deur ons geloofslewe, sodat ons mag lewe en mag glo tot verheerliking van U Naam. Om Christus wil.