Maar die Saterdagoggend toe Antoinette Pienaar in die winkel gepraat het oor haar kruie-boek, het sy besonder liries oor die Karoo en sy ouwêreldse skoonheid gepraat; op dié stadium was die gedig nog nie in my kop nie, maar iets wat sy gesê het van die primordiale landskap het in my gedagtes bly maal en toe ek die Sondagmôre douvoordag wakkerskrik, was hy daar.
Nadat ek die idee vir die vers gekry het, kon ek hom nogal verbasend vinnig klaarskryf. Dit is waarskynlik die gedig in die bundel wat ek die helderste “gevoel” het; selfs nog voor ek ŉ enkele woord neer kon skryf.
Nie terwyl ek daarmee besig was nie. Nadat ek daarmee klaar was, het ek dit wel vir Marlise (my vrou) gewys en na bepaalde kommentare van haar kon ek die vers afrond na sy finale vorm.
Ek dink dat as sluitgedig “Melopee” nogal tipies is van die gedigte in die bundel. In vergelyking met vroeëre gedigte in vorige bundels is dit waarskynlik meer dromerig en “deursigtig”. Afwesig, selfs?