Demografie: Afrikaners kan getalleoorlog verloorArgieffoto. Onlangse artikel uit die pen van die bekende demograaf, prof. Flip Smit, dui daarop dat Afrikaners in die jaar 2030 sal moet erken dat hulle die getalleoorlog verloor het. Teen 2050 gaan die situasie nog meer benard wees. Die middeljaarraming plaas Suid-Afrika se algehele bevolking op 56,5 miljoen. Die wit deel van daardie bevolking word op 4,5 miljoen gereken en die Afrikaanstalige deel van die wit bevolking word op 2,7 miljoen gereken. Smit wys verder daarop dat Suid-Afrika se wit bevolking met 40 000 per jaar afneem, die Afrikaanssprekende deel van daardie groep met 24 000 per jaar. Hy reken dat daar teen 2030 slegs 1,8 miljoen Afrikaners in Suid-Afrika sal wees en teen 2050 slegs 900 000. Dit beteken dat die Afrikaner teen 2050 minder as 1% van die Suid-Afrikaanse bevolking sal uitmaak. Faktore soos emigrasie speel ŉ rol, maar daar word gereken dat daar tans 10 000 meer sterftes as geboortes in Afrikanergeledere is. Wat emigrasie betref, reken prof. Lawrence Schlemmer dat 750 000 Afrikaanstaliges tussen 1990 en 2010 geëmigreer het. Smit skets in sy artikel ŉ somber prentjie oor die toekoms van die Afrikaner. Dit is ŉ artikel wat duidelik uitwys hoe daar anders gedink en beplan moet word in tye waar nóg getalle nóg politieke mag aan jou kant is. So uitstekend nagevors soos die artikel is, roep Smit tog halt kort voor ŉ daadwerklike oplossing. In die laaste deel van sy artikel verwys hy na twee groepe Afrikaners. Die een groep onttrek hulle aan die samelewing en vestig hulle binne sekuriteitsgebiede en agter veiligheidsheinings. Dit is diegene wat die pad van politieke korrektheid of die minste weerstand volg. Dan, reken prof. Smit, is daar ook ŉ tweede groep. Dié groep maak bydraes tot die welstand van alle mense en lewer onbaatsugtige diens aan die breër gemeenskap. Sodoende, reken hy, sal hierdie groep hulself onmisbaar maak. Smit is wel korrek dat bovermelde twee groepe bestaan. Daar is inderdaad die groep wat, ná die verlies van politieke mag, hulself aan die samelewing onttrek het. Hulle vestig hulle op gholflandgoedere en vermy politieke gesprekke uit vrees dat hulle geteiken kan word. Daar is inderdaad ook die tweede groep wat poog om hulself onmisbaar te maak. Die vraag is of hulle daarin slaag. Ongeag die harde werk wat sommige mense in die staatsdiens lewer, sal hulle steeds in die slag bly wanneer dit by regstellende aksie kom. Die gedagte dat jy kan hard werk en jouself sodoende onmisbaar maak, is verskeie kere sedert die instelling van die Wet op Gelyke Indiensneming in 1996 verkeerd bewys. Afrikaners kan onttrek na hulle veiligheidskomplekse of hard daaraan werk om hulself onmisbaar te probeer maak, maar hulle sal nie met een van die opsies hulle politieke situasie verbeter nie. ŉ Ander alternatief is om selfbeskikking na te streef en te poog om deur middel van die politiek van konsentrasie ŉ meerderheid in ŉ bepaalde grondgebied te vorm. Slegs waar ŉ minderheid ŉ meerderheid in ŉ geografiese gebied vorm, kan hy besluit hoe munisipale belastinggeld bestee word, wat die taalbeleid in plaaslike skole is en wat die naam van die straat is waarin hy bly. Slegs dan sal Afrikaners werklik weer seggenskap hê oor dit wat hulle direk raak.