Van die ongemaklike eendewaggel tot die belaglike kraamdrag tydens die groot wag, tot die Marmite of papsmeersels oor jou wang en die tantrums in die winkelsentrums is heel aanvaarbaar vir mammies die wêreld oor.
En so het ek in ‘n mammie-gemaksone weggesak met die gedagte van ‘eendag as die kinders uit die huis is, sal ek weer soos ‘n mens lyk en mensdinge doen.’
Ek kan nie eers probeer verduidelik wat alles daar gedoen moes word nie, behalwe om te noem dat daai triek van die aartappel in die sykous waarmee jy die koeldrankblikkie tussen jou bene deur moes raakslaan, nooit, nooit weer mag gebeur nie.
My kinders kyk my waarderend dog ietwat agterdogtig aan. “Ek weet nie of Ma dit kan doen nie,” sê altwee gelyk.
Toe ek bykom is die partytjie verby, alles opgepak, net my diepe, diepe verleentheid wat wyd gestrooi oor die speelgrond lê.