Cru Curious: Domaine Skouras Grand Cuvée Review - Nuwe resepte
Domaine Skouras Grand Cuvée, Nemea, Griekeland, 2008 ($ 28)
Van die benaming Nemea in die Peloponnesos word die druiwe vir hierdie 100 persent Agiorgitiko -wyn afkomstig van 'n enkele wingerd wat meer as 3000 voet bo seespieël geleë is. Die tanniene is ferm, die suurheid is sag, met note van mineraliteit, witpeper en meer rooi vrugte, saam met 'n lang, veranderlike afwerking wat tussen minerale, aarde en vrugte oscilleer. Die wyn is 12 maande lank in nuwe Franse barriques verouder en die impak van die eikehout is subtiel en geïntegreerd. Drink nou en geniet die volgende 10 jaar.
Kombineer dit met wors en rissies, geroosterde varkspies, of 'n hoender souvlaki -skottel.
Sofia Perpera, 'n Bordoloog-opgeleide wynkundige en die direkteur van die Griekse Wynburo in Noord-Amerika, het 'n paar inligting gegee oor Griekse wyne in die VSA:
• Verreweg die belangrikste mark vir Griekse wyne in die VSA is New York. Ons het meer as 480 restaurante en 520 wynwinkels in Julie 2013 in die New York -omgewing verkoop. Ander belangrike markte is Chicago, Texas, Florida en San Francisco.
• Amerikaanse sommeliers omhels Griekse wyne. Volgens die afgelope drie jaar van die Wine & Spirits Magazine -restaurantpeiling, het Griekse wyn sy teenwoordigheid so toegeneem dat hulle [restaurante ondervra] nou 'n spesiale afdeling vir Griekse wyn het. Volgens die peiling van hierdie jaar sluit Griekse wyn die gewildheid van die wyne uit Nieu -Seeland af, want dit het sedert verlede jaar 'n punt gestyg.
• Volgens Zagat het 29 persent van die beste Zagat -restaurante in New York Griekse wyne gedra en 34 persent van die N.Y. -restaurante in die Michelin -ster het Griekse wyne in die somer 2013 gedra.
• Die eerste mark vir Griekse wynuitvoer is Duitsland en die tweede die VSA, maar die produksiemengsel verskil baie. Die goedkoper Griekse wyne word in Duitsland verkoop.
Om wyn en sjokolade te koppel – Wat werk die beste?
Wyn en sjokolade. Dit klink soos 'n wedstryd wat in die hemel gemaak is, maar eerlikwaar voldoen die koppeling selde aan die verwagtinge. Hoekom? Die natuurlike tanniene in rooiwyne veg met die sjokolade, en die soetheid van die sjokolade laat die wyn meer tannies lyk en 'n besondere siklus.
Die oplossing? Kombineer donker sjokolade met soet wyne.
Alhoewel Amerikaners ons soet wyne opslaan, is die waarheid dat hulle hemels kan wees as hulle deel is van die nagereg- of kaaskursus. Dit het my nog altyd vreemd gevind dat die land wat Coca Cola verbruik (teen 10 blokkies suiker per blikkie) nie 'n hoë kwaliteit nageregwyne sal aanraak nie. Ek praat nie van tafelwyne met 'n hoë hoeveelheid suiker nie, maar laat dit asseblief op die onderste rak by die wynwinkel waar dit hoort. Gaan na wyne vir kombinasie met sjokolade gemaak as nagereg wyne.
Maar voordat ons by die wyne kom, laat ons 'n oomblik praat oor sjokolade. Want Mmmmmm.
Jérôme Castillon: A Man en sy wyne
Heerlike kos en plaaslike lekkernye eenkant, die fokuspunt van die aand was wyn. Baie wyn! 12 verskillende bottels om presies te wees. So 'n onderneming verg beslis 'n redelik bekwame en ietwat verantwoordelike begeleier, en op hierdie front was ons gelukkig.
Gedurende 'n uitgebreide proe -program van 'n hele aand, sou ons in die bekwame hande van Jérôme Castillon, eienaar en wynmaker by Chateau l'Ermitage wees. Vanuit sy historiese landgoed, wat sy oorsprong het tot in die 12de eeu toe wyne vir die eerste keer hier geproduseer is as voeding vir pelgrims wat op die pelgrimsroete van Santiago de Compostela stap, produseer Jérôme nou 'n wye verskeidenheid wit-, rosé- en rooiwyne wat die natuurlike was sentrale stukke van 'n aand wat 'n verskeidenheid wyne uit die Rhône -vallei ten toon stel. Maar wag, daar was meer ...
Jérôme Castillon: Die man, die mite … Wel, die man in elk geval! Moenie bekommerd wees nie, hy lyk in die regte lewe nie so ernstig nie … Fotokrediet: @chateaulermitage_costieres op instagram.com
Behalwe dat hy sy eie wyne gebring het, het Jérôme geskenke van vriende gebring. Jérôme se landgoed Chateau l'Ermitage is lid van Ambiance Rhône Terroirs, 'n samewerking wat gestig is deur agt wynmaakgesinne om 'n aantal algemene bemarkingsaktiwiteite, PR en logistiek te vereenvoudig en te verenig. Dus, saam met ses van Chateau l'Ermitage se eie wyne, het ons ook nog ses indrukke van Rhône-wyne van Jérôme se vriende ondergaan, wat nie net oor die lengte van die vallei van noord na suid strek nie, maar ook oor verskeie interessante (en beroemde) sub-appelasies soos Chateauneuf-du-Pape en Saint-Joseph. Ag wee ons!
Soos u waarskynlik kan sien, het ons op papier alleen 'n opwindende aand beleef oor 'n aantal style, oesjare en versnitte uit 'n ietwat oorsien gebied van die groot, wye wynwêreld. Gevolglik het ek gelukkig 'n Donderdagaand uit my kalender geruk om hierdie ervaring vir die blog te dek. Dit is 'n moeilike taak, ouens, maar iemand moet dit doen!
Blomagtig, ja. Maar die wyne van Fleurie bied meer.
Jare van nou af, wanneer die geskiedenis van Beaujolais geskryf is, sal dit fassinerend wees om te sien hoe die wyn in die eerste deel van die 21ste eeu uitgebeeld word.
Sal daardie tydperk, 2000 tot 2020, as 'n keerpunt beskou word - die era waarin die wyn uiteindelik sy reputasie as vreugdevol, maar onbelangrik verwerp het? Miskien sal dit onthou word as die tyd toe pryse deur die dak gegaan het en die top van Beaujolais onbekostigbaar geword het.
Of miskien het Beaujolais uiteindelik gedurende daardie tyd erken dat dit baie verskillende soorte wyne omvat, van massa verwerk tot eerlik verfrissend en glimlagwekkend tot kompleks en bedagsaam, maar tog vreugdevol.
Hier by Wine School hoop ons om die maklike antwoorde te vermy. Ons besef dat byna elke keer as 'n eenvoudige definisie aan enige wyn vasgemaak word, 'n dieper kyk ingewikkeldhede toon wat uitgebrei moet word.
'N Flitskaartstelsel met vinnige assosiasies is goed vir 'n wynvasvra, maar dit is nie die manier waarop ons werk nie. Ons aanvaar in plaas daarvan dat min vakke in wyn maklike antwoorde het, en ons het daarmee vrede gemaak.
Dit is die geval met Beaujolais, 'n wyn wat al lank as eenvoudig, maklik en dorsblas getipeer word. Wyne soos hierdie is moontlik geïllustreer deur Beaujolais Nouveau, wat begin het as 'n streeksritueel wat die eerste wyn van die oes gevier het en in die 1970's en 80's 'n wêreldwye gier geword het. Maar Beaujolais het daardie reputasie gehad lank voordat Nouveau sy dominante indruk gelaat het.
In sy noodsaaklike boek uit 1988, "Adventures on the Wine Route: A Wine Buyer's Tour of France", het Kermit Lynch geskryf om met ou mense te praat, wat 'regte Beaujolais' as lig en tert herinner en Richard Olney, die kos en wynskrywer, en beskryf die geur daarvan as 'n stormloop groen vrugte.
(Wat 'n eienaardige beskrywing, en watter vrugte het hy in gedagte gehad? Groen pruime? Groen appels? Kruisbessies? Groen vye? Of bedoel hy onryp?)
Die wyn wat hulle onthou, was noodwendig lig en lewendig, miskien 11 of 12 persent alkohol, het mnr. Lynch voorgestel om die swaar, ryk kombuis van Lyon, die stad wat by die samevloeiing van drie riviere lê, te vergesel: die Rhône, die Saône en die Beaujolais.
Dit is regverdig om te sê dat hoewel die onderneming van mnr. Lynch, Kermit Lynch Wine Merchant, van die beste Beaujolais -produsente ter wêreld invoer, waaronder Jean Foillard en Domaine Lapierre, die wyne weinig ooreenstem met die Beaujolais van ouds, behalwe dat dit geheel en al bestaan ​​uit die gamay -druiwe.
Dit is steeds moontlik om verfrissende Beaujolais aan die eenvoudige kant te vind, of ten minste wyne wat in dieselfde gees lewe. Lapierre maak 'n wyn, Raisins Gaulois, wat die Vin de France -benaming dra, maar afkomstig is van Beaujolais. Dit is sappig, vrugtig en suiwer, en ek verbeel my dat dit heerlik verfrissend sal wees met bloedwors, porselein en ander noodsaaklikhede van lyonnaise. Ons het dit opgeneem in ons les oor wyne wat dors les het.
Wyne wat bloot met die naam "Beaujolais" gemerk is, sal ook in daardie helder, lipstikkende gebied val, veral as goeie produsente hierdie benaming, die laagste kategorie in die Beaujolais-hiërargie, onder Beaujolais-Villages en die Beaujolais-kruis herwin, 10 appellasies wat die potensiaal het om uitstekende gamay -druiwe te lewer.
Hulle is in volgorde van noord na suid: St.-Amour, Juliénas, Chénas, Moulin-à-Vent, Fleurie, Chiroubles, Morgon, Régnié, Brouilly en Côte de Brouilly, 'n voordrag wat een leser, Paul Adams van Stony Brook , NY, het gesê dit voel altyd soos 'n gedig.
Ons fokus die afgelope maand op Fleurie, een van die twee gewildste en maklikste om in die Verenigde State te vind, saam met Morgon, wat ons in 2018 ondersoek het. Soos altyd het ek drie bottels voorgestel om te drink. Dit was: Clos de la Roilette Fleurie Cuvée Tardive 2019 $ 29, Domaine Chapel Fleurie Charbonnières Vieilles Vignes 2018 $ 37 en Jean-Louis Dutraive Fleurie Domaine de la Grand'Cour Clos de la Grand'Cour 2019 $ 39.
Soos 'n hele paar lesers opgemerk het, is dit nie goedkoop wyne nie, beslis nie as dit die soort, gemaklike bottels was waarvoor Beaujolais al lank bekend is nie.
Laat ons duidelik wees: ek maak nie eenvoudige, heerlike wyne neer nie. Ek eerbiedig hulle en het altyd 'n plek vir hulle. Maar cru Beaujolais is nie die wyne nie. Hulle bied meer na smaak en meer om na te dink. Tog is dit nie plegtige wyne nie. Goeie gamay -wyne, ongeag hoe dit gemaak word of waar dit vandaan kom, blyk altyd 'n intrinsieke element van vreugde te hê.
Alhoewel hierdie drie almal van Fleurie afkomstig was, was hulle nietemin duidelik. Die Cuvée Tardive van Clos de la Roilette kom van ou wingerdstokke en verbeter gewoonlik met 'n paar jaar veroudering. Maar selfs as ons dit jonk gedrink het, was dit vars, ekspressief en kalm, vrugtig en blommig met 'n bietjie sitrus en 'n krytige mineraliteit, miskien selfs 'n tikkie van die groen vrugte van meneer Olney, soos in groente.
Die Dutraive was opvallend anders. Dit was flambojant in sy geure, met 'n uitgesproke blomme -kwaliteit wat my aan violet pastille laat dink het. Dit het ook 'n tikkie bruis gehad, miskien as gevolg van ekstra koolstofdioksied wat gebruik is om die wyn te beskerm, aangesien Dutraive baie min swaeldioksied as preserveermiddel gebruik.
U sou verwag dat die kapel ook sou verskil, aangesien dit afkomstig was van die swaarder 2018 -oesjaar, terwyl die ander twee in die 2019's was, 'n oesjaar waarin die wyne helderder en varser lyk. Getrou aan die oesjaar was dit digter, meer gekonsentreerd en minder energiek, maar ook met 'n aardse, violette geur wat mooi en interessant was.
Ek het ook 'n effense kaneelgeur op die kapel gekry, wat ek gereeld met semi-koolzuur fermentasie assosieer, 'n metode wat histories algemeen in Beaujolais voorkom, waarin hele trosse druiwe in vate gestapel word. Diegene aan die onderkant word vergruis en begin fermenteer, wat koolstofdioksied vrystel, wat 'n ander, intersellulêre fermentasie in die trosse bo -op veroorsaak.
Elkeen van hierdie produsente gebruik die metode, wat elders in die wêreld gewilder geword het, selfs al lyk dit asof meer Beaujolais -produsente meer konvensionele fermentasiemetodes gebruik. Die metode is gedeeltelik verantwoordelik vir die gemaklike reputasie van Beaujolais, aangesien dit dikwels wyne tot gevolg het wat onmiddellik toeganklik is. Maar soos hierdie wyne toon, kan dit baie meer as dit doen.
Ek het mense gevra of hulle dink dat hierdie wyne blomme is, aangesien die wyne van Fleurie (wat in Frans beteken blom) byna refleksief so beskryf word. Ek vind die Dutraive en die Kapel besonder blommig met hul violette geure, en minder die Roilette.
Maar ek sal nietemin versigtig wees met veralgemening. Baie wyne, insluitend ander Beaujolais crus, kan as blomme beskryf word. Ek dink dat die beskrywing in hierdie geval net soveel verband hou met die naam as met 'n onuitwisbare kenmerk van Fleurie.
Ek het ook die deelnemers gevra of hulle dink dat hierdie wyne kan verouder, omdat die konvensionele wysheid is om Beaujolais jonk te drink. Aangesien ek onlangs 'n besonderse 2005 Morgon Delys van Daniel Bouland geniet het, sou ek sê, natuurlik kan hierdie wyne verouder. Ek sou die Roilette en die kapel sonder huiwering weggooi, hoewel ek meer geneig was om die Dutraive -jonges te drink. Peter van Philadelphia, 'n leser wat die Dutraive liefgehad het met boerewors, 'n Suid -Afrikaanse wors, het ook nie veel potensiaal vir veroudering in die Dutraive gesien nie.
Net omdat 'n wyn kan verouder, beteken dit nie noodwendig dat dit verouder moet word nie, soos verskeie lesers opgemerk het.
'Cru Beaujolais kan en verouder goed,' het TLeaf van Seattle geskryf. 'Of dit met tersiêre geure sal verbeter, is 'n ander vraag.'
David uit Warskou het geskryf oor die plesier wat hy onlangs in 'n "suiwer en helder" 1999 Morgon Côte du Py van Jean-Marc Burgaud geniet het.
Soos met enige wyn, is dit 'n kwessie van smaak as u drink. Cru Beaujolais is toevallig veelsydig genoeg om jonk en oud te geniet. Ek dink veral die Clos de la Roilette sal binne twee of drie jaar nog beter wees. Die kapel sal ook verbeter. Maar van toe af is dit 'n kwessie van persoonlike voorkeur.
Mike van Boston het 'n interessante punt gemaak. 'Ons begin oor Beaujolais praat soos ons oor Bourgondië praat,' en hy is nie so seker of dit die beste is nie.
Ek het afgelei dat hy bedoel dat ons dit meer ernstig opneem, wat beteken dat ons die gemak van Beaujolais verloor.
Ek verstaan ​​wat hy bedoel, maar dit hoef nie 'n probleem te wees nie. Hoe meer 'n wyn kos, hoe groter is die verwagtinge wat daarmee gepaard gaan. Cru Beaujolais kan aan hierdie verwagtinge voldoen as dit nie weerhou word deur voorveronderstellings van wat Beaujolais behoort te wees nie.
Terselfdertyd bied Beaujolais en Beaujolais-Villages dikwels die dorslesende plesier wat onkrities geniet kan word.
Die wonderlike ding van Beaujolais is dat u dit op verskillende maniere kan gebruik, want dit is nie net een wyntipe nie.
$ 14,99 by Sigel's, Pogo's, McKinney Wine Merchant, Neighborhood Cellar in Oak Cliff en Bizzi's Cellar in Bedford.
Die Massif d 'Uchaux is 'n heuwelagtige Cotes du Rhone Villages-benaming met klippies, mineraalryke, sandsteen- en kalkgronde. Die wingerde van Domaine de la Guicharde sit hoog op 'n plato, waar blootstelling aan die son verseker dat ryp vrugte en sterk winde plae in toom hou. Die wynmakery is gesertifiseer as volledig organies (biologies). Hierdie grenache-syrah-mengsel toon ryk, gekonsentreerde vrugte van swartbessies en bloubessies, bedek met drop, minerale en hartige note. Dit het 'n ruim mondgevoel, ferm tanniene en 'n lang afwerking. Kombineer dit met gebraaide steak, lam of hamburgers. Guicharde maak ook 'n goeie generiese Cotes du Rhone, wat teen $ 12,99 verkoop word by Sigel's.
Morgon, in al sy wonderlike kompleksiteit
Goeie wyn is byna nooit eenvoudig nie. As ek 'n herinnering aan hierdie lonende, maar ongerieflike waarheid nodig gehad het, het ons ondersoek gedurende die laaste maand van Morgon, een van die 10 kruise Beaujolais, dit in drie uitstekende bottels vir my gegee.
As u oor die kruis lees, word die gebiede in Beaujolais as goed en opvallend genoeg beskou om onder hul eie name gebottel te word, eerder as die meer algemene Beaujolais, en dit is algemeen om vinnige leidrade vir die spesifieke eienskappe van elkeen te sien.
Hulle praat met selfvertroue wat grens aan sekerheid: Fleurie is mooi en natuurlik blommig. Morgon is kragtig, maar nie so robuust soos Moulin-à-Vent nie, ensovoorts. Tog gee hierdie geïdealiseerde portrette dikwels min ooreenkoms met die wyne self.
Probeer 'n Fleurie van Alain Coudert se Clos de la Roillette, en u vind natuurlik 'n ernstige wyn - wat Beaujolais nie mooi is nie? - maar dikwels tannies, ferm en mineraal. Hulle verouder goed.
Die afwyking is nie 'n fout van die wyn nie. Dit is wat 'n mens van Clos de la Roillette sou verwag. Dit is ook nie die gidse se skuld nie, wat gewoonlik goeie trou is om wyn makliker te verstaan.
Soos gereeld die geval is, wankel die beste pogings om die denke oor wyn te organiseer as dit teen die werklike ervaring weeg. Die veranderlikes wat goeie wyn kan produseer, kan so baie wees dat selfs lofwaardige pogings om die algemene eienskappe van 'n spesifieke plek te kenmerk, noodwendig plek kan maak vir teenvoorbeelde.
Vir ons kyk na Morgon, die tweede grootste van die 10 crus en die tuiste van baie uitstekende produsente, het ek drie bottels aanbeveel: Jean Paul Brun Domaine des Terres Dorées Morgon 2016, M. & amp C. Lapierre Morgon 2016 en Jean Foillard Morgon Côte du Py 2016.
Alhoewel dit alles Morgons is, en almal uit die 2016 -oesjaar, verskil die wyne dramaties.
Die Brun is lig en grasieus - amper eteries - maar tog vol van die geure en geure van kersies en blomme wat deur 'n aardse, minerale komponent beklemtoon word, is dit delikaat, maar resonerend.
Die Lapierre is nogal 'n bietjie ryker: helder, vars, energiek, ook blomagtig en vrugtig, met 'n tikkie drop in die smaak en 'n soortgelyke soort onderliggende mineraliteit. Dit is bedrieglik gemaklik en verdoesel die inherente kompleksiteit daarvan.
Die Foillard is voller as die ander, 'n mengsel van krag en fynheid, met 'n uitgesproke dropgeur onder die rooi vrugte, speserye, blomme en minerale. Dit het meer onderkant, asof dit versterk is deur 'n paar elektriese basnote.
Ondanks hul variasies, is die bottels ongelooflik maklik om te drink en heerlik, soos goeie Beaujolais behoort te wees. Hulle het ook elkeen diepte, kompleksiteit wat verder gaan as blote heerlikheid - 'n kenmerk van cru Beaujolais. Die struktuur en mineraliteit kan hulle verder as Morgons omskryf, maar hoekom verskil hulle so?
Die antwoord is so ingewikkeld soos die wyne. Eerstens kom die druiwe vir elk van hierdie wyne uit verskillende erwe in die Morgon cru. Terwyl Morgon en die Beaujolais crus in die algemeen bekend is vir granietgronde, is nie alle wingerde dieselfde nie. Sommige is rotsagtige graniet, sommige is meer sanderige sommige is pienk graniet en sommige is blou, wat dui op verskillende minerale samestellings.
Beduidende dele van Morgon is nie eens graniet nie, maar bros, ontbinde skyf, 'n ander rots. En die hoeveelheid klei in die grond speel 'n deurslaggewende rol.
In 'n belangrike beweging in Beaujolais, soek baie produsente amptelike erkenning van die subgebiede binne elke kruis, wat dikwels as klimaat genoem word, dieselfde woord wat in Bourgondië gebruik word om te verwys na die presies afgebakende wingerdgebiede van die Côte d'Or.
Sommige produsente, soos mnr. Foillard, het lankal nie -amptelik name van klimate gebruik, soos op hierdie bottel. Côte du Py is in wese 'n hoogtepunt, en wyne van die Côte du Py is dikwels die mees intense en kragtige van die Morgons. Mnr. Foillard maak ook 'n Morgon Corcelette, 'n ander klimaat van sanderige graniet wat dikwels ligter is as die Côte du Py. Ek beveel sterk aan om dit langs mekaar te probeer as u nuuskierig is.
Die Brun Morgon kom uit 'n gebied van sanderige ontbinde graniet wat na bewering soortgelyk is aan die grond van Corcellete, wat moontlik die ligtheid en elegansie van die wyn verklaar. Mnr. Brun maak ook 'n wyn uit 'n spesifieke erf aan die Côte du Py, Javernières, wat stewiger en eerliker mineraal is, as u ooit wil vergelyk.
Die Lapierre Morgon kom van druiwe wat in ligte granietgronde gekweek is, so na as wat ek kan sien, wat dit ook van die Foillard onderskei. Lapierre maak nog 'n Morgon, Cuvée Camille, wat uit 'n Côte du Py -erf kom, maar ek het dit nie geproe nie.
Die wingerdpersele is nie die enigste veranderlikes nie. Wynmaaktegnieke kan ook verskil. Al drie die produsente werk natuurlik, sonder openlike manipulasie of tegnologiese metodes soos termovinifikasie, waarin sommige produsente van die massamark Beaujolais die wyn tot ongeveer 140 grade verhit om die wyn te stabiliseer en dit in wese te pasteuriseer.
Die Foillard en Lapierre word vandag albei volgens die mees algemene metode onder klein produsente in Beaujolais gemaak, met behulp van semi-koolzuur fermentasie, 'n proses waarin hele trosse druiwe, stingels en alles in groot vate gestapel word. Die trosse bo -op verpletter die onderkant en produseer sap wat begin fermenteer en koolstofdioksied vrystel.
Die gas styg en begin 'n ander, intrasellulêre fermentasie sonder gis onder die trosse hoër op. Uiteindelik word die druiwe na 'n sekere aantal dae fyngedruk en die gisting word op die gewone manier voltooi, aangesien gis die oorblywende suiker verbruik. Daar word gesê dat hierdie metode verantwoordelik is vir die ligte, vars, aromatiese karakter van Beaujolais.
Maar 'n klein groepie Beaujolais-produsente, insluitend mnr. Brun, vermy die semi-koolstofmetode. Mnr. Brun maak die druiwe af en fermenteer dit eenvoudig met die inheemse gis, wat in Beaujolais dikwels die Bourgondiese styl genoem word.
Daar word gereeld gesê dat Beaujolais wat op hierdie manier gemaak word, meer veroudering verg as wyne wat semi-koolstof gemaak word, maar mnr. Brun meen die teenoorgestelde: dat dit makliker is om sy wyne vinniger te drink as om semi-koolstof te maak.
Is almal nog by my? Ons kyk net na die oppervlak hier van Morgon geekdom. Wat Wynskool betref, hoe dieper ons duik, hoe groter is die plesier. Maar ons verstaan ​​ook dat ons tevrede moet wees met die heerlikheid van die wyne sonder om die redes waarom hulle proe, te probeer agtervolg.
Die belangrike punt hier is dat baie pogings om wyn te vereenvoudig deur eienskappe op te som in maklik verteerbare happiegrootte stukke-hoe goed bedoel dit ook al-sake dikwels verwar.
Hierdie drie wyne voldoen nie aan eenvoudige beskrywings van Morgon nie. Tog toon hulle elkeen verskillende uitdrukkings van die streek aan. Ek verbeel my dat ons hierdie ervaring kan dupliseer in enige wynstreek waar taksonome probeer om eienskappe kort en eenvoudig te klassifiseer.
As u die ingewikkelde onderwerp van die wyse waarom wyne van spesifieke plekke proe soos dit dieper wil ingaan, beveel ek u ten sterkste aan om 'n boek te publiseer wat in Oktober verskyn, "The Sommelier's Atlas of Taste: A Field Guide to the Great Wines of Europe , "Deur Rajat Parr en Jordan Mackay.
Ek moet ook daarop let dat in baie streke regoor die wêreld, soos Barolo, Montalcino en Sonoma, pogings aan die gang is om appellasies beter en nouer te definieer. Ek glo meestal dat hierdie pogings nie -amptelik sal bly: kompliserende etikette, met bykomende plekname en terme, is polities en ekonomies moeilik, selfs al sou die etikette beter beskryf wat in die bottel is.
Lesers het hierdie wyne meestal geniet. Jeff en Kay in die voorstede van Philadelphia noem die Foillard ''n uitstekende wyn van die begin af wat net beter geword het nadat dit afgekap is', terwyl Martina Mirandola Mullen van New York die energie van die Foillard en die Lapierre liefgehad het.
Verskeie lesers was verbaas oor hoe goed hierdie Morgons met beesvleis gegaan het. Martin Schappeit van Forest, Va., Het die kombinasie van die Brun en Alison Roman se resep vir slagerssteak 'n 'wonderlike ervaring' genoem.
Dan Barron van New York het gewonder oor die verouderingspotensiaal van hierdie wyne. Dit is 'n wonderlike vraag.
Die konvensionele wysheid oor Beaujolais is dat dit nie goed verouder nie. Dit geld beslis vir die massamark Beaujolais, waarin die verwerking hulle stabiel genoeg maak om versending te weerstaan, maar die lewenskrag wat nodig is om te verouder en te ontwikkel, uitskakel. Maar goeie Beaujolais, versigtig en pligsgetrou gemaak, het absoluut die vermoë om te verouder en te ontwikkel. Wanneer jy drink, kom dit neer op jou eie voorkeure.
In sy resensie van die 2016 Beaujolais -oesjaar, het Josh Raynolds, 'n uitstekende kritikus by Vinous.com, aanbeveel om die 16's te drink voordat hulle 10 word, hoewel hy gesê het hy sal nie verbaas wees as topbottels nog langer hou nie.
"Alhoewel die meeste van die 16's wat in hierdie artikel behandel word, reeds heerlik is," het hy geskryf, "het die beste wyne indrukwekkende konsentrasie en balans, twee faktore wat daarop dui dat hulle grasieuse verouderingskurwes sal geniet."
Die wonderlike van die 16's is dat jy dit kan drink wanneer jy wil, sonder spyt. Of u kan hierdie eksperiment probeer: Koop drie bottels. Drink een onmiddellik, een uit twee jaar en die derde in vyf jaar.
Waarom dit doen? Dieselfde rede waarom ons enigiets doen by Wynskool. Beide om te weet, en om meer opgevoede besluite te neem.
Wyn winskopies van die Loire -vallei
ONDER die talle wonderlike, kenmerkende rooiwyne ter wêreld kan diegene uit die Loire -vallei die minste respek kry in verhouding tot hul uitstekende gehalte.
Dit baat min om te wonder hoekom. Dat dit al baie jare waar is, ten spyte van die af en toe geteisterde lojale liefhebbers, lei tot 'n sekere fatalistiese aanvaarding.
Laat ons dus toegee dat hoewel ons hier warm en openlik kan praat oor die vele redes om Loire -rooi lief te hê, dit tog ons klein geheim sal bly. Ongeag die plesier wat hulle bied, en die feit dat dit relatief goedkoop is, hoef ons nie bekommerd te wees dat dit skielik baie gewild sal wees nie. Nie eers die nuuskierigste nuwelinge sal waarskynlik die graaf van openbare onverskilligheid oorsteek om te sien waaroor die winskopies gaan nie.
Hulle verlies. Persoonlik glo ek dat Loire -rooi altyd 'n uitstekende keuse is, ongeag die geleentheid. Vir groot byeenkomste dink ek nie aan 'n beter kombinasie van kwaliteit en waarde as gamays uit die Touraine -streek nie. Hierdie wyne, gemaak van dieselfde druiwe as Beaujolais, is lewendig en vars, maar met 'n minerale aardsheid wat dit interessant maak.
Wyne gemaak van côt, soos malbec langs die Loire genoem word, is nog 'n goeie keuse - my gunsteling malbec kom blykbaar uit die Loire, eerder as uit die streke wat malbec as hul eie beweer: Cahors in die suidweste van Frankryk en Argentinië.
Ek het nie eens die kans en eindes genoem wat soms op hierdie oewers uitspoel nie, 'n Pinot noir van die Loire of 'n pineau d'Aunis, 'n ou druif wat buitengewoon kan wees of die wonderlike blankes, of selfs die belangrikste rooi druiwe in die Loire, cabernet franc.
Die rooiers wat die meeste beskikbaar is, word gemaak van cabernet franc, insluitend die beste, duurste en miskien die langste Loire-rooi, die Saumur-Champignys van Clos Rougeard. Die Clos Rougeards is moeilik om te vind, maar nie onmoontlik nie. Maar wyne van Chinon en Bourgueil, die twee grootste rooiwyn -appellasies in die Touraine -streek van die Loire? Geen probleem nie - tensy u dit op die wynlys van 'n restaurant soek. Dan word hulle skaars.
Ek het gereeld gedink dat ek sekere wynlyste kan bepaal of dit goeie Loire -rooivleis bevat. Die wyne is veelsydig met allerhande kosse, insluitend, verrassend genoeg, Asiatiese kookkuns. Die sleutel is natuurlik of dit goed is.
Soos met elke ander streek, produseer die Loire baie wyne wat onskadelik, onbevoeg of eenvoudig sinies is, en dit is wat gebeur as wynmakers wat beter weet hulle tevrede stel met onskadelik of onbevoeg.
In 'n soeke na die goeie, het die wynpaneel onlangs 20 bottels van Chinon en Bourgueil geproe. Vir die proe is Florence Fabricant en ek saam met Raj Vaidya, hoof sommelier by Daniel, en Bernard Sun, drankdirekteur vir Jean-Georges Management.
Laat ek die gewone kwalifikasies uit die weg ruim. 'N Proe van 20 bottels uit 'n streek soos die Loire is beslis nie allesomvattend nie. Dit is 'n momentopname van wat beskikbaar is. Ons gunstelinge is baie goeie wyne, maar ons stel nie voor dat dit die beste is wat die streek kan bied nie.
Dit is oor die algemeen makliker om Chinons te vind as Bourgueils, en dit word weerspieël in ons reeks, wat 15 Chinons en slegs 5 Bourgueils insluit. Ons het willekeurig nie wyne van die kleiner benaming St.-Nicolas-de-Bourgueil ingesluit nie. Ons het ook gesoek na die mees onlangse oesjare, grootliks 2007 en 2006. Nie een is as 'n besonder goeie oesjaar beskou nie, maar ons het baie aangename wyne gevind.
Diegene wat ons die beste gehou het, was lewendig, gebalanseerd, genuanseerd en kompleks, met die soort soepelheid wat hulle heerlik maak met kos. Ons was geneig om diegene te verwerp wat skynbaar na mag streef ten koste van 'n gevoel van plek, of diegene wat uit balans lyk.
Ons gunsteling was 'n Bourgueil, die 2007 Domaine de la Butte, 'n redelik nuwe domein wat begin is deur Jacky Blot, 'n vigneron wat sy naam met chenin blancs by Domaine de la Taille aux Loups in Montlouis gemaak het. Die Pied de la Butte -cuvée, bedoel vir vroeë drink, was hartlik en heerlik, 'n soort geïdealiseerde weergawe van die Bourgueils en Chinons wat vroeër die rooi kleur was in soveel Paryse bistro's.
Ons nommer 2 -wyn was ook 'n Bourgueil, die '07 Nuits d'Ivresse van Cathérine en Pierre Breton, wat 'n reeks uitstekende cabernet -frank maak uit verskeie applousies van Loire. Ek was mal oor die varsheid en aardse kompleksiteit. Die maklike drinkbaarheid daarvan verklaar miskien sy naam, Nuits d'Ivresse, of dronk nagte. Nuits d'Ivresse is ook opmerklik omdat dit slegs gemaak is met die kleinste hoeveelheid swael, 'n stabiliseerder, sodat dit versigtig gestuur en gestoor moet word in koel toestande.
Net soos die Bretone, produseer Bernard Baudry, wat die Chinon Les Granges in 2008, ons nr. 4 -wyn gemaak het, heerlike cuvées. Les Granges is sy mees basiese, maar dit bied nietemin aantreklike funky geure en 'n rokerige kompleksiteit.
Per toeval het Bernard Baudry en sy seun, Matthieu, ook ons ​​nr. 3-wyn gemaak, die lewendige, suiwer 2006 Chinon Cuvée des Tireaux van Olek-Mery. Die twee landgoedere is bure, en toe die egpaar wat Olek-Mery bestuur het, in die 1990's sterf, het die Baudrys ingegaan om die wyne te maak.
Alhoewel u maklik duurder Loire -cuvées kan vind, waaronder sommige uit Breton en Baudry, lyk dit vir my opmerklik hoeveel waarde hierdie wyne vir die prys bied. Met slegs $ 16 was die Domaine de la Butte die beste waarde vir ons proe. Maar vier van ons top -vyf wyne was onder $ 20 en die vyfde was slegs $ 22.
Soos ek voorgestel het, is dit onwaarskynlik dat al die lof ter wêreld 'n groot gehoor vir hierdie wyne sal wen. Dit lyk asof hulle die aandag inherent weerlê. Dit is goeie nuus vir mense wat hulle reeds ken en liefhet, en wat geniet van hul maklike beskikbaarheid. Nog beter: die Loire is net die voorpunt van 'n wye verskeidenheid wyne wat heerlik en redelik geprys is, maar steeds as marginaal, eienaardig of eksoties beskou sal word.
Proefverslag: Chinon en Bourgueil, twee rooies wat pleit vir 'drink ons'
Pragtig gebalanseerd en maklik om te drink met geure van frambose, kruie en minerale. (Adventures in Wine, Daly City, Kalifornië)
Cathérine en Pierre Breton Bourgueil
Heerlike rokerige vrugte-, grond- en minerale geure, met kruie -aksent. (Louis/Dressner Selections, New York)
Fris en lewendig met ryk geure en geure van rooi vrugte en aarde. (Rosenthal Wine Merchant, New York)
Funky en kompleks, met rokerige, aardse vrugte en kruiegeure.
Straightforward yet enticing with sedate flavors of red fruit, spices and minerals. (Kermit Lynch Wine Merchant, Berkeley, Kalifornië.)
Die "Delicious Disney Chef Series" delights the senses as it transports you on a culinary journey set in an exclusive setting, only open to the public during these exclusive events.
Pommes Soufflées, a type of twice fried potato, topped the creamy soup. It requires more culinary prowess than you may think, shared Chef Dom. He first learned the technique from watching famous chef Jacques Pepin on TV and practiced for weeks until he got them just right. En dit was! Brunoise of potatoes and tomatoes with a touch of crème fraiche and fresh chives completed the topping. Every slurp from the glorious soup was creamy and rich, yet light and comforting.
Verras! A lift of the chef's toque revealed a hand-painted White Chocolate Remy statue! The room of adults squealed like children seeing Mickey Mouse for the first time. The petite pastries including a delightful cheese macaron, rosemary tomato cookies, chocolate éclair, palmiers and jellies put me over the top!
I'm Christina, a hospitality consultant, freelance writer, food & travel enthusiast, brand cheerleader, ice cream fanatic, chocoholic, and eternal optimist on a mission to #MakeSomedayHappen one delicious bite, sip and trip at a time. Celebrating life with great food, wine and friends throughout Central Florida and everywhere I GO! I want to inspire you to take time out of your busy schedule to do the same. GO celebrate life today, for someday may never come. Join me and GO Epicurista! Vind meer uit.