Toe ek nou gelees het wat Betty so geskok opgemerk het, het dit my getref. Die Katoliekekerk met sy eens statige en waardige mis het lankal plek gemaak vir ‘n Geafrikaseerde geloof wat bra ongemaklik aan ons kom sit het. Daar is soveel rites wat nou vir ons vreemd is. Soms wonder ek as die kerk so leeg is en ons moet sing, of kollekte opneem, is dit die 48km se ry vir die padre die moeite werd? Ek het hom al gevra. Sy antwoord was dat die feit dat ons bereid is om na hom te luister, maak dit vir hom die moeite werd. In die ander gemeenskappe daag tien mense op vir mis en verlaat dan die kerk want hulle vind dis nie die moeite werd om te sit en luister nie. Wat my vertel dat dit nie net wit Katolieke is wie die Geafrikaseerde kerke druk nie. Is dit nie ‘n duidelike teken dat dit tyd is om terug te gaan na die ou manier nie? Nou, terwyl ons nog onthou waaroor dit gegaan het. Oor God. Nie oor eenheid en rekonsiliasie nie.