[d]aar nie 'n algemene reg vir die kind teenoor sy ouers bestaan waardeur hy hulle tot nakoming van hulle ouerlike reg ooreenkomstig die pligaard daarvan kan verplig nie, hoofsaaklik vanweë die feit dat die unieke, subjektiewe omstandighede in elke familie die toepassing van algemeen-geldende positiefregtelike voorskrifte ondoenlik maak. Die staat se verpligting om die grondregte van die kind te verwesenlik word egter geensins hierdeur beïnvloed nie. ... Die ingrype deur die staat is eers toelaatbaar wanneer die ouerlike optrede binne die raamwerk van artikel 1666 BGB tuisgebring kan word, naamlik wanneer die skending van die ouerlike sorgverpligtinge tot ernstige gevaar vir die kind sal lei. Die skending van ouerlike sorgverpligtinge wat nie tot sodanige gevaar lei nie, bly sanksieloos. Individuele beskermingsmaatreëls vir die kind wat steurend op die familie inwerk terwyl die kind nie aan ernstige gevaar blootgestel word nie, sou in stryd met artikel 6(1) van die Grondwet wees, en sou ook nie die belange van die kind bevorder nie. Verpligtinge en optrede binne die familie en ook die persoonlike ontwikkeling van die familielede is eng met mekaar verweef, sodat optrede wat as growwe skending van een van hierdie aspekte aangemerk kan word, soms slegs aanduidend van 'n 'familiepatalogiese' sindroom kan wees. Die beste hulp vir die kind bestaan daarin dat die familie gehelp/ondersteun word om weer normaal te funksioneer en daar rus 'n verpligting op die staat om sodanige familieondersteunende maatreëls uit te put alvorens meer ingrypende maatreëls ter beskerming van die kind aangewend word. 'n Kind moet ook mindere inbreukmaking op sy individuele belange verduur aangesien die eenheid en integriteit van die familie eweneens belangrikis. Die algemene standpunt is daarom dat staatlike ingrype in sodanige geval meer skade as goed binne die familieverband sal doen. (emphasis added)