Nuuskommentaar: Politieke korrektheid – geroeste draad wat korrupte en gekaapte SA, ANC “aanmekaar hou”?Herman Toerien Plaaslike en internasionale berigte dui daarop dat die begrippe van politieke korrektheid en inkorrektheid nou eers nes geskop het om te bly. Terwyl daar uiteenlopende begrippe is vir wat alles as politiek korrek en inkorrek beskou kan word, is daar redelike konsensus dat politieke korrektheid as ’n proses beskou word om korrupsie en soortgelyk te verdoesel, en dat politieke inkorrektheid as metode beskou word om meningsvryheid en persvryheid te beskerm, en so korrupsie en staatskaping in die wiele te ry. Watergate is na baie jare steeds die simbool van hoe ’n skande ’n president in die stof kan laat byt. Maar hoe is dit moontlik dat politici wat in Suid-Afrika by veel erger betrek word, en na hulle milddadig die aanvoorwerk gedoen het om die land se ekonomie te saboteer, na grootskaalse onthullings steeds ’n magsfaktor is, en via kornuite die nuwe president steeds onder byna verlammende druk kan plaas? Speel politieke korrektheid nie dalk ’n belangrike rol nie en, indien wel, hoe ’n groot rol speel dit in werklikheid? Ter agtergrond. Na politieke korrektheid ’n ruk lank aan die deur van die openbare diskoers begin klop het om die prominensie te verkry wat dit verdien, het hierdie skrywer die kwessie in hierdie rubriek onder die loep geplaas. Hy het onder meer hardop gewonder of Maroela nie ’n belangrike bydrae gelewer het om die voorheen verlammende uitwerking van politieke korrektheid in SA aan die ban te doen, of minstens te knou nie. Krediet is egter ook aan Tim du Plessis, onder meer oudredakteur van Rapport en bekende rubriekskrywer, gegee wat geskryf het politieke korrektheid is deur ’n groep swart redakteurs geknou, wat daarna deur die wit redakteurs gevolg is (Volksblad 18 Nov. 2014). Hy beskou politieke korrektheid as selfopgelegde perssensuur. Dié Maroela-rubriek is hierna deur prof. Amanda Gouws van die US deur haar rubriek op Netwerk 24 as deel van die openbare diskoers geneem deur hierdie skrywer se kop te was. Die uwe het om verskeie redes besluit om nie in die openbare media hierop te reageer nie, onder andere omdat Gouws deur by verre die meeste van haar eie lesers gekritiseer is. Daar het genoeg vitrioel in die proses die onderwerp besoedel. Dit het egter nie ’n einde aan die proses gebring om op internasionale skaal die kwessie van politieke korrektheid onder die loep te neem nie. Die Amerikaanse peilingsagentskap Rasmussen het pas ook oor die uitslag van ’n peiling oor politieke korrektheid berig. Hiervolgens meen Amerikaners oor die algemeen dat politieke korrektheid ’n groter probleem is vir persvryheid as die vitrioel waarmee pres. Donald Trump en ander politici mekaar met die teerkwas toetakel. Net 26% meen dat Amerikaners daarom werklike persvryheid geniet, en 68% meen dis nie die geval nie. Hulle moet versigtig wees wat hulle skryf of kan teenspoed te wagte wees. Kan politieke korrektheid in Suid-Afrika werklik so invloedryk wees dat dit as die geroeste draad beskou kan word wat maak dat soveel ernstige probleme, byvoorbeeld staatskaping, met soveel moeite onder die knie gekry word? Om ’n paar voorbeelde te noem wat in hierdie stadium die bloed laat kook: Wat is die grootste van verskillende euwels? Om persvryheid te beskerm deur bereid te wees om politieke inkorrektheid in te span wanneer politieke korrektheid blinde propaganda vir die regerende party blyk te wees? Persvryheid is immers baie noodsaaklik om korrupsie en, in ons geval, ook staatskaping teen te werk. Persvryheid is weer verweef met meningsvryheid, ’n basiese mensereg. Deur politieke korrektheid op te eis, word die bevolking van ’n basiese mensereg gestroop. In die Suid-Afrikaanse konteks geld presies dieselfde as ’n meerderheid die minderheid van ’n basiese mensereg, die reg om eiendom te besit, wil stroop of minstens beperk. Politieke korrektheid word so ’n drakoniese maatreël wat ingespan word om die demokrasie, menseregte, die waarheid te ondermyn. ’n Instrument wat die Suid-Afrikaanse regering al verskeie kere as teenvoeter vir politieke inkorrektheid ingespan het, is om diegene wat dit doen, soos AfriForum en ander instansies se veldtogte om in die buiteland druk op die regering te plaas om die regte ding te doen, van sedisie en selfs hoogverraad te beskuldig, terwyl dié instansies dit juis in die beste belang van die land doen, en die regering van voortgesette skadelike stappe (dus die eintlike vyande van die bevolking) wil laat stuit.