Venezuela onafhanklik verklaar - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die kaptein -generaal van Caracas vorm 'n junta en verklaar Venezuela onafhanklik. Francisco de Mirando word uitgenooi om terug te keer en die leër te lei. Simon Bolivar keer saam met Mirando uit Londen terug en word een van die leiers van die opstand.
Die eerste jare van die negentiende eeu was onstuimig in Europa, veral in Spanje. In 1808 het Napoleon Bonaparte Spanje binnegeval en sy broer Joseph op die troon gesit en Spanje en sy kolonies in chaos gewerp. Baie Spaanse kolonies, nog steeds getrou aan die afgesette koning Ferdinand, het nie geweet hoe om op die nuwe heerser te reageer nie. Sommige stede en streke het gekies vir 'n beperkte onafhanklikheid: hulle sou vir hul eie sake sorg totdat Ferdinand herstel is.
Venezuela was ryp vir onafhanklikheid lank voor ander Suid -Amerikaanse streke. Die Venezolaanse Patriot Francisco de Miranda, 'n voormalige generaal in die Franse Revolusie, het in 1806 'n mislukte poging gelei om 'n revolusie in Venezuela te begin, maar baie het sy optrede goedgekeur. Jong brandweerleiers soos Simón Bolívar en José Félix Ribas het aktief daaroor gepraat om 'n skoon wegbreek van Spanje te maak. Die voorbeeld van die Amerikaanse revolusie was vars in die gedagtes van hierdie jong patriotte, wat vryheid en hul eie republiek wou hê.
Die Franse inval in Spanje in 1808 het gelei tot die ineenstorting van die Spaanse monargie. Die meeste onderdane van Spanje aanvaar nie die regering van Joseph Bonaparte nie, wat deur sy broer, keiser Napoleon Bonaparte van Frankryk, op die Spaanse troon geplaas is. Terselfdertyd duur die proses om 'n stabiele regering in Spanje te skep, wat in die hele ryk wyd erken sou word, twee jaar. (Sien Junta (Skiereilandoorlog).) Dit het 'n magsvakuum in die Spaanse besittings in Amerika veroorsaak, wat verdere politieke onsekerheid veroorsaak het. Op 19 April 1810 was die munisipale raad van Caracas aan die hoof van 'n suksesvolle beweging om die Spaanse goewerneur en kaptein -generaal, Vicente Emparán, te ontslaan. 'N Junta is in Caracas gestig, en kort daarna het ander Venezolaanse provinsies die voorbeeld gevolg. Die weergalm van hierdie daad van onafhanklikheid kon byna onmiddellik in Venezuela gevoel word. Dwarsdeur Venezuela het dorpe besluit om weerskante van die beweging in Caracas te wees of nie, en de facto het burgeroorlog in groot dele van Venezuela ontstaan. Die Caracas Junta het 'n kongres van Venezolaanse provinsies versoek om 'n regering vir die streek te stig. Aanvanklik het beide die Junta en die kongres die 'regte van Ferdinand VII' gehandhaaf, wat beteken dat hulle erken dat hulle nog steeds deel uitmaak van die Spaanse monargie, maar 'n aparte regering gestig het weens die Franse inval op die Iberiese Skiereiland. Terwyl die kongres beraadslaag het, het 'n faksie wat onafhanklikheid voorstel, vinnig guns gewen. Persone soos Francisco de Miranda, 'n langdurige Venezolaanse uitgewekenes, en Simón Bolívar, 'n jong aristokraat van Criollo-beide beïnvloed deur idees van Verligting en die voorbeeld van die Franse Revolusie-het die beweging gelei. Die Kongres verklaar Venezuela se onafhanklikheid op 5 Julie 1811 en stig die Republiek van Venezuela.
Nog voordat die kongres in November 1810 begin het, het 'n burgeroorlog begin tussen diegene wat die juntas ondersteun het, en uiteindelik onafhanklikheid, en royaliste wat die unie met Spanje wou handhaaf. Twee provinsies, Maracaibo -provinsie en Guayana -provinsie, en een distrik, Coro, het nooit die Caracas -junta herken nie en het getrou gebly aan die regerings in Spanje. Militêre ekspedisies om Coro en Guayana onder die beheer van die Republiek te bring, het misluk. In 1811 is 'n opstand in Valencia teen die Republiek suksesvol onderdruk. Teen 1812 het die situasie vir die jong Republiek toenemend vererger. Dit was 'n tekort aan geld, die Spaanse regentskap het 'n blokkade opgestel (hoewel dit maklik deur Britse en Amerikaanse handelskepe omseil is), en kort daarna, op 26 Maart 1812, het 'n verwoestende aardbewing republikeinse gebiede geraak. In hierdie wanhopige oomblikke het Miranda diktatoriale magte gekry, maar hy kon die koninklike vooruitgang onder leiding van kaptein Domingo de Monteverde nie keer nie. Teen die middel van die jaar, na die Slag van La Victoria, het die Republiek in duie gestort. Miranda kapituleer na Monteverde en teken 'n wapenstilstand op 25 Julie 1812.
Bolívar en ander republikeine het die weerstand van ander dele van die Spaanse Suid -Amerika en die Karibiese Eilande voortgesit, of guerrillabewegings in die binneland van die land georganiseer. In 1813 het Bolívar by die leër van die Verenigde Provinsies van New Granada aangesluit. Nadat hy 'n reeks gevegte gewen het, het Bolívar die goedkeuring van die New Granadan Congress ontvang om 'n bevrydende mag na Venezuela te lei in wat bekend gestaan ​​het as die bewonderenswaardige veldtog. Terselfdertyd het Santiago Mariño vanuit 'n onafhanklike georganiseerde veldtog vanuit die noordooste binnegeval. Beide magte het die royalistiese troepe vinnig verslaan in verskillende gevegte, soos Alto de los Godos. Bolívar het Caracas binnegegaan op 6 Augustus 1813 en verkondig die herstel van die Venezolaanse Republiek en sy hoogste leiding daaroor, iets wat nie ten volle erken is deur Mariño in Cumaná nie, hoewel die twee leiers wel militêr saamgewerk het.
In die onderkonge van La Plata en New Granada het die Creoles die Spaanse owerhede relatief maklik verplaas, soos Caracas aanvanklik gedoen het. Die outonome beweging vloei deur New Granada, maar die land bly polities verenig. Bogotá het die rol van kapitaal van Spanje geërf, maar die royaliste was gevestig in die suide van Colombia (Popayán en Pasto). Cali was 'n bastion van die onafhanklikheidsbeweging net noord van die royalistiese gebied. Cartagena verklaar onafhanklikheid, nie net van Spanje nie, maar ook van Bogotá. Bolívar het in Cartagena aangekom en is goed ontvang, aangesien hy later in Bogotá was, waar hy by die leër van die Verenigde Provinsies van New Granada aangesluit het. Hy het 'n mag gewerf en Venezuela vanuit die suidweste binnegeval deur die Andes oor te steek (1813). Sy hoofluitenant was die eiesinnige José Félix Ribas. In Trujillo, 'n Andes -provinsie, het Bolívar sy berugte oorlogsbesluit tot die dood uitgestuur waarmee hy gehoop het om die verskoning en enige mantuano wat tweede gedagtes aan sy sy gehad het. In die tyd dat Bolívar in die weste seëvier, was Santiago Mariño en Manuel Piar, a pardo van die Nederlandse eiland Curaçao, kon konings in die ooste van Venezuela suksesvol veg. Hy verloor vinnig veld (net soos Miranda 'n jaar tevore). Monteverde skuil in Puerto Cabello, en Bolívar beset Caracas en herstel die Republiek met twee "state", een in die weste onder leiding van Bolívar en een in die ooste onder leiding van Mariño.
Maar nóg die suksesvolle invalle, nóg die besluit van Bolívar, het 'n groot inskrywing veroorsaak verskoning ter wille van onafhanklikheid. Dit was eerder andersom. In die Llanos het 'n populistiese Spaanse immigrant caudillo, José Tomás Boves, 'n wydverspreide begin pardo beweging teen die herstelde Republiek. Bolívar en Ribas het die mantuano-beheerde sentrum van Venezuela. In die ooste het die koninklikes begin om grondgebied te herstel. Nadat hulle 'n terugslag beleef het, het Mariño en Bolívar hul kragte saamgesnoer, maar hulle is in 1814 deur Boves verslaan. Republikeine moes Caracas ontruim en na die ooste vlug, waar Piar in die hawe van Carúpano steeds uitgehou het. Piar het egter nie Bolívar se opperbevel aanvaar nie, en Bolívar het weer uit Venezuela gegaan en na New Granada gegaan (1815). (Sien Bolívar in New Granada).
Weerstand teen die Republiek het hierdie keer gekom van die mense van die uitgestrekte suidelike vlaktes, die Llaneros, wat onder bevel van die Spaanse immigrant, José Tomás Boves, georganiseer het. Die oorlog is verander. Die Llaneros het 'n afkeer gehad van die stedelike en elite Criollos wat die onafhanklikheidsbeweging gelei het. Boves's Llanero weermag het wit Venezolane gereeld doodgemaak.  Negers het kaarte en lyste van rebelleplantasies deur royaliste voorsien. Die Llanero die weermag het die patriotte in die middel van die land gelei. Uiteindelik marsjeer Boves na Caracas, en dwing die Republikeine om na die ooste van die land te vlug en eindig die tweede republiek.
Die tradisionele beeld van die Venezolaanse llano's wat wemel van caudillos soos Boves oordryf die situasie. Boves was die enigste belangrike pro-Spaanse caudillo en het saam met Francisco Tomás Morales, 'n gewone offisier van Spanje, opgetree. In die Slag van Urica is Boves doodgemaak en Morales het bevel geneem en opruimingsoperasies uitgevoer teen die oorblywende patriotweerstand, wat die vang en uitvoering van Ribas insluit. Soos in die vroeë 19de eeu nog algemeen was, het Morales sy kop in olie laat kook (om dit te bewaar) en na Caracas gestuur. (Sien die teregstelling van Miguel Hidalgo in Mexiko.) Boves sterf kort daarna in die geveg, maar die land is weer onder die koninklike beheer teruggekeer. Morillo het in Venezuela aangekom en met Morales begin werk.
In Spanje het anti-Franse magte die land bevry, en die herstelde Ferdinand VII het 'n groot ekspedisiemag gestuur na Venezuela en New Granada onder Pablo Morillo, wat hom tydens die onafhanklikheidsoorlog van Spanje onderskei het.
Royalistiese magte onder Morillo en Morales verower Cartagena en Bogotá in 1816. Voordat hy na New Granada vertrek, het Morillo die meeste onreëlmatige magte wat onder Boves geveg het, buite werking gestel, behalwe die wat hy na New Granada geneem het. Met min vooruitsigte, sommige verskoning en llaneros begin by die rebellies wat teen die Spaanse bewind in die breë vlaktes in die suide van Venezuela uitgebreek het. Intussen het Bolívar gekies om na Jamaika te vaar om Britse hulp in te roep, wat geweier is. Vandaar is hy na Haïti, wat die eerste Latyns -Amerikaanse republiek was wat onafhanklik geword het. Met die steun van die Haïtiaanse president Alexandre Pétion en met die vloothulp van Luis Brión, 'n ander emigrant, wat 'n handelaar van Curaçao was, keer Bolívar terug na die eiland Margarita, 'n veilige republikeinse afwyking, maar sy bevel oor die republikeinse magte was nog steeds nie vas nie . Mariño, wat saam met Bolívar uit Haïti teruggekeer het, was aan die stuur van sy eie ekspedisies en het daarin geslaag om Cumaná in 1817 tydelik te verower. Met Brión wat 'n klein vloot voorsien, seil Bolívar wes langs die Venezolaanse kus na Ocumare de la Costa (die ekspedisie van Los Cayos) , waar hy, ter vervulling van Pétion se versoek, amptelik die einde van slawerny verklaar het (alhoewel dit ongehoorsaam was). Morales, terug in Venezuela nadat hy New Granada onderwerp het, val die republikeinse ekspedisiemag aan met 'n leër wat die republikeine baie groter was. Bolívar vlug en vaar weer saam met Brión na Haïti. Piar en Gregor MacGregor, 'n Skotse fortuinsoldaat, wat voorheen aktief in New Granada was, het egter daarin geslaag om met hul magte na die binneland van die land te ontsnap, en Morales in El Juncal in September 1816 verslaan voordat hulle suidwaarts na Guayana verhuis het.
Boves word plaaslik grootgemaak Llanero leër is in 1815 vervang deur 'n formele ekspedisie wat onder leiding van Pablo Morillo uit Spanje gestuur is. Dit was die grootste ekspedisie wat die Spanjaarde ooit na die Amerikas gestuur het. Venezuela se nabyheid aan Kuba, Puerto Rico en Spanje het dit die eerste doelwit van die koninklike teenaanval gemaak. Die Llaneros is óf gedemobiliseer óf opgeneem in die ekspedisie -eenhede. Die republikeinse patriotte was weer versprei, en weer het die oorlog 'n plaaslike karakter aangeneem. Verskillende patriot -guerrillabande het gevorm, maar kon nie saamstem oor 'n verenigde leierskap nie, nog minder 'n verenigde strategie. Een groep patriotte het 'n ekspedisie na die ooste van Venezuela geloods wat misluk het. Bolívar wou daarna kragte saamsnoer met Manuel Piar, 'n ander patriotleier, maar verskille tussen hulle verhinder 'n verenigde republikeinse front. Bolívar is daarna na die Llanos, waar hy saam met José Antonio Páez saamgespan het, maar 'n mislukte aanval op Sentraal -Venezuela het Bolivar genoop om terug te keer na Apure. Morillo het 'n suksesvolle teenaanval gekry, maar is verslaan tydens die Slag van Las Queseras del Medio. 'N Langdurige dooiepunt het gevolg waarin die royaliste die hoogs bevolkte, stedelike noorde en die republikeine die uitgestrekte, onbevolkte vlaktes van die suide beheer het.
Bolívar en Brión het teruggekeer en in 1817 probeer om Barcelona te verower, waar die Spanjaarde hulle afgeweer het. Intussen het Piar en Mariño weerlose Angostura ('n stad in die smalste en diepste deel van die Orinoco -rivier, vandaar sy naam, later verander na Ciudad Bolívar), waarheen Bolívar op pad was en gekies is as die opperste leier van die onafhanklikheidsbeweging . (Op hierdie tydstip het Bolívar beveel dat 'n nuwe ster vir Guayana by die sewe sterre op die Venezolaanse vlag moet kom, wat die aantal provinsies verteenwoordig wat oorspronklik die onafhanklikheid bevoordeel het. Sedert Bolívar 'n sentrale rol gespeel het in die simboliek van die Venezolaanse die regering onder leiding van Chávez, is hierdie lang vergete verandering herleef tydens die hersiening van die vlag van 2006.) Eers in Guayana het Bolívar vinnig Piar, wat probeer het (of daarvan beskuldig word dat hy probeer het-geskiedkundiges nog steeds hieroor debatteer) 'n kassier gestuur om 'n pardo sy eie krag deur hom te laat arresteer en tereg te stel na 'n krygsraad waarin Brión een van die regters was. Britse veterane van die Napoleontiese oorloë het in Venezuela begin aankom, waar hulle die kern gevorm het van wat later as die Britse legioen bekend geword het. Morillo keer terug na Caracas en Morales kry troepe om die ooste van Venezuela te oorheers, wat hy suksesvol gedoen het. Francisco de Paula Santander, 'n New Granadan wat na die inval van Morillo teruggetrek het na die llanos, het Bolívar ontmoet en ingestem om kragte saam te snoer. Die ander luitenant van Morillo, die tweede in bevel van die ekspedisiemag, Miguel de la Torre, is beveel om 'n beduidende opstand in die llanos van Apure onder leiding van José Antonio Páez te beëindig. Destyds in die suidelike keël van Suid -Amerika het José de San Martín die bevryding van Chili afgesluit met die noodsaaklike ondersteuning van die Chileense Bernardo O'Higgins.
In die jaar 1818 was daar 'n dooiepunt tussen die patriotte in Angostura (en in 'n deel van die llanos) en Morillo (gevestig in Caracas, triomfantelik in die ooste van Venezuela, en werksaam in die llanos tot by Apure). Dit is die tyd waarin Bolívar (volgens Marx) ywerig die een skermutseling na die ander verloor het en ook gesê het dat Europese offisiere in Angostura hom opgejaag het om die sentrum van Venezuela aan te val. (Bolívar het wel probeer om dit te doen, maar het 'n nederlaag op La Puerta gely.) James Rooke het destyds in werklikheid bevel gegee oor 1 000 Europese soldate in Bolívar se leër in Venezuela. Maar Morillo het groter magte gehad, en nie net van die Spaanse troepe nie, maar ook van pardo's wat nog steeds getrou was aan die Spaanse kroon.
In 1819 roep Bolívar die republiek Groot Colombia uit, wat Venezuela en New Granada insluit. Nuwe vrywilligers het in Venezuela aangekom, hoewel die meeste, soos dié wat dit voorafgegaan het, in wese huursoldate was waarskynlik onder die illusie dat daar in Venezuela fortuin sou wees, wat amper nie die geval was nie. Daar is geen bewyse dat die Britse regering hulle ondersteun nie, maar aangesien Spanje nie meer 'n Britse bondgenoot was nie, het dit hulle ook nie belemmer nie. In Europa was die naam van Bolívar oor die algemeen bekend as die Spaanse Amerikaanse beweging vir onafhanklikheid, wat die simpatie van elke liberaal ingestelde persoon gehad het, net soos die onafhanklikheid van Griekeland, toe ook in die proses van emansipasie. Morillo het sy hande vol en pardos begin na patriotleiers kyk. Veldtogte in die ooste van Venezuela het die gety vir onafhanklikheid begin draai en in die llanos verslaan Páez Morillo en Morales in Apure. Dit het die weg gebaan vir Bolívar en Santander om New Granada binne te val, waar die Spanjaarde in Pantano de Vargas verslaan is in 'n geveg waarin die Britse legioen 'n sentrale rol gespeel het en sy bevelvoerder, Rooke, in aksie gedood is. In die slag van Boyacá (1819) is die Spaanse mag in Nieu -Granada verpletter, behalwe in die suide. Páez het Barinas beset en vanuit New Granada het Bolívar Venezuela binnegeval.
In 1819, om hierdie doodloopstraat te verbreek, val Bolívar die nuwe Granada binne, wat drie jaar tevore deur die ekspedisiemag van Morillo herower is. Bolívar het die royaliste in Boyacá beslissend verslaan. Met die bevryding van New Granada, het die republikeine 'n belangrike basis gehad om Morillo se magte aan te val. 'N Republikeinse kongres in Angostura (vandag Ciudad Bolívar), wat reeds 'n klein afvaardiging van die New Granada gehad het, verklaar dat die unie van New Granada en Venezuela in 'n Republiek van Colombia (die Gran Colombia van hedendaagse rekeninge) 'n verenigde front teen die Spaanse monargie voorstel .
In 1821 het die Gran Colombiaanse leër 'n beslissende oorwinning behaal tydens die tweede Slag van Carabobo, waarna die enigste stede in die hande van die royalistiese magte Cumaná was, wat kort daarna geval het, en Puerto Cabello, wat daarin kon slaag om 'n beleg te weerstaan ​​voordat dit uiteindelik kapituleer in Oktober 1823.
Die Spaanse het in 1823 'n vloot gestuur om die land te verower, maar is verslaan tydens die Slag van die Maracaibo -meer.  In die daaropvolgende jare het die Venezolaanse magte as deel van die leër van Gran Colombia onder veldtog onder leiding van Bolívar voortgegaan om die suidelike dele van New Granada en Ecuador te bevry. Sodra dit bereik is, het Gran Colombia sy stryd teen die Spanjaarde in Peru en Bolivia voortgesit en die pogings van die Chileense en Argentynse patriotte voltooi, soos José de San Martín, wat Suid -Suid -Amerika bevry het.
Die Latyns -Amerikaanse onafhanklikheidsbeweging is 'n jaar na Bolívar se terugkeer van stapel gestuur, toe die inval van Napoleon in Spanje die Spaanse gesag ontwrig het. Napoleon het ook heeltemal misluk in sy poging om die steun van die Spaanse kolonies te verkry, wat die reg geëis het om hul eie amptenare aan te wys. Na die voorbeeld van die moederland, wou hulle juntas stig om in die naam van die afgesette Spaanse koning te regeer. Baie van die Spaanse setlaars het egter in hierdie geleenthede die geleentheid gesien om hul bande met Spanje te verbreek. Bolívar het self aan verskillende samesweringvergaderings deelgeneem, en op 19 April 1810 is die Spaanse goewerneur amptelik van sy mag ontneem en uit Venezuela verdryf. 'N Junta het oorgeneem. Om hulp te kry, is Bolívar op 'n sending na Londen gestuur, waar hy in Julie aangekom het. Sy opdrag was om aan Engeland die lot van die revolusionêre kolonie te verduidelik, erkenning daarvoor te verkry en wapens en ondersteuning te bekom. Hoewel hy in sy amptelike onderhandelinge misluk het, was sy Engelse verblyf in ander opsigte vrugbaar. Dit het hom die geleentheid gegee om die instellings van die Verenigde Koninkryk te bestudeer, wat vir hom modelle van politieke wysheid en stabiliteit gebly het.Belangriker nog, hy het die oorsaak van die rewolusie bevorder deur die verbanne Venezolaanse Francisco de Miranda, wat in 1806 probeer het om sy land alleen te bevry, te oorreed om terug te keer na Caracas en die bevel oor die onafhanklikheidsbeweging te neem.
Venezuela was besig om te gis. In Maart 1811 het 'n nasionale kongres in Caracas vergader om 'n grondwet op te stel. Bolívar, hoewel nie 'n afgevaardigde nie, het hom in die debat gewek wat die land opgewek het. In die eerste openbare toespraak van sy loopbaan verklaar hy: 'Laat ons die hoeksteen van Amerikaanse vryheid lê sonder vrees. Om te huiwer is om te vergaan. " Na lang beraadslaging het die nasionale vergadering op 5 Julie 1811 die onafhanklikheid van Venezuela verklaar. Bolívar betree nou die weermag van die jong republiek, wie se opperbevelhebber Miranda was, en is in beheer van Puerto Cabello, 'n hawe aan die Karibiese See wes van Caracas wat noodsaaklik was vir Venezuela. In die kort tyd sedert hul ontmoeting in Londen het hy en Miranda uitmekaar gedryf. Miranda noem Bolívar 'n 'gevaarlike jeug', en Bolívar het bedenkinge oor die vermoë van die ouer wordende generaal. Onredelike optrede deur een van Bolívar se offisiere het die vesting vir die Spaanse magte oopgemaak, en Miranda, die opperbevelhebber, het met die Spaanse opperbevelvoerder onderhandel. 'N Wapenstilstand is onderteken (Julie 1812) wat die hele land aan die genade van Spanje oorgelaat het. Miranda is aan die Spanjaarde oorgedra - nadat Bolívar en ander sy ontsnapping uit Venezuela verhinder het - en het die res van sy lewe in Spaanse kerkers deurgebring.
Vasberade om die stryd voort te sit, het Bolívar 'n paspoort gekry om die land te verlaat en na Cartagena in New Granada gegaan. Daar publiseer hy die eerste van sy groot politieke uitsprake, El manifiesto de Cartagena ("The Cartagena Manifesto"), waarin hy die val van die Eerste Republiek van Venezuela toegeskryf het aan die gebrek aan sterk regering en gevra het vir 'n verenigde revolusionêre poging om die mag van Spanje in Amerika te vernietig.
Met die steun van die patriotte van New Granada, het Bolívar 'n ekspedisiemag gelei om Venezuela weer in te neem. In 'n ingrypende veldtog het hy die koninklikes in ses veldslae oorwin, en op 6 Augustus 1813 het hy Caracas binnegekom. Hy het die titel Bevryder gekry en politieke diktatuur aangeneem. Die onafhanklikheidsoorlog het egter net begin. Die meerderheid van die mense in Venezuela was vyandig teenoor die onafhanklikheidsmagte en was moeg vir die opofferings. 'N Wreedaardige burgeroorlog het uitgebreek, en Bolívar het self ekstreme maatreëls getref, soos die skiet van gevangenes. Sy erns het misluk. In 1814 is Bolívar weer verslaan deur die Spanjaarde, wat die llaneros (cowboys) gelei deur José Tomás Boves in 'n ongedissiplineerde, maar wreed effektiewe kavallerie wat Bolívar nie kon afweer nie. Boves het Kreoolse patriotte aan verskriklike gruweldade onderwerp, en sy verowering van Caracas en ander vernaamste stede het die tweede Venezolaanse republiek beëindig. Bolívar vlug na Miranda se lot, en vlug na New Granada, waar hy in Cartagena die opdrag kry om 'n separatistiese faksie uit Bogotá (nou in Colombia) te verdryf en slaag daarin. Daarna beleër hy Cartagena, maar slaag nie daarin om die revolusionêre magte te verenig nie en vlug na Jamaika.
In ballingskap het Bolívar sy kragte gewend om steun van Groot -Brittanje te kry, en in 'n poging om die Britse mense te oortuig van hul belang in die vryheid van die Spaanse kolonies, het hy die grootste dokument van sy loopbaan geskryf: La carta de Jamaica ("The Letter from Jamaica"), waarin hy 'n grandioze panorama van Chili en Argentinië na Mexiko uiteengesit het. 'Die bande', het Bolívar geskryf, 'wat ons met Spanje verenig het, is verbreek.' Hy was nie ontsteld dat die Spanjaarde in sekere gevalle die oorhand gekry het nie. '' N Mense wat van vryheid hou, sal uiteindelik vry wees. Ons is, 'het hy trots gesê,' 'n mikrokosmos van die menslike ras. Ons is 'n wêreld apart, beperk tot twee oseane, jonk in kuns en wetenskappe, maar oud as 'n menslike samelewing. Ons is nie Indiane of Europeërs nie, maar ons is deel van elkeen. " Hy het konstitusionele republieke in die hele Spaanse Amerika voorgestel, en vir die voormalige onderkoning van New Granada het hy 'n regering voorgestel wat volgens dié van Groot -Brittanje was, met 'n oorerflike hoërhuis, 'n verkose laerhuis en 'n president wat lewenslank gekies is. Die laaste bepaling, waaraan Bolívar deur sy loopbaan vasgeklou het, was die mees twyfelagtige kenmerk van sy politieke denke.
In "The Letter from Jamaica" het Bolívar hom as 'n groot internasionalis getoon. Hy het uitgesien na die dag wanneer die verteenwoordigers van alle Spaanse Amerikaanse nasies op 'n sentrale plek soos Panama sou vergader.
Teen 1815 het Spanje die sterkste ekspedisiemag wat ooit die Atlantiese Oseaan oorgesteek het, na sy oproerige kolonies gestuur. Die bevelvoerder daarvan was Pablo Morillo. Aangesien nóg Groot -Brittanje nóg die Verenigde State hulp sou beloof, het Bolívar hom tot Haïti gewend, wat hom onlangs van die Franse bewind bevry het. Daar het hy 'n vriendelike ontvangs ontvang, sowel as geld en wapens.
'N Kort geskiedenis van Venezuela
Venezuela is georganiseer as 'n federale presidensiële republiek wat bestaan ​​uit 23 state, die hoofstad (wat die hoofstad Caracas dek) en federale afhanklikhede (wat Venezuela se buitelandse eilande dek). Venezuela maak ook aanspraak op die hele Guyanese gebied wes van die Essequibo -rivier, 'n kanaal van 61,583 vierkante myl Guayana Esequiba of die Zona en Reclamaci & oacuten (die & quotzone word herwin & quot).
Onder Latyns -Amerikaanse lande word Venezuela beskou as een van die mees verstedelikte, aangesien die oorgrote meerderheid Venezolane in die stede in die noorde woon, veral in die hoofstad Caracas, wat ook die grootste stad in Venezuela is. Sedert die ontdekking van olie in die vroeë 20ste eeu, was Venezuela een van die wêreld se voorste uitvoerders van olie en het dit die grootste olie -reserwes in Suid -Amerika. Voorheen 'n onderontwikkelde uitvoerder van landbouprodukte soos koffie en kakao, het olie vinnig die uitvoer en die regering se inkomste oorheers. Die olie-oorvloed in die 1980's het gelei tot 'n buitelandse skuldkrisis en 'n langdurige ekonomiese krisis, wat die inflasiekoers in 1996 op 100% bereik het en die armoede in 1995 tot 66% styg. Teen 1998 het die land se bruto binnelandse produk (BBP) gestyg. het op dieselfde vlak as 1963 gedaal, 'n derde van sy hoogtepunt in 1978.
Die gelukkige herstel van oliepryse na 2001 het die Venezolaanse ekonomie 'n hupstoot gegee en maatskaplike besteding vergemaklik, wat ongelykheid en armoede aansienlik verminder het, hoewel die val van die wêreldwye finansiële krisis in 2008 'n hernieude ekonomiese afswaai veroorsaak het. In Februarie 2013 het Venezuela sy geldeenheid gedevalueer weens die stygende tekort in die land. Tekorte aan items was toiletpapier, melk, meel en ander benodigdhede. Vanaf November 2013 het die inflasie van Venezuela tot 54%gestyg. Dit was een van die hoofoorsake van die Venezolaanse betogings in 2014.
Geskiedenis van Venezuela: Inleiding
Venezuela spog met 'n lang geskiedenis. In 1522 is die land gekoloniseer deur die Spaanse te midde van weerstand van die inheemse bevolking van die streek. In 1811 word die land een van die eerste Spaans-Amerikaanse kolonies wat onafhanklikheid verklaar het, wat eers in 1821 veilig gevestig is, toe Venezuela as 'n departement van die federale republiek Gran Colombia opgeneem is.
Venezuela het in 1830 volle onafhanklikheid as 'n aparte land verkry. Gedurende die 19de eeu het Venezuela politieke onrus en diktatuur beleef, wat steeds deur plaaslike caudillos (militêre sterkmanne) tot in die middel van die 20ste eeu.
Sedert 1958 het die land 'n reeks demokratiese regerings gehad. Ekonomiese skokke in die 1980's en 1990's het tot verskeie politieke krisisse gelei, waaronder die dodelike onluste in Caracazo van 1989, twee pogings tot staatsgrepe in 1992 en die beskuldiging van president Carlos Andr & eacutes P & eacuterez vir verduistering van openbare fondse in 1993. 'n Ineenstorting van vertroue in die bestaande die partye het die voormalige loopbaanbeampte Hugo Ch & aacutevez in 1998 verkies en die Bolivariese rewolusie begin, begin met 'n konstituerende vergadering van 1999 om 'n nuwe grondwet van Venezuela te skryf.
Voorgeskiedenis van Venezuela
Groepe wat voorheen nomadies was, het begin ontwikkel tot groter kulture in Venezuela, kulture wat aan drie taalkundige gesinne behoort het: Carib, Arawak en Chibcha. Teen die tyd van die Spaanse verowering aan die einde van die 15de eeu, het ongeveer 300 000 tot 400 000 inheemse mense die gebied wat nou Venezuela is, bewoon.
Die oorlogsugtige Carib -stamme het gedurende hierdie tyd die sentrale en oostelike kus van die land beset, omdat hulle van visvang geleef het en die landbou verander het. Verskeie Arawak -groepe was versprei oor die westelike vlaktes en noordwaarts tot by die kus. Hulle het gelewe van jag en voedselversameling en het af en toe boerdery beoefen.
Die Timote-Cuica-stamme, van die Chibcha-taalfamilie, was die mees gevorderde voor-Spaanse samelewings van Venezuela en rsquos. Hulle het in die Andes gewoon en gevorderde landboutegnieke ontwikkel, insluitend besproeiing en terrasvorming. Hulle was ook bekwame vakmanne, soos ons kan oordeel aan die artefakte wat hulle agtergelaat het: voorbeelde van hul fyn erdewerk word in museums regoor die land getoon. Geen groot argitektoniese werke het oorleef uit die pre-koloniale era nie, alhoewel daar 'n paar kleiner plekke in die Andes-gebied is wat onlangs opgegrawe is en in die komende jare vir toerisme oopgemaak sal word.
Koloniale geskiedenis van Venezuela
Portait van Christopher Columbus In die jaar 1498, op sy derde reis na die Nuwe Wêreld, het Christopher Columbus die eerste Europeër geword wat sy voete op Venezolaanse bodem gesit het. Columbus geanker aan die oostelike punt van die Pen & iacutensula de Paria, net oorkant wat nou die stad Trinidad is. Hy het oorspronklik geglo dat hy op 'n ander eiland was, maar die omvangryke monding van die R & iacuteo Orinoco het daarop gesinspeel dat hy op iets effens groter gestruikel het.
'N Jaar na die ontdekking van Columbus en rsquo vaar die Spaanse ontdekkingsreisiger Alonso de Ojeda, vergesel van die Italiaanse ontdekkingsreisiger Amerigo Vespucci, na die Pen & iacutensula de la Guajira, aan die westelike einde van die huidige Venezuela. By die ingang van Lago de Maracaibo het die Spanjaarde die plaaslike inheemse mense gesien woon palafitos (grasdakhutte op stelte bokant die water). Hulle noem die land Venezuela, letterlik Venetië, en miskien 'n sarkastiese matroosgrap, aangesien hierdie rustieke rietwonings nie presies ooreenstem met die weelderige paleise van die Italiaanse stad wat hulle ken nie. Die naam Venezuela verskyn in 1500 vir die eerste keer op 'n kaart en het tot vandag toe gebly. Laguna de Sinamaica is na bewering die plek waar die eerste Spaanse matrose die palafitos, en jy kan vandag soortgelyke hutte daar sien.
Alonso de Ojeda seil verder wes langs die kus en verken kortliks dele van wat nou die land van Colombia is. Hy het plaaslike inboorlinge gesien wat goue versierings dra en was verbaas oor hul rykdom. Hulle verhale oor wonderlike skatte in die binneland het geboorte gegee aan die mite van El Dorado (The Golden One), 'n geheimsinnige land vol goud. Die oewers van Venezuela en Colombia word aangetrek deur hierdie vermeende rykdom, en word die teiken van 'n aantal Spaanse ekspedisies, 'n obsessie dat El Dorado hulle die binneland binnedring. Hulle soektog het gelei tot die vinnige kolonisering van die land, hoewel El Dorado natuurlik nooit gevind is nie.
Die Spaanse vestig hul eerste nedersetting op Venezolaanse bodem omstreeks 1500, by Nueva C & aacutediz, op die klein eiland Cubagua, suid van Isla de Margarita. Die oes van pêrels het 'n bestaan ​​vir die setlaars gebied, en die stad het tot 'n besige hawe ontwikkel totdat 'n aardbewing en vloedgolf dit in 1541 vernietig het. Die vroegste Venezolaanse stad wat nog bestaan, Cuman & aacute, aan die noordoostelike kus, dateer uit 1521 en is 'n aangename plek om te besoek, alhoewel aardbewings baie van die vroeë Spaanse koloniale argitektuur verwoes het.
Vanuit 'n amptelike oogpunt is die grootste deel van Venezuela deur Santo Domingo (die huidige hoofstad van die Dominikaanse Republiek) tot 1717 deur Spanje beheer, toe dit onder die administrasie van die nuutgeskepte onderkoning van Nueva Granada val, met die hoofstad in Bogot & aacute, Colombia. .
Die kolonie en bevolkingsbevolking van inheemse gemeenskappe en Spaanse indringers het gediversifiseer met die aankoms van swart slawe wat uit Afrika gebring is om as arbeidsmag in 'n aantal landboubedrywighede te dien. Die meeste van hulle sou op plantasies aan die Karibiese kus werk. Teen die 18de eeu het Afrikaners die inheemse bevolking in getalle oortref.
Onafhanklikheid: geskiedenis van Venezuela in die vroeë 19 eeu
Venezuela wou graag onder die duim van die Spaanse Ryk wees, en in 1806 het 'n rewolusionêr met die naam Francisco de Miranda die aanvanklike vlam vir daardie rede aangesteek. Sy pogings om 'n onafhanklike administrasie in Caracas te stig, het egter geëindig toe mede -samesweerders hom aan die Spanjaarde oorgegee het. Hy is na Spanje gestuur en sterf in die tronk. Bol & iacutevar neem toe die leiding van die rewolusie aan. Na onsuksesvolle aanvanklike pogings om die Spanjaarde tuis te verslaan, het hy teruggetrek na Colombia, daarna na Jamaika, totdat die geleentheid in 1817 aangebreek het.
Portret van Juan Vicente Bolívar Die Napoleontiese oorloë het pas in Europa geëindig, en Bol & iacutevar & rsquos -agent in Londen kon geld en wapens insamel en 'n klein aantal Britse legioen -veterane uit die Skiereilandoorlog werf. Met hierdie mag en 'n leër van ruiters uit Los Llanos, marsjeer Bol & iacutevar oor die Andes en verslaan die Spanjaarde in die Slag van Boyac & aacute, wat onafhanklikheid bring aan Colombia in Augustus 1819. Vier maande later in Angostura (huidige Ciudad Bol & iacutevar), die Die Angostura -kongres het Gran Colombia (Groot -Colombia) uitgeroep, 'n nuwe staat wat die soewereine lande van Colombia, Venezuela en Ecuador verenig (alhoewel die laaste twee nog onder Spaanse bewind was). Die herinneringe aan die gebeurtenis leef nog steeds in Ciudad Bol en iacutevar, en u kan die groot herehuis sien waar die eerste kongres bespreek het. Bevryding van Venezuela en rsquos kom op 24 Junie 1821 in Carabobo, waar Bol & iacutevar & rsquos -troepe die Spaanse royalistiese leër verslaan het.
Alhoewel Venezuela as die minste belangrike van Gran Colombia en drie provinsies beskou is, het die land die grootste deel van die gevegte ondervind. Venezolaanse patriotte het nie net op hul eie gebied geveg nie, maar ook in die leërs wat Bol & iacutevar na Colombia en langs die Stille Oseaan -kus gelei het. Teen die einde van 1824 het Bol & iacutevar en sy assistente Ecuador, Peru en Bolivia bevry. Daar word beraam dat 'n kwart van die Venezolaanse bevolking tydens die onafhanklikheidsoorloë gesterf het.
Gran Colombia en die geskiedenis van Venezuela in die laat 19de eeu
Na die skeiding van Venezuela en die vertrek uit Gran Colombia, het die Venezolaanse kongres 'n nuwe grondwet goedgekeur en Bol & iacutevar uit sy eie vaderland ongelooflik verban. Trouens, dit het die Venezolaanse nasie twaalf jaar geneem om uiteindelik sy skuld te erken aan die man aan wie dit sy vryheid te danke het. In 1842 is Bol & iacutevar & rsquos -oorskot van Santa Marta, Colombia, waar hy gesterf het, na Caracas gebring en begrawe in die nasionale katedraal. In 1876 is hulle plegtig oorgeplaas na die Pante & oacuten Nacional in Caracas, waar hulle nou in 'n brons sarkofaag rus.
Die jaar 1830, toe Venezuela sy volle onafhanklikheid as 'n aparte land bereik het, was die begin van die era van klein-tiranne wat onderskat kon word. Dit was tye van despotisme en anargie, met 'n reeks militêre diktators wat bekend staan ​​as die land caudillos.
Die eerste van die caudillos was generaal Jos & eacute Antonio P & aacuteez, wat die land 18 jaar lank beheer het (1830 en ndash48). Dit was 'n moeilike reël, maar dit het 'n sekere politieke stabiliteit gevestig en die swak ekonomie op die been gebring. Die daaropvolgende tydperk was 'n byna ononderbroke ketting van burgeroorloë wat slegs gestop is deur 'n ander langlewende diktator, generaal Antonio Guzm en aacuten Blanco (1870 en ndash88). Blanco het 'n breë hervormingsprogram van stapel gestuur, insluitend 'n nuwe grondwet, en het 'n mate van tydelike stabiliteit verseker, maar sy despotiese heerskappy het groot, volksopstand veroorsaak, en toe hy uittree, het die land weer in 'n bloedige burgeroorlog gedompel.
Gedurende die 1840's het Venezuela die kwessie van die oostelike grens met Brits-Guyana (die huidige Guyana) ter sprake gebring wat tot sy eie tot twee derdes van Guyana eis, tot by die R & iacuteo Esequibo. Die kwessie was 'n onderwerp van lang diplomatieke onderhandelinge en is uiteindelik in 1899 besleg deur 'n arbitrasietribunaal, wat regte aan die bevraagde gebied aan Groot -Brittanje verleen het. Ondanks die uitspraak behou Venezuela sy aanspraak tot vandag toe. Alle kaarte wat in Venezuela vervaardig word, bevat hierdie stuk Guyana binne die grense van Venezuela en rsquos, gemerk & ldquoZona en Reclamaci & oacuten. & rdquo
Nog 'n ander konflik wat tot ernstige internasionale spanning gelei het, was Venezuela en die gebrek aan betalings aan Groot -Brittanje, Italië en Duitsland op lenings wat tydens die regering van nog 'n ander caudillo, generaal Cipriano Castro (1899 en ndash1908), opgehoop is. In reaksie hierop het die drie Europese lande hul vloot gestuur om die Venezolaanse hawens in 1902 te versper.
Geskiedenis van Venezuela in die 20ste eeu
Die ontdekking van olie in die 1910's het die G & oacutemez -regime gehelp om die nasionale ekonomie op die been te bring. Teen die laat 1920's was Venezuela die grootste olie -uitvoerder ter wêreld, wat nie net tot ekonomiese herstel bygedra het nie, maar ook die regering in staat gestel het om die land te betaal en die hele buitelandse skuld af te betaal. Soos in die meeste olieryke state, het byna geen van die olie-rykdom by die gewone burgers ingekom nie. Die oorweldigende meerderheid Venezolane bly voortbestaan ​​in armoede met min of geen opvoedings- of gesondheidsfasiliteite nie, laat staan ​​redelike behuising. Vinnige oliegeld het ook gelei tot die verwaarlosing van die landbou en tot die ontwikkeling van ander soorte produksie. Dit was makliker om alles uit die buiteland in te voer, wat 'n rukkie gewerk het, maar onvolhoubaar was.
Die spanning in Venezuela het verraderlik gestyg tydens die volgende diktature, wat in 1945 ontplof het toe R & oacutemulo Betancourt, leier van die linkse Acci & oacuten Democr & aacutetica (AD), die beheer oorneem. 'N Nuwe grondwet is in 1947 aangeneem, en die bekende skrywer R & oacutemulo Gallegos het president geword in die eerste demokratiese verkiesing van Venezuela en rsquos. Die onvermydelike staatsgreep het slegs agt maande na die Gallegos -verkiesing plaasgevind, met kolonel Marcos P & eacuterez Jim & eacutenez as die leier.Toe hy in beheer was, het hy die opposisie verpletter en oliegeld in openbare werke geploeg en Caracas opgebou. Hy het die land oppervlakkig gemoderniseer, maar die groeiende ontwikkeling van die land het nie die ekonomiese en sosiale ongelykhede van die land genees nie, en dit het ook nie die bitter wrok wat die staatsgreep vertraag het, versag nie.
P & eacuterez Jim & eacutenez is in 1958 omvergewerp deur 'n alliansie van burgerlikes en vloot- en lugmagbeamptes. Die land het teruggekeer na demokratiese bewind en R & oacutemulo Betancourt is tot president verkies. Hy het volksondersteuning geniet en het eintlik die grondwetlike ampstermyn van vyf jaar voltooi en die eerste demokraties verkose Venezolaanse president gemaak om dit te doen. Sedertdien het alle veranderinge van president op grondwetlike wyse plaasgevind, alhoewel die afgelope dekade 'n paar probleme ondervind het.
Gedurende die voorgeskrewe termyn van president Rafael Caldera (1969 en ndash74), vloei die bestendige stroom oliegeld die land in en die rsquos -koffers hou die ekonomie lewendig. President Carlos Andr & eacutes P & eacuterez (1974 en ndash79) het ook baat by die olie-bonanza, nie net die produksie van olie het gestyg nie, maar nog belangriker, die prys het vervierdubbel na die Arabies-Israeliese oorlog in 1973. In 1975 het P & eacuterez die ystererts- en oliebedrywe genasionaliseer en In 'n bestedingsboei was daar groot hoeveelhede ingevoerde luukse goedere in die land en daar was vol winkels, en die land het die indruk gekry dat die mitiese rykdom van El Dorado uiteindelik verwesenlik is.
Aan die einde van die sewentigerjare het die groeiende internasionale resessie en olie -oorvloed die ekonomie van Venezuela tot die kern begin skud. Olie -inkomste het gedaal, werkloosheid en inflasie verhoog, en nogmaals die land tot buitelandse skuld gedwing. Die daling in die wêreld se oliepryse in 1988 het die land se inkomste met die helfte verminder, wat twyfel laat ontstaan ​​oor die vermoë van Venezuela om sy skuld af te betaal. Bekwaamheidsmaatreëls wat in 1989 deur P & eacuterez Jim & eacutenez (vir die tweede keer verkies) ingestel is, het 'n golf van protesoptredes veroorsaak, wat gelei het tot die verlies van meer as 300 lewens in drie dae van bloedige onluste bekend as & ldquoEl Caracazo. & rdquo Verdere besparingsmaatreëls het protes veroorsaak wat dikwels tot onluste gelei het. Stakings en straatdemonstrasies was steeds deel van die alledaagse lewe in Venezuela.
Om die saak nog erger te maak, was daar twee pogings tot staatsgrepe wat in 1992 in Venezuela plaasgevind het. Die eerste, in Februarie van daardie jaar, is gelei deur die valskermsoldaat kolonel Hugo Ch & aacutevez. Skietery in Caracas het meer as 20 lewens geëis, maar die regering het beheer behou. Ch & aacutevez is tot langtermyn gevangenisstraf gevonnis. Die tweede poging, in November, is gelei deur junior lugmagbeamptes. Die lugstryd oor Caracas, met oorlogsvliegtuie tussen wolkekrabbers, het die staatsgreep 'n filmiese, indien nie apokaliptiese, dimensie gegee. Die Palacio de Miraflores, die presidensiële paleis, is gebombardeer en gedeeltelik vernietig. Die weermag is opgeroep om die president te verdedig, en hierdie keer sterf meer as 100 mense.
Korrupsie, bankmislukkings en wanbetalings het die regering deur die middel van die negentigerjare geteister. In 1995 moes Venezuela die geldeenheid met meer as 70%devalueer. Teen die einde van 1998 leef twee derdes van Venezuela en 23 miljoen inwoners onder die armoedegrens. Dwelmhandel en misdaad het toegeneem en Colombiaanse guerrillas het hul bedrywighede dramaties uitgebrei na die gebiede van Venezuela en rsquos.
Hugo Ch & aacutevez en die geskiedenis van Venezuela in die 21ste eeu
Hugo Chavez As dit oor politiek kom, is daar miskien niks meer opvallend as 'n dramatiese terugkeer nie, en dit is presies wat Venezuela aan die einde van die 20 eeu gesien het. Die presidentsverkiesing in Venezuela in 1998 het Hugo Ch & aacutevez, die leier van die mislukte staatsgreep in 1992, in die presidensie geplaas. Nadat hy in 1994 begenadig is, het Ch & aacutevez 'n aggressiewe populistiese veldtog begin: hy vergelyk hom met Bol & iacutevar, belowe hulp (en uitdeelstukke) aan die armste massas en posisioneer hom in opposisie teen die vryemarkekonomie wat deur die VSA beïnvloed word. Hy het gesweer om 'n groot, indien vae, vreedsame en demokratiese sosiale revolusie teweeg te bring. & Rdquo
Na sy oorwinning in die verkiesing was Ch & aacutevez & rsquo & ldquososiale revolusie & rdquo egter alles behalwe vreedsaam. Kort nadat hy amp aangeneem het, het Ch & aacutevez begin om die grondwet te herskryf. Die nuwe dokument is goedgekeur tydens 'n referendum in Desember 1999, wat hom nuwe en ingrypende magte verleen. Die bekendstelling van 'n pakket nuwe wette in 2001 is met woedende protesoptredes ondergaan, en is gevolg deur 'n massiewe en gewelddadige staking in April 2002. Dit het uitgeloop op 'n staatsgreep deur militêre leiers wat deur 'n sakelokaal geborg is, waarin Ch & aacutevez was gedwing om te bedank. Hy het twee dae later weer die mag teruggekry, maar dit het die konflik net verskerp.
Terwyl die gewilde spanning toeneem, het die opposisie in Desember 2002 'n algemene staking uitgevoer in 'n poging om die president te verdryf. Die landwye staking het die land lamgelê, insluitend sy lewensbelangrike oliebedryf en 'n goeie deel van die private sektor. Na 63 dae het die opposisie uiteindelik die staking gestaak, wat die land 7,6% van sy BBP gekos het en die olie-gebaseerde ekonomie verder verwoes het. Ch & aacutevez het weer oorleef en die oorwinning behaal.
Die nasionale politiek was steeds wankelrig totdat Ch & aacutevez 'n referendum in 2004 gewen het en sy reeds sterk mag gekonsolideer het. Versterk deur groter politieke steun en sy sakke omring deur hoë oliepryse, beweeg Ch & aacutevez vinnig om sy invloed buite die grense van Venezuela uit te brei en reik na ander linkse leiers in Bolivia, Argentinië, Kuba, Uruguay, Chili en Brasilië. Hy het hom openlik verbonde aan die regime van Kuba en Castros Castro, die suksesvolle linkse kandidatuur van Bolivia en Rsquos Evo Morales en linkse kandidate in Peru en Mexiko ondersteun wat nie die amp gewen het nie.
In 2005, kort nadat Caracas die 6de Wêreld Sosiale Forum aangebied het, het Ch & aacutevez 'n baie gepubliseerde en twyfelagtige bedoeling begin om stookolie vir arm mense in die Verenigde State te verminder. Die program is in 2006 uitgebrei tot vier van New York City en vyf stadsdele, wat 25 miljoen liter brandstof vir lae-inkomste New Yorkers bied teen 40% van die groothandelprys. Alhoewel die program honderdduisende arme New Yorkers duidelik gehelp het, is dit as 'n politieke steek vir Ch & aacutevez en die destydse vyand, voormalige Amerikaanse president, George W. Bush, gebruik.
Einde 2006 was omhul met die aanloop tot die presidentsverkiesing van 3 Desember. Manuel Rosales, die naaste uitdager van Ch & aacutevez en rsquo, beskuldig die president daarvan dat hy onpraktiese politieke gunste en hulp aan ander lande verleen het terwyl armoede en misdaad by die huis toeneem, en daag ook Ch & aacutevez & rsquo-goedgekeurde grondovernames uit (vir herverdeling aan grondloses) en die militêre opbou vir 'n hipotetiese Amerikaanse inval. Ch & aacutevez het Rosales as 'n lakei vir die Verenigde State afgeskryf en geweier om oor hom op TV te debatteer. Ch & aacutevez het weer gewen met die Organisasie van Amerikaanse State en die Carter Center wat die uitslae bevestig het.
Ch & aacutevez het tydens sy tweede termyn uit die sosialistiese kas gekom en openbare werke en sosiale programme verder toegeneem om die armes te bevoordeel (byvoorbeeld om basiese gesondheidsorg na die barrios te bring) en die land te nasionaliseer en die grootste telekommunikasie-, sement- en staalmaatskappye, die meerderheid van sy land, te nasionaliseer. elektrisiteitsbedryf en baie hotelle, ontspannings- en vervoergeriewe. Hy het dit ook reggekry om die idee van insluiting in die politiek by die algemene bevolking in te boesem, terwyl vorige regerings alles behalwe die hoogste vlakke van die samelewing uitgesluit het.
Ondanks die bydrae tot die diep oliesakke in Venezuela en rsquos en 'n verbeterde lewe vir armes, het Ch & aacutevez & rsquos se gewildheid begin afneem. Opgraderings aan infrastruktuur, soos verbeterde paaie en brûe, blink nuwe metro's en barrio telef & eacutericos (kabelkarre) het die voorkoms behou, maar die dekade het geëindig met Venezuela wat sukkel om 'n baie ernstige energie- en watertekort te bekamp, ​​'n krisis wat die hart van die land getref het middel- en hoër klasse. Wydverspreide onderbrekings was algemeen in die land en Ch & aacutevez het 'n beroep op alle Venezolane gedoen om hul storte tot slegs drie minute te beperk ('n kommunistiese stort, en hy het gesê).
Namate 2010 ingelui is, was waterrantsoenering ook, met Caracas wat tydelik die swaarste van die slag neem: tot 48 uur per week sonder water. Ondersteuners van Ch & aacutevez het egter die idee ontneem, en rantsoene is in Caracas opgeskort, wat die probleem elders versterk en protesoptogte in M ​​& eacuterida veroorsaak het. Die minister van elektrisiteit en Aacutengel Rodr & iacuteguez is uit die amp onthef oor die debakel, maar die kabinetskommeling het nie daar opgehou nie: in Januarie alleen het die vise-president en minister van verdediging, Ram & oacuten Carrizalez, en sy vrou, minister van omgewingsake Yubir & iacute Ortega en die minister van openbare bankdienste, Eugenio V & aacutesquez Orellana, almal bedank. Gerugte blameer die elektrisiteitskrisis oor 'n meningsverskil met die regering se beleid, alhoewel al drie politici dit ontken het. 'N Maand later het die energiekrisis versleg tot die punt dat Ch & aacutevez 'n noodtoestand uitgereik het.
Ch & aacutevez het ook baie kontroversiële beleide ingestel om die inflasie van die land en die verswakkende ekonomie in die land te bekamp, ​​insluitend prysbeheer op basiese voedsel, 'n stap wat gesinne aan die een kant in staat stel om dieselfde hoeveelheid basiese voedsel te koop met dieselfde hoeveelheid geld ondanks inflasie, maar het soms 'n tekort aan voedsel veroorsaak, soos melk en suiker. In Januarie 2010 het Ch & aacutevez 'n skerp devaluasie van die geldeenheid bekend as die bol & iacutevar fuerte & mdashdie eerste sedert 2005 en mdashthus wat 'n tweeledige amptelike wisselkoers in Venezuela skep, 'n stap wat ontwerp is om die inkomste uit olie-uitvoer te verhoog en onnodige invoer te beperk. Die mense in Venezuela het egter ingevoerde elektronika -winkels uit vrees vir wydverspreide prysstygings en astronomiese inflasie. Ch & aacutevez veroordeel winkels wat hul pryse verhoog het en tree op: die Venezolaanse Instituut vir die Verdediging van Mense in hul Toegang tot Goedere en Dienste het tientalle winkels gesluit vir pryse.
Elders het streng valutabeheer beteken dat Venezolane wat na die buiteland reis, slegs 'n rantsoenering van $ 2,500 aan kredietkaart en $ 500 kontant per jaar toegelaat word om buite die land te spandeer, wat 'n gevoel in hul eie grense en motorvertoonlokale laat bly (en is steeds) feitlik leeg.
Alhoewel Brasilië en die kontroversiële goedkeuring van Venezuela se toetrede tot Mercosur 'n groot oorwinning vir Ch & aacutevez en bilaterale handel was, was Ch & aacutevez en rsquos se buitelandse verhoudings baie beter as sy binnelandse ekonomie. Bi-nasionale betrekkinge met Colombia bly uiters broos oor die buurland en beskuldigings dat Venezuela wapens aan FARC-rebelle lewer en sy besluit om Amerikaanse troepe uit sewe van sy militêre basisse te laat werk. Ch & aacutevez het die invoer van Colombia verbied en troepe by die grens opgebou ná verskeie verdagte, grensoverschrijdende sterftes aan beide kante. Dinge het persoonlik geraak oor hierdie bi-nasionale kwessies tydens 'n privaat vergadering van staatshoofde tydens die beraad van die Rio-groep in Rio in Februarie 2010, toe die Colombiaanse president en Aacutelvaro Uribe met Ch & aacutevez gespot het: & ldquo & lsquo Wees 'n man en hellipyou & rsquore dapper om op afstand te praat, maar 'n lafaard as dit kom by aangesig tot aangesig praat. & rdquo Ch & aacutevez storm amper uit.
Sommige gewildheidsopnames, insluitend een van die groep bekend as Datan & aacutelisis, het getoon dat Ch & aacutevez & rsquos se goedkeuring in 2011 tot 46% gedaal het en die eerste daling onder 50% sedert 2004 gedaal het.
Ondanks sy kwynende gewildheid, verklaar Ch & aacutevez, selfs na 'n gepubliseerde stryd teen dikdermkanker, sy voorneme om vir die vierde termyn van ses jaar in die verkiesing van 2012 te bly. Chavez is inderdaad herkies in 2012, en terwyl hy sy vierde termyn op Op 10 Januarie 2013 het hy uiteindelik aan sy siekte beswyk en is hy minder as 2 maande later op 5 Maart 2013 oorlede.
Visepresident, Nicolas Maduro, het die presidensiële bevoegdhede en pligte vir die res van die verkorte termyn van Ch & aacutevez oorgeneem totdat presidentsverkiesings gehou is. Vandag dien Maduro steeds as president van Venezuela.
Dood en nalatenskap
Op 17 Desember 1830 sterf Sim ón Bol ívar egter in Santa Marta, Colombia, na 'n stryd met tuberkulose.
Vandag kan Bol ívar & aposs nalatenskap gesien word in die menigte standbeelde en pleinpleine wat sy gelykenis in Suid- en Noord -Amerika dra. Verskeie stede en dorpe in die Verenigde State is ter ere van hom genoem, en standbeelde en paaie met sy naam kan gevind word in 'n verskeidenheid internasionale plekke, waaronder Egipte, Australië en Turkye.
Die politieke opposisie van Nicaragua as georganiseerde misdaad
Nicaragua verdedig sy nasionale soewereiniteit en die reël o.
Kry ons nuusbrief direk in u inkassie afgelewer
5 Julie is 'n onvergeetlike datum vir alle Venezolane, ongeag hul politieke affiliasie. Dit is die dag waarop Venezuela in 1811 sy onafhanklikheid van die Koninkryk Spanje verklaar het.
Alhoewel alle Venezolane saamstem oor die viering, wat 'n onbesproke historiese feit is, voel Chavistas dat Venezuela, behalwe sy onafhanklikheid, sedert 1999, toe Hugo Chavez tot president verkies is, ook die bereiking van ware soewereiniteit kan vier. Dit behoort ook vir almal 'n viering te wees, maar ek twyfel of die Venezolaanse regse opposisie met my saamstem. Soewereiniteit blyk nie hul strewe te wees nie.
In die geskiedenis van Venezuela was daar ook teenstanders van die onafhanklikheidsverklaring van 1811, wat verkies het om deur Spanje gekoloniseer te word. Sommige het in die geledere van die Spaanse leërs aangesluit en teen hul eie broers en susters pro-onafhanklikheid geveg. Vandag is daar Venezolane wat na buitelandse regerings gaan om politieke, finansiële en selfs militêre ingryping in die binnelandse aangeleenthede van Venezuela. Dit is nie in die naam van soewereiniteit nie. Soewereiniteit is die gesag van 'n staat om self te regeer. Dit los huishoudelike probleme tuis op met sy eie mense.
Dit is moeilik om die denkwyse te verstaan ​​van diegene wat bewustelik afstand doen van 'n individuele en kollektiewe reg so fundamenteel soos soewereiniteit, gebaseer op politieke meningsverskille. Terwyl menings gerespekteer word, moet optrede wat die nasionale integriteit bedreig, beoordeel word weens die ernstige gevolge daarvan in stryd met die beginsel van nie-ingryping in artikel 19 van die Handves van die Organisasie van Amerikaanse State (OAS).
Die Eerste Republiek
Vanuit 'n historiese perspektief was die onafhanklikheidsverklaring van Venezuela in 1811 eintlik die hoogtepunt van 'n proses wat op 19 April 1810 begin het, 'n datum wat in Venezuela gevier is om die begin van die Eerste Republiek te wees. Nou het ons in Venezuela die vyfde republiek wat begin het toe Hugo Chavez in 1999 sy amp beklee.
Vanuit 'n polities-sosiale perspektief verseël 1811 die onafhanklikheid van Venezuela met die opvallende kenmerk dat dit die eerste geval was van 'n Spaanse kolonie van Amerika wat sy absolute onafhanklikheid van Spanje verklaar het. Die jaar 1999 verseël die wins van die soewereiniteit van Venezuela duidelik oor die ryk van vandag. Dit dui op die gebeurtenis wat Simon Bolivar se voorgevoel verbreek: "Die Verenigde State lyk asof die Voorsienigheid bestem is om Amerika met ellende in die naam van vryheid te teister."
Die Eerste Republiek het slegs twee jaar en drie maande geduur. Dit was van korte duur, maar het baie bereik. Dit het 'n voorbeeld gegee aan ander onafhanklikheidsbewegings in die streek, en daarvoor het Venezuela solidariteit van ander kolonies ontvang. Maar die belangrikste is dat die Eerste Republiek die slawehandel wat deur Spanje in al die kolonies tot stand gekom het, afgeskaf het.
Redes vir onafhanklikheid
Die kern van die gebeurtenis van 5 Julie 1811 is vervat in 'n enkele paragraaf van die Venezolaanse Wet op Onafhanklikheid. Dit is 'n paragraaf wat die redes beskryf waarom Venezolane destyds onafhanklikheid wou hê. Ons moet in gedagte hou dat dit meer as 200 jaar gelede was.
'Ondanks ons protes, ons matigheid, ons vrygewigheid en die onaantasbaarheid van ons beginsels, word ons in teenstelling met die wil van ons broers in Europa geag, word ons geblokkeer, geteister, word ons agente gestuur om onluste teen een te stig 'n ander, en om ons in diskrediet te bring onder die nasies van die wêreld wat hul hulp vra om ons te onderdruk. "
Hierdie paragraaf verwys uitdruklik na die buitelandse ingryping wat in 1811 van krag was.
Vandag kan ons dieselfde stelling gebruik oor die inmenging van die Verenigde State, Kanada en die Europese Unie in Venezuela. Kom ons kyk na sommige van die woorde in daardie paragraaf.
Staat van rebellie: Kanadese minister van buitelandse sake, Chrystia Freeland, het gesê die Venezolaanse regering verbreek die grondwetlike bevel. Dit is vals. Die Kanadese regering ondersteun eintlik die opposisie in die verbreking van die grondwetlike orde, insluitend die oproep van die weermag tot rebellie en muitery, en boikotte van die verkiesing van 20 Mei.
Geblokkeer en geteister: Die Verenigde State het 'n finansiële blokkade teen Venezuela ingestel. Boonop het die Verenigde State, Kanada en die Europese Unie ook sanksies opgelê. Sanksies teister en beledig mense, nie die regering nie. Amerikaanse dreigemente van militêre ingryping is ook 'n ernstige vorm van teistering.
Maak onluste aan die gang: Geweld en onluste was die onwettige gereedskap van die opposisie deur buitelandse regerings. Die Verenigde State het ook gesê dat as daar 'n militêre opstand sou plaasvind, dit nie as 'n staatsgreep beskou kon word nie. In die styl van Middeleeuse pouse vergewe hulle die sonde voordat dit gepleeg word. Die Venezolaanse opposisie het by die oproep aangesluit.
Diskrediteer ons: Die dominante wêreldmedia wat deur korporasies beheer word, doen dit voortdurend teen Venezuela met valse beskuldigings van 'n gebrek aan demokratiese proses en outoritêre regering.
Help ons om ons te onderdruk: Chrystia Freeland was die belangrikste aanhitser teen Venezuela binne die OAS, met sy buite -egtelike vennote van die Lima -groep. Venezolane van die regse opposisie het die wêreld gesoek na 'hulp' (lees hier 'ingryping') teen Venezuela.
Al hierdie dieselfde elemente is vandag van krag soos meer as 200 jaar gelede. Destyds, 200 jaar gelede, het Simon Bolivar, met verwysing na die duur van die Spaanse onderdrukking, uitgeroep: "Is 300 jaar nie genoeg nie?"
Venezuela en sy Bolivariese rewolusie word steeds aangeval. Latyns -Amerika word aangeval.
Dus skree ons vandag met Bolivariaanse Venezuela: "Is 500 jaar nie genoeg nie?"
Hierdie aanvalle deur die Amerikaanse ryk en Kanada het ten doel om veranderinge in die regime te bewerkstellig en die einde van die revolusionêre proses-wat deur die meerderheid Venezolane aangeneem is-om Venezuela te herkoloniseer. Dit is 'n blatante ingryping.
Ons kan Venezuela nie verloor nie. Dit sou 'n terugkeer tot hegemoniese en koloniale oorheersing beteken, hierdie keer deur die Verenigde State, die EU en Kanada.
Deur die dapper geskiedenis van Venezuela te herdenk en te vier, bevestig ons dat die Verenigde State en Kanada vandag aan die verkeerde kant van die geskiedenis is, net soos Spanje 207 jaar gelede was.
Nino Pagliccia is 'n Venezolaanse-Kanadese aktivis en skrywer in Vancouver, Kanada. Hy skryf oor internasionale betrekkinge met die fokus op die Amerikas en is redakteur van 'Cuba Solidarity in Canada-Five Decades of People-to-People Foreign Relations'.
Volgens die gewildste en aanvaarde weergawe, in 1499, het 'n ekspedisie onder leiding van Alonso de Ojeda die Venezolaanse kus besoek. Die stelhuise in die omgewing van die Maracaibo -meer herinner die Italiaanse navigator, Amerigo Vespucci, aan die stad Venesië, Italië, en noem die streek Veneziola, of "Klein Venesië".  Die Spaanse weergawe van Veneziola is Venezuela. 
Martín Fernández de Enciso, 'n lid van die bemanning van Vespucci en Ojeda, het 'n ander verslag gegee. In sy werk Summa de geografía, verklaar hy dat die bemanning inheemse mense gevind het wat hulself die Veneciuela. Die naam "Venezuela" het dus moontlik ontstaan ​​uit die inheemse woord. 
Voorheen was die amptelike naam Estado de Venezuela (1830–1856), República de Venezuela (1856–1864), Estados Unidos de Venezuela (1864–1953), en weer República de Venezuela (1953–1999).
Daar is bewyse van menslike bewoning in die gebied wat nou ongeveer 15 000 jaar gelede as Venezuela bekend staan. Bladvormige gereedskap uit hierdie tydperk, tesame met kap- en plano-konvekse skraapwerktuie, is op die hoë rivierterrasse van die Rio Pedregal in die weste van Venezuela gevind.  Laat -Pleistoseen -jag -artefakte, insluitend spiespunte, is gevind op 'n soortgelyke reeks plekke in die noordweste van Venezuela, bekend as 'El Jobo' volgens radiokoolstof -datering, wat dateer van 13 000 tot 7 000 vC. 
Dit is nie bekend hoeveel mense in Venezuela gewoon het voor die Spaanse verowering dit op ongeveer 'n miljoen geraam is nie.  Benewens die inheemse volke wat vandag bekend is, bevat die bevolking historiese groepe soos die Kalina (Caribs), Auaké, Caquetio, Mariche en Timoto - Cuicas. Die Timoto-Cuica-kultuur was die mees komplekse samelewing in die Pre-Columbiaanse Venezuela, met vooraf beplande permanente dorpe, omring deur besproeiings, terrasvelde. Hulle het ook water in tenks gestoor.  Hulle huise was hoofsaaklik gemaak van klip en hout met grasdakke. Hulle was meestal vreedsaam en was afhanklik van die verbouing van gewasse. Streekgewasse sluit aartappels en ullucos in.  Hulle het kunswerke agtergelaat, veral antropomorfiese keramiek, maar geen groot monumente nie. Hulle het plantaardige vesels gespin om in tekstiele en matte te weef vir behuising. Hulle word erken dat hulle die arepa, 'n stapelvoedsel in die Venezolaanse kombuis, uitgevind het. 
Na die verowering het die bevolking aansienlik gedaal, hoofsaaklik deur die verspreiding van nuwe aansteeklike siektes uit Europa.  Twee belangrikste noord-suid asse van die pre-Columbiaanse bevolking was teenwoordig, wat mielies in die weste en maniok in die ooste verbou het.  Groot dele van die llanos is verbou deur 'n kombinasie van sny en brand en permanente gevestigde landbou. 
In 1498, tydens sy derde reis na die Amerikas, seil Christopher Columbus naby die Orinoco -delta en beland in die Golf van Paria.  Verbaas oor die groot seewaterstroom aan die see wat sy koers ooswaarts afgewyk het, het Columbus in 'n brief aan Isabella en Ferdinand uitgespreek dat hy die hemel op aarde (aardse paradys) moes bereik het:
Groot tekens is hierdie van die aardse paradys, want die webwerf is in ooreenstemming met die mening van die heilige en wyse teoloë wat ek genoem het. En ook die [ander] tekens stem baie goed ooreen, want ek het nog nooit gelees of gehoor dat so 'n groot hoeveelheid vars water binne -in en so naby aan soutwater is nie. Ek praat, kom nie uit die Paradys nie, dan is dit 'n nog groter wonder, want ek glo nie dat daar ooit so 'n groot en diep rivier in hierdie wêreld bestaan ​​het nie. 
Die kolonisering van Spanje op die vasteland van Venezuela het in 1522 begin en sy eerste permanente Suid-Amerikaanse nedersetting in die huidige [update] stad Cumaná gevestig. In die 16de eeu is Venezuela deur die koning van Spanje as 'n toegewing aan die Duitse Welser-bankgesin gekontrakteer (Klein-Venedig, 1528–1546). Inheems caciques (leiers) soos Guaicaipuro (omstreeks 1530–1568) en Tamanaco (oorlede 1573) het probeer om Spaanse invalle te weerstaan, maar die nuwelinge het hulle uiteindelik onderwerp Tamanaco is ter bevel van die stigter van Caracas, Diego de Losada, doodgemaak. 
In die 16de eeu, tydens die Spaanse kolonisasie, het inheemse volke soos baie van die Mariches, self afstammelinge van die Kalina, tot Rooms -Katolisisme bekeer. Sommige van die weerstandbiedende stamme of leiers word herdenk in plekname, waaronder Caracas, Chacao en Los Teques. Die vroeë koloniale nedersettings het gefokus op die noordelike kus , maar in die middel van die 18de eeu het die Spaanse die Orinocorivier verder die binneland ingedruk. Hier het die Ye'kuana (toe bekend as die Makiritare) in 1775 en 1776 ernstige verset georganiseer. 
Spanje se oostelike Venezolaanse nedersettings is opgeneem in die provinsie New Andalusia. Bestuur deur die Royal Audiencia van Santo Domingo vanaf die vroeë 16de eeu, het die grootste deel van Venezuela vroeg in die 18de eeu deel geword van die onderkoning van New Granada, en is dan herorganiseer as 'n outonome kapteinskap -generaal vanaf 1777. Die stad Caracas, gestig in die sentrale kusgebied in 1567, was dit goed geleë om 'n belangrike plek te word, naby die kushawe van La Guaira, terwyl dit self in 'n vallei in 'n bergreeks was, wat verdedigende krag bied teen seerowers en 'n vrugbaarder en gesonder klimaat . 
Onafhanklikheid en 19de eeu
Na 'n reeks onsuksesvolle opstande, verklaar Venezuela, onder leiding van Francisco de Miranda, 'n Venezolaanse marshal wat in die Amerikaanse Revolusie en die Franse Revolusie geveg het, onafhanklikheid as die Eerste Republiek van Venezuela op 5 Julie 1811.  Dit het begin die Venezolaanse onafhanklikheidsoorlog. 'N Verwoestende aardbewing wat Caracas in 1812 getref het, tesame met die opstand van die Venezolaan llaneros, gehelp om die republiek te vernietig.  Simón Bolívar, nuwe leier van die onafhanklike magte, het sy bewonderingsveldtog in 1813 van New Granada geloods, wat die grootste deel van die gebied weer ingeneem het en uitgeroep is as El Libertador ("Die Bevryder"). 'N Tweede Venezolaanse republiek is op 7 Augustus 1813 uitgeroep, maar het slegs 'n paar maande geduur voordat dit deur die royalist Caudillo José Tomás Boves en sy persoonlike leër van llaneros verpletter is. 
Die einde van die Franse inval in Spanje in 1814 het die voorbereiding van 'n groot ekspedisiemag onder die generaal Pablo Morillo na die Amerikaanse provinsies moontlik gemaak, met die doel om die verlore gebied in Venezuela en New Granada te herwin. Aangesien die oorlog op 1817 tot 'n dooiepunt gekom het, het Bolívar die Derde Republiek van Venezuela weer gevestig op die gebied wat nog deur die patriotte beheer word, hoofsaaklik in die Guayana- en Llanos -streke. Hierdie republiek was van korte duur aangesien slegs twee jaar later, tydens die kongres van Angostura van 1819, die vereniging van Venezuela met New Granada besluit is om die Republiek van Colombia te vorm (historiografies Republiek van Gran Colombia). Die oorlog duur 'n paar jaar voort totdat volle oorwinning en soewereiniteit bereik is nadat Bolívar, bygestaan ​​deur José Antonio Páez en Antonio José de Sucre, die Slag van Carabobo op 24 Junie 1821 gewen het.  Op 24 Julie 1823 het José Prudencio Padilla en Rafael Urdaneta het gehelp om Venezolaanse onafhanklikheid te verseël met hul oorwinning in die Slag van Lake Maracaibo.  ​​Die kongres van New Granada het Bolívar beheer gegee oor die leiding van die Granadiaanse leër, hy het verskeie lande bevry en die Republiek van Colombia (Gran Colombia) gestig. 
Sucre, wat baie veldslae vir Bolívar gewen het, het Ecuador bevry en later die tweede president van Bolivia geword. Venezuela het tot 1830 deel van Gran Colombia gebly, toe 'n opstand onder leiding van Páez die afkondiging van 'n nuut onafhanklike Venezuela moontlik gemaak het Páez word die eerste president van die nuwe staat Venezuela.  Tussen 'n kwart en 'n derde van die bevolking van Venezuela het verlore gegaan tydens hierdie twee dekades van oorlogvoering (insluitend miskien die helfte van die blanke bevolking),  wat teen 1830 op ongeveer 800,000 geraam is. 
Die kleure van die Venezolaanse vlag is geel, blou en rooi: die geel staan ​​vir landryke rykdom, die blou vir die see wat Venezuela van Spanje skei en die rooi vir die bloed wat deur die helde van onafhanklikheid gestort word. 
Slawerny in Venezuela is in 1854 afgeskaf.  'n Groot deel van Venezuela se 19de-eeuse geskiedenis is gekenmerk deur politieke onrus en diktatoriale bewind, waaronder die onafhanklikheidsleier José Antonio Páez, wat drie keer die presidentskap verwerf het en 'n totaal van 11 jaar tussen 1830 gedien het. en 1863. Dit het uitgeloop op die Federale Oorlog (1859–1863), 'n burgeroorlog waarin honderde duisende gesterf het in 'n land met 'n bevolking van nie veel meer as 'n miljoen mense nie. In die laaste helfte van die eeu, Antonio Guzmán Blanco, 'n ander caudillo, het altesaam 13 jaar tussen 1870 en 1887 gedien, terwyl drie ander presidente afgewissel is.
In 1895 het 'n jarelange geskil met Groot -Brittanje oor die grondgebied van Guayana Esequiba, wat Brittanje beweer het as deel van Brits -Guyana en Venezuela as Venezolaanse gebied, uitgebreek tot die Venezuela -krisis van 1895. Die geskil het 'n diplomatieke krisis geword toe die lobbyiste van Venezuela, William L. Scruggs, wou aanvoer dat Britse gedrag oor die kwessie die Verenigde State se Monroe -leerstuk van 1823 oortree en sy invloed in Washington, DC, gebruik het om die saak na te streef. Toe het die Amerikaanse president, Grover Cleveland, 'n breë interpretasie van die leerstelling aangeneem wat nie net nuwe Europese kolonies verbied het nie, maar 'n Amerikaanse belangstelling in enige aangeleentheid binne die halfrond verklaar het.  Brittanje het uiteindelik arbitrasie aanvaar, maar in onderhandelinge oor die bepalings daarvan kon die VSA oor baie van die besonderhede oortuig word. 'N Tribunaal het in 1898 in Parys byeengekom om die kwessie te besleg en het in 1899 die grootste deel van die betwiste gebied aan Brits -Guyana toegeken. 
In 1899 het Cipriano Castro, bygestaan ​​deur sy vriend Juan Vicente Gómez, die bewind in Caracas oorgeneem en 'n leër van sy basis in die Andes -staat Táchira marsjeer. Castro het die aansienlike buitelandse skuld van Venezuela in gebreke gebly en wou nie vergoeding betaal aan buitelanders wat in Venezuela se burgeroorloë beland het nie. Dit het gelei tot die Venezuela -krisis van 1902-1903, waarin Brittanje, Duitsland en Italië 'n vlootblokkade van etlike maande ingestel het voordat internasionale arbitrasie by die nuwe permanente arbitrasiehof in Den Haag ooreengekom is. In 1908 het 'n ander geskil met Nederland uitgebreek, wat opgelos is toe Castro vir mediese behandeling in Duitsland vertrek het en onmiddellik omvergewerp is deur Juan Vicente Gómez (1908–1935).
Die ontdekking van massiewe oliedeposito's in die Maracaibo -meer tydens die Eerste Wêreldoorlog  was 'n deurslaggewende faktor vir Venezuela en het die basis van sy ekonomie verander van 'n groot afhanklikheid van landbou -uitvoer. Dit het 'n ekonomiese oplewing tot 1935 tot 1935 tot gevolg gehad, die bruto binnelandse produk per capita van Venezuela was die hoogste in Latyns -Amerika.  Gómez het baie baat daarby, aangesien korrupsie floreer, maar terselfdertyd het die nuwe bron van inkomste hom gehelp om die Venezolaanse staat te sentraliseer en sy gesag te ontwikkel.
Hy het tot sy dood in 1935 die magtigste man in Venezuela gebly, hoewel hy soms die presidentskap aan ander afgestaan ​​het. Die gomecista diktatuurstelsel (1935–1945) het grootliks voortgegaan onder Eleazar López Contreras, maar vanaf 1941, onder Isaías Medina Angarita, is verslap. Angarita het 'n reeks hervormings toegestaan, waaronder die wettiging van alle politieke partye. Na die Tweede Wêreldoorlog het immigrasie uit Suid -Europa (hoofsaaklik uit Spanje, Italië, Portugal en Frankryk) en armer Latyns -Amerikaanse lande die Venezolaanse samelewing aansienlik gediversifiseer.
In 1945 het 'n burger-militêre staatsgreep Medina Angarita omvergewerp en 'n periode van drie jaar van demokratiese bewind (1945-1948) ingelui onder die massale lidmaatskapparty Democratic Action, aanvanklik onder Rómulo Betancourt, totdat Rómulo Gallegos in 1947 die Venezolaanse presidentsverkiesing gewen het ( word algemeen beskou as die eerste vrye en regverdige verkiesings in Venezuela).   Gallegos word regeer totdat hy omvergewerp word deur 'n militêre junta onder leiding van die triomfaat Luis Felipe Llovera Páez, Marcos Pérez Jiménez, en Gallegos se minister van verdediging, Carlos Delgado Chalbaud, in die Venezolaanse 1948 staatsgreep.
Die magtigste man in die weermag junta (1948–1958) was Pérez Jiménez (hoewel Chalbaud sy titulêre president was) en word vermoed dat hy agter die dood in die amp van Chalbaud, wat gesterf het tydens 'n ontvoering in 1950, gesterf het. Toe die junta die verkiesing in 1952 onverwags verloor het, dit het die resultate geïgnoreer en Pérez Jiménez is as president aangestel, waar hy tot 1958 gebly het. Die uitbreiding van die Venezolaanse ekonomie in hierdie tydperk was gebaseer op die skuld van die Venezolaanse nasie en dit was een van die oorsake van die ekonomiese krisis in Venezuela in die 1960's,  waarin belangrike projekte soos die Urban Center El Recreo de Marcel Brauer op Avenida Casanova in die Sabana Grande -distrik verlam is. 
Gedurende die jare van die administrasie van Pérez Jiménez het die staat ingegryp op gebiede van die ekonomie wat tradisioneel deur private ondernemings uitgevoer is. Die Pérez Jiménez -regering is gekenmerk deur sy staatskapitalisme en nie deur liberale kapitalisme nie. Dit was 'n antesedent van die populistiese en paternalistiese ekonomiese regime van die latere demokratiese regimes.  Die nasionale privaat entrepreneurskap het toenemend minder ruimte gehad om te groei en te floreer. Die staat was die groot kapitalis in die Venezuela van Pérez Jiménez en was die grootste nasionale aandeelhouer van groot hotelkettings soos Sheraton. 
In die regering van Pérez Jiménez het die skuld van Venezuela meer as 25 keer gegroei en van 175 miljoen tot meer as 4,500 miljoen bolivares in slegs 5 jaar (ongeveer 15 miljard dollar in 2018). Die malaise oor die skuld van Venezuela het die kaserne en die nasionale sake bereik. Pérez Jiménez het geantwoord dat: "daar is geen skuld nie, maar verbintenisse". Die minister van finansies het nie versuim om Pérez Jiménez te oortuig om skuld te kanselleer nie.  Vanaf 14 Januarie 1958 het die Venezolaanse sakegemeenskap besluit om homself heeltemal van die regime te skei, nege dae voor die ineenstorting van die regering.  Die militêre diktator Pérez Jiménez is op 23 Januarie 1958 uit die land gedwing.  In 'n poging om 'n jong demokrasie te konsolideer, het die drie groot politieke partye (Acción Democrática (AD), COPEI en Unión Republicana Democrática (URD), met die noemenswaardige uitsondering van die Kommunistiese Party van Venezuela) onderteken die Puntofijo-pakt-magsdelingsooreenkoms. Die twee eerste partye sou die politieke landskap vier dekades lank oorheers.
Tydens die presidensies van Rómulo Ernesto Betancourt Bello (1959–1964, sy tweede keer) en Raúl Leoni Otero (1964–1969) in die sestigerjare het aansienlike guerrillabewegings plaasgevind, waaronder die gewapende magte van nasionale bevryding en die revolusionêre linkerbeweging, wat verdeel van AD in 1960. Die meeste van hierdie bewegings lê hul arms onder die eerste presidentskap van Rafael Caldera (1969–1974). Caldera het die 1968 -verkiesing vir COPEI gewen, die eerste keer dat 'n ander party as Demokratiese Aksie die presidentskap deur 'n demokratiese verkiesing neem . Die nuwe demokratiese bestel het sy antagoniste. Betancourt het 'n aanval ondergaan wat deur die Dominikaanse diktator Rafael Trujillo in 1960 beplan is, en die linkses wat uit die pakt uitgesluit is, het 'n gewapende opstand begin deur hulself te organiseer in die gewapende magte van nasionale bevryding, geborg deur die Kommunistiese Party en Fidel Castro. In 1962 het hulle probeer om die militêre korps te destabiliseer, met mislukte opstande in Carúpano en Puerto Cabello. Terselfdertyd het Betancourt 'n buitelandse beleid bevorder, die Betancourt -leerstuk, waarin hy verkose regerings slegs deur volksstem erken het. [ kwotasie benodig om te verifieer ]
As gevolg van die skuld wat Marcos Pérez Jiménez agtergelaat het, was 'n ekonomiese aanpassingsprogram in Venezuela nodig. Die plan vir ekonomiese herstel van 1960 is geformuleer deur Tomás Enrique Carrillo Batalla. Die konstruksiebedryf is herleef deur die 'heraftelling' van die Sentrale Bank van Venezuela. Die plan vir ekonomiese herstel het sy doelwitte bereik en in 1964 kon Venezuela terugkeer na 'n geankerde wisselkoers, met gratis aankoop en verkoop van buitelandse valuta. Hierdie stelsel het tot die Venezolaanse Swart Vrydag van 1983 geduur, hoewel die model aan die einde van die sewentigerjare reeds op was.  Die konsolidasie van die demokratiese stelsel en die verdwyning van die vrees vir politieke radikalisering van die land het bygedra tot die normalisering van die vraag na buitelandse valuta, wat die parallelle wisselkoers gestabiliseer het.
Die grootste deel van die tydperk tussen 1950 en 1973 het die Venezolaanse ekonomie gekenmerk deur sy stabiliteit en volgehoue ​​sterkte, faktore wat daartoe bygedra het dat 'n vaste wisselkoers sonder groot ongerief gehandhaaf kon word. In die tydperk van Carlos Andrés Pérez (1974–1979, sy eerste keer as president), as gevolg van die Arabies-Israeliese oorlog (die Yom Kippur-oorlog), het die gemiddelde prys van 'n vat olie van 3,71 tot 10,53 dollar gestyg en het in 1981 steeds meer as 29 dollar gestyg.  Die inkomste van die openbare sektor het van 18 960 miljoen bolivars in 1973 tot 45,564 miljoen in 1974 gestyg. barato, dame dos ".   Die verhoogde invloei van fondse aan spaar- en leningsentiteite en verbandbanke het 'n toename in die verbandleningsportefeulje moontlik gemaak, wat ook verdriedubbel het. Oor die algemeen was Venezuela 'n welvarende land in die regerings van Rómulo Betancourt (1945 - c. 1948 1959–1964), Rafael Caldera (1969–1974 1994 - c. 1999) en Carlos Andrés Pérez (1974–1979 1989 - c. 1993) ) [ aanhaling nodig ]. In 1975 is die ysterbedryf genasionaliseer en die volgende jaar die oliebedryf, wat Petróleos de Venezuela, S.A. (PDVSA) tot stand bring. Beide Caldera en Pérez het gedeeltelik met die Betancourt -leerstuk gebreek.
Die verkiesing in 1973 van Carlos Andrés Pérez het saamgeval met 'n oliekrisis, waarin Venezuela se inkomste ontplof het toe oliepryse in 1976 gestyg het. Dit het gelei tot massiewe stygings in die openbare besteding, maar ook stygings in buitelandse skuld, wat tot in die 1980's toe die ineenstorting van oliepryse gedurende die 1980's die Venezolaanse ekonomie lamgelê het. Toe die regering in Februarie 1983 begin om die geldeenheid te devalueer om sy finansiële verpligtinge na te kom, het die werklike lewenstandaard van Venezolane dramaties gedaal. 'N Aantal mislukte ekonomiese beleid en toenemende korrupsie in die regering het gelei tot toenemende armoede en misdaad, erger sosiale aanwysers en verhoogde politieke onstabiliteit. 
Tydens die presidentskap van Luis Herrera Campins (1979–1984) is belangrike infrastruktuurwerke voltooi, soos die Parque Central Complex (wat die grootste behuisingskompleks geword het en die hoogste torings in Latyns -Amerika), Teresa Carreño Cultural Complex (die grootste kulturele sentrum destyds in Suid -Amerika), die Brígido Iriarte -stadion en die Verenigde Nasies se park. Die meeste van hierdie werke was voorheen beplan.  Tot die middel van die tagtigerjare het die Venezolaanse ekonomie 'n baie positiewe gedrag getoon, gekenmerk deur die afwesigheid van interne of eksterne wanbalanse, hoë ekonomiese groei, grootliks as gevolg van die volgehoue ​​en baie hoë bruto vaste belegging van daardie jare, 10 onder werkloosheid en uitstekende prysstabiliteit. Dit het gelei tot volgehoue ​​verhogings in die gemiddelde reële loon en 'n verbetering in die lewensomstandighede. 
Die bolivar is in Februarie 1983 gedevalueer, wat 'n sterk ekonomiese krisis ontketen het wat beleggings in die belangrikste finansiële sentrums van die Venezolaanse hoofstad, soos Sabana Grande, getref het. In die regering van Jaime Lusinchi (1984–1989) is probeer om die probleem op te los. Ongelukkig het die maatreëls misluk. Na 'n lang tydperk van versnelde ekonomiese uitbreiding wat ses dekades duur (waarde van die voorraad huise deur gesinne), word 'n baie hoër waarde bereik na 1982. Vanuit hierdie historiese waarde begin dan 'n stelselmatige daling wat tot 2600 tot 2006 styg. , en dit bied 'n ware unieke ervaring in die hedendaagse ekonomiese lewe.  Die ekonomiese deaktivering van die land het egter in 1978 sy eerste tekens begin toon. 
In die 1980's het die presidensiële kommissie vir staatshervorming (COPRE) na vore getree as 'n meganisme van politieke innovasie. Venezuela berei hom voor op die desentralisasie van sy politieke stelsel en die diversifikasie van sy ekonomie, wat die groot omvang van die staat verminder. Die COPRE het as 'n innovasiemeganisme gedien, ook deur kwessies in die politieke agenda op te neem wat gewoonlik deur die hoofrolspelers van die Venezolaanse demokratiese stelsel uitgesluit is van openbare beraadslaging. Die mees bespreekde onderwerpe is opgeneem in die openbare agenda: desentralisasie, politieke deelname, munisipalisering, geregtelike of hervormings en die rol van die staat in 'n nuwe ekonomiese strategie. Ongelukkig het die sosiale realiteit van die land die veranderinge moeilik toegepas. 
Ekonomiese krisisse in die 1980's en 1990's het gelei tot 'n politieke krisis waarin honderde mense gesterf het Caracazo onluste van 1989 tydens die presidentskap van Carlos Andres Pérez (1989–1993, sy tweede keer), twee pogings tot staatsgrepe in 1992 (Februarie en November) deur Hugo Chávez,  en die beskuldiging van president Carlos Andrés Pérez (her -verkies in 1988) vir korrupsie in 1993 en die tussentydse presidentskap van Ramón José Velásquez (1993-1994). Staatsgreepleier Hugo Chávez is in Maart 1994 begenadig deur president Rafael Caldera (1994–1999, sy tweede keer), met 'n skoon lei en sy politieke regte heringestel. Hierdeur kon hy later voortdurend die presidentskap kry van 1999 tot sy dood in 2013, met die verkiesing van 1998, 2000, 2006 en 2012 en die presidensiële referendum van 2004, met die enigste uitsondering in 2002 van Pedro Carmona Estanga as tweedaagse facto-regering en Diosdado Cabello Rondón as 'n tydelike president van 'n paar uur.
Bolivariaanse regering: 1999 – hede
Die Bolivariese Revolusie verwys na 'n linkse populisme sosiale beweging en politieke proses in Venezuela onder leiding van die Venezolaanse president Hugo Chávez, wat die Vyfde Republiekbeweging in 1997 gestig het en die Verenigde Sosialistiese Party van Venezuela in 2007. Die "Bolivariese Revolusie" is vernoem na Simón Bolívar, 'n vroeë 19de-eeuse Venezolaanse en Latyns-Amerikaanse revolusionêre leier, prominent in die Spaanse Amerikaanse onafhanklikheidsoorloë om die onafhanklikheid van die grootste deel van Noord-Suid-Amerika van die Spaanse bewind te bereik. Volgens Chávez en ander ondersteuners poog die 'Bolivariese rewolusie' om 'n massabeweging te bou om Bolivarianisme - volksdemokrasie, ekonomiese onafhanklikheid, billike verdeling van inkomste en 'n einde aan politieke korrupsie - in Venezuela te implementeer. Hulle interpreteer Bolívar se idees vanuit 'n populistiese perspektief, met behulp van sosialistiese retoriek.
Hugo Chávez: 1999–2013
'N Ineenstorting van vertroue in die bestaande partye het daartoe gelei dat Chávez in 1998 tot president verkies is en 'n' Bolivariese rewolusie 'begin het, begin met 'n konstituerende vergadering van 1999 om 'n nuwe grondwet van Venezuela te skryf. Chávez het ook Bolivariese missies begin, programme wat daarop gemik is om armes te help. 
In April 2002 is Chávez kortstondig aan die bewind gebring in die Venezolaanse staatsgreeppoging in 2002 na gewilde betogings deur sy teenstanders, , maar hy het na twee dae weer aan bewind gekom as gevolg van betogings deur arm ondersteuners van Chávez in Caracas en optrede deur die weermag.  
Chávez bly ook aan bewind ná 'n algehele nasionale staking wat van Desember 2002 tot Februarie 2003 geduur het, insluitend 'n staking/uitsluiting in die staatsoliemaatskappy PDVSA.  Die staking het ernstige ekonomiese ontwrigting tot gevolg gehad, met die BBP van die land gedurende die eerste vier maande van 2003 met 27% en die oliebedryf $ 13,3 miljard gekos.  Kapitaalvlug voor en tydens die staking het gelei tot die herinstelling van valutabeheer (wat in 1989 afgeskaf is), bestuur deur die CADIVI -agentskap. In die daaropvolgende dekade is die regering gedwing om verskeie valutas te devalueer.      Hierdie devaluasies het weinig daartoe bygedra om die situasie van die Venezolaanse bevolking te verbeter wat staatmaak op ingevoerde produkte of plaaslik vervaardigde produkte wat afhanklik is van ingevoerde insette, terwyl olie-verkoop in dollars verantwoordelik is vir die oorgrote meerderheid van Venezuela se uitvoer.  Volgens Sebastian Boyd wat aan Bloomberg News skryf, het die winste van die oliebedryf verlore gegaan vir 'sosiale ingenieurswese' en korrupsie, in plaas van beleggings wat nodig is om die olieproduksie te handhaaf. 
Chávez het verskeie verdere politieke toetse oorleef, waaronder 'n herroepings -referendum in Augustus 2004. Hy is in Desember 2006 vir 'n ander termyn verkies en herkies vir 'n derde termyn in Oktober 2012. Hy is egter weens sy mediese komplikasies nooit vir sy derde periode ingesweer nie. Chávez is op 5 Maart 2013 dood ná 'n byna twee jaar lange stryd teen kanker.  Die presidentsverkiesing wat op Sondag, 14 April 2013 plaasgevind het, was die eerste sedert Chávez in 1999 sy amp aangeneem het waarin sy naam nie op die stembrief verskyn het nie. 
Nicolás Maduro: 2013 – hede
Armoede en inflasie het in die 2010's begin toeneem.  Nicolás Maduro is in 2013 verkies na die dood van Chavez. Chavez het Maduro as sy opvolger gekies en hom aangestel as vise -president in 2013. Maduro is in 2013 verkies tot president in 'n verkorte verkiesing ná Chavez se dood.   
Nicolás Maduro is sedert 14 April 2013 die president van Venezuela, toe hy die tweede presidentsverkiesing ná Chávez se dood gewen het, met 50,61% van die stemme teen die opposisie se kandidaat Henrique Capriles Radonski, wat 49,12% van die stemme gehad het. Die Roundtable van die Democratic Unity het sy verkiesing as bedrog en as 'n oortreding van die grondwet betwis. 'N Oudit van 56% van die stemme toon geen teenstrydighede nie,  en die Hooggeregshof van Venezuela het beslis dat Nicolás Maduro ingevolge die Grondwet van Venezuela die wettige president is en as sodanig deur die Venezolaanse Nasionale Vergadering (Asamblea Nacional) belê is.    Opposisieleiers en sommige internasionale media beskou die regering van Maduro as 'n diktatuur.     Sedert Februarie 2014 het honderdduisende Venezolane betoog oor hoë vlakke van kriminele geweld, korrupsie, hiperinflasie en chroniese skaarste aan basiese goedere weens beleid van die federale regering.      Demonstrasies en onluste het gelei tot meer as 40 sterftes in die onrus tussen Chavistas en opposisiebetogers  en opposisieleiers, waaronder Leopoldo López en Antonio Ledezma is gearresteer.       Menseregtegroepe veroordeel die arrestasie van Leopoldo López.  In die Venezolaanse parlementsverkiesing in 2015 het die opposisie 'n meerderheid verkry. 
Venezuela het sy geldeenheid in Februarie 2013 gedevalueer weens die stygende tekort in die land,  , insluitend dié van melk, meel en ander benodigdhede. Dit het gelei tot 'n toename in wanvoeding, veral onder kinders.   Die ekonomie van Venezuela het sterk afhanklik geraak van die uitvoer van olie, met ru vir 86% van die uitvoer,  en 'n hoë prys per vat om sosiale programme te ondersteun. Vanaf 2014 het die olieprys van meer as $ 100/bbl tot $ 40/bbl per jaar en 'n half gedaal. Dit plaas druk op die Venezolaanse ekonomie, wat nie meer groot sosiale programme kon bekostig nie. Om die daling in oliepryse teen te werk, het die Venezolaanse regering meer geld begin neem van PDVSA, die oliemaatskappy van die staat, om die begrotings na te kom, wat lei tot 'n gebrek aan herbelegging in velde en werknemers. Die olieproduksie van Venezuela het afgeneem van die hoogte van byna 3 tot 1 miljoen vate (480 tot 160 duisend kubieke meter) per dag.     In 2014 betree Venezuela 'n ekonomiese resessie.  In 2015 het Venezuela die hoogste inflasiekoers ter wêreld gehad, met 'n koers wat meer as 100%was, wat die hoogste in die geskiedenis van die land was.  In 2017 het Donald Trump se administrasie meer ekonomiese sanksies ingestel teen die Venezolaanse oliemaatskappy PDVSA in Venezuela en Venezolaanse amptenare.    Ekonomiese probleme, sowel as misdaad en korrupsie, was enkele van die hoofoorsake van die protesoptredes in Venezuela in 2014 - tans.   Sedert 2015 het byna 2 miljoen mense uit Venezuela gevlug. 
In Januarie 2016 het president Maduro 'n 'ekonomiese noodgeval' bepaal, wat die omvang van die krisis onthul en sy magte uitgebrei het.  In Julie 2016 is Colombiaanse grensoorgange tydelik geopen om Venezolane in staat te stel om voedsel en basiese huishoudelike en gesondheidsartikels in Colombia te koop.  In September 2016 is 'n studie in die Spaanse taal gepubliseer Diario Las Américas  het aangedui dat 15% van die Venezolane "voedselafval eet wat deur kommersiële ondernemings weggegooi word".
Byna 200 onluste het teen Oktober 2016 in Venezolaanse gevangenisse plaasgevind, volgens Una Ventana a la Libertad, 'n voorspraakgroep vir beter gevangenisomstandighede. Die vader van 'n gevangene in die Táchira-aanhoudingsentrum in Caracas beweer dat sy seun tydens 'n oproer van 'n maand lank deur ander gevangenes gekanibaliseer is, 'n eis wat deur 'n anonieme polisiebron bevestig is, maar deur die minister van korrektiewe sake ontken is. 
In 2017 het Venezuela 'n grondwetlike krisis in die land beleef. In Maart 2017 het opposisieleiers president Nicolas Maduro as 'n diktator gebrandmerk nadat die hooggeregshof in Maduro, wat die meeste besluite van die Nasionale Vergadering omvergewerp het sedert die opposisie beheer oor die liggaam oorgeneem het, die funksies van die vergadering oorgeneem het, wat 'n lang politieke stryd tot gevolg gehad het na nuwe hoogtes.  Die hooggeregshof het sy besluit op 1 April 2017 teruggetrek en sy besluit omgedraai. [ aanhaling nodig ] 'N Maand later kondig president Maduro die verkiesing van die Konstituerende Vergadering van Venezuela in 2017 aan en op 30 Augustus 2017 word die konstituerende nasionale vergadering in 2017 verkies en het die nasionale vergadering vinnig sy mag ontneem. [ aanhaling nodig ]
In Desember 2017 verklaar president Maduro dat vooraanstaande opposisiepartye verbied word om aan die volgende jaar se presidensiële stemming deel te neem nadat hulle burgemeesterverkiesings geboikot het. 
Maduro het die verkiesing van 2018 met 67,8% van die stemme gewen. Die uitslag is uitgedaag deur lande soos Argentinië, Chili, Colombia, Brasilië, Kanada, Duitsland, Frankryk en die Verenigde State wat dit as bedrieglik beskou het en Juan Guaidó as president wou erken.     Ander lande, waaronder Kuba, China, Rusland, Turkye en Iran, het Maduro steeds as president erken,   hoewel China na berig word deur finansiële druk oor sy posisie begin het sy posisie te verskans deur lenings te verminder, gesamentlike ondernemings te kanselleer en te wys dat hulle bereid is om met alle partye saam te werk.  'n Woordvoerder van die Chinese ministerie van buitelandse sake ontken die berigte en beskryf dit as 'vals inligting'. 
In Januarie 2019 het die Permanente Raad van die Organisasie van Amerikaanse State (OAS) 'n besluit goedgekeur "om nie die wettigheid van die nuwe termyn van Nicolas Maduro vanaf 10 Januarie 2019 te erken nie" , terwyl die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies formeel erken het die Maduro -regering as die enigste wettige verteenwoordiger van Venezuela by die Verenigde Nasies  en in Oktober 2019 is Venezuela verkies tot die Verenigde Nasies se Menseregteraad. 
In Augustus 2019 onderteken die Amerikaanse president, Donald Trump, 'n uitvoerende bevel om 'n totale ekonomiese embargo teen Venezuela op te lê.  In Maart 2020 het die Trump -administrasie Maduro en verskeie Venezolaanse amptenare aangekla op aanklag van dwelmhandel.  [ nie-primêre bron benodig ]
In Junie 2020 het 'n verslag van die Amerikaanse organisasie Robert F. Kennedy Human Rights gedwonge verdwynings in Venezuela gedokumenteer wat plaasgevind het in die jare 2018 en 2019. Gedurende die tydperk is 724 gedwonge verdwynings van politieke aangehoudenes aangemeld. Die verslag lui dat die Venezolaanse veiligheidsmagte slagoffers, wat verdwyn het, onderwerp het aan onwettige ondervragingsprosesse, gepaard met marteling en wrede of onmenslike behandeling. In die verslag word gesê dat die Venezolaanse regering strategies gedwonge verdwynings gebruik het om politieke teenstanders en ander kritieke stemme wat hulle as 'n bedreiging beskou, stil te maak.  
Venezuela is geologies in die noorde van Suid -Amerika geleë, en die vasteland rus op die Suid -Amerikaanse bord. Dit het 'n totale oppervlakte van 916.445 km2 (353.841 vierkante myl) en 'n oppervlakte van 882.050 km2 (340.560 vierkante myl), wat Venezuela die 33ste grootste land ter wêreld maak. Die gebied wat dit beheer, lê tussen breedtegrade 0 ° en 13 ° N en lengtes 59 ° en 74 ° W.
Die land is ongeveer soos 'n driehoek gevorm en het 'n kuslyn van 2800 km (1700 myl) in die noorde, wat talle eilande in die Karibiese Eilande insluit en die noordooste grens aan die noordelike Atlantiese Oseaan. Die meeste waarnemers beskryf Venezuela in terme van vier redelik goed gedefinieerde topografiese streke: die Maracaibo -laaglande in die noordweste, die noordelike berge wat in 'n breë oos -wesboog strek vanaf die Colombiaanse grens langs die noordelike Karibiese kus, die breë vlaktes in Sentraal -Venezuela en die Hoogland van Guyana in die suidooste.
Die noordelike berge is die uiterste noordoostelike uitbreidings van die Andes -bergreeks in Suid -Amerika. Pico Bolívar, die hoogste punt van die land op 4,979 m (16,335 voet), lê in hierdie streek. In die suide bevat die ontleedde Guyana -hooglande die noordelike rand van die Amazone -kom en Angel Falls, die wêreld se hoogste waterval, sowel as tepuis, groot tafelagtige berge. Die sentrum van die land word gekenmerk deur die llanos, wat uitgebreide vlaktes is wat strek van die Colombiaanse grens in die verre weste tot by die Orinoco -rivierdelta in die ooste. Die Orinoco, met sy ryk alluviale gronde, bind die grootste en belangrikste rivierstelsel van die land en ontstaan ​​uit een van die grootste waterskeidings in Latyns -Amerika. Die Caroní en die Apure is ander groot riviere.
Venezuela grens aan Colombia in die weste, Guyana in die ooste en Brasilië in die suide. Karibiese eilande soos Trinidad en Tobago, Grenada, Curaçao, Aruba en die Leeward Antille lê naby die Venezolaanse kus. Venezuela het territoriale geskille met Guyana, voorheen die Verenigde Koninkryk, grootliks oor die Essequibo -gebied en met Colombia oor die Golf van Venezuela. In 1895, na jare van diplomatieke pogings om die grensgeskil op te los, het die geskil oor die Essequiboriviergrens opgevlam. Dit is voorgelê aan 'n 'neutrale' kommissie (saamgestel uit Britse, Amerikaanse en Russiese verteenwoordigers en sonder 'n direkte Venezolaanse verteenwoordiger), wat in 1899 meestal teen Venezuela se eis besluit het. 
Die belangrikste natuurlike hulpbronne van Venezuela is petroleum en aardgas, ystererts, goud en ander minerale. Dit het ook groot oppervlakte bewerkbare grond en water.
Venezuela is heeltemal geleë in die trope oor die ewenaar tot ongeveer 12 ° N. páramos) met 'n gemiddelde jaarlikse temperatuur van 8 ° C (46,4 ° F). Jaarlikse reënval wissel van 430 mm (16,9 in) in die halfgedeelte in die noordweste tot meer as 1 000 mm (39,4 in) in die Orinoco -delta in die verre ooste en die Amazone -oerwoud in die suide. Die neerslagvlak is laer in die tydperk van Augustus tot April. Hierdie periodes word warm-vogtige en koue-droë seisoene genoem. 'N Ander kenmerk van die klimaat is hierdie variasie in die hele land deur die bestaan ​​van 'n bergreeks genaamd "Cordillera de la Costa" wat die land van oos na wes oorsteek. Die meerderheid van die bevolking woon in hierdie berge. 
Die land val in vier horisontale temperatuursones, hoofsaaklik gebaseer op hoogte, met onder meer tropiese, droë, gematigde droë winters en polêre (alpiene toendra) klimate.    In die tropiese sone — onder 800 m (2625 voet) —temperature is warm, met jaarlikse gemiddeldes tussen 26 en 28 ° C (78,8 en 82,4 ° F). Die gematigde sone wissel tussen 800 en 2.000 m (2.625 en 6.562 voet) met gemiddeldes van 12 tot 25 ° C (53.6 tot 77.0 ° F) baie van die stede in Venezuela, insluitend die hoofstad, lê in hierdie streek.Kouer toestande met temperature van 9 tot 11 ° C (48,2 tot 51,8 ° F) word aangetref in die koel sone tussen 2 000 en 3 000 m (6 562 tot 9 843 voet), veral in die Venezolaanse Andes, waar weiveld en permanente sneeuveld met jaargemiddeldes onder 8 ° C (46 ° F) dek grond bo 3000 meter (9,843 voet) in die páramos.
Die hoogste temperatuur wat aangeteken is, was 42 ° C (108 ° F) in Machiques,  en die laagste temperatuur wat aangeteken is, was −11 ° C (12 ° F). Staat Mérida),  alhoewel daar geen amptelike verslae bestaan ​​nie, is laer temperature in die berge van die Sierra Nevada de Mérida bekend.
Venezuela lê in die neotropiese koninkryk, groot dele van die land was oorspronklik bedek met klam breëblaarwoude. Een van die 17 megadiversele lande,  Die habitatte van Venezuela wissel van die Andesgebergte in die weste tot die Amazone -reënwoud in die suide, via uitgebreide llanos vlaktes en die Karibiese kus in die middel en die Orinoco -rivierdelta in die ooste. Dit sluit in xeriese struikgewasse in die uiterste noordweste en mangrovewoude aan die kus in die noordooste.  Sy wolkwoude en laaglandreënwoude is besonder ryk. 
Diere van Venezuela is uiteenlopend en sluit in seekoeie, luiaard met drie tone, luiaard met twee tone, dolfyne by die Amazone-rivier en Orinoco Crocodiles, wat tot 6,6 m (22 voet) lank is. Venezuela huisves 'n totaal van 1 417 voëlspesies, waarvan 48 endemies is.  Belangrike voëls sluit in ibise, visarende, ijsvissers,  en die geel-oranje Venezolaanse troupial, die nasionale voël. Bekende soogdiere sluit in die reuse miervreter, jaguar en die capybara, die grootste knaagdier ter wêreld. Meer as die helfte van die Venezolaanse voël- en soogdierspesies word in die Amazone -woude suid van die Orinoco aangetref. 
Vir die swamme is 'n rekening deur R.W.G. Dennis  wat gedigitaliseer is en die rekords aanlyn beskikbaar gestel is as deel van die Cybertruffle Robigalia-databasis.  Die databasis bevat byna 3.900 swamspesies wat uit Venezuela aangeteken is, maar is nog lank nie voltooi nie, en die werklike totale aantal swamspesies wat reeds uit Venezuela bekend is, is waarskynlik hoër, gegewe die algemeen aanvaarde skatting dat slegs ongeveer 7% van alle swamme wêreldwyd is tot dusver ontdek. 
Onder die plante van Venezuela word meer as 25 000 spesies orgideë aangetref in die wolkewoud en reënwoud -ekostelsels van die land.  Dit sluit die flor de mayo orgidee (Cattleya mossiae), die nasionale blom. Die nasionale boom van Venezuela is die araguaney, waarvan die kenmerkende weelderigheid na die reënseisoen die skrywer Rómulo Gallegos daartoe gelei het "[l] 'n primavera de oro de los araguaneyes"(die goue bron van die araguaneyes). Die bokant van die tepuis huisves ook verskeie vleisetende plante, waaronder die moeraskruikplant, Heliamphora, en die insekvretende bromelia, Brocchinia reducta.
Venezuela is een van die top 20 lande wat endemisme betref.  Onder sy diere is 23% van die reptiele en 50% van die amfibiese spesies endemies.  Alhoewel die beskikbare inligting nog baie klein is, is 'n eerste poging aangewend om die aantal swamsoorte wat endemies aan Venezuela is, te skat: 1334 swamspesies is voorlopig geïdentifiseer as moontlike endemies van die land.  Ongeveer 38% van die meer as 21 000 plantspesies wat uit Venezuela bekend is, is uniek aan die land. 
Venezuela is een van die tien mees biodiverse lande op die planeet, maar dit is een van die leiers van ontbossing as gevolg van ekonomiese en politieke faktore. Elke jaar word ongeveer 287 600 hektaar bos permanent vernietig en ander gebiede word verswak deur mynbou, olie -ontginning en houtkap. Tussen 1990 en 2005 het Venezuela amptelik 8,3% van sy bosbedekking verloor, wat ongeveer 4,3 miljoen ha is. In reaksie hierop is federale beskerming vir kritieke habitat geïmplementeer, byvoorbeeld, 20% tot 33% van die beboste grond word beskerm.  Venezuela het 'n gemiddelde gemiddelde telling van Forest Landscape Integrity in 2019 van 8,78/10, wat dit op die negende plek wêreldwyd uit 172 lande behaal het.  Die biosfeerreservaat van die land is deel van die World Network of Biosphere Reserves. Vyf vleilande is onder die Ramsar -konvensie geregistreer.  In 2003 was 70% van die land se land onder bewaringsbestuur in meer as 200 beskermde gebiede, waaronder 43 nasionale parke.  Die 43 nasionale parke van Venezuela sluit in Canaima Nasionale Park, Morrocoy Nasionale Park en Mochima Nasionale Park. In die verre suide is 'n reservaat vir die land se Yanomami -stamme. Die gebied beslaan 32.800 vierkante myl (82.880 vierkante kilometer) en is buite perke vir boere, mynwerkers en alle nie-Yanomami-setlaars.
Venezuela was een van die min lande wat nie 'n INDC by COP21 aangegaan het nie.   Baie aardse ekosisteme word as bedreig beskou, veral die droë woud in die noordelike streke van die land en die koraalriwwe aan die Karibiese kus.   
Die land bestaan ​​uit drie stroomgebiede: die Karibiese See, die Atlantiese Oseaan en die Valencia -meer, wat 'n endorheïese bekken vorm. 
Aan die Atlantiese kant dreineer dit die meeste van Venezuela se rivierwater. Die grootste bekken in hierdie gebied is die uitgebreide Orinoco -bekken , waarvan die oppervlakte, naby 'n miljoen km2, groter is as dié van die hele Venezuela, hoewel dit 'n teenwoordigheid van 65% in die land het. Die grootte van hierdie wasbak - soortgelyk aan dié van die Donau - maak dit die derde grootste in Suid -Amerika, en dit lei tot 'n vloei van ongeveer 33 000 m³/s, wat die Orinoco die derde grootste ter wêreld maak, en ook een van die waardevolste uit die oogpunt van hernubare natuurlike hulpbronne. Die Rio of Brazo Casiquiare is uniek in die wêreld, want dit is 'n natuurlike afleiding van die Orinoco wat dit na 'n lengte van ongeveer 500 km verbind met die Negerivier, wat op sy beurt 'n sytak van die Amasone is. Die Orinoco ontvang direk of indirek riviere soos die Ventuari, die Caura, die Caroní, die Meta, die Arauca, die Apure en vele ander. Ander Venezolaanse riviere wat in die Atlantiese Oseaan uitloop, is die waters van die San Juan- en Cuyuní -kom. Laastens is daar die Amasonerivier, wat die Guainía, die neger en ander ontvang. Ander wasbakke is die Golf van Paria en die Esequiborivier.
Die tweede belangrikste waterskeiding is die Karibiese See. Die riviere van hierdie streek is gewoonlik kort en skaars en onreëlmatig, met enkele uitsonderings, soos die Catatumbo, wat sy oorsprong in Colombia het en in die Maracaibo -meer kom. Onder die riviere wat die Maracaibo -meerkom bereik, is die Chama-, die Escalante-, die Catatumbo- en die bydraes van die kleiner bekkens van die riviere Tocuyo, Yaracuy, Neverí en Manzanares.
'N Minimum dreineer na die meer van Valencia.  Van die totale verlenging van die riviere is 'n totaal van 5400 km bevaarbaar. Ander riviere wat die moeite werd is om te noem, is onder andere die Apure, Arauca, Caura, Meta, Barima, Portuguesa, Ventuari en Zulia.
Die belangrikste mere in die land is Lake Maracaibo  - die grootste in Suid -Amerika - oop vir die see deur die natuurlike kanaal, maar met vars water, en Valencia -meer met sy endorheïese stelsel. Ander noemenswaardige watermassas is die Guri -reservoir, die Altagracia -strandmeer, die Camatagua -reservoir en die Mucubají -strandmeer in die Andes. Navigasie in die Maracaibo -meer deur die natuurlike kanaal is nuttig vir die mobilisering van oliebronne.
Die Venezolaanse natuurlandskap  is die produk van die interaksie van tektoniese plate  wat sedert die Paleozoïese bygedra het tot sy huidige voorkoms. Op die gevormde strukture is sewe fisies-natuurlike eenhede gemodelleer, gedifferensieer in hul reliëf en in hul natuurlike hulpbronne.
Die reliëf van Venezuela het die volgende kenmerke: kuslyn met verskeie skiereilande  en eilande, adenas van die Andes -bergreeks (noord en noordwes), Lake Maracaibo (tussen die kettings, aan die kus)  Orinoco -rivierdelta, [ 180] gebied van penvlaktes en plato's (tepui, oos van die Orinoco) wat saam die Guyanas -massief vorm (plato's, suidoos van die land).
Die oudste rotsformasies in Suid -Amerika word gevind in die komplekse kelder van die Guyanas -hooglande  en in die kristallyne lyn van die maritieme en Cordillera -massiewe in Venezuela. Die Venezolaanse deel van die Guyanas Altiplano bestaan ​​uit 'n groot granietblok gneis en ander kristallyne Archean -gesteentes, met onderliggende lae sandsteen en skalie klei. 
Die kern van graniet en Cordillera word in 'n groot mate omring deur sedimentêre lae uit die Kryt,  ​​gevou in 'n antikliniese struktuur. Tussen hierdie orografiese stelsels is daar vlaktes bedek met tersiêre en kwaternêre lae gruis, sand en klei mergels. Die depressie waarin strandmere en mere is, waaronder die van Maracaibo, bied op die oppervlak alluviale afsettings uit die kwaternêre,  op lae van die Kryt en Tersiêre gebied, veral omdat dit olieinfiltrasies na vore kom.
Hulle bied 'n landskap met depressies tussen die berge (geskei deur berge), bergagtige gebiede, 'n massief en 'n eilandgroep.
Die reliëfs van bergreekse kontrasteer met dié van die skiereiland, kusvlaktes en depressies tussen die berge.
Die wasbak en die vlaktes van die Golf van Venezuela bestaan ​​uit twee vlaktes: die noordelike, droër en die suidelike, vogtig en met moerasse. 
Die korrupte hoeveelhede bergreekse en bergreekse oorheers, sowel as intramontane valleie (geleë binne die berge).
Hulle vorm uitgebreide sedimentêre wasbakke, met 'n oorwegend plat reliëf,  behalwe die oostelike Llanos, wat plato's toon, en die Unare -depressie, gevorm deur die erosie van die mesa.
Dit vertoon 'n uiteenlopende verligting, gevorm deur verskillende gesteentes, orogeniese gebeurtenisse en erosie oor miljoene jare. Daarom is hier penvlaktes, bergreekse, voetheuwels en die kenmerkende tepuis. 
Met min kontraste bou dit 'n komplekse stelsel van lande en waters op, met uiteenlopende sedimentêre bydraes en ontelbare kanale en eilande. 
Die valleie is ongetwyfeld die belangrikste tipe landskap in die Venezolaanse gebied , nie vanweë hul ruimtelike uitbreiding nie, maar omdat dit die omgewing is waar die grootste deel van die land se bevolking en ekonomiese aktiwiteite gekonsentreer is. Aan die ander kant is daar valleie in byna die hele nasionale ruimte, behalwe in die groot sedimentêre wasbakke van die Llanos en die onderkant van die Maracaibo -meer, behalwe ook in die Amasone -vlerke. 
Deur hul modellering behoort die valleie van die Venezolaanse gebied hoofsaaklik tot twee soorte: valleie van fluviale tipe en dale van ystydperk.  Veel meer gereeld oorheers eersgenoemde hoofsaaklik laasgenoemde, wat beperk is tot die hoogste dele van die Andes. Boonop is die meeste ysvalle oorblyfsels van 'n verlede geologiese tydperk, wat 'n hoogtepunt van 10 000 tot 12 000 jaar gelede bereik het. Hulle word vandag gereeld retoucheer deur fluviale gebeurtenisse. Elke poging om die Venezolaanse valleie te tipologiseer, uitsluitlik gebaseer op die kenmerke van hul modellering, sou gevolglik redelik elementêr wees.
Die diep en smal Andesvalleie verskil baie van die wye depressie van Aragua en Carabobo, in die Cordillera de la Costa, of van die valleie in die Mesas de Monagas. Hierdie voorbeelde dui aan dat die opset van die plaaslike reliëf deurslaggewend is vir die identifisering van streeksoorte valleie. Vanweë hul warm klimaat word die Guayana -valleie ook onderskei van die gematigde of koue Andesvalleie deur hul vogtige omgewing. Beide verskil op hul beurt van die semi-ariede depressies van die state Lara en Falcón.
Die Andes -valleie, in wese landbou, vroegbevolkte, maar deesdae spoedverlies, het nie dieselfde probleme met ruimtebesetting as die sterk verstedelikte en geïndustrialiseerde valleie in die sentrale gedeelte van die Cordillera de la Costa nie. Aan die ander kant is die onbevolkte en feitlik onaangeraakte Guyana -valleie 'n ander kategorie wat hierdie gebied die verlore wêreld genoem word (Mundo Perdido). 
Die Andesvalleie is ongetwyfeld die indrukwekkendste van die Venezolaanse gebied vanweë die energie van die omringende reliëfs, waarvan die pieke dikwels die dal van die vallei oorheers met 3 000 tot 3 500 meter relatiewe hoogte. Hulle is ook die mooiste in terme van hul leefstyl, vorme van grondgebruik, handgemaakte produksie en al die tradisies wat met hierdie aktiwiteite verband hou. hierdie aktiwiteite 
Na die val van Marcos Pérez Jiménez in 1958, is die Venezolaanse politiek oorheers deur die derde manier Christelike demokratiese COPEI en die sentrum-linkse sosiaal-demokratiese Demokratiese Aksie (AD) partye. puntofijismo reëling. Ekonomiese krisisse in die 1980's en 1990's het gelei tot 'n politieke krisis wat gelei het tot honderde sterftes in die Caracazo -onluste van 1989, twee pogings tot staatsgrepe in 1992 en die beskuldiging van president Carlos Andrés Pérez vir korrupsie in 1993. 'n Ineenstorting van vertroue in die bestaande partye Die 1998 -verkiesing van Hugo Chávez, wat die eerste van die staatsgreeppogings in 1992 gelei het, het begin, en 'n 'Bolivariese rewolusie' begin, begin met 'n konstituerende vergadering van 1999 om 'n nuwe grondwet van Venezuela te skryf.
Die pogings van die opposisie om Chávez te ontneem, sluit die Venezolaanse in 2002 in staatsgreep poging, die Venezolaanse algemene staking van 2002–2003, en die Venezolaanse herroepingsreferendum, 2004, wat almal misluk het. Chávez is in Desember 2006 herkies, maar het in 2007 'n beduidende nederlaag gely met die noue verwerping van die Venezolaanse grondwetlike referendum in 2007, wat twee pakkette grondwetlike hervormings aangebied het wat daarop gemik was om die Bolivariese rewolusie te verdiep.
Twee groot blokke politieke partye is in Venezuela: die huidige linkse blok United Socialist Party of Venezuela (PSUV), sy belangrikste bondgenote Vaderland vir almal (PPT) en die Kommunistiese Party van Venezuela (PCV), en die opposisieblok wat in die verkiesingsgroep gegroepeer is koalisie Mesa de la Unidad Democrática. Dit sluit in A New Era (UNT) saam met geallieerde partye Project Venezuela, Justice First, Movement for Socialism (MAS) en ander. Hugo Chávez, die sentrale figuur van die Venezolaanse politieke landskap sedert sy verkiesing tot die presidentskap in 1998 as 'n politieke buitestaander, is vroeg in 2013 in sy amp oorlede en word opgevolg deur Nicolás Maduro (aanvanklik as tussentydse president, voordat hy die Venezolaanse presidensiële president in 2013 bekrompe gewen het) verkiesing).
Die Venezolaanse president word verkies deur 'n stemming, met direkte en algemene stemreg, en is beide staatshoof en regeringshoof. Die ampstermyn is ses jaar en (vanaf 15 Februarie 2009) kan 'n president onbeperk herhaaldelik herkies word. Die president stel die vise -president aan en besluit die grootte en samestelling van die kabinet en maak afsprake daaroor met die betrokkenheid van die wetgewer. Die president kan die wetgewer vra om gedeeltes van wette wat hy aanstootlik vind, te heroorweeg, maar 'n eenvoudige parlementêre meerderheid kan hierdie besware oorheers.
Die president kan die Nasionale Vergadering vra om 'n magtigende wet aan te neem wat die bevoegdheid gee om deur 'n besluit op bepaalde beleidsterreine te besluit; dit verg 'n meerderheid van twee derdes in die Vergadering. Sedert 1959 kry ses Venezolaanse presidente sulke magte.
Die eenkamer -Venezolaanse parlement is die Asamblea Nasionaal ("Nasionale byeenkoms"). Die aantal lede is veranderlik - elke staat en die hoofstad kies drie verteenwoordigers plus die gevolg dat die staatsbevolking met 1,1% van die totale bevolking van die land gedeel word.  Drie setels is gereserveer vir verteenwoordigers van die inheemse volke van Venezuela. Vir die periode 2011–2016 is die aantal setels 165.  Alle afgevaardigdes dien termyn van vyf jaar.
Die stemouderdom in Venezuela is 18 jaar en ouer. Stem is nie verpligtend nie. 
Die regstelsel van Venezuela behoort tot die kontinentale regstradisie. Die hoogste geregtelike liggaam is die Supreme Tribunal of Justice of Tribunaal Supremo de Justicia, wie se landdroste deur die parlement vir 'n enkele termyn van twee jaar verkies word. Die Nasionale Verkiesingsraad (Nasionale verkiesingsraad, of CNE) is verantwoordelik vir die verkiesingsprosesse en word gevorm deur vyf hoof direkteure wat deur die Nasionale Vergadering verkies word. President van die Hooggeregshof, Luisa Estela Morales, het in Desember 2009 gesê Venezuela het wegbeweeg van ''n rigiede verdeling van magte' na 'n stelsel wat gekenmerk word deur 'intense koördinasie' tussen die takke van die regering. Morales het verduidelik dat elke mag onafhanklik moet wees en bygevoeg dat "een ding is die skeiding van magte en 'n ander een is verdeeldheid". 
Opskorting van grondwetlike regte
Die parlementêre verkiesings van 2015 is gehou op 6 Desember 2015 om die 164 afgevaardigdes en drie inheemse verteenwoordigers van die Nasionale Vergadering te kies. In 2014 het 'n reeks protesoptogte en betogings in Venezuela begin, toegeskryf [ deur wie? ] tot inflasie, geweld en tekorte in Venezuela. Die regering het die protes beskuldig dat dit gemotiveer is deur fasciste, opposisieleiers, kapitalisme en buitelandse invloed,  ondanks die feit dat dit grootliks vreedsaam was. 
President Maduro erken PSUV se nederlaag, maar skryf die opposisie se oorwinning toe aan 'n verskerping van 'n ekonomiese oorlog. Ten spyte hiervan het Maduro gesê: "Ek sal op enige manier by die haak of met 'n skelm die opposisie aan die bewind kom, ongeag die koste,".  In die daaropvolgende maande het Maduro sy belofte nagekom om die demokraties en grondwetlik verkose Nasionale Vergadering te verhinder om wetgewing te maak. Die eerste stappe wat PSUV en die regering gedoen het, was die vervanging van die hele Hooggeregshof 'n dag na die parlementsverkiesing  in stryd met die Grondwet van Venezuela, wat deur die meerderheid van die Venezolaanse en internasionale pers as 'n bedrog beskou word.     Die Financial Times beskryf die funksie van die Hooggeregshof in Venezuela as 'rubberstempende uitvoerende grille en veto -wetgewing'.  Die PSUV -regering het hierdie oortreding gebruik om verskeie verkose teenstanders te skors,  en weer die Grondwet van Venezuela te ignoreer. Maduro het gesê dat "die Amnestiewet (wat deur die parlement goedgekeur is) nie uitgevoer sal word nie" en het die Hooggeregshof gevra om dit ongrondwetlik te verklaar voordat die wet bekend is. 
Op 16 Januarie 2016 het Maduro 'n ongrondwetlike ekonomiese noodbesluit goedgekeur,  wat die wetgewende en uitvoerende bevoegdhede na sy eie persoon verplaas het, terwyl hy ook die regterlike gesag het deur die bedrieglike aanwysing van regters die dag na die verkiesing op 6 Desember 2015. [196 ]     Uit hierdie gebeurtenisse beheer Maduro effektief al drie takke van die regering. Op 14 Mei 2016 is grondwetlike waarborge in werklikheid opgeskort toe Maduro die verlenging van die dekreet vir ekonomiese nood vir nog 60 dae beveel en 'n noodtoestand verklaar , wat 'n duidelike oortreding van die Grondwet van Venezuela  in die Artikel 338ste: "Die goedkeuring van die verlenging van noodtoestande stem ooreen met die Nasionale Vergadering." Grondwetlike regte in Venezuela word dus in werklikheid deur baie publikasies    en openbare figure opgeskort.   
Op 14 Mei 2016 oorweeg die Organisasie van Amerikaanse State die toepassing van die Inter-Amerikaanse Demokratiese Handves  sanksies vir die nie-nakoming van sy eie grondwet.
In Maart 2017 het die Venezolaanse hooggeregshof wetgewing van die Nasionale Vergadering  oorgeneem, maar sy besluit die volgende dag omgekeer. 
Gedurende die grootste deel van die 20ste eeu het Venezuela vriendskaplike betrekkinge met die meeste Latyns -Amerikaanse en Westerse nasies onderhou. Die betrekkinge tussen Venezuela en die Amerikaanse regering het in 2002 versleg, na die Venezolaanse staatsgreeppoging in 2002 waartydens die Amerikaanse regering die kortstondige tussentydse presidentskap van Pedro Carmona erken het. In 2015 is Venezuela deur die Amerikaanse president, Barack Obama, tot 'n bedreiging vir die nasionale veiligheid verklaar.    Die bande met verskillende Latyns -Amerikaanse en Midde -Oosterse lande wat nie aan die VSA verbonde was nie, het ook versterk. Byvoorbeeld, die Palestynse minister van buitelandse sake, Riyad al-Maliki, het in 2015 verklaar dat Venezuela die belangrikste bondgenoot van sy land is. 
Venezuela soek alternatiewe hemisferiese integrasie via voorstelle soos die Bolivarian Alternative for the Americas handelsvoorstel en die nuutgestigte Latyns -Amerikaanse televisienetwerk teleSUR. Venezuela is een van vyf lande ter wêreld - saam met Rusland, Nicaragua, Nauru en Sirië - wat die onafhanklikheid van Abchazië en Suid -Ossetië erken het. Venezuela was 'n voorstander van die besluit van OAS om sy konvensie teen korrupsie aan te neem  en werk aktief in die Mercosur-handelsblok om groter handel en energie-integrasie te bevorder. Wêreldwyd soek dit 'n 'veelpolêre' wêreld gebaseer op versterkte bande tussen onontwikkelde lande.
Op 26 April 2017 het Venezuela sy voorneme om uit die OAS te onttrek, aangekondig.  Venezolaanse minister van buitelandse sake, Delcy Rodríguez, het gesê dat president Nicolás Maduro beplan om Venezuela se lidmaatskap in die openbaar op 27 April 2017 af te sien. Dit sal twee jaar neem voordat die land formeel vertrek. Gedurende hierdie tydperk beplan die land nie om aan die OAS deel te neem nie. 
Venezuela is betrokke by 'n jarelange meningsverskil oor die beheer van die Guayana Esequiba-gebied.
Venezuela kan 'n agteruitgang van sy mag in internasionale aangeleenthede ondervind as die wêreldwye oorgang na hernubare energie afgehandel word. Dit is ingedeel in die 151 uit 156 lande in die indeks van geopolitieke winste en verliese na energietransisie (GeGaLo). 
Die Bolivarian National Armed Forces van die Bolivarian Republic of Venezuela (Fuerza Armada Nacional Bolivariana, FANB) is die algehele verenigde militêre magte van Venezuela. Dit bevat meer as 320 150 mans en vroue, ingevolge artikel 328 van die Grondwet, in 5 komponente van grond, see en lug. Die komponente van die Bolivarian National Armed Forces is: die Venezolaanse leër, die Venezolaanse vloot, die Venezolaanse lugmag, die Venezolaanse nasionale garde en die Venezolaanse nasionale militie.
Vanaf 2008 [update] is 'n verdere 600 000 soldate opgeneem in 'n nuwe tak, bekend as die gewapende reservaat. Die president van Venezuela is die opperbevelhebber van die nasionale weermag. Die hoofrolle van die gewapende magte is om die soewereine nasionale gebied van Venezuela, lugruim en eilande te verdedig, te veg teen dwelmhandel, om te soek en te red en, in die geval van 'n natuurramp, burgerlike beskerming. Alle manlike burgers van Venezuela het 'n grondwetlike plig om op 18 -jarige ouderdom vir die militêre diens te registreer, wat die meerderjarige ouderdom in Venezuela is.
Reg en misdaad
In Venezuela word 'n persoon elke 21 minute vermoor.  Geweldsmisdade was so algemeen in Venezuela dat die regering nie meer die misdaaddata lewer nie.  In 2013 was die moordsyfer ongeveer 79 per 100,000, een van die hoogste ter wêreld, wat in die afgelope 15 jaar vervierdubbel is met meer as 200,000 mense vermoor.  Teen 2015 het dit gestyg tot 90 per 100,000.  Die land se lyftelling van die vorige dekade boots die van die Irak -oorlog na en het in sommige gevalle meer burgerlike sterftes gehad, alhoewel die land in vredestyd is.  Die hoofstad Caracas het een van die grootste moordsyfer van enige groot stad ter wêreld, met 122 moorde per 100,000 inwoners.  In 2008 het meningspeilings aangedui dat misdaad die kiesers nommer een is.  Pogings om misdaad te bekamp, ​​soos Operation Liberation of the People, is geïmplementeer om bendesbeheerde gebiede  teen te werk, maar minder as 2% word aangemeld weens aangemelde kriminele dade.  In 2017 het die Financial Times het opgemerk dat sommige van die wapens wat die regering die afgelope twee dekades bekom het, na paramilitêre burgerlike groepe en kriminele sindikate herlei is. 
Venezuela is veral gevaarlik vir buitelandse reisigers en beleggers wat dit besoek. Die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake en die regering van Kanada het buitelandse besoekers gewaarsku dat hulle blootgestel kan word aan roof, ontvoering vir 'n losprys of verkoop aan terroriste -organisasies  en moord, en dat hul eie diplomatieke reisigers in pantsers moet reis voertuie.   Die kantoor van die buiteland en die Gemenebes van die Verenigde Koninkryk het afgeraai teen alle reise na Venezuela.  Besoekers is tydens rooftogte vermoor en misdadigers diskrimineer nie tussen hul slagoffers nie. Die voormalige wenner van die meisie Venezuela 2004, Mónica Spear en haar eksman, is vermoor en hul 5-jarige dogter is geskiet tydens vakansie in Venezuela, en 'n bejaarde Duitse toeris is slegs 'n paar weke later vermoor.  
Daar is ongeveer 33 gevangenisse met ongeveer 50 000 gevangenes.  Dit sluit in El Rodeo buite Caracas, Yare -gevangenis in die noordelike deelstaat Miranda, en verskeie ander. Die gevangenisstelsel van Venezuela is erg oorvol, en die fasiliteite het slegs 14 000 gevangenes. 
Menseregte -organisasies soos Human Rights Watch en Amnesty International kritiseer toenemend Venezuela se menseregterekord, met die voormalige organisasie wat in 2017 opgemerk het dat die Chavez en daarna die Maduro -regering toenemend die mag in die uitvoerende gesag gekonsentreer het, grondwetlike menseregtebeskerming uitgewis en toegelaat het die regering om sy kritici en opposisie te vervolg en te onderdruk.  Ander volgehoue ​​bekommernisse soos in die verslag opgemerk, sluit in swak gevangenisomstandighede, die voortdurende teistering van onafhanklike media en menseregte -verdedigers deur die regering. In 2006 beoordeel die Economist Intelligence Unit Venezuela as 'n 'hibriede regime' en die derde minste demokratiese regime in Latyns -Amerika op die demokrasie -indeks.  Die demokrasie -indeks het Venezuela in 2017 afgegradeer na 'n outoritêre regime, met verwysing na voortdurende toenemend diktatoriale gedrag deur die Maduro -regering. 
Korrupsie in Venezuela is volgens wêreldstandaarde hoog en was dit gedurende die grootste deel van die 20ste eeu. Die ontdekking van olie het die politieke korrupsie vererger  en teen die laat sewentigerjare het Juan Pablo Pérez Alfonso se beskrywing van olie as 'die ontlasting van die duiwel' 'n algemene uitdrukking in Venezuela geword.  Venezuela is een van die mees korrupte lande op die Corruption Perceptions Index sedert die opname in 1995 begin het. Die 2010 -posisie het Venezuela op nommer 164 geplaas, uit 178 lande in deursigtigheid van die regering.  Teen 2016 het die rang gestyg tot 166 uit 178.  Net so het die World Justice Project Venezuela op die 99ste plek uit die 99 lande ondervra in sy 2014 Rule of Law Index. 
Hierdie korrupsie word bewys deur die beduidende betrokkenheid van Venezuela by die handel in dwelms, met Colombiaanse kokaïen en ander dwelms wat Venezuela na die Verenigde State en Europa vervoer. In die tydperk 2003 - 2008 het Venezolaanse owerhede beslag gelê op die vyfde grootste totale hoeveelheid kokaïen ter wêreld, agter Colombia, die Verenigde State, Spanje en Panama.  In 2006 het die regering se agentskap vir die bekamping van onwettige dwelmhandel in Venezuela, OP 'N, is opgeneem in die kantoor van die vise-president van die land. Baie groot regerings- en militêre amptenare is egter bekend vir hul betrokkenheid by dwelmhandel veral met die voorval in Oktober 2013 van mans van die Venezolaanse nasionale garde wat 1,3 ton kokaïen op 'n vlug in Parys geplaas het met die wete dat hulle nie aangekla sal word nie. 
Venezuela is verdeel in 23 state (estados), 'n hoofstad (distrito hoofstad) wat ooreenstem met die stad Caracas en die federale afhanklikes (Afhanklikheid Federales, 'n spesiale gebied). Venezuela word verder onderverdeel in 335 munisipaliteite (munisipaliteite) dit word onderverdeel in meer as duisend gemeentes (parroquias). Die state is verdeel in nege administratiewe streke (regiones administrativas), wat in 1969 deur 'n presidensiële besluit gestig is. [ aanhaling nodig ]
Die land kan verder verdeel word in tien geografiese gebiede, sommige wat ooreenstem met klimaat- en biogeografiese streke. In die noorde is die Venezolaanse Andes en die Coro -streek, 'n bergagtige gebied in die noordweste, met verskeie sierras en valleie. Oos daarvan lê die laaglande langs die Maracaibo -meer en die Golf van Venezuela. [ aanhaling nodig ]
Die sentrale reeks loop parallel met die kus en bevat die heuwels rondom Caracas die oostelike reeks, geskei van die sentrale reeks deur die Golf van Cariaco, wat die hele Sucre en die noorde van Monagas dek. Die insulêre gebied bevat al die eilandbesit van Venezuela: Nueva Esparta en die verskillende federale afhanklikes. Die Orinoco Delta, wat 'n driehoek vorm wat Delta Amacuro bedek, projekteer noordoos in die Atlantiese Oseaan. [ aanhaling nodig ]
Boonop handhaaf die land 'n historiese aanspraak op die gebied wat dit Guyana Esequiba noem, wat gelykstaande is aan ongeveer 160 000 vierkante kilometer en ooreenstem met al die gebied wat deur Guyana wes van die Esequiborivier bestuur word. In 1966 onderteken die Britse en Venezolaanse regerings die Genève -ooreenkoms om die konflik vreedsaam op te los. Benewens hierdie ooreenkoms, het die Port of Spain -protokol van 1970 'n sperdatum bepaal om die probleem op te los, sonder sukses tot dusver. [ aanhaling nodig ]
Venezuela het 'n markgebaseerde gemengde ekonomie wat oorheers word deur die petroleumsektor,  , wat ongeveer 'n derde van die BBP, ongeveer 80% van die uitvoer en meer as die helfte van die inkomste uit die regering uitmaak. Die BBP per capita vir 2016 is na raming $ 15,100, wat die 109de plek in die wêreld is.  Venezuela het die goedkoopste petrol ter wêreld omdat die verbruikersprys van petrol sterk gesubsidieer word. Die private sektor beheer twee derdes van die Venezuela se ekonomie. 
Die Sentrale Bank van Venezuela is verantwoordelik vir die ontwikkeling van monetêre beleid vir die Venezolaanse bolívar wat as geldeenheid gebruik word. Die president van die Sentrale Bank van Venezuela dien as die land se verteenwoordiger in die Internasionale Monetêre Fonds. Die in Amerika gebaseerde konserwatiewe dinkskrum The Heritage Foundation, het in Die Wall Street Journal, beweer Venezuela het die swakste eiendomsreg ter wêreld, en slegs 5,0 op 'n skaal van 100 onteiening sonder vergoeding is nie ongewoon nie.
Sedert 2011 was meer as 60% van Venezuela se internasionale reserwes in goud, agt keer meer as die gemiddelde vir die streek. Die meeste van Venezuela se goud wat in die buiteland gehou is, was in Londen geleë. Op 25 November 2011 het die eerste van $ 11 miljard se gerepatrieerde goudgoud in Caracas Chávez aangekom, die terugkeer van goud 'n 'soewereine' stap wat sal help om die land se buitelandse reserwes te beskerm teen die onrus in die VSA en Europa.  Maar die regering se beleid het hierdie teruggekeerde goud vinnig bestee, en in 2013 was die regering verplig om die dollarreserwes van staatsondernemings by die van die nasionale bank te voeg om die internasionale effektemark te verseker. 
Vervaardiging het in 2006 17% van die BBP bygedra. Venezuela vervaardig en voer produkte uit die swaar nywerhede soos staal, aluminium en sement uit, met produksie rondom Ciudad Guayana, naby die Guri-dam, een van die grootste ter wêreld en die verskaffer van ongeveer drie kwart van Venezuela se elektrisiteit. Ander noemenswaardige vervaardiging sluit elektronika en motors, sowel as drank en voedsel in. Landbou in Venezuela is verantwoordelik vir ongeveer 3% van die BBP, 10% van die arbeidsmag en minstens 'n kwart van die landarea van Venezuela. Die land is op die meeste gebiede van die landbou nie selfonderhoudend nie. In 2012 was die totale voedselverbruik meer as 26 miljoen ton, 'n toename van 94,8% teenoor 2003. 
Sedert die ontdekking van olie in die vroeë 20ste eeu, was Venezuela een van die wêreld se voorste uitvoerders van olie, en is dit 'n stigterslid van OPEC. Voorheen 'n onderontwikkelde uitvoerder van landbouprodukte soos koffie en kakao, het olie vinnig die uitvoer en die regering se inkomste oorheers. Die olie-olie in die 1980's het gelei tot 'n buitelandse skuldkrisis en 'n langdurige ekonomiese krisis, wat die inflasiekoers in 1996 op 100% bereik het en die armoedesyfers in 1995 tot 66%  gestyg het, aangesien (teen 1998) die BBP per capita daal tot dieselfde vlak as 1963, 'n derde van sy hoogtepunt in 1978.  In die 1990's beleef Venezuela ook 'n groot bankkrisis in 1994.
Die herstel van oliepryse na 2001 het die Venezolaanse ekonomie 'n hupstoot gegee en sosiale besteding vergemaklik. Met sosiale programme soos die Bolivariese missies, het Venezuela aanvanklik vordering gemaak met sosiale ontwikkeling in die 2000's, veral op gebiede soos gesondheid, onderwys en armoede. Baie van die sosiale beleide wat Chávez en sy administrasie gevolg het, het begin met die millennium-ontwikkelingsdoelwitte, agt doelwitte waarop Venezuela en 188 ander nasies in September 2000 ooreengekom het.  Die volhoubaarheid van die Bolivariaanse missies is bevraagteken weens die Die te veel besteding van die Bolivariese staat aan openbare werke en omdat die Chávez -regering nie geld gespaar het vir toekomstige ekonomiese ontberings soos ander OPEC -lande nie, met ekonomiese kwessies en armoede wat toeneem as gevolg van hul beleid in die 2010's.    In 2003 het die regering van Hugo Chávez valutabeheer geïmplementeer nadat kapitaalvlug tot 'n devaluasie van die geldeenheid gelei het. Dit het gelei tot die ontwikkeling van 'n parallelle mark van dollars in die daaropvolgende jare. Die val van die wêreldwye finansiële krisis in 2008 het 'n hernieude ekonomiese afswaai beleef. Ondanks omstrede gegewens wat deur die Venezolaanse regering gedeel word wat toon dat die land ondervoeding met een halveer het ná een van die VN se millenniumdoelwitte,   het daar in Venezuela 'n tekort aan stapelgoed begin ontstaan ​​en ondervoeding het begin toeneem. 
Begin 2013 het Venezuela sy geldeenheid gedevalueer weens 'n groeiende tekort in die land.    Die tekorte het noodsaaklikhede soos toiletpapier, melk en meel ingesluit en sluit dit nog steeds in.  Die vrees het so hoog gestyg weens die tekort aan toiletpapier dat die regering 'n toiletpapierfabriek beset het en verdere planne voortgesit het om ander industriële aspekte soos voedselverspreiding te nasionaliseer.   Die verbandgraderings van Venezuela het ook in 2013 verskeie kere afgeneem weens besluite deur die president Nicolás Maduro. Een van sy besluite was om winkels en hul pakhuise te dwing om al hul produkte te verkoop, wat in die toekoms tot nog meer tekorte gelei het.  In 2016 het verbruikerspryse in Venezuela met 800% gestyg en die ekonomie het met 18,6% gedaal, wat 'n ekonomiese depressie beleef het.   Die vooruitsigte vir Venezuela is deur die meeste effekte-graderingsdienste in 2017 as negatief geag.   Vir 2018 word 'n inflasiekoers van 1,000,000 persent geprojekteer, wat Venezuela in 'n soortgelyke situasie geplaas het as in Duitsland in 1923 of Zimbabwe in die laat 2000's. 
Toerisme is die afgelope dekades aansienlik ontwikkel, veral vanweë die gunstige geografiese ligging, die verskeidenheid landskappe, die rykdom van plante en wild, die artistieke uitdrukkings en die bevoorregte tropiese klimaat van die land, wat elke streek (veral die strande) bied. deur die jaar.
Die eiland Margarita is een van die beste toeristebestemmings vir genot en ontspanning. Dit is 'n eiland met 'n moderne infrastruktuur, begrens deur pragtige strande wat geskik is vir uiterste sport, en het kastele, vestings en kerke van groot kulturele waarde.
Die Los Roques -argipel bestaan ​​uit 'n stel eilande en sleutels wat een van die belangrikste toeriste -aantreklikhede in die land vorm. Met eksotiese kristallyne strande, is Morrocoy 'n nasionale park, gevorm deur klein sleutels naby die vasteland, wat vinnig gegroei het as een van die grootste toeriste -aantreklikhede in die Venezolaanse Karibiese Eilande. 
Die Canaima Nasionale Park  strek oor die 30 000 km2 tot by die grens met Guyana en Brasilië, en word as gevolg van sy grootte beskou as die sesde grootste nasionale park ter wêreld. Ongeveer 65% van die park word beset deur rotsvlaktes wat tepuis genoem word. Dit vorm 'n unieke biologiese omgewing met groot geologiese belangstelling. Die steil kranse en watervalle (insluitend Angel Falls, wat die hoogste waterval ter wêreld is, op 1 002 m) vorm skouspelagtige landskappe.
Die staat Mérida,  vanweë die skoonheid van sy Andes -landskappe en sy aangename klimaat, is een van die belangrikste toeristesentrums van Venezuela. Dit het 'n uitgebreide netwerk van hotelle, nie net in die hoofstad nie, maar ook in die hele staat. Die langste en hoogste kabelbaan ter wêreld, wat vanaf dieselfde stad Mérida begin, bereik die Pico Espejo van 4,765 m. Dit is ook nodig om aan te beveel om deur pragtige paaie, die suidelike heide, te reis, waar u goeie hotelle en restaurante kan vind.
Tekorte in Venezuela was algemeen nadat die prysbeheer en ander beleid tydens die ekonomiese beleid van die Hugo Chávez -regering ingestel is.   Onder die ekonomiese beleid van die Nicolás Maduro -regering het groter tekorte ontstaan ​​as gevolg van die beleid van die Venezolaanse regering om Amerikaanse dollars te weerhou van invoerders met prysbeheer. 
Tekorte kom voor in gereguleerde produkte, soos melk, verskillende soorte vleis, koffie, rys, olie, meel, botter en ander goedere, insluitend basiese benodigdhede soos toiletpapier, persoonlike higiëneprodukte en selfs medisyne.    As gevolg van die tekorte, moet Venezolane na kos soek, ure lank in rye wag en soms skik sonder om sekere produkte te hê.   Die regering van Maduro het die tekort die skuld gegee aan 'burgerlike misdadigers' wat goedere opgaar. 
'N Droogte, tesame met 'n gebrek aan beplanning en onderhoud, het 'n tekort aan hidro -elektrisiteit veroorsaak. Om 'n gebrek aan kragtoevoer te hanteer, kondig die Maduro -regering in April 2016 'n afloop van onderbrekings aan  en verminder die werkweek tot slegs Maandag en Dinsdag.  'n Multi-universiteitsstudie het bevind dat slegs 75% van die Venezolane in 2016 alleen gewig verloor het weens honger, terwyl die gemiddelde ongeveer 8.6 kg (19 lbs) verloor het as gevolg van die gebrek aan voedsel. 
Teen die einde van 2016 en tot in 2017 moes Venezolane daagliks kos soek, soms wou hulle vrugte of vullis eet, ure lank in rye wag en soms regkom sonder om sekere produkte te hê.      Teen die begin van 2017 het priesters aan Venezolane begin sê om hul vullis te etiketteer, sodat behoeftige individue met hul vullis kan voed.  In Maart 2017 het Venezuela, met die grootste olie -reserwes ter wêreld, in sommige streke 'n tekort aan petrol begin, met berigte dat die invoer van brandstof begin het. 
Petroleum en ander hulpbronne
Venezuela het die grootste olie -reserwes en die agtste grootste aardgasreserwes ter wêreld.  In vergelyking met die vorige jaar is in 2010 nog 40,4% in ruoliereserwes bewys, waardeur Venezuela Saoedi -Arabië kon oorskry as die land met die grootste reserwes van hierdie tipe.  Die land se belangrikste petroleumneerslae is geleë rondom en onder die Maracaibo -meer, die Golf van Venezuela (beide in Zulia), en in die Orinoco -rivierkom (oos van Venezuela), waar die land se grootste reservaat geleë is. Behalwe die grootste konvensionele oliereserwes en die tweede grootste aardgasreserwes in die Westelike Halfrond, het  Venezuela nie-konvensionele olie-afsettings (ekstra-swaar ru-olie, bitumen en teersand) wat ongeveer gelyk is aan die wêreld se reserwes van konvensionele olie .  Die elektrisiteitsektor in Venezuela is een van die min wat hoofsaaklik op waterkrag staatmaak, en sluit die Guridam in, een van die grootste ter wêreld.
In die eerste helfte van die 20ste eeu was Amerikaanse oliemaatskappye sterk betrokke by Venezuela, wat aanvanklik slegs geïnteresseerd was in die aankoop van toegewings.  In 1943 het 'n nuwe regering 'n 50/50 winsverdeling tussen die regering en die oliebedryf ingestel. In 1960, met 'n nuut geïnstalleerde demokratiese regering, het Juan Pablo Pérez Alfonso, minister van koolwaterstowwe, gelei tot die stigting van OPEC, die konsortium van olieproduserende lande wat daarop gemik is om die olieprys te ondersteun. 
In 1973 het Venezuela gestem om sy oliebedryf regstreeks te nasionaliseer, met ingang van 1 Januarie 1976, met Petróleos de Venezuela (PDVSA) wat in die daaropvolgende jare 'n aantal beheermaatskappye oorgeneem het en voorsitter was, en het Venezuela 'n uitgebreide raffinering- en bemarkingstelsel in die VSA gebou en Europa.  In die 1990's het PDVSA meer onafhanklik van die regering geword en was die voorsitter van 'n diafragma (opening) waarin hy buitelandse beleggings genooi het. Onder Hugo Chávez het 'n wet van 2001 perke op buitelandse beleggings geplaas.
Die oliemaatskappy PDVSA het 'n sleutelrol gespeel in die nasionale staking van Desember 2002 - Februarie 2003, waarin president Chávez bedank het. Bestuurders en bekwame hoogs betaalde tegnici van PDVSA het die aanlegte gesluit en hul poste verlaat, en volgens sommige berigte het toerusting gesaboteer, en die produksie en raffinering van petroleum deur PDVSA het amper opgehou. Uiteindelik is die aktiwiteite stadig begin deur terugkerende en plaasvervangende oliewerkers. As gevolg van die staking is ongeveer 40% van die onderneming se arbeidsmag (ongeveer 18 000 werkers) tydens die staking ontslaan weens 'pligsversuim'.  
Venezuela is hoofsaaklik via die lug met die wêreld verbind (lughawens van Venezuela sluit in die Simón Bolívar Internasionale Lughawe in Maiquetía, naby Caracas en La Chinita Internasionale Lughawe naby Maracaibo) en die see (met groot hawens by La Guaira, Maracaibo en Puerto Cabello). In die suide en ooste het die Amazone-reënwoudgebied beperkte grensoverschrijdende vervoer in die weste; daar is 'n bergagtige grens van meer as 2,213 kilometer wat met Colombia gedeel word. Die Orinoco -rivier is bevaarbaar deur vaartuie tot 400 kilometer die binneland in en verbind die groot industriële stad Ciudad Guayana met die Atlantiese Oseaan.
Venezuela het 'n beperkte nasionale spoorwegstelsel, wat geen aktiewe spoorverbindings na ander lande het nie. Die regering van Hugo Chávez het probeer belê om dit uit te brei, maar die spoorwegprojek van Venezuela is opgehou omdat Venezuela nie die $ 7,5 miljard kan betaal nie [ verduideliking nodig ] en skuld China Railway byna $ 500 miljoen.  Verskeie groot stede het metastelsels wat die Caracas -metro sedert 1983 bedryf. Die Metro Maracaibo en die Valencia -metro is onlangs geopen. Venezuela het 'n padnetwerk van byna 100 000 kilometer (62 000 myl), wat die land ongeveer 45ste in die wêreld plaas , ongeveer 'n derde van die paaie is geplavei.
Venezuela is een van die mees verstedelikte lande in Latyns -Amerika   die oorgrote meerderheid Venezolane woon in die stede in die noorde, veral in die hoofstad Caracas, wat ook die grootste stad is. Ongeveer 93% van die bevolking woon in stedelike gebiede in die noorde van Venezuela, 73% woon minder as 100 kilometer van die kuslyn.  Alhoewel byna die helfte van die landarea van Venezuela suid van die Orinoco lê, woon slegs 5% van die Venezolane daar. Die grootste en belangrikste stad suid van die Orinoco is Ciudad Guayana, wat die sesde mees bevolkte woonbuurt is.  Ander groot stede sluit Barquisimeto, Valencia, Maracay, Maracaibo, Barcelona-Puerto La Cruz, Mérida en San Cristóbal in.
Volgens 'n studie van 2014 deur sosioloë van die Sentrale Universiteit van Venezuela, het meer as 1,5 miljoen Venezolane, of ongeveer 4% tot 6% van die land se bevolking, Venezuela verlaat sedert 1999 na die Bolivariese rewolusie.  
Die mense van Venezuela kom uit 'n verskeidenheid voorouers. Na raming is die meerderheid van die bevolking van mestizo of gemengde etniese afkoms. Nietemin, in die sensus van 2011, wat Venezolane gevra is om hulself te identifiseer volgens hul gebruike en afkoms, die term mestizo is uitgesluit van die antwoorde. Die meerderheid beweer dat hy mestizo of wit is - onderskeidelik 51,6% en 43,6%.  Byna die helfte van die bevolking beweer dat dit die geval is moreno, 'n term wat oral in Ibero-Amerika gebruik word en wat in hierdie geval "donker vel" of "bruin vel" beteken, in teenstelling met 'n ligter vel (hierdie term verwys na velkleur of -toon, eerder as gelaatstrekke of afkoms).
Etniese minderhede in Venezuela bestaan ​​uit groepe wat hoofsaaklik afkomstig is van Afrikaanse of inheemse volke. 2,8% identifiseer hulself as "swart" en 0,7% as afrodescendiente (Afro-afstammeling), 2,6% beweer dat hulle aan inheemse volke behoort, en 1,2% antwoord "ander rasse". 
Onder inheemse mense was 58% Wayúu, 7% Warao, 5% Kariña, 4% Pemón, 3% Piaroa, 3% Jivi, 3% Añu, 3% Cumanágoto, 2% Yukpa, 2% Chaima en 1% Yanomami die oorblywende 9% het uit ander inheemse nasies bestaan. 
Volgens 'n outosomale DNA -genetiese studie wat in 2008 deur die Universiteit van Brasilië (UNB) gedoen is, is die bevolking van Venezuela 60,60% van die Europese bydrae, 23% van die inheemse bydrae en 16,30% van die Afrika -bydrae. 
Gedurende die koloniale tydperk en tot ná die Tweede Wêreldoorlog kom baie van die Europese immigrante na Venezuela van die Kanariese Eilande , wat 'n beduidende kulturele impak op die kombuis en gebruike van Venezuela gehad het.    Hierdie invloede op Venezuela het daartoe gelei dat die land die 8ste eiland van die Kanaries genoem word.   Met die aanvang van die ontginning van olie aan die begin van die 20ste eeu, het ondernemings uit die Verenigde State begin met die vestiging van bedrywighede in Venezuela, wat Amerikaanse burgers saamgebring het. Later, tydens en na die oorlog, het nuwe golwe immigrante uit ander dele van Europa, die Midde-Ooste en China begin, baie aangemoedig deur immigrasieprogramme wat deur die regering ingestel is en 'n ligte immigrasiebeleid.  Gedurende die 20ste eeu het Venezuela, saam met die res van Latyns -Amerika, miljoene immigrante uit Europa ontvang.   Dit was veral waar ná die Tweede Wêreldoorlog, as gevolg van die oorlogsgeteisterde Europa.    Gedurende die sewentigerjare, terwyl Venezuela 'n oplewing in olie-uitvoer beleef het, ontvang hy miljoene immigrante uit Ecuador, Colombia en die Dominikaanse Republiek.  Omdat die oortuiging dat hierdie immigrasie die lone laat toeneem, sommige Venezolane teen Europese immigrasie gekant was.  Die Venezolaanse regering was egter besig om immigrante uit Oos -Europa aktief te werf om aan die behoefte aan ingenieurs te voldoen.  Miljoene Colombiane, sowel as die Midde -Oosterse en Haïtiaanse bevolking sou tot in die vroeë 21ste eeu voortgaan om na Venezuela te immigreer. 
Volgens die World Refugee Survey 2008, gepubliseer deur die Amerikaanse komitee vir vlugtelinge en immigrante, het Venezuela in 2007 'n bevolking van vlugteling- en asielsoekers uit Colombia gehuisves met 252 200 in 2007, en 10 600 nuwe asielsoekers het in 2007 Venezuela binnegekom.  Na raming word tussen 500 000 en 1 miljoen onwettige immigrante in die land woon. 
Die totale inheemse bevolking van die land word geskat op ongeveer 500 duisend mense (2,8% van die totaal), versprei onder 40 inheemse mense.  Daar is drie onbesmette stamme wat in Venezuela woon. Die Grondwet erken die multi-etniese, plurikulturele en meertalige karakter van die land en bevat 'n hoofstuk wat gewy is aan die regte van inheemse mense, wat ruimte gebied het vir hul politieke insluiting op nasionale en plaaslike vlak in 1999. Die meeste inheemse mense is gekonsentreerd in agt state langs die grense van Venezuela met Brasilië, Guyana en Colombia, en die meerderheidsgroepe is die Wayuu (wes), die Warao (oos), die Yanomami (suid) en die Pemon (suidoos).
Alhoewel die meeste inwoners eentalig Spaanssprekendes is, word baie tale in Venezuela gepraat. Benewens Spaans, erken die Grondwet meer as dertig inheemse tale, waaronder Wayuu, Warao, Pemón en vele ander vir die amptelike gebruik van die inheemse volke, meestal met min sprekers - minder as 1% van die totale bevolking. Wayuu is die mees gesproke inheemse taal met 170 000 sprekers. 
Immigrante, behalwe Spaans, praat hul eie tale. Chinees (400 000), Portugees (254 000),  en Italiaans (200 000)  is die mees gesproke tale in Venezuela ná die amptelike Spaans. Arabies word deur Libanese en Siriese kolonies op Isla de Margarita, Maracaibo, Punto Fijo, Puerto la Cruz, El Tigre, Maracay en Caracas gepraat. Portugees word nie net deur die Portugese gemeenskap in Santa Elena de Uairén gepraat nie, maar ook deur 'n groot deel van die bevolking vanweë die nabyheid daarvan aan Brasilië.  Die Duitse gemeenskap praat hul moedertaal, terwyl die mense van Colonia Tovar meestal 'n Alemanniese dialek van Duits praat alemán coloniero.
Engels is die mees gebruikte vreemde taal en word deur baie professionele persone, akademici en lede van die hoër en middelklasse gepraat as gevolg van die olie -eksplorasie wat deur buitelandse maatskappye gedoen is, benewens die aanvaarding daarvan as lingua franca. Kultureel is Engels algemeen in suidelike dorpe soos El Callao, en die inheemse Engelssprekende invloed is duidelik sigbaar in volks- en calypso-liedjies uit die streek. Engels is deur Trinidad en ander Britse Wes -Indiese immigrante na Venezuela gebring.  'n Verskeidenheid Antilliaans Kreools word gepraat deur 'n klein gemeenskap in El Callao en Paria.  Italiaanse taalonderrig word gewaarborg deur die teenwoordigheid van 'n konstante aantal privaat Venezolaanse skole en instellings, waar Italiaanse taalkursusse en Italiaanse letterkunde aktief is. Ander tale wat deur groot gemeenskappe in die land gepraat word, is onder meer Baskies en Galicies.
Godsdiens in Venezuela (2011) 
Volgens 'n peiling van 2011 (GIS XXI) is 88% van die bevolking Christen, hoofsaaklik Rooms -Katoliek (71%), en die oorblywende 17% Protestante, hoofsaaklik Evangelies (in Latyns -Amerika word Protestante gewoonlik genoem "evangelis"). 8% van die Venezolane is irreligies (ateïs 2% en agnosties en 6% onverskillig). Byna 3% van die bevolking volg 'n ander godsdiens (1% van hierdie mense beoefen Santería). 
Daar is klein, maar invloedryke Moslem-, Druze-,   Boeddhistiese en Joodse gemeenskappe. Die Moslem -gemeenskap van meer as 100,000 is gekonsentreer onder persone van Libanese en Siriese afkoms wat in die staat Nueva Esparta, Punto Fijo en die Caracas -omgewing woon. Die Druze gemeenskap word geskat op ongeveer 60 000 en is gekonsentreer onder persone van Libanese en Siriese afkoms ('n voormalige vise -president is Druze, wat die klein groep se invloed toon).   Boeddhisme in Venezuela word deur meer as 52 000 mense beoefen. Die Boeddhistiese gemeenskap bestaan ​​hoofsaaklik uit Chinese, Japannese en Koreaanse mense. Daar is Boeddhistiese sentrums in Caracas, Maracay, Mérida, Puerto Ordáz, San Felipe en Valencia.
Die Joodse gemeenskap het die afgelope paar jaar gekrimp weens die stygende ekonomiese druk en antisemitisme in Venezuela,     , met 'n afname van 22 000 in 1999  tot minder as 7 000 in 2015 . 
Venezuela het 'n nasionale universele gesondheidsorgstelsel. Die huidige regering het 'n program opgestel om die toegang tot gesondheidsorg, bekend as Misión Barrio Adentro,   uit te brei, hoewel die doeltreffendheid en werksomstandighede daarvan gekritiseer is.    Daar is berig dat baie Misión Barrio Adentro -klinieke gesluit is, en (vanaf Desember 2014) word beraam dat 80% van die Barrio Adentro -ondernemings in Venezuela verlaat word.  
Die kindersterftes in Venezuela was 19 sterftes per 1 000 geboortes vir 2014, wat laer was as die Suid -Amerikaanse gemiddelde (Ter vergelyking: die Amerikaanse syfer was 6 sterftes per 1 000 geboortes in 2013 en die Kanadese syfer was 4,5 sterftes per 1 000 lewende geboortes).  Wanvoeding van kinders (gedefinieer as stunting of vermorsing by kinders jonger as vyf jaar) was 17%. Delta Amacuro en Amazonas het die hoogste koerse van die land gehad.  Volgens die Verenigde Nasies het 32% van die Venezolane nie voldoende sanitasie gehad nie, hoofsaaklik diegene wat in landelike gebiede woon.  Siektes wat wissel van difterie, pes, malaria,  tifus, geelkoors, cholera, hepatitis A, hepatitis B en hepatitis D was in die land aanwesig.  Vetsug was algemeen in ongeveer 30% van die volwasse bevolking in Venezuela. 
Venezuela het 'n totaal van 150 rioolsuiweringsaanlegte, maar 13% van die bevolking het nie toegang tot drinkwater gehad nie, maar dit het gedaal. 
Tydens die ekonomiese krisis wat onder president Maduro se presidentskap waargeneem is, is mediese beroepe gedwing om verouderde behandelings vir pasiënte uit te voer. 
Die geletterdheidsyfer van die volwasse bevolking was reeds teen 1998 op 91,1%.  In 2008 was 95,2% van die volwasse bevolking geletterd.  Die netto inskrywingsyfer vir laerskole was 91% en die netto inskrywingsyfer vir sekondêre skole was in 2005 op 63%.  Venezuela het 'n aantal universiteite, waarvan die mees gesogte die Sentrale Universiteit van Venezuela (UCV) is ) gestig in 1721 in Caracas, die Universiteit van Zulia (LUZ) gestig in 1891, die Universiteit van die Andes (ULA) gestig in die staat Mérida in 1810, die Simón Bolívar Universiteit (USB) in die staat Miranda in 1967 en die Universiteit van die Ooste (UDO) wat in 1958 in die staat Sucre gestig is.
Tans soek baie Venezolaanse gegradueerdes 'n toekoms in die buiteland weens die land se onstuimige ekonomie en die hoë misdaadsyfer. In 'n studie met die titel "Venezolana Community Abroad: A New Method of Exile" deur Thomas Páez, Mercedes Vivas en Juan Rafael Pulido van die Sentrale Universiteit van Venezuela, het meer as 1,35 miljoen Venezolaanse kollege -gegradueerdes die land verlaat sedert die begin van die Bolivariese Revolusie .   Daar word geglo dat byna 12% van die Venezolane in die buiteland woon, met Ierland 'n gewilde bestemming vir studente.  Volgens Claudio Bifano, president van die Venezolaanse Akademie vir Fisiese, Wiskundige en Natuurwetenskappe, het meer as die helfte van alle mediese gegradueerdes Venezuela in 2013 verlaat. 
Teen 2018 het meer as die helfte van alle Venezolaanse kinders hul skool verlaat, met 58% van die studente wat landwyd opgehou het terwyl gebiede naby grensgrense meer as 80% van hul studente vertrek het.   Landwyd voldoen ongeveer 93% van die skole nie aan die minimum vereistes om te werk nie en 77% het nie hulpprogramme soos voedsel, water of elektrisiteit nie. 
Die kultuur van Venezuela is 'n smeltkroes wat uit drie hoofgroepe bestaan: die inheemse Venezolane, die Afrikaners en die Spaanse. Die eerste twee kulture is op hul beurt gedifferensieer volgens hul stamme. Akkulturasie en assimilasie, tipies van 'n kulturele sinkretisme, het gelei tot die Venezolaanse kultuur van die huidige tyd, wat op baie maniere soortgelyk is aan die kultuur van die res van Latyns -Amerika, maar steeds sy eie unieke eienskappe het.
Die inheemse en Afrikaanse invloed is beperk tot 'n paar woorde, voedselname en plekname. Die Afrikaners het egter ook baie musikale invloede ingebring, veral die bekendstelling van die trommel. Die Spaanse invloed oorheers as gevolg van die koloniseringsproses en die sosio -ekonomiese struktuur wat dit geskep het, en kom veral uit die streke Andalusië en Extremadura (die oorsprong van die meeste setlaars in die Karibiese Eilande gedurende die koloniale era). Spaanse invloede kan gesien word in die land se argitektuur, musiek, godsdiens en taal.
Spaanse invloede kan ook gesien word in die stiergevegte wat in Venezuela plaasvind, en in sekere gastronomiese kenmerke. Venezuela is ook verryk deur immigrasiestrome van Indiese en Europese oorsprong in die 19de eeu, veral uit Frankryk. Onlangs het immigrasie uit die Verenigde State, Spanje, Italië en Portugal die reeds komplekse kulturele mosaïek (veral in groot stede wat olie produseer) verryk [ aanhaling nodig ] .
Carlos Raúl Villanueva was die belangrikste Venezolaanse argitek van die moderne era wat hy die Sentrale Universiteit van Venezuela ('n wêrelderfenisgebied) en sy Aula Magna ontwerp het. Ander opvallende argitektoniese werke sluit in die Capitolio, die Baralt -teater, die Teresa Carreño -kultuurkompleks en die General Rafael Urdaneta -brug.
Venezolaanse kuns is aanvanklik oorheers deur godsdienstige motiewe. Aan die einde van die 19de eeu het kunstenaars egter begin beklemtoon historiese en heroïese voorstellings van die land se stryd om onafhanklikheid.   Hierdie stap is gelei deur Martín Tovar y Tovar.   Modernisme het in die 20ste eeu oorgeneem.  Bekende Venezolaanse kunstenaars sluit in Arturo Michelena, Cristóbal Rojas, Armando Reverón, Manuel Cabré die kinetiese kunstenaars Jesús Soto, Gego en Carlos Cruz-Diez  en kontemporêre kunstenaars soos Marisol en Yucef Merhi.  
Venezolaanse literatuur het sy oorsprong kort ná die Spaanse verowering van die meestal voorgeletterde inheemse samelewings.  Dit is oorspronklik oorheers deur Spaanse invloede. Na die opkoms van politieke literatuur tydens die Venezolaanse onafhanklikheidsoorlog, het die Venezolaanse romantiek, veral deur Juan Vicente González, die eerste belangrike genre in die streek geword. Alhoewel dit hoofsaaklik gefokus was op narratiewe skryfwerk, is die Venezolaanse literatuur gevorder deur digters soos Andrés Eloy Blanco en Fermín Toro.
Groot skrywers en romanskrywers sluit in Rómulo Gallegos, Teresa de la Parra, Arturo Uslar Pietri, Adriano González León, Miguel Otero Silva en Mariano Picón Salas. Die groot digter en humanis Andrés Bello was ook 'n opvoeder en intellektueel (Hy was ook 'n kinderleerder en mentor van Simón Bolívar). Ander, soos Laureano Vallenilla Lanz en José Gil Fortoul, het bygedra tot die Venezolaanse positivisme.
Die inheemse musikale style van Venezuela word geïllustreer deur groepe soos Un Sólo Pueblo en Serenata Guayanesa. Die nasionale musiekinstrument is die cuatro. Tradisionele musikale style en liedjies het hoofsaaklik na vore gekom in en rondom die llanos streek, insluitend "Alma llanera" (deur Pedro Elías Gutiérrez en Rafael Bolívar Coronado), "Florentino y el diablo" (deur Alberto Arvelo Torrealba), "Concierto en la llanura" deur Juan Vicente Torrealba en "Caballo viejo" (deur Simón Díaz).
Die Zuliaanse gaita is ook 'n baie gewilde genre, wat gewoonlik tydens Kersfees uitgevoer word. Die nasionale dans is die joropo.  Venezuela was nog altyd 'n smeltkroes van kulture, en dit kan gesien word in die rykdom en verskeidenheid van sy musikale style en danse: calipso, bambuco, fulía, cantos de pilado de maíz, cantos de lavanderas, sebucán en maremare.  Teresa Carreño was 'n wêreldbekende 19de-eeuse klaviervirtuoos. Onlangs het uitstekende klassieke musiekoptredes uit Venezuela gekom. Die Simón Bolívar Jeugorkes, onder leiding van sy hoofdirigent Gustavo Dudamel en José Antonio Abreu, het verskeie uitstekende konserte in baie Europese konsertsale aangebied, veral by die London Proms in 2007, en het verskeie eerbewyse ontvang. Die orkes is die toppunt van El Sistema, 'n vrywillige musiekopvoedingsprogram wat deur die publiek gefinansier word, wat nou in ander lande nagevolg word.
In die vroeë 21ste eeu het 'n beweging bekend as 'Movida Acústica Urbana' musikante gehad wat probeer om 'n paar nasionale tradisies te red, hul eie oorspronklike liedjies te skep, maar met behulp van tradisionele instrumente.   Sommige groepe wat hierdie beweging volg, is Tambor Urbano,  Los Sinverguenzas, C4Trío en Orozco Jam. 
Afro-Venezolaanse musikale tradisies hou die intiemste verband met die feeste van die "swart volksheiliges" San Juan en Sint Benedictus die Moor. Spesifieke liedjies hou verband met die verskillende stadiums van hul feeste en optogte, wanneer die heiliges hul jaarlikse begin "paseo " - stap - deur die gemeenskap om met hul mense te dans.
Die oorsprong van bofbal in Venezuela is onduidelik, hoewel dit bekend is dat die sport teen die laat 19de eeu in die land gespeel is.  In die vroeë 20ste eeu het Noord -Amerikaanse immigrante wat na Venezuela gekom het om in die land se oliebedryf te werk, gehelp om die sport in Venezuela gewild te maak.  Gedurende die dertigerjare het die gewildheid van bofbal in die land steeds toeneem, wat gelei het tot die stigting van die Venezuela Professional Baseball League (LVBP) in 1945, en die sport sou binnekort die gewildste van die land word.  
Die geweldige gewildheid van bofbal in die land maak Venezuela 'n seldsaamheid onder sy Suid -Amerikaanse bure - voetbalvereniging is die dominante sport op die vasteland.    Sokker, sowel as basketbal, is egter een van die gewildste sportsoorte wat in Venezuela gespeel word.  Venezuela was die gasheer van die 2012 basketbalwêreld -Olimpiese kwalifiserende toernooi en die FIBA ​​basketbal Americas -kampioenskap in 2013, wat in die Poliedro de Caracas plaasgevind het.
Alhoewel dit nie so gewild is in Venezuela as die res van Suid -Amerika nie, word voetbal, wat deur die nasionale voetbalspan van Venezuela aangevoer word, ook gewild. Die sport word ook gekenmerk deur 'n groter fokus tydens die Wêreldbeker.  Volgens die CONMEBOL -alfabetiese rotasiebeleid wat in 2011 ingestel is, moet Venezuela elke 40 jaar die Copa América aanbied. 
Venezuela is ook die tuiste van die voormalige Formule 1 -bestuurder, pastoor Maldonado.  By die Spaanse Grand Prix van 2012 het hy sy eerste paal en oorwinning behaal, en het hy die eerste en enigste Venezolaan geword wat dit in die Formule 1 -geskiedenis gedoen het.  Maldonado het die ontvangs van Formule 1 in Venezuela verhoog, wat die sport in die land gewild gemaak het. 
In die Wintersport verteenwoordig Cesar Baena die land sedert 2008 in Nordic Skiing, wat geskiedenis op die vasteland gemaak het toe hy die eerste Suid -Amerikaanse skiër ooit was wat aan 'n FIS Cross Country Ski World Cup op Düsseldorf 2009 deelneem.
Geskiedenis van Venezuela - Die epos van onafhanklikheid
Die hedendaagse Venezolane is steeds trots daarop dat hulle nie net Francisco de Miranda, die bekendste van die voorgangers van die Spaanse Amerikaanse rewolusie nie, voortgebring het, maar ook die eerste suksesvolle opstand teen die Spaanse bewind in Amerika en natuurlik die voorste held van die die hele epos van Latyns -Amerika se stryd om onafhanklikheid, Sim Bol Bolvar Palacios.
Miranda is gebore in Caracas van welgestelde criollo -ouers in 1750. Na 'n geruite loopbaan in die Spaanse weermag het Miranda feitlik die res van sy lewe in nasies gebly wat in stryd was met Spanje, op soek na ondersteuning vir die oorsaak van die onafhanklikheid van sy geboorteland. Spaanse Amerika. Alhoewel hy 'n beweerde bewonderaar van die nuut onafhanklike Verenigde State was, het Miranda se politieke visie van Latyns -Amerika, buite onafhanklikheid, onomwonde gebly. In 1806 het hy 'n ekspedisie gelei wat uit New York gevaar het en by Coro, in die weste van Venezuela, geland het. In afwagting van 'n volksopstand het hy eerder vyandigheid en verset teëgekom. Miranda keer terug na Brittanje, waar Bol var hom in 1810 oorreed het om aan die hoof van 'n tweede opstandpoging na Venezuela terug te keer.
Gebeure in Europa was miskien selfs meer deurslaggewend vir die beweging vir Latyns -Amerikaanse onafhanklikheid as Miranda se pogings. In 1808 het die troepe van die Franse keiser Napoleon Bonaparte Spanje binnegeval te midde van 'n gesinsgeskil waarin die Spaanse koning Karel IV gedwing is om die troon af te staan ​​ten gunste van sy seun, Ferdinand VII. Die angstige koninklike familie van Bourbon het gou Napoleon se gevangenes geword, en in 1810 het die verowerende Franse keiser sy broer, Joseph, die Spaanse troon, toegestaan ​​en 'n vier jaar lange guerrilla-oorlog in Spanje laat ontstaan.
Hierdie gebeure het belangrike gevolge in die Caracas cabildo (stadsraad) gehad. Die cabildo, saamgestel uit 'n criollo -elite wie se trou aan die kroon reeds uitgerek was deur die growwe onbevoegdheid van Charles en sy vete met sy seun, het geweier om die Franse usurpator te herken. Byeenkoms as 'n cabildo abierto (stadsvergadering) op 19 April 1810 het die Caracas -cabildo goewerneur Vicente Emparen verdryf en kort daarna verklaar dat hy 'n junta is wat regeer in die naam van die afgesette Ferdinand VII. Op 5 Julie 1811 verklaar 'n kongres wat deur die junta opgeroep is, Venezolaanse onafhanklikheid van Spanje. Miranda neem die bevel oor die leër en die leiding van die junta.
'N Grondwet, gedateer 21 Desember 1811, was die amptelike begin van Venezuela se Eerste Republiek. Die Venezolaanse historici, wat algemeen bekend staan ​​as La Patria Boba, die Silly Republic, het Venezuela se eerste eksperiment met onafhanklikheid van die begin af gely aan talle probleme. Die cabildos van drie groot stede-Coro, Maracaibo en Guayana-verkies om deur Joseph Bonaparte eerder as deur die Caracas cabildo bestuur te word, het nooit onafhanklikheid van Spanje aanvaar nie. Die leiding van die Eerste Republiek het voorts Miranda wantrou en hom ontneem van die magte wat nodig was om effektief te regeer totdat dit te laat was. Die ergste was egter die aanvanklike versuim van die Caracas criollo elite -opstandelinge om die behoefte aan volksondersteuning vir die saak van onafhanklikheid te erken. Die gewilde massas van Venezuela, veral die pardos, het nie daarvan gehou om deur die blanke elite van Caracas bestuur te word nie en het daarom getrou gebly aan die kroon. 'N Rasgedefinieerde burgeroorlog lê dus die beginjare van die lang onafhanklikheidstryd in Venezuela ten grondslag.
Toe 'n groot aardbewing in Maart 1812 die onafhanklike vestings verwoes terwyl dit feitlik elke plek onder die leiding van die royalistiese magte bespaar, het dit gelyk asof die natuurkragte saamwerk teen La Patria Boba. Ondanks die erns van die omstandighede, het Miranda se oorgawe van sy troepe aan die Spaanse bevelvoerder, generaal Domingo Monteverde, op 25 Julie 1812 baie wrok veroorsaak by Bolvar en sy ander ondergeskiktes. Miranda sterf in 1816 in 'n Spaanse gevangenis en Bolvar slaag daarin om te ontsnap na New Granada (die huidige Colombia), waar hy die leiding van die onafhanklikheidstryd van Venezuela aanvaar.
Bolvar is in 1783 gebore in een van Caracas se mees aristokratiese criollo -families. Hy was op negejarige ouderdom wees en is opgevoed in Europa, waar hy geïnteresseerd geraak het deur die intellektuele revolusie genaamd die Verligting en die politieke revolusie in Frankryk. As jongman belowe Bolvar homself om 'n verenigde Latyns -Amerika, nie net sy geboorteland Venezuela, te sien bevry van die Spaanse bewind nie. Sy briljante loopbaan as veldgeneraal begin in 1813 met die beroemde uitroep van "oorlog tot die dood" teen die Spaanse heersers van Venezuela, wat gevolg is deur 'n weerligveldtog deur die Andes om Caracas te verower. Daar word hy uitgeroep tot 'The Liberator' en na die totstandkoming van die Tweede Republiek het hy diktatoriale magte gekry. Maar weer het Bolvar die aspirasies van gewone, nie -blanke Venezolane oorgesien. Die llaneros (vlaktegangers), wat uitstekende ruiters was, het onder leiding van die royalist caudillo, Jos Tomes Boves, geveg vir wat hulle as sosiale gelykheid beskou het teen 'n revolusionêre leër wat die wit, criollo -elite verteenwoordig. Teen September 1814, nadat hy 'n reeks oorwinnings behaal het, het Boves se troepe Bolvar en sy leër uit Caracas gedwing om 'n einde te maak aan die Tweede Republiek.
Nadat Ferdinand VII aan die einde van 1814 die Spaanse troon teruggekry het, het hy versterkings gestuur na die Amerikaanse kolonies wat die meeste oorblywende sakke van weerstand teen koninklike beheer verpletter het. Bolvar is gedwing om na Jamaika te vlug, waar hy 'n welsprekende brief uitgereik het wat sy intellektuele leierskap van die Spaanse Amerikaanse onafhanklikheidsbeweging bevestig het. 'N Aantal plaaslike caudillos het die beweging in Venezuela lewend gehou. Die een, José Antonio Pez, 'n mestizo, kon sy mede -laneros langs die R o Apure oortuig dat Boves (wat laat in 1814 in die geveg vermoor is) verkeerd was: dat die Spaanse, nie die criollo patriotte nie , was die ware vyande van sosiale gelykheid. Die bondgenootskap van sy felle kavaleriste met Bolvar was onontbeerlik tydens die kritieke stadium van die onafhanklikheidstryd van 1816-2020. 'N Ander caudillo -hoof met die naam Manuel Piar, nadat hy sy swart en pardo -troepe uitdruklik aangemoedig het om hul aansprake op sosiale verandering te beweer, is egter onmiddellik gevange geneem, verhoor en tereggestel onder leiding van Bolvar. Hierdie meedoënlose geaardheid van Piar as 'n vyand van die oorsaak van onafhanklikheid, versterk Bolvar se statuur en militêre leierskap as die 'maksimum caudillo'.
Geleë naby die mond van die R o Orinoco, het Bolvar die koninklike magte in die ooste verslaan met die hulp van etlike duisende vrywillige Europese rekrute, veterane van die Napoleontiese oorloë. Alhoewel Caracas in royalistiese hande gebly het, het die kongres van 1819 in Angostura (die huidige Ciudad Bolvar) die Derde Republiek gestig en Bolvar as sy eerste president aangewys. Daarna het Bolvar sy troepe vinnig oor die llanos en in die Andes ingelui, waar 'n verrassingsaanval op die Spaanse garnisoen by Boyac , naby Bogot , die royalistiese magte gelei en New Granada bevry het. Byna twee jaar later, in Junie 1821, het Bol var se troepe die beslissende Slag van Carabobo geveg wat Caracas bevry het van die Spaanse bewind. In Augustus vergader afgevaardigdes uit Venezuela en Colombia by die grensstad C cuta om die Grondwet van die Republiek Gran Colombia formeel te onderteken (sien woordelys), met sy hoofstad in Bogot . Bolvar is as president aangewys en Francisco de Paula Santander, 'n Colombiaan, is as vise -president aangewys.
Bolvar het egter die stryd om die bevryding van Spaanse Amerika voortgesit en sy magte gelei teen die royalistiese troepe wat in Ecuador, Bolivia en Peru oorgebly het. Intussen was die Bolivariese droom van Gran Colombia polities onwerkbaar. Bol var se mede -Venezolane het sy vyande geword. Koning Ferdinand, na 'n opstand van 1820 deur liberale in Spanje, het die politieke wil verloor om die opstandige Amerikaanse kolonies te herstel. Maar die Venezolane het self wrok uitgespreek omdat hulle weer uit die verre Bogot regeer word .
Venezolaanse nasionalisme, polities en ekonomies gesentreer in Caracas, was al meer as 'n eeu 'n steeds groter krag. Gedurende die 1820's is die Venezolaanse nasionalisme beliggaam in die figuur van generaal Pez. Selfs die geweldige aansien van Bolvar kon die historiese werklikheid van nasionalisme nie oorkom nie, en in 1829 het Pez Venezuela gelei in sy skeiding van Gran Colombia. Pez beveel die sieklike en vriendelose Bolvar in ballingskap. Kort voor sy dood in Desember 1830 het die bevryder van Noord -Suid -Amerika sy pogings tot eenheid in Latyns -Amerika vergelyk met dat hy "die see geploeg het".
Die kontinentale kongres stem vir onafhanklikheid
Die kontinentale kongres het op 1 Julie weer vergader, en die volgende dag het 12 van die 13 kolonies die resolusie van Lee vir onafhanklikheid aangeneem. Die proses van oorweging en hersiening van Jefferson se verklaring (insluitend Adams ' en Franklin 's korreksies) het op 3 Julie en tot laat in die oggend van 4 Julie voortgegaan, waartydens die kongres 'n vyfde van sy teks verwyder en hersien het. Die afgevaardigdes het egter nie die belangrikste aanhef aangebring nie, en die basiese dokument bly die woorde van Jefferson. Die kongres het die onafhanklikheidsverklaring amptelik later op die vierde Julie aanvaar (hoewel die meeste historici nou aanvaar dat die dokument eers op 2 Augustus onderteken is).
Die Onafhanklikheidsverklaring het 'n belangrike punt in die geskiedenis van demokrasie geword. Benewens die belangrikheid daarvan in die lot van die jong Amerikaanse nasie, het dit ook 'n geweldige invloed buite die Verenigde State uitgeoefen, veral in Frankryk tydens die Franse Revolusie. Saam met die Grondwet en die Handves van Regte kan die Onafhanklikheidsverklaring gereken word as een van die drie noodsaaklike stigtingsdokumente van die Amerikaanse regering.