Krismis in die hart | LitNet
Theunis Engelbrecht 2009-11-12
Sy háát Kersfees, sê Yvette, want dan mis sy altyd haar gesin en familie, wat almal ver of dood is of nie meer vir haar omgee nie. Beyers sê hy kan Kersfees ook nie uitstaan nie, want dis net ’n waansinnige kommersiële en materialistiese orgie wat ’n mens beskaamd laat voel oor die mensdom. Alice sê sy moet elke Desember kalmeerpille by die dokter kry net om te kan cope met al die aansprake op welwillendheid, naasteliefde en empatie wat altyd in die Kerstyd op ’n mens gemaak word – en dan maak jy die koerant oop of sit die TV aan en al wat jy sien, is slegte nuus oor moord, misdaad, korrupsie, rampe en mense wat soos honde is wat honde opvreet. Naas sê ook hy voel dan eensamer as gewoonlik en dis in sulke tye dat hy wens hy was eerder die produk van ’n kerngesonde, funksionele familie – Kersfees het ’n manier om ’n mens meer bewus te maak van die harteloosheid en liefdeloosheid in die wêreld.
Yvette: Dié oulike Skotse mannetjie het drie jaar gelede, toe hy nog 19 was, groot indruk gemaak met sy eerste CD, These Streets. Die lang wag vir die tweede album was die moeite werd, en Sunny Side Up bewys dat hy een van die meer verfrissende jong popsangers in die wêreld is – en interessanter as al die Justins en Robbies en Bobbys en Enriques. As jy na hom luister, sal jy nie sê hy is net 22 nie – hy klink soos iemand wat al sy gat af gelééf het. ’n Baie eiesoortige stem, in ’n wêreld waar so baie stemme nie juis uniek is nie.
Alice: Daar is bonusmateriaal op die DVD – ’n kort dokumentêr waar Diamond terugloop in sy spore in Brooklyn, New York, waar hy grootgeword het. Baie interessant. En die konsert self is baie goed. Neil Diamond het ook ’n tydlose kwaliteit. En die mense wat sê Steve Hofmeyr sing Diamond beter as Diamond self, weet nie waarvan hulle praat nie. Trouens, as jy na hierdie konsert kyk, kan jy nie dink hoekom enige mens by sy gesonde verstand eerder sal wil luister hoe ’n plaaslike sanger dit sing nie. Wragtigwaar.
Yvette: Ek sal die album so twee en ’n half uit vyf sterre gee. Ek kan dit nie in een slag deurluister nie. Ek kon so maksimum vyf liedjies op ’n slag luister, anders raak dit ’n bietjie too much. En uiteindelik het ek net van vyf van die 16 liedjies gehou: “Pale Horses”, “Study War”, “Mistake”, “JLTF” en “A Seated Night”. Ek stem nie saam met Alice dat “Walk With Me” hartverskeurend is nie – dis bloot ’n pyniging.