Hoe het stede in die Middeleeue gewerk? - Inligting
Moderne fiksie is dikwels gevul met fantasie -weergawes van die Middeleeue, uit Heer van die ringe aan Speletjie van trone, en alles tussenin, maar hoe het die werklikheid van hierdie troep gewerk?
Daar sou natuurlik boere gewees het wat produkte op markte geskep en verkoop het, en smede, perde reggemaak en wapens en wapens gemaak het - maar wat van die ander? Hoe het mense dit bekostig om te lewe? Ek besef dat daar in daardie dae geen middelklas was nie, maar die gemiddelde persoon sou steeds 'n huis gehad het.
Byvoorbeeld, in 'n 13de -eeuse stad soos Conwy in Wallis: Wat sou die gemiddelde persoon gedoen het vir geld wat binne die stadsmure gewoon het? Hoe het hul weergawe van kapitalisme werk?
Om dit anders te stel, kan dit makliker wees om te antwoord:
Wat sou kinders met hul dag gedoen het?
Wat sou vroue met hul dag gedoen het?
Wat sou mans met hul dag gedoen het?
En hoe sou hulle dit kon bekostig om te eet en te lewe?
Die lewe in die Middeleeue was op die manier wat u vra, nie veel anders as nou nie. Miskien wil u The Canterbury Tales deur Chaucer lees. In baie van die verhale skets hy 'n prentjie van die daaglikse lewe in die Middeleeuse Engeland, en u sal sien dat dit nie te veel anders was as nou nie.
Om 'n paar van u spesifieke punte te beantwoord:
Die middelklas: daar was beslis 'n middelklas. In Engeland het die middelklas twee hooftipes mense ingesluit: villeins en yeoman. 'N Villein was 'n huurderboer wat gebonde was aan die land, 'n slaaf. 'N Jongman het sy eie grond besit. Die meeste handelaars, kunstenaars en tegnici was juweliersware.
Huise: mense het wel huise gehad, maar hulle was eenvoudiger en kleiner as vandag. 'N Baie algemene ontwerp was 'n ronde huis met 'n enkelkamer en 'n grasdak. Die vloer was vuil, maar was bedek met sagte biesies, genaamd "dors". U sou op 'n strooi matras of op 'n bed slaap as u gesond was. 'N Jongmens, of 'n armer, sou net op geweefde strooimatte slaap.
Kinders: baie jong kinders het geen klere gehad nie, maar 'n kombers, maar as hulle drie of vier was, het hulle moontlik 'n tuniek gekry, tensy hul ouers regtig arm was. Daar was geen skool nie, so kinders het net rondgehardloop en gedoen wat hulle wou, tensy hulle take moes doen of werk deur hul ouers gegee het. Sodra 'n kind ongeveer 6-8 jaar oud was, kon hulle werk met naaldwerk en ander eenvoudige take, varkies voer of wat ook al. Arm gesinne laat hul kinders soms teen hul wil werk om geld te help verdien. Dit sou lei tot weghol.
Vroue: Sommige vroue sou getroud wees en doen wat nodig is in die huis. Die maak van lap en klere het baie tyd gekos, wat vroue besig gehou het. Baie vroue sou onlosmaaklik wees, spinnekoppe, vrye geeste of weduwees. Sulke vroue sal werk vir 'n lewende wese, wel, spinnekoppe (jy het seker geraai) of breiers. Daar is gewoonlik sekere beroepe opsy gesit vir alleenstaande vroue, soos biermaak. Baie vroue was dokters/kruiedokters en hoerery was algemeen.
Mans: Mans het al die werk gedoen wat u sou verwag. 'Amptelike' of staatsondersteunde werksgeleenthede was ietwat skaarser as nou, so mans het dikwels meer off-hand-take gehad as handwerkers, of wat 'hande' genoem is, terwyl hulle werk gedoen het. Daar was baie boemelaars, bedelaars en sakdames, en daar was geen opsluiting van mal mense soos dit nou is nie, so almal met 'n verstandelike gestremdheid het net rondgedwaal. Hulle is "dwase" genoem.
Eet: Dit was 'n bietjie moeiliker om kos te kry as wat dit nou is, maar in die dorpe was daar gewoonlik 'n stokperdjie. U kan ook gereeld werk vind om slote te grawe of hout te sny. Wanhopige mense kan wurms, brandnetels, sade en ander sulke wilde kos eet. Kerke het kos gegee, net soos nou. Gewone kos in Engeland was gars- of rogbrood. Selfs 'n werkende arbeider kan genoeg maak om vir brood en 'n paar ekstra te betaal. Die meeste mense het ten minste 'n houtbak en lepel gehad. 'N Regtig arm mens sou met hul hande eet. 'N Jongman het gewoonlik 'n vurk, mes en lepel met bordjies en koppies. Die tafel vir die meeste mense was soos wat 'n parkbank en tafel vandag sou wees. Stoele is slegs vir die hoër middelklas en hoër. Die meeste mense kon ten minste een keer per week vis of vleis bekostig, en vette en soetgoed word verruil om sop te maak, wat die meeste mense elke dag eet. 'N Algemene gereg was pap, hawer of gars gemeng met melk, wat ons vandag' graan 'sou noem.
U vraag bevat groot hoeveelhede moderne fantasie.
Stel u eerstens voor dat niks deur die oorgrote en oorweldigende meerderheid van die bevolking gekoop of verkoop kan word nie. Munt bestaan ​​nie of sirkuleer nie vir die meeste mense nie.
Daar sou natuurlik boere gewees het wat produkte op markte geskep en verkoop het
Nope. Boere is 'n moderne instelling wat verband hou met kapitalisme en geslote veldstelsels. Lees Wikipedia se artikel oor die ekonomie van Engeland in die Middeleeue. Die meeste grond is toe as aandele van 'n kollektiewe gemeenskap onder lyde van 'n heer gehou. Plaaslike en streeksbelasting het 'n groot deel van die oorskot geëet, wat in direk verbruikbare of gestoor goedere was. Daar was geen mark nie. Boere produseer oormaat vir belasting, of oormaat as direk onttrek "arbeid" arbeid. Lords het van regte gebruik gemaak om oondbou, meulbou, bierbrouery en dies meer te beperk om surplusse te onttrek, grootliks in direkte vorm.
Af en toe lek van produkte na markte was nie die primêre vorm waarin boere hulself voortplant nie. Produksie spesifiek vir die mark was ongewoon.
maar wat van die ander? Hoe het mense dit bekostig om te lewe? Ek besef dat daar in daardie dae geen middelklas was nie, maar die gemiddelde persoon sou steeds 'n huis gehad het.
Onwaarskynlik. Die gemiddelde persoon was algemeen en waarskynlik vroulik, en het dus niks besit nie. Eienaarskap word gewoonlik uitgelê op grond of 'vaste eiendom' wat geërf is onder mans wat groot gesinsnetwerke beheer het. Stedelike reg het stadig ander eiendomsbegrippe ontwikkel, maar dit was beperk. Die gemiddelde persoon het beweeg tussen rondloper (as 'n grondlose persoon), 'bosse' of 'woestyne' wat onwettig gevestig is (beboste of potensieel landbougrond), 'n arm boer of 'n gewone mens met gemeenskaplike regte, maar geen grondaandeel nie, met 'n halwe grondaandeel , met volle aandele, of meer as een aandele, genoeg om daglone te huur. Oor generasies. Oor generasies kan grond uit 'n manlike oorheersde familie vloei, of iemand kan die reg hê om wettig te vestig.
Die stedelike bevolking was min, net soos die kontantekonomie. Die interaksie tussen stedelike en landelike ekonomieë het plaasgevind deur gereelde belastingmarkte (dikwels gesinchroniseer met rondgaande howe, of hofdae, of teregstellingsdae, of godsdienstige feeste), en groot feeste wat gesinkroniseer is. Dit het voldoende interaksie tussen luukse en daaglikse verbruiksgoedere moontlik gemaak-almal skaars en arm.
Geen kapitalisme in die 13de eeu nie. Persone wat nie 'n lisensie het om 'n vaardigheid te beoefen nie, sou in hongersnood en straf lewe (wat dikwels uit vrydorpe geslinger word of as slawe / in slawerny gebring word). Persone met duidelike vrye regte, maar geen handel nie, sou bloot honger ly. 'N Gesin met 'n handelsreg sou sy posisie geslagte lank terug versterk het, en vertrou op tradisionele handelsmoondhede om die maatskaplike erkenning (en afdwinging van priesters en willekeurige sosiale geweld) op die gepaste pryse vir hul arbeid te verkry. 'N Paar gesinne sou rykdom gekonsentreer het, maar dit sou nie vloeibare kapitaal wees nie, dit sou statiese tekstiele wees wat gebruik word vir uitstalling, of doeke. Ons weet dit uit die goddeloosheid waarmee kerklui en edeles 'opsigtelike' wette op ryk stedelinge gedwing het om te keer dat hulle hoede te groot dra, mantels met te veel voue of te lang skoene.
Enige rykdom sou luuks vertoon word om die bestaande beginsels van klasstatus en handhawing van 'stasie' op armes af te dwing. Geen kapitaal het as sodanig in dorpe gesirkuleer nie.
Om dit anders te stel, kan dit makliker wees om te antwoord: Wat sou kinders met hul dag gedoen het?
Werk, speel, bid en kan honger ly. Formele opvoeding was 'n beperkte stroom wat gebruik is om die geestelikes te reproduseer en 'n beperkte poel van staats- en kerkwerknemers.
Werk aan die primêre produksie van die huishouding en grootgemaakte kinders. Aangesien 'industrie' in die sin van nuttige arbeid heeltemal handwerk was, het vroue saam met hul mans gewerk, en mans het saam met hul vroue gewerk. 'N Lisensie om handel te dryf was 'n lisensie vir alle persone in die huis om die handel onder die beheer van die hoofman uit te voer.
Dieselfde as vroue. Net soos hulle vroue sou hulle in God se genade verlossing gesoek het. Hulle sou probeer het om hul rykdom aan die beste krag te toon. Om ander te onderwerp terwyl hulle hul "ou" (lees onlangs uitgevinde) feodale regte beskerm.
Grootliks deur die vervaardiging van ongelooflik beperkte luukse goedere, en die sirkulasie hiervan deur rekeningstelsels word selde met muntstukke afgehandel. 'N Groot aantal van hulle sou heeltemal afhanklik wees van liefdadigheid, of om 'n gebonde lid van 'n kragtige huishouding en diens te word.
En natuurlik is die alternatief om dood te gaan van honger, of om byna totale kindersterftes en vroeë volwasse sterftes as gevolg van siektes te hê, sodat u gesin sterf eerder as om meer mense te produseer.
U voer 'n fantasie wat u besit in die pre-moderne ekonomie in. Die pad vorentoe is deur die streng ekonomiese geskiedenis te lees, soos dié wat in die Middeleeue in die Engelse Ekonomie van Engeland aangehaal is.
Middeleeuse tye en toernooi is 'n gesinsdiner-teater met toneelstukke in die middeleeuse styl, swaardgeveg en stoot. Medieval Times Entertainment, die beheermaatskappy, het sy hoofkwartier in Irving, Texas. 
Daar is tien plekke: die nege in die Verenigde State is gebou as replika van die 11de-eeuse kastele  die tiende, in Toronto, Ontario, Kanada, is in die CNE-regeringsgebou geleë.  Vertonings word uitgevoer deur 'n rolverdeling van ongeveer 75 akteurs en 20 perde op elke plek.
Binne die middeleeuse bordeel
Hoe was die lewe vir die Middeleeuse prostitute? 'N Saak in die Duitse stad Nördlingen onthul 'n helse wêreld van uitbuiting en geweld.
In die winter van 1471 het die munisipale raad van Nördlingen in die suide van Duitsland kennis geneem van 'n skandaal in die openbare bordeel van die stad. Dit het 'n kriminele ondersoek na die optrede van die bordeelhouer, Lienhart Fryermut, en sy lewensmaat, Barbara Tarschenfeindin, veroorsaak. Nadat hy al 12 die prostitute wat destyds in die bordeel werk ondervra het, het die raad verneem dat die kombuismeisie van die bordeel, 'n vrou met die naam Els von Eystett, tot prostitusie gedwing is en gevolglik deur een van haar kliënte swanger geraak het. Toe Barbara dit agterkom, het sy Els gedwing om 'n aborsie te drink wat sy self gemeng het, met die gevolg dat Els 'n manlike fetus aborsie gehad het wat volgens die ander vroue ongeveer 20 weke oud was.
Nadat sy Els net 'n paar dae later teruggekeer het na die werk en haar tot geheimhouding gesweer het, het dinge vir 'n paar weke weer normaal geword op die bordeel. Maar dit was nie lank voordat sommige van die prostitute onder mekaar begin praat het oor wat gebeur het nie. Die een, Barbel von Esslingen, het 'n emmer water na Els se kamer gebring terwyl sy leed gelê het en die kind se lyk op 'n bank sien lê het. Nadat Barbara gehoor het hoe sy praat oor wat sy gesien het, het sy Barbel weggestuur om in die openbare bordeel in die nabygeleë Ulm te gaan werk. Maar dit was te laat om skinder oor die voorval te stuit. Sommige gewone kliënte het selfs begin praat oor wat gebeur het, en het hardop gewonder hoe dit kan wees dat Els, 'wat groot was, nou so klein' was.
Dinge het kop uitgesteek toe twee amptenare van die stadsraad wat verantwoordelik was vir die monitering van die bordeel, besoek afgelê het. Hulle het aan die vroue gesê dat gerugte oor wat gebeur het, senior lede van die raad bereik het en dat 'n ondersoek op hande is. In 'n woedende konfrontasie het Lienhart op die vroue ingebars terwyl hulle geëet het, en 'n woeste pak slae aan Els gelewer, terwyl sy uitdagend teruggekeer het dat hy haar arms en bene moes afkap om haar stil te hou. Later, toe dit uiteindelik vir Barbara en Lienhart duidelik geword het dat hul toesmeer misluk het, het hulle Els in die geheim genader om haar 'n winskopie aan te bied.
In ruil vir haar stilte, stem hulle in om die skuld wat sy aan hulle skuld, te verminder, en sy sal die volgende dag rustig wegglip terwyl die vroue aandete eet. Els het ingestem, en toe die tyd aangebreek het om die plan uit te voer, het Barbara haar na die kombuis gestuur om 'n beker melk te gaan haal. Toe Els die bordeel verlaat en na die stadspoort gaan, het Barbara 'n opmerking gemaak oor die vraag waarheen sy gegaan het en die vroue beveel om die bordeel vir haar te soek. Maar, soos een van die prostitute, Margrette von Biberach, later getuig het, het Els hulle al alles vertel van die geheime plan. Selfs terwyl hulle by die soektog aangesluit het, het 'almal van hulle geweet hoe dit werklik gaan'.
Die besigheid van bordele
Nördlingen is vandag 'n rustige en welvarende plek, halfpad langs die Romantic Road, 'n stuk van 'n paar van die bekendste toeriste-monumente in Duitsland. Die opvallendste kenmerk daarvan is die geheel en al ongeskonde middeleeuse ringmuur wat die stad omsingel, 'n bewys van die betekenis wat dit in die verlede gehad het. Onder ander noemenswaardige gebeurtenisse word Nördlingen geassosieer met twee van die bloedigste gevegte van die Dertigjarige Oorlog en met 'n besonder woeste heksegal, wat 'n heldin gemaak het van een van sy burgers, die herbergier Maria Holl, wat 60 sessies van marteling deurstaan ​​het sonder om te bely . In 1932 sou die stad Adolf Hitler huisves, wat 'n toespraak daar gehou het enkele maande nadat hy die presidensiële verkiesing vir Paul von Hindenburg verloor het.
In die Middeleeue het Nördlingen ryk geword op grond van die tekstielhandel, wat 'n aansienlike bevolkingsuitbreiding aangevuur het en groot eise aan die stadsraad gestel het om vrede en stabiliteit aan sy burgers te bied. Soos baie ander dorpe in Wes -Europa, was die verskaffing van 'n openbare bordeel een deel van hierdie vergelyking. In 'n argument wat vandag nog steeds gebruik word, is die lisensie van prostitusie en die konsentrasie daarvan waar dit gesien en gereguleer kan word, as 'n mindere euwel beskou as om dit ongemerk te laat floreer. Hierdie rede is onderskryf deur nie minder nie 'n figuur as Sint Augustinus, wie se verhandeling Regtig het opgemerk dat 'as u hoere uit die samelewing verwyder, alles vanweë wellus onrustig sal wees'. In dele van Wes -Europa waar gelisensieerde prostitusie die norm was - 'n gebied wat Suid- en Sentraal -Duitsland, Noord -Italië, Suid -Frankryk, die Lae Lande en Iberia insluit, maar nie Engeland nie - is prostitusie dus 'n uitlaatklep vir jong en ongetroude mans wat andersins 'eerbare' vroue in gevaar kan stel. In sommige stede, veral Florence, was prostitusie ook veronderstel om mans van sodomie te weerhou.
Alhoewel daar 'n paar plaaslike variasies was, het die meeste Duitse dorpe met bordele wat gelisensieer was, 'n soortgelyke model gevolg. Die bordeel is deur die stad gekoop en aan 'n bordeelhouer verhuur (op baie plekke 'n man, hoewel soms 'n vrou), wat verantwoordelik was vir die daaglikse bestuur daarvan. Die bewaarder het belasting betaal aan die owerhede in ruil vir die reg om kostes en verblyf aan prostitute wat in die bordeel woon, te betaal en om 'n derde van die fooi wat hulle aan kliënte hef, te betaal. Verdere inkomste kan verkry word deur voedsel en drank te verkoop. Nadat hulle betaal het vir kamer en kos, kon prostitute die res van hul verdienste behou, asook enige wenke wat 'n kliënt hulle kon gee.
Breë aanvaarding van die sosiale nut van prostitusie het verseker dat dit 'n baie sigbare deel van die laat -Middeleeuse stedelike lewe was. In baie stede het die sosiale rol van prostitute uitgebrei tot burgerlike optredes, waar hulle as deelnemers aan danse, troues en die intogstoetse van groot regeerders as deel van die gasvryheid van die stad beskou kon word. Die gevolg van die keiser Sigismund geniet vermoedelik die gasvryheid van bordele wat in 1414 deur dorpe oopgemaak is, terwyl 'n staaltjie wat aan Frederik III geheg was, hom sien verwelkom by die poorte van Neurenberg in 1471 deur prostitute wat hom gevange geneem het 'n goue ketting, wat hom eers bevry na die betaling van 'n losse losprys.
Ten spyte van hierdie erkenning van hul rol in die samelewing, word prostitute in vergelyking met eerbiedwaardige vroue en dogters as oneerlik en sondig beskou. Deur die loop van die 1400's het enige vrou wat verdink word van onwettige seks, die risiko loop om gelykgestel te word aan die hoer van die bordeel en kan sy selfs deur die owerheid met geweld daar geplaas word. Dit was egter nie noodwendig 'n eenrigtingreis nie. Vroue wat op bordele was, hoop om weg te gaan deur genoeg te spaar vir 'n bruidskat wat hulle in staat stel om te trou en 'tot eer' te gaan. Deur dit te doen, volg hulle moontlik die voorbeeld van een van die kragtigste verlossingsimbole van die Christendom, Maria Magdalena, wat dikwels in die laat Middeleeuse preke uitgebeeld word as 'n prostituut.
Soos baie van die mense in die Middeleeue wat nie deel was van die sosiale elite nie, is die lewens van prostitute byna uitsluitlik aan ons bekend uit verslae van geletterde, meestal manlike waarnemers. Soos die historikus Ruth Mazo Karras opgemerk het, hoewel die konsep van hoerery 'n groot rol gespeel het in die polisiëring van die seksuele gedrag van vroue op alle vlakke van die samelewing, is die stemme van prostitute self feitlik onbekend. Die getuienis van die Nördlingen -vroue is dus uniek om ons 'n blik op die wêreld van laat -Middeleeuse prostitusie te gee vanuit die perspektiewe van prostitute self. Wat vertel die Nördlingen -vroue ons oor hierdie wêreld? En watter ooreenkomste kan getrek word tussen hulle ervarings en dié van vroue wat vandag in die sekshandel handel?
Die strafregtelike ondersoek wat deur die Nördlingen -stadsraad uitgevoer is, het volgens twee primêre ondersoeke verloop. Eerstens was daar die beweerde aborsie van die kind van Els von Eystett. Aborsie ('n daad wat destyds dikwels in verband gebring is met kindermoord) was 'n ernstige misdaad wat 'n verbanning uit die stad kan verdien, anders as in ander dele van Wes -Europa; dit was nog nie algemeen in die suide van Duitsland om diegene wat daaraan skuldig bevind is, tereg te stel nie. Interessant genoeg lyk dit asof Els self nooit onder verdenking was dat sy haar kind geaborteer het nie. Dit lyk asof die raad van die begin af die verhaal van die ander vroue in die bordeel vertel het, wat haar as die onskuldige party uitgebeeld het. Die meeste besonderhede van hierdie vertelling is eintlik deur slegs drie van hulle verskaf: Els en twee ander, Margrette von Biberach en Anna von Ulm. Dit lyk asof beide vroue 'n spesiale vertroueling van Els was gedurende die traumatiese gebeure en beskryf het dat sy haar ondersteun en vertroos terwyl sy in pyn was. Els het self getuig in die nabygeleë stad Weissenburg, waarheen sy gegaan het nadat sy die bordeel in Nördlingen kon verlaat. Dit het 'n mate van samewerking tussen die twee stelle owerhede genoodsaak, blyk uit korrespondensie wat by die verhoor aangeteken is-'n bewys van die erns waarmee die stadsraad Nördlingen die saak behandel het.
Die tweede helfte van die ondersoek het die vorm aanneem van 'n algemene ondersoek na die werksomstandighede in die openbare bordeel. Hier het die raad besluit om te ontdek of en hoe Lienhart Fryermut die eed van die eed as bordeelhouer verbreek het, gesweer toe hy in 1469 begin werk het. Sulke ede was 'n algemene manier om bordele in Duitse dorpe te reguleer. Omdat bordeelonderhoud so 'n onbetwisbare beroep was, vergelykbaar met dit waarna die historikus Kathy Stuart verwys as die 'besoedelde handel' van die hangman, en 'n persoon wat sy pligte verbind deur 'n eed wat aan God gesweer is, 'n sterk vorm van regulering bied wat die owerhede toegelaat het om diegene wat hul posisie misbruik het, maklik af te maak.
Soos duidelik geword het toe die Nördlingen -vroue hul getuienis begin lewer het, was daar meer as genoeg bewyse om aan te dui dat Lienhart dit gedoen het. Anders as die aborsie -ondersoek waarin 'n klein aantal belangrike getuies baie van die relevante bewyse gelewer het, is bewyse vir hierdie deel van die ondersoek versprei oor die getuienis van byna al die vroue. Hulle verklarings toon aan dat, hoewel die meeste van hulle bloot die vrae wat die raad aan hulle gestel het, beantwoord het, 'n aantal vroue die kans gewaag het om addisionele inkriminerende besonderhede te gee oor die maniere waarop hulle deur Lienhart en Barbara misbruik en misbruik is.
Die eerste wat voor die raad gekom het, was Anna von Ulm. Anna het haar getuienis begin deur te sê dat 'die bordeelbewaarders haar en die ander baie hard behandel' en dat 'hulle die vroue dwing en dwing om op onvanpaste tye geld te verdien, naamlik op heilige Saterdagaande wanneer hulle Maria, die waardige moeder, moet eer van God, en moet sulke werk vermy '. Sy het hierby bygevoeg dat sy en byna al die vroue in die bordeel verkoop is, waaronder een van so ver as Italië, en almal baie skuld aan Lienhart gehad het. Sy het gesê dat hy en Barbara 'die vroue dwing om mans na hulle toe te laat kom, en as hulle nie wil nie, word hulle geslaan'. In 'n soortgelyke trant het sy beweer dat 'wanneer die vrouens 'n vroulike siekte [menstruasie] het, hulle gedwing word om geld te verdien en mans na hulle toe te laat'.
Anna verduidelik toe hoe sy en die ander skuld gekry het. Toe dit duidelik word, het Lienhart hulle blootgestel aan 'n reeks willekeurige aanklagte wat nie net hul verdienste uitgewis het nie, maar ook verseker dat hulle vasgekeer was deur steeds groter skuld, wat hy as voorwendsel gebruik het om hulle te verbied om sy diens te verlaat. . Alhoewel dit nie streng onwettig was nie - talle werkgewers in hierdie era het beperkings op hul werknemers se bewegingsvryheid opgelê en besittings kon konfiskeer om te verhoed dat hulle wegkom, maar die groot omvang van Lienhart se uitbuiting maak dit 'n uitsonderlike geval.
Sy praktyke het ingesluit om hul wenke in beslag te neem en hulle te dwing om kontantgeskenke te betaal op sekere tye van die jaar, insluitend Pinkster en Kersfees. Hy het ook goedere teen hoë pryse aan hulle verkoop. Soos Anna gesê het, 'toe hy iets aan hulle wou verkoop, hetsy lap of ander goed wat 'n halwe of 'n vol florin werd was, het hy dit vir twee, drie of vier aan hulle verkoop'. Sy het ook gesê dat die vroue die 'ewe' sent wat hulle het, moet verruil vir ongelyke van 'n vermoedelik minder waarde. By die binnekoms van die bordeel het hulle hul klere in beslag geneem en aan Joodse handelaars verpand, wat vir Anna beteken het dat sy gedwing was om 'ellendig en amper naak te gaan, met maar een rok en geen onderhemd', met die verdere gevolg dat 'sy kan haarself skaars bedek en is nie bereid om tussen eerbare mense uit te gaan nie'.
Diegene wat na Anna gekom het, het by die prentjie gevoeg. Els von Nürnberg het gesê dat sy vir Lienhart 'n sluier met 'n waarde van twee floriene gegee het toe sy die bordeel binnegekom het en aan die raad gesê het: 'Vir die romp wat sy dra, moet sy hom geld gee'. Enndlin von Schaffhausen en Adelhait von Sindelfingen het albei gesê dat hulle hul klere laat konfiskeer het volgens Lienhart, volgens Enndlin, dit het gebeur 'wanneer een van die vroue goeie klere het'. Wÿchselbrünn von Ulm het gesê dat Lienhart die vroue te veel betaal het deur vir 13 pennies maaltye te voorsien as dieselfde elders in die stad beskikbaar was vir 12. Chündlin von Augsburg het gesê wyn word aan die vroue verkoop vir 'n sent meer binne die bordeel as daarbuite. Enndlin beskryf ook 'n praktyk waardeur Lienhart die vroue dubbel die normale bedrag van 'slaapgeld' hef, 'n fooi wat gehef word wanneer 'n kliënt in die bordeel wou oornag. Margrette von Biberach het gesê toe sy die bordeelhouer vooraf in kennis gestel het dat sy 'n oornagkliënt het wat later nie opgedaag het nie, moes sy steeds die volle bedrag slaapgeld betaal.
Bo en behalwe hierdie uitbuitende reëlings was verdere praktyke bedoel om nog meer inkomste uit die vroue te haal. Dit het aanvullende arbeid ingesluit, hoofsaaklik spin, 'n taak wat bordeelhouers in sommige dorpe toegelaat het om prostitute te eis, hoewel dit nie in Nördlingen was nie. Anna von Ulm het nietemin berig dat die vroue gemaak is om twee groot spindels per dag te produseer, of om Lienhart vier sent te betaal. Daar was ook beperkings op die bewegingsvryheid van die vrou. Anna het ook aan die raad gesê dat Lienhart 'hul kerkgang van hulle weggeneem' het, en hulle die kans ontneem het om mis te hoor. Sy het ook gesê dat hy hulle gewoonlik nie toegelaat het om die bordeel te verlaat nie, met die gevolg dat hulle 'nie hul kos kon verdien nie'. Wat voedsel betref, het sy daarop gewys dat die vroue gewoonlik walglike maaltye gekry het en ekstra porsies geweier is tydens menstruasie, soos vereis, en dat hulle gedurende die week nie brood en vleis gekry het nie.
Van die vroue het ook aan die raad vertel van die bedrieglike maniere waarop Lienhart hulle 'n inkomste ontneem het. Een van die algemene praktyke in bordele in die hele streek was om al die geld wat kliënte betaal het in 'n sentrale kas te deponeer, wat dan aan die einde van die week onder die vroue versprei is volgens hoeveel kliënte hulle gesien het. Catherin von Nürnberg het gesê dat, toe dit in Nördlingen gedoen is, die vermoede ontstaan ​​het dat verskeie vroue minder betaal is as wat hulle verdien het, terwyl Margrette von Biberach aan die raad gesê het dat sy soms gesien het hoe Barbara doelbewus die bedrag geld wat 'n bepaalde persoon bygedra het, onderskat. vrou, met die gevolg dat Lienhart kwaad sou word en vir die betrokke vrou sou sê dat 'hy geen nut vir haar het nie, en hulle verdien hom niks'.
Die gevolg hiervan was dat, in die woorde van Anna von Ulm: 'Hulle is almal arm vroue en kan nie geld bespaar nie, en die skuld groei vir elkeen, hoewel hulle nie weet hoe nie, en hulle kan niks betaal nie.' Maar Lienhart se regime was nie beperk tot finansiële uitbuiting nie. Die ontberings wat die vroue gely het, is vererger deur gereelde gebruik van geweld en intimidasie. Volgens verskeie van hulle het beide Lienhart en Barbara die vroue gereeld geklop, dikwels as Lienhart beweer dat hulle minder verdien het as wat hulle moes verdien. Margrette von Biberach het gesê dat sulke geweld arbitrêr is, aangesien Lienhart 'hulle meer geslaan het weens onskuld as weens skuld'. Soms blyk dit dat die geweld 'n sadistiese voorsprong het. Baie van die vroue het gesê dat Lienhart hulle met 'n bullwhip geslaan het, terwyl Wÿchselbrünn von Ulm gesê het dat hy soms 'n stok of 'n gordel gebruik het. Om die dinge nog erger te maak, het Adelhait von Sindelfingen daarop gewys dat Lienhart selfs bekend was dat hy kliënte in die bordeel aangerand het, 'verhoed dat hulle verdien', en sodoende 'n siklus van geweld voortduur.
Een algemene beeld van laat -Middeleeuse prostitusie, wat soms in die populêre kultuur herhaal word deur middel van fantasie -omgewings, beeld die bordeel uit as 'n sensuele omgewing waarin goeie moed en onskuldige feestelikheid aan die orde van die dag is. Daar is bewyse dat bordele eintlik probeer het om hierdie soort beeld vir hulself te kweek deur luukse meubels, 'n warm oond en die geleentheid om te eet en te drink in die geselskap van vroue, 'n omgewing wat die ideale van hoflike liefde versterk het.
Beelde soos hierdie gebruik egter die idee van die 'luukse' bordeel as 'n ontsmette weergawe van prostitusie om 'n sluier te trek oor uitbuitende werkspraktyke en die bevoorregting van manlike seksualiteit. In die geval van Nördlingen dui die getuienis van die vrou aan dat die lewe in 'n munisipale bordeel werklik helse kan wees. In een van verskeie sulke bewerings in die saakrekord, het Chündlin von Augsburg aan die raad gesê dat 'sy al in ander huise was, maar nog nooit gesien het dat vroue harder of veragteliker gehou word as hier nie', terwyl Wÿchselbrünn von Ulm beweer dat 'die vroue' word nie hier gehou soos elders nie '. Dit lyk asof Catherin von Nürnberg dieselfde indruk gehad het en verklaar dat die behandeling van vroue in Nördlingen 'buitengewoon streng' was.
Soos alle uitsonderlike voorvalle, is dit belangrik om te bevraagteken hoe verteenwoordigend 'n enkele saak kan wees. Dit is moontlik dat die vroue die omvang van mishandeling oordryf het - of selfs daaroor gelieg het - om gunstiger werksomstandighede te verseker. Maar dit is ook opvallend hoe maklik hulle blykbaar deur hul ondervraers geglo is. As oneerlike vroue was die getuienis van prostitute gewoonlik baie min in 'n regsopset, maar tog het die raad geen moeite gehad om hul rekeninge oor die van Barbara en Lienhart te aanvaar nie. Aan die einde van die ondersoek is albei uit hul pos ontslaan en vir ewig uit die stad verban. In Barbara se geval het die raad die bykomende stap geneem om haar oor die voorkop te merk vir haar aandeel in die aborsie van Els von Eystett se kind.
Uiteindelik was dit die aborsie wat so 'n uiterste geval gemaak het. Finansiële uitbuiting en geweld was algemeen genoeg in munisipale bordele, maar die gedwonge aborsie van 'n prostituut se kind - soos die raad dit blykbaar gesien het - was 'n daad van brutaliteit wat ver buite die norm was. Dit was hierdie daad wat ook 'n paar van die mees kenmerkende dele van die getuienis van die vrou gelewer het. In beide hul verklarings beskryf Anna von Ulm en Margrette von Biberach optrede as vertrouelinge aan Els in die nadraai van haar miskraam. Hulle het aan die raad vertel hoe Els bitterlik gehuil het en gesê dat die gesig van Barbara haar hart met ellende gevul het en dat sy 'my kind van my weggeneem en my vlees en bloed doodgemaak het'.
Els het Barbara se optrede in die breër konteks van mishandeling en uitbuiting waargeneem, waardeur Lienhart virtuele eienaarskap van hul liggame en hul verdienste geëis het. Op hierdie manier kan die gedwonge aborsie van Els se kind gesien word as 'n instrumentele terreurdade, wat duidelik gemaak het dat die bordelbewaarders absolute beheer oor die vroulike liggame het.
Maar as die verslag bewyse van trauma toon, kommunikeer dit ook die verset van vroue. Els se vasbeslotenheid om uit te spreek kom tot uiting in die beskrywings van haar wat na Lienhart kyk. En toe hul dag in die hof uiteindelik kom, was die getuienis van die Nördlingen -vroue genoeg om die raad te laat optree teen Lienhart en Barbara.
In die jaar na die ondersoek het die stadsraad 'n nuwe stel regulasies vir die bordel van Nördlingen opgestel wat baie van die uitbuitende finansiële reëlings verbied het wat die meeste vroue wat daar werk, gevangenes gemaak het. Unlike most brothel regulations used by towns in this era, the rules also included an explicit clause requiring a given woman working in the brothel to report to the council immediately any kind of abuse or breach of the rules so that corrective action could be taken – a further sign of the impact made by those who testified in 1471.