Falco ardosiaceus - Voëlgesinne - 2021
Grys ​​toring / Falco ardosiaceus
Falco ardosiaceus - Faucon ardoisé Faucon ardoisé ... Wikipédia en Français
Falco ardosiaceus - pilkasis pelėsakalis statusas T sritis zoologija | vardynas atitikmenys: lot. Dissodectes ardosiaceus, Falco ardosiaceus angl. grey kestrel vok. Graufalke, m rus. grys kestrel, f pranc. faucon ardoisé, m ryšiai: platesnis terminas - tikrieji ... ... Paukščių pavadinimų žodynas
Falco (genre) - Giet les artikels homonieme, voir Faucon (homonymie) et Falco ... Wikipédia en Français
Falco dickinsoni - Saltar a navegación, búsqueda? Cernícalo dorsinegro Estado de conservación ... Wikipedia Español
Falco (genre) - Giet les articles homonieme, voir Faucon (homonymie) et Falco. Falco ... Wikipédia en Français
Falco - Para el músico austríaco ver Falco (músico). Para otros usos véase: Alcotán (transporte) Halcón redirige aquí. Para otras acepciones, véase Halcón (desambiguación). H ... Wikipedia Español
Falco (Gattung) - Dieser Artikel behandelt die Gattung Falken aus der Ordnung der Greifvögel, weitere Bedeutungen siehe Falke Falken Würgfalke Systematik ... Deutsch Wikipedia
Dissodectes ardosiaceus - pilkasis pelėsakalis statusas T sritis zoologija | vardynas atitikmenys: lot. Dissodectes ardosiaceus, Falco ardosiaceus angl. grey kestrel vok. Graufalke, m rus. grys kestrel, f pranc. faucon ardoisé, m ryšiai: platesnis terminas - tikrieji ... ... Paukščių pavadinimų žodynas
Faucon ardoisé - Falco ardosiaceus ... Wikipédia en Français
Faucon Ardoisé - Faucon ardoisé ... Wikipédia en Français
Faucon ardoise - Faucon ardoisé Faucon ardoisé ... Wikipédia en Français
Foto "Grys torenvalk, Falco Ardosia, sit in 'n boom in Masai Mara teen 'n blou lugagtergrond. Hierdie sagte vergulde roofvoël sal klein knaagdiere en akkedisse vanaf 'n hoë uitkykpunt waarneem." kan vir persoonlike en kommersiële doeleindes gebruik word volgens die voorwaardes van die gekoopte royalty-vrye lisensie. Die beeld kan in hoë resolusie kwaliteit tot 3483x2322 afgelaai word.
Dit is 'n taamlik klein, bonkige toringvalk met groot, kop en nogal kort plat vlerke wat nie by die punt van die stert uitkom nie. Dit is 28-33 cm lank met 'n vlerkspan van 58-72 cm en weeg tot 300 gram. Die vrou is 4-11% groter en 5-11% swaarder as die man. Die verekleed van 'n volwassene is eenvormig donkergrys, behalwe donker vlerkpunte, flou donker strepe op die liggaam en effens verbode vlugvere. Die bene en was is geel en daar is 'n kaal geel vel om die oog. Die mees soortgelyke spesie is die Gerookte Valk, met 'n meer afgeronde kop, lang vlerke wat verby die stert strek en minder geel om die oog.
Jeuggrys kestrels is bruiner as volwassenes met groenerige was en groenerig om die oog. Dickinson se adolessente korrels is soortgelyk, maar het 'n geblokte stert en 'n meer beslis geblokkeerde ondervlerk.
Die grys toring is oor die algemeen stil buite die broeiseisoen, maar het 'n skril, gebabbel en 'n dreunende fluitjie.
Dit woon in savanne, oop bosveld en bosopruimings. Dit bevoordeel gebiede met palmbome, veral naby water. Dit sit dikwels op ontblote takke, telegraafpale en drade.
Dit is wydverspreid in Wes- en Sentraal-Afrika, maar is afwesig in dig beboste gebiede, insluitend dele van die Kongo-kom. Die reeks strek oos tot Ethiopië en westelike dele van Kenia en Tanzanië. In die suide bereik dit die noordelike dele van Namibië en Zambië, en rondlopers verskyn in Malawi. Die totale reeks beslaan ongeveer 12 miljoen km. In Wes-Afrika is daar 'n mate van beweging in die noorde in die reënseisoen en in die suide in die droë seisoen.
Dit is 'n crepuscular voël, aktiefste met dagbreek en skemer. Dit jag gewoonlik vanaf groot hoogte, maar soms steier. Dit voed hoofsaaklik op insekte, akkedisse en klein soogdiere soos vlermuise, maar neem ook voëls, amfibieë en wurms aan. Die prooi word gewoonlik op die grond gevang. Dit sal soms die neute van die oliepalm, een van verskeie roofvoëls, voed om die plantmateriaal te eet.
Teling vind plaas van Maart tot Junie in die noorde van sy reeks en van Augustus tot Desember in die suide. Courting paartjies voer cross high shows. Eiers word gewoonlik in 'n hamerkopnes gelê, meestal 'n onbesette nes, maar soms sal hamerkops druk wees. Soms gebruik kestrels 'n ander voëlnes of gate in 'n boom. Daar is twee tot vyf eiers in die koppelaar. Hulle is witterig met rooi of bruin merke en broei binne 26–31 dae uit. Jong voëls vlug na ongeveer 30 dae.
Binne ekstratropiese Eurasië is die wisselvalligheid swak, klinaal van aard en manifesteer dit in 'n geleidelike verligting van die algemene kleur van die verekleed in die rigting van wes na oos. 12 subspesies.
Die volgende indeling in subspesies stem hoofsaaklik ooreen met Piechocki (1991):
Falco tinnunculus tinnunculus is 'n nominatiewe vorm wat byna die hele Palearctic bewoon. Die nesgebied strek in Europa vanaf 68 ° N. sh. in Skandinawië en 61 ° N. sh. in Rusland deur die Mediterreense eilande tot Noord-Afrika. Hierdie ondersoort kom ook algemeen voor op die Britse Eilande.
F. t. alexandri bewoon die Kaapverdiese eilande, F. t. neglectus word op die noordelike eilande van Kaap Verde aangetref. Hierdie subspesies is helderder gekleur as die nominasievorm en het 'n kleiner vlerkspan.
F. t. canariensis woon in die westelike Kanariese Eilande en word ook op Madeira aangetref. F. t. daarenteen woon dacotiae in die oostelike Kanariese Eilande.
F. t. rupicolaeformis kom van Egipte en Noord-Soedan tot die Arabiese Skiereiland voor.
F. t. interstinctus woon in Japan, Korea, China, Birma, Assam en die Himalajas.
F. t. rufescens bewoon die Afrika-savanne suid van die Sahara tot Ethiopië.
F. t. archeri kom voor in Somalië en die suidelike woestyne van Kenia.
F. t. rupicolus word versprei van Angola ooswaarts na Tanzanië en suidwaarts na die Kaapse gebergte.
F. t. objurgatus kom voor in suidelike en westelike Indië en Sri Lanka.
Klein (van 'n duif), relatief wydvlerk en langstertvalk. Lengte 32-39 cm, gewig 115-310 g, vlerkspan 65-82 cm. Die algemene kleur is okerrooi, die onderkant is ligter, die mannetjie verskil van die wyfie in 'n helder mantel, minder donker strepe, 'n monochromatiese grys " kap "op die kop, monochromatiese grys stert met 'n swart apikale streep. Daar is 'n effense donker snor. Orbitale ring, was, bene - geel, by jong voëls - bleek, blou of groenerig. Jong voëls het 'n soortgelyke kleur as die wyfie. Die wyfies verskil betroubaar van die seldsame steepvalk, wat saam met hom in droë streke van Eurasië aangetref word, slegs in donker eerder as ligte kloue en 'n ander opset van die stertafwerking.
Die bokant van die liggaam van die voël is rooi, die stert is lank, getrap, die vlerke is lank, meer afgerond, anders as ander valke. Die kop en stert is grys.
Die verekleed is sag genoeg. Die vlerk is nie skerp nie. Die tone is kort, die binneste en buitenste tone is ongeveer gelyk.
Dit verskil van die steenvalk wat in die suidelike streke van die land woon in sy groter grootte, swart kloue en 'n gevlekte bokant (man).
By 'n volwasse man is die pariëtale gebied grys met donker stamme, soms met 'n rooierige kleur. Die agterkant is roesrooi met druppelvormige of bruin dwars kolle. Vlugvere is donkerbruin van kleur met 'n effens witterige dwarspatroon aan die binnekant. Stertvere is grys met 'n wye pre-apikale streep en 'n witagtige punt soms met swart strepe op die stertvere. Die ventrale deel is dofgeel met rooibruin vlekke.
Die volwasse wyfie het 'n rooierige kop. Op die rug en stert is daar 'n dwarspatroon van wye bruin strepe. Die boonste stert en die stert is nooit perfek grys nie, meestal rooi met 'n grys skynsel. Die snawel is blougeel, geel aan die onderkaak en donker aan die toppunt, die kloue is swart, die bene en die ring om die oë is geel. Die stert is skerp getrap.
Die algemene gang van molt is dieselfde as vir alle valke. By volwasse voëls begin molt vroeg in Junie en eindig vroeg in September. As die voël in die eerste jaarlikse uitrusting geklee is, begin die klein veertjie van die lente af verander. Sommige begin egter geleidelik smelt - vanaf Desember, maar tydens broei stop die smelting en gaan dan oor soos by volwassenes.
Die lengte van wyfies is 330 - 380 mm, mans is 310 - 355 mm, gemiddeld 367 mm en 336 mm. Die vlerkspan van die wyfies is 731 - 820 mm, die mannetjies is 690 - 800 mm, gemiddeld 805 mm en 774 mm. Die vleuel van 'n volwasse wyfie is 242 - 275 mm, van 'n mannetjie 230 - 253 mm, gemiddeld 254,4 mm en 242,4 mm.
Die gewig van vroue is van 197 g tot 240,5 g, van mans van 159 g tot 200 g, gemiddeld 212,9 g en 180,9 g.
Afrika, Suid-Arabië. Eurasië vanaf die Atlantiese Oseaan in die ooste tot by die Stille Oseaan-kus, in die noordooste tot by die oostelike rand van die Kolyma-hoogland. In die noorde in Skandinawië en Finland tot by die 70ste parallel, na Arkhangelsk, na die ooste in die Europese deel van die USSR tot die 67ste parallel, in die streek van die Ural-rif en in Wes-Siberië tot ongeveer die 64ste parallel, in die Yenisei-bekken tot by die 60ste parallel (maar waarskynlik na die noorde), in Yakutia tot by die 68ste parallel. Suid tot by die Mediterreense kus, Palestina, Noord-Irak, Suid-Iran, Pakistan, die suidelike helling van die Himalajas, Assam, Birma, die kus van die Golf van Bakbo (Tonkin). 'N Afgesonderde deel van die reeks lê in die suidelike en suidwestelike dele van Indië, noord in die Wes-Ghats tot die 20ste parallel. Eilande: Kaap Verde, Kanariese Eilande, Madeira, Middellandse See, Brits, Honshu, Hokkaido (vermoedelik), suidelike Sakhalin (vermoedelik), Peter die Groot-Golf-eilande.
Habitat. 'N Tipiese inwoner van oop ruimtes, in die bosgebied trek dit na bosrand, landbougrond. Trek maklik in antropogene landskappe, tot by stede. Dit maak nes in korviede, in kranse, op rotse, in geboue, soms in gate en gate.
Die torenvalk is wydverspreid in die ooste van die Stille Oseaan, in die noordooste van die Kolyma-hoogland en in die noorde van Arkhangelsk self, op die Ural-rif, in Wes-Siberië, op die Yenisei en Yakutia. Herhaaldelik opgeneem in Gorny Altai tydens 'n voëlkundige ekspedisie in die somer van 2012.
Benewens die lande van die voormalige Sowjetunie: Noordwes-Afrika, Noordwes-Afrika, Wes-Europa en Noord-Sentraal-Asië.
Winters hoofsaaklik in Sentraal-Asië en in die noorde van die Indiese subkontinent.
Die torenvalk is 'n redelik algemene spesie wat in verskillende omgewingstoestande woon, dikwels in verskillende landskapsones: bosstap, bos (verkies rante, yl plantasies, ens.), Kulturele landskap, woestyne, berge, ens.
Die torenvalk val die prooi op die grond aan. As ons op die uitkyk is vir 'n prooi, vlieg dit naby die grond, 'skud' dit oor een plek, en val soms 'n prooi vas soos 'n merlin, terwyl dit op die grond is. Dit jag, verkies in die oop landskap. Die jaggebied is 1 tot 3 km vanaf die nesplek, soms meer. Die torenvalk sukkel om vinnig te vang. Hy bereik prooidood, soos alle valke, deur die agterkant van die kop te slaan of die nek te breek. Vir 'n volwasse voël om genoeg te kry, benodig dit ongeveer 40-50 g kos. In die winter voed die kestrel hoofsaaklik met knaagdiere sowel as klein voëltjies; in die somer bevat die dieet insekte, reptiele en knaagdiere. Onder soogdiere is kestrels-prooi muise, vlieë, eekhorings, water- en stepperotte, muise, as uitsondering, en wezel. Onder die voëls is daar hoofsaaklik voëlkykers en kuikens van die passerine-familie, asook larike. Daarbenewens minag die kestrel nie gewone lensies, gewone koring, mossies, kwartels, swart keellysters nie, asook akkedisse, verskillende insekte, veral sprinkane, ook kewers, naaldekokers, ens.
Stem en geluide wat uitgesaai word
In 'n onrusbarende toestand word 'n enkele of vinnig herhalende skril uitroep "cue" en "cue-cue-cue" uitgestraal. ". By die volwasse jong kuikens is die huil van die wyfie 'n skril vibrerende 'kri-i-i-i'.
Die Gewone Torenvalk begin broei op die ouderdom van 2 - 3 jaar, sommige individue - aan die einde van die eerste bestaansjaar, in 'n semi-volwasse verekleed.
Die geskape pare is waarskynlik permanent, aangesien wyfies en mans reeds tydens die migrasietydperk saam is. Nesplekke is in bome gerangskik. Maak nie neste nie, maar gebruik die geboue van eksters, rooks, kraaie met kap. Die konstruksie van die nes is beperk tot die rangskikking in die nes. Die binnekant van die voering bestaan ​​uit dun takkies, wol, bast, korrels, grasstingels. Deur die voering en veral deur die korrels is dit maklik om die nes van hierdie roofdier te herken. Die voël plaas gewoonlik sy nes op 'n hoogte van 3 tot 18 meter vanaf die aardoppervlak.
In die koppelaar is daar 3 - 4, hoofsaaklik 4-5 eiers met donkerbruin kolle en vlekke en roesbruin strepe. Gewoonlik is die gemiddelde grootte van eiers 39x32 mm. Die wyfie broei ongeveer 28 dae vanaf die eerste eier. Op hierdie stadium voorsien die mannetjie haar van voedsel.
Voeding deur ouers
Kuikens bly ongeveer 'n maand in die nes.
Kyk na ID deur ITIS.gov 175620
Stepanyan L.S. Samevatting van die ornitologiese fauna van Rusland en aangrensende gebiede M.: Akademkniga, 2003, 808p.
E.A. Koblik 'N Verskeidenheid voëls (gebaseer op materiaal uit die uiteensetting van die Dierkundige Museum van die Staatsuniversiteit van Moskou), h. 1. M.: uitgewery van die Staatsuniversiteit van Moskou. 2001.384 bl.
Boehme R.L., Dinets V.L., Flint V.E., Cherenkov A.E. Voëls. Encyclopedia of the Nature of Russia (onder die hoofredaksie van VE Flint). Red. 2de, aangevul en hersien. - M.: 1998. - 432 bls., 56 kleur. siek.
Ryabitsev V.K. Voëls van die Oeral, Oeral en Wes-Siberië. Jekaterinburg: Ural-uitgewery. Universiteit. 2008 .-- 634 bl.
Die torenvalk het, net soos alle voëls wat aan die valk behoort, 'n uiters hoë gesigskerpte: dit kan 'n klein insek van 18 m hoogte opmerk en dadelik daarop duik. Groter valkery kan klein knaagdiere sien vanaf 'n hoogte van 1500 m. Hierdie gegewens is egter hoofsaaklik gebaseer op veldwaarnemings en vereis dat dit geverifieer is.
Tydens die eksperiment is die mak kestrel in 'n kamer met twee sitplekke geplaas. Voor die een was daar 'n venster met 'n vertikale rooster, voor die ander was daar 'n vals venster wat van 'n soortgelyke materiaal as die rooster gemaak was. Die voël het slegs kos gekry as hy voor 'n venster gesper het. Met verloop van tyd het die eksperimente die voël al hoe nouer roosterstrepe aangebied. Toe die torenvalk uiteindelik nie meer 'n gladde oppervlak van 'n geblokkeerde oppervlak kon onderskei nie, blyk dit. Dat haar gesigskerpte 2,6 keer hoër is as dié van 'n mens. is soortgelyk aan die tabel waarmee 'n persoon die tabel wat in die oogarts se kantoor geplaas is, op 'n afstand van 100 m of 'n gewone padteken kon lees - vanaf 800 m.
Eksperimenteer op hierdie manier. Bevestig die mening oor die hoë gesigskerpte van valk, maar weerlê die oorskatte ramings, waarvolgens dit 8-10 keer beter is as die mens.