Stel jou voor dat jy onder 'n waterval staan. Die water val op jou kop en skouers en spat jou voete op die grond. Die bestendige haas van water voel goed. Soms voel dit ekstaties.
Maar dikwels is die krag van die water te veel. Dit maak seer. Jy wil hê dit moet stop. Jy lig jou liggaam effens in die hoop om 'n gaping in die velle wat op jou af val, te vind. Jy doen, en vir 'n oomblik word die pyn verminder. Maar dan kry die volle krag van die water jou weer. Die pyn is intens. Jy voel vasgevang.
Stel jou nou voor dat jy op een dag, sonder rede, kan dink, stap terug van die waterval. Jy het nie gedink daar was die hele tyd 'n spasie agter jou nie, 'n grot wat in die rots gesny is, wat jou raam maklik akkommodeer. Die verligting wat jy voel is groot. Jou liggaam voel lig. Jy sien die water wat duim van jou neus af gooi. Die duim lyk soos myl. Nou begin die water van jou af vloei. Trane van vreugde stroom oor jou wange. Jy het weggestap van die bestendige waterloop, van die eindelose siklus van plesier en pyn wat jy vir so lank as wat jy kan onthou, ervaar het.
Getuienis van die vloed van gedagtes
Ons spandeer ons lewens onderdompel in 'n oorvloed van gedagtes, onbewus daarvan dat 'n ander dimensie van bewussyn vir ons beskikbaar is. Dit is 'n dimensie waarin ons onsself as iets anders as denkers leer ken. Deur 'n stap terug te neem, word ons die getuienis van ons gedagtes. Van die miljoene stappe wat ons in ons lewens geneem het, kan hierdie subtiele maar radikale stap die belangrikste wees, want dit lei tot 'n diep gevoel van vrede.
Ons kan nie ons weg na hierdie getuienis dimensie dink nie. Dit kom net voor wanneer gedagte bedaar. Die verstandelike beelde wat vir ons aandag gepleit het, kom geleidelik af in die teenwoordigheid van ons bestendige getuienis. In hierdie transformerende oomblik het ons teruggetrek van die vloei van denke in die rustige ruimte van ons bewustheid.
Hierdie spasie is nie so misties soos dit mag lyk nie. Het ons nie almal ervaar oomblikke wanneer ons die gedagtes wat deur ons verstand vloei, ervaar het sonder om in hul huidige gesleep te word nie?
Ek is nie my gedagtes nie
Het jy ooit met iemand getwis en geweier om 'n pynlike gedagte uit te druk wat in jou gedagtes na vore gekom het? Hoe kon jy daardie gedagte waarneem? Was dit verlig deur die lig van jou bewustheid?
Het jy al ooit op 'n vliegtuig gesit, minute voor die opstyg, vrees dat dit gaan crash en dat jy nooit weer jou geliefdes sal sien nie? Wat het jou opgehou om jou veiligheidsgordel op te knap en vir die deur vas te skroef? Was dit omdat jy bewus was, as dit maar vaag was, dat die gedagtes wat deur jou gedagtes was, 'n bietjie versteek het?
Ons ervaar hierdie opdrag maar onthul 'n blik op ons getuienisvermoë sonder om hul waarde te erken. Ons beweeg onbewustelik verby, soos ons 'n Degas op 'n werf verkoop. Maar om 'n duidelike oomblik in hierdie ruimte te spandeer, is om te besef dat die gebied van denke beperk is, dat dit maklik binne die groter ruimte van ons bewustheid vervat is. Hierdie flits van insig sal ons opwek vir 'n nuwe identiteit. Deur dop te hou, word ons as getuie gebore.
Verandering van ons verhouding met denke
As ons in hierdie lewendige dimensie eerder wil woon as om in en uit te gaan, moet ons meer doen as om net die manier waarop ons dink, te verander. ons moet ons verhouding met gedagtes verander. Ons moet sy ewigdurende getuie word om te verhoed dat sy medelydende medepligtige wees. Nuttige een oomblik en verby die volgende, die gedagte is soos 'n bloeiende kind wat ons konstante aandag vereis.
As getuie van getuienis is ons sy meester. Ons kan dit dagvaar as ons 'n koek wil bak of 'n atoom verdeel en dit ontslaan wanneer dit ongenooi word. Maar vir hierdie gesellige verhouding met die gedagte om te hou, moet ons dit permanent in ons besienswaardighede hou. Dit neem elke ons energie wat ons het, en eers sal dit nie genoeg wees nie. Ons is lankal gedink aan die dienskneg van ons gedagte dat ons dit dikwels deur gewoonte gehoorsaam.
Maar met verloop van tyd sal ons verdraagsaamheid vir lyding in die hande van gedagtes verminder. Die plesier sal nie meer die pyn die moeite werd wees nie. En daardie geïsoleerde oomblikke wanneer ons die kettings en katrolle sien, dryf ons gedagtesproses, begin om soos sterre in 'n konstellasie te verbind. Soos ons verder en verder van die denkwêreld kom, sal ons dit in sy geheel sien en weet dat ons buite sy grense bestaan.
John Ptacek se opstelle verken die onbetwiste aannames wat ons vermoë tot geluk beperk. Hulle verskyn op sy webwerf op tweede gedagte. Besoek John se webwerf / blog by johnptacek.com.
InnerSelf Aanbevole Boeke: