Forex Trading - Beginners Forum - Traders Laboratory
By Adams Baker, April 11 in Beginners Forum
Adams Baker 0 Dalene Matthee - Die Lekkerste Tee deur Izak de Villiers | SARIE
Dalene Matthee – Die Lekkerste Tee deur Izak de Villiers	deur Phyllis Green
Die boek is ‘n reeks outobiografiese vertellings oor sy kinderjare, sy jare as predikant en sy werk as redakteur by SARIE en Rapport. In hierdie uittreksel beskryf hy sy onderhoud vir SARIE met die skrywer Dalene Matthee.
DALENE MATTHEE: DIE LEKKERSTE TEE
Mense het my al dikwels gevra: wat was my lekkerste onderhoud ooit? Daar was baie. Vir die radio was daar ‘n hele reeks bekendes. Ook vir Sarie. En enkeles vir Rapport, waar Anton Rupert die aangenaamste was.
Dis nie dat ek juis van die persoon moes gehou het nie. Dit moet net ‘n gevoel wees dat ek dit geniet. Dit hoef ook nie juis ‘n scoop te geweeshet nie. My grootste scoop in ‘n onderhoud was toe Koos Botha aan my beken het dat hy die bom by die Hill View-skool in Pretoria geplant het.Daardie Sondag was dit die groot nuus. Die polisie het kom verklarings afneem dat elke woord in die berig korrek was en ek moes teken.
Ek het Koos jammer gekry en sy brute eerlikheid bewonder. Maar ‘n persman is soms soos die rower wat ‘n pistool teen my kop gehou hetin my garage en gesê het: “If we shoot you it is because you have and we have not. You owe us.” Like hell.
Nee, lekker was dit nie altyd nie. Dis werk, en ek het ‘n hekel aan mense wat my vra of ek my werk “geniet”. As werk “geniet” moes word,sou dit “genot” geheet het, en die betaling daarvolgens bereken.
Van sommige onderhoude wou ek wegvlug. By ander het ek gewonder wat op die aarde ek nog vir dié onnosel klip kon vra: gewoonlik ‘n“ster” in ‘n TV-reeks of in sport. Een so ‘n twak het my in sy hotelkamer ontmoet, so vol van sy eie kwinkslae en onnosel grappies dat ek bynanet daar my tas gevat en geloop het. Hy moes dit opgemerk het, want toe ‘n spanmaat inkom, sê hy hulle moet iets saam gaan drink. Ek is niegenooi nie. Terloops, sy “lewensdoel” was ook “om die lewe te geniet”.
Toe ek aan die einde van 1986 begin reëlings tref om Dalene Matthee te gaan spreek, het ek dit teenoor Danie van Niekerk genoem.
“Het jy haar al tevore ontmoet?” wou hy weet.
“Nee, nog net op TV gesien en oor die radio gehoor. En hier en daar‘n staaltjie opgetel.”
“Hmm,” sê hy, “ek sou graag na dié gesprek wou luister …”
Hy kyk my aan asof hy iets weet wat ek nie weet nie. “Boeta, sy is ‘nformidabele vrou.”
“Vertel my meer,” het ek hom aangepor.
“Nee, ek weet te min. Gaan stel maar self vas,” het hy gesê en geheimenisvolgeglimlag.
Ek het gereken hy kon my veel meer vertel het.
Annari van der Merwe, haar uitgewer en soms ook vir die pretfotograaf vir Sarie (en wat ‘n lekker werksmaat was sy nie!) was meertegemoetkomend: “Wil jy hê ek moet dit reël? Sy praat nie maklik metmense nie en hou eintlik nie van publisiteit nie. Sy kan moeilik wees.Maar wil jy hê ek moet saamgaan?”
“Natuurlik,” het ek gesê, “dan kan jy sommer die foto’s neem.”
Vroeg in Oktober 1986 het ons George toe gevlieg en dadelik naDalene se huis in Hartenbos gegaan. Terwyl Annari die kar se kattebakoopmaak (sy was sommer my chauffeur ook!) om haar kameras uit tehaal, het Dalene en haar man, Larius, ons kom ontmoet. Sy was vroëer‘n musiekonderwyseres, ‘n nooi Scott van Riversdal, en hy ‘n bankman.
Ek het my sjarmemasjientjie in my kop aangedraai en uit senuweeagtigheidsommer begin praatjies maak oor hul aanbouery by die huis en virwat hulle ‘n diefalarm laat aanbring het, want wie wil wat op Hartenbossteel …
Dalene het my aangekyk soos ‘n vriendelike geitjie wat ‘n vlieg wouvang, met my die vlieg. Annari het die bekykery stopgesit deur te verteldat sy Dalene se medisyne saamgebring het, homeopatiese druppels (KaliPhos en Cerato). Ek het gereken dis ‘n opening: om oor sulke medisynete gesels, druppels en goeters wat ek self, synde effe van ‘n ipekonder,gebruik het.
“Glo jy in homeopatie?” vra ek.
“Nee,” antwoord sy, “die homeopate het hierdie medisyne vir hulle gevat. Dis nie hulle s’n nie.”
Haar oë het dit baie duidelik gemaak dat sy nie lus was vir gesels oorsiektes en medisyne nie. Sy wou weet of dit waar is dat ek familie is vands. Jan Lange wat op Riversdal was. Ek het gesê hy is my oom en syhet haar oë hemelwaarts gelig. Oom Jan was bekend as ‘n vuurvreterdomineewat gepreek het dat jy die vuurvlamme onder jou alie voel.
Maar hoewel streng, was ons baie lief vir hom omdat hy altyd dáár wasas jy wou uitpraat.
“Daai dominee Lange,” het Dalene gesê: “Ek het hom al sy dae gegeein die katkisasieklas en in die kerk. Ek het hom effe geïntimideer, gloek. Goed so. Predikante weet meesal nie waarvan hulle praat nie. Jy ooknie.” Ek het dit maar gelate aangehoor en besluit: swyg. (Ds. Lange heteintlik met groot bewondering van haar boeke gepraat, veral toe Kringein ‘n bos verskyn het.)
Toe ons onsself in die sitkamer sitmaak, wou sy weet: “Wil julle teehê?”
Ons het ja gesê; ek was bly vir die verposing, want ek het beginaanvoel dat ek in is vir ‘n ding of twee. Sy het die tee gebring, met sulkeJoko-etikette aan. Toe kyk sy na Annari en sê: “Ek sal hóm graag wilondervra. Ek het hom al op TV gesien en gedog: nie te sleg nie; ek wonderof hy ‘n vrouejagter is …”
Toe draai sy na my: “Is jy ‘n vrouejagter? Metal die mooi vroue daar by jou en om jou. Hulle draai seker om jou enjy speel sleutelslot by die heuningpot! Sulke predikante soos julle … o,aarde! Júlle!” En sy skud haar kop.
(En net daar het ek ‘n selfverdedigingstegniek onthou: slaan eerstemet die woorde en slaan katswink. By Rapport het die departement kommunikasieaan Unisa my genooi om ‘n lesing te kom gee. Die dosenteen die gehoor het aggressiewe vrae oor my “swak koerant” gevra. Toehaak ek af: “Waarvoor bestaan julle spulletjie nou eintlik? Hoort jullevak aan ‘n universiteit? Wat leer julle die mense? Leer julle hulle om te
spel? Vir wat kan ek nie een van hulle huur nie? En wat beteken julle
graad? Lyk my nie dit is eintlik iets werd nie.” Daai klompie was geskud
tot in hul tone, want van daardie oomblik af het ek die klappe uitgedeel.
Ek is nooit weer genader nie. Eers weer aan die Universiteit van Moskouhet ek ‘n lesing oor kommunikasiekunde gegee en my gate uit genietomdat ons saam ‘n koerant “ontwerp” het.)
Maar Dalene. Ek slaan toe terug met: “En wat bedoel jy met sleutelslotby die heuningpot? Watse pot? En wat speel jy?”
Sy het my so skuins bekyk en gesê: “Sleutel slash slot. Sleutel koppeltekenslot. Sleutel spasie slot. Sleutel in slot.”
Ek het begin bloos.
“Ja, bloos maar,” het sy gesê. Ek het my koppie warm tee byna in eensluk afgesluk en aan die stik gegaan en gehoes. “Stoot jou arms bokant joukop!” het sy beveel. Ek het so gemaak. Annari het dit geniet. Dalene hetmy op albei agtervoete gehad. Ek het my oom Jan Lange jammer gekryin die katkisasieklas en kon haar sien, hoe sy hom treiter. Seker oor waarAdam se seuns vrouens gekry het, ensovoorts. Sy het gewoon voortge-gaan om te vertel dat sy die stoutste kind is wat Riversdal ooit opgelewerhet. Toe ‘n klein monoloog oor hoe die mens die natuur verfoes en diesee bemors. Sy het elke oggend die see gaan groet: “Goeie môre, see. Hieris ek. Bly om jou weer te sien. En môre, alles wat in jou leef. Ons is allesdeel van die groter see. Jy is maar ‘n klein seetjie. Geniet die dag.”
Toe verander sy die onderwerp: “Weet jy hoe lyk jy vir my? Of nee,dalk vervies jy jou, want ek ken jou nog nie.”
“Nee, sê maar …” het ek aangepor.
“Jy lyk soos ‘n Jood. Soos ‘n ryk, welvarende Jood. Daai neus en daaioë. Jood se kind.”
“Ag nee,” het ek effe vies gesê, “nie jy ook nie!” Inderdaad was Jood inmy vroeë skooldae een van my byname. “Oupa” ook: “Oupa, daar valjou pyp.” Maar Jood … ‘n oom het eendag vir ‘n vriend van my gevrawatter Joodjie vir hom staan en wag. Ek het onder die hoë stoep by onsfietse bly staan.
“Ek het ‘n bietjie Jode-bloed, ja,” het ek erken. “En om die waarheidte sê, is ek trots daarop. Dis waar ons Viljees die musiek vandaan kry. Hetjy geweet dat die dirigent van die Paryse Opera ‘n Viljee is?”
Sy het my vraag geïgnoreer en my beveel om vir haar my regterhandte gee. Sy wou die lyne bestudeer. Toe vat sy my linkerhand en beloerdaardie lyne, veral die lewenslyn wat soos ‘n besembos eindig, of soosdie delta van die Nyl.
“Jy is ‘n ou-ou siel,” het sy gesê. “Ek het so gedog. Maar jy het met ‘nblerrie swak hand in hierdie lewe ingekom. Jy sien, jou linkerhand selyne wys hoe jy gekom het. Die regterhand s’n hoe jy gaan. Gelukkigvir jou gaan jy met ‘n baie beter hand hier uit. Jy moes in jou vorigelewe maar aangejaag het, en jy is toe ‘n paar standerds teruggesit. Jy haaldit nou weer in. Jy het die hande van ‘n priester. Jy sou in ‘n kloostergepas het. Ek dink dis juis daar waar jou neukery begin het … Pas maarhierdie keer op. Speel jy klavier?”
Ek het ja gesê en sy het haar kop geskud. “Jy het die hart vir musiek,maar nie die tools nie. Jou hande is nie vir die klavier nie. Hoekom het jynie viool gespeel nie?”
Teen dié tyd het ek my vervies en afgehaak met: “Omdat ek anderkinders met die viool sou gedôner het.”
Toe lag sy uit haar maag en sê sy dink ons kan wel vrinne wees.
“Ek het jou anders verwag,” voeg sy by, “maar nou het ek jou handgesien.”
“Ag, hand! Wat van my hand?”
“Jy hoef nie te weet nie.”
“Glo jy aan die sterre?”
“Ek is ‘n Libra, eintlik gematig.”
“Nou toe nou, ek het gedog jy is juis onbeskof. Soos ek.”
“Jy is ‘n Leeu. Julle brul en maak dood. Omdat julle dink julle is beter.Maar jy brul net, en mense skrik hulle g*tte af. Aan die ander kant …jy is ook iets van ‘n militêr. Ja, jy sal doodmaak – net as dit moet. Nogiets?”
“Dan glo jy tog aan die onsin oor die sterre wat jou beïnvloed?”
“Nee, wat ons dink ons weet, is belaglik. Wat die sterre presies aan onsdoen, weet ons niks van nie. Niks.”
“En jy glo in reïnkarnasie? Dat die mens weer telkens terugkom.”
“Nie net die mens nie. Maar ja, ons kom terug. Ek het al ‘n graf vanmy gesien. Op een van die Kanaal-eilande. Met my naam op. Ek weet ekwas ‘n diensmeisie. Sewentiende eeu. Daar is ander grafte ook.”
“Waar kom jy aan dié goed?” wou ek weet.
“Goed?” vra sy. “Sê liewer kennis. Ek sal jou nie sê nie. Jy hoef dit niete weet nie. Ons is nie opgewasse teen te veel weet nie. Die kerk ook nie.Die Bybel, byvoorbeeld, is ons tweeduisend jaar vooruit. Ons lééf dit nognie. Ons leer nog net versies. Net woorde. Ons weet nog nie mooi watin die Bybel staan nie. Ons staar in mure vas. Die sterre is ‘n groot storie.Groter as mense. In die Franse Rewolusie het iemand ‘n mooi ding gesê.Hy het vertel hy weet nie eintlik hoe mense is nie. En veral nie veel vanhoë mense of leiers nie. Al wat hy weet wat hoog is, is die maan wat hysaans sien, en die sterre en die son. Dis hoog. Ons kyk maar sommer hieronder vas, man. En die maan en die sterre is ook nie meer hoog nie. Disdimensies van bestaan ver. Maar jy behoort dit mos te weet. Synde ‘nkerkman wat nou koekresepte uitdeel.” (Toe knipoog sy. Help, Danie,het ek gedink. Die Bosvrou het my beet.)
Toe praat sy effe versoenend: “Daar is iewers ‘n wanbalans, man. Dieskepping is ‘n groter storie as wat enige mens kan dink. God ook. Diekerke sal ons later nog reg leer. Want die kerke moet ook nog leer omons te leer. Die kerk moet voor loop, nie agter mense aan nie. Politiekmoet by die deur uitgesit word. Lewe is ook anders as wat ons beweerons weet. Die mens kry sewentig jaar” – sy het dit toe nie gekry nie –“en daar gáát hy! Ek sal jou bome in die bos gaan wys wat duisend jaaroud is.”
“Wil jy dus sê, jy, ons, mense, is ‘n duisend jaar agter die bome?”
“Nee, sê so driehonderd jaar. Ek gaan ook nie kerk toe nie.”
Sy het opgestaan en gevra of ek nog tee wil hê. Bruin krale om dienek. ‘n Swart-en-rooi polkadot-romp. Die dik swart hare. En die oëonder die swart wenkbroue. As sy wou, kon sy ‘n baie mooi vrou geweeshet. Wanneer sy op ‘n sekere manier gestaan het, asof sy om ‘n hoekloer, kon jy iets van die stoute en baie aantreklike jong tiener in haarsien. Maar ek het niks daarvan gesê nie. Op ‘n manier moes ek hierdieonderhoud begin vasvat.
“Dit klink my jy het maar net ‘n bosgodsdiens. En jy skryf jou eiebosbybels.”
Sy het die pot geel daisies effe nader getrek: “Oh, I love my bosgodsdiens!It works! Kyk, man, ek verstaan nie eens die katkisasieboek nie. Dis moeiliken julle maak dit te moeilik. Ek moet sommer ‘n eenvoudige godsdienshê. Ek sê nie dit sal vir jou en Annari werk nie …”
Sy bly ‘n oomblik stil en sê toe: “Jong, hierdie onderhoud is op dieverkeerde pad. Vra die gewone vrae. Ek vertrou jou ook nie heeltemalnie. Ek bekyk jou so … Jy moet net onthou intelligensie, of dit wat onsintelligensie noem, se reikwydte is maar bra klein. Jy weet dit klaar. Youlive by your wits. Jý moes dit al tevore, eeue gelede, geleer het. Dis een redewaarom ek jou nie vertrou nie. Daar is ander ook. Was kardinaal Richelieunie ‘n De Villiers nie?
“Nee, hy was Du Plessis …”
“Oukei. Ek sal darem lekker oor jou kan skrywe! Maar ek hou vanjou omdat jy … so Joderig is.”
Ek het besef dat sy besig was om die kaarttafel op my om te keer. Syhet met my gespeel soos my oom Jan Lange uit sy sitplek by die sinodemet sy gehoor gespeel het en dr. Koot Vorster ook sommer op sy herriegegee het, maak nie saak wie die voorsitter was nie.
Ek het na Annari gekyk om hulp. Maar sy het net geglimlag.
“Dalene, hoeveel kinders het jy?”vra ek flou.
“Drie. Amanda, Toni en Hilary.”
“En ek wil jou vra: het al die pryse wat jy nou al gekry het, nie ‘nbietjie na jou kop toe gegaan nie?” Moedswillig.
Baie sag het sy geantwoord: “Lyk dit vir jou so?”
“Nee. Nein. Nee. Maar jy skryf sulke treffers … Het jy al ooit foutegemaak, of soos jy sê, jou kaarte verkeerd gespeel?”
“Natuurlik het ek baie goeie kaarte vermors. Dis wat mense doen endan blameer hulle die Liewe Here. Roem het vir my geen betekenis nie.Ek weet nie wat roem is nie. Prinses Diana is beroemd, maar of dit haarten goede kom, is ‘n vraag. Ek het niks verniet gekry nie. Ek moes harddaarvoor werk en het uit my foute geleer. Foute is jou beste leermeester.Die waarheid is hard. Jy moet genadeloos eerlik wees met die waarheidomtrent jouself.”
Toe sien ek ‘n kans: “Ja, die waarheid is hard. Maar jy vertel lekkerstories wat jy uitdink … Want jy maak darem ‘n ietsie ook daarmee. Ekbedoel geld.”
“Ja, en dan sê hulle ek is ‘n geldwolf. Ek het R14,50 in my bankboekie.My man hanteer my geld. En jy wil my uitlok met ‘stories’ vertel oorwáárheid. Luister: daar is geen storie wat ‘n opregte storie is wat niewaar is nie. Dis hoe die Bybel werk, en wat mense nie kan verstaan nie.Maar die storie moet oprég wees. Ek skryf net wat ek weet en toets ennavors. Dit kos baie tyd en werk en geld, terwyl jy van geld praat. Dievertel van die storie is maar net die koppeltekens invul tussen die feitewat saamgesels. Of weier om saam te gesels.”
“Het jy ‘n boodskap vir vroue?”
“Nee, ek hoop nie so nie. Ek het vir hulle niks te sê nie. Vroue hetwysheid. Mans het intelligensie. Maar dis die wysheid wat die werklikintelligente mens bewonder, nie die intelligensie nie. Ek is g’n boodskapperof prediker nie. Soos Opperman roep ek maar net gestaltes op.
”Maar ek het iets vir mans te sê: elke jaar moet hulle die rolprent Camelotgaan kyk en luister na die liedjie “How to handle a woman …” (Sy beginsing. Toe sê sy: “Nou praat ek twak. Moet dit nie skryf nie.”)
Dit het my lus gemaak om iets te waag: “Ek hou van jou. Jy is reguit.Wat dink jy van diplomasie? My ma het gesê takt is iets wat die voëls opsit … Lyk my vir jou ook.”
Dit was haar kos: “Mense is bang om vir mekaar die waarheid te sê.Skrywers lieg vir mekaar. Hulle prys mekaar selfs in die openbaar enbeskinder mekaar dan agteraf. Dis skelm. Ons laat ons bind deur watander van ons sê. Wat ‘n aaklige gevangenskap: om na die ‘beeld’ vanjouself te leef wat ander vir jou skep. Julle predikante word mos betaalom dit te doen. Partykeer dink ek julle word betaal om te glo ook. Wanneerdie gaping te groot word van wat jy werklik is en wat mense wil hêjy moet wees … dan is daar onweer aan die kom. Jong mense moet ditgou leer verstaan. Mense sal lekker saam met jou lieg en dan verder oorjou lieg en bedrieg.
“Daar is net een ‘leuen’ wat vertel moet word, veral as jou kind kleinis. Sê vir haar sy is die mooiste, slimste, liefste koningin van jou hart.En vir jou seun: voel aan sy voorarms en spog met sy muscles. Sê hy is ‘nmán aan die word, ‘n ware man van eer. Sê hy is slim, al is hy dom. Jy salsien hoe groei jou kind dan. Máár: sê ook baie duidelik waar die lewe sestrepe lê. Die waarheid van life is not fair. Jy weet dit seker. Jy is mos Ma seKind. Bederf ook. Alles word verwerk in die Groot Kosmiese Rekenaarwaar jou program opgestel en gevorm word. En onthou: as jy iets willeer, sal jy oral ‘n leermeester vind wat jou maar te graag wil help. Maardan moet jy luister en nie beter weet nie. Jy kry altyd ‘n onderwyser, ‘nghoeroe. Selfs in iemand se jaart. Dis wat ek pes van politici: hulle weetniks en wil ook niks leer nie. Dan wil hulle vir my dit of dat kom sê.”
Ek het geknik. Ek sou dit later meer as een maal weer beleef en wéérbeleef: mense wat nie wil leer nie.
“Maar wat sal jy van die aarde mis? Jou huis hier by die see?”
“Ek sal die Bos mis, daar tussen die groot bome. Die wysheid vangeknoetste stamme. Die stemme in die wind in die takke. Gister enmôre, as die mens dit nie vernietig nie. Hulle sal nog wraggies in die Bosook ‘n gholflandgoed aanlê …”
“Vier jy Christelike feeste?” (Kerstyd was aan die kom.)
“Nie Kersfees nie. Die afgelope vyftien jaar nie meer nie. Dis ‘n persoonlik-godsdienstige dag en klaar. Ek het eendag by ‘n Kersete in ‘nhotel gesit – ‘n benoude eetkamer – en gesien hoe ‘n Kersvader met sysneeuhoed loop en sy wattebaard en die mense met Kershoedjies op hulkoppe en trekklappers en wyn – ek drink geen wyn nie – en besluit disnie vir my nie. Klaar. Ook nie klein kindertjies in die kerk met ‘n popwat Jesus voorstel en Maria en die arme ou Josef nie. Dis gewoon verspottegewoontes en om nie mee te doen nie, verskaf my groot genot.”
“Jy klink maar deeglik aweregs …”
“Ja, mense sê ek is ‘n ou heks. In een van my lewes is ek as ‘n heksverbrand deur ‘n spul priesters. Hulle was bang vir hekse. Ja, bang, niksanders nie. Priesters was mos ook politici. Politici vernietig alles wathulle bangmaak. Politici maak my kwaad, omdat hulle so dom is. As ditnou ek was wat so dom is, kan mens dit nog verstaan …”
My bandopnemer het gewys die tyd raak min. Ek het geweet ons soukon aanhou tot die volgende maand. Sy het iets in my wakker gemaak.Iets opwindends. Iets soos in ‘n openbaring … goed gegee om oor na tedink. Ek wou weet wat sy sou doen as sy haar lewe kon oor hê.
“Feeble vraag,” het sy gesê, “maar jy bedoel seker hierdie lewe … Nouja, ek sou meer wil leer. Van kindsbeen af het ek gerebelleer. Maar dithelp nie jy rebelleer en dan is dit klaar nie. Wat bou jy op wat beter is?Wat skep jy om jou rebellie te regverdig? Ek het leermeesters gesoek totletterlik aan die einde van die aarde. Ek het oral gesoek, gelees, gestudeer.En toe begin skryf. Nou wil ek weer net sit en leer. Leer.”
“En het jy ooit ‘n goeie leermeester gekry?”
Sy het geknik.
“Wie en waar?”
“Moenie dink ek laat my vang nie, meneer Jood. Gaan vind self uit enbetaal die prys.”
Die bandopnemer het met ‘n klak afgeskakel. Annari het van Dalenefoto’s gaan neem. Ek het gedink dat ek vir destyds se Sarie dié onderhoudbaie sagter sou moes maak. Ek het vir myself tee uit die pot geskink. Dielekkerste tee in jare. Ná ‘n onderhoud wat my laat sweef het – enersydssoos ‘n bokser wat in ronde nommer een al ‘n hou teen die slaap gevathet, andersyds dieselfde gevoel as ‘n belewenis uit een van Stephen Kingse boeke. En verder: byna soos die aand in die hotel, toe ek die vreemdelig gesien het. (Ek het ‘n gedig, “Visioen”, daaroor geskryf in Jerusalem totJohannesburg.)
Terug van die foto’s, kon ek sien haar bui het verander. Sy wou speel.
“Gestel jy stap in ‘n groot bos. Jy kom op ‘n rivier af en jy moet oorgaanna die huisie anderkant. Daar is nie ‘n brug nie. Dis ‘n lekker dag.Sal jy swem?”
“Nee,” het ek gesê, “ek sal klippe soek om so gou moontlik anderkantte kom.
“Hmm,” sê sy: “Dit was die seksvraag …”
“Ja, die seksvraag.”
“En wat het jy uit my antwoord geleer?”
“Ek sal nie sê nie. Dalk is jy ‘n ou prude.”
“Sê jy of vra jy?”
Toe: “Jy het al seergekry. Dis goed.”
Annari het skielik gepraat: “Ek wens ek kon hierdie gesprek op videoopneem. Julle lyftaal. Hoe julle mekaar se oë vashou en nie een vanjulle wil wegkyk nie, amper asof julle mekaar herken en weer en weerwil toets of die herkenning wáár is …”
Ons het niks gesê nie.
Toe ons groet, het sy breed geglimlag: “Jy moet weer kom. Ek bedoeldit. Ek wil jou die Bos gaan leer. En om met die see te praat – en diegeheime agter die see. Maar dit het ‘n prys …”
“Soos wat?” wou ek weet.
“Tot siens.” Sy het my op my wang gesoen. Annari het weggetrek uitdie skaduwee uit en vir eers niks gesê nie.
Hoe het die vrou van die Bos dit van meet af reggekry om my om diebos te lei – en selfs aan my hare deur dié bos te sleep?
NaskrifVan my Sarie-onderhoude het ek slegs ‘n paar, onder meer hierdie een,op band gehou. Dis effe beskadig. Ek het Dalene nooit weer gesien nie.
*Vir meer besoek www.umuzi-randomhouse.co.za/
* Lees ook Izak de Villiers se rubrieke in SARIE
Dit was een van die wonderlikste onderhoude wat ek nog gelees het. Ek het tussen deur baie emosies beleef – lekker gelag, hartseer, jammerte. Maar veral jammerte dat die Bosvrou nie meer leef in hierdie lewe nie en nie meer aangrypende bosstories kan vertel nie. Sy was ‘n formidabele vrou en sal haar mis. Dankie Isak dat jy die onderhou met haar gaan voer het en dit so werklik oorgedra het in die artikel dat ek dit soos ‘n storie voor my kon sien afspeel. Bravo vir jou mannemoed!!!!