Die aantrekkingskrag van swartgemaakte tande: 'n tradisionele Japannese teken van skoonheid - Inligting
Die aantrekkingskrag van swartgemaakte tande: 'n tradisionele Japannese teken van skoonheid
Ohaguro (wat vertaal kan word as 'swart tande') is 'n praktyk waarin mense (gewoonlik vroue) hul tande swart kleur. Alhoewel dit bekend is dat hierdie gebruik in verskillende dele van die wêreld beoefen word, insluitend Suidoos -Asië, die Stille Oseaan -eilande en selfs Suid -Amerika, word dit meestal met Japan geassosieer.
Dit is onteenseglik dat eienskappe wat as aantreklik en mooi beskou word, dikwels deur 'n samelewing bepaal word, en tot aan die einde van die 19de eeu word swart tande in Japan as 'n teken van skoonheid beskou. Swart tande was nietemin meer as net 'n teken van skoonheid in die Japannese samelewing;
'N Vrou met swart tande deur die gebruik van Ohaguro. (peterbrown- paleoantropologie.net)
Voorbereiding van swart tande
Die tradisionele metode om swart tande te verkry deur die gebruik van Ohaguro behels die inname van 'n kleurstof in 'n drankie genaamd Kanemizu. Om die kleurstof te maak, word ystervulsels eers in tee of asyn geweek met asyn. As die yster oksideer, word die vloeistof swart. Daar word gesê dat die smaak van die kleurstof hard is, daarom sal speserye soos kaneel, naeltjies en anys daarby gevoeg word. Hierdie kleurstof sou gedrink word, wat veroorsaak dat die drinker se tande swart word.
Om die tande swart te hou, word die proses een keer per dag of een keer elke paar dae herhaal. Die resultate blyk permanent te wees, aangesien daar geraamtes uit die Edo -tydperk is, waarvan die tande nog swart is weens die praktyk van Ohaguro.
Die skrikwekkende ontdekking van die Mount Owen -klou
So het 'n man uit die graf van gesinkte skedels gelyk
The Controversial Lapedo Child - A Neanderthal / Human Hybrid?
Jong Tonkin met swart tande, c. 1905.
Redes vir Ohaguro
Dit is onbekend wanneer en hoe die praktyk van Ohaguro begin het. Tog het dit op 'n sekere tydstip gedurende die Heian -tydperk (8de - 12de eeu nC) gewild geword. Gedurende hierdie tydperk was dit die aristokrate, veral die vroulike lede, wat hul tande swart gesterf het. Hierdie praktyk het aangegryp omdat dit 'n ander simbool van skoonheid gedurende daardie tydperk aangevul het ...
Afgesien van swart tande, was wit gesigte nog 'n gewenste eienskap gedurende die Heian -periode. Ongelukkig kan die wit grimering, wat van ryspoeier gemaak is, moontlik veroorsaak dat 'n persoon se tande geel lyk as wat dit werklik was. Om hierdie probleem te bowe te kom, het vroue hul tande kontrasterend en opvallend swart geverf. As 'n persoon se tande gewys word, word 'n illusie geskep waarin 'n wye glimlag verskyn sonder om sy tande te wys.
'N Vrou wat haar gesig en nek wit skilder. ( Ukiyo-e)
Behalwe dat dit 'n skoonheidsverklaring is, word gesê dat die praktyk van Ohaguro die tande versterk het en 'n persoon beskerm het teen tandprobleme soos holtes en tandvleissiekte. Verder het die samoerai Ohaguro beoefen om hul lojaliteit teenoor hul meesters aan te toon.
Swart tande in die mode
Ohaguro word gedurende die daaropvolgende periodes van die Japannese geskiedenis steeds beoefen. Teen die tyd van die Edo -tydperk (17de - 19de eeu nC) het hierdie gebruik ook van die aristokratiese klas na ander sosiale klasse versprei.
Gedurende hierdie tydperk word Ohaguro algemeen beoefen onder getroude vroue, ongetroude vroue ouer as 18 jaar, prostitute en geishas. Swart tande dui dus op 'n vrou se seksuele volwassenheid. Dit kon 'n voortsetting wees van die voormalige oefening in die Muromachi-periode waarin dogters van militêre bevelvoerders hul tande swart begin skilder het om te wys dat hulle volwassenheid het-toe hulle 8-10 jaar oud was!
Swart tande, Nishiki-e van Utagawa Kunisad, uit die reeks Mirrors of modern apartments, c. 1820.
Gedurende die Meiji -periode wat die Edo -periode opgevolg het, het die gebruik van Ohaguro uit die mode geraak. As deel van die pogings van die nuwe Japanse regering om die land te moderniseer, is Ohaguro in 1870 verbied.
Argeoloë ontdek 2 300 jaar oue tandheelkundige inplanting in die begraafkamer van die Ystertydperk
Antieke tande toon bewyse van 400 000 jaar oue mensgemaakte besoedeling in Israel
Die nuwe neiging in Japan wat tande betref, was om hulle wit te hou. Hierdie nuwe mode is in 1873 'onderskryf' toe die keiserin van Japan self in die openbaar verskyn met 'n skitterende stel wit tande.
Binnekort word wit tande as 'n teken van skoonheid beskou, en Ohaguro verloor stadig sy aantrekkingskrag onder die Japannese. Ohaguro sterf uiteindelik uit onder die algemene publiek in Japan, maar dit kan soms nog in die Geisha -kwartiere in Kyoto gesien word. Ohaguro word deesdae meestal slegs in films, toneelstukke en soms 'n tradisionele fees gebruik matsuri.
Geisha maak die tande swart tot 01:00, ukiyo-e van Tsukioka Yoshitoshi, nommer 13 van die reeks 24 uur Shinbashi en Yanagibashi.
Niks behalwe swartgemaakte tande nie
Interessant genoeg is daar 'n yokai ('n bonatuurlike gees / monster in Japannese folklore) genoem die Ohaguro Bettari (vertaal as 'niks anders nie as swart tande'). Daar word geglo dat hierdie yokai lyk soos 'n pragtige vrou (ten minste van agter) geklee in trouklere. Daar word gesê dat sy dit geniet om enkele jong mans na haar te roep.
Terwyl hulle na haar toe kom, hou sy haar gesig weg van hul uitsig. Maar as die mans naby genoeg kom, onthul sy 'n wit gesig sonder kenmerk, behalwe 'n groot mond met 'n stel swart tande. Behalwe dat die manne uit hul verstand skrik, lyk hierdie yokai redelik onskadelik, aangesien geen verhale haar voorkoms met die dood of beserings toeskryf aan die bang manne nie.
Beeld van 'n Ohaguro Bettari. ( CC BY SA )
Die Maya -konsep van skoonheid
Maya -skoonheid was 'n kritiese idee in die Maya -beskawing, net soos in ander. Die Maya's, net soos mense vandag, was lief vir persoonlike skoonheid, en hulle was bereid om hul rykdom te bestee en baie pyn te verduur om die perfekte voorkoms te verkry. Wat hulle egter as mooi beskou het, verskil in sommige opsigte van wat mense vandag as wonderlik vind. Hier is 'n paar van die verskille.
Die Maya's aanbid Yum Kaax, die mieliegod, en na hierdie god soek hulle na hul idee van skoonheid. Terwyl 'n mielie -oor boontoe vernou, vind die Maya's 'n langwerpige kop aantreklik. In 'n proses genaamd trepanning maak Maya -ouers 'n pasgebore baba se sagte skedel plat sodat die voorkop skuins en agtertoe skuif. Twee borde is skuins aan die baba se kop vasgemaak om teen die voorkop te druk. Maya -ouers het die druk van die planke oor 'n paar dae verhoog totdat die baba se voorkop skuins en die kop verleng was. Kenners het eens gedink dat hierdie vervorming tot die adel beperk is, maar later het bewyse getoon dat 90 persent van die Maya -skedels wat ondersoek is, verleng is. 'N Skuin voorkop was 'n teken dat sy 'n Maya is
Die Maya's het effens gekruisde oë mooi gevind. Om te verseker dat hul babas hierdie gewenste kenmerk het, het Maya -ouers 'n kopband vir hul babas gemaak en 'n stuk klip aan 'n tou tussen die baba se oë gehang in die hoop dat die kind se oë sou kruis.
'N Volmaakte neus, vir die Maya's, was taamlik groot met 'n uitgesproke snawel. Uit hul kunswerke kan ons sien dat baie Maya's die perfekte Romeinse profiel gehad het van 'n groot snawel. As die natuur nie die ideale neus bied nie, het baie Maya 'n verwyderbare kunsmatige neusbrug geneem om hul neus die regte haakvorm te gee.
Puntige tande was 'n pragtige tande vir die Maya's, en hulle het hulle op skerp punte gebring, dikwels om 'n sekere patroon te vorm. Miskien het hulle gedink spits tande lyk soos koringpitte. Ryk Maya sou inlegsels van edelgesteentes soos jade of turkoois in hul voortande laat boor.
Maya steek hul ore, lippe en neuse deur. Mans en vroue dra beide oorbelle en oorbelle, en juweliersware wat in die lippe en neus gedra word. Aangesien goud nie gereeld in die Maya -gebied gevind is nie, is edelgesteentes en klippe hoofsaaklik in juweliersware gebruik. Jade en ander groen klippe is veral bevoordeel.
Mans en vroue van Maya het liggaamsverf in patrone en soliede kleure gebruik. Ongetroude mans het hulself swart geverf, priesters het blou gebruik en mans en vroue het beide rooi verkies. Warriors het bande van afwisselende rooi en swart verf gedra. Tatoeëermerke was gewild, maar die tatoeëermerk was pynlik en veroorsaak dikwels infeksie. 'N Tatoeëerkunstenaar sou die ontwerp op 'n man of vrou van Maya skilder en dan in die liggaam sny volgens die ontwerplyn. Die gevolglike litteken en verf het 'n tatoeëring gevorm. Maya -tatoeëermerke was dus tekens van persoonlike dapperheid.
Hoe lyk die 'ideale' vrou se liggaam in 18 lande?
Hoe lyk 'n 'perfekte liggaam'? Dit hang af van wie u vra - en waar hulle is.
Britse aanlyn -apteek Superdrug Online Doctors het onlangs 'n projek genaamd "Perceptions Of Perfection" geskep wat 18 foto's van dieselfde vrou bevat. Die onderneming het ontwerpers van lande regoor die wêreld aangestel om 'n voorraadbeeld via Shutterstock te photoshop om die skoonheidstandaarde van hul spesifieke lande te weerspieël.
'' Die wydverspreide persepsies van skoonheid en perfeksie kan 'n diep en blywende kulturele impak op vroue en mans hê ', lui 'n persverklaring van Superdrug. "Die doel van hierdie projek is om potensieel onrealistiese skoonheidstandaarde beter te verstaan ​​en om te sien hoe sulke druk oor die hele wêreld wissel."
Die onderneming het 18 ontwerpers uit 18 lande wat oor vyf kontinente versprei het, gevra om 'n beeld van 'n vrou te photoshop om hul persepsie van die kultuur se skoonheidstandaarde te pas. Hieronder is die oorspronklike prentjie voordat die ontwerpers dit ge -photoshop het:
Die ontwerpers het alles van die grootte van haar middellyf tot skoene en haarkleur gefotografeer om die foto in die ideale liggaamsvorm van die kultuur te vorm.
Uit die 18 ontwerpers was 14 vroue en vier mans, volgens Superdrug. Om 'n vrou se persepsie van die skoonheidstandaarde van haar kultuur te beklemtoon, het Superdrug die vier manlike ontwerpers gevra om die beeld te photoshop op grond van boodskappe wat vroue in hul lande ontvang oor hoe 'n ideale liggaam moet lyk.
Sommige van die beelde lyk net effens verander, terwyl ander oorspronklik skaars herkenbaar is. Foto's uit China en Italië is dramaties gefotografeer met baie dun bene en arms. Beelde uit Colombia, Mexiko en Peru weerspieël die tradisionele wulpse skoonheidstandaarde van daardie gebiede met klein middellyf, groot borste en krom heupe.
The Surprising & mdashand Significant & mdash History of Red Lipstick
Gee 'n meisie die regte lipstiffie en sy kan die wêreld oorwin.
"Daar is 'n rooi skakering vir elke vrou."
Dit is die wyse woorde van die groot Audrey Hepburn in die 20ste eeu. U kan dit tog in 'n letterlike konteks interpreteer, rooi lipstiffie kom in verskillende kleure voor, van die diepste crimsons tot die helderste kersies, wat sekerlik vleiend vir elke vrou se velkleur sal wees. Gegewe die ingewikkelde geskiedenis van rooi lipstiffie gedurende daardie tydperk, kry die aanhaling egter heeltemal 'n ander betekenis.
'N Rooi lipstiffie is een van die mees integrale items in 'n grimeringstas vir vroue. Vandag is 'n skarlakenrooi tert een van die kragtigste simbole van skoonheid ter wêreld. Maar het u al ooit oorweeg waar die ikoniese skoonheidsproduk vandaan kom?
Die geskiedenis van rooi lipstiffie is 'n kleurryke, onstuimige geskiedenis wat eeue lank belangrik is. Baie historici beskou die antieke Sumeriërs in 3500 vC in die suide van Mesopotamië as die eerste uitvinders van lipstiffie. Rooi rotse is in 'n poeier vergruis om die lippe rooi te kleur. Ander hou daarvan om die geboorte van lipstiffie toe te skryf aan die ou Egiptiese elite, waar bekend was dat Cleopatra lipverf dra wat gemaak is met gebreekte insekte wat gemeng is in 'n lewendige pasta van rooi was.
Ongeag die ware oorsprong daarvan, was die konsep van die dra van rooi lipstiffie altyd 'n belangrike sosiale teken wat 'n menigte betekenisse meegebring het. Afhangende van die ligging en eeu, was die visuele verklaring 'n flirterige teken van verleiding, 'n verklaring van sosiale status, 'n bewys van rykdom of 'n aanduiding van vertroue.
Interessant genoeg is die eenvoudige skoonheidsproduk selfs al gebruik en as 'n feministiese taktiek vir mans wat terroriseer en#x201D verag het. Adolf Hitler was een van die mans wat rooi lipstiffie beroemd gehaat het, en in geallieerde lande het dit 'n teken van patriotisme en 'n verklaring teen fascisme geword. Om watter rede ook al, die onteenseglike vroulike kleur het vroue 'n geheimsinnige aura van krag gegee wat vir sommige mense skrikwekkend, moreel twyfelagtig en hoogs intimiderend was.
In die VSA was dit sy hoogtepunt in 1912, toe vroue begin marsjeer om aandag te trek vir gelyke regte (insluitend die stemreg). Om meer bekendheid en aandag aan hul saak te kry, dra sommige rooi lipstiffie by openbare geleenthede.
Dit word gesien as die teken van die onafhanklike geëmansipeerde vrou, wat destyds redelik skandalig was, sê Gabriela Hernandez, wat haar B ésame Cosmetics -lyn met 'n lipstiffie uit 1920 begin het. aksie sou kritiek gebring het op mans en sommige vroue wat hierdie vroue as moreel gebrekkig beskou het. "
Die verkiesingsleiers, Elizabeth Cady Stanton en Charlotte Perkins Gilman, was veral lief vir rooi lipstiffie vanweë sy vermoë om mans te intimideer, en betogers het besluit om die vet kleur as teken van uittarting aan te neem. Die voorste stigter van die kosmetiese handelsmerk, Elizabeth Arden, sal gratis buise helderrooi lipstiffie aan die vroue langs die Suffragette -optog in Fifth Avenue in New York uitstort. Op daardie stadium het rooi lipstiffie 'n simbool geword van nie net die bevryding van vroue nie, maar ook opstand. Vroue sal in die openbaar rooi lipstiffie aanbring met die doel om mans te skok en hul onafhanklikheid te verklaar van die sosiale stratifikasies wat hulle beperk het.
Namate rooi lipstiffie 'n simbool van die Amerikaanse stemregbeweging geword het, het dit internasionaal gewild geword. Namate vroue- en regtebewegings oor die hele wêreld versprei het, het die Britse suffragette -leier, Emmeline Pankhurst, ook 'n rooi lip aangetrek, wat die simboliese optrede onder haar mede -aktiviste help versprei het.
Rooi lipstiffie as 'n politieke stelling word selfs vandag gesien. In 2018 het mans en vroue in Nicaragua rooi lipstiffie gedra en foto's van hulself na sosiale media opgelaai om hul steun vir die vrylating van betogers teen die regering te wys. In Chili in 2019 het byna 10 000 vroue die strate ingevaar met swart blinddoeke en rooi lippe om seksuele geweld in die land aan die kaak te stel.
Vroue wat hierdie kleur dra, sê dat dit hulle versterk, en#x201D sê Hernandez. Die kleur rooi dra hierdie konnotasie al eeue lank, en dit geld nog steeds tot vandag toe. Die & apos Iron Lady & apos Margaret Thatcher, wat as premier van die Verenigde Koninkryk gedien het, het altyd 'n rooi lip gehad, en nou sien ons dit in die nuwe staatsverteenwoordiger Alexandria Ocasio-Cortez. "
Deur rooi lippe te dra, kan vroue dieselfde beweging gebruik. Dit is sjiek, elegant en vleiend, maar dit is ook soveel meer as dit. Dit is gewaagd, uitdagend, onteenseglik vroulik en visueel kragtig.
Die vroue- en aposs -beweging het gegaan oor vroue wat keuses het, insluitend die manier waarop hulle lyk en skoonheidsmiddels dra. Ek dink die keuses wat vandag beskikbaar is, stel mense in staat om hul voorkeure uit te spreek. Daar is 'n see van keuses om te help met ontdekking en selfuitdrukking. " sê Hernandez. "Red is die kleur van passie en krag. Ek dink grimering is nou regtig 'n spieël van wat jy glo sodat ander dit kan sien. "
As u op soek is na u eie buis met 'n versterkende rooi lipstiffie, is hier 'n paar van ons persoonlike gunstelinge.
'N Geskiedenis van skoonheidsmiddels uit die antieke tyd
Beskawings het al eeue lank in godsdienstige rituele skoonheidsmiddels gebruik - hoewel dit nie altyd herkenbaar is in vergelyking met vandag se gevorderde produkte nie - om skoonheid te verbeter en om goeie gesondheid te bevorder. Die gebruik van skoonheidsmiddels in die geskiedenis kan 'n aanduiding wees van die praktiese bekommernisse van 'n beskawing, soos beskerming teen die son, aanduiding van die klas of skoonheidskonvensies. Die tydlyn hieronder verteenwoordig 'n kort geskiedenis van skoonheidsmiddels, wat begin met die ou Egiptenare in 10 000 v.C. deur moderne ontwikkelinge in die Verenigde State. U kan die volgende navigasie gebruik om na spesifieke tydstip te spring.
Skoonheidsmiddels in die antieke wêreld
10 000 v.G.J:
Skoonheidsmiddels is 'n integrale deel van Egiptiese higiëne en gesondheid. Mans en vroue in Egipte gebruik geurige olies en salf om hul vel skoon te maak en te versag en die reuk van die liggaam te masker. Olies en ys word gebruik om te beskerm teen die warm Egiptiese son en droë winde. Mirre, tiemie, marjolein, kamille, laventel, lelie, peperment, roosmaryn, sederhout, roos, aalwyn, olyfolie, sesamolie en amandelolie is die basiese bestanddele van die meeste parfuum wat Egiptenare in godsdienstige rituele gebruik.
Egiptiese vroue smeer galena mesdemet (gemaak van koper en looderts) en malachiet (heldergroen pasta van koperminerale) op hul gesigte vir kleur en definisie. Hulle gebruik kohl ('n kombinasie van gebrande amandels, geoksideerde koper, kopererts van verskillende kleure, lood, as en oker) om die oë in 'n amandelvorm te versier. Vroue dra skoonheidsmiddels na partytjies in grimeringskaste en hou dit onder hul stoele.
Die Chinese vlek hul naels met Arabiese gom, gelatien, byewas en eier. Die kleure word gebruik as 'n voorstelling van die sosiale klas: koninklikes van die Chou -dinastie dra goud en silwer, met daaropvolgende koninklikes swart of rooi. Laer klasse word verbied om helder kleure op hul naels te dra.
Griekse vroue verf hul gesigte met wit lood en smeer fyngedrukte moerbeie as rouge. Die toepassing van valse wenkbroue, dikwels gemaak van ossehare, is ook in die mode.
Chinese en Japannese burgers gebruik gewoonlik ryspoeier om hul gesigte wit te maak. Wenkbroue word afgeskeer, tande is goud of swart geverf en henna -kleurstowwe word op hare en gesigte aangebring.
Grieks witter hul gelaatskleur met kryt- of loodgesigpoeier en ruwe lipstiffie uit okerklei met rooi yster.
Skoonheidsmiddels in die vroeë gewone era (CE)
In Rome sit mense garsmeel en botter op hul puisies en skaapvet en bloed op hul naels vir poets. Daarbenewens kom modderbaddens in die mode, en sommige Romeinse mans kleur hul hare blond.
Henna word in Indië gebruik as 'n haarverf en in mehndi, 'n kunsvorm waarin komplekse ontwerpe op die hande en voete geverf word met 'n pasta gemaak van die henna -plant, veral voor 'n Hindoe -troue. Henna word ook in sommige Noord -Afrikaanse kulture gebruik.
Skoonheidsmiddels in die Middeleeue
Parfuums word die eerste keer uit die Midde -Ooste na Europa ingevoer as gevolg van die kruistogte.
In Elizabethaanse Engeland kom rooi gekleurde hare in die mode. Vroue van die samelewing dra eierwitte oor hul gesigte om die voorkoms van 'n ligter gelaatskleur te skep. Sommige mense meen egter dat skoonheidsmiddels 'n behoorlike sirkulasie blokkeer en 'n bedreiging vir die gesondheid inhou.
Italië en Frankryk is die belangrikste sentrums vir die vervaardiging van skoonheidsmiddels in Europa, en slegs die aristokrasie het toegang. Arseen word soms in gesigspoeier in plaas van lood gebruik. Die moderne idee van komplekse reukmaak ontwikkel in Frankryk. Vroeë geure is amalgame van natuurlike bestanddele. Later oortref chemiese prosesse om geure te kombineer en te toets hul moeisame en arbeidsintensiewe voorgangers.
Europese vroue probeer dikwels om hul vel ligter te maak met behulp van 'n verskeidenheid produkte, insluitend wit loodverf. Koningin Elizabeth I van Engeland is 'n bekende gebruiker van wit lood, waarmee sy 'n voorkoms skep wat bekend staan ​​as 'The Mask of Youth'. Blonde hare neem toe in gewildheid, aangesien dit as engelagtig beskou word. Mengsels van swart swael, aluin en heuning word op die hare geverf en word lig met blootstelling aan die son.
19de en vroeë 20ste eeu wêreldwye skoonheidsmiddelsontwikkelinge
Sinkoksied word wyd gebruik as gesigspoeier en vervang die voorheen gebruikte dodelike mengsels van lood en koper. Een so 'n mengsel, Ceruse, wat van wit lood gemaak word, word later ontdek dat dit giftig is en die skuld kry vir gesondheidsprobleme, insluitend gesigskudding, spierverlamming en selfs die dood.
Koningin Victoria verklaar grimering in die openbaar onbehoorlik. Dit word as vulgêr beskou en slegs aanvaarbaar vir akteurs.
In die Edwardiaanse samelewing neem die druk toe op vroue van middeljarige ouderdom om jeugdig te lyk terwyl hulle as gasvroue optree. As gevolg hiervan neem die gebruik van skoonheidsmiddels toe, maar is nog nie heeltemal gewild nie.
Skoonheidsalonne neem toe in gewildheid, hoewel beskerming van sulke salonne nie algemeen aanvaar word nie. Omdat baie vroue nie in die openbaar wil erken dat hulle hulp het om hul jeugdige voorkoms te bereik nie, gaan hulle dikwels by die agterdeur in salonne in.
Sedert sy vroegste dae was die Verenigde State voorop met kosmetiese innovasie, entrepreneurskap en regulering. Die tydlyn hieronder verteenwoordig 'n kort geskiedenis van die belangrike ontwikkelings en Amerikaanse gebruikstendense, sowel as 'n regulerende geskiedenis van skoonheidsmiddels in die VSA
Groei van die Nywerheid
David McConnell stig die California Perfume Company (CPC), wat toe in New York geleë is. Met verloop van tyd groei die onderneming steeds en beleef dit groot sukses en verkoop dit slegs gedurende die Eerste Wêreldoorlog vyf miljoen eenhede in Noord -Amerika. In 1928 verkoop CPC sy eerste produkte - tandeborsel, poeierreiniger en 'n wasbakstel - onder die naam waarmee dit vandag algemeen bekend is: Avon. Die Avon -reeks skoonheidsmiddels is die volgende jaar, in 1929, bekendgestel.
Die uiters mededingende aard van die bedryf dryf 'n groep onder leiding van die New Yorkse parfuumman Henry Dalley tot die stigter van die Manufacturing Perfumers 'Association. Die groep het mettertyd ontwikkel en na verskeie naamsveranderings staan ​​dit nou bekend as die Personal Care Products Council (PCPC).
Die aantal Amerikaanse ondernemings wat parfuum- en toiletware vervaardig, styg van 67 (in 1880) tot 262. Teen 1900 word skoonheidsmiddels wêreldwyd wyd gebruik, insluitend die Verenigde State.
Eugene Schueller, 'n jong Franse chemikus, bedink moderne sintetiese haarkleurstof wat hy 'Oréal' noem. In 1909 noem Schueller sy onderneming Societe Francaise de Teintures Inoffensives pour Cheveux (Safe Hair Dye Company of France), wat vandag L'Oréal geword het.
Amerikaanse vroue begin hul eie mascara vorm deur krale was op hul wimpers aan te bring.
Eerste Wêreldoorlog en nadraai
Die begin van die Eerste Wêreldoorlog lei tot toenemende werkgeleenthede onder Amerikaanse vroue. Hierdie wins in besteebare inkomste, met meer diskresie oor die gebruik daarvan, lei tot 'n oplewing in huishoudelike skoonheidsmiddels.
Chemikus T.L. Williams skep Maybelline Mascara vir sy suster, Mabel, die produk se inspirasie.
Die kongres aanvaar die 18de wysiging van die Amerikaanse grondwet, algemeen bekend as 'verbod'. Soos oorspronklik opgestel, het die wysiging moontlik parfuums en toiletware verbied weens die alkoholinhoud daarvan. Die Manufacturing Perfumers 'Association (MPA) het egter sy magte gemobiliseer en die kongres oorreed om die taal te verduidelik om produkte vry te stel wat ongeskik is om as drank te gebruik.
Die brullende twintigerjare
Die flapper -voorkoms kom vir die eerste keer in die mode en daarmee saam word die toenemende gebruik van skoonheidsmiddels gebruik: donker oë, rooi lipstiffie, rooi naellak en die sonbrandstof, wat die eerste keer opgemerk word as 'n modeverklaring deur Coco Chanel.
Skoonheidsmiddels en geure word vir die eerste keer in Amerika vervaardig en in massa bemark.
Max Factor, 'n Pools-Amerikaanse skoonheidsterapeut en voormalige skoonheidskundige vir die Russiese koninklike familie, bedink die woord "make-up" en stel Society Makeup voor aan die algemene publiek, sodat vroue die voorkoms van hul gunsteling filmsterre kan navolg.
Die eerste vloeibare naellak, verskillende vorme van moderne basis, poeieragtige bloos en die poeierkompakte word bekendgestel.
Die Manufacturing Perfumers 'Association (MPA) verander sy naam na die Amerikaanse vervaardigers van toiletartikels (AMTA).
Max Factor, wat nou in Hollywood woon, onthul die heel eerste lipglans.
'N pond gesigspoeier is jaarliks ​​verkoop vir elke vrou in die VSA en daar was meer as 1500 gesigroom op die mark. Die konsep van kleurharmonie in make -up is gelyktydig bekendgestel, en groot skoonheidsmiddelsondernemings begin met die vervaardiging van geïntegreerde lyne lipstiffies, vingernaellakke en fondamente.
As gevolg van die invloed van rolprentsterre, verskyn die "bruin" voorkoms van Hollywood en dra dit by tot die begeerte na bruingebrande vel, wat die eerste keer gewild gemaak is deur mode -ontwerper Coco Chanel, wat per ongeluk in 1923 aan die Franse Riviera verbrand het. Toe sy by die huis kom, het sy aanhangers hou blykbaar van die voorkoms en begin self donkerder velkleure aanneem.
Te midde van die Groot Depressie het die broers Charles en Joseph Revson, saam met die chemikus Charles Lachman, Revlon gevind nadat hulle 'n unieke vervaardigingsproses vir spykeremalje ontdek het, met behulp van pigmente in plaas van kleurstowwe. Hierdie innovasie was uiteindelik verantwoordelik vir die sukses van Revlon, en dit het binne net ses jaar 'n multimiljoen dollar -onderneming geword. Revlon het ook die konsep van "beplande veroudering" geleen by General Motors Corp. om seisoenale kleurveranderinge in te stel. Tot die Tweede Wêreldoorlog was vroue geneig om 'n hele lipstiffie of 'n bottel naellak te gebruik voordat hulle 'n nuwe een koop.
Drene, die eerste sjampoe op wasmiddel, word deur Procter & Gamble op die mark bekend gestel.
Max Factor ontwikkel en stel pannekoekmake -up bekend om aan die unieke vereistes van Technicolor -film te voldoen. Toe aktrises dit vir eie gebruik huis toe neem, besef hy dat sy nuwe uitvinding op die kamera sowel as op die kamera wonderlik lyk, en besluit om pannekoekmake -up aan die algemene kleinhandel voor te stel.
Eugene Schueller (stigter van L'Oréal) bedink die eerste sonskerm. Ondanks die relatiewe ondoeltreffendheid daarvan, lei hierdie ontwikkeling tot die uitvinding van Glacier Cream deur die Oostenrykse wetenskaplike, Franz Greiter. Hierdie produk, wat in 1938 bekendgestel is, word aangewys as die eerste kommersieel lewensvatbare sonbeskermingsroom. In 1962 stel Greiter die konsep bekend vir die Sun Protection Factor -graderingstelsel (SPF), wat sedertdien die wêreldwye standaard geword het vir die meting van die effektiwiteit van sonskerm.
Skoonheidsmiddels is uitgesluit van die Pure Food & amp Drug Drug van 1906 omdat dit nie as 'n ernstige bron van kommer vir die gesondheid beskou is nie. 'N Voorval wat verband hou met die gebruik van 'n oogomlynerproduk, het die kongres genoop om die Federal Food, Drug, and Cosmetic (FD & ampC) -wet te aanvaar, wat die FDA se bevoegdheid om skoonheidsmiddels te reguleer aansienlik uitgebrei het.
Tweede Wêreldoorlog en nadraai
Beenmake -up word ontwikkel in reaksie op 'n tekort aan kouse tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Die FDA word oorgedra van die Departement van Landbou na die Federale Veiligheidsagentskap en Walter G. Campbell word aangestel as die eerste Kommissaris van Voedsel en Dwelms.
Maatskappye soos Procter & amp Gamble (wat produkte soos seep en wasmiddels vervaardig het) begin dagtelevisieprogramme borg wat uiteindelik 'sepies' genoem sal word, waarvan die eerste This Are My Children genoem is.
Die moderne tydperk van skoonheidsmiddels
Die moderne tydperk van die skoonheidsmiddelsbedryf begin namate televisie -advertensies eers ernstig geïmplementeer word.
Mamma, die eerste onderneming wat deodorant kommersieel bemark het, stel die eerste roll-on deodorant bekend (onder die handelsnaam Ban Roll-On), wat geïnspireer is deur die ontwerp van 'n ander produk wat onlangs uitgevind is-die balpen.
Crest, die eerste tandepasta met fluoried wat klinies bewys het dat dit holtes beveg, word deur Procter & Gamble bekendgestel.
Die kongres aanvaar die kleuradditiewe wysigings, in reaksie op 'n uitbraak van siektes by kinders wat veroorsaak word deur 'n oranje Halloween -lekkergoed, wat vereis dat vervaardigers die veiligheid van kleuradditiewe in voedsel, medisyne en skoonheidsmiddels moet bepaal. Die wysigings bevat 'n bepaling genaamd die 'Delaney -klousule' 'wat die gebruik van kleurbymiddels verbied wat blykbaar 'n menslike of dierlike karsinogeen is, verbied.
'Natuurlike' produkte gebaseer op botaniese bestanddele, soos wortelsap en waatlemoenekstrak, is die eerste keer bekendgestel. Valse wimpers het gewild geword.
Die eerste aerosol deodorant word bekendgestel - Gillette's Right Guard.
Die Kongres stel die Fair Packaging and Labeling Act (FPLA) in, wat vereis dat alle verbruikersprodukte in die interstaatlike handel eerlik en insiggewend gemerk moet word, met FDA wat bepalings ten opsigte van voedsel, medisyne, skoonheidsmiddels en mediese toerusting afdwing.
Die Toilet Goods Association (TGA) verander sy naam na die Cosmetic, Toiletry, and Fragrance Association (CTFA).
In reaksie op 'n burgerlike versoekskrif wat deur die CTFA ingedien is, het die FDA Office of Colors and Cosmetics die program vir vrywillige kosmetiese verslagdoening (VCRP) in 1971 gestig. Kosmetiese produkte wat in die Verenigde State in kommersiële verspreiding is, het bewys dat die bedryf hom toewy aan kosmetiese veiligheid en die veiligheidsevaluering van kosmetiese bestanddele bevorder.
CTFA stig die International Committee for Cosmetic Ingredient Nomenclature (INC) - bestaande uit toegewyde wetenskaplikes uit die nywerheid, die akademie, regulerende owerhede en susterhandelsverenigings - om uniforme name vir kosmetiese bestanddele te ontwikkel en toe te ken. 'INCI' -name is eenvormige, sistematiese name wat internasionaal erken word om kosmetiese bestanddele te identifiseer wat tweejaarliks ​​in die Internasionale woordeboek en handboek vir kosmetiese bestanddele.
Die omgewingsbeweging bring uitdagings vir die skoonheids- en geurbedryf. Die gebruik van 'n paar gewilde bestanddele, waaronder muskus en amber, word verbied na die inwerkingtreding van die wet op beskerming van bedreigde spesies.
CTFA, met die ondersteuning van die FDA en die Verbruikersfederasie van Amerika, stig die Expert Panel van Cosmetic Ingredient Review (CIR). Die doel van die CIR is om wêreldwyd gepubliseerde en ongepubliseerde data oor die veiligheid van skoonheidsmiddelsbestanddele bymekaar te bring, en dat 'n onafhanklike deskundige paneel die gegewens vervolgens kan hersien. Die paneel van sewe lede bestaan ​​uit wetenskaplikes en dokters uit die velde van dermatologie, farmakologie, chemie en toksikologie wat deur 'n stuurkomitee gekies is en in die openbaar deur regeringsinstansies, die nywerheid en verbruikers benoem is. Die paneel hersien en beoordeel die veiligheid van bestanddele deeglik en publiseer uiteindelik die finale resultate in die eweknie-geëvalueerde International Journal of Toxicology. Vandag het CIR duisende van die mees gebruikte kosmetiese bestanddele hersien.
In die 80's was daar 'n dramatiese verandering in die vorige dekades, waar vroue tipies natuurlike en ligte make -up gedra het. In plaas daarvan was die nuwe orde van die dag om te eksperimenteer met swaar lae vet, helder kleure. Die goue gloed van die 70's was verby, vervang deur 'n onderlaag wat een of twee skakerings ligter was as die natuurlike velkleur van vroue. Rokerige oë in helder kleure soos fuchsia, elektriese blou, oranje en groen was baie gewild. The 80's was all about taking your look to the extreme, championed by superstars such as Madonna and Cyndi Lauper.
Spennemann, Dirk H.R. Tattooing in the Marshall Islands. 2de uitg. Albury, New South Wales, Australia, 1998. Also available online at Digital Micronesia- Marshall Islands. (Accessed 18 June 2012)
Copyright © qarkuberat.net | Die aantrekkingskrag van swartgemaakte tande: 'n tradisionele Japannese teken van skoonheid...