.Die aand van die 27ste Julie het ons kamp opgeslaan by 'n dorpie met die naam van Eganville. Met die stilhou kom die buurman al met 'n bier in die hand oorgestap om te kom gesels. Hy bied ons sy braai aan en se ons kan kom kos maak in sy tydelike opslaanhuis. Man, die Kanadese mense is darem vriendelik! Die volgende oggend is ons eers na 10 daar weg, aangesien die tent nat was van dou gedurende die nag. Van Eganville na North Bay is 'n pragtige pad langs 'n groot riviier, en omtrent geen ontwikkeling of mense nie, regte ongerepte natuurskoon uit die boonste rakke. Na North Bay in 'n Noord Westelike rigting is die pad dieselfde, ongerep en pragtig. By 'n dorpie waar ons inkopies gedoen het by 'n supermark, kom gesels daar 'n toppie met my terwyl Charmaine die winkel is is. Hy het eerstens die sticker voor op die bike wat se, I'm not ashamed of the gospil of Jesus Christ' opgelet, en vra toe net na hy homself voorstel hoe ek Jesus aangeneem het as my verlosser. Daarna het ek hom vertel en soos gewoonlik, gaan 'n uur of selfs meer verby. . . . Hy is ook 'n Christen met 'n hart vir die wat nie glo nie. Toe ons daar van hom af wegry, besef ek net hoe lekker dit is om weer in 'n Christen omgewing en land te wees. Daar is niks so lekker om met mense op straat te gesels oor die liefde van Jesus nie, ons praat egter dieselfde taal. By Iron Bridge is ons noord na Chapleau, oor die 200km van niks anders as wildernis nie. Dis op hierdie pad waar ons gekamp het, en amper heeltemal opgevreet is deur die miskiette, mens, die goed het geen respek vir Peacefull Sleep of sulke goed nie, steek jou selfs op jou kopvel deur jou hare! Gelukkig kan ons hulle uit die tent hou terwyl ons slaap.
Daar is ook baie bordjies wat waarsku teen Moose in die nag. Nou 'n Moose is 'n grooter weergawe van 'n Takbok, en ek is nie seker van die Afrikaanse naam nie, maar die goed is groot, soos 'n Eland. Ons het gehoop om hulle te sien, maar geen geluk vir ons nie. Ons het wel 'n groot wollerige Swart Beer gesien, Takbokke, Hase en soo aan. Die volgende dag het ons 800km gedoen tot by Thunder Bay, ons langste dag nog sedert Dubai. Die aand 12 uur het ons by die grenspos aangekom tussen Ontario, Kanada en Minisota, VSA. Wel, dit moes net 'n leiding gewees het van die Heilige Gees, want die prosedure het ure geneem. Die feit dat ek 'n Pakistan en Iran visa in my paspoort het, en ook nie 'n vaste werk nie, was vir hulle 'n kommerwekkende punt. Hulle het my redelik deeglik ondervra oor watse werk ek gedoen het (soos bomme bou of so?), wat ek gedoen het in Pakistan en Iran, en so aan. Toe word die bike deursoek sonder ons teenwoordigheid. Hulle het alles uitgepak en deurgegaan. Ons is al deur 23 lande, en dis die eerste keer dat ons deursoek was. Nie eens in New York was die bike deursoek nie, dit was seker maar net ons beurt. Ons is lank na middernag daar weg en slaap toe sommer langs die pad by 'n piekniek plek, so 10km van die grenspos af. Die volgende oggend, of sal ek se later die oggend toe ons opstaan, toe sal ons eers die "geen kamp of oornag" bordjie sien. . . . . . . . . . . . .Welcome back to the USA!
Ek sit nou hier by 'n kamp-tafel voor die rekenaar en dink wat ek vir julle daar by die huis kan skryf. Ek klink seker al soos 'n plaat wat vasgehak het met baie van my e-pos briewe, want omtrent in almal se ek net hoe mooi die plekke is. Maar dit is so, elke land wat ons besoek is vir ons net mooi. Dit verbaas my egter hoe baie mooi plekke daar in die wereld is. Die VSA het 'n baie besonders en unieke landskap, as ook kultuur, so ook Kanada. Al is die twee lande teen mekaar en op dieselfde vasteland, is hulle baie verskillend van mekaar. Albei is geseen met pragtige natuurskoon. Dis so lekker om in 'n land te toer waar mense mooi kyk na hul omgewing en natuur. Die mense van die VSA en Kanada is baie natuur-bewus. Dis die een deel waar Afrika en die Midde Ooste baie te kort skiet. Ons is tans besig om die bekende Alaskan Highway te ry, ek bedoel nie nou nie, want op die oomblik tik ek op die rekenaar, en Charmaine is aan die kos maak vir aandete. Ons het al so 600km op die Alaska Highway gedoen. Jy ry nie die Alaska Highway in een dag nie, nee, sommer 'n paar dae as jy ry soos ons. Vanaand se aandete is smash en 'n blikkie 'stew', met Rooibostee. Dis nou 19:00 en die tempratuur is net onder die 10 grade. Die lewe op die pad is 'n ander tiepe lewe, 'n tiepe wat nie vir almal beskore is nie. Dit kos maar opoffering, en partykeer vasbyt, maar as ons so deur die Kanadese woud ry op een van die paaie waaroor ek al my lewe lank droom, dan gee ek nie om wat ek hoef op te offer nie, kom reen of sneeu, geniet sal ek hom geniet! So gepraat van reen, ons het die afgelope 2 dae in harde reen gery en ook gekamp, nie die lekkerste manier van kamp nie, maar dis maar die verloop van die lewe vir lang pad avontuur lustiges soos ons. En ja, die Alaska Highway is nie in Alaska nie, dis in Kanada, net ingeval jy gewonder het. Die pad is gebou deur die Amerikaanse weermag om troepe na Alaska te vervoer gedurende die koue oorlog met Rusland, meer hier oor op 'n later stadium. Sedert Dubai is ons al 3 maande op die pad en aan die gang, en het al oor die 20,000km afgele. Ons boude het teen die tyd al die vorm van die GS se saal aangeneem, maar ons kla nie, want dit is wat ons ervaar op die manier wat ons dit doen sal jy nooit kan ervaar in 'n paket vakansie of jou gewone wegbreek nie. Jy sien. . . . . ons toer met ons hart, en nie met ons verstand nie.