Thomas* kom van Zimbabwe af. Hy is jonk, nog nie dertig nie, maar ‘n enterpreneur. In Harare het hy sy eie karate dojo gehad. Die probleem is net dat, as mense nie kos het nie, dan betaal hulle ook nie eintlik hul fooie nie. Ook oefen hulle dan nie so kwaai baie nie.
Die gevolg was dat Thomas ‘n uitkoms in Suid-Afrika moes kom soek het. Hier in Afrika se land van melk en heuning. Die roete af Kaap toe loop vir Thomas deur Johannesburg. So bevind hy hom iewers in downtown Johannesburg met ‘n enkele sak bagasie, op soek na die punt van die reënboog iewers in Kaapstad.
Johannesburg kan ‘n wrede plek wees, sal Thomas agterkom.
Drie manne reken hulle kan sy sy sak klere beter aanwend as hyself, en dring aan daarop. Ten spyte van sy nie te groot 66kg liggamsbou kan Thomas sy man staan teen enige een wie wil probeer. Hy kan ‘n uur lank elke minuut teen ‘n vars teenstander ‘n geveg volhou sonder om onnodig moeg te lyk aan die einde van die uur. Dis anders, egter, wanneer jou drie teenstanders gewapen is met onderskeidelik ‘n pistool, ‘n mes en ‘n skroewedraaier. Dis veral die vuurwapen wat die balans bietjie kwaai teen Thomas opstapel.
Teen die tyd, egter, wat Thomas besluit dat ‘n toegewing oor sy besittings moontlik onder omstandighede die aangewese weg mag wees het die teenkant reeds die reuk van bloed gekry. Hulle oormag het dit net onweerstaanbaar gemaak – hulle móés vir Thomas wys dat sy gedrag nie in lyn is met hulle verwagting nie en dat die kwessie “had to be taken to the next level” soos wat die skurke in die movies sal sê.
Met dié dat Thomas die grond tref het hy reeds twee gapende wonde aan sy bo-arm, komplimente van onderskeidelik die mes en die skroewedraaier. Dan, met die opkykslag sien Thomas dat die pistool nie ‘n magasyn in het nie. Dalk mag daar ‘n rondte in die kamer wees, maar dis ‘n risiko wat die moeite werd is om te loop.
Thomas se orentkom en die platslaan van die man met die vuurwapen is een beweging. Met jare se gebreide tegniek, gekombineer met elke ons spierkrag in sy lyf, word Thomas se 66kg skielik soos die skop van ‘n muil. Die maat met die pistool tref die grond voordat hy weet waar die hou vandaan kom.
Die ander twee manne se bravado verdamp skielik. Ongelooflik, eintlik. Ten spyte van hulle getals- en wapen-oorwig kies hulle die hasepad. Die maat met die pistool sien die wysheid in hierdie maneuver, strompel op sy voete met sy leë pistool en doen hulle dit flink na.
Dan, wanneer die stof letterlik gaan lê het stap die twee polisiebemptes wat die petalje eenkant gade geslaan het nader om te verneem of hy oraait is. Hy is, dankie.
Ouboet leer praat
Toe Ouboet nog klein was het sy Oupa nog geleef. Oupa en ouma het ook in ‘n aparte huis op die plaas gebly.
Soos dit nou maar gaan het Oupa maar bedags daar aangekom, dan vat hy vir Ouboet om saam met hom te gaan ry.
Oupa het so half onduidelik gepraat. Ek kon nooit lekker uitmaak wat die oubaas sê nie. Ouboet, aan die ander kant, praat nog nie juis nie.
Op ‘n dag kom Ouboet terug van ‘n uitstappie saam met oupa. “Wha-wha-wha-wha… pappa…” praat die mannetjie. Ag, te wonderlik, die kind begin te praat!
Na ‘n later uitstappie saam met oupa kom Ouboet terug. “Wha-wha-wha-wha… mamma…”
Dis eintlik die lekker ding van ‘n oupa en ‘n ouma. Hulle kan ‘n bydrae lewer tot die opvoeding sonder dat te veel van ‘n probleem hoef te word vir hulle. Vanaand gaan elkeen sy eie rigting, en ouma en oupa hoef nie doeke te doen of te dissiplineer nie. Dis duidelik ‘n wedersyds gunstige reëling hierdie. Oupa hou vir Ouboet onder sy ma se voete uit, en in die proses leer hy ook sommer vinniger praat ook.
So kom Ouboet weer terug van ‘n uitstappie af. En sê “Wha-wha-wha-wha… donnig…”
Zeppie reageer op my vorige posting met die opmerking “en so begin menige bakleiery.”
Ek kan nou nie help om aan daai simpel grappie te dink van die ou wat vertel hoe hy in Johannesburg spitsverkeer in ‘n ongeluk beland nie. Eintlik sy skuld gewees, sê hy.
“Na die botsing klim ek uit my motor uit. Die ander voertuig se bestuurder klim ook uit. Ek sien dis ‘n dwergie. Die dwergie stap om die kar na my kant toe. Hy skop ‘n paar keer teen sy kar se wiele, maar sy kar bly maar net so stukkend. Hy skud sy kop. Dan sê hy vir my ‘I’m not happy’.
“Ek sê toe vir die dwergie, ‘So if you’re not heppie, who are you then?’ En dis hoe die bakleiery begin het…
Sorrie, simpel grappie, ek kon dit net nie weerstaan nie.
Slaat hom, pappa, slaat hom!
Dit was een van daai rowwe dae tuis gewees. Dus stuur my vrou vir my, ons nege-jaar oud dogter en vir Klein-Jan (2 jaar oud) af na die biblioteek toe. Sy’t gemeen dis beter vir haar geestestoestand dat ons liewer die biblioteek moet gaan ontwrig. Die biblioteek is egter reeds toe. Miskien maar goed so, nou word ons darem nog toegelaat daar – dinge mag anders verloop het as die bib nog oop was daardie dag.
Op die grasperk voor die biblioteek is ‘n lekker speelparkie. Dis laterig die middag, so daar is niemand anders nie. Ons het die speelparkie vir onsself. Anita spring dadelik op een van daai naarmaak-wiele wat jy aan vasklou en dan in die rondte laat draai. Dis ‘n groot wiel met ‘n dubbele rand om lekker aan vas te hou. Anita sit bo-op die wiel. Ek word getaak om die wiel se energiebron te wees. Klein-Jan kyk toe. “Willie opklimmie”, sê hy.
Hoe lekkerder die wiel draai hoe nader staan Klein-Jan. Hy begin ‘n ernstig belangstelling ontwikkel tsv sy aanvanklike “willie opklimmie”. Dit word toe later “wil opklim”. Ek stop die wiel en sit hom op die wiel. Ek monteer hom nou mooi wydsbeen oor die dubbele rand en sit sy hande mooi op die pype om aan vas te hou. Die wiel is so ‘n meter bo die grond, so ek gaan maar stadig dat hy nie afval nie.
Soos Klein-Jan nou die ding agterkom geniet hy dit al meer. Hy leun in die draai in kompleet soos mens op ‘n motorfiets sou maak. Hoe vinniger dit gaan hoe meer geniet hy dit. So nou gaan ons so ‘n klein bietjie vinnigder. Ek hou hom mooi dop dat dinge darem nie te rof raak nie. Tot dit nou eintlik heel lekker vinnig gaan.
Nou ja, dit moes seker een of ander tyd gebeur. Middelpuntvlietende krag bereik toe mettertyd die deurbreekpunt waar ‘n twee-jaaroud se handjies nie meer daarteen kan stry nie, en woeps! dop Klein-Jan af van die wiel af. Hy tref die grond dat hy hik.
Die feit dat hy nie baie seer gekry het nie doen geen afbreuk aan sy entoesiasme om te skree daaroor nie. Dit vat ‘n tydjie om die ergste sand weer uit al die holtes uit te kry so tussen die spoeg en snikke deur. Mettertyd raak die snikke bietjie stiller. Dit beteken egter nie dat sy vlak van ontevredenheid enigsins verander het nie.
Nadat hy mooi tot verhaal kom toe draai hy om na die wiel toe, wys dit aan my uit en sê: “Slaat hom, pappa, slaat hom!”
Toe slaat ek hom maar. Ek meen nou die wiel, nie vir Klein-Jan nie.