DIE RAAF VERSTAAN: DESKUNDIGE GEDIGANALISE - SAT / ACT PREP AANLYN GIDSE EN WENKE
Die raaf verstaan: deskundige gediganalise
'The Raven' deur Edgar Allan Poe is een van die bekendste gedigte wat ooit geskryf is. Dit het sy skrywer wêreldwyd bekendheid verwerf en is gereeld ontleed, uitgevoer en geparodieer. Maar wat van hierdie gedig maak dit so spesiaal?
In hierdie gids gee ons u 'n volledige oorsig van 'The Raven' alles bespreek, van die hartseer verhale agter die skepping daarvan en wat eintlik tussen die verteller en die raaf aan die gang is, tot die temas daarvan en die poëtiese middele wat dit so effektief gebruik.
Die raafgedig: volledige teks
Hieronder is die volledige teks van The Raven -gedig, geskryf deur Edgar Allan Poe en gepubliseer in 1845. Dit bestaan ​​uit 18 strofe en 'n totaal van 108 reëls.
Eens in 'n middernag treurig, terwyl ek nadink, swak en moeg, oor baie 'n eienaardige en nuuskierige volume van vergete kennis - Terwyl ek knik, amper slapend, kom daar skielik 'n tik, Soos van iemand wat saggies klop en aan my kamerdeur klop. . '' Dit is 'n besoeker, 'mompel ek,' tik by my kamerdeur - net dit en niks meer nie. ' Ag, ek onthou duidelik dat dit in die somber Desember was; En elke afsonderlike sterwende kool werp sy spook op die vloer. Ek het gretig die môre gewens; —vergeefs het ek probeer om uit my boeke te leen ophou van droefheid — verdriet oor die verlore Lenore— Vir die seldsame en stralende meisie wat die engele Lenore noem - Naamloos hier vir ewig. En die sy, hartseer, onseker geritsel van elke pers gordyn het my opgewonde gemaak - my gevul met fantastiese angs wat nog nooit gevoel is nie; Sodat ek nou, om my hart te klop, staan ​​en herhaal: 'Dit is 'n besoeker wat by die kamerdeur ingaan - 'n laat besoeker wat by die kamerdeur ingaan; - dit is en niks meer nie.' Tans het my siel sterker geword; huiwer dan nie meer nie, 'Meneer', sê ek, 'of mevrou, ek bid u vergifnis; Maar die feit is dat ek aan die slaap was, en so saggies kom jy rapperend, en so flou kom jy tik, tik na my kamerdeur, dat ek skaars seker was dat ek jou gehoor het - hier het ek die deur wyd oopgemaak; - Donker daar en niks meer. Diep in die donkerte loer ek lank en staan ​​daar en wonder, vrees, twyfel, drome drome wat geen sterfling ooit sou waag om te droom nie; Maar die stilte was ononderbroke, en die stilte het geen teken gegee nie, en die enigste woord wat daar gespreek is, was die gefluisterde woord, 'Lenore?' Dit het ek gefluister, en 'n eggo het die woord 'Lenore!' - net dit en niks meer nie. Terug in die kamer draai, my hele siel in my brand, spoedig hoor ek 'n tik wat ietwat harder is as voorheen. 'Sekerlik,' sê ek, 'dit is beslis iets by my vensterrooster; Laat ek dan sien wat daar is, en hierdie raaisel verken - Laat my hart 'n oomblik wees en hierdie raaisel verken; - 'Is die wind en niks meer nie!' Hier het ek die luik gegooi toe ek met menige flirt en fladdering 'n statige raaf van die heilige dae van vroeër instap; Hy het nie die minste gehoor gegee nie; nie 'n minuut gestop of gebly nie; Maar met 'n heer van 'n heer of 'n dame, bo my kamerdeur - op 'n borsbeeld van Pallas, net bokant my kamerdeur - sit en sit, en niks meer nie. Toe verlei hierdie ebbehoutvoël my hartseer lus om te glimlag, by die graf en strenge dekor van die aangesig wat hy gedra het: 'Alhoewel u helmteken gekap en geskeer is,' het ek gesê, 'is u sekerlik nie lus nie, vreeslik grimmig en ou raaf wat dwaal van die oostelike oewer— Vertel my wat u heerlike naam is op die nag se Plutoniese kus! ' Maak die raaf 'Nevermore' stil. Ek was baie verwonderd oor hierdie onheilspellende voël om diskoers so duidelik te hoor, alhoewel die antwoord min betekenis het - min relevansie; Want ons kan nie help om saam te stem dat geen lewende mens nog ooit geseën was om voëls bokant sy kamerdeur te sien nie - Voël of dier op die gebeeldhouwde borsbeeld bo sy kamerdeur, met die naam 'Nevermore'. Maar die Raaf, wat eensaam op die rustige borsbeeld sit, spreek net Daardie een woord, asof sy siel in daardie een woord wat hy uitstort. Niks verder as wat hy geuiter het nie - nie 'n veer nie, toe fladder hy - Tot ek skaars meer as gemompel het 'Ander vriende het voorheen gevlieg - Môre sal hy my verlaat, soos my hoop voorheen gevlieg het.' Toe sê die voël 'Nevermore.' Opgeskrik oor die stilte gebreek deur die antwoord so treffend gepraat: 'Ongetwyfeld', het ek gesê, 'dit is sy enigste voorraad en winkel Gevang van 'n ongelukkige meester, wie 'n ontfermende ramp vinnig gevolg en vinniger gevolg het tot sy liedjies een las gedra het - Tot die grense van sy Hoop wat die melancholiese las van 'Nooit — nooit meer' gedra het. ' Maar die raaf het nog steeds al my grimering laat glimlag, reguit het ek 'n kussingsstoel voor die voël en die borsbeeld en die deur gery; Toe ek op die fluweel sink, besluit ek om Fancy aan fancy te koppel, en dink wat hierdie onheilspellende voël van weleer was - Wat hierdie grimmige, onheilspellende, gruwelike, onheilspellende en onheilspellende voël van weleer bedoel het in 'Nevermore'. Dit sit ek besig om te raai, maar geen lettergreep wat aan die voëltjie uitdruk wie se vurige oë nou in my boesem brand nie; Dit en meer het ek gesit en met my kop op my gemak neergesit op die fluweelvoering van die kussing wat die lamplig gloer het, maar wie se fluweel-violet voering met die lamp-lig gloei, sy sal druk, ah, nooit meer nie! Toe word die lug digter, geparfumeer uit 'n onsienlike vuurbak wat deur Seraphim geswaai is, wie se voetvalle op die getapte vloer klink. 'Skrik', het ek uitgeroep, 'u God het u geleen - deur hierdie engele het hy u 'n blaaskans gestuur - rus en nepenthe uit u herinneringe aan Lenore; Quaff, oh quaff hierdie soort nepenthe en vergeet hierdie verlore Lenore! ' Maak die raaf 'Nevermore' stil. 'Profeet!' het ek gesê: 'n ding van kwaad! waarlik, ek smeek - Is daar - is daar balsem in Gilead? - vertel my - vertel my, ek smeek! ' Maak die raaf 'Nevermore' stil. 'Profeet!' het ek gesê: 'kwaad!' - nog steeds 'n profeet, as 'n voël of 'n duiwel! Deur die Hemel wat bo ons buig - deur die God wat ons albei aanbid - Vertel hierdie siel met droefheid as dit binne die verre Aidenn 'n heilige meisie sal sluit wat die engele Lenore noem - 'n Seldsame en stralende meisie omhels wat die engele noem Lenore. ' Maak die raaf 'Nevermore' stil. 'Wees daardie woord ons teken van afskeid, voël of vyand!' Ek skreeu en begin - 'Gaan terug in die storm en die nag se Plutoniese kus! Laat geen swart pluim as 'n teken van die leuen wat u siel gespreek het nie! Laat my eensaamheid onafgebroke! - Laat die borsbeeld bo my deur los! Haal jou snawel uit my hart en neem jou gestalte van my deur af! ' Maak die raaf 'Nevermore' stil. En die Raaf, wat nooit flikker nie, sit steeds, sit nog steeds op die bleek borsbeeld van Pallas net bokant my kamerdeur; En sy oë lyk soos 'n demoon wat droom, en die lamplig oor hom wat stroom, gooi sy skaduwee op die vloer; En my siel sal uit die skaduwee wat op die vloer dryf, opgehef word - nooit meer nie!
Waaroor gaan 'The Raven'?
'The Raven' is 'n gedig oor 'n man wat hartseer is oor die onlangse dood van sy geliefde Lenore. Terwyl hy 'n eensame Desember -nag in sy kamer verbygaan, tik 'n raaf herhaaldelik op die deur en dan die venster. Die man dink eers dat die geraas veroorsaak word deur 'n laat besoeker wat hom kom steur, en hy is verbaas om die raaf te vind toe hy die venster oopmaak. Nadat hy toegelaat is, vlieg die raaf na en beland op 'n borsbeeld van Pallas ('n antieke Griekse godin van wysheid).
Die man is geamuseer oor hoe ernstig die raaf lyk, en hy begin met die raaf praat; die voël kan egter slegs antwoord deur 'nooit meer' te kraak nie.
Die man weerspieël hardop dat die voël hom sal verlaat sodra al die mense vir wie hy omgee hom verlaat het. As die raaf 'nooit meer' antwoord nie, neem die man dit aan as die voël wat met hom saamstem, hoewel dit onduidelik is of die raaf werklik verstaan ​​wat die man sê of net die een woord spreek wat hy ken.
Terwyl die man aanhou om met die voël te gesels, verloor hy stadig sy greep op die werklikheid. Hy skuif sy stoel reg voor die raaf en stel dit wanhopige vrae, insluitend of hy en Lenore in die hemel herenig sal word. Nou, in plaas daarvan om net deur die voël geamuseer te word, hy neem die raaf se herhaalde 'nevermore' reaksie as 'n teken dat al sy donker gedagtes waar is. Uiteindelik word hy kwaad en skreeu na die raaf en noem dit 'n duiwel en 'n kwaad.
Die gedig eindig met die raaf wat nog steeds op die borsbeeld van Pallas en die verteller sit, skynbaar verslaan deur sy verdriet en waansin, en verklaar dat sy siel 'nooit meer' opgehef zal worden.
Agtergrond oor 'The Raven'
Edgar Allan Poe het 'The Raven' geskryf tydens 'n moeilike tydperk in sy lewe. Sy vrou, Virginia, het aan tuberkulose gely, Poe sukkel om geld te verdien as 'n onbekende skrywer, en hy begin swaar drink en baklei met kollegas en ander skrywers. Dit is maklik om te sien hoe hy die donker en weemoedige bui van 'The Raven' kon oproep.
Dit is nie bekend hoe lank Poe daaraan bestee het om 'The Raven' te skryf nie (raaiskote wissel van 'n enkele dag tot meer as 'n dekade), maar die waarskynlikste gedagte is dat hy die gedig in die somer van 1844 geskryf het. In sy essay 'The Philosophy' van komposisie, 'het Poe gesê dat hy gekies het om die gedig te fokus op die dood van 'n pragtige vrou, want dit is' ongetwyfeld die mees poëtiese onderwerp ter wêreld '. Hy het gehoop dat 'The Raven' hom beroemd sou maak, en het in dieselfde opstel gesê dat hy die gedig doelbewus geskryf het om 'die populêre en die kritiese smaak' aan te spreek.
'The Raven' is in die koerant gepubliseer Die New York Evening Mirror op 29 Januarie 1845 (afhangende van die bron, is Poe $ 9 of $ 15 daarvoor betaal). 'The Raven' het Poe onmiddellik bekendheid gebring, hoewel dit nie die finansiële sekuriteit was waarna hy gesoek het nie. Kritieke ontvangs was gemeng, met 'n paar bekende skrywers soos Ralph Waldo Emerson en William Butler Yeats wat hul afkeer van die gedig uitspreek. Ondanks die aanvanklike gemengde resensies, het The Raven-gedig sy gewildheid voortgesit en is dit nou een van die bekendste gedigte ter wêreld. Tallose parodieë is geskryf, en die gedig is in alles van verwys Die Simpsons aan die NFL -span die Baltimore Ravens (hul gelukbringer word selfs 'Poe' genoem).
Belangrike temas in 'The Raven'
Uit die opsomming van The Raven weet ons dat dit beslis 'n melancholiese gedig is, en die meeste van die temas draai om grimmige onderwerpe. Hier is drie van die belangrikste temas.
Tema 1: Hartseer
Hartseer is die oorweldigende emosie in 'The Raven, 'en die verteller word absoluut verteer deur sy hartseer oor sy verlore liefde, Lenore. Aan die begin van die gedig probeer hy homself van sy hartseer aflei deur 'n 'volume vergete verhaal' te lees, maar as die raaf kom, begin hy dit onmiddellik met vrae oor Lenore en raak verder verlore in sy hartseer by die kraai reaksie van 'nooit meer nie.' Aan die einde van die gedig is die verteller skynbaar gebroke en verklaar dat sy siel nooit weer 'opgehef' sal word as gevolg van sy hartseer nie.
Poe het gesê dat die raaf self 'n simbool van hartseer was, spesifiek dat dit 'treurige en nimmereindigende herinnering' verteenwoordig. Hy het doelbewus 'n raaf gekies bo 'n papegaai ('n voëlspesie wat beter bekend is vir sy spraakvermoë) omdat hy gedink het dat 'n raaf die donker toon van die gedig beter pas.
Edgar Allan Poe het baie verdriet beleef toe hy 'The Raven' geskryf het, en hy het gesien hoe mense naby hom weggaan, ernstig siek word of sterf. Hy sou terdeë bewus gewees het van die verterende krag wat hartseer kan hê en hoe dit alles kan uitwis.
Tema 2: Toewyding
Dit is die diep liefde van die verteller vir Lenore wat hom sulke hartseer veroorsaak, en later woede en waansin. Al is Lenore oorlede, is die verteller steeds lief vir haar en kan hy niks anders as haar dink nie. In die gedig praat hy van Lenore in superlatiewe, wat haar 'heilig' en 'stralend' noem. In sy gedagtes is sy heeltemal perfek, feitlik 'n heilige. Sy liefde vir hierdie vrou wat nie meer hier is nie, lei hom af van alles in sy huidige lewe. Met hierdie tema toon Poe die krag van liefde en hoe dit selfs na die dood kragtig kan bly.
Tema 3: Rasionaliteit vs Irrasionaliteit
Aan die begin van die gedig is die verteller rasioneel genoeg om te verstaan ​​dat Lenore dood is en hy haar nie weer sal sien nie. As die raaf vir die eerste keer 'nooit meer' begin herhaal, besef hy dat die antwoord die voël se 'enigste voorraad en winkel' is, en hy sal nie weer reageer nie, wat hy ook al vra. Dit lyk asof hy selfs die voël vaagweg amusant vind.
Soos die gedig egter voortgaan, die irrasionaliteit van die verteller neem toe namate hy die raafvrae stel wat hy onmoontlik kon weet, en neem die herhaalde antwoord van 'nooit meer' as 'n waarheidsgetroue en logiese antwoord. Daarna daal hy verder in waansin, vervloek die voël as 'n 'duiwel' en 'kwaad' en dink hy voel hoe engele hom omring voordat hy in sy hartseer sak. Hy het duidelik aan die einde van die gedig ongedaan gemaak.
In 'The Raven' wou Poe wys die fyn lyn tussen rasionele denke en waansin en hoe sterk emosies, soos hartseer, 'n persoon tot irrasionaliteit kan dryf, selfs tydens alledaagse interaksies soos die wat die verteller met die raaf gehad het.
Die 7 belangrikste poëtiese toestelle 'die raaf' gebruik
Edgar Allan Poe maak gebruik van baie poëtiese toestelle in 'The Raven' om 'n onvergeetlike en aangrypende skryfstuk te skep. Hieronder bespreek ons ​​sewe van die belangrikste van hierdie toestelle en hoe dit bydra tot die gedig.
Alliterasie is die herhaling van 'n klank of letter aan die begin van verskeie woorde in 'n werk, en dit is miskien die mees voor die hand liggende poëtiese apparaat in 'The Raven'. Die gedig is vol alliterasie, soos die frases 'swak en moeg', 'amper slapend' en 'vinnig gevolg en vinniger gevolg'. Hierdie poëtiese instrument help om die beroemde musikaliteit van die gedig te gee en is een van die redes waarom mense dit graag wil voordra.
'N Speling is 'n indirekte verwysing na iets, en Poe maak verskeie verwysings in 'The Raven'. Enkele sleutels sluit in:
Die borsbeeld van Pallas waarop die raaf sit, verwys na Pallas Athena, die antieke Griekse godin van wysheid.
Nepenthe is 'n middel wat in die antieke epos van Homerus genoem word Die Odyssee, en dit word beweer dat dit herinneringe uitvee.
Die Balm van Gilead verwys na 'n genesende room wat in die boek Jeremia in die Bybel genoem word.
Aidenn verwys na die tuin van Eden, hoewel die verteller dit waarskynlik in die algemeen 'hemel' beteken, aangesien hy wil weet of dit is waar hy en Lenore weer sal herenig.
Rawe word self in baie verhale genoem, waaronder die Noorse mitologie en Ovidius se epiese gedig Metamorfose.
Baie lesers is goed vertroud met die boeke en verhale waarna die gedig verwys, en hulle sou die verwysings verstaan ​​het sonder dat Poe uitdruklik hoef te verduidelik waar elkeen vandaan kom. As u dit doen, sou die spanning en bui van die gedig verbreek word, sodat Poe eenvoudig daarop kan verwys.
Soortgelyk aan alliterasie, is assonansie die herhaling van klinkerklanke in een of meer woorde wat naby mekaar gevind word. Dit dien dieselfde doel as alliterasie en verskyn begin in die eerste reël van die gedig, waar die lang 'e' klank herhaal word in die woorde 'somber', 'swak' en 'moeg'.
Die meerderheid van 'The Raven' volg op trokaïese oktameter, dit is wanneer daar agt trochaïese voete per lyn is, en elke voet het een beklemtoonde lettergreep gevolg deur een onbeklemtoonde lettergreep.
Poe het egter eintlik verskillende soorte meters gebruik, en daar word beweer dat hy beide die meter en die rympatroon van 'The Raven' gebaseer het op Elizabeth Barrett se gedig 'Lady Geraldine's Courtship'. Meter is baie prominent in 'The Raven', en help dit, saam met ander poëtiese instrumente, om so 'n gewilde gedig te maak om voor te dra.
Baie woorde word in 'The Raven' herhaal, die bekendste is die woord 'nevermore' wat die voël self deur die hele gedig herhaal het. Ander woorde en frases wat gereeld in die gedig herhaal word, sluit in 'Lenore', 'kamerdeur' en 'niks meer nie'. Dit rym almal met 'nevermore' en dra by tot die gevoel van moedeloosheid in die gedig deur die raai se donker antwoord op elke vraag te beklemtoon.
Die rympatroon in 'The Raven' volg die patroon ABCBBB. Die 'B' -reëls rym almal met' nevermore 'en plaas addisionele klem op die laaste lettergreep van die reël.
Daar is ook heelwat interne rym in die gedig, soos die reël 'Maar die stilte was ononderbroke, en die stilte het geen teken gegee nie', waar 'ongebroke' rym met 'teken'.
Interne rym kom in die eerste reël van elke strofe voor. Dit kom ook voor in die derde reël en deel van die vierde reël van elke strofe. In die voorbeeld 'Laat geen swart pluim as 'n teken van die leuen wat u siel gespreek het nie!/Laat my eensaamheid onafgebroke! 'teken' en 'gesproke' in die derde reël van die strofe rym met 'ononderbroke' in die vierde reël van die strofe.
Onomatopee is wanneer die naam van 'n woord geassosieer word met die geluid wat dit maak, en dit kom voor in 'The Raven', soos met die woorde 'klap', 'tik', 'skree' en 'fluister'. Dit dra by tot die atmosferiese kwaliteit van die gedig en laat lesers voel asof hulle regtig in die kamer is saam met die verteller en die raaf.