Daar is ook my pa se dooprokkie van 1892 - wit linne met eweredige opnaaiseltjies en borduursel. En daarlangs lê 'n fyn gegraveerde horlosietjie aan sy ketting wat om die nek van die Hugenote-stammoeder gehang het toe sy vir haar geloof uit Frankryk gevlug het. Daardie eerste aand is daar 'n groot verrassing toe Ouma se broer op die plaas aangery kom met 'n halwe blesbok voor op sy perd. Ook hy het die oorlog oorleef. Die kinders is uitbundig vrolik toe hulle ryp turksvye in die turksvybos ontdek. 'n Vreemde kombinasie, 'n karige maal maar toe die vuurtjie brand en almal saam eet, word dit 'n feesmaal. Alles vreemd maar, tog so bekend. Die blink sterre in die swart naghemel is nog dieselfde. Die Suiderkruis is op sy gewone plek. Maar onder die sterrehemel die swart tapyt van lord Kitchener se verskroeide aarde. En dan, die eerste dagbreek weer saam op die plaas. Doodse stilte. Stilte uit die verlate leë veekrale. Nie 'n hoenderhaantjie wat die nuwe dag aankondig nie. Maar Oupa, die diepgelowige ou patriarg, verseker hulle dat 'n nuwe toekoms wag, dat die son weer sal skyn, dat reën die swart aarde weer in 'n groen lushof sal omskep. Die bome sal weer op Knapdaar bot, voëls sal weer nes maak in hul takke en eendag sal daar weer jubelsang wees as die rooidag breek.