Sondagaand se houding
Oktober 28, 2012 in Uncategorized
Dis stil. Te stil.
Buite blaf 'n groot hond beterweterig. Paddas tjilp agterdogtig in die groen swembad. Die enigste groen swembad in die Baai op ghoeghel earth. Die pomp is stukkend, oukei.
Dit is volmaan. Die son en aarde se prettige sirkeldans laat die maan nou soos 'n ronde spieëltjie van agter blits, asof dit ons wil laat kyk of ons tevrede is met die uitkoms van die harekap aan die agterkant. Wat is dit dit in elk geval met haarkappers? Sonder my bril is alles ennieway 'n blur, en teen daai tyd is die skade klaar gedoen – dis nie asof hulle die hare kan terugsit nie.
Van ons gesigpunt skuins bo agter Jan Klaas sien ons eerstens die lamplig blits van sy bles, en dan sy krom vinger waarmee hy sy kop ingedagte krap, hard dinkend aan welke kreatiewe, groot wyshede hy die volk mee kan oorbluf en bekoor. Sy ander hand tik-tik ongeduldig op sy knie, tot die groot ontsteltenis van die slap worshond op sy skoot. As daar getik-tik moet word, laat dit dan op haar rug of pensvelle wees, nie so 'n futiele verspilling van troetelenergie nie.
Selfs die oorblywende skeel vis in die algerige visbak het 'n houding vanaand. 'n Mens kan sien aan die smalende manier waarop sy haar draai in die gesigsveld maak dat alles nie pluis is nie.
Sondagaande is nie vir sissies nie.
Jan Klaas kom swierig ingeslinger, ghitaar in die hand. Sy oë blink oor hierdie nuwe verhoog.
Ek laaik dit hier. Mog dit die begin wees van duisende nuwe gesprekke en vriendskappe.
Ek gaan by een en almal van julle kom inloer. Uhm – na die einde van die maand, as ek weer tyd op my Vodacomstokkie het…
'n Feit en 'n vraag
Waterklop s.nw. Herhalende klopgeluid in ou waterpype in 'n gebou, as die watervloei vinnig afgestop word. (Eng: water hammer)
…soos wanneer 'n worshond vinnig tussen jou bene deurhardloop as jy in die donker op die grasperk piepie…
Ek skat ek sit met 'n eksistensiële krisis! Hoekom is ek nog hier? Is ek soos Leonardo di Caprio wat op die Titanic agtergelaat was nadat al die reddingsbote vertrek het?
Ek het gedag teen hierdie tyd is ek al netjies oorgetiep op die Nuwe Hemel van WordPress…!?
My hele lewe lank wou ek by die see woon. Vakansies by die Suidkus, so tussen die hoëveldse winters, was vir my die toppunt van vryheid, romanse en jonkwees.
Ek onthou daardie eerste wakkerword by die see, as die oggendsonnetjie al warm skyn, die koel seebriesie wulps by die venster inbeur en die branders se dreun meng met die gekrys van seemeeue. Dan, later, die reuk van gebakte ontbyteiers en die kokosneutgeur van sonsalf. Die inpak van die emmertjies, grafies, vlieërs en reusagtige handdoeke. Die opwinding van die nat, warm, prettige dag wat voorlê.
In die storm-en-drangjare van tienerwees was die see vir my die vergestalting van die begeertes, onsekerhede en woedes wat deur my brose gemoedjie gespoel het. Ek kon my sit en verkyk aan die krag van 'n brander wat skuimend op die rotse bars en dan ontplof in 'n wit pluim wat hoog stoot en stadig grond toe val. Die mooiste was die spel tussen brander en wind, as die sproei hoog terugwaai en die golf frustreer om so woedend te breek soos wat dit hulle betaam.
Maansopkoms op die see was vir my omtrent die hoogtepunt van geestelike uitdrukking en ek het ook weer menige foto's van rooi horisonne wat in die breë vlaktepluim van uitspoelbranders weerkaats as ek vroeg opgestaan het vir die sonsopkoms.
Later het ek ander juwele ontdek – die woelige lewe tussen rotse, die kleurige visse en groeisels onder die water.
Soos wat ek meer en meer van die fisika van golwe en ander natuurverskynsels verstaan het, het heelwat van die mistiek van die werking van golwe en getye vir my verlore gegaan. Ek kon nog kyk, maar kon nie meer die effense rilling van mooi teen my rug af beleef nie.
Ek moes 'n nuwe soort vrede maak met die see. Hier waar ek tog nou by die see woon, geniet ek nou weer, maar op 'n rustiger manier, die geweld van springgety, ek adem die sout geur van seewees op die klam aandlug en ek kies die kuspaadjie werk toe om die weerkaatsing van die lae oggendsonnetjie op die mistige plat brandertjies te beleef.