Wat sou op die oomblik erger wees inflasie of deflasie?
Geskryf deur Alan Shipman
Rotse en moeilike plekke. eksopiksel
Inflasie onder die 37 lidlande van die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling (OESO) het van 2.3% in Februarie tot 1.7% gedaal. Maart. Met al die skade aan die wêreldgesondheid en ekonomieë wat COVID-19 aangerig het, is dit 'n 'ineenstorting' wat miskien na goeie nuus klink. Na so 'n wydverspreide verlies aan werk en inkomste, is die goed wat duurder word, die laaste ding wat iemand nou nodig het.
Daar is egter gevare om die reeds lae koers van verbruikersprysinflasie verder te verlaag. In baie lande is dit reeds onder die vlak geteiken deur hul sentrale banke - 2% in die VSA, die eurosone en die Verenigde Koninkryk. Prysstygings word gespruit uit die daling in die vraag wat veroorsaak word deur die pandemie, plus die steil afname in die prys van olie. Die verlangsaming van inflasie na nul of selfs na negatiewe gebied - deflasie - sal nuwe ekonomiese kommer veroorsaak, wat die resessie moontlik in depressie kan verander.
Verbruikersbesteding is die belangrikste komponent van die vraag wat die ekonomie dryf. As mense begin dink pryse gaan daal, is dit geneig om nie-noodsaaklike aankope af te sit in die hoop dat dinge in die komende maande minder sal kos. Alhoewel dalende pryse 'n reële inkomstewins beteken vir diegene wie se loon nie deur die huidige krisis beïnvloed is nie, sal dit vir baie ander swaarder weeg as die inkomste wat hulle verloor het as gevolg van die oorwaaiing of die dwang staatsvoordele.
Deflasie gebeur in die vroeë 1930's en ook in die 1870's, en toe dit tekens getoon sentrale banke het in 2008 teruggekeer deur rentekoerse te verlaag en geld te druk. Die feit dat dit die grootste deel van die afgelope dekade voortgeduur het, weerspieël ekonome se groeiende geloof dat faktore wat wissel van outomatisering en huishoudelike skuld tot toenemende ongelykheid en die verouderde bevolking, die lae vraag in die stelsel ingedwing het.
Die verswakte vraag druk op ondernemings om pryse te verlaag en dan hul koste te vergoed deur werkgeleenthede en lone te verlaag, wat die deflasionêre probleem vererger. Baie het al voor die pandemie gesukkel om hul verkope te laat groei en sal nie hul pryse veel verder kan verlaag sonder om wins in te boet nie. Britse produsenteprys styg vertraag na net 0.3% in Maart, nog voordat die ineenstorting van mense begin bestee het. Laer wins sal hul vermoë om beleggings te finansier, verminder, wat nog 'n vraagkomponent sal verminder.
Groei in produsentepryse in die Verenigde Koninkryk
Bedryfsekonomie / ONS
Sowel as die vraag beskadig, verhoog dalende pryse ook die werklike koste van skuld. As u £ 1,000 3 leen en die jaarlikse inflasie op 3% is, word die geld wat u skuld jaarliks ​​3% minder werd, nog voordat u iets afbetaal. As daar 3% deflasie is, word die skuld elke jaar XNUMX% meer in reële terme werd. In 'n wêreld met rekordvlakke van skuld, kan dit 'n baie ernstige probleem word.
In die huidige krisis het die sentrale banke regoor die wêreld probeer om die vraag na verbruikers te verhoog en ondernemings te help oorleef deur rentekoerse tot byna nul te verlaag. Deflasie sou hierdie poging frustreer: terwyl inflasie van 3% die werklike koste van 'n lening wat 3% rente hef, vernietig, beteken 'n deflasie van 3% 'n reële rentekoers van ongeveer 6%.
As rentekoerse daal tot wat ekonome hul noem nul ondergrensword regerings wat probeer om hul ekonomieë te laat herleef gedwing om ander maniere te soek om mense se skuld te verlig en bestedingskrag te verhoog. Dit sluit in onderskrywing privaatsektorskuld; gee ondernemings en individue tydelike beskerming uit bankrotskap of insolvensie; en in die VSA, geld direk betaal in mense se rekeninge in die hoop dat hulle dit sal spandeer.
Sal inflasie terugkeer?
Inflasie het verlangsaam, selfs al is daar 'n tekort aan produkte as gevolg van industriële onderbrekings en paniekkoop. Ervaring uit die verlede het baie kleinhandelaars huiwerig gemaak om pryse te verhoog indien dit sou lyk as winsgewend. Kopers wat aanlyn waag (of in lay-bys) op soek na ontbrekende noodsaaklikhede, berig herverkopers wat groot premies hef, wat die amptelike inflasie-indeks nie haal nie.
Pryse sal weer begin styg as die aanbod nie kan tred hou met die vraag wat nou in die wêreld se ekonomieë ingespuit word in die vorm van stimulerende maatreëls om die resessie te beveg nie. Dit kan lei tot beduidende inflasie in die volgende jaar of twee as daar 'n hernieude vraag is, terwyl die wêreldwye aanbodkettings steeds ontwrig word. En dit sal vererger as oliepryse skerp daal vanaf die onlangse laagtepunt van 20 jaar.
As inflasie styg, sal dit aangevuur word deur die buitengewone omvang van die lening van die regering na aanleiding van die afsluitings. Die Amerikaanse regering sal meer leen in die huidige kwartaal as in die hele 2019, wat 'n biljoen dollar-begrotingstekort was. Die Verenigde Koninkryk se besigheidsondersteuningskoste het al bereik 100 miljard pond, veel meer as die bankbewyse van 2007-09.
Fiskaal sterker lande soos die VSA finansier 'n groot deel van die toename in uitgawes deur die uitreiking van nuwe staatskuld, wat in beginsel die vraag opneem en die inflasiedruk verlaag. Maar ander regerings, insluitend die Verenigde Koninkryk, mag letterlik sommige van die addisionele geld druk.
Beleidmakers herontdek die Keynesiaanse denke dat tekorte voldoende ekonomiese groei sal skep om te voorkom dat die verhouding tussen die skuld en die BBP van die hand gesit word. Sommige het ook omhels die een keer byv idee van moderne monetêre teorie, wat argumenteer dat enige land met sy eie geldeenheid die besteding kan verhoog deur geld te druk eerder as om belasting te verhoog of meer skuld op te neem.
Voordat hierdie sienings in die hoofstroom gevloei het, was die dominante 'monetaristiese' vertelling dat die verhoging van die geldvoorraad deur groot fiskale tekorte te bewerkstellig gebind aan ratel inflasie. Sommige monetarisse beskou dit as 'n geheim deel van 'n politieke plan. Regerings, het hulle aangevoer, dra gewoonlik skuld op en wil dit nie terugbetaal deur belasting op mense te verhoog nie. In plaas daarvan ontketen hulle inflasie, wat hierdie skuld minder werd maak, terwyl die waarde van mense se welvaart 'belas' word.
Die hedendaagse regerings sal beslis hoop dat hul fiskale en monetêre stimuluspakkette 'n verdere styging in pryse tot gevolg het, asook dat die inkomste en nywerheidskapasiteit daal. Want ongeag die nadele van inflasie, die vooruitsig op deflasie in 'n wêreld met sulke hoë skuld is aansienlik erger.
Alan Shipman, dosent in ekonomie, Die Ope Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > ekonomie > Die werklike redes waarom Britse werkers nie vrugte sal kies nie
Universele basiese inkomste het Keniane gehelp om COVID-19 ...
Negatiewe rentekoerse kan kom. Wat sou…
Tot 40% van die kleinhandelruimte is nie nodig nie - dit is wat ...
Waarom Republikeine en ander bekommerd is oor die ekonomie ...
Is Disney se spilpunt om 'n teken van Covid te stroom ...
Wat om te doen met Coronavirus wat mense na ...
Hoe Covid-19 vakansie-inkopies sal verander
Sal Chrystia Freeland 'n feminis lei ...
Hoe om 'n veilige vakansie-ete tydens die Coronavirus aan te bied
Die belangrikheid van vitamien D: Meer as 80% van die pasiënte wat met COVID-19 gehospitaliseer word, het vitamien D-tekort
Ek en my vrou Marie is 'n gemengde paartjie. Sy is 'n Kanadees en ek is 'n Amerikaner. Die afgelope 15 jaar het ons die winter in Florida deurgebring en ons somers in Nova Scotia.