Tweede Vryheidsoorlog, 1899–1902, die 94-ponder Creusot 'Long Tom'-kanon skiet op Britse magte tydens die beleg van Mafeking wat van Oktober 1899 tot Mei 1900 geduur het.
Tussen 200 000 en 100 000 jaar gelede het moderne mense regdeur Afrika begin ontwikkel, insluitend Suid-Afrika. Die eerste mense was die voorouers van die San, wat later met suidbewegende Khoi-herders uit die noorde ontmoet het en gesamentlik as die Khoisan bekend geword het. Aangesien die vroegste bewyse van prehistoriese oorlogvoering in 'n Mesolitiese begraafplaas in Jebel Sahaba gevind is, vasgestel is om ongeveer 14 000 jaar oud te wees, kan aanvaar word dat konflik van die vroegste tye ook deel van die samelewing in Suid-Afrika was.
Die Khoisan het ongeveer dieselfde tyd (300 n.C.) na die Kaapse Skiereiland en omstreke afgedryf. Verder noord het vroeë Ystertydperkgroepe die Limpoporivier oorgesteek, wie se afstammelinge sowat 1 000 jaar later die Afrika-koninkryk Mapungubwe gevorm het en met Indië, Arabië en China begin handel dryf het.
Konflik tussen die inheemse inwoners en die Europese ontdekkers het reeds vroeg voorgekom met die Slag van Soutrivier op 1 Maart 1510 as die eerste skermutseling tussen die bemanning van 'n Portugese vloot onder leiding van Francisco de Almeida en die inheemse Khoikhoi.
In 1652 het Jan van Riebeeck en sy 90-man uit Nederland aangekom en 'n skeepssteunpos aan Tafelbaai gestig. Die Kaap het 'n belangrike punt beide geografies en polities geword, aangesien dit op die enigste vroeë handelsroete vanaf Europa en die Amerikas na Indië, die 'Spesery-eilande' van die Oos-Indiese Eilande, en die Ooste was. Oor die volgende 200 jaar het verskeie golwe van ander Europese en Indiese setlaars ook opgedaag en konflik het 'n inherente deel van uitbreidingspogings deur inheemse en nuwe aankomelinge geword.
Daarna het die Nederlanders, Britte en tot 'n mate ook die Franse geveg om beheer oor die Kaap, met die Britte wat uiteindelik in 1806 geseëvier het. Verskeie Boere het daarna die binneland ingetrek om Britse heerskappy te ontsnap.
Dit was ook die begin van die Mfecane ('die verstrooiing, die verplettering') van Swart Afrikane wat in Zoeloeland begin het, die Drakensberge oorgesteek het en deur die huidige Vrystaatse provinsie gevee het. Aangespoor deur die Zoeloe-krygerkoning Shaka se groeiende militarisme, het dit 'n verwarrende maalstroom van beweging en bloedbad geword. Die toevoeging van die Voortrekkers op soek na grond en die nuut aangekome 1820 Britse Setlaars by hierdie mengsel het verdere konflikpotensiaal gebring. Die laat 1800's het die ontdekking van Suid-Afrika se enorme goud- en diamantrykdom beleef en imperiale aandag van Brittanje getrek.
Gedurende die 20ste eeu was Suid-Afrika betrokke by drie totale oorloë, die Tweede Vryheidsoorlog, en twee Wêreldoorloë. Hierdie konflikte vorm die basis van wat later sou kom, die Koue Oorlog in Suider-Afrika en die proliferasie van onderlingverbinde konflikte in die streek tussen 1960 en 1990.
Apartheid lei 'n tydperk van 1948 tot die vroee 1990s in van geïnstitusionaliseerde rassisme en die onderdrukking van nie-blankes, waartydens die African National Congress (asook ander swart-nasionalistiese bewegings) verbied is en hul leiers, insluitend Nelson Mandela, na die gevangenis op Robbeneiland verban is. Die tydperk het groeiende eksterne en interne weerstand ontlok wat na die ontbanning van die ANC, die vrylating van Mandela en sy medegevangenes en die eerste algemene demokratiese verkiesing van 1994 het die geboorte van die nuwe Suid-Afrika ingelui.
Die herinnering aan gewapende konflik is deel van verskeie Suid-Afrikaanse identiteite. Afrika-nasionaliste onthou met trots vroeëre Afrika-leiers soos Maqoma, Sekhukhune en Bambata wat Europese verowering teëgestaan het. Zoeloe-nasionaliste neem inspirasie uit die vegterlegende van Shaka. Afrikanernasionaliste kyk terug op oorwinnings soos Bloedrivier of Majuba Heuwel en griewe soos Britse konsentrasiekampe tydens die Tweede Vryheidsoorlog. Vir baie Engelssprekende blankes wek name van wêreldoorloggevegte soos Delville Wood en El Alamein 'n gevoel van gedeelde opoffering met Brittanje en sy ander heerskappye in 'n globale stryd om "vryheid".
16 Eerste Wêreldoorlog
16.1 Verbintenis met die Britse Ryk
16.2 Militêre optrede teen Duitsland tydens die Eerste Wêreldoorlog
16.3 Militêre bydraes en ongevalle in die Eerste Wêreldoorlog
19 Tweede Wêreldoorlog
19.1 Politieke keuses by die uitbreek van die oorlog
19.2 Oorlogsverklaring teen die Spilmoondhede
19.3 Eerste Minister en veldmaarskalk Smuts
19.4 Militêre bydraes in die Tweede Wêreldoorlog
20 Koue Oorlog-periode tot einde van Apartheid
20.1 Berlynse Lugbrug
20.2 Koreaanse oorlog
20.4 Suid-Afrikaanse Grensoorlog
20.5 Interne guerrilla-aktiwiteite tydens apartheid
20.6 Produksie van militêre toerusting deur Suid-Afrika
20.7 Suid-Afrika se wapens van massavernietiging
21 Huidige weermag: Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag
23 Verdere leeswerk
Die suidelike deel van Afrika was bewoon deur die San-mense voor die aankoms van enige Europese setlaars in Suid-Afrika. Wat die militêre geskiedenis van Suid-Afrika betref, het Afrika-stamme gereeld oorlog teen mekaar gevoer en bondgenootskappe gesluit om te oorleef. Die opeenvolging van Bantoe-immigrante uit Sentraal-Afrika gedurende die tyd van die Bantoe-uitbreiding het aanvanklik gelei tot die vorming van saamgestelde stamme soos die Masarwa. Na 'n geruime tyd het Bantoe-immigrante met groter magte baie van die tradisionele San-gebiede binnegeval. Argeologiese navorsing dui daarop dat elke Bantoe-opeenvolgingsgolf beter wapens gehad het as hul voorgangers, wat hulle in staat gestel het om die oostelike dele van Suid-Afrika te oorheers en sodoende die Khoisan in minder herbergsame dele van die land te dwing.
Ongeveer die middel van die 18de eeu het verskeie botsings plaasgevind tussen die Khoisan en die opkomende Bantoe-stamme, bekend as die Batlapin en die kragtiger Barolog. Hierdie invallers sou die wat oorwin is, as slawe neem en na hulle as die Balala verwys. Gedurende die geveg was die verdedigers gewapen met sterk boë en vergiftigde pyle; hulle het ook die assegaai en strydbyl gebruik en hul liggame met 'n klein skild beskerm. In 'n geveg in die oop vlakte het hulle min kans gehad om die invallers te verslaan, maar toe hulle op 'n berg of tussen rotse aangeval is, het hulle daarin geslaag om van hul vyande af te slaan.
Die Slag van Soutrivier was 'n skermutseling tussen die bemanning van 'n Portugese vloot onder leiding van Francisco de Almeida en die inheemse !Uriǁ'aekua, ('Goringhaiqua' volgens Nederlandse spelling), ook bekend as die Khoina in sommige bronne, 'n Khoikhoi-stam. Dit is bekend as die eerste militêre slag tussen Europeërs en inheemse mense in wat later Suid-Afrika sou word. Die slag was 'n bloedbad vir die Portugese magte en 'n oorwinning vir die !Uriǁ'aekua.
Die aankoms van die permanente nedersettings van Europeërs, onder die Nederlandse Verenigde Oos-Indiese Kompanjie, aan die Kaap die Goeie Hoop in 1652, het hulle in noue kontak met die land van die plaaslike bevolking gebring, soos die Khoikhoi (deur die Nederlanders Hottentotte genoem) en die Boesmans (ook bekend as die San), gesamentlik die Khoisan genoem. Terwyl die Nederlanders met die Khoikhoi handel gedryf het, het daar tog ernstige geskille oor grondbesit en vee ontstaan. Dit het gelei tot aanvalle en teenaanvalle deur albei kante, wat bekend gestaan het as die Khoikhoi – Nederlandse Oorloë wat geëindig het in die uiteindelike nederlaag van die Khoikhoi. Die Eerste Khoikhoi-Nederlandse Oorlog het plaasgevind van 1659–1660 en die tweede van 1673–1677.
Gedurende 1664 het die spanning tussen Engeland en Nederland toegeneem met gerugte van oorlog wat op hande was – in dieselfde jaar is bevelvoerder Zacharias Wagenaer opdrag gegee om 'n vyfhoekige kasteel uit klip te bou op 33.925806 ° S 18.427758 ° O. Op 26 April 1679 is die vyf bastions gebou. Die Kasteel de Goede Hoop is 'n vestingwerk wat aan die oorspronklike kuslyn van Tafelbaai gebou is en nou, weens landherwinning, nader aan die middestad van Kaapstad. Die kasteel is tussen 1666 en 1679 deur die VOC gebou en is die oudste gebou in Suid-Afrika. Die Kasteel het as plaaslike hoofkwartier vir die Suid-Afrikaanse Leër in die Wes-Kaap gedien, maar huisves vandag die Castle Military Museum en seremoniële fasiliteite vir die tradisionele Kaapse regimente.
Die Slag van Muizenberg was 'n klein, maar belangrike slag vir die toekomstige verloop van Suid-Afrika se geskiedenis wat in 1795 in Muizenberg (naby Kaapstad). plaasgevind het. Dit het gelei tot die inname van die Kaapkolonie deur die Verenigde Koninkryk. 'n Vloot van sewe Britse Vloot-skepe – vyf skepe met tussen 64 tot 74 kannone, Monarch (74), Victorious (74), Arrogant (74), America (64) en Stately (64), met die 16-kanon sloepe Echo en Rattlesnake – onder vise -Admiraal Elphinstone anker in Simonbaai aan die Kaap die Goeie Hoop in Junie 1795 nadat hy Engeland op 1 Maart verlaat het. Hulle bevelvoerder het aan die Nederlandse goewerneur voorgestel dat hy die Kaapkolonie onder die beskerming van die Britse monarg sou plaas – in werklikheid dat hy die kolonie aan Brittanje sou oorhandig – wat geweier is. Simonstad is op 14 Junie deur 'n mag van 350 Royal Marines en 450 man van die 78ste Highlanders beset voordat die verdedigers die stad kon verbrand. Na skermutselings op 1 en 2 September is 'n finale algemene poging om die kamp te herower vir die 3de voorberei, maar op hierdie stadium het die Britse versterking aangekom en die Nederlanders het onttrek. 'n Britse opmars na Kaapstad, met die nuwe versterking, het op die 14de begin; op die 16de het die kolonie gekapituleer.:300:301:302
Die Kaapse grensoorloë (ook bekend as die Xhosa-oorloë) was 'n reeks van nege oorloë tussen dele van die Xhosa-volk en Europese setlaars met hul Xhosa-bondgenote, vanaf 1779 en 1879 in wat tans die Oos-Kaap in Suid-Afrika is. Die oorloë was verantwoordelik vir die verlies van die grootste deel van hul land deur die Xhosa-volk, en die inlywing van die mense in gebiede wat deur Europeërs beheer word.
Die Ndwandwe-Zoeloe-oorlog van 1817–1819 was 'n oorlog wat gevoer is tussen die uitbreidende Zoeloe-koninkryk en die Ndwandwe-stam in Suid-Afrika. Shaka het die tradisionele maniere van veg revolusionêr verander deur die assegaai bekend te stel, 'n spies met 'n kort skag en 'n breë lem wat gebruik word as 'n naby steekwapen. (Onder Shaka se heerskappy was dit met die dood strafbaar om 'n assegaai te verloor. Dit is dus nooit soos 'n spies gegooi nie.) Hy het ook krygers georganiseer in gedissiplineerde eenhede, bekend as Impis, wat in noue formasies agter groot beesvelskilde geveg het. In die Slag van Gqokli-heuwel in 1819 het sy troepe en taktiek die oorhand gehad bo die meerderwaardige getalle van die Ndwandwe-volk, wat nie die Zoeloes in hul eerste ontmoeting kon vernietig nie.
Mfecane (Zoeloe), ook bekend as die Difaqane of Lifaqane (Sesotho), is 'n Afrika-uitdrukking wat iets beteken soos 'die verpletterende' of 'verstrooiing'. Dit beskryf 'n periode van wydverspreide chaos en onrus in Suid-Afrika gedurende die periode tussen 1815 en ongeveer 1835.
Die Mfecane is die gevolg van die opkoms van Shaka, die Zoeloekoning en militêre leier wat die Nguni-volke tussen die Tugela- en Pongolariviere in die begin van die 19de eeu verower het, en 'n militaristiese koninkryk in die streek geskep het. Die Mfecane het ook gelei tot die vorming en konsolidasie van ander groepe – soos die Matabele, die Mfengu en die Makololo – en die skepping van state soos die moderne Lesotho.
Charles Bell voorstelling van 'n Zoeloe-aanval op 'n Boerelaer – 1838
Die Slag van Italeni in die huidige KwaZulu-Natal, vroeg in 1838, tussen die Voortrekkers en die Zoeloes gedurende die periode van die Groot Trek, het daartoe gelei dat die Zoeloe-leërs die Voortrekkers terugdryf. Op 9 April, naby die Babanango-bergreeks, verskyn 'n groot Zoeloe-impi (leër), bestaande uit ongeveer 8 000 krygers. Die Voortrekkerkommando's het op 12 April na hul kamp teruggekeer. Die boeregeneraal Piet Uys het 'n klopjag van vyftien vrywilligers gevorm (waaronder sy seun, Dirkie Uys.) Tydens die daaropvolgende gevegte is Uys doodgemaak, en sy seun, die Malan-broers sowel as vyf van die vrywilligers, en die Voortrekkers is gedwing om terug te trek. Daar word bespiegel dat, sonder die lesse wat geleer is as gevolg van die Slag van Italeni – soos om waar moontlik in die beskutting van ossewaens te veg en die plek van die geveg te kies eerder as om in 'n ongunstige terrein gelok te word, die Voortrekkers nie daarin sou slaag daarin om die Zoeloes uiteindelik agt maande later in die Slag van Bloedrivier te verslaan nie.
Die Slag van Bloedrivier is op 16 Desember 1838 aan die oewer van die Bloedrivier in die huidige KwaZulu-Natal, geveg. In die nasleep van die slagting by Weenen het 'n groep van ongeveer 470 Voortrekkers, onder leiding van Andries Pretorius, 'n laer (sirkel ossewaens) teen Zoeloe-impi's verdedig, regeer deur koning Dingane en gelei deur Dambuza (Nzobo) en Ndlela kaSompisi, wat tussen 10 en 20 duisend was. Die Zoeloes val die laer herhaaldelik en onsuksesvol aan totdat Pretorius 'n groep perderuiters beveel om die kamp te verlaat en die Zoeloes te konfronteer. Mede omdat die Voortrekkers gewere en ten minste een ligte kanon teen die Zoeloes se spiese gebruik het, asook die goeie ligging en motivering van die Voortrekkers, is net drie Voortrekkers gewond en niemand het omgekom nie; teenoor die meer as 3 000 Zoeloe-krygers wat gesterf het Die Voortrekkers het God toegeskryf as die rede waarom hulle die stryd gewen het, omdat hulle vooraf 'n verbond gesluit het om beskerming te vra.
Die Slag van Boomplaats is 'n veldslag wat op 29 Augustus 1848 naby Jagersfontein tussen Voortrekkers onder Andries Pretorius en Britse magte van Harry Smith plaasgevind het. Pretorius was in bevel van ongeveer 300 man teenoor Smith se 1 200 man. Hoewel die Britte die slag gewen het en Pretorius se mag op die vlug moes slaan, het hy slegs sewe ongevalle gehad teenoor die twee-en-twintig (sestien volgens sommige bronne) aan die Britse kant. Die slag was die eerste gewapende stryd van die Boere teen Britse besetting van die gebied tussen die Oranje- en Vaalrivier.
Bambata-rebellie[wysig | wysig bron]
Sien hoofartikel: Bambata-rebellie
In die eerste dekade van die 20ste eeu was daar verskeie voorvalle van geweld tussen blank en swart op verskeie plekke in Afrika. In Suid-Afrika was die Bambata-rebellie van 1906 in Natal, 'n opstand van die Zoeloevolk teen Britse koloniale oorheersing. Dié gewapende rebellie het in 1906 begin toe hutbelasting na 'n kopbelasting verander is (£1 belasting op alle mans ouer as 18) wat die ontbering tydens 'n swaar ekonomiese depressie verder vererger het. Die Natalse Polisie het geglo dat Bambata van plan was om met mag weerstand te bied teen die belasting en het 'n mag van 150 man gestuur om hom in hegtenis te neem. Die polisie is egter in 'n lokval gelei waarin vier polisiemanne omgekom het. Duisende koloniale troepe is agterna gestuur, insluitende berede magte en artillerie. 3 500 mense het in die gevegte wat daarop gevolg het gesterf. Bambata self het na bewering gesterf in die Slag van Mome Gorge, maar sy ondersteuners het beweer hy het na Mosambiek ontvlug.
Meer as 146 000 blankes, 83 000 swartes en 2 500 bruin mense /Indiër-Suid-Afrikaners het gedurende die oorlog in Suid-Afrikaanse militêre eenhede gedien, waaronder 43 000 in Duits-Suidwes-Afrika en 30 000 aan die wesfront. Na raming het 3000 Suid-Afrikaners ook by die Royal Flying Corps aangesluit. Die totale Suid-Afrikaanse slagoffers gedurende die oorlog was ongeveer 18 600 met meer as 12 452 dood – meer as 4 600 alleen in die Europese teater. Die Oorlogsgrafkommissie van die Statebond het rekords van 9 457 Suid-Afrikaanse oorlog sterftes wat tydens die Eerste Wêreldoorlog dood is.
In die Bulhoek-opstand of Bullhoek-slagting het 'n gesamentlike polisie- en verdedigingsmag van die Unie van Suid-Afrika, 163 Xhosas doodgeskiet tydens 'n insident. Die slagting het op 24 Mei 1921 plaasgevind in die dorpie Ntabelanga in die Kaapprovinsie (vandag deel van Oos-Kaap). Na 'n dispuut oor grond in Ntabelanga, wat dateer uit 1920, het 'n 800-tal mag onder leiding van kolonel Johan Davey en generaal Koos van der Venter byeengekom by Ingxingwa Ye Nkunzini, in die Bulhoekvallei, en Ingxingwa ka Stivini, Steven's Vallei. Terselfdertyd het 500 man, bekend as die 'Israeliete', gewapen met spiese en knoppies en onder leiding van Enoch Mgijima, in 'n oop veld bymekaargekom, gereed om hul gesinne en gemeenskap te verdedig. Na mislukte finale onderhandelinge tussen die twee partye het 'n geveg ontstaan. Die geveg van 20 minute, wat na raming 163 Israeliete dood, 129 gewondes en 95 as gevangenes agtergelaat het, het bekend geword as die Bulhoek-slagting.
Die nuut gestigte Kommunistiese Party van Suid-Afrika het op grond van klassestryd aktief deelgeneem aan die opstand, terwyl hulle glo rassistiese aspekte van die staking teëgestaan het, net soos die sindikaliste. Die rassistiese aspek is gekenmerk deur die slagspreuk; "Werkers van die wêreld, verenig en veg vir 'n wit Suid-Afrika!" en deur verskeie aksies teen swartes.
Verskeie kommuniste en sindikaliste, waaronder die stakingsleiers Percy Fisher en Harry Spendiff, is dood toe die rebellie deur die Unieverdedigingsmag onderdruk is. Die rebellie word uiteindelik deur 'aansienlike militêre vuurkrag en ten koste van meer as 200 lewens' beëindig.
Die Suid-Afrikaanse leër en lugmag het 'n belangrike rol gespeel in die verslaan van die Italiaanse magte van Benito Mussolini tydens die Oos-Afrikaanse veldtog 1940/1941. Die omgeskakelde Junkers Ju 86's van 12 Eskader, van die Suid-Afrikaanse Lugmag, het op 11 Junie 1940 om 8 vm., die eerste bomaanval op 'n konsentrasie tenks in Moyale uitgevoer, enkele ure na die oorlogsverklaring van Italië.:37
'n Ander belangrike oorwinning waaraan die Suid-Afrikaners deelgeneem het, was die verowering van Malgassië (nou bekend as Madagaskar) onder die beheer van die Vichy-Franse. Britse troepe wat deur Suid-Afrikaanse soldate bygestaan is, het hul aanval vanuit Suid-Afrika geloods en op 4 Mei 1942 op die strategiese eiland geland:387 om die beslaglegging daarvan deur die Japannese te voorkom.
Die Suid-Afrikaanse 3de Infanteriedivisie het nooit aktief aan enige veldslae deelgeneem nie, maar die Suid-Afrikaanse binnelandse weermag georganiseer en opgelei, garnisoenpligte verrig en rekrute vir die Suid-Afrikaanse 1ste Infanteriedivisie en die Suid-Afrikaanse 2de Infanteriedivisie voorsien. Een van die divisie se samestellende brigades – 7de SA Gemotoriseerde Brigade – het egter in 1942 aan die inval van Madagaskar deelgeneem.
Die Suid-Afrikaanse Lugmag het 'n beduidende bydrae gelewer tot die lugoorlog in Oos-Afrika, Noord-Afrika, Sisilië, Italië, die Balkan en selfs so ver oos as bombarderings op die Roemeense olievelde in Ploiești,:331 bevooraadigsmissies ter ondersteuning van die opstand in Warskou:246 en verkenningstogte voor die Russiese opmars in die Lwof-Krakow-omgewing.:242
Suid-Afrika het bygedra tot die oorlogspoging teen Japan, deur matrose en skepe te beman in vlootaksies teen die Japannese.
Die Oorlogsgrafkommissie van die Statebond het rekords van 11 023 bekende Suid-Afrikaanse oorlogssteftes tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Nie alle Suid-Afrikaners het die oorlogspoging egter gesteun nie. Die Tweede Vryheidsoorlog het net vyf en dertig jaar tevore geëindig, en vir sommige was om die kant van die 'vyand' te kies as dislojaal en onpatrioties beskou. Hierdie sentimente het onder andere aanleiding gegee tot die Ossewabrandwag, oorspronklik geskep as 'n kulturele organisasie tydens die Eeufees van die Groot Trek, wat meer militant geword het en die Suid-Afrikaanse toetrede tot die oorlog teen die Britte openlik teëgestaan het. Die organisasie het 'n paramilitêre groep genaamd Stormjaers gestig, geskoei op die Nazi SA of Sturmabteilung en wat verbind was met die Duitse intelligensie (Abwehr) en die Duitse buitelandse sake (Dienstelle Ribbentrop) via Dr. Luitpold Werz – die voormalige Duitse konsul in Pretoria. Die Stormjaers het 'n aantal sabotasie-aanvalle op die Smuts-regering uitgevoer en aktief probeer om vrywilligers te intimideer en te ontmoedig om by die werwingsprogramme vir die leër aan te sluit.
Die Koue Oorlog (1947–1991) was 'n langdurige toestand van politieke konflik, militêre spanning en ekonomiese mededinging wat ná die Tweede Wêreldoorlog (1939–1945) hoofsaaklik tussen die Sowjetunie en sy satellietstate aan die een kant en die Westerse wêreld, veral die Verenigde State, aan die ander kant onstaan het. Suid-Afrika se regering het die Weste gesteun gedurende die Koue Oorlog, en die Sowjetunie was 'n belangrike ondersteuner van die bevrydingsbewegings van Afrika.
Die Berlynse Lugbrug was 'n grootskeepse militêre operasie waardeur die geallieerde lugmagte – die Amerikaanse Lugmag, die Britse Royal Air Force, en in 'n mindere mate ook die lugmagte van Statebondlande soos Nieu-Seeland, Australië, Kanada en die destydse Unie van Suid-Afrika, die drie westelike sektore van Berlyn gedurende die Russiese blokkade tussen 23 Junie 1948 en 12 Mei 1949 per lug van voorraad voorsien het. Die blokkade was die eerste groot internasionale krisis in die Koue Oorlogstydperk.
"2 Eskader het 'n lang en uitstekende rekord van diens in Korea met die F-51D Mustangs en later F-86F Sabres. Hulle rol was hoofsaaklik die vlieg van grondaanvalle en voorkomings-opdragte as een van die eskaders wat die 18de Vegterbomerper Vleuel van die Amerikaanse Lugmag uitmaak. Gedurende die oorlog het die eskader 'n totaal van 12 067 operasies gevlieg met 'n verlies van 34 vlieëniers en twee ander lede. Vliegtuigverliese beloop 74 uit 97 Mustangs en vier uit 22 Sabres. Vlieëniers en manskappe van die eskader het altesaam 797 medaljes ontvang, waaronder 2 Silver Stars – die hoogste toekenning aan nie-Amerikaanse burgers – 3 Legions of Merit, 55 Distinguished Flying Crosses en 40 Bronze Stars. 8 vlieëniers het krygsgevangenes geword. Slagoffers: 20 KIA 16 WIA."
Sommige bronne noem 35 sterftes van 2 Eskader.
As deel van die Simonstad-ooreenkoms het Suid-Afrika ook vyf seeweerbote, tien TON-klas kuspatrollie mynveers, een tipe 15 fregat (die SAS Vrystaat) en drie tipe 12 fregatte (die President-klas skepe: die SAS President Pretorius, die SAS President Kruger en die SAS President Steyn) van Groot-Brittanje gekoop. Hulle het gedurende die vyftiger en sestigerjare, tesame met twee Britse W-klas torpedo­jaers (die SAS Jan van Riebeeck en die SAS Simon van der Stel die kern van die Suid-Afrikaanse Vloot gevorm.
Tussen 1966 en 1989 voer Suid-Afrika 'n lang en bitter teen-opstand-veldtog teen die People's Liberation Army of Namibia (PLAN) in Suidwes-Afrika. PLAN is gesteun deur die Sowjetunie en 'n aantal lidlande van die Warskouverdrag, asook verskeie simpatieke, nuut onafhanklike Afrika-regerings. Dit het ook aansienlike gevegsondersteuning ontvang van die People's Armed Forces For Liberation of Angola (FAPLA) en 'n aansienlike kontingent van Kubaanse militêre adviseurs. In reaksie hierop het Suid-Afrika 'n massiewe militêre uitbreiding ondergaan om die PLAN-bedreiging te bestry, wat die vorming van verskeie elite spesiale magte-eenhede soos Koevoet, 32-Bataljon en die Verkennings Kommando Regiment insluit. Suid-Afrikaanse troepe het voorsprogaanvalle op buurstate gedoen om by PLAN se bedryfsbasisse aan te val, wat af en toe botsings met FAPLA en die Zambiese weermag behels. Hierdie grootliks onverklaarde konflik het gedurende die laat 1970's bekend gestaan as die Suid-Afrikaanse Grensoorlog.
Die Suid-Afrikaanse Weermag (SAW)-ekspedisiemagte was gerig op guerrilla-basisse, vlugtelinge en landelike infrastruktuur in Angola en Zambië, afhangend van die grensaanvalle, patrollies en lugaanvalle om die PLAN op 'n afstand te hou. Dit is uiteindelik uitgebrei tot 'n permanente SAW-militêre teenwoordigheid in die hele Suid-Angola, met die doel om PLAN-basisse te dwing om al hoe verder noordwaarts te forseer. Alhoewel hierdie strategie suksesvol was, het dit gelei tot die parallelle uitbreiding van FAPLA, met Sowjet-hulp, om te voldoen aan wat Luanda beskou het as 'n direkte Suid-Afrikaanse bedreiging vir Angolese soewereiniteit. FAPLA en die SAW het voortdurend gebots tussen 1981 en 1984, en weer van 1987 tot 1988, wat uitgeloop het op die Slag van Cuito Cuanavale.
Die Suid-Afrikaanse Grensoorlog was nou gekoppel aan die Angolese Burgeroorlog. Suid-Afrikaanse ekspedisie-eenhede het Angola in 1975 openlik binnegeval tydens Operasie Savannah, 'n onsuksesvolle poging om twee mededingende Angolese faksies te ondersteun, die União Nacional para a Independência Total de Angola (UNITA) en die Frente Nacional de Libertação de Angola (FNLA), tydens die burgeroorlog. Die SAW moes noodgedwonge onttrek onder oorweldigende druk van duisende Kubaanse vegtroepe. Toe Suid-Afrika in die 1980's sy veldtog teen PLAN begin verskerp, het hy sy alliansie met UNITA weer bevestig en die geleentheid gebruik om die beweging te versterk met opleiding en gebuite PLAN-wapens.
Die Slag van Cuito Cuanavale was 'n belangrike keerpunt vir albei konflikte, want dit het gelei tot die Angolese drieledige ooreenkoms, waarin Kuba belowe het om sy troepe uit Angola te onttrek terwyl Suid-Afrika aan Suidwes-Afrika onttrek het. Suidwes-Afrika het in 1990 onafhanklikheid gekry as die Republiek van Namibië.
Gedurende die 1960's en 1970's was dit algemeen dat politieke bewegings teen apartheid militêre vleuels vorm, soos Umkhonto we Sizwe (MK), wat geskep is deur die African National Congress en die Azanian People's Liberation Army (APLA) van die Pan-Africanist Congress. Hulle het as de facto geurillaleërs gefunksioneer en sabotasie gedoen en 'n beperkte landelike en stedelike weerstand gevoer. Die guerrillas het ook soms met mekaar gebots terwyl hul politieke organe om interne invloed gekompeteer het.
Alhoewel die konflik op 'n veel kleiner skaal as die Suid-Afrikaanse Grensoorlog voorgekom het, weerspieël die SAW se operasies teen MK en APLA verskeie belangrike aspekte van die konflik. Net soos PLAN, byvoorbeeld, het MK dikwels skuiling gesoek in state wat grens aan Suid-Afrika se grense. Die SAW het teruggeveg met gerigte sluipmoorde op MK-personeel op buitelandse bodem, en 'n kombinasie van lugaanvalle en spesiale magte aanvalle op MK-basisse in Zambië, Mosambiek, Botswana en Lesotho.
Beide MK en APLA is ontbind en geïntegreer met die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag (SANW) na die afskaffing van apartheid.
Van die 1960's tot die 1990's het Suid-Afrika ondersoek ingestel na wapens van massavernietiging, waaronder kern-, biologiese en chemiese wapens onder die Apartheidsregime. Ses kernwapens is vervaardig. Die Suid-Afrikaanse strategie was, as politieke en militêre onstabiliteit in Suider-Afrika onhanteerbaar raak, om 'n kernwapentoets op 'n plek soos die Kalahari-woestyn, waar 'n ondergrondse toetsput voorberei is, uit te voer, om die vermoë en bruikbaarheid daarvan te demonstreer – en daardeur gevaar van verskerpte konflik in die streek — daana sou 'n groter moondheid soos die Verenigde State versoek word om in te gryp en die situasie te ontlont.
Die bevelvoerder van die SANW word deur die president aangestel uit een van die gewapende magte. Die huidige bevelvoerder is generaal Rudzani Maphwanya. Hy is op sy beurt verantwoordelik teenoor die minister van verdediging, tans Thandi Modise.
Die strategiese verdedigingspakket of die strategiese verdedigingsverkryging, in die volksmond die wapenkontrak genoem, was 'n Suid-Afrikaanse militêre verkrygingsprogram. Dit behels 'n aankoop van VS $ 4,8 miljard (R30 miljard in 1999 rand) van wapens deur die African National Congress-regering onder leiding van Nelson Mandela in 1999. Dit was onderhewig aan herhaalde, skynbaar geloofwaardige, bewerings van korrupsie.
↑ Brief history, https://saspecialist.southafrica.net/za/es/topics/entry/brief-history. Besoek op 7 Julie 2022.
↑ Keeley, Lawrence H: War Before Civilization: The Myth of the Peaceful Savage. bl. 37.
↑ 4,0 4,1 4,2 Steenkamp, Willem (2012). Assegais, Drums & Dragoons: A Military And Social History Of The Cape. Cape Town: Jonathan Ball Publishers. pp. 2, 3 & 4. ISBN 978-1-86842-479-5.
↑ Van der Waag, Ian. 2018. Military History of Modern South Africa, Havertown:Casemate Publishers.
↑ Brief history, https://saspecialist.southafrica.net/za/es/topics/entry/brief-history . Besoek op 7 Julie 2022.
↑ Timothy J. Stapleton, T. J. 2010. A Military History of South Africa: From the Dutch-Khoi Wars to the End of Apartheid. Santa Barbara: Praeger Security International, bl ix.
↑ 11,0 11,1 11,2 Ethnography and Condition of South Africa Before A.D. 1505, George McCall Theal, London, 1919.
↑ Goodwin, A. J. H. (1952). "Jan van Riebeeck and the Hottentots 1652–1662". The South African Archaeological Bulletin. 7 (25): 2–6. doi:10.2307/3887530. ISSN 0038-1969.
↑ "Colonial Expeditions – East Indies". Naval History of Great Britain, Vol. I. p. 300. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Julie 2019. Besoek op 20 November 2006.
↑ "Capture of the Cape of Good Hope". Naval History of Great Britain, Vol. I. p. 301. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Julie 2019. Besoek op 20 November 2006.
↑ "Colonial Expeditions – East Indies". Naval History of Great Britain, Vol. I. p. 302. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Julie 2019. Besoek op 20 November 2006.
↑ Hennop, Jan (9 Junie 2006). "SA to mark historic Zulu rebellion". Independent Online. Geargiveer van die oorspronklike op 12 Julie 2006
↑ "Chief Bhambatha kaMancinza Zondi | South African History Online". www.sahistory.org.za. Besoek op 2015-09-19.
↑ "South Africa Conflict in the 1920s – Flags, Maps, Economy, Geography, Climate, Natural Resources, Current Issues, International Agreements, Population, Social Statistics, Political System". workmall.com.
↑ 39,0 39,1 39,2 Orpen, N.; Martin, H.J. (1977). Eagles Victorious. Cape Town: Purnell.
↑ Dovey, John. "SA Roll of Honour: List People: Korea". ROH Database. Just Done Productions Publishing. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Desember 2014. Besoek op 16 November 2014.
↑ Hooper, Jim (2013) . Koevoet! Experiencing South Africa's Deadly Bush War. Solihull: Helion and Company. pp. 86–93. ISBN 978-1-86812-167-0.
↑ Clayton, Anthony (1999). Frontiersmen: Warfare in Africa since 1950. Philadelphia: UCL Press, Limited. pp. 120–24. ISBN 978-1-85728-525-3.
↑ Stapleton, Timothy (2013). A Military History of Africa. Santa Barbara: ABC-CLIO. pp. 251–57. ISBN 978-0-313-39570-3.
↑ 54,0 54,1 Baines, Gary (2014). South Africa's 'Border War': Contested Narratives and Conflicting Memories. London: Bloomsbury Academic. pp. 1–4, 138–40. ISBN 978-1-4725-0971-0.
↑ 55,0 55,1 55,2 55,3 Minter, William (1994). Apartheid's Contras: An Inquiry into the Roots of War in Angola and Mozambique. Johannesburg: Witwatersrand University Press. pp. 114–117. ISBN 978-1-4392-1618-7.
↑ 56,0 56,1 Weigert, Stephen (2011). Angola: A Modern Military History. Basingstoke: Palgrave-Macmillan. pp. 71–72. ISBN 978-0-230-11777-8.
↑ George, Edward (2005). The Cuban intervention in Angola. New York: Frank Cass Publishers. pp. 105–06. ISBN 978-0-415-64710-6.
↑ Harris, Geoff (1999). Recovery from Armed Conflict in Developing Countries: An Economic and Political Analysis. Oxfordshire: Routledge Books. pp. 262–64. ISBN 978-0-415-19379-5.
↑ Hampson, Fen Osler (1996). Nurturing Peace: Why Peace Settlements Succeed Or Fail. Stanford: United States Institute of Peace Press. pp. 53–70. ISBN 978-1-878379-57-3.
↑ Mitchell, Thomas (2008). Native vs Settler: Ethnic Conflict in Israel/Palestine, Northern Ireland and South Africa. Westport: Greenwood Publishing Group. pp. 194–96. ISBN 978-0-313-31357-8.
↑ Keller, Bill (1993-03-25). "South Africa Says It Built 6 Atom Bombs". The New York Times. p. A1. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2017-10-29. Besoek op 2021-05-05.
↑ Buthelezi, Mangosuthu (22 November 2007). "Mangosuthu Buthelezi's Weekly Newsletter to the Nation". Ifp.org.za. Inkatha Freedom Party. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Desember 2008. Besoek op 2008-11-13.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Militêre_geskiedenis_van_Suid-Afrika&oldid=2496779"