Image deur naguil
Deur die lente van 2016 het ek elke naweek begeleide meditasies op die strand gelei, 'n spasie gehou vir almal wat opgedaag het en toenemend vervuld, geïnspireer en tot trane beweeg voel van simpatieke vreugde en hartseer. In daardie oomblikke, vir die paar ure wat ek op daardie kussing was, die mikrofoon in my hand gehou en mense waargeneem het wat stadiger ry en doelbewus stilstaan ​​om na hulself te kyk, het ek gevoel in lyn met my doel. Dan, Maandagoggend, sou ek terugkeer na my "regte werk" in die korporatiewe wêreld, en voel al hoe leeger.
Ek het egter aangehou om op te daag vir my korporatiewe rol as die hoof van 'n middelslagfirma met meer as tweeduisend werknemers, terwyl ek ook elke Sondag opgedaag het om 'n groeiende gemeenskap van duisende mediteerders te ondersteun, maar die twee vragte was te swaar. Ek kon nie aan albei vashou nie. My hart het vir my gesê watter pad om te neem - die een waar ek geweet het ek sou opdaag vir myself, as 'n ten volle na vore getree vlinder - maar my kop het my daarvan weerhou om die sprong te neem en op my vermoëns te vertrou.
Wat my werk betref, was baie mense van my afhanklik. My inkomste was belangrik vir ons gesin, en die maatskappy wat ek bestuur het, het 'n bestaan ​​vir sy werknemers verskaf. Tog het die knoop in my maag groter geword met elke verbygaande Maandagoggendrit werk toe, en die gevoel van leegheid en ontevredenheid het in my geroer soos 'n tier wat in 'n hok stap, gereed om toe te slaan. Iets moes gee.
Ruimte maak vir wat sal wees
Soms moet ons dit wat is loslaat om plek te maak vir wat sal wees. Natuurlik veroorsaak die idee van verandering - klein of groot - gewoonlik ten minste 'n mate van ongemak en agita. Toe ek uiteindelik 'n geloofsprong geneem het en uit my goedbetaalde werk bedank het om 'n voltydse meditasie-onderwyser te word, het die meeste mense gedink ek het my verstand verloor.
Die laaste strooi wat die kameel se rug gebreek en my gedruk het om my bedankingskennisgewing in Julie 2016 in te handig, was 'n opmerking wat my toe veertienjarige seun, Liam, vir my gesê het toe ek ná 'n lang dag van die werk af kom en 'n selfs langer pendel. Hy het by die kombuistafel gesit en aandete geëet met sy slaapklere aan, en ek was feitlik in trane en stel nie belang om oor iemand se dag behalwe my eie te praat nie, want ek wou net uitspreek oor my ellende.
Liam het my vierkantig in die oë gekyk en met selfvertroue verklaar: "Weet jy wat die beste dag van my lewe sou wees?"
"Wat?" Ek het gevra, met die verwagting dat hy sou sê verlaat ons huis en my waansin uiteindelik agter.
"Wanneer jy uiteindelik daardie verdomde werk bedank en jou eie raad volg!"
Ag. Dié het gesteek. Die aand het ek my bedankingsbrief geskryf. Ek het dit vir twee maande van daardie dag af uitgegaan. Ek het geweet ek moes 'n definitiewe datum hê, maar ek wou ook tyd hê om deur elke aspek van hierdie besluit te werk en 'n skyn van 'n plan te hê voordat ek hierdie geloofsprong neem.
Intellek en logika is beslis nuttige hulpmiddels om deur sekere kwessies te werk, maar dit is ook maklik om te oordink en deur ontleding verlam te raak. Ek dink die waarheid is dat wanneer ons besluite neem wat vereis dat ons 'n weddenskap op onsself plaas, die eintlike vraag wat ons altyd probeer beantwoord is: Hoe kan ek seker wees dat ek sal slaag?
Wanneer ons voor hierdie tipe besluite gekonfronteer word, is ons skerp bewus van elke deur wat ons kan sluit, terwyl ons nie al die deure kan sien wat kan oopgaan nie. Nabetragting is 'n pragtige ding. Die probleem is dat dit ons versiendheid skadu.
Die term "leap of faith" is 'n gepaste metafoor. Daar is geen antwoord op die vraag: Hoe kan ek seker wees dat ek sal slaag nie? Daar is geen waarborge in die lewe nie. Tog, ten spyte van hierdie onsekerheid, kies ons om geloofspronge te neem, en met hierdie keuse verklaar ons met vrymoedigheid aan die heelal: Ek vertrou op my en…ek vertrou op jou.
In my toenemende ellende en ongemak het die heelal vir my 'n teken gestuur van 'n veertienjarige seuntjie, wyser as sy jare op hierdie planeet. Hy het my dopgehou, 'n tellinghouer vir die heelal. Hy het geweet hoe om te verbaliseer dat iets moes gee. Hy het gesien ek het soos 'n spreekwoordelike padda geword in 'n kookpot van my eie maak, en hy het geweet dit sou 'n Indiana Jones-grootte rotsblok neem wat na my toe rol om my uiteindelik te laat beweeg.
Iets interessants het gebeur nadat ek daardie bedankingsbrief geskryf het, soortgelyk aan wat gebeur het toe ek ná my egskeiding begin joernaal maak het – om hierdie geloofsprong werklik en haalbaar geword het, en op een of ander manier het dit nie absurd gelyk nie.
Wat de fok het ek nou net gedoen?
Op 'n Vrydagoggend presies 'n maand voor my beoogde bedankingsdatum het ek die datum bo-aan my brief verander, druk gedruk en onderaan geteken. Ek het benoud in die gang afgestap na die kantoor van die eienaar van die maatskappy, in die stoel oorkant sy lessenaar gaan sit en die brief aan hom gegee om voor my te lees. Terwyl ek wel 'n gevoel van verligting gevoel het dat hierdie formaliteit verby is en dat ek nie meer met hierdie geheime las hoef saam te leef nie, het die gevoel van euforie wat ek gedink het ek sou voel nooit gekom nie. In plaas daarvan, wat my ingekom het, was vrees. Nadat die daad gedoen is, het ek gevind dat ek gevra het, Wat de fok het ek nou net gedoen?
Ek vind dit interessant dat mense geneig is om hierdie oomblikke oor te slaan wanneer hulle hul eie stories oor geloofspronge deel. Miskien wil hulle nie erken dat hulle bang is nie, of dalk agteraf, nadat dinge uitgewerk het en die tyd verby is, vergeet hulle hoe skrikwekkend dit eers was. Wat die meeste van ons op die rand laat staan ​​bang om die sprong te neem, is vrees dat dinge nie sal uitwerk nie, en net nadat ons 'n sprong geneem het, kan vrees ons laat dink ons ​​het 'n groot fout gemaak. Dit lyk of ons in vrye val is, en daarom probeer ons desperaat 'n manier uitvind om terug te kom na die rand. Dit is verstaanbaar en dalk selfs verwag.
Wanneer ons 'n groot lewensverandering maak wat vereis dat ons ons gemaksone agterlaat, kan ons kwesbaar, blootgestel en ontoereikend voel. Ons is nie meer 'n ruspe nie, maar vir die oomblik is ons ook nog nie 'n skoenlapper nie. Maar die afwesigheid van euforiese opgewondenheid is nie 'n aanduiding dat jy die verkeerde besluit geneem het nie.
Die krag van vyf
Toe ek gevind het dat ek gesukkel het met selftwyfel en bekommernis na my bedanking, het ek probeer om myself te kalmeer en te fokus deur 'n oefening genaamd die "Power of Five" te gebruik. In wese vra dit jou om jou voor te stel hoe jou lewe sou lyk as jy met 'n besluit sou voortgaan of nie. Spesifiek, ek het myself afgevra: As ek voortgaan met my besluit, hoe sou my lewe oor vyf weke lyk? Oor vyf maande? Oor vyf jaar? Toe vra ek die omgekeerde: As ek nie bedank en hierdie sprong neem nie, hoe sou my lewe oor vyf weke, vyf maande en vyf jaar lyk?
So 'n eenvoudige hulpmiddel, maar ongelooflik kragtig. Om te verander wat nie meer vir ons werk nie, wat dit ook al mag wees, is so dapper. Om te kan opstaan ​​en verklaar dat "dit nie meer vir my werk nie" is 'n verklaring van eieliefde en eiewaarde en 'n erkenning dat ons in staat is om meer te doen en meer te wees. Dit is hoe ons eerste vir onsself opdaag. Slegs dan kan ons meer doen en diensbaar wees aan die wêreld.
Kopiereg ©2021 deur Shelly Tygielski.
Gedruk met toestemming van die uitgewer:
Nuwe Wêreldbiblioteek — www.newworldlibrary.com
Gaan sit om op te staan: hoe radikale selfversorging die wêreld kan verander
deur Shelly Tygielski
'n Bemagtigende boek oor die bevordering van diepgaande sosiale verandering deur na binne te gaan, van 'n bewustheidsonderwyser en aktivis wat persoonlike praktyk in bewegings verander het,
Die praktyk van selfversorging word meestal aangewys vir sy diepgaande verstand-, liggaam- en geesvoordele. Shelly Tygielski wys dat selfversorging ook 'n kragtige instrument kan wees om transformerende kollektiewe aksie aan te spoor. In 'n wenkombinasie van memoires, manifes en hoe om te doen, deel Shelly haar evolusie. Haar werk het as "ek"-werk begin en in "ons"-werk getransformeer. In Gaan sit om op te staan, wys sy dat dit vir ons almal moontlik is.
Shelly Tygielski is die skrywer van Gaan sit om op te staan en stigter van die wêreldwye voetsoolvlak-onderlinge hulporganisasie Pandemie van liefde. Haar werk is deur meer as 100 media uitgestal, insluitend CNN Heroes, Die Kelly Clarkson Show, CBS vanoggend, die New York Times, en die Die Washington Post. Besoek haar aanlyn by http://www.shellytygielski.com.