Ek skaam my nie vir die evangelie nie!Deur DC Coetsee Foto: pixabay.com “Ek skaam my nie vir die evangelie nie…!” (Romeine 1:16) Dit is Paulus se uitdagende antwoord in 55 n.C. op die oorweldigende kultureel-politieke aanval op die evangelie (goeie nuus) van God se Koninkryk, wat gekom het deur die lewe, sterwe, opstanding en hemelvaart van Jesus Christus. Die outentieke Christendom van vandag is in dieselfde situasie – en die reaksie kan nie anders wees nie. Watter aanval? Gedurende die afgelope ongeveer 1400 jaar het die “Christelik-Westerse” kultuur dominant geraak in die wêreld – en met reg. Geen ander kultuur het soveel bygedra tot die algemene welsyn van die mensdom nie (sien Dominion: How the Christian Revolution remade the world van Tom Holland, ŉ nie-Christelike historikus). Dit was die katalisator vir die ontwikkeling van positiewe bydraes van talle kulture tot ŉ samehangende model vir die ontwikkeling van die natuur- en ander wetenskappe wat menslike lewensgehalte en -verwagting verstommend verbeter het. Miskien 90% van hierdie uitvindings en ontdekkings het in die “Christelike” Wes-Europa plaasgevind – en die “goodies” daarvan word deur die mensdom begeer en nagejaag. Vanaf ongeveer 1960 het ŉ weerstand teen veral die etiese norme (moraliteit) van hierdie kultuur tot uiting begin kom. Dit het uitgebrei tot ŉ hedendaagse aanval op elke aspek van die “Christelik-Westerse” kultuur. Die doel is om dit te vervang met ŉ sekulêre kultuur in totale opposisie met die waardes en praktyke wat vir die afgelope 1400 jaar aanvaar is as die voorwaardes en doelwitte vir ŉ menswaardige bestaan. Maar wat is dan nuut? Die ware evangelie is nog altyd aangeval – soos Jesus voorspel het en sy volgelinge getroos het: “Geseënd is julle wanneer die mense julle beledig en vervolg… want julle loon is groot in die hemel… so het hulle immers ook die profete voor julle vervolg.” (Matteus 5:11,12). Paulus sê die evangelie is ŉ aanstoot vir die Jode en onsin vir die Grieke (1 Korintiërs 1:23). Wat nuut is, is dat ons hier te doen het met ŉ aanval vanuit die hart van die “Christelik-Westerse” kultuur. Die Jode en die Grieke het van buite aangeval, vanuit ŉ “meerderwaardige” kultuur. Die Jode: “Ons het Moses en die profete – direk deur Jahweh gegee!” en die Grieke: “Ons het die filosowe en die hele Hellenistiese kultuur, kyk net na ons kulturele prestasies!”. Christene is dus beskou as bejammerenswaardige oningeligtes en dommes. Die Islamitiese aanval in die Middeleeue was van buite op vervloekte “honde” wat Allah nie ken nie. Die nuwe aanslag is van binne. Dit het oorweldigend die krag van byvoorbeeld die kommunikasiemiddele (uitgevind deur mense van die “Christelik-Westerse” kultuur) aan hulle kant. Die universiteite (die meeste klassieke universiteite het uit die kerk ontstaan) word deur Christelik-vyandige (of sogenaamde “neutrale”) personeel beheer en uitgesproke Christene word vooraf gediskwalifiseer. “Die wetenskap” word meestal vanuit ŉ volslae sekulêre en evolusionêre paradigma aangebied. Die meeste Christene is salig onbewus van hierdie allesomvattende aanval op die kultuur wat hulle as vanselfsprekend aanvaar – of hulle “major in minors” (soos genoem deur Ranald Macaulay, skoonseun van Francis Schaeffer), bestee hulle tyd en energie aan onderlinge gevegte en bykomstighede wat min te doen het met die omvattende bedreiging en die gemeenskaplike vyand. En die grootste tragedie is: hulle gebruik nie Paulus se raad aan die eerste Christene wat dieselfde stryd moes aanpak nie: “Ek skaam my nie vir die evangelie nie, want dit is die krag tot verlossing vir elkeen want glo…!” Hulle is inderdaad “skaam”! Dis verbasend, want hedendaagse Christene het iets bykomend wat daardie eerste Christene nie gehad het nie: die getuienis van die geskiedenis!