Die uitruil van prinsesse - Inligting
Die uitruil van prinsesse
Titel: Die uitruil van die twee prinsesse van Frankryk en Spanje op die Bidassoa in Hendaye, 9 November 1615
Datum getoon: 9 November 1615
Afmetings: Hoogte 394 cm - Breedte 295 cm
Prentverwysing: 02-000804 / INV1782
Die uitruil van die twee prinsesse van Frankryk en Spanje op die Bidassoa in Hendaye, 9 November 1615
'N Swak geplaasde doek?
In 1622, Marie de Medici het 'n bestelling van die beroemde Antwerpse skilder Rubens geplaas vir 'n reeks doeke wat bedoel is om 'n tematiese siklus te vorm en die westelike galery van die splinternuwe Luxemburgse paleis te versier. Vrou vanHendrik IV en moeder van Lodewyk XIII, Marie de Medici die mag uitgeoefen gedurende die jare 1610-1617, voordat sy tot 1621 deur haar seun ontslaan is. Die siklus wat deur Rubens geskilder is, was bedoel om die wederkoms van 'n koningin wat deur die uitoefening van gesag.
In die galery van die Luxemburgse paleis, waarin die skilderye chronologies gerangskik is, Die uitruil van die twee prinsesse tussen geplaas is Die vangs van Juliers (Julie 1610) en Die meerderheid van Lodewyk XIII (Oktober 1614), terwyl die dubbele koninklike troue in 1615 plaasgevind het. Om aan te toon dat die gebeurtenis tydens die regentskap van die koninginmoeder plaasgevind het, eerder as na die verklaring van meerderheid van die koning, is dit gee dit al die eer.
'N Dubbele portret met perfekte simmetrie
Elke prinses word vergesel deur 'n allegorie van haar tuisryk. Aan die regterkant, Frankryk geklee in 'n flou blou jas en 'n helm gedra, gryp die nuwe koningin van Frankryk aan die arm en gee Madame Élisabeth aan Spanje. Dit word beliggaam deur 'n ander vrou (en nie deur 'n "More" soos bepaal in die voorbereidingsprogram vir die voltooiing van die siklus nie), 'n perfekte simmetrie van Frankryk. Voor, Anne van Oostenryk, Infanta van Spanje en 14-jarige suster van Philip IV, word koningin van Frankryk deur haar huwelik met Lodewyk XIII; sy het reeds die kleredrag van haar gasheerland aangeneem en dra 'n Franse rok. Van haar kant, binnekort dertien, dra Elisabeth van Frankryk 'n rok met 'n Spaanse romp; suster van Lodewyk XIII. Sy is pas deur middel van gevolmagtigde met Philippe IV van Spanje getroud en is gereed om by hom aan te sluit.
In die lug, 'n dans van putti geteken deur Felicity kondig oorvloed aan en die goue era waarvan die dubbele huwelik belowend is. Die goue reën wat uit die cornucopia uitgegiet is, dui baie eksplisiet op die vrugte wat getrek sal word uit die dinastiese toenadering tussen Frankryk en Spanje. Naiads en riviere neem deel aan die jubel op die voorgrond en herinner aan die konteks van die uitruil op 'n brug wat oor die Bidassoa strek, die grens tussen die twee koninkryke.
Die afwesigheid-teenwoordigheid van die koninginmoeder
Rubens teken 'n skildery wat sterk gekenmerk word deur allegorie en die enigste in die reeks waaruit Marie de Medici fisies afwesig is. Die koninginmoeder hoef nie voorgestel te word nie, want die dubbele huwelik is haar werk in die oë van die nageslag; skildery is op sigself 'n simbool van die Medicean-aksie. Dit is die rede waarom die fisiese afwesigheid verdwyn ten gunste van die simboliese teenwoordigheid, by uitstek sterker en meer suggestief. Marie de Médicis onderhandel langdurig oor die vereniging van die twee grootste Katolieke krone van Europa, en dink so om vrede te handhaaf in die vervlegtheid van dinastiese bande. Sy het haar saak in 1615 gewen en die uitruil van prinsesse het op 9 November van daardie jaar plaasgevind. Die huwelike het egter nie die Franse geopolitiek ontwrig nie, wat sy netwerk van protestantse alliansies binne die ryk behou het.
Marie de Medici het veral aandag gegee aan die Spaanse dubbele huwelik; dit was vir haar 'n motief van persoonlike glorie met Europese gevolge. Die herbevestiging van die belangrikheid van huwelike was dus 'n manier om te reageer op die kritiek en rebellies waarvoor dit tydens die regentskap die voorwendsel was. Om dit te doen in 1622, toe Marie de Medici ná vyf jaar van vervreemding weer 'n plek in die raad saam met Lodewyk XIII kry, was om die vorige regering van die koninginmoeder te legitimeer. In die vroeë 1620's kon die huwelik van Lodewyk XIII en Anne van Oostenryk egter nie as 'n sukses beskou word nie, weens die verhoudingsafstand tussen die twee huweliksmaats en die onvermoë van die egpaar om 'n manlike erfgenaam te verwek - dit was eers in 1638 om die geboorte van die toekoms te sien Lodewyk XIV.