Atriale Fibrillasie by Honde | Troeteldiere Huishouding
Om te waardeer wat atriale fibrillasie of A-fib is en hoe dit die hond se hart raak, is belangrik om eers die normale anatomie van die hart te verstaan ​​en hoe dit werk.
Laat ons eers bloed volg soos dit deur die hart beweeg.
LA: Links atrium
RA: Regter atrium
RV: Regter ventrikel
Die hart is 'n vierkamppomp in die bors van die hond. Die hart se kamers word die linker en regter atria (atrium) en die linker en regter ventrikels genoem. Ons sal die regte atrium as uitgangspunt gebruik. Die regter atrium ontvang die suurstof-uitgeputte bloed wat van die liggaam af kom en dit aan die regter ventrikel beweeg. Die regterventrikel pomp dan bloed na die longe sodat dit met suurstof aangevul kan word. Die geoksigeneerde bloed uit die longe word aan die linkerkantse atrium oorgedra. Die linker atrium gee dit aan die linker ventrikel. Die linker ventrikel pomp dan die geoksigeneerde bloed uit na die liggaam. Terselfdertyd word hierdie suurstofbloed deur die linker ventrikel uit die hart gepomp, die suurstofverarmde bloed kom in die regter atrium en die siklus gaan voort. Die vloei van bloed tussen hierdie kamers word beheer deur 'n reeks kleppe. Hierdie kleppe is ontwerp om die terugvloei van bloed te voorkom en dit in die regte rigting te laat vloei.
Om bloed doeltreffend te pomp, moet die hartspiere in 'n gereelde ritmiese patroon werk. Die spiere van die hart kontrakteer in reaksie op 'n elektriese impuls wat afkomstig is van 'n area in die regter atrium wat die sinoatriale (of SA) knoop noem. Die impuls beweeg deur die regter- en linkeratrium na 'n ander gebied in die middel van die hart, genaamd die atriale ventrikulêre (of AV) knoop. Die elektriese impuls beweeg dan 'n stel vesels wat die regs en linker bundeltakke na die onderskeie ventrikulêre spiere beweeg, wat veroorsaak dat hulle kontrakteer. Hierdie impulse bly ononderbroke so lank as wat die lewe teenwoordig is.
So, wat is atriale fibrillasie by honde?
Atriale fibrillasie is 'n wanfunksie van die hart se elektriese stelsel. In plaas van die elektriese impuls wat afkomstig is van die SA knoop, kom die impuls af op baie verskillende gebiede van die regter atrium op 'n ongeorganiseerde wyse. Dit veroorsaak dat die atriale weefsel fibrilleren (koker). Met die atrium in hierdie toestand bereik slegs 'n klein persentasie van die elektriese impuls die bundeltakke en die ventrikels. Gevolglik is die ventrikulêre kontraksies onreëlmatig en verswak, die ventrikulêre kamers word nie behoorlik gevul nie, en die hart se vermoë om bloed effektief te lewer, word verminder. Tydens atriale fibrillasie word die bloedvloei van die hond vertraag, wat tot bloedklontvorming kan lei. As 'n stolling dan uit die hart gepomp word, kan dit êrens stroomaf in die lug geplaas word en dit lei tot verdere probleme: longembolisme (bloedklont in die long), beroerte of 'n miokardiale infarksie (hartaanval - skaars in honde).
Watter honde kry atriale fibrillasie?
Die grootte van die hond se hart en veral die grootte van die regter atrium is direk verwant aan die risiko van ontwikkeling van atriale fibrillasie. Atriale fibrillasie is meer algemeen in groter rasse honde bloot omdat hul harte groter is. A-fib kan voorkom in kleiner honde wie se harte deur siektes van die hart geraak word, insluitende degeneratiewe hartklepsiekte, hipertrofiese kardiomyopatie en verwydde kardiomyopatie. Hierdie hartsiektes verhoog tipies die grootte van die atrium.
Hoe word atriale fibrillasie by honde gediagnoseer?
Vaak word atriale fibrillasie ontdek wanneer 'n veearts tydens die jaarlikse eksamen na die hond se hart luister en 'n onreëlmatige ritme ontdek. Hierdie honde mag geen uiterlike simptome hê nie. Sommige het hierdie ritme as baie onreëlmatige of as 'n "tennisskoen in 'n droër beskryf." Dit staan ​​bekend as "eenmalige atriale fibrillasie." Sommige honde-eienaars mag sien dat die hond se oefenverdraagsaamheid verminder word, wat 'n besoek aan hul veearts kan aanbring. In hierdie gevalle kan A-fib vergesel word van 'n ander vorm van hartsiektes soos hierbo genoem.
Die enigste manier om 'n diagnose van atriale fibrillasie te bevestig, is met 'n elektrokardiogram of EKG. Dit behels die koppeling van verskeie elektriese drade aan die hond op strategiese plekke. Die elektriese impulse van die hart word dan aangeteken en ondersoek. Atriale fibrillasie het 'n baie unieke ritmiese patroon op 'n EKG.
Hoe word atriale fibrillasie by honde behandel?
Die behandeling van atriale fibrillasie behels die herstel van 'n normale hartritme. In mense kan dit 'n elektriese skok vir die hart behels wat die hart se klop "weer stel". Hierdie proses heet "elektrocardioversie." Daarbenewens kan sekere medikasie gebruik word om die hart se klop te beheer. By honde met eenmalige atriale fibrillasie, kan elektrokardioversie dalk of nie gebruik word nie. Dit is meer algemeen dat anti-aritmiese medikasie gebruik sal word om die hond se hartklop te beheer. As A-fib veroorsaak word deur 'n onderliggende hartsiektes, moet die onderliggende siekte ook aangespreek word. In beide gevalle is die doel 'n normale hartritme wat bloed op 'n konsekwente en doeltreffende manier sal lewer.
A-fib is 'n harttoestand wat meer algemeen voorkom by groter rassehonde en honde met 'n harttoestand wat lei tot 'n vergroting van die atrium. Hierdie toestand beïnvloed die hart se vermoë om bloed doeltreffend deur die liggaam te beweeg en die gesondheid van die dier in gevaar te bring. A-fib kan voorkom as 'n geïsoleerde voorval of as gevolg van 'n progressiewe siekte toestand soos kongestiewe hartversaking. Die effekte van A-fib kan tipies beheer word met hartmedisyne wat die frekwensie van die hart se klop versterk en beheer.