Daar is talle kleiner kommersiële hidroponika-stelsels beskikbaar wat kleiner gebruikers in staat stel om 'n hidroponiese tuin vir eie gebruik begin. Daar is ook baie mense wêreldwyd wat hul eie hidroponiese stelsels vir die kweek van groente en kruie self bou, vir binnenshuise gebruik of buite in hul tuine.
Die pitstelsel is 'n passiewe stelsel, en die eenvoudigste van al ses tipes hidroponiese stelsels omdat dit nie enige bewegende dele het nie, en dus nie elektrisiteit gebruik nie. Die plante word in 'n groeimedium geplaas, en 'n pitstelsel suig die voedingsoplossing deur middel van 'n pit, vanuit 'n reservoir, op na die plante, deur kapillêre werking.
Die waterkultuurstelsel is die eenvoudigste van die aktiewe hidroponiese stelsels. Die plante word geplaas in 'n groeimedium, in houertjies wat op 'n platform gemonteer is. Die platform kan van polistireen gemaak word om diek op die voedingsoplossing te dryf, sodat die plantwortels altyd in die water is waneer die watervlak daal, of dit kan 'n vaste platform bo-op 'n houer wees. In 'n stelsel met 'n vaste platform moet die vlak van die voedingsoplossing beheer word sodat die wortels nie uitdroog nie. 'n Lugpomp blaas lug deur 'n lugklip wat in die voedingsoplossing geplaas word, en verskaf suurstof aan die wortels van die plante.
Die eb- en vloedstelsel werk deur die tydelike oorstroming van die groeibak, waarin die plante in 'n groeimedium gehuisves word, met die voedingsoplossing, gevolg deur die dreinering van die oplossing terug in 'n reservoir. Hierdie aksie word gewoonlik met 'n waterpomp, wat aan 'n tydskakelaar gekoppel is, gedoen.
'n Tydskakelaar beheer 'n waterpomp, wat die voedingsoplossing op die groeimedium, aan die basis van elke plant, laat drup deur middel van 'n druplyn of drup-pyp. In 'n herwinning-stelsel word die oortollige voedingsoplossing, wat afloop, herlei na 'n reservoir vir hergebruik. 'n Herwinninglose stelsel versamel nie die voedingsoplossing wat afloop nie.
Deurlopende-vloei-stelsels het 'n konstante vloei van die voedingsoplossing, en daar is geen tydskakelaar vir die waterpomp nie. Die voedingsoplossing word gepomp na die groeibak (gewoonlik 'n buis) en vloei oor die wortels van die plante, en dreineer dan terug na die reservoir. In hierdie stelsel word die plante gewoonlik in klein groeimandjies geplant, en die plantwortels hang in die vloeiende voedingsoplossing. Die wortels sal baie vinnig uitdroog indien die pompaksie onderbreek word.
Die N.F.T. (Nutrient Film Technique) is 'n variasie van 'n deurlopende-vloei-stelsel wat in die 1960's ontwikkel is as 'n navorsingshulpmiddel deur die Nederlandse navorser H.C.M. de Stigter. Hierdie tegniek is verder ontwikkel deur Dr. Allen Cooper van die Glasshouse Crops Research Institute (GCRI) in die Verenigde Koninkryk. In die 1970's het 'n aantal grootskaalse Britse produsente begin om hierdie tegniek te gebruik, hoofsaaklik vir die groei van tamaties en blaarslaai, maar deur die jare het byna al die grootskaalse produsente oorgeskakel na die gebruik van media-gebaseerde stelsels.
Perliet is 'n stof wat gemaak word van vulkaniese rots. Vermikuliet is 'n natuurlike mineraal wat ontgin word en deur 'n afskilferingsproses voorberei word vir die gebruik in hirdoponika. Perliet het 'n goeie kapillêre werking, wat dit ideaal maak vir gebruik in pit-tipe hidroponiese stelsels. Vermikuliet behou te veel water en kan die wortels van die plant versmoor as dit alleen gebruik word. Perliet en vermikuliet word dikwels gemeng om die voordele van albei mediums te benut. Die stof van perliet kan nadelig wees vir 'n mens se gesondheid as dit ingeasem word, en daarom moet 'n stofmasker tydens die hantering van hierdie media gedra word. Beide perliet en vermikuliet is anorganiese material.
Kleikorrels of hydrokorrels is ook bekend as LECA (Engels vir light expanded clay aggregate), en word vervaardig deur die vermenging van natrium met klei, wat afgevuur word in 'n roterende oond om die natrium af te brand. Dit vorm ronde kleikorrels van verskillende groottes met 'n harde dop en 'n byekorftekstuur aan die binnekant, wat uitstekende filtrasie- en belugting-eienskappe bied, en het 'n neutrale pH.
Rysdoppe word al sedert die 1970's gebruik as groeimedium, maar het eers in die afgelope jare begin aandag trek as 'n groen groeimedium omdat dit 'n hernubare en volhoubare produk is.
In Suid-Afrika word houtsaagsels op 'n groot skaal gebruik as 'n hidroponiese medium. Dit is goedkoop, maklik verkrygbaar, en as gevolg van die produk se lae-koste, kan dit weggegooi word na elke groeisiklus. Navorsing wat deur die hidroponika-kenner, Ben Safronovitz, in Suid-Afrika, op tamaties gedoen is, toon egter dat die gebruik van houtsaagsels in hidroponika kleiner vrugte en laer produksie lewer as perliet en klappervesel.
Die vermoë van die plant om die voedingstowwe op te neem word beinvloed deur die pH-vlak van die voedingsoplossing. Die pH-vlak moet dus gemonitor en beheer word om te verseker dat die plante hul volle potensiaal te bereik. Die ideale pH-vlak vir hidroponika is 5.5 – 6.5, in vergelyking met 'n ideale pH-vlak van 6.2 – 7.2 vir grond.
Die gehalte van die water wat gebruik word is 'n bepalende faktor in die sukses van 'n hidroponiese sisteem. Baie van die probleme in hidroponiese stelsels word dikwels deur die watertoevoer veroorsaak. Dit is noodsaaklik on die watergehalte te toets of te laat toets voordat dit in 'h hidroponiese sisteem gebruik word.
Sommige waterbronne bevat onsuiwerhede wat nie geskik is vir hidroponika nie. Kraanwater bevat byvoorbeeld kalsium, magnesium en ander elemente wat in ag geneem moet word aangesien hierdie elemente ook in die voedingsoplossing voorkom. Die hoevelheid minerale in kraanwater wissel van dorp tot dorp, en alhoewel dit veilig vir menslike gebruik is, is dit nie noodwendig veilig vir plante in 'n hidroponiese sisteem nie. Daarbenewens bevat kraanwater ook chloor wat nadelig is vir sommige plantsoorte.