Benito Mussolini Was die fascistiese diktator van Italië
Biografie van Benito Mussolini
by Steve Smith, bydraende skrywer
'N Biografie van Benito Mussolini, die fascistiese diktator van Italië
Benito Mussolini gedien as Italië se 40ste Eerste Minister van 1922 tot 1943. Hy word beskou as 'n sentrale figuur in die skepping van fascisme en was beide 'n invloed op en naby bondgenoot van Adolf Hitler tydens die Tweede Wêreldoorlog .
In 1943 is Mussolini vervang as Eerste Minister en dien hy as hoof van die Italiaanse Sosiale Republiek tot sy inhegtenisneming en uitvoering deur Italiaanse partyders in 1945.
Datums: 29 Julie 1883 - 28 April 1945
Ook bekend as: Benito Amilcare Andrea Mussolini, Il Duce
Benito Mussolini is gebore in Predappio, 'n gehucht bo Verano di Costa in Noord-Italië. Mussolini se pa, Alessandro, was 'n smid en 'n vurige sosialis wat godsdiens verag het. Sy ma, Rosa Maltoni, was 'n laerskoolonderwyser en 'n baie vrome, vroom Katolieke.
Mussolini het twee jonger broers en susters gehad: 'n broer (Arnaldo) en 'n suster (Edvidge).
Mussolini het geblyk te wees om 'n moeilike kind te wees. Hy was ongehoorsaam en het 'n vinnige humeur gehad. Twee keer is hy uit die skool geskors om medestudente met 'n penknife aan te val.
Ten spyte van al die probleme wat hy op skool veroorsaak het, het Mussolini nog steeds 'n diploma behaal en toe, Mussolini, was dit 'n bietjie verbasend dat hy vir 'n kort tyd as skoolonderwyser gewerk het.
Mussolini as 'n sosialistiese
Op soek na beter werksgeleenthede het Mussolini in Julie 1902 na Switserland verskuif.
In Switserland het Mussolini by 'n verskeidenheid vreemde werksgeleenthede gewerk en sy aandete by plaaslike sosialistiese partyvergaderings bygewoon.
Een van daardie werksgeleenthede was as 'n propagandis vir die vakbond. Mussolini het 'n baie aggressiewe houding aangeneem, het dikwels geweld aangevoer en het 'n algemene staking aangespoor om verandering te skep.
Al wat gelei het tot 'n paar keer in hegtenis geneem.
Tussen sy onstuimige werk by die vakbond gedurende die dag en sy talle toesprake en gesprekke met sosialiste in die nag het Mussolini binnekort genoeg van 'n naam vir homself in sosialistiese kringe gemaak waarin hy verskeie sosialistiese koerante begin skryf en redigeer.
In 1904 het Mussolini teruggekeer na Italië om sy diensbehoeftes in Italië se vrede-leër te dien. In 1909 het hy vir 'n kort tyd in Oostenryk gewerk vir 'n vakbond. Hy het geskryf vir 'n sosialistiese koerant en sy aanvalle op militarisme en nasionalisme het gelei tot die uitsetting uit Oostenryk.
Mussolini het weer in Italië teruggegaan om voor sosialisme te pleit en sy vaardighede as 'n spreker te ontwikkel. Hy was kragtig en gesaghebbend, en terwyl hy dikwels in sy feite verkeerd was, was sy toesprake altyd dwingend. Sy sienings en sy mondelinge vaardighede het hom vinnig onder die aandag van sy mede-sosialiste gebring. Op 1 Desember 1912 begin Mussolini werk as die redakteur van die Italiaanse sosialistiese koerant, Avanti!
Mussolini verander sy mening oor neutraliteit
In 1914 het die sluipmoord op Aartshertog Franz Ferdinand 'n ketting van gebeure uitgelê wat uitgeloop het in die begin van die Eerste Wêreldoorlog . Op 3 Augustus 1914 het die Italiaanse regering aangekondig dat dit streng neutraal sal bly.
Mussolini het aanvanklik sy pos as redakteur van Avanti gebruik! Om mede-sosialiste te versoek om die regering in sy posisie van neutraliteit te ondersteun.
Mussolini se siening van die oorlog het egter gou verander. In September 1914 het Mussolini verskeie artikels geskryf wat diegene ondersteun wat Italië se toetrede tot die oorlog ondersteun. Mussolini se redaksies het 'n oproer onder sy mede-sosialiste veroorsaak en in November 1914, na 'n vergadering van die partybestuurders, is hy formeel uit die sosialistiese party verdryf.
Mussolini ernstig gewond in WWI
Op 23 Mei 1915 het die Italiaanse regering 'n algemene mobilisering van haar gewapende magte beveel. Die volgende dag het Italië oorlog verklaar oor Oostenryk, wat amptelik by die Eerste Wêreldoorlog aangesluit het. Mussolini, wat sy oproep tot die konsep aanvaar het, het op 31 Augustus 1915 in Milaan aan diens geraak en is toegewys aan die 11de Regiment van die Bersaglieri ('n korps van skerpskutters ).
Gedurende die winter van 1917 was Mussolini se eenheid veldtoetsing van 'n nuwe mortier toe die wapen ontplof het. Mussolini is ernstig gewond met meer as veertig stukkies skrapnel wat in sy lyf ingebed is. Na 'n lang verblyf by 'n militêre hospitaal het Mussolini herstel van sy beserings en is toe van die weermag ontslaan.
Mussolini en Fascisme
Ná die oorlog het Mussolini, wat beslis anti-sosialisties geword het, begin om 'n sterk sentrale regering in Italië te pleit. Binnekort was Mussolini ook voorstander van 'n diktator om daardie regering te lei.
Mussolini was nie die enigste een wat gereed was vir 'n groot verandering nie. Die Eerste Wêreldoorlog het Italië verbygejaag en mense was op soek na 'n manier om Italië weer sterk te maak. 'N Golf van nasionalisme het oor Italië geslinger en baie mense het plaaslike, klein, nasionalistiese groepe begin vorm.
Dit was Mussolini wat op 23 Maart 1919 hierdie groepe persoonlik in 'n enkele nasionale organisasie onder sy leierskap vergader het.
Mussolini noem hierdie nuwe groep, Fasci di Combattimento (algemeen bekend as die Fascist Party). Mussolini het die naam van die antieke Romein, 'n simbool wat 'n bondel stokke bevat, met 'n byl in die middel.
'N belangrike komponent van Mussolini se nuwe fascistiese party was die Blackshirts. Mussolini het groepe van gemarginaliseerde ex-soldate in squadristi gevorm. Soos hulle getalle gegroei het, is die squadristi herorganiseer in die Milizia Volontaria per la Sicuressa Nazionale , of MVSN, wat later as Mussolini se nasionale veiligheidsapparaat sou dien.
Geklee in swart hemde of truie, het die squadristi die bynaam "Blackshirts" gekry.
In die laat somer van 1922 het die Blackshirts 'n strafmars deur die provinsies Ravenna, Forli en Ferrara in Noord-Italië gemaak. Dit was 'n nag van terreur; Squads het die hoofkwartier en huise van elke lid van beide sosialistiese en kommunistiese organisasies afgebrand.
Teen September 1922 beheer die Blackshirts die meeste van Noord-Italië. Mussolini het op 24 Oktober 1922 'n konferensie van die Fascistiese Party vergader om 'n staatsgreep of "sneak-aanval" op die Italiaanse hoofstad van Rome te bespreek.
Op 28 Oktober het gewapende groepe Blackshirts op Rome opgeruk. Alhoewel dit swak georganiseer en swak gewapende is, het die skuif die parlementêre monargie van koning Victor Emmanuel III in verwarring verlaat.
Mussolini, wat in Milaan agtergebly het, het 'n aanbod van die koning ontvang om 'n koalisie-regering te vorm. Mussolini het toe voortgegaan na die hoofstad wat deur 300 000 mans gesteun is en 'n swart hemp gedra het.
Op 31 Oktober 1922, op 39-jarige ouderdom, is Mussolini as eerste minister van Italië gesweer.
Nadat verkiesings gehou is, het Mussolini genoeg sitplekke in die parlement beheer om homself Il Duce (die leier) van Italië aan te stel. Op 3 Januarie 1925, met die steun van sy fascistiese meerderheid, het Mussolini homself as diktator van Italië verklaar.
Vir 'n dekade het Italië in vrede voorspoedig gegaan. Mussolini was egter van plan om Italië in 'n ryk te draai en om dit te doen, het Italië 'n kolonie nodig. So, in Oktober 1935, het Italië Ethiopië binnegeval. Die verowering was brutaal.
Ander Europese lande het Italië gekritiseer, veral vir Italië se gebruik van mosterdgas.
In Mei 1936 het Ethiopië oorgegee en Mussolini het sy ryk gehad.
Dit was die hoogtepunt van Mussolini se gewildheid; Dit het alles van hier af afgeloop.
Uit al die lande in Europa was Duitsland die enigste land om Mussolini se aanval op Ethiopië te ondersteun. In daardie tyd is Duitsland gelei deur Adolf Hitler, wat sy eie fascistiese organisasie gevorm het, die Nasionale Sosialistiese Duitse Werkersparty (algemeen bekend as die Nazi-party ).
Hitler het Mussolini bewonder; Mussolini, aan die ander kant, het nie eers Hitler gelyk nie. Hitler het egter steeds Mussolini ondersteun en teruggehou, soos tydens die oorlog in Ethiopië, wat uiteindelik Mussolini in 'n alliansie met Hitler geslaan het.
In 1938 het Italië die Manifesto of Race, wat die Jode in Italië van hul Italiaanse burgerskap gestroop het, die Jode van die regering verwyder en werksgeleenthede onderrig, en verbande tussen huwelike verbied. Italië volg in die voetspore van Nazi-Duitsland.
Op 22 Mei 1939 het Mussolini die "Pact of Steel" aangegaan met Hitler, wat basies die twee lande gebind het in die geval van oorlog. En daar kom gou oorlog.
Mussolini se groot foute in die Tweede Wêreldoorlog
Op 1 September 1939 het Duitsland Pole binnegeval , met die begin van die Tweede Wêreldoorlog.
Op 10 Junie 1940, nadat hy Duitsland se beslissende oorwinnings in Pole en later Frankryk getoon het, het Mussolini 'n oorlogsverklaring aan Frankryk en Brittanje uitgereik. Dit was egter duidelik van die begin af dat Mussolini nie 'n gelyke vennoot met Hitler was nie - en Mussolini het dit nie so gehou nie.
Soos die Duitse suksesse voortgesit het, het Mussolini gefrustreerd, sowel in Hitler se suksesse as in die feit dat Hitler die meeste van sy militêre planne selfs van Mussolini geheim gehou het. So het Mussolini gesoek na Hitler se prestasies sonder om Hitler van planne te laat weet.
Teen die aanval van sy weermagbevelhebbers het Mussolini in September 1940 'n aanval teen die Britte in Egipte beveel. Ná aanvanklike suksesse het die aanval gestop en Duitse troepe is gestuur om die verslegtende Italiaanse posisies te versterk.
In die verleentheid van sy leër se mislukking in Egipte het Mussolini, teen die advies van Hitler, op 28 Oktober 1940 Griekeland aangeval. Ses weke later het hierdie aanval ook gestuit. Mussolini is gedwing om die Duitse diktator te vra vir hulp.
Op 6 April 1941 het Duitsland Joegoslavië en Griekeland binnegeval, wat beide lande meedoënloos verower het en Mussolini van nederlaag bevry het.
Italië Skakel Mussolini aan
Ten spyte van Nazi-Duitsland se ongelooflike oorwinnings in die beginjare van die Tweede Wêreldoorlog, het die gety uiteindelik teen Duitsland en Italië gedraai.
Teen die somer van 1943 het Duitsland met 'n oorlogsverlies met Rusland in die hande gekom. Die bondgenote het Rome begin bombardeer. Lede van die Italiaanse Fascistiese Raad het teen Mussolini gedraai. Hulle het byeengeroep en verhuis om die koning sy konstitusionele magte te hervat. Mussolini is gearresteer en na die bergoord van Campo Imperatore in Abruzzi gestuur.
Op 12 September 1943 is Mussolini gered van gevangenisstraf deur 'n Duitse sweeftuigspan onder bevel van Otto Skorzey. Mussolini is na München gevlieg en het kort daarna Hitler ontmoet.
Tien dae later, op bevel van Hitler, is Mussolini geïnstalleer as hoof van die Italiaanse Sosiale Republiek in Noord-Italië, wat onder die Duitse beheer gebly het.
Mussolini gevang en uitgevoer
Op 27 April 1945, met Italië en Duitsland op die rand van die nederlaag, het Mussolini probeer om na Spanje te vlug. Op die middag van 28 April, onderweg na Switserland om 'n vliegtuig te bestuur, is Mussolini en sy minnares Claretta Petacci, deur Italiaanse partytjies gevang.
Gedryf na die poorte van die Villa Belmonte, is hulle doodgeskiet deur 'n partydige vuurpan.
Die lyke van Mussolini, Petacci en ander lede van hul party is op 29 April 1945 met 'n vragmotor na die Piazza Loreto gestuur. Mussolini se lyk is in die pad gedompel en mense van die plaaslike omgewing het sy lyk misbruik.
'N Rukkie later is die liggame van Mussolini en Petacci onderstebo langs 'n vulstasie gehang.
Aanvanklik begrawe anoniem in die Musocco-begraafplaas in Milaan, die Italiaanse regering het toegelaat dat Mussolini se oorblyfsels op 31 Augustus 1957 weer in die familiekripte naby Verano di Costa hersien word.