P.D. van der Walt meen byvoorbeeld dat die “agtergrondgeskiedenis” bydra tot die leeservaring en aan die gedigte van onthou en verlang ‘n dringendheid en intensiteit verleen wat die bestes ‘n ontroerende leesgebeurtenis maak. Kyk na die Kerk van Laodicéa in Op. 3:17: “Want jy sê: Ek is ryk en het verryk geword en het aan niks gebrek nie; en jy weet nie dat dit jy is wat ellendig en beklaenswaardig en arm en blind en [naak] is nie.” Van Griekwapsalms in die gebed vir die Noord-Kaap (Hans du Plessis) tot kritici. Vergelyk die openingsgedig, “Opsomming”: waar sou so ’n abstrakte parafrase ooit ’n gedig kon wees? Seker een van die belangrikste aspekte van die verhaalgegewe in sommige eietydse liriese gedigte, soos ek dit bedryf en ook Danie Marais, is ’n sekere illusie van die afwesigheid van poëtiese vernuf of styl (uiteraard is dit slegs ’n illusie, want die styl is opsetlik versteek). Hierdie meganisme plaas die verhaalgegewe onomwonde op die voorgrond, juis deur middel van die oënskyknlike afwesigheid van retoriese middelle.