'N 9-jarige se moord plaas 'n onskuldige man in die tronk-GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die lyk van die 9-jarige Dawn Hamilton word gevind in 'n beboste gebied van Rosedale, Maryland, naby haar huis. Die jong meisie is verkrag en met 'n klip doodgeslaan. Ongelukkig was Hamilton en haar gesin nie die enigste wat weens hierdie verskriklike misdaad gely het nie.
Nadat getuies 'n verdagte man in die omgewing van die moordtoneel gesien het, is 'n skets van die polisie op televisie en in koerante bekend gemaak. Twee weke later identifiseer 'n anonieme inbeller Kirk Bloodsworth, 'n 23-jarige eks-marine, as die man in die skets. Bloodsworth, wat ten tyde van Hamilton se moord in Baltimore (naby Rosedale) was, het later na sy huis in Cambridge teruggekeer en vir vriende gesê dat hy iets gedoen het wat sy huwelik sou benadeel.
Aanklaers, met min bewyse behalwe hierdie, het Bloodsworth van moord beskuldig. Tydens die verhoor in 1985 het die verdediging verskeie getuies voorgelê wat gesê het dat hulle saam met Bloodsworth was ten tyde van die moord. Die jurie het Bloodsworth veronagsaam en sy alibi verontagsaam en hom ter dood gestuur.
Gedurende die volgende sewe jaar het Bloodsworth sy onskuld behou terwyl hy in die gevangenis was. Intussen het forensiese DNS -toetse volwasse geword. Op Dawn Hamilton se onderklere het die polisie 'n sperma, kleiner as 'n sent, gehad en die wetenskap het uiteindelik gevorder tot die punt waar hierdie klein hoeveelheid fisiese bewyse getoets kon word. Toe Bloodsworth se prokureurs uiteindelik toestemming kry om die spermspot te toets, het Forensic Science Associates, 'n privaat laboratorium in Kalifornië, bevind dat dit nie ooreenstem met Bloodsworth se DNA nie.
Nadat die misdaadlaboratorium van die FBI hierdie toets bevestig het, het aanklaers in Baltimore County geen ander keuse gehad as om Bloodsworth vry ​​te laat nie (maar geweier om verskoning te vra). Op 28 Junie 1993, nege jaar nadat hy eers in die tronk was, is Kirk Bloodsworth vrygelaat. Hy is later in die jaar amptelik begenadig.
Onskuldige gevangene se dilemma
Die onskuldige gevangene se dilemma, of paroolooreenkoms, is 'n nadelige uitwerking van 'n regstelsel waarin erkenning van skuld kan lei tot verminderde vonnisse of vroeë parool. As 'n onskuldige persoon verkeerdelik skuldig bevind word aan 'n misdaad, straf regstelsels wat die individu nodig het om skuld te erken - soos byvoorbeeld 'n voorvereiste stap tot parool - 'n onskuldige persoon vir hul integriteit en beloon hy 'n gebrek aan integriteit. Daar was gevalle waar onskuldige gevangenes die keuse gekry het tussen vryheid, in ruil vir die eis van skuld, en om in die tronk te bly en die waarheid te vertel. Individue het in die gevangenis gesterf eerder as om toe te gee op misdade wat hulle nie gepleeg het nie.
Die Amerikaanse regsprofessor Daniel Medwed sê gevangenes wat voor 'n paroolraad gaan en hul onskuld onderhou, word vasgevang in 'n Catch-22 wat hy noem "die onskuldige gevangene se dilemma".  'n Valse erkenning van skuld en berou deur 'n onskuldige persoon tydens 'n paroolverhoor kan 'n latere ondersoek verhoed dat hulle onskuldig is. 
Die aanklaer sê die man is dekades lank verkeerdelik in die tronk gesit, maar hy bly agter tralies
'Ek dink ek is vernietig,' het Kevin Strickland gesê oor die lewe agter tralies.
Aanklaers vra dat die onskuldige man vrygelaat word, maar bestaande wet verhoed dit
Kevin Strickland het sy 62ste verjaardag agter tralies deurgebring. Dit is die 43ste keer dat hy 'n verjaardag in die gevangenis deurbring en sê dat hy desperaat hoop dat dit sy laaste sal wees.
'Ek was vasbeslote om hierdie verjaardag so wakker as moontlik te deurbring,' het hy in 'n eksklusiewe onderhoud aan ABC News gesê. 'U weet nooit of dit u laaste een gaan wees nie.'
'Ek dink ek is vernietig,' het Strickland verder gesê. 'Ek is in 'n omgewing geplaas waar ek moes aanpas by die samesyn van allerhande skuldige misdadigers. Die manier waarop ek dinge nou sien, is vir iemand in die samelewing nie normaal nie. "
Die aanklaer se kantoor in Jackson County is dieselfde aanklaerskantoor wat Strickland oorspronklik vir drie moorde in Kansas City, Missouri, in 1978 probeer het.
'Ek pleit hier vir die vryheid van mnr. Strickland en sy oortuiging moet ontruim word,' het die aanklaer van Jackson County, Jean Peters Baker, in Mei gesê. "Maar die belangrikste is dat ek pleit dat hierdie man onmiddellik bevry moet word."
Weke later is Strickland steeds agter tralies. Hy sê dat hy nie dink dat hy 'baie tyd oor het' nie, en dat hy soms 'n rolstoel nodig het om rond te kom.
'Ek het 'n paar hartaanvalle ondervind,' het Strickland gesê. 'Ek het hoë bloeddruk. My standvastigheid word verminder. "
Stroom ABC News Live Prime weeknagte om 19:00 en 21:00. ET by abcnewslive.com
Die oproepe om Strickland te bevry, neem toe nadat die Midwest Innocence Project (MIP) sy saak drie jaar gelede aangeneem het.
'Ek dink hier, as daar nie 'n kwessie van onskuld is nie. die aanklaer en ander gesagsfigure is dit eens dat hy huis toe moet kom, "het Tricia Rojo Bushnell, advokaat van die MIP, gesê. 'Ek sou beslis hoop dat ons verkose amptenare dit baie vinnig en vinnig sou sien.'
Meer as 'n dosyn staatswetgewers doen 'n beroep op die goewerneur van Missouri, Mike Parson, om Strickland te vergewe. Onder hulle is rep. Andrew McDaniel, die Republikeinse voorsitter van die staat se huiskomitee wat toesig hou oor sy gevangenisstelsel.
Drie mense word in Kansas City vermoor
Strickland is in 1979 gevonnis, 'n jaar nadat hy in hegtenis geneem is vir die grusame drievoudige moord.
Die gruwelike skietery het die lewe van die 20-jarige John Walker, die 22-jarige Sherrie Black en die 21-jarige Larry Ingram se lewe geneem. Dit het meer as 3 myl weg van die gesinshuis van Strickland, waar hy gebly het, plaasgevind.
Strickland, wat toe 18 jaar oud was, het gesê dat hy tuis was en TV gekyk het en oor die telefoon gepraat het toe die misdaad plaasgevind het.
Familielede het destyds sy alibi bevestig. Hy sê eers die volgende oggend het die polisie hom van die drievoudige moord begin beskuldig.
Hy het gesê dat hy onthou dat hy gedink het: 'Dit kan nie gebeur nie.'
Die misdaad het die plaaslike gemeenskap geruk. Terwyl Strickland in aanhouding was en van die moorde aangekla is, was twee ander verdagtes, Vincent Bell en Kilm Adkins, op die vlug. Die polisie het hulle later ook weens die misdaad in hegtenis geneem.
Die polisie het gesê hulle het Strickland se vingerafdruk op Bell se motor gevind. Strickland, wat saam met Bell grootgeword het, het gesê dat hy verskeie kere met die motor gery het.
'Bell, hy het eintlik gewoon ... [met] twee huise tussen sy gesinshuis en my huis. . En ek het hulle ontmoet en ek was in die sesde klas, "het Strickland gesê.
Strickland het gesê hy het Bell en Adkins eers vroeër op die dag wat die moord plaasgevind het, om 17:00 of 18:00 gesien. en dat hy nie weet wat hulle beplan om die aand te doen nie.
Destyds het hy gesê dat hy vol vertroue was dat Cynthia Douglas, die enigste oorlewende slagoffer, hom ken en sal weet dat hy nie betrokke was nie. Maar Douglas het hom later uitgewys as een van die skieters in 'n polisiekantoor.
Hy het gesê dat hy in 'totale ongeloof' was. Strickland het egter steeds nie gedink dat hy uiteindelik skuldig bevind sou word nie, en glo: "nee, die stelsel werk."
"Dit werk. Hulle maak nie sulke foute nie. Dit is 'n aanklag van moord, "het hy destyds oor sy gedagtes gesê. 'Dit is 'n groot probleem. Hulle maak nie foute nie en gryp die verkeerde persoon. Doen hulle?"
Sy eerste verhoor eindig in 'n hangende jurie. Die enigste swart jurylid was die enigste houvas.
'Ek sal dit nooit vergeet nie,' het Strickland gesê. Hy het gesê dat die aanklaer destyds na die verhoor na sy tafel gekom het. 'Ek sit daar en hy sê vir my prokureur:' Ek sal seker maak dat dit nie die volgende keer gebeur nie. '
'Wat dit beteken', het Bushnell gesê, 'is dat die aanklaer tydens die tweede verhoor elkeen van sy voornemende stakings gebruik het ... om die oorblywende swart regters uit die swembad te slaan. En meneer Strickland is skuldig bevind deur 'n blanke jurie. "
Strickland sê dat hy "heeltemal" van mening is dat ras 'n rol in sy oortuiging gespeel het. Hy sê dat hy nie die vermoede van onskuld tydens sy tweede verhoor gekry het nie.
'Ek het nie geweet ek kan so erg huil nie,' het hy gesê en onthou sy eerste verhoor. 'Ek bedoel, dit is ongelooflik.'
Beide Bell en Adkins het uiteindelik toegegee tot die moorde en Strickland vrygespreek van enige rol in die misdaad in beëdigde bekentenisse.
Erken Kevin Strickland se onskuld
Tydens 'n perskonferensie vroeër hierdie maand het aanklaer Baker, wat nie by die oorspronklike saak betrokke was nie, gesê: "dit is belangrik om te erken wanneer die stelsel foute gemaak het en wat ons in hierdie geval gedoen het, verkeerd was."
Strickland het gesê die erkenning van sy onskuld help.
"Ja. Dit kom van haar af, "het hy gesê. 'Ja, want sy hoef dit nie te sê nie.'
Strickland het altyd sy onskuld gehandhaaf, maar ander het die saak in Februarie 2009 heroorweeg, toe MIP 'n onverwagte e -pos van Douglas ontvang het.
'Ek soek inligting oor hoe ek iemand kan help wat verkeerdelik beskuldig is,' het sy geskryf. 'Ek was die enigste ooggetuie en dinge was toe nog nie duidelik nie, maar nou weet ek meer en sou ek hierdie persoon wou help as ek kon.'
Douglas het uiteindelik aan haar familielede gesê dat die polisie haar onder druk geplaas het tydens die opstelling, volgens Kansas City Star -verslaggewer Luke Nozicka. Sy het aan haar eks-man gesê dat die polisie haar vertel het dat sy net Strickland moes kies, en dit sou verby wees.
'Sy het dit nie doelbewus gedoen nie,' het Strickland gesê. 'Die polisiekantoor in Kansas City het probeer om my te identifiseer. ... Ek glo dat hulle vir haar gesê het, of jy gaan saam met ons werk, of ons gaan hierdie aanklagte op jou plaas. Het [miskien] selfs voorgestel dat sy op een of ander manier betrokke was. "
Die Kansas City -polisiedepartement het in 'n verklaring aan ABC News gesê dat 'hierdie saak deur die Jackson County -aanklaer se kantoor verhoor en vervolg is. Dit is die enigste na wie ek u sou verwys vir enige kommentaar oor hierdie saak. ... In 'n saak waarby alle besonderhede en kommentaar betrokke is, moet die aanklaer se kantoor kom. "
Douglas is intussen oorlede, maar sy het seker gemaak dat sy haar terugtrek op verskillende plekke gedokumenteer het en het verskillende mense van die herroeping vertel.
'Die belangrikste bewys was die herroeping van 'n getuie,' het Baker gesê.
Die stryd om die vrylating van Kevin Strickland
Verlede week het die Missouri -kantoor van die goewerneur 36 kwytskelding aangekondig, maar Strickland was nie een daarvan nie.
"As iets soos [Strickland se saak] ter sprake kom, kyk ons ​​na die gevalle, maar ek weet nie [of] dit noodwendig 'n prioriteit maak om voor die lyn te spring nie," het Parson gesê. 'Ons verstaan ​​dat sommige gevalle meer aandag deur die media sal trek as ander, maar ons kyk net na die dinge.'
Strickland het meer as 15 000 dae agter tralies gedien. As hy vrygespreek word, is sy termyn een van die langste onregmatige gevangenisse in die Amerikaanse geskiedenis.
'Kom ons noem dit net wat dit is. Dit is verkeerd, "het Baker gesê. 'Almal wat in hierdie stelsel werk, moet 'n manier vind om die regte ding te doen. Nou, die regte ding is om meneer Strickland uit te haal. "
Baker het gesê dat selfs as Kevin Strickland begenadig word, hy nie veel meer as 'n verskoning sal kry nie.
'Onder die Missouri -wet kry diegene wat vrygespreek is, geen vergoeding nie. Dit is nog 'n fout, 'het sy gesê.
In die "Show-Me" -staat Missouri is dit onduidelik wat Strickland nog moet doen om sy onskuld te bewys.
Volgens Injustice Watch het die staat se prokureur -generaal al dekades lank bykans elke saak van onregmatige skuldigbevinding beveg. Vir Strickland sou 'n omskakeling van sy vonnis nie genoeg wees nie - hy wil begenadig of vrygespreek word.
'[Pendel is 'n soort van sê ek het dit gedoen, maar jy voel asof ek genoeg tyd gedien het. Nee, ek het dit nie gedoen nie, "het hy gesê. "Nee, vee dit af."
Bell en Adkins het elk sowat 10 jaar tronkstraf uitgedien nadat hulle erken het dat die misdaad plaasgevind het en dat Strickland nie betrokke was nie.
'Ek bedoel, ongelooflik,' het Strickland gesê. 'Ek bedoel, ek weet nie hoe iemand kan erken dat hy dit gedoen het, ingekom en uitgegaan het nie,' het hy gesê. 'Ek het dit van die begin af ontken en ek is nog steeds hier. U neem my steeds terug na gevoelens en ek kan dit regtig nie in woorde beskryf nie. "
Eenvoudig gestel, Strickland sê dat hy 'gevoelloos' geword het.
Een ding wat hy sê hy voel, is 'n swaar gevoel van verlies. Sy kinderhuis is nou net 'n leë erf. Sy broer, L.R. Strickland, wat altyd volgehou het dat hy die aand van die moorde tuis was, het aan ABC News gesê dat hul ma moontlik nie veel tyd oor het om te lewe nie.
Boonop het Strickland gesê: 'Ek haat dit regtig dat ek my dogter as kind grootgemaak het en iemand anders pa noem. Ja, dit is 'n hartseer. "
Hy en sy gesin hoop dat hulle eendag herenig kan word.
"My pa het nooit die vertroue in sy seun, Kevin, verloor nie," het L.R. Strickland gesê. 'Hy het hom by elke geleentheid besoek. Hy het my broer besoek selfs nadat hy weens mediese probleme nie meer in staat was nie. My pa is in 2011 oorlede. Ek glo dat [hy] hartseer was - omdat my pa nie sy seun uit die gevangenis sien ontslaan het nie - omdat dit vir hom soveel beteken het. "
Kevin Strickland het gesê dat hy met 'n vriend 'n grap gemaak het dat hy moontlik onder 'n brug moet woon as hy vrygelaat word.
"Wat het ek? En ek bedoel, as hulle ... hierdie [rolstoel] neem, sal ek by die voordeur moet uitkruip. Ek het niks, "het Strickland gesê.
Hy sê dat hy nie weet wat geregtigheid is nie, maar hy weet dat hy dit nog nie gesien het nie.
Met meer verteenwoordiging en oë op sy saak, het Kevin Strickland gesê dat hy hoopvol is "meer nou as ooit."
Tog het die Hooggeregshof in Missouri verlede week 'n versoekskrif geweier om hom te bevry, iets wat sy prokureur 'n prosedurele versperring noem.
'Ons weet nie waarom die hooggeregshof in Missouri ontken het nie,' het Bushnell gesê. 'Dit is eenvoudig ontken en geen verduideliking is gegee nie.'
Bushnell het 'n versoekskrif aan die laer rondgaande hof in DeKalb County gedoen, waar Kevin Strickland aangehou word.
'Hulle het die prokureur -generaal gevra om te reageer en om hul standpunt in Julie bekend te maak,' het sy gesê.
'N Ander kursus wat hulle kan volg, is via 'n wetsontwerp op die Senaat.
"Die wetgewer in Missouri het pas 'n wetsontwerp, wetsontwerp van die Senaat, goedgekeur, wat 'n aanklaer in staat stel om 'n nuwe regsgeding in te dien om 'n onregmatige skuldigbevinding om te keer," het sy gesê. 'Dus, as die wet in werking tree, tree dit op 28 Augustus in werking.'
Die rekening sit op die goewerneur se lessenaar en wag op sy handtekening. Strickland wag ook en hoop, sê hy, om eendag die see te sien.
'Ek was nog nooit op 'n strand nie. Nee, nie eens 'n mensgemaakte strand nie, 'het hy gesê. 'Ek wil 'n helder oseaan hê, waar u die sand en die water kan sien. En ek wil ver in die see uitgaan, waar u geen land, geen rigting kan sien nie, en nie net daar buite kan gaan nie, maar in die water moet klim. Ek wil die krag voel. U weet, God se skepping. "
ABC News se Karin Weinberg, Cho Park, Stephanie Fasano en Anna Katharine Ping het tot hierdie verslag bygedra.
In die vroeë oggendure van 7 Junie 1998 is Clarence Elkins se skoonma, die 58-jarige Judy Johnson en sy vrou se sesjarige niggie, Brooke, wreed aangeval deur 'n indringer in Johnson se huis in Barberton, Ohio. Johnson het op haar sitkamerbank geslaap toe sy aangeval is. Sy is verkrag, gesteek en so erg geslaan dat haar neus, kakebeen, sleutelbeen en skedel in die aanval gebreek is. Haar doodsoorsaak was vasbeslote.   Brooke, wat in haar ouma se bed geslaap het, is wakker van die geraas. Sy onthou: "Ek het uit die bed geklim en na die kombuis gegaan, ek het gekyk en ek het gesien dat daar 'n man in die kombuis was, maar dit het my bang gemaak, en ek het teruggehardloop na die slaapkamer." Sy skuil onder die deksels asof sy slaap. Die indringer het die slaapkamer binnegegaan en Brooke in die gesig geslaan en haar bewusteloos geslaan. Sy is ook geslaan, verkrag, verwurg en het 'n klein snywond aan haar keel opgedoen, maar het oorleef sonder om te onthou van die aanval. Sy het 'n paar uur later omstreeks 07:00 weer by haar bewussyn gekom en 'n buurman gebel en 'n boodskap op hul antwoordmasjien gelaat:
Ek is jammer om dit vir jou te vertel, maar my ouma is dood en ek het iemand nodig om my ma vir my te kry. Ek is heeltemal alleen. Iemand het my ouma vermoor. Asseblief, sou u my so gou as moontlik in die hande kry? Totsiens. 
Brooke stap toe na 'n buurman se huis, die huis van Earl Mann se gesinsvrou Tonia Brasiel, en klop aan die deur. Brasiel kom na die deur en vertel die nagklere, gekneusde en bloedige kind dat sy vir haar kinders ontbyt kook en vir haar sê om op die stoep te wag totdat sy haar huis toe kan ry, wat sy ongeveer 45 minute later gedoen het.  
Toe die polisie Brooke ondervra, het sy gesê dat die moordenaar 'soos oom Clarence gelyk het'-mev Johnson se 35-jarige skoonseun, Clarence Elkins. Die polisie het dit vertolk dat Elkins self die aanvaller was. Brasiel het ook aan Brooke se ma gesê dat Brooke Elkins as die aanvaller geïdentifiseer het.   Jare later het Brooke gesê dat sy destyds ernstige twyfel oor die identifikasie gehad het, maar het daarmee saamgegaan. 'Ek was net nie seker of dit oom Clarence was of nie,' het Brooke gesê. 'Maar ek was te bang om iets te sê'. Elkins is op grond van hierdie identifikasie in hegtenis geneem.  Sy het later die situasie beskryf Larry King: "Ek het wakker geword en my ouma is dood, ek het na 'n buurman se huis gegaan en ek het vir haar gesê dat dit soos my oom Clarence lyk en dit klink soos hy. Sy het my dus huis toe geneem en vir my ma gesê: - wat ek vir haar gesê het, en toe begin almal net bang word. Toe bel my ma en pa die polisie en my ma en pa sê vir die polisie dat dit my oom Clarence is wat dit gedoen het. " Toe sy gevra is hoe die identifikasie so verkeerd kan gaan, het sy geantwoord: 'Wel, ek het vir mense gesê dat dit soos hy lyk en dat dit net so was was hom. Hulle het nie eens geluister na wat ek sê nie. " 
Tydens die verhoor het die vervolging teoreties gestel dat Elkins sy skoonma vermoor het weens frustrasie omdat sy inmeng in sy destydse omstrede huwelik met haar dogter, Melinda.  Die saak teen Elkins was grotendeels gebaseer op die getuienis van die 6-jarige ooggetuie, maar ondersoekers het geen tekens van gedwonge toegang gevind nie, of vingerafdrukke of DNA wat Elkins met die toneel verbind het. Hare wat uit Johnson se lyk herstel is, is uitgesluit omdat dit van Elkins of Johnson gekom het.  Hy het daarop aangedring dat hy tot ongeveer 02:40 Sondagoggend saam met vriende gedrink het, 'n tydlyn wat Melinda bevestig het.Sy getuig dat sy gesien het hoe Clarence terugkeer huis toe en weet dat hy daar bly, aangesien sy die meeste van die nag wakker was en na 'n siek kind omsien. Die aanval het iewers tussen 02:30 en 05:30 plaasgevind Johnson se woning is meer as 'n uur met die motor weg.  Elkins se alibi is ook deur sy bure en vriende bevestig. 
Op grond van die getuienis van Brooke wat hom as haar aanvaller geïdentifiseer het, is hy op 10 Junie 1999 skuldig bevind aan moord, poging tot verswarende moord, twee aanklagte van verkragting met geweld of dreigement van geweld en gewelddadige aanranding, en tot twee lewenslange lewenslange lewenslange gevonnis- gevangenisstraf.   Elkins se saak is eers onder toesig van regter Beth Whitmore, daarna verhoor onder regter John Adams in Akron, Ohio.  Dit was die eerste moordverhoor waaroor regter Adams voorsitter was. [ aanhaling nodig ]
Na die skuldigbevinding het Elkins en sy vrou, Melinda, hul eie ondersoek begin en 'n private ondersoeker, Martin Yant, gehuur, wat voorheen gehelp het met die vryspraak van talle onregmatig veroordeelde beskuldigdes. 
Sedert die aand van die misdaad was Judy se familie weens die saak verdeeld, met sommige lede van sy skuld en ander van sy onskuld. Brooke het Melinda of haar kinders sedert die verhoor nie gesien nie. Drie jaar na die verhoor het die gesin versoen geraak.   Brooke bely haar onsekerheid en sê: "Dit kon nie Clarence gewees het nie. Die persoon wat my en my maw seergemaak het, het bruin oë. En Clarence het blou oë." 
Clarence se prokureur het 'n onderhoud met Brooke op kamera geneem, waar sy haar vroeëre implikasie van Elkins herroep het. Clarence appelleer op sy skuldigbevinding met hierdie nuwe getuienis. Die regter het geglo dat die kind deur familielede afgerig is nadat die versoening van die appèl geweier is. 
Na die mislukte appèl het hulle besluit om die getuienis vir DNA weer te toets. Die hof het beslis dat Melinda toegang tot DNA kan kry wat van die toneel verhaal is, maar sy sal die koste van DNS -toetsing moet betaal. Melinda het byna $ 40,000 op haar eie ingesamel voordat sy die Ohio Innocence Project om hulp gevra het. Hulle het 'n laboratorium in Texas oortuig om twee monsters vir $ 25,000, die helfte van hul normale prys, te toets. Die resultate het Clarence Elkins uitgesluit.  Clarence het weer appèl aangeteken teen die skuldigbevinding op grond van die nuwe DNA -bewyse. Die hof het beslis dat, omdat 'n jurie hom sonder DNS -bewyse skuldig bevind het, hy hom sou skuldig bevind het selfs al stem dit nie ooreen nie.  Judy Hunter, regter van die Summit County Common Court, het Elkins se mosie in Julie 2005 geweier. Na die tweede mislukte appèl het die familie se verdere navorsing inligting gekry oor die buurman, Tonia Brasiel, wat Brooke die oggend na die aanval huis toe gedryf het. Daar is ontdek dat Brasiel se gemeenregtelike man, Earl Mann, 'n veroordeelde seksoortreder was wat net twee dae voor die moord, op 5 Junie 1998, uit die tronk vrygelaat is.  Dit was oor die hoof gesien dat Mann se vrou Tonia Brooke verlaat het, 'n ernstig geslaan en bloedige 6-jarige wat dringend mediese sorg benodig, langer as 30 minute op die stoep in plaas daarvan om onmiddellik 911 te bel. 
Melinda was vasbeslote om Mann se DNA te toets, maar hy was teen daardie tyd in die tronk. Toevallig dien Mann sy tyd uit by Mansfield Correctional fasiliteit, dieselfde fasiliteit as waar Clarence sy vonnis uitdien. Clarence Elkins het 'n sigaretstompie bymekaargemaak wat Mann weggegooi het. Hy het die sigaret na sy prokureur gestuur wat dit na 'n laboratorium gestuur het om te toets. Dit was 'n wedstryd. 
Earl G. Mann  is gebore in Melbourne, Florida, voordat hy na Ohio verhuis het. Hy het 'n uitgebreide kriminele rekord vir misdade, wat wissel van 'n ras -gemotiveerde aanranding op 'n ander man tot roof. Gedurende 2002 is Mann skuldig bevind aan die verkragting van drie meisies, sy dogters, almal jonger as 10. Hy het drie kinders gehad met Tonia Brasiel, wat langs Judith Johnson gewoon het. Brooke het gereeld met hul dogters gespeel. 
In 2005, nadat Mann as 'n verdagte geïdentifiseer is, het die polisiebeampte van Barberton, Gerard Antenucci, die bestaan ​​van 'n memorandum van 1999, vier maande voor Elkins se verhoor, onder die aandag van die vervolging gebring. Antenucci het Mann gearresteer vir 'n onverwante roof. Gedurende die proses van sy arrestasie het 'n dronk en strydlustige Mann gevra waarom hy nie gearresteer is vir die moord op Judy Johnson nie. Volgens die polis het die arrestasiebeampte 'n memorandum gestuur aan die speurders wat die moord op Johnson gedoen het. Hierdie verklaring is nooit aan die verdediging bekend gemaak nie.  
Nadat Mann geïdentifiseer is, het Brasiel tydens ondervraging erken dat Mann die oggendure ná die moord huis toe teruggekeer het met diep skrape aan sy rug. Toe sy hom ondervra, beweer hy dat hy saam met 'n "wilde vrou" was. Volgens Brasiel, toe Brooke aan die deur klop ná die aanval, het hy kwaad geword en daarop aangedring dat Brasiel haar nie moes toelaat nie en ook nie die polisie moes bel nie. 
Melinda Elkins het gesê dat sy vermoed dat Brasiel 'n invloed gehad het op Brooke se identifisering van Clarence. Brasiel was die eerste persoon wat die sesjarige se beweerde identifikasie van Elkins gehoor het. Ondanks Mann se verdagte gedrag die oggend, het Brasiel aan Brooke se ma gerapporteer nadat sy Brooke huis toe gery het, dat die kind Clarence as die aanvaller genoem het. Verder het Brasiel tydens Elkins se verhoor getuig dat die kind vir haar gesê het dat Clarence die oortreder was. 
Ondanks die DNS -bewyse wat Mann met die moord verbind, het die distriksprokureur geweier om Elkins vry te laat.  Die prokureur van Elkins het Jim Petro, die staatsprokureur van Ohio, gekontak. Petro het verskeie kere persoonlik met die aanklaer, Sherri Bevan Walsh, oor die saak gekontak. Hy het ook ontdek dat sy nie daarin belangstel om die saak te hersien nie. Petro het toe die onortodokse optrede geneem om 'n perskonferensie te hou om die aanklaer in die openbaar te druk om die aanklagte van die hand te wys. Die aanklaers het meer DNS -toetse uitgevoer van hare wat op die toneel gevind is, en weer is Mann geïdentifiseer.  
Op 15 Desember 2005 word die aanklagte teen Elkins van die hand gewys en is hy uit die tronk vrygelaat.  Hy het in September 2006 om egskeiding aansoek gedoen,   wat in 2007 afgehandel is. 
In 2008, tien jaar nadat die misdade gepleeg is, het Mann in 'n pleitooreenkoms om die doodstraf te vermy, skuld beken op aanklagte van verswarende verkragting en verswarende moord vir die dood van Johnson, sowel as verswarende verkragting van Brooke. Hy is tot 55 jaar lewenslange gevangenisstraf gevonnis en sal eers op 92 -jarige leeftyd in aanmerking kom vir parool. 
Clarence Elkins het met die staat Ohio afgereken vir US $ 1,075 miljoen. Hy het later 'n siviele saak teen die Barberton -polisie ingedien omdat hy nie die inkriminerende verklaring deur Earl Mann tydens sy arrestasie in 1999 bekend gemaak het nie. Die Barberton -polisie wou die saak van die hand wys, maar dit het misluk. Die regter het beslis dat indien Mann se verklaring aan beampte Gerard Antenucci aan die verdediging bekend gemaak is, hulle waarskynlik die nabyheid van Mann, 'n veroordeelde misdadiger, by die Johnson -woning sou opgemerk het, asook die gedrag van Tonia Brasiel die oggend na die moord. Mann se DNA sou byna seker getoets gewees het, en Elkins sou byna nie skuldig bevind gewees het nie.   Elkins het later met $ 5,25 miljoen met die Barberton -polisie afgereken. 
Melinda Elkins Dawson het daartoe bygedra dat Ohio Senaatwetsontwerp 262, ook bekend as Post Conviction DNA Law, kon aanvaar. Hierdie wetsontwerp bevat bepalings vir die toets van DNA na-skuldigbevinding, met behulp van uitkomstbepalende riglyne. Melinda dien ook as voorsitter van die raad van direkteure vir "Ohioans om teregstellings te stop". As 'n openbare spreker en 'n advokaat vir slagoffers, veg sy steeds vir geregtigheid en verhoog die bewustheid van onregmatige oortuigings.
Clarence Elkins het daartoe bygedra dat Ohio die Senaat Bill 77, ook bekend as Ohio se Wet op Onskuldbeskerming, goedgekeur het.  Hierdie wetsontwerp bevat bepalings wat die polisie verplig om die beste praktyke vir ooggetuie -identifikasies te volg, bied aansporings vir die opname van ondervragings op video en vereis dat DNA bewaar word in gevalle van moord en seksuele aanranding. Elkins bestee baie tyd aan die pleit van die sogenaamde 'nasionale model' van wetsontwerpe oor hervorming van onskuld, en die 'belangrikste stuk strafregwetgewing in Ohio in 'n eeu'.  
Clarence praat ook in die openbaar oor sy saak en onregmatige veroordelings in die algemeen by universiteite en ander plekke in die Verenigde State. 
Gedurende 2011 het Clarence en sy nuwe vrou, Molly, die Clarence Elkins -beurs aan die University of Cincinnati College of Law gestig. Hierdie beurs bied jaarliks ​​$ 5,000 aan die Ohio Innocence Project wat by UC Law School gehuisves word, en bevat elke jaar 'n beurs aan twee studente in die Ohio Innocence Project. 
In 2009 word 'n televisiedokumentêr oor die Elkins -saak vrygestel, genaamd "Conviction: The True Story of Clarence Elkins". 
Melinda se verhaal van haar pogings is later gekies deur die rolprentvervaardiger/draaiboekskrywer David Massar, wat gesê het 'n draaiboek is aan die ontwikkel. 
Clarence Elkins -saak is behandel in die 'All Butt Certain' episode van Forensiese lêers. Dit is ook behandel in 'n episode van Ek het 'n moord opgelos.
'N Onskuldige man het 46 jaar in die tronk gesit. En het 'n plan gemaak om die man wat hom geraam het, dood te maak.
Richard Phillips het die langste onregmatige tronkstraf in die Amerikaanse geskiedenis oorleef deur poësie te skryf en met waterverf te skilder. Maar op 'n koue dag in die tronk het hy 'n mes gedra en aan wraak gedink.
Deur Thomas Lake, CNN
Video deur Matthew Gannon, CNN
Foto's deur Brittany Greeson vir CNN
Richard Phillips is 'n lang man met breë skouers en 'n gewoonte om vir homself te sing, gewoonlik sonder woorde, 'n diep en vreugdevolle klank wat uit sy siel lyk. Hy het begin sing toe hy nog 'n seuntjie was en het in die tronk bly sing, en sing nou in die motor en aan die etenstafel, terwyl hy die lang noot volgehou het, asof niks in die wêreld die musiek kon keer nie.
Twee dae nadat hy in 1972 tot lewenslange tronkstraf gevonnis is, het Phillips 'n gedig geskryf. Dit was moontlik die eerste gedig wat hy ooit geskryf het. Hy was 26 jaar oud en het in die tiende graad die hoërskool verlaat, en nou, met genoeg tyd om te wonder, het hy 'n potlood geneem en sy wonderwerk op die bladsy neergesit. Hy wonder oor die kleur van reëndruppels, die kleur van die lug, die kleur van sy hart, die kleur van sy woorde as hy hardop sing, en die kleur van sy behoefte aan iemand om vas te hou. Hy het gemis om sy kinders vas te hou, om hul skoene vas te trek en hul trane af te vee, en hy weet dat die enigste manier waarop hy ooit na hulle sou terugkeer, was om op 'n manier sy onskuld te bewys.
Een appèl misluk in 1974, 'n ander in 1975. Phillips het gedink dat hy met 'n beter prokureur sou wen, en daarom het hy 'n pos by die kentekenfabriek van die gevangenis in die inktafdeling geneem en plate met vars ink gevang toe hulle uit die geut kom en stuur dit met 'n lopende band na die droogoond. Die lone was volgens burgerlike standaarde sleg, maar volgens gevangenisstandaarde, miskien $ 100 per maand plus bonusse, en Phillips maak 'n bankrekening oop en kyk hoe die geld ophoop.
Ongeveer vier jaar later het hy genoeg gehad om een ​​van die beste appèlprokureurs in Michigan te betaal, en hy het die geld ingestuur en op vryheid gewag. Die hele tyd dink hy aan sy kinders en onthou hy die smaak van tuisgemaakte roomys, en skryf liefdesgedigte aan vroue, eg en denkbeeldig, met beddens van viooltjies en warm bad van trane.
Richard Phillips is vrygespreek nadat hy meer as vier dekades in die tronk was.
Hy wag, en wag. Op 1 Januarie 1979, 'n datum wat deur sy joernaal bevestig is, was Phillips in sy kamer toe 'n ander gevangene met nuus inkom. Hy het pas vir Fred Mitchell in die chow -saal gesien. Dit was 'n koue grys Maandag in die Jackson -gevangenis, en Phillips het sy kinders in 2,677 dae nog nie gesien nie. Fred Mitchell? Phillips het geweet wat om te doen.
Onderweg stop hy om vir 'n vriend te vertel.
Ek kom saam met jou, het die vriend gesê.
Die gevangenis was die tuiste van verskeie fabrieke. Dit het maklike toegang tot grondstowwe beteken, insluitend skroot, wat ook 'n oorvloed tuisgemaakte messe beteken het. Phillips en sy vriend het elkeen onder die mou gehou terwyl hulle buite die chow -saal staan ​​en wag vir Mitchell om na vore te kom. Hier was hy, loop oor die erf, onbewus van die twee mans wat agter hom loop.
Phillips kon dit alles in sy gedagtes sien. Hy sou wag totdat Mitchell die Blind Spot bereik, 'n bekende plek wat die wagte nie kon sien nie. Hy sou die steel in Mitchell se nek steek. En hy kan net daarmee wegkom.
Dit voel soos geregtigheid.
Phillips was ongeveer 12 jaar oud toe sy stiefpa se horlosie verdwyn het. Dit was 'n Vrydagaand in Detroit omstreeks 1958. Die stiefpa het 'n dik leerband. Hy neem 'n drankie van Johnnie Walker en vra Phillips of hy die horlosie geneem het. Phillips het nee gesê. Die stiefpa het hom lank met die gordel geslaan. Toe vra hy weer: Het jy my horlosie gesteel? Phillips het nee gesê. Die pak slae het voortgegaan. Het jy my horlosie gesteel? Nee. Die gordel het in die seuntjie se vel geskeur. Sy ma kyk te bang om in te gryp. Die stiefpa het weereens 'n belydenis gevra. Phillips staan ​​vas. Die gordel slaan weer, en weer, en weer, en uiteindelik breek dit 'n interne versperring. Het jy my horlosie gesteel? Ja, het die seuntjie gesê, net om dit te stop, en die jong man wat uit die pak slae gekom het, het vir homself gesê dat dit die laaste valse bekentenis was wat hy ooit sou aflê.
Sommige leuens vereis meer leuens. Phillips moes op die een of ander manier verantwoordelik wees vir die horlosie, en daarom het hy gesê dat hy dit aan 'n ander seun by die skool gegee het. Die stiefpa het hom aangesê om Maandag skool toe te gaan en dit terug te kry. Phillips het, soos elke aand, op die solder-besmette solder gaan slaap en gewonder hoe om 'n horlosie uit die niet uit te lok. Die volgende oggend het hy weggehardloop. Hy het 'n blikkie vark en boontjies bymekaargemaak en 'n blikkie-oopmaker en 'n paar snye brood en 'n leë stroopbottel vol Kool-Aid en hy het dit in sy kosblik ingedruk en na sy nuwe lewe gegaan. Daardie nag het hy op die harde vloer van 'n vakante huis geslaap, bewus daarvan dat hy niemand in die wêreld behalwe homself het nie.
Die polisie het hom die volgende dag betrap. Sy stiefpa het hom weer geslaan. En alleen op die solder of op die strate van Detroit het Phillips homself geleer hoe om te oorleef. Hoe om kersies van ander mense se bome te steel. Hoe om 'n plaasvervangende Kersoggend te hê deur in 'n buurman se huis in te praat en te kyk hoe ander kinders hul geskenke oopmaak. Hoe om in sy eie gedagtes te ontsnap deur prente te teken: 'n vliegtuig, of Superman, of selfs die Mona Lisa, met 'n potlood op 'n stuk karton.
Op daardie strate het hy die vriend gemaak wat hom sou verraai.
Phillips loop deur die Greektown -distrik in Detroit nadat hy by 'n paar casino's gestop het.
Oor die lewe van Fred Mitchell is min bekend, behalwe 'n paar herinneringe aan ou kennisse en af ​​en toe vermelding in amptelike verslae. Toe hierdie verslaggewer sy suster laat in 2019 nader om uit te vra oor Mitchell, het sy gesê: 'Haal die f --- van my stoep af.' In elk geval, hy was 'n goeie bofbalspeler in die ou dae, toe baie seuns opkyk na die groot senterveldspeler Willie Mays. Fred Mitchell kan 'n diep vlieg afjaag en dit oor sy skouer vang, net soos die Say Hey Kid.
Toe hulle nie bofbal speel nie, het Phillips en Mitchell en hul vriende die skool oorgeslaan, met BB-gewere gespeel en bier gedrink in stegies, baklei en bakleiery met die polisie gespeel. Hulle was jeugmisdadigers op die punt om geharde misdadigers te word in 'n stad waar geweldsmisdaad oral was.
'N Enkele uitgawe van die Detroit Daily Dispatch koerant gee 'n gevoel van die chaos en desperaatheid. 'N Man het aan die polisie gesê:' Ek het vandag vier mans geskiet. ' Twee vroue het met messe baklei, een is doodgesteek. Ontvoerders het 'n doktersvrou beroof en verkrag. Dit was 13 Desember 1967. Aan die onderkant van bladsy 2 was 'n kort item oor 'n 19-jarige man wat skuld beken het op manslag. Dit was Fred Mitchell, wat met 'n ander jong man gestry het en hom toe doodgeskiet het.
Teen hierdie tyd het Phillips 'n beter pad geloop. Nadat 'n vonnisoplegging tot 'n kort gevangenisstraf gelei het, het hy 'n tikles gevolg en geleer om 72 woorde per minuut te tik. Op parool het hy hierdie nuwe vaardigheid in 'n goeie werk by die Chrysler -fabriek in Hamtramck verander, en hy het tydbriewe en vrachtbriewe vir $ 4,10 per uur ingedruk - meer as $ 33 per uur in vandag se dollars. Hy trek die oggend 'n pak aan en ry met die bus werk toe, en spandeer minder tyd saam met die ou bemanning.
Phillips het 'n sterk kakebeen en was maklik. Hy het die jong dames bekoor. Op 'n dag het 'n vriendin met die naam Theresa vir hom gesê sy is swanger, en die baba is syne. Phillips het by Theresa gebly, en hul dogter is gebore, en hulle het getrou en 'n seun gehad. Theresa het in 'n bank gewerk. Hulle het 'n beskeie woonstel op Gladstone gehuur, en Phillips het 'n Buick Electra 225 gekoop. Hy het sy kinders die dinge gegee wat hy nooit gehad het nie: oorvloedige liefde, nuwerwets nuwe klere, armvragte geskenke onder die kersboom.
In 1971, die jaar toe Phillips 25 geword het, het dinge begin ontrafel. Hy het met 'n paar grappies by die werk rondgespeel, en een grap het te ver gegaan. Iemand gooi 'n aangesteekte sigaret in 'n ou se sak, en die ou sê Phillips het dit gedoen. Phillips het dit ontken, maar hy het in elk geval sy werk verloor.
Omstreeks hierdie tyd het Fred Mitchell uit die tronk gekom. Werkloos en sonder werk, met sy huwelik wat verval het, keer Phillips terug na sy ou vriend. Deesdae hardloop Mitchell saam met 'n groot wit ou wat hy in die tronk ontmoet het. Hulle het hom Dago genoem. Die drie mans het snags vertonings toe gegaan en heroïen in motelkamers gesnuif.
Phillips het 'n dubbele lewe geleef, gevaarlik en onvolhoubaar, 'n dwelmverslaafde in die nag en 'n pa bedags. Eendag in September het hy die kinders na die Michigan State Fair geneem. Sy dogter, Rita, was 4. Sy seun, Richard Jr., was 2. Hulle het op die reuzenwiel gery, in die botsmotors rondgery en saam op 'n foto gestap wat op 'n ronde metaalknoppie gedruk was. Daardie aand het Phillips uitgegaan en nooit by die huis gekom nie.
Phillips hou een van die laaste foto's wat ooit met sy dogter, Rita, geneem is. Dit is in 1970 geneem.
Ses-en-veertig jaar later sou regswaarnemers sê dat Richard Phillips die langste onregmatige tronkstraf in die Amerikaanse geskiedenis uitgedien het. Die National Register of Exonerations bevat meer as 2500 mense wat skuldig bevind is aan misdade en later onskuldig bevind is, en Phillips het meer tyd as iemand anders op die lys gedien. Die regstelsel het hom ongetwyfeld in die steek gelaat. Die polisie het misluk. Die vervolging het misluk. Sy prokureur het misluk. Die jurie het misluk. Die verhoorregter het misluk. Die appèlregters het misluk.Maar op daardie koue dag in die tronk, terwyl hy met die tuisgemaakte mes onder sy mou na die Blind Spot stap, dink Richard Phillips nie aan 'n naamlose, gesiglose stelsel nie. Hy dink aan die man wat hom daar geplaas het: sy ou vriend Fred Mitchell.
So het dit begin: Op 6 September 1971 stap twee mans by 'n geriefswinkel buite Detroit in. Die swart man staan ​​en wag naby die deur. Die wit man trek 'n geweer en eis geld. Hulle het met minder as $ 10 se gesteelde kontant weggery. 'N Wakker burger sien hoe die motor onreëlmatig ry en bel die polisie. Die registrasie kom terug op Richard Palombo, ook bekend as Dago, wat die vorige nag by Mitchell en Phillips by die Twenty Grand Motel in Detroit gebly het.
Palombo het geweet dat hy gevang is, hy sou skuldig wees op gewapende roof. Maar wie was sy medepligtige? Phillips en Mitchell is albei aangehou kort nadat Palombo was. Die twee mans het gelyk. In 'n tou by die stasie het twee getuies hulle bekyk. Hulle was dit eens dat die tweede rower Richard Phillips was.
By Phillips se verhoor in November het Palombo die getuiebank ingeneem en die jurie vertel hoe hy die roof gepleeg het. Die aanklaer het gevra wie nog daar is.
'Ek wil nie die naam noem nie,' het Palombo gesê.
Die regter het 'n reses beveel. Nadat die jurie weg is, vra hy Palombo: 'Is u bang vir iemand?'
'Nee,' het Palombo gesê, 'ek is vir niemand bang nie.'
'Is u stilte omdat u nie iemand anders wou beskuldig nie?' Vra Phillips se prokureur.
Sy stilte oor die misdade van 1971 sou 39 jaar lank strek, met rampspoedige gevolge. Alhoewel een vervolgingsgetuie gewaag het tussen die identifisering van die tweede rower as Fred Mitchell of Richard Phillips, het die jurie Phillips skuldig bevind aan gewapende roof. Hy is tot sewe jaar tronkstraf gevonnis. En hy was die volgende winter nog in die tronk, toe die lyk van Gregory Harris opdaag.
Harris was 'n 21-jarige man wat in Junie 1971 verdwyn het nadat hy uitgegaan het om sigarette te koop. Sy vrou het sy groen cabriolet die volgende aand gevind. Daar was bloedvlekke op die sitplekke. Later daardie jaar, volgens die polisie in Detroit, het sy ma aan 'n beampte gesê van 'n vreemde oproep. Sy het gesê 'n onbekende vrou het vir haar gesê: 'Ek kan dit nie meer hou nie, 'n Fred Mitchell en 'n man met die naam' Dago 'het u seun uit LaSallestraat uit 'n motor gehaal. Hulle het hom in die kop geskiet en hom doodgemaak. Hulle het hom daarna naby Mileweg 10 uitgehaal en uit die motor geslinger. "
Dit is nie duidelik wat die polisie met die inligting gedoen het nie.
Op 3 Maart 1972, toe 'n straatherstelman in Troy, Michigan, in 'n ruigtjie instap om homself te verlig, sien hy daglig skyn van 'n blink voorwerp af. Dit was Harris se geraamte, vasgevries in die grond. 'N Lykskouing het die oorsaak van die dood getoon: verskeie skietwonde aan die kop.
Op 15 Maart is Mitchell weer in hegtenis geneem - hierdie keer op meer onverwante aanklagte van gewapende roof en die dra van 'n versteekte wapen. Die volgende dag het hy aan die polisie gesê dat hy inligting het oor die dood van Gregory Harris. Hy het gesê die moordenaars was Richard Palombo en Richard Phillips.
Die owerhede het geen fisiese bewyse gehad wat hul verdagtes met die misdaad verbind het nie. Hulle het ook geen omstandigheidsgetuienis gehad nie. Maar met die beëdigde getuienis van een man kon die polisie sê dat hulle 'n moord opgelos het.
Phillips kyk uit op sy balkon by sy huis in Southfield, Michigan.
Toe Mitchell op 2 Oktober 1972 die getuiebank inneem om teen Palombo en Phillips te getuig, het die prokureur van Palombo die regter gevra om die getuie in kennis te stel van sy reg teen selfbeskuldiging.
'Dit is my mening dat sy getuienis hom by 'n ernstige misdaad behels,' het die prokureur aan die regter gesê.
Deur Mitchell se eie getuienis het hy geweet van die moordplot voordat dit uitgevoer is. Hy het 'n rol in die moord gespeel deur Gregory Harris te bel en hom in 'n lokval te lok. Hy is gearresteer in besit van die moordwapen wat moontlik was. En onder kruisondervraging erken hy 'n moontlike motief: Terwyl Mitchell in die gevangenis was, het Gregory Harris moontlik 'n tjek van $ 500 uit die beursie van Mitchell se ma gesteel.
Maar om redes wat nog nooit onthul is nie en waarskynlik nooit sal wees nie, het die staat Michigan 'n ander teorie van die saak uiteengesit. Op grond van Mitchell se getuienis en niks anders nie, het die aanklaer probeer om die jurie te oortuig dat Mitchell Palombo en Phillips saamgesweer het om Harris te vermoor, blykbaar omdat een van die Harris -broers 'n dwelmhandelaar, 'n vermeende neef van Palombo, beroof het.
Nóg Mitchell nóg die aanklaer het ooit probeer verduidelik waarom Richard Phillips sou deelgeneem het aan 'n wraakmoord namens die neef van 'n man wat hy skaars geken het. Later het die pa van Palombo standpunt ingeneem en gesê die neef bestaan ​​nie.
As ondersoekers ooit Harris se motor afgestof het vir afdrukke, het hulle nie die getuienis tydens die verhoor gelewer nie. Daar is ook geen rekord dat hulle die bloed wat in Harris se motor gevind is, ontleed het nie. Ondanks dit alles, was die advokaat van Phillips, die hof, Theodore Sallen, vreemd stil.
Hy het nie 'n openingsverklaring gegee nie. Hy het die advokaat van Palombo byna al die kruisondervraging laat doen. Hy het nooit vir Mitchell uitgedaag nie. Hy het nie een getuie geroep of getuienis voorgelê nie. Hy het Phillips van die getuiebank gehou omdat hy nie wou hê dat Phillips ondervra moet word oor sy skuldigbevinding aan roof nie. Toe dit tyd geword het om 'n slotbetoog te lewer, het Sallen gesê: 'Jy weet, hulle praat daarvan dat Gregory Harris dood is. Ek weet nie of Gregory Harris dood is nie. "
Die jurielede het vier uur lank beraadslaag voordat hulle Palombo en Phillips skuldig bevind het aan sameswering tot moord en moord in die eerste graad. Voordat hy 'n lewenslange vonnis opgelê het, het die regter Phillips gevra of hy iets te sê het.
'Nie noodwendig nie, eer,' het Phillips gesê, 'behalwe dat ek nie skuldig was nie, alhoewel ek skuldig bevind is. En daar kan nie nou te veel daaraan gedoen word om die onreg al reg te stel nie, so al wat ek kan doen is om net te wag totdat iets in my guns ontwikkel. "
En so wag hy, probeer om niemand dood te maak nie en probeer om nie vermoor te word nie. Hy ken 'n man wat so bang was vir die verkragters dat hy 'n pot skoengom gedrink het en vir ewig daaraan ontsnap het. Hy ken 'n ander wat so deur sy eie misdade geteister is, dat hy oor 'n reling gespring en na sy dood geval het. Richard Phillips het in sy sel gewag terwyl hy van koffie en afgewaterde lemoensap gelees het Bekende aanhalings van Bartlett.
Hy het kinders by ander gevangenes sien besoek, wagte sien doeke soek na smokkelgoed, en hy besluit om sy kinders van die ervaring te spaar. Hy het vir sy vrou 'n brief geskryf, gesê dat sy nie moet kom kuier nie, dat sy nie die kinders moet bring nie, maar moet verder gaan en iemand anders vind. Uiteindelik het sy.
Op 17 Januarie 1977, in 'n gedig genaamd 'Sonder twyfel', skryf hy hierdie verse:
As u nie 'n sent het nie
Om die vryheid wat jy verloor het terug te koop?
Sal u nie 'n helpende hand gee nie?
Dit sê "Wees vriendelik teenoor u medemens?"
Dit as u tot God bid
Dit lyk asof u gebede nie verhoor word nie?
Die vryheid van 'n stygende voël?
Ons het almal duisend moontlike lewens, of 'n miljoen, en ons omgewing verander ons, ten goede en ten kwade. Phillips het altyd gehaat om te rook, het sy stiefpa se kamele geminag, die sigarette van sy eie vrou weggegooi wanneer hy kon, en toe het hy in die tronk gekom en heroorweeg. Die gevangenis het hom hiperwaak, altyd gekyk en geluister, fyn ingestel op die gevaar rondom. Soms het hy 'n sigaret nodig net om sy senuwees te kalmeer. In die gevangenis het jy nie 'n halfgerookte sigaret weggegooi nie. U het dit geniet, tot by die filter.
Phillips is in 1972 tot lewenslange tronkstraf gevonnis. (Met vergunning van die Michigan Department of Corrections)
Een Desember gee 'n vreemdeling vir Phillips twee pakkies sigarette en sê: "Geseënde Kersfees." Daarna het Phillips geskenke aan ander gevangenes gegee: 'n boek vir die een ou, 'n pakkie koekies vir 'n ander. Dit het goed gevoel. Deur 'n program genaamd Angel Tree, het hy speelgoed uitgesoek en vir sy kinders gestuur. Hy weet nie of hulle ontvang is nie. In 1989 het administrateurs in die Hiawatha -gevangenis op die Bo -Skiereiland 'n wedstryd gehou vir die beste Kerslied. Phillips het 'n prys van $ 10 gewen vir 'n liedjie met hierdie koor:
Gee my net u liefde vir Kersfees
Want liefde is al wat ek nodig het
En as u my liefde vir Kersfees gee
My Kersfees sal inderdaad vrolik wees.
Daar was daardie jaar nog 'n wedstryd vir die selblok met die beste sneeu- en ysbeelde. In die tronkwerf het Phillips en sy bure 'n kerststal en ander versierings gebou, waaronder 'n rob wat 'n bal op sy neus balanseer. Toe skop 'n ou van 'n ander blok die kop van die lam af en slaan die bal van die seël se neus af. Phillips was woedend. Hy stap op na die ou, wat ongeveer 300 kilogram weeg, en sê: "Jy respekteer Jesus Christus." Nie een van die twee het teruggetrek nie. 'N Skare het saamgedrom. Chaos het ontstaan.
In hierdie chaos, volgens 'n wag, het Phillips die skouer van die wag gegryp en hom omgedraai. Phillips het dit ontken, en in die verslag is gesê dat hy die name van 56 verdedigingsgetuies opgelewer het, maar die gevangenisondersoeker het slegs vier van hulle gekontak. Daar is geen rekord van wat hulle gesê het nie. Daar is ook geen aanduiding in die verslag dat iemand die verhaal van die bewaarder bevestig het nie. Tog het die owerhede die wagte geglo. Phillips is skuldig bevind aan aanranding en battery op personeel. Hy spandeer Kersfees in afsondering, op 'n bed sonder lakens, met kos wat deur 'n gleuf in die deur gestoot word.
Die volgende jaar het hy 44 geword en 'n kreatiewe ontwaking gehad. Phillips het ten minste 31 gedigte geskryf in 1990. Hy het geskryf oor die vibrasie van krieke, oor hemelvelde wat deur die nag jaag. Hy herinner aan 'n wildevyeboom in Alabama, van die vroeë dae toe hy by 'n vriendelike tante en oom en 'n ouer neef gewoon het wat hom op haar heup gedra het. Hy het hom voorgestel dat hy sterf, in die donker op 'n trein vertrek, in 'n serenade deur 'n orkes en 'n bluesorkes tegelyk 'n staande toejuiging ontvang. Hy brand van begeerte en verbeel hom die een vrou in 'n rooskleurige rok, en die ander so helder dat sy sy hare met haar flikkerende lig besing. Hy sien tulpe in die tuin oopgaan, troppe voëls kom uit die suide. Hy sien sy eie hare word wit.
'Wat ek nie weer sou gee nie - om 'n jong ek te wees', het hy geskryf. 'Die horlosie draai soos 'n waterwiel aan die kant van 'n ou shack. Alles was vir 'n rede. Niks kan teruggedraai word nie, veral nie tyd nie. "
Dit was sy vrugbaarste jaar as digter. Dit was ook die jaar toe hy ophou poësie skryf, omdat hy iets vind waarvan hy nog meer hou.
Hy teken af ​​en toe met 'n potlood sedert die middel van die 80's, nadat hy sy GED- en geassosieerde graad in besigheid voltooi het, en in 1990 besluit hy om 'n bietjie kleur by te voeg. Hy het weggestuur vir 'n stel akrielverf, of ten minste gedink hy het dit gedoen. Wat teruggekom het, was 'n Academy Watercolor Artists 'Sketchbox Set, 'n ongeluk wat die loop van sy lewe verander het.
Hy maak die stel oop. Hy haal die verf uit. En hy het begin eksperimenteer. Phillips het homself geleer teken en leef, en nou het hy homself geleer skilder. Hy het dit eers verkeerd verstaan ​​en toe begin om dit reg te maak: meng die water en verf, hou die kwaste skoon, laat die kleure oor die bladsy versprei.
Hy lees kunsboeke uit die gevangenisbiblioteek vir tegniek en inspirasie. Hy bewonder die werk van Picasso, Da Vinci, en veral Vincent Van Gogh, 'n ander man wat gely het, opgesluit in 'n instelling, en sukkel om sy gesonde verstand te behou. Van Gogh en Phillips het aanhou skilder.
Phillips het ongeveer 400 skilderye tydens sy gevangenskap voltooi. (Met vergunning van Richard Phillips Art Gallery)
Die kunstenaar benodig grondstof vir sy werk: die sonsondergang, die tuin, die lelies op die dam. Phillips het dit nie, en hy gebruik prente uit boeke, koerante en tydskrifte en kombineer dit met sy lewendige verbeelding. En so, binne -in die Ryan Road -gevangenis in Detroit, skilder hy 'n toneel van drie perde wat vuil op 'n renbaan opskop. Hoe beter hy geword het, hoe meer het hy dit geniet. Skildery het 'n verslawing geword. Hy het wakker geword en kon nie wag om ontbyt te kry nie, sy waterige lemoensap te drink en terug te keer na sy kuns. Teen daardie tyd sou sy kamermaat vir die dag weg wees, in die tuin of by die werk, en Phillips kon sy musiek aanskakel. Buite skree gevangenes, wagte blaf, domino's val, tafeltennisballe breek, storte sis, toilette spoel, televisies blaas, maar Phillips sit sy koptelefoon in en verdrink dit alles. Al wat hy kon hoor, was John Coltrane of Miles Davis, wat sy energie konsentreer en sy volgende kwasslag lei.
Hy het 'n jazz -trompettist geskilder, 'n glas wyn met 'n kersie daarin, 'n vaas geel blomme op 'n tafel langs 'n foto van 'n lang skip op die oop see. Hy verloor homself so deeglik in die werk dat hy af en toe vergeet het van sy saak, sy eindelose appèlle, sy soektog van 20 jaar na 'n regter wat hom sou glo.
Sy het geweet mans lieg toe hulle gevang word. Selfs in haar dae as advokaat het regter Helen E. Brown nie die helfte van haar eie kliënte geglo nie. 'N Man sou 'n storie oor 'n cockamamie vertel, en sy kyk na die bewyse, en dan gaan sy terug en vra hom wat regtig gebeur het. Nou, in die Wayne County Recorder Court, waar sy geregtigheid verleen het aan moordenaars en verkragters en kindermishandelaars, het sy gevoel dat die meeste beskuldigdes wat na haar opkyk, skuldig was aan iets, of dit nou juis die misdaad was wat in die beskuldiging uiteengesit is of nie.
En dan, in 1991 en 1992, hersien sy die appèlle van nog twee mans in 'n lang optog van mans wat beweer dat hulle onskuldig is. Toe sy die verhoorafskrif lees, was regter Brown verbaas. Dit het vir haar gelyk asof Richard Palombo en Richard Phillips skuldig bevind is aan moord op die onbevestigde getuienis van 'n enkele getuie. As alle sake so skraal was, dink sy, kan enigiemand van enigiets beskuldig en in die tronk gestuur word.
Verder sou sy later sê: "Al die getuienis het gelyk asof dit teen die getuie was."
Nadat hy die saak van Phillips ondersoek het, het regter Helen E. Brown hom 'n nuwe verhoor toegestaan. Haar besluit is deur die appèlhof in Michigan omgekeer.
Die regter was nuuskierig. Sy lees die hofdossier oor Fred Mitchell se roofsaak van 1972, wat ten tyde van die moordverhoor hangende was, en vind hierdie aanhaling van 'n verhoorregter: 'Mr. Mitchell, toe ek jou plaat lees, gaan ek jou lewe gee. Toe ek verder lees, het ek besef watter saak dit is, en ek het besef dat u 'n belangrike rol gespeel het in 'n eersteklas moordsaak en dat u 'n bietjie aandag verdien. "
Dit het gelyk asof hoe meer Mitchell saamwerk, hoe ligter word sy vonnis. Die regter het 'n moontlike lewenslange vonnis tot 10 tot 20 jaar verminder. Later, nadat Mitchell in die moordverhoor getuig het, het sy prokureur die ooreenkoms herwerk, sodat hy slegs 4 tot 10 jaar gekry het.
"Benewens al die ander voor die hand liggende oorwegings," het regter Helen Brown geskryf nadat hy die dossier jare later nagegaan het, "moes daar ook 'n ooreenkoms gewees het dat Mitchell nooit van die moord aangekla sou word nie, ondanks die feit dat hy onder eed toegegee het staan ​​in die openbare hof dat hy die persoon was wat die oorledene laat doodmaak het. "
Brown het tot die gevolgtrekking gekom dat die vervolging 'n ooreenkoms met Mitchell aangegaan het en dit geheim gehou het vir die beskuldigdes en die jurie. Volgens haar was 'dit' '' '' '' '' '' '' '' '' '' '' 'hof' ', wat beteken dat nie Palombo of Phillips 'n regverdige verhoor ontvang het nie. In 1991 en 1992 het sy nuwe proewe vir albei mans beveel.
Die aanklaer se kantoor in Wayne County het die bewering van wangedrag ontken en het teen haar beslissing by die appèlhof in Michigan geappelleer en die mansaak in die hande van drie appèlregters gelê. Dit is nie duidelik of hierdie regters die verhoorafskrif gelees het nie. Twee van hulle, Myron Wahls en Elizabeth Weaver, is sedertdien dood. Die derde, Maura Corrigan, is nou in 'n privaat praktyk in Detroit. Sy wou nie die vrae van CNN beantwoord nie. Tog het die regters tot die gevolgtrekking gekom dat daar nie genoegsame bewyse was om wangedrag deur die aanklaers te bewys nie. Hulle het Brown se bevel omgekeer en die oortuiging van Phillips herroep.
Phillips het aanhou skilder. Hy het so baie geskilder dat die kunswerke in sy sel opgehoop het. Dit het dit tot 'oortollige eiendom' gemaak, met die risiko dat beslag gelê word. Phillips het bokse gemaak van stukkies karton en die skilderye gestuur aan 'n penvriend in die staat New York. Haar naam was Doreen Cromartie. Sy het sy skilderye veilig in die kelder gehou, met die hoop dat hy dit eendag sou gaan haal.
In 1994 skilder hy 'n veld sonneblomme teen 'n laventelhemel. Hy het 'n ou boom in die middel van die veld geverf. Hy het lae takke geverf wat van die stam af, net onder die groen blare. En vir 'n rukkie was hy nie in die tronk nie. Hy sit in die boom, haal vars lug in en kyk verby die sonneblomme na die oop horison.
Die seuntjie was te jonk om te verstaan ​​hoekom. Hy het net geweet dat pappa weg is, en nou is hulle arm, wat bo 'n kapperswinkel woon en verf van die mure afkap. Jare het verloop en sy ma het 'n beter werk gekry, 'n nuwe man, maar Richard Phillips Jr. het nie 'n nuwe pa gekry nie. Hy het daardie ou metaalknoppie gehou, met die foto van hom en sy pa op daardie dag op die Staatsbeurs in 1972, en soms, toe hy sy laai oopgemaak het om sy beursie te kry, het hy weer na die prentjie gekyk. Wie was die man wat na hom kyk? 'N Goeie pa, dink hy terwyl hy probeer onthou, maar nee, hy het anders gehoor. Jou pa is 'n skelm. Jou pa is 'n asblik. Jou pa is 'n moordenaar.
Na 'n rukkie het hy dit geglo.
Die graf van Phillips se ma, Annie, word op die Mount Hope -begraafplaas in Livonia, Michigan, gesien. Sy is 12 jaar voor sy vrylating oorlede.
Op 20 Oktober 2009 het die Michigan Parole and Commutation Board aan Phillips 'n openbare verhoor toegestaan. As hy die regte dinge gesê het, kan die goewerneur sy lewenslange vonnis aflê en hy kan vrykom.
'Wat op hierdie punt vir ons belangrik is', het raadslid David Fountain aan hom gesê, 'is dat as ons praat, ons die waarheid hoor, wat die waarheid ook al is.'
Hy was 63 jaar oud en het 38 van die jare in die bewaring van die Michigan Department of Corrections deurgebring, en hy het nou besef dat mense oor die algemeen het nie wil die waarheid hoor, wat die waarheid ook al was, want in 1972 het 'n man gelieg, en die leuen is glo deur die polisie en aanklaers, of ten minste deur die jurie, geglo en die leuen het die glans van die waarheid verkry, die die gewig van gesag, die krag van geregtigheid, die mag van die staat, en om die leuen te betwis, was om jouself 'n leuenaar te maak in die oë van diegene wat sy lot beheer het.Vertel die waarheid, wat dit ook al is? Hy was 'n seuntjie wat voor sy stiefpa gestaan ​​het en gesweer het dat hy nooit die horlosie geneem het nie, en die gordel kom af en skeur in sy vel, en die vonnis word verklein as hy net sou bely -
'U getuienis vandag', het Cori Barkman, assistent -prokureur -generaal, gesê, 'het u niks te doen gehad met nie'
'Niks ter wêreld nie,' het Phillips gesê.
'Niks,' sê Phillips en gaan terug na sy sel om te wag vir 'n kommutasie wat nooit kom nie.
Richard Palombo het 'n rede vir sy lang stilte. Hy het in 1971 op die getuiebank gegaan en geweier om sy medepligtige by die rooftog te noem, en die regter het hom gevra of hy vir iemand bang is, en Palombo antwoord: "Ek is vir niemand bang nie." Maar dit was nie waar nie. In 'n telefoniese onderhoud met CNN in 2019, het Palombo gesê hy gehad het bang, bang vir Fred Mitchell, bang om te praat oor wat hulle in 1971 saam gedoen het.
'Ek het net my mond vir my en my gesin se lewe bedreig,' het hy gesê. 'Hy het vir my gesê om stil te bly, so dit is wat ek gedoen het.'
Met verloop van tyd en sy gesondheid versleg, het Palombo se vrees gemeng met skuldgevoelens. Hy maak sy oë toe en sien die gesig van die dooie, Gregory Harris, en is bekommerd dat Harris aan die ander kant op hom wag. Palombo het nagmerries gehad. Hy het om vergifnis gebid. Hy het die hele tyd appèl aangeteken, en toe iets werk, skryf hy aan Richard Phillips en moedig hom aan om dieselfde te probeer.
Hulle was saam verlore in die stelsel. Een mosie is in 1997 ingedien en eers in 2008 aangehoor toe regter Helen E. Brown weer nuwe verhore toegestaan ​​het. Maar die aanklaer se kantoor in Wayne County het hulle meedoënloos beveg en altyd in die appèlhof of elders gewen, en teen 2010 was Palombo gereed om iets nuuts te probeer. Hy was nie meer bang vir Fred Mitchell nie, want hy het gehoor Fred Mitchell is dood.
Op 24 Augustus 2010 het Palombo 'n openbare verhoor voor die Michigan Parole and Commutation Board gehou. As hy die regte dinge gesê het, kan die goewerneur sy lewenslange vonnis aflê en hy kan vrykom.
Kym Worthy is die eerste vroulike en eerste Afro-Amerikaanse hoofaanklaer in Wayne County, Michigan.
Hy het nie die regte dinge gesê nie.
"Mnr. Palombo, u is skuldig bevind aan moord uit die eerste graad en u het lewenslange vonnis daarvoor gekry, "het Charles Schettler, assistent-prokureur-generaal, aan hom gesê. 'Ek wil hê dat u my die besonderhede van die misdaad van die begin af moet vertel, u weet, toe dit eers beplan is, die aanvang van die misdaad, alles.
'Goed,' het Palombo gesê. In vorige verklarings oor sy saak het hy saamgegaan met Mitchell se verhaal - die amptelike verhaal - oor die misdaad: dat Harris vermoor is nadat hy 'n dwelmhuis beroof het wat deur Palombo se neef bedryf is. Nou vertel hy 'n ander verhaal, een wat nog nooit tevore aan die lig gekom het nie.
In 1970, terwyl hy by die Michigan Reformatory dien, werk Palombo saam met Fred Mitchell in die kombuis. Hulle het vriende geword. Op 'n dag het Mitchell 'n besoeker gehad, en toe hy Palombo weer sien, het hy gesê dat 'n paar ouens na sy ma se huis gegaan het en 'n tjek van $ 500 uit haar beursie gesteel het. Mitchell het aan Palombo gesê hy sal die ouens kry as hy uit die tronk kom.
Mitchell klim eerste, en Palombo volg. Hulle het mekaar ontmoet en 'n rooftog by 'n geriefswinkel begin beplan. Palombo het 'n pistool gehad. Hulle het die winkel weggesteek. Maar Palombo het nie van Mitchell se plan gehou nie. Dit was daglig, en hulle het geen wegkomkar nie, so Palombo het gesê dat hy die bus huis toe sou neem. By die bushalte het hy gehoor hoe Mitchell sy naam roep. Nou het hulle 'n motor gehad. Gregory Harris bestuur.
'Kom in,' het Mitchell gesê. 'Ek het 'n rit vir ons gekry.'
Palombo klim op die agtersitplek, gereed vir die rooftog. Harris stop die motor en gaan na 'n winkel om sigarette te koop. Mitchell het Palombo vir die geweer gevra, en Palombo het dit oorhandig. Mitchell steek die geweer in sy lyfband.
'Dit is die man,' het Mitchell gesê - een van die mans wat die tjek by Mitchell se ma gesteel het. "Ek gaan hom haal."
Harris kom terug en begin die motor. Mitchell het op die voorste passasiersitplek gesit en gesê hy moet in 'n stegie ry waar hulle kan uitklim en die winkel kan beroof. Harris trek die stegie binne. Mitchell trek die geweer uit en skiet Harris in die kop.
Dit lyk asof die tyd vir Palombo stadiger raak. Mitchell het weer geskiet. Die geweer klink ver terwyl rook in die lug krul. Harris maak sy deur oop en gly uit die motor. Mitchell volg hom oor die voorste sitplek, staan ​​oor hom en skiet hom weer.
'Kom, help my om hom in die motor te kry,' het Mitchell gesê.
Palombo het daaraan voldoen. Hulle sit die liggaam op die agterste vloerbord. Mitchell het na die voorstede langs Mileweg 19 gery en in 'n afgesonderde veld afgetrek. Mitchell en Palombo het die lyk die veld ingedra. Hulle het dit daar gelos en weggery.
Nege-en-dertig jaar later, toe Palombo hierdie verhaal tydens sy pendelverhoor vertel, het die assistent-prokureur-generaal opgemerk dat iemand vermis is: die tweede man wat skuldig bevind is aan Harris se moord.
'Vertel my van meneer Phillips,' het Schettler gesê.
"Ek het meneer Phillips eers op 4 Julie 1971 ontmoet," het Palombo gesê, "tydens 'n braai by Mitchell se huis, ongeveer agt dae na die moord."
'En meneer Phillips was heeltemal onskuldig?' Schettler gesê. "Hy was nie eers daar nie?"
'Dit is korrek,' het Palombo gesê.
David Moran is die direkteur van die Michigan Innocence Clinic aan die Universiteit van Michigan in Ann Arbor.
Palombo het nooit uit die tronk gekom nie. Sy versoeke aan die paroolraad het geen uitwerking gehad nie. Toe die pandemie in die lente van 2020 aanbreek, was hy een van diegene wat positief getoets het vir Covid-19. Hy is op 19 April op 71 -jarige ouderdom oorlede, met 'n appèl in die hooggeregshof in Michigan. Maar voordat hy sterf, het hy nog 'n stap geneem om sy ou medeverweerder te help om vry te gaan.
Wat is nodig om 'n onregmatige oortuiging om te keer? Selfs met die nuwe onthulling van Palombo oor die moord, wat in 2010 in eedgetuigde getuienis gelewer is voor ten minste drie hooggeplaaste amptenare van die Michigan-regstelsel, duur dit nog sewe jaar.
Daar is geen aanduiding in gevangenisrekords dat iemand van die paroolraad of die kantoor van die prokureur -generaal opgetree het oor die nuwe inligting nie. In 2014 het Palombo sake in eie hande geneem. Hy het sy prokureur gevra om die Michigan Innocence Clinic in Ann Arbor in kennis te stel, waar medestigter David Moran die verhoorafskrif gelees het. Moran en sy regstudente het die saak ingegryp. Hulle het 'n regter oorreed om Phillips 'n nuwe verhoor toe te staan. 'N Onbevreesde advokaat met die naam Gabi Silver het ingestem om hom te verteenwoordig. Tydens informele besprekings het die vervolging 'n idee gehad: Phillips kan skuldig pleit en wegloop met die tyd wat hy gedien het.
Phillips het 'n antwoord hierop gehad:
'Ek sterf eerder in die gevangenis as om toe te gee aan iets wat ek nie gedoen het nie.'
Op 12 Desember 2017, nadat hy Phillips se getuienis gehoor het en kennis geneem het van sy goeie gedrag in die gevangenis, het regter Kevin Cox, baanregter van Wayne County, iets verstommend gedoen vir 'n eersteklas moordsaak. Hy het Phillips 'n persoonlike verband van $ 5,000 toegestaan. Phillips hoef nie nou of ooit iets te betaal nie, solank hy 'n enkelmonitor gedra het en opgedaag het vir sy nuwe verhoor. Intussen kon hy vir die eerste keer in 46 jaar vrygaan as hulle vir hom blyplek kon kry.
In 'n personeelsvergadering in die Michigan Innocence Clinic het 'n nuwe administratiewe assistent haar plek ingeneem. Haar kollegas het gepraat oor 'n kliënt wat verblyf benodig. Dit was amper Kersfees.
Julie Baumer het geweet hoe dit voel om uit die gevangenis te kom en 'n huis te soek. In 2003 het haar dwelmverslaafde suster 'n babaseuntjie gebaar en Baumer het vrywillig vir hom gesorg. Die seuntjie het siek geword. Sy het hom na 'n hospitaal geneem, waar dokters bloeding in die brein gevind het en vermoed dat die babasindroom geskud is. Baumer is in hegtenis geneem, skuldig bevind aan eersteklas kindermishandeling en tronk toe gestuur. Later, met hulp van die Innocence Clinic, het sy ses deskundige getuies gevind wat tydens haar tweede verhoor getuig het dat die baba eintlik 'n beroerte gehad het. 'N Jurie het Baumer vrygespreek, maar sy onthou nog die eerste Kersfees uit die gevangenis, toe sy nêrens anders as 'n hawelose skuiling kon woon nie, en sy besef toe ander vroue hul kinders wegtrek, Mense dink ek is 'n monster.
In elk geval, sy was nou vry en het probeer om haar lewe te herbou, en toe sy van Richard Phillips hoor, het sy gesê: "Laat ek hom vat."
Baumer het saam met haar 86-jarige pa, Jules, in 'n plaashuis van 900 vierkante meter in Roseville, ongeveer 25 kilometer noordoos van Detroit, gewoon. Daar was min ruimte om te spaar, maar haar pa het nie beswaar gemaak nie, want hy onthou wat hy uit die Matteusboek geleer het: As jy 'n vreemdeling verwelkom, verwelkom jy Jesus Christus. En so het Julie Baumer die persoonlike items uit haar slaapkamer verwyder, die bed opgeknap en op 'n uittrekbank in die kelder gaan sit. Dit was 14 Desember 2017, en haar foon lui. Phillips was op pad.
Julie Baumer by haar huis in Grosse Pointe Woods, Michigan. Nadat sy geleer het hoe min dienste vir eksonere beskikbaar is na haar eie onregmatige oortuiging, het Baumer in 2017 'n blyplek aan Phillips gegee.
Hy was 71 jaar oud, hare amper so wit soos die sneeu op die grond, en sy dink hy lyk asof hy deur die wringer is. Maar hy voel wonderlik. Dit was amper 50 kersfees wat in een rol gespoel is, en sy wys hom na sy kamer: 'n regte bed, sagte kussings, vars pyjamas, 'n ligskakelaar wat hy kan draai wanneer hy wil. Hy kan na die badkamer gaan en die deur toemaak.
Baumer onthou haar eerste maaltyd na die gevangenis, 'n middelmatige sny pizza op pad na die daklose skuiling, en sy wou Phillips iets beters gee. Sy het nie veel geld nie, maar sy het wel 'n vriendin wat graag by die MotorCity Casino in die middestad wou dobbel. Sy het haar vriend gebel en gevra of hy geskenkbewyse vir die buffet het. Hy het.
Hulle is middestad toe. Phillips het sy bord gevul met hoendervlerkies en braaibroodjies en kapokaartappels. Daar was ook baie nageregte, maar Phillips wou veral een hê. Baumer is na die nageregstasie en vra vir 'n bak met twee skeppies vanieljeroomys. Sy bring dit terug en sit dit neer. Phillips bring die lepel na sy mond.
'O,' het hy gesê, 'ek onthou die smaak.'
Sy neem hom na Meijer, die grotagtige supermark, en kyk hoe hy die diep rakke lemoensap bewonder. Varsgeperste, met pulp, sonder pulp, Tropicana, Minute Maid, nooit uit konsentraat nie. Hy moes 'n uur lank die heerlikheid geniet het.
Baumer ken hierdie gevoel ook, die ontneming van die gevangenis, die geleidelike herbedrading van jou brein, die sintuiglike stoot van terugkeer na die buitewêreld. Vir haar was dit seep en lotion, hierdie vreemde begeerte terwyl sy weggesluit was, en sy het uitgekom en na Meijer gegaan en lank die reuk van bessiesjampoe ingeasem. Mense het nie verstaan ​​hoe moeilik dit in die tronk was en hoe moeilik dit was om huis toe te kom nie.
Om nie eers te praat van die tweede verhoor nie, as die staat inderdaad van plan was om Phillips weer te probeer. Hy het 46 jaar lank teen die aanklaer se kantoor in Wayne County geveg, en geen van die partye het opgegee nie.
Hierdie gevalle was uitputtend, soos David Moran by die Innocence Clinic gevind het. Hy het 'n paar daarvan gewen, maar die aanklaer van Wayne County, Kym Worthy, was 'n formidabele teenstander. Telkens sou Moran en sy studente tot die gevolgtrekking kom dat 'n veroordeelde persoon onskuldig was. Hulle sou 'n mosie indien. En dan, selfs as Moran bewyse het wat hy as onbetwisbaar beskou het, sou Worthy en haar aanklaers van die een appèlhof na die ander redeneer om die skuldigbevinding te behou. Die onskuldige prokureurs het 'n term vir hierdie praktyk gehad. Hulle het dit genoem tot die dood toe veg.
Valerie Newman het Worthy meer as een keer tot die dood toe geveg. Newman het in haar 25 jaar as 'n hof aangestelde appèlverweer 'n dosyn vrywarings en 'n Amerikaanse hooggeregshofsaak gewen. Sy verteenwoordig Thomas en Raymond Highers, twee broers wat in 1987 aan moord skuldig bevind is, en het 'n regter oorreed om 'n nuwe verhoor toe te staan ​​nadat nuwe getuies na vore gekom het. Alhoewel Worthy besluit het om hulle nie weer te probeer nie, en die staat hulle later $ 1,2 miljoen elk toegeken het vir onregmatige gevangenisstraf, en sy het in 2020 gesê dat "die saak van die hand gewys is", het Worthy dit duidelik gemaak toe sy nie geglo het nie hulle was onskuldig. 'Ongelukkig,' het sy in 'n nuusverklaring gesê toe die aanklagte in 2013 van die hand gewys is, 'het geregtigheid nie geskied nie.'
Dit alles te sê Valerie Newman was verbaas toe Kym Worthy haar 'n pos aanbied.
Valerie Newman is die direkteur van die eenheid vir skuldigbevinding vir die kantoor van die aanklaer in Wayne County.
Na aanleiding van ander distriksadvokate in die groot stad, het Worthy 'n span advokate saamgestel wat op soek was na onregmatige veroordelings en die onskuldiges vrygelaat het. En sy wou Newman in beheer neem.
Newman se kollegas was skepties. Jy gaan oor na die donker kant, het hulle haar vertel. Maar Newman het 'n kans gesien. Binne die aanklaer se kantoor hoef sy niemand dood te veg nie. As sy 'n saak ondersoek het en geglo het dat iemand onskuldig is, hoef u net haar baas daarvan te vertel en die saak van die hand te wys. Op 13 November 2017 begin sy haar nuwe werk as direkteur van die Wayne County -aanklaer se eenheid vir oortuiging. Haar eerste opdrag was die geval van Richard Phillips.
Saam met Patricia Little, 'n moordspeurder wat aan die CIU toegewys is, het Newman ingegrawe. Toe hulle 'n onderhoud met Richard Palombo voer, noem hy uiteindelik sy medepligtige in die rooftog in 1971 wat Phillips in die tronk gestuur het. Nee, dit was nie Phillips nie. Dit was Fred Mitchell.
Newman het gewonder of dit die begin van 'n patroon is: Mitchell pleeg 'n misdaad, blameer Phillips en kom weg daarmee.
Byna vyf dekades het verloop, en getuies was skaars, maar hulle het die broer van die slagoffer opgespoor. Hy het inligting gegee wat ooreenstem met die verhaal van Palombo oor Mitchell wat wraak wil neem op die Harris -broers. Alex Harris het gesê dat daar in Junie 1971 'n treffer op hom was, en dat hy uit die staat gevlug het. Hy het ook gesê dat Mitchell se suster vir hom gesê het dat Mitchell betrokke was by Harris se dood.
Iets anders pla Newman: die tydlyn wat Mitchell op die getuiebank gegee het. Met die afrigting van die aanklaer, het hy gesê dat hy Phillips en Palombo ongeveer 'n week voor die gebeurtenis gehoor het, beplan om die moord te beplan. Maar Palombo het gesê dat hy tot twee dae voor die moord in die tronk was. Newman het die tronkrekords nagegaan. Palombo was reg. Verder kon Phillips nie in Junie 1971 'n sameswering met Palombo gehad het nie. Hulle het op 4 Julie vir die eerste keer by 'n braai ontmoet.
Die verhaal wat Mitchell tydens die verhoor vertel het, kon nie waar gewees het nie. En nou, 45 jaar later, sou die aanklaer se kantoor in Wayne County dit erken.
Op 28 Maart 2018, nadat Newman en die regter 'n bevel onderteken het om die saak teen Phillips af te wys, het Kym Worthy 'n nuuskonferensie gehou. Hierdie keer was daar geen voorbehoude nie, geen twyfel nie. Dit was 'n volledige vryspraak.
'Vandag word reg geskied,' het sy gesê.
Negentien maande later, in die motor op pad om sy vriende te sien, sing Richard Phillips weer. Die liedjie het geen naam, geen woorde nie, maar dit is sy persoonlike volkslied: 'n lang, vreugdevolle noot, veerkragtig, onblusbaar. Dit is 'n helder middag in Oktober 2019, met die esdoornbome van kleur. Hy klim uit die motor. 'N Hond hardloop uit om hom te groet. Hy het nou verskeie aanneemgesinne, verskeie huise waarin hy altyd welkom is, insluitend hierdie huis, die tuiste van Roz Gould Keith en Richard Keith. Hy het die ander aand vir hulle 'n sms gestuur om te sê dat hy van hulle hou. Nou loop hy binne, en meneer Keith kry vir hom 'n glas lemoensap, en hy sit terug in 'n leunstoel met die hond Primrose wat na hom toe kom, en hy en die Keiths vertel die verhaal van die Richard Phillips Art Gallery.
Hy het 'n rukkie aan die buitekant gesukkel, sonder om 'n werk te kry, en het neergestort met 'n man wat hy in die tronk ontmoet het, oorweldig deur 'n wêreld wat hy skaars herken het. Toe dink hy aan die skilderye. Hy bel Doreen Cromartie, sy ou pêlvriend in New York. Ja, sy het hulle nog gehad. Deur die jare het mense haar aangesê om hulle weg te gee, by die Salvation Army af te laai, maar sy het altyd geweet dat hy op een of ander manier vry sou wees en hulle sou terugneem. Daar was ongeveer 400 skilderye. 'N Seuntjie wat op 'n sandduin loop. 'N Kaalborstige vegter wat na 'n oranje lug kyk. 'N Blou rivier in die herfs, trappe wat na die waterkant lei. Al die plekke waarheen hy nie kon gaan nie.
Al die plekke hy kon gaan.
Phillips eet saam met vriende in Bigalora in Southfield, Michigan.
Hy het 'n buskaartjie na New York gekoop om die skilderye en die vrou wat dit bewaar het, te sien. Sy het 'n tas vol van sy briewe gehad. Hulle was 35 jaar lank ooreenstemmend. Sy het gedink sy is verlief op hom, het gewonder of hulle dalk nou saam in Rochester kan wees, maar hy het sy vryheid en sy ou huis nodig. Hy versamel die skilderye en stuur dit terug na Michigan.
Phillips het die Keiths ontmoet deur 'n ou vriend van hulle, sy prokureur Gabi Silver. Hulle het 'n bemarkingsmaatskappy besit. 'N Ander advokaat vir onskuld, Zieva Konvisser, het hulle gehelp om 'n kunsskou in Ferndale te reël. Die kurator, Mark Burton, het ongeveer 50 skilderye ten toon gestel. Die bywoning was miskien vyf keer groter as gewoonlik: professore, politici, selfs die regter wat die saak van die hand gewys het. Phillips het aanhoudend gesê: 'Ek het dit nog nooit gedoen nie', en hy het nie geweet hoeveel om te hef nie, daarom betaal hulle $ 500, maar hy verkoop ongeveer 20 skilderye daardie aand, en die nuus kom op, nuusberigte vermeerder en die Keiths het hom gehelp om 'n webwerf te bou, en kort voor lank het hulle vir $ 5,000 verkoop. Nou kan hy sy rekeninge betaal, vir Doreen Cromartie 'n tjek stuur om haar te bedank dat sy dit alles moontlik gemaak het. Hy het 'n gebruikte Ford Fusion gekry en weer leer bestuur. Hy draai om op die ys, loop in 'n sloot, klim terug op die snelweg en hou aan ry.
Phillips neem afskeid van die Keiths. Terug in Southfield stop hy by die supermark. Hy fluit 'n deuntjie en saun deur die paadjies, en sorg dat hy 'n lae natriumspek kies. Ook gasvrou Donettes, geglasuurd, wat volgens hom nie vir hom is nie, maar eintlik vir die takbokke wat in die bos agter sy woonstel woon. Dan kom die lemoensap: Tropicana Pure Premium, homestyle, bietjie pulp, 'n stewige kruik met 'n bevredigende handvatsel. By die register betaal hy kontant en trek aan die punte van 'n rekening van 20 dollar om 'n aangename geluid te maak.
Terug by die woonstel, 'n beskeie ingang met 'n veiligheidshek, hang sy skildery van sonneblomme in die eetkamer. Daardie een is nie tekoop. Phillips geniet dit om in aanvraag te wees-geniet die spreekbeurte, die oproepe en sms-boodskappe, die uitnodigings om vriende te besoek-maar dit laat hom min tyd om werklik te skilder.Hy weet nie dat hy oor vyf maande, met die koms van die coronavirus -pandemie, weer in die eensaamheid gedwing sal word nie. En dat hy in daardie lang ure alleen in sy woonstel homself weer sal verloor in die eensame vreugde om kuns te maak.
Nou sit hy 'n bietjie jazz aan, swaar op die saxofoon, en haal 'n sny oorskiet pizza uit die yskas. Hy gooi 'n braaisous op die pizza en 'n hap.
'En sodra my telefoon laai,' sê hy, 'bel ek my seun en kyk waar sy kop is.'
Phillips kontroleer 'n kwitansie voordat hy sy huur gaan betaal.
Die jonger Richard Phillips is 50 jaar oud. Sy ma het die nuus oor die vryspraak gesien en die kantoor van Gabi Silver gebel. Pa en seun het mekaar in die dieretuin ontmoet. Dit was ongemaklik, want die ouer Phillips se kamermaat was ook daar, en omdat hulle mekaar laas gesien het toe die seuntjie twee jaar oud was. Iets wat onherroeplik is, het verlore gegaan. Die seun het geleer skilder, en op hoërskool het hy 'n prys gewen vir sy portret van die aktrise Lisa Bonet, en sy pa was nie daar om hom aan te moedig nie. Phillips se dogter het na Frankryk verhuis, en sy wou hom nie sien nie, en toe 'n verslaggewer haar 'n e -pos stuur om te vra hoekom, wou sy nie daaroor praat nie. Die Phillips -gesin is verskeur. Geen vergoeding van onregmatige gevangenisstraf sou dit ooit weer saamstel nie.
'Haai,' sê die pa oor die telefoon en nooi sy seun uit om te kom eet.
'Nee, nee, u hoef nie - luister. Nee. Jy dra dit waarmee jy gemaklik voel. "
"Wees jouself. Doen jy. Dit is al wat ek sê. "
'Neem ons ongeveer 45 minute om daar te kom.'
Spitstyd in metro Detroit, die middag 'n donker grys, Phillips wat weer sing, perkussie van die rigtingwyser. Hy word gevra of hy hom ooit 'n alternatiewe lewe voorgestel het, sonder Fred Mitchell, of die moord, of 46 jaar gevangenisstraf.
'Dit is so moeilik om aan te dink,' sê hy. "Hoe sou my lewe gewees het."
'Dit is 'n baie goeie moontlikheid dat ek dood kon gewees het in Detroit.'
'Dit is die lewenspatroon wat my tot op hierdie punt gelei het. Kan nie kla nie, want ek is 73 jaar oud, en 95 persent van al die ouens wat ek geken het, is dood. So. "
Hy lys die ouens van die ou span. Een is dood aan VIGS, 'n ander het 'n oordosis dwelms gehad, 'n ander het nierversaking, 'n ander het diabetes, voet geamputeer, been geamputeer, dood, dood, dood. Fred Mitchell ook -
Die tronkwerf, 1979. Die koue mes onder sy mou. Mitchell loop na die Blind Spot. 'N Skuld betaalbaar in bloed. 'N Lewe vir 'n lewe. Phillips voel al dood. Hulle sou hom in 'n arm arm begrawe. Maar ten minste sou hy eers gelyk word, voel hoe die mes inkom.
Toe hoor hy iets, of voel dit, 'n boodskap wat in sy gedagtes flikker: Moet hom nie doodmaak nie. Omdat u nog steeds 'n kans het om hier weg te kom.
Hulle het gesê hy is 'n moordenaar. As hy Fred Mitchell vermoor het, sou hulle reg wees.
En so het hy Mitchell laat gaan, en Mitchell het homself doodgedrink op die ouderdom van 49, en Phillips het in sy sel gebly en sy weg na vryheid geskilder. Hy lyk oud toe hy uit die tronk kom, terwyl hy in die koue sonlig knip, maar hy het nuwe klere gekry en sy hare gekleur, en hy het jonger begin lyk, asof hy die tyd teruggedraai het. Nou ry hy laatmiddag op die snelweg en sing weer daardie lied: altyd oud, vir altyd nuut, die geluid van wysheid en onskuld.
Die Innocence Project is gestig na aanleiding van 'n studie deur die Amerikaanse departement van justisie en die Amerikaanse senaat, in samewerking met die Benjamin N. Cardozo School of Law van die Joodse Yeshiva Universiteit, wat beweer dat verkeerde identifikasie deur ooggetuies 'n belangrike faktor was 70% van die onregmatige skuldigbevindings.  Die Innocence Project is in 1992 gestig deur Scheck en Neufeld as deel van 'n regskliniek aan die Cardozo Law School van die Yeshiva University in New York. Dit het op 28 Januarie 2003 'n onafhanklike 501 (c) (3) nie -winsgewende organisasie geword , maar dit behou institusionele bande met Cardozo.  Van 2004 tot 2020 was Madeline deLone die uitvoerende direkteur van die Innocence Project.  In 8 September 2020 volg Christina Swarns deLone op as die uitvoerende direkteur. 
Die Innocence Project is die hoofkwartier van die Innocence Network, 'n groep van byna 70 onafhanklike onskuldorganisasies wêreldwyd. Een so 'n voorbeeld bestaan ​​in die Republiek van Ierland, waar in 2009 'n projek by die Griffith College Dublin op die been gebring is. 
Die Innocence Project fokus op gevalle waarin DNS -bewyse beskikbaar is om getoets of getoets te word. DNA -toetsing is moontlik in 5-10% van die kriminele sake.  Ander lede van die Innocence Network help ook om vry te spreek van diegene in wie se gevalle DNA -toetsing nie moontlik is nie.
Benewens die werk namens diegene wat moontlik in die Verenigde State onregmatig aan misdade skuldig bevind is, doen diegene wat vir die Innocence Project werk, navorsing en voorspraak wat verband hou met die oorsake van onregmatige veroordelings.
Sommige van die suksesse van die Innocence Project het daartoe gelei dat mense uit die doodstraf vrygelaat is. Die suksesse van die projek het Amerikaanse teenkanting teen die doodstraf aangewakker en was waarskynlik 'n faktor in die besluit van sommige Amerikaanse state om moratoria op strafbare teregstellings in te stel. 
In Distriksprokureur se kantoor v. Osborne (2009), hoofregter van die Amerikaanse hooggeregshof, Roberts, het geskryf dat die uitdaging na die skuldigbevinding "vrae stel aan ons strafregstelsels en ons tradisionele opvattings oor finaliteit wat beter aan verkose amptenare as federale regters oorgelaat word." In die mening het 'n ander regter geskryf dat forensiese wetenskap 'ernstige tekortkominge' het. Roberts het ook gesê dat na-skuldigbevinding DNS-toetse die risiko "onnodig omverwerping van die gevestigde strafregstelsel" kan laat val. Regsprofessor Kevin Jon Heller het geskryf: "Dit kan lei tot 'n redelik akkurate een." 
Omgekeerde skuldigbevindings Redigeer
Sedert November 2019 [update] is 367 mense wat voorheen skuldig bevind is aan ernstige misdade in die Verenigde State sedert 1989 vrygespreek deur DNS -toetse, waarvan 21 ter dood veroordeel is.  Byna almal (99%) van die onregmatige veroordelings was mans,  met minderheidsgroepe wat ongeveer 70% uitmaak (61% Afro -Amerikaners en 8% Latino).  Die National Register of Exonerations bevat 1 579 veroordeelde beskuldigdes wat van 1 Januarie 1989 tot 12 April 2015 vrygespreek is deur middel van DNA en nie-DNA-bewyse.  Volgens 'n studie wat in 2014 gepubliseer is, het meer as 4% van persone wat in die algemeen van 1973 tot 2004 ter dood veroordeel is, is waarskynlik onskuldig.  Die volgende is voorbeelde van noemenswaardige vrystellings:
In 2003 is Steven Avery vrygespreek nadat hy 18 jaar tronkstraf uitgedien het weens 'n aanklag van seksuele aanranding.  Na sy vrylating is hy skuldig bevind aan moord. 
In 2004 is Darryl Hunt vrygespreek nadat hy 19 + 1⁄2 jaar gevangenisstraf opgelê het weens die verkragting en moord op 'n koerantredakteur, Deborah Sykes.  
In 2007, nadat 'n ondersoek deur die Innocence Project begin is, is James Calvin Tillman vrygespreek nadat hy gedien het
16 + 1⁄2 jaar gevangenisstraf weens 'n verkragting wat hy nie gepleeg het nie. Sy vonnis was 45 jaar. 
In 2014 is Glenn Ford vrygespreek in die moord op Isadore Newman. Ford, 'n Afro-Amerikaner, is deur 'n all-white jurie skuldig bevind sonder dat daar fisiese bewyse was wat hom met die misdaad verbind het en getuienis teruggehou het. Hy het 30 jaar in die doodstraf in die Angola -gevangenis gedien voor sy vrylating. 
Die Innocence Project het sy oorsprong in New York, maar aanvaar gevalle uit enige deel van die Verenigde State. Die meerderheid kliënte wat gehelp word, het 'n lae sosio-ekonomiese status en het alle moontlike regsopsies vir geregtigheid gebruik. Baie kliënte hoop dat DNS -bewyse hul onskuld bewys, aangesien die opkoms van DNS -toetse diegene wat verkeerdelik skuldig bevind is aan misdade, hul sake kan betwis. Die Innocence Project werk ook saam met die plaaslike, staats- en federale vlakke van wetstoepassing, wetgewers en ander programme om verdere onregmatige veroordelings te voorkom. 
Ongeveer 3 000 gevangenes skryf jaarliks ​​aan die Innocence Project, en op 'n gegewe tydstip evalueer die Innocence Project 6 000 tot 8 000 moontlike gevalle. 
Alle potensiële kliënte gaan deur 'n uitgebreide keuringsproses om te bepaal of hulle onskuldig is of nie. As hulle die proses slaag, neem die Innocence Project hul saak aan. In byna die helfte van die gevalle wat die Innocence -projek aanpak, word die skuld van die kliënte bevestig deur DNS -toetsing. Van al die sake wat deur die Innocence Project aangeneem is, is ongeveer 43% van die kliënte onskuldig bewys, 42% is skuldig bevestig en die getuienis was onomwonde en nie bewysbaar in 15% van die gevalle nie. In ongeveer 40% van alle gevalle van DNA -vryspraak het wetstoepassers die werklike oortreder geïdentifiseer op grond van dieselfde DNS -toetsresultate wat tot 'n vryspraak gelei het. 
Die Innocence Project ontvang vanaf Junie 2018 55% van sy befondsing uit individuele bydraes, 16% uit stigtings, 16% uit geleenthede, 8% uit beleggings en die res van korporasies, Yeshiva Universiteit en ander bronne. 
The Innocence Project is 'n stigter van die Innocence Network, 'n organisasie van regs- en joernalistiekskole, en openbare verdedigingskantore wat saamwerk om veroordeelde oortreders te help om hul onskuld te bewys.  46 Amerikaanse state is saam met verskeie ander lande deel van die netwerk. In 2010 is 29 mense wêreldwyd vrygespreek van die werk van die lede van hierdie organisasie. 
Die Innocence Network bring 'n groeiende aantal onskuldorganisasies van regoor die Verenigde State byeen, asook lede van ander Engelssprekende gemeenregtelike lande: Australië, Kanada, Ierland, Nieu-Seeland en die Verenigde Koninkryk. 
In Suid -Afrika ondersoek die Wits Justice Project Suid -Afrikaanse gevangenisstraf. In vennootskap met die Wits Law Clinic, ondersoek die Julia Mashele Trust, die Legal Resource Center (LRC), die Open Democracy Advice Center (ODAC), die US Innocence Project en die Justice Project individuele gevalle van gevangenes wat verkeerdelik skuldig bevind is of verhoorafwagtend is. 
Verkeerde skuldigbevindings kom gereeld voor met verskillende oorsake wat onskuldige beskuldigdes in die tronk laat beland. Die algemeenste is valse ooggetuieverslae, waar die beskuldigdes verkeerdelik deur kykers van 'n misdaad geïdentifiseer word. Dit is verantwoordelik vir 69%,  van die vrystellings wat weens die Innocence -projek plaasgevind het, en bewys verder dat ooggetuieverslae dikwels onbetroubaar is. Hierdie maatreël is in baie polisielede onjuis, omdat daar baie vooroordeel is, en verdagtes kan uitgesonder word op grond van hul voorkoms en die frekwensie dat hulle voor getuies geplaas word. Daarbenewens het 52%,  van die onskuldige oortuigings van die Innocence Project -gevalle die gevolg van die verkeerde toepassing van forensiese wetenskap. Dit sluit foutiewe haarvergelykings, brandstigting -artefakte en vergelykende ontleding van koeëlkop in. Hierdie metodes vir die versameling van bewyse ontwikkel namate nuwe tegnologie ontstaan, maar dit kan dekades neem om tegnologie te skep, wat dit moeilik maak om sake op grond van die foutiewe forensiese wetenskapgevalle op te los. In 26%,  van die DNA-vrywaringsgevalle-en meer as dubbel die getal in manslag-is onskuldige mense gedwing om vals bekentenisse af te lê. Baie van hierdie vals belydendes het skuld beken op misdade wat hulle nie gepleeg het nie (gewoonlik om 'n swaarder vonnis of selfs die doodstraf te vermy). Tans is daar 'n rasse -aspek van hierdie kwessie waar baie swart mense gediskrimineer word tydens hul verhoor en in die tronk. Die hutsmerk #blackbehindbars het diegene wat vrygespreek is na valse bekentenisse, toegelaat om hul verhale en die onreg wat hulle in die gesig gestaar het weens die mislukking van die regstelsel, te deel. 'N Ander groot bydrae van onregmatige veroordelings is vervaardigde getuienisse wat beskuldigdes valslik inkrimineer. Die Innocence Project het bevind dat 17%,  van sy sake deur vals getuienisse veroorsaak is, sodat die persoon wat die getuienis afgelê het, 'n korter of beter vonnis kan gee terwyl die beskuldigde strenger gevolge kan ondergaan. Baie van hierdie verhale word gegee deur gevangenes wat aangemoedig is om valslik teen sekere mense te getuig met belonings soos vermindering van hul vonnisse of versagting in die gevangenis.
Uitvoering van Carlos DeLuna: 'n onskuldige man in Texas doodgemaak, sê die span van die Universiteit van Columbia
Een van die sterkste argumente teen die doodstraf is die skrikwekkende kans om 'n onskuldige persoon tereg te stel. James Liebman, professor in die regte aan die Universiteit van Columbia, het gesê dat hy en 'n span studente bewys het dat Texas 'n dodelike inspuiting aan die verkeerde man gegee het.
Carlos DeLuna is in 1989 tereggestel omdat hy ses jaar tevore 'n vulstasiebediende in Corpus Christi met 'n mes doodgesteek het. Dit was 'n gruwelike misdaad. Die verhoor het plaaslike aandag getrek, maar nie uit die kommer dat 'n skuldlose man gestraf sou word terwyl die moordenaar vrygelaat het nie.
DeLuna, 'n agtste uitval, het volgehou dat hy onskuldig was van die oomblik toe die polisie hom op die agterste sitplek van 'n patrolliemotor geplaas het tot die dag van sy dood. Vandag, 29 jaar nadat DeLuna gearresteer is, het Liebman en sy span 'n reuse -verslag in die Menseregtereg hersiening Dit is die gevolgtrekking dat DeLuna met sy lewe betaal het vir 'n misdaad wat hy waarskynlik nie gepleeg het nie. Beskeie polisiewerk, die vervolging se versuim om 'n ander verdagte na te jaag, en 'n swak verdediging tesame om DeLuna doodstraf toe te stuur, het hulle aangevoer.
'Ek sou sê dat daar oral 'n nalatigheid was,' het Liebman aan The Huffington Post gesê. 'Dit het na 'n algemene saak gelyk, maar ons het gevind dat daar 'n baie ernstige eis van onskuld was.'
Die polisie en aanklaers het die moord op Wanda Lopez op die Sigmor Shamrock -vulstasie op 4 Februarie 1983 behandel, soos 'n rooftog. 'N Opname van die koue 911-oproep van Lopez, 'n 24-jarige enkelma wat die nagskof gewerk het, het haar gegil en haar moordenaar om genade gesmeek.
DeLuna, toe 20, is gevind weggesteek onder 'n bakkie 'n paar blokke van die bloedige misdaadtoneel. 'N Klompie opgerolde rekeninge van altesaam $ 149 was in sy sak.
Ooggetuie se getuienis vorm die grondslag van die saak teen hom. Hierdie getuienis is miskien die mees betwiste aspek van sy oortuiging.
Cops het DeLuna teruggebring na die Shamrock. 'N Kliënt wat sy tenk voor die moord volgemaak het, het aan die polisie gesê dat DeLuna die man was wat hy 'n mes in die sak buite die winkel gesit het. 'N Ander kliënt wat na die ingang van die winkel gejaag het toe hy hoor hoe Lopez sukkel, identifiseer DeLuna as die man wat na vore kom. 'N Egpaar het 'n man 'n paar blokke verder sien hardloop en later DeLuna geïdentifiseer op polisiefoto's wat aan hulle gewys is.
Met DeLuna se rekord van talle arrestasies weens huisbraak en openbare dronkenskap, plus skuldigbevinding aan poging tot verkragting en motordiefstal, het dit gelyk asof die polisie die perp gevind het. Maar Liebman het gesê DeLuna het die val geval in 'n geval van verkeerde identiteit.
Onder die belangrikste bevindings in die verslag van die Columbia -span:
Die ooggetuieverklarings bots eintlik met mekaar. Wat getuies oor die voorkoms en ligging van die verdagte gesê het, dui daarop dat hulle meer as een persoon beskryf.
'As 'n nuwe verhoor vandag op 'n manier moontlik sou wees, sou 'n jurie DeLuna vrygespreek het,' sê Richard Dieter, uitvoerende direkteur van die Death Penalty Information Center, wat 'n konsep van Liebman se verslag voorgelees het. 'Ons het nie 'n perfekte saak waarin ons kan saamstem dat ons 'n onskuldige persoon is wat tereggestel is nie, maar volgens die ondersoek kan ek sê dat dit so naby is as wat 'n persoon gaan kom.'
Die verhaal gaan hieronder voort
In 1983 en tydens die appèlproses, het amptenare wat DeLuna se saak hanteer, die teenoorgestelde gesien-'n klap-skuldigbevinding. Die vervolging en die advokaat wat deur die hof aangestel is, het nie veel bewyse gemaak van DeLuna se bewering dat Hernandez 'n mes in Lopez se bors gesteek het nie. Rekordhouding was so laks dat daar geen duidelike bewyse is dat die vulstasie tydens die dood beroof is nie, het Liebman gesê.
In die poging om sy naam skoon te maak, het DeLuna hom nie gehelp nie. Vir maande na sy arrestasie het hy geweier om die naam van die regte moordenaar bekend te maak, omdat hy bang was vir Hernandez. Sy geloofwaardigheid het toegeneem toe ander dele van sy alibi vir die aand van die moord deur die aanklaer bewys is.
Die noodlottige nag het volgens DeLuna begin toe hy na 'n skaatsbaan gegaan het, waar hy Hernandez en twee susters ontmoet het. DeLuna het erken dat hy later naby die vulstasie was, maar het gesê dat hy oorkant die straat in 'n kroeg was. Terwyl hy sy drankie drink, koop Hernandez sigarette in die Shamrock. Hy het gesê hy het uit die kroeg gekom om te sien hoe Hernandez met Lopez baklei. Toe hy die polisie se sirenes hoor, het hy gesê dat hy gevlug het, omdat hy nie in die moeilikheid wou kom nie.
Die vervolging het egter DeLuna se weergawe van die gebeure gediskrediteer. Een van die susters wat na bewering saam met hom op die baan was, het getuig dat sy die aand by haar babastort was.
'Ek het sy alibi in stukke geblaas', het Steve Schiwetz, een van die aanklaers, gesê.
'N Skuldvonnis is met min vertraging bereik. Die moordverhoor het in Julie 1983 ses dae geduur.
"Ek is oop vir die argument dat iemand met die naam Carlos Hernandez dit regtig gedoen het," het Schiwetz gesê, "maar alles wat ek weet, bevestig die oorspronklike indruk dat DeLuna dit gedoen het."
Die skynbare ewekansige doelwit van Lopez was nie die styl van Hernandez nie, het Schiwetz gesê. Hernandez se neiging was om geweld op sy vriendinne en vrou los te laat, nie op vreemdelinge nie, het hy gesê. In 1986 word Hernandez daarvan beskuldig dat hy 'n ander vrou met 'n mes vermoor het, maar die saak is van die hand gewys.
Verskeie van Hernandez se familielede wat ondervra is vir die verslag van die Columbia -universiteit, sê foto's van die moordwapen wat by die vulstasie gevind is, lyk soos die mes wat Hernandez gereeld by hom gehou het. In al die talle arrestasies van DeLuna het die polisie hom nooit gevind met 'n lem nie, volgens die Columbia -verslag.
Die familielid se portret van Hernandez se deurmekaar voorkoms het 'n beskrywing van die verdagte gesien wat op die vlug geslaan het. Die getuie Kevan Baker het gesê die moordenaar lyk soos 'n 'verlate', met 'n flanelbaadjie en 'n grys trui aan. Hernandez se familielede het gesê dat hy gereeld 'n flaneljas gedra het. DeLuna was versigtig met sy voorkoms en het altyd swart broeke en hemde aangehad, lui die verslag.
Liebman het meer wetenskaplike bewyse gesoek. Vingerafdrukke van die mes en sigaretpakket wat op die misdaadtoneel gevind is, is na 'n voormalige Scotland Yard -ondersoeker gestuur vir vergelyking met Hernandez se afdrukke. Maar die bewyse is so swak deur die polisie ingesamel, het Liebman gesê dat die resultate onoortuigend was.
Die verslag van die Columbia University-span, meer as 400 bladsye lank, is ook 'n biografie van die sentrale spelers, met die klem op die moeilike opvoeding en harddrinkende volwassenheid van DeLuna en Hernandez.
Liebman het ongeveer 10 jaar gelede van DeLuna geleer toe hy skuldigbevindings begin ondersoek het waarin 'n enkele ooggetuie getuig het.Toe hy en 'n student die lêers ondersoek, het hulle oortuig dat DeLuna nie skuldig was nie.
Hulle het hul bevindings aan die Chicago Tribune wat in 2006 'n reeks van drie dele gepubliseer het wat bewys lewer dat Hernandez Lopez vermoor het. Verskeie mense het aan die Tribune dat Hernandez - wat in 1999 in die tronk weens lewersirrose gesterf het - erken het dat hy haar vermoor het.
Die herbesoek van vrae oor Lopez se dood sou te pynlik wees, het haar nefies gesê.
'Dit is iets waarmee ons familie te doen gekry het,' het Louis Vargas aan The Huffington Post gesê. "Ons het dit afgesluit en ons wil dit nie weer oopmaak nie. Ons glo dat die regstelsel gedoen het wat dit moes doen."
Een van DeLuna se prokureurs, James Lawrence, het aan HuffPost gesê hy tel hom nie onder die kliënte wat onregmatig van kapitaalmisdade beskuldig is nie.
'Die feit dat hy ons nie sou help nie, en dit was sy lewe op die spel - dit is die enigste ding wat die lewendige dagligte uit my uitgehou het,' het Lawrence gesê.
Sedert die hooggeregshof in 1976 weer doodstraf ingestel het, was daar 1,295 teregstellings, volgens die inligtingsentrum vir doodstraf. Texas loop voor met 482 teregstellings.
Die gemak waarmee DeLuna vervolg is en die duisterheid van sy dood, maak sy saak so belangrik, het Liebman gesê.
'Daar is baie gevalle waarna niemand nog ooit gekyk het nie en waarskynlik die risiko loop om onskuldig te wees,' het Liebman gesê. 'Dit is 'n waarskuwing oor die risiko's wat ons neem as ons die doodstraf het.'
'N Totaal van dinge
Tog het hy in 'n onderhoud met The Times gesê dat hy steeds twyfel aan die onskuld van Jennings en meen dat die bewyse sy oorspronklike teorie van 'n seksuele aanrandingsmotief ondersteun.
'Ek dink dit is sinvol as ek saam na alles kyk', sê Safarik, wat nou in die privaat praktyk as konsultant werk.
Safarik ontken ten sterkste dat hy agteruit gewerk het tot 'n gevolgtrekking of te veel gewig aan die posisionering van die buisblad van O'Keefe toegedien het. Hy het gesê dat dit alles was wat sy bevinding gevorm het.
Vir die eerste keer het Safarik opgemerk dat die venster van O'Keefe se Mustang, selfs al was dit buite koud tydens die moord, ongeveer vier sentimeter lank was. Jennings, geklee in uniform, sou betroubaar gelyk het, het hy gesê. 'N Bende -lid met 'n handwapen sou nie.
Mark Safarik, wat hier op die foto getuig in 'n ander saak, het sy getuienis in die moordsaak teen Raymond Lee Jennings teruggetrek, maar verdedig sy ontleding. (Sandy Bressner / Kane County Chronicle)
Safarik het gesê dat hy die stap van die deeglike ondersoek van almal op die misdaadtoneel so voor die hand liggend beskou - 'ondersoek 101', noem hy dit - dat hy aanvaar dat dit gebeur het. Balju se Det. Richard Longshore, die hoofondersoeker oor die saak, is in 2013 oorlede.
Safarik het ook beklemtoon dat hy die misdaadtoneel herskep het en bevind dat Jennings, wat gesê het dat hy nie die skietery gesien het nie, die moordenaar moes kon sien van waar hy gesê het dat hy op die parkeerterrein gestaan ​​het.
'Jennings het baie probleme wat nooit verduidelik is nie en steeds baie, baie problematies is,' het hy gesê.
Na sy vrylating verlede jaar, spandeer Jennings tyd om weer kontak te maak met sy vyf kinders en begin werk soek. Op 23 Junie - die herdenking van sy vrylating uit aanhouding - het hy trougeloftes uitgeruil met Kim, "my tweelingvlam", soos hy haar noem. Hulle het saam 'n huis in Noord -Carolina gekoop, sê Jennings, en albei beplan om in vaste eiendom te werk.
Op 'n vraag oor Safarik het Jennings gesê dat hy nog steeds die golf van naarheid onthou wat oor hom gespoel het toe hy na die profiele luister terwyl hy in die verhoor getuig het oor poging tot seksuele aanranding. Jennings het soms gewonder of hy kan opgooi en hy hou sy oë op die jurielede.
Hy wou desperaat vir hulle sê dat dit nie waar is nie, het hy gesê, en dat dit nie in sy aard was om 'n ongewenste voorskot op 'n vrou te maak nie. Terwyl Safarik gepraat het, het Jennings gesê dat hy kwaad en seer voel. Hy beskou profiele nou met agterdog.
'Hoe dinge moontlik gebeur het,' het hy gesê, 'beteken nie dat dit is hoe dit gebeur het nie.'
Na 11 jaar agter tralies is Raymond Lee Jennings 'n vry man. Hy is getroud en beplan om in vaste eiendom te werk. (Robert Gauthier / Los Angeles Times)
Ondersteun ons joernalistiek
Oorweeg dit om vandag in te teken om stories soos hierdie te ondersteun. Reeds 'n intekenaar? U ondersteuning maak ons ​​werk moontlik. Dankie. Kry die eerste vier weke volle toegang tot ons handtekeningjoernalistiek vir slegs 99 sent.
Joe Arridy is in 1915 in Pueblo, Colorado, gebore aan Henry en Mary Arridy, onlangse immigrante uit Sirië, wat werk gesoek het. Hulle het nie Engels gepraat nie. Henry het 'n pos gekry by 'n groot staalfabriek in Pueblo, wat hy verneem het om werkers aan te stel.  Arridy was laat om as kind te begin praat en het nooit in sinne van meer as 'n paar woorde gepraat nie. Nadat hy 'n jaar op laerskool bygewoon het, het sy skoolhoof vir sy ouers gesê om hom tuis te hou en gesê dat hy nie kan leer nie. Nadat hy 'n paar jaar later sy werk verloor het, het sy pa 'n beroep op vriende gedoen om hom te help om 'n plek vir sy seun te vind. Arridy is op tienjarige ouderdom opgeneem in die State Home and Training School for Mental Defectives in Grand Junction, Colorado, waar hy aan en af ​​geleef het totdat hy 'n jong volwassene geword het. Sowel in sy omgewing as by die skool is hy gereeld mishandel en geslaan deur sy maats. Hy het die skool verlaat en op goederrywagons gespring om die stad te verlaat. Hy eindig op 21 -jarige ouderdom in Cheyenne, Wyoming, teen einde Augustus 1936. 
Op 14 Augustus 1936 is twee meisies van die Drain -gesin aangeval terwyl hulle tuis in Pueblo, Colorado, geslaap het. Beide die 15-jarige Dorothy en haar 12-jarige suster Barbara Drain is deur 'n indringer met 'n byl vermoor. Dorothy is ook verkrag, sy is dood aan die byl, terwyl Barbara oorleef het. 
Op 26 Augustus 1936 word Arridy gearresteer vir rondlopery in Cheyenne, Wyoming, nadat hy betrap is deur die rails. Die landbalju, George Carroll, was bewus van die wydverspreide soektog na verdagtes in die Drain -moordsaak. Toe Arridy onder ondervraging onthul dat hy deur Pueblo per trein gereis het nadat hy Grand Junction, Colorado, verlaat het, het Carroll hom begin uitvra oor die Drain -saak. Carroll het gesê dat Arridy aan hom erken het. 
Toe balju Carroll die polisiehoof van Pueblo, Arthur Grady, oor Arridy kontak, verneem hy dat hulle reeds 'n man gearresteer het wat as die verdagte beskou word: Frank Aguilar, 'n arbeider uit Mexiko. Aguilar het vir die pa van die Drain -meisies gewerk en is kort voor die aanval afgedank. 'N Bylkop is uit Aguilar se huis gevind.  Maar balju Carroll beweer dat Arridy hom verskeie kere vertel het dat hy 'saam met 'n man met die naam Frank' op die misdaadtoneel was. 
Frank Aguilar het later die misdaad erken en aan die polisie gesê dat hy Arridy nog nooit gesien of ontmoet het nie. Aguilar is ook skuldig bevind aan die verkragting en moord op Dorothy Drain, en ter dood veroordeel. Hy is tereggestel in 1939.  
Nadat hy na Pueblo vervoer is, het Arridy glo weer bely. 
Toe die saak uiteindelik tereggestel is, het Arridy se prokureur probeer om 'n pleidooi vir waansin te bekom om sy beskuldigde se lewe te red. Volgens Arridy was hy gesond, terwyl hy deur drie staats psigiaters erken het dat hy so verstandelik beperk is dat hy as 'n "onbeskaamde" geklassifiseer word, 'n mediese term van die tyd. Hulle het gesê dat hy 'n IK-telling van 46 het, en die verstand van 'n sesjarige.  Hulle het opgemerk dat hy "nie in staat was om te onderskei tussen reg en verkeerd nie, en daarom sou hy geen kriminele opset kon doen nie."  
Arridy is skuldig bevind, hoofsaaklik weens sy valse bekentenis.  Sedertdien het studies getoon dat persone met 'n beperkte verstandelike vermoë meer kwesbaar is vir dwang tydens ondervraging en dat hulle meer gereeld valse bekentenisse aflê. Daar was geen fisiese bewyse teen hom nie. Barbara Drain, die oorlewende suster, het getuig dat Frank Aguilar by die aanval was, maar nie Arridy nie. Sy kon Aguilar identifiseer omdat hy vir haar pa gewerk het.
Prokureur Gail L. Ierland, wat later verkies is en dien as prokureur -generaal in Colorado en waterkommissaris in Colorado, het ná sy skuldigbevinding en vonnisoplegging baie betrokke geraak as advokaat in die saak van Arridy. Terwyl Ierland vertragings in die teregstelling van Arridy opgedoen het, kon hy nie sy skuldigbevinding of omskakeling van sy vonnis omverwerp nie. Hy het opgemerk dat Aguilar gesê het dat hy alleen opgetree het, en dat mediese kenners getuig het van Arridy se verstandelike beperkings. Ierland het gesê dat Arridy nie eens kon verstaan ​​wat teregstelling beteken nie. 'Glo my as ek sê dat dit 'n lang tyd sal neem voordat die staat Colorado in die skande kom,' het Ierland aan die hooggeregshof in Colorado gesê.  Arridy het nege teregstellings tereggestel terwyl appèlle en versoekskrifte namens hom opgestel is. 
Terwyl hy tydens die appèlproses in die doodstraf aangehou is, het hy dikwels met 'n speeldingstrein gespeel,  wat die gevangenisbewaarder Roy Best aan hom gegee het. Die bewaarder het gesê dat Arridy 'die gelukkigste gevangene op die doodstraf' was.  Hy was geliefd by beide die gevangenes en wagte. Best het een van die ondersteuners van Arridy geword en by die poging aangesluit om sy lewe te red.  Hy het van Arridy gesê voor sy teregstelling: "Hy het waarskynlik nie eens geweet dat hy op die punt was om te sterf nie; al wat hy gedoen het, was om gelukkig te sit en speel met 'n speeldingstrein wat ek hom gegee het." 
Vir sy laaste maaltyd het Arridy roomys aangevra. Toe hy uitgevra is oor sy naderende teregstelling, het hy 'blote verbasing' getoon.  Hy verstaan ​​nie die betekenis van die gaskamer nie en sê vir die bewaarder "Nee, nee, Joe sal nie sterf nie."  Na berig word, het hy geglimlag terwyl hy na die gaskamer geneem is. Kortstondig senuweeagtig bedaar hy toe die bewaarder sy hand gryp en hom gerusstel.  
Arridy se saak is een van 'n aantal wat nuwe aandag geniet het in die lig van navorsing om regverdige ondervragings en bekentenisse te verseker. Boonop het die Amerikaanse hooggeregshof beslis dat dit ongrondwetlik is om die doodstraf toe te pas op veroordeelde persone wat verstandelik gestremd is. 'N Groep ondersteuners vorm die nie-winsgewende Friends of Joe Arridy en werk daaraan om die onreg van sy saak nuwe erkenning te gee, benewens die toediening van 'n grafsteen vir sy graf in 2007.
Prokureur David A. Martinez het betrokke geraak en staatgemaak op die boek van Robert Perske oor die saak van Arridy, sowel as ander materiaal wat deur die vriende saamgestel is, en sy eie navorsing, om 'n petisie van 400 bladsye vir vergifnis voor te berei van goewerneur Bill Ritter, 'n voormalige distriksprokureur in Denver. Op grond van die bewyse en ander resensies, het goewerneur Ritter Arridy in 2011 'n volledige en onvoorwaardelike vergifnis gegee en sy naam skoongemaak.  
In Junie 2007 het ongeveer 50 ondersteuners van Arridy byeengekom vir die toewyding van 'n grafsteen wat hulle vir sy graf op Woodpecker Hill in die Greenwood -begraafplaas in Cañon City naby die staatsgevangenis laat oprig het. 
Na 13 jaar in die gevangenis is die mens onskuldig bevind vir misdaad
Deur Jason Kandel & bull Gepubliseer op 19 Maart 2013 & bul Opgedateer op 20 Maart 2013 om 08:21
'N Man in Los Angeles wat 13 jaar lewenslange gevangenisstraf uitgedien het vir 'n misdaad, 'n regter en die California Innocence Project, het gesê dat hy nie gepleeg het nie.
Daniel Larsen (foto hieronder) is in 1999 skuldig bevind aan die besit van 'n versteekte wapen nadat twee polisiebeamptes getuig het dat hulle 'n mes onder 'n motor op die parkeerterrein van 'n kroeg sien gooi het, volgens die California Innocence Project, 'n regshulporganisasie wat werk om oortuigings van mense wat onskuldig is aan hul misdade, weer te besoek.
Larsen is tot 27 jaar lewenslange gevangenisstraf gevonnis ingevolge die California Three -Strikings -wet omdat hy vroeër skuldig bevind is aan huisbraak.
Plaaslike nuus van regoor Suid -Kalifornië
Die stadsraad van Los Angeles vra belasting op groot korporatiewe eienaars
Westside -bestuurders Pasop: VP Kamala Harris sal in LAX aankom
Die 45-jarige het 'n vry man uit die hof geloop, vergesel van sy prokureur en die vrou met wie hy in September getroud is. Hy het min gesê aan verslaggewers wat bystaan ​​nadat 'n federale regter hom beveel het om vrygelaat te word.
'Om te sien hoe Danny uit die gevangenis stap, is een van die groot oomblikke in ons werk', het Jan Stiglitz, mede-direkteur van die Innocence Project, gesê. 'Dit was 'n lang tyd en dit voel wonderlik.'
Die bevel vir die vrylating van Larsen het gekom terwyl appèlle in sy saak hangende is.
Tydens sy verhoor het Larsen se nou afgedankte prokureur nie 'n enkele getuie na die staanplek geroep nie, insluitend tot nege wat kon getuig dat hulle iemand anders - nie Larsen - die mes sien gooi het, het die Innocence Project gesê.
Sy skuldigbevinding is in 2009 omgekeer toe 'n federale regter beslis het dat sy grondwetlike regte geskend is.
Die hof het bevind dat Larsen getoon het dat hy 'eintlik onskuldig' was, dat die polisiebeamptes by Larsen se verhoor nie geloofwaardig was nie en dat sy prokureur grondwetlik ondoeltreffend was omdat hy nie namens hom getuies geroep het nie.
Maar voordat hy vrygelaat word, daag die prokureur -generaal van Kalifornië, Kamala Harris, die vrylating van Larsen uit en sê dat hy nie vinnig genoeg bewys het dat hy onskuldig is nie, het die Innocence Project gesê.
Damon Thibodeaux is beskuldig van die verkragting en moord op sy 14-jarige neef in 1996, na 'n intense nege uur lange ondervraging deur die polisie, het hy gebreek en erken dat hy dit gedoen het. Alhoewel hy die bekentenis later die dag teruggeneem het, was dit te laat, en hy is ter dood veroordeel.
Om skuldig bevind te word aan so 'n sieklike misdaad as 'n mens eintlik onskuldig is, is op sigself vreeslik genoeg, maar om jare lank te moet wag op jou naderende teregstelling, is heeltemal 'n verskriklike soort. Maar die ergste deel van die verhaal is waarskynlik dat Damon, as gevolg van sy verkeerde oortuiging, 15 jaar lank in afsondering vir 23 uur per dag deurgebring het. Sulke behandeling is meer as genoeg om 'n mens heeltemal te verpletter.
Dit was weereens die voortdurende pogings van die Innocence Project dat hierdie man as onskuldig onthul is. Danksy hulle het DNS -toetse bewys dat dit nog 'n man was wat die jong meisie vermoor het en dat sy nie gemolesteer is nie. Hulle het ook gevind dat die getuie wat beweer het dat hy hom op die toneel van die misdaad gesien het, aangemeld het dat hy hom gesien het, nie net nadat die lyk gevind is nie, maar ook nadat hy reeds gearresteer is. Damon het slegs die misdaad erken, sodat hy uit die doodstraf kon ontsnap, en dit het nie eens gewerk nie.
Ondanks die feit dat hy erken het, was hy heeltemal onskuldig, en die skokkend onmenslike behandeling van 'n man wat verkeerdelik skuldig bevind is vir 'n dekade en 'n half lank, behoort genoeg te wees om iemand wat in uiterste vorme van straf glo, te heroorweeg.
Kyk die video: Zone Stad S02E07 De Perfecte Moord (Desember 2021).
'N Geskiedenis van die Europese Unie en Groot-Brittanje
Stela van die God Hadad
Kalifornië, die spoorweë en die Gadsden -aankoop
Waar kan ek dokumente vind uit die Neurenberg -verhore oor oorlogsmisdade van die Wehrmacht in die Sowjetunie?