Die verskillende gimnasium-besoekersDie karakters in die gimnasium. Foto: Victor Freitas/Pexels.com Dit kan soms intimiderend wees om vir die eerste keer ’n gimnasium se deur oop te stoot. Dit is immers ’n wêreld van yster, sweet, spiere, stywe broekies en mense wat vir absoluut geen rede skree nie. Hier volg ’n kort opsomming van die verskillende mense wat jy in die deursnit-gimnasium kan teëkom: Die drome van ’n plat maag en prominente kuite is lankal iets van die verlede en hulle is waarskynlik net daar om op ’n Saterdagmiddag die rugbyhoogtepunte op die televisiestelle naby die trapmeule te kyk – in dié stadium van die geveg is ’n gimnasiumkontrak goedkoper as om DStv te hê. Hulle is nie juis veel gepla oor hoe hulle lyk nie, maar tog het hulle iewers gelees dat ’n gesonde liggaam ’n gesonde gees huisves. Eintlik hoop en bid hulle dat hul vroue net sal raaksien dat hul pense met ’n kwart sentimeter gekrimp het; ŉ mens wil ook immers ’n goeie huis vir daardie gees hê. Gewoonlik oefen hierdie gimnasium-besoekers kliphard vir volgende jaar se Comrades-marathon, die Ironman of sommer net vir die plaaslike kerk se pretdraf. Hulle is superfiks en kan op die trapmeul teen ’n vreesaanjaende spoed hardloop terwyl hulle gereeld water uit hul USN-waterbottels drink. Maar hulle is te lui om ver van die gimnasium se ingang te parkeer en soek normaalweg parkering op die gimnasium se voorstoep. Wat help dit jy hardloop agt kilometer op die trapmeul, maar jy is nie bereid om 40 meter van jou kar na die gimnasium te stap nie? Wie wil Tinder as jy by die gimnasium kan skinder? In hierdie kategorie kry jy die ooms en tannies wat vir meer as net hul eie spiere in die spieël kyk. Hulle klere sit styf en hul spiere (en soms ander dele van hul anatomie) bult groot. Wanneer hulle die gewigte optel, doen hulle dit as’t ware in stadige-kyk-weer-aksie, terwyl die reuk van AXE/Hoity Toity-spuitgoed swaar in die lug hang. Hulle is vir twee uur in die gimnasium, maar oefen net vir 20 minute. Goeiste, toe ek 15 jaar oud was, het ek meer soos ’n 10 000 m-atleet gelyk. Daarteenoor lyk deesdae se tieners meer soos professionele rofstoeiers (of dan waterpolo-spelers) en hulle was waarskynlik besig om opstote te doen toe hulle nog net ’n glinster in hul pa’s se oë was. Ek vermoed dat wiskunde onder hoërskoolleerders elke jaar verbeter – ŉ mens is soms verstom oor die aantal kere wat hulle ’n gewig kan optel. Die repetisies word gewoonlik kliphard uitgebulder, en hul telwerk is normaalweg heel akkuraat. Hulle is daar met hul hoodies en vroueklitsers (maak-my-sterk-lyk-hempies/wife-beaters) waarop daar een of ander inspirerende gimnasium-slagspreuk pryk. Uitdrukkings soos “Train insane or remain the same”, “No Pain, No Gain” of “Gaan swaar, Pappa is amper klaar”, is meer volop as taxi’s op ’n Gautengse hoofweg op hul Instagram- en Facebook-profiele. Hulle is sterk, maar ŉ mens vermoed dat hulle gereeld ’n sopie walrus-hormone saam met hulle pre-, intra- en post-workouts inneem. Jy kry hulle gewoonlik in die swaargewigtekategorie, waar hulle by tye 160 kg probeer bench press. Die res van die tyd is hulle op hul fone, tien-teen-een besig om ’n ontmoeting by die nagklub te reël. Hoera! Die IT-spesialis het kuite én bo-arms gekry! Skielik word die lang sweetpakbroek met ’n styfpassende kortbroek vervang. Spier-selfvertroue is tydelik, klas is permanent.