Ek bied vandag die laaste episode van Plek van die Flaminke aan, en dis die einde van die reis saam met die mense van Zeesig. Ek hoop die lesers wat die vervolgverhaal gelees het, het dit geniet.
Wanneer die liefde na jou roep, volg hom na, al is sy weë swaar en steil. En as sy vleuels jou omvou, gee jou aan hom oor, al mag die swaard wat tussen sy penvere verstoke is, jou wond. En glo hom wanneer hy jou aanspreek, al mag sy stem jou drome verpletter soos die noordewind wat die tuin verwoes.
Want net soos die liefde jou kroon, sal hy jou ook kruisig. Net soos hy jou laat uitspruit, sal hy jou ook snoei. Net soos hy na jou kruin opstyg en jou teerste takkies troetel wat in die sonlig bewe, so sal hy ook na jou wortels neerdaal en hulle skud waar hulle aan die aarde vaskleef.
Soos gerwe graan oes hy jou vir homself. Hy dors jou om jou nakend te maak. Hy sif jou om jou van jou doppe te bevry. Hy maal jou totdat jy wit is, hy knie jou totdat jy buigsaam is; en daarna gee hy jou oor aan sy heilige vuur, sodat jy heilige brood kan word vir die heilige fees van God.
Moenie dink dat jy die gang van die liefde kan bestuur nie, want liefde, as dit jou waardig ag, rig jou lewensgang.
Toe ek so veertien-vyftien jaar oud was, ontdek ek vir Tryna du Toit, en Groen Koring vang my onkant. Ek is vir ewig verander deur hierdie boek oor die ongetroude, swanger Debbie wat Leon se kind dra. O, die skok daarvan, die skande daarvan, maar die mooi van die boek en die pragtige storie dryf enige vooroordeel uit hierdie jong meisie se gedagtes. Net die jammerte bly oor, en die soeke na nog boeke, nog soortgelyke liefdesverhale. Ek ontdek die liefdesromans van Susanna M Lingua, MER, Sara Dupisani, Ettie Bierman, en nog baie ander skrywers soos hulle, ek lees die pragtige boek Bloureën, waarvan ek die skrywer se naam nie kan onthou nie, en ek huil die hele nag om.
Ek ontdek vir Elmar Steyn met sy ou Kaapse verhale en sy Franse adellikes, en sou ek aanhou opnoem, sal die name van die skrywers en boeke bladsye vol beslaan.
Sommige, maar min van die karakters in die verhale, is ŉ paar wilde meisiekinders, dis nou die gewilliges wat die seuns agter die skool ontmoet, rook in die skool se kleedkamers, en vroeg skool verlaat as hulle swanger raak, maar die res is stroop, soos die sosiale verwagtinge vir ŉ goeie boek bepaal.
En ek saai ŉ saadjie van hoop, maak vir ŉ tydjie ŉ venster oop vir ’n blik op die hart en lewe van ons vroue, sodat ons weet ons is nie alleen nie.