Tales From the Frontier of Expat Life: On Being an American Woman in Thailand - Interessant
'N Amerikaanse Engels-onderwyser in Thailand navigeer baie verskillende kulturele standaarde vir hoe vroue moet optree.
Ek is 'n onderwyser vir 'n klein skool buite Bangkok. Ek woon in die hegte gemeenskap wat die skool omring.
Een van die opvallendste dinge wat ek hier opgemerk het, is dat daar binne hierdie samelewing 'n heersende gedagte is dat vroue vaartuie van seksualiteit is. Enige manlike spesie, selfs so klein soos 'n 'hallo' of 'n handgolf, word gesien as die lok van hul seksuele begeertes.
Ek het herhaaldelik deur die direkteur van my skool gevra om nie met die mans in die buurt te praat of selfs vir hulle 'n glimlag en 'n golf te gee nie. Sy het verduidelik dat dit impliseer dat ek in seks belangstel. Sy het my verwyt omdat sy 'gehoor' het dat ek op skool na die veiligheidswagte waai (daar is baie skinder in die stad).
My skok het in woede verander. Ek word uit 'n algemene hoflikheid geskree omdat ek groet en iemand erken het. Hierdie manier van nadink oor hoe vroue teenoor mans moet optree, kan my lewendig maak; Ek glo dat dit vroue dwing om na hierdie veronderstelde 'swakhede' van mans te luister.
Na die woede het skuldgevoelens gekom. Ek voel dat ek iets verkeerd gedoen het, wat buitengewoon ontstellend kan wees. Die onderwerp self skep die meeste skuld: 'openlike seksualiteit.' My direkteur plaas die skuld op my veronderstelde gebrek aan selfbeheersing. Hierdie soort vermaning is baie persoonlik. Dit het soms gevoel soos 'n aanval op my selfrespek as vrou: sy kon my net so goeddoenend noem.
Alhoewel ek hierheen gekom het met die wete dat ek my eie gewoontes en gebruike sal moet aantoon, is dit so ver dat hierdie beperkinge inbreuk maak op wie ek is. My persoonlikheid is in die algemeen vriendelik en uitgaande. Dit is lastig om my toegewydheid as een of ander manier onvanpas te beskou. Was ek veronderstel om elke dag huis toe te loop met my kop na onder?
Dikwels voel ek of niks wat ek doen reg is nie.
Verder is my regisseur grotendeels nie-kommunikatief as dit kom by die soek na die waarheid oor enige situasie. Sy sal my berispe sonder om my ooit te vra of dit wat sy gehoor het, waar is. Ek sal myself verdedig, en omdat sy nie meer konflik wil hê nie, sal sy my net "ja" by die deur uitstap. Hierdie vermyding bied die geleentheid om mekaar regtig te probeer verstaan ​​of tot wapenstilstand te kom.
Ek kan verstaan ​​dat Thaise vroue meen dat die Westerse norm van algemene hoflikheid suggestief is, en ek weet dat om my gedrag te verander, 'n kwessie van respek vir hul kultuur is en dat ek niemand wil beledig vir die tyd wat ek in hierdie gemeenskap woon nie.
Dit het egter vir my duidelik geword waar die vrou se plek in Thailand is, en dit laat my ongemaklik voel. Vroue bly tuis met die kinders en bestuur hul huise-verkopers. Hulle hang saam. Dit is maklik om te sien waarom daar soveel skinder hier is: die vroue het die hele tyd om te praat en tot gevolgtrekkings te kom oor diegene wat anders is as hulle.
Ek het gedink dat baie van die klem op my "onvanpaste" gedrag is omdat ek 'n buitelander is wat ongelooflik voor die hand liggend is in hierdie buurt.
Ek voel byvoorbeeld uitgesonder as aanstootlik vanweë my Westerse rok. As u skouers of knieë wys, stuur dit 'n boodskap van seksuele beskikbaarheid. Maar ek het Thai-meisies gesien wat 'n kortbroek dra en skouers wys. Toe ek dit opgevoer het, word daar verduidelik dat die reëls vir my anders is, omdat ek 'n onderwyser sowel as 'n Westerling is.
Nadat ek bewus geword het van hierdie 'reël', voel ek nooit gemaklik om my huis te verlaat sonder dat my knieë of skouers bedek is nie. My mening is dat dit nie die moeite werd is om na te gaan nie. As ek Bangkok binnekom, het ek opgeneem in restaurantbadkamers sodra ek uit my klein dorpie kom. Ek kan nie uitdruk hoe goed die gevoel is nie.
Dus, hoe kan ek my identiteit en my persoonlikheid, soos deur my eie kultuur bepaal, onderhandel met hierdie nuwe kulturele reëls?
'N Deel van wat my beter laat voel het om hier in hierdie situasie te wees, is dat ek besef het dat ek nie kan hoop om ten volle te integreer nie en dat ek nie noodwendig wil nie. Ek het ook geleer hoe om my eie etiese, persoonlike en kulturele grense te trek.
Ek kan 'n sekere kulturele verskil sien, soos die belangrikheid daarvan om skouers te bedek, en dit te respekteer. Daar is egter ander kulturele grense waarop ek net nie toegewings kan maak nie. Dus, ten spyte van al die taboes, het ek my nie afgesluit nie. Van my waardevolste ervarings in Thailand was aande om biere met die manlike Thai-onderwysers te deel. Ek kan nie begin om te beskryf hoe taboe dit is nie: 'n vrou wat saam met mans uithang, om nie te praat van drink nie.
Ek het ouer mans en vrouens in die buurt gehad wat geslaagde Engels in die openbaar praat, omdat hulle my gesien het met 'n glas bier. Dit maak my woedend. Ek wil hulle vra: 'Waarom gee jy om?' of "Waarom pla dit jou?" In hierdie situasies moet ek byt om my koel te hou.
Tog hou ek dit aan. Die Thai mans en ek praat oor die lewe en taal. Die meeste van my Thaise taalvaardigheid en begrip van die kultuur het deur hierdie sessies gekom. Ons uithangplekke gebeur spontaan en ook ietwat verrassend.
Hierdie interaksies verbind my met 'n kultuur en 'n gemeenskap wat ek die meeste tyd buite voel. Nog belangriker, ek het vriendskappe en menslike verbande geskep deur op hierdie manier te sosialiseer, en ek het geen hoop om met die meeste Thai-vroue hier te wees nie.
In my isolasie het ek selfs meer hipersensitief geraak vir my daaglikse aktiwiteite en gedrag. Dikwels word ek dopgehou, veral deur Thaise vroue wat meedoënloos skinder. Ek word so noukeurig waargeneem omdat ek 'n farang (buitelander). Alles wat ek buitengewoon doen, kan net so goed op 'n verhoog opgevoer word. Ek weet egter dat ek nie moet toelaat dat hierdie aspekte my lewe beheer nie.
My redes om na Thailand te kom, was om die verbintenisse en beperkings van die westerse wêreld te ontsnap. Maar kyk wat het ek gevind: meer beperkings.
Ek kan myself onthou voor ek na Thailand verhuis het. Ek het gedurig gesê dat ek geduld het dat die belangrikste ding wat ek op hierdie reis sou leer, geduld sou wees, en ek dink ek het 'n enorme hoeveelheid geduld en verdraagsaamheid opgedoen.
En tog het ek nog soveel verder om te gaan. Ek is nie seker of ek dit sal regkry nie, of ek hierdie verskille wat my so verontwaardig maak en my so baie kan uitdaag, ten volle kan omhels, maar ek weet ek sal huis toe gaan om my eie kultuur in 'n ander lig te sien. En intussen sal ek voortgaan om die kulturele reëls hier uit te daag en te gehoorsaam, die grense van my eie kulturele oortuigings, etiek en identiteit te toets.