Stele van koning Nabonidus - Geskiedenis Podcasts - 2022
Stele van koning Nabonidus - Geskiedenis
Die Mesha Stele dateer uit die negende eeu v.G.J. en beskryf hoe koning Mesha die Moabiete uit Israelitiese bewind gered het. Foto: "Stèle de Mésha" deur Mbzt 2012 is gelisensieer onder CC-by-3.0
Een van die uitsonderlikste bybelse argeologiese artefakte wat ooit gevind is, bevat die drie voet lange Mesha Stele 'n inskripsie van 34 reëls wat die Moabitiese vasalkoning Mesha se opstand teen die Israeliete vier. Die bekende epigraaf André Lemaire geïdentifiseer in reël 31 van die negende eeu v.G.J. stel die frase בת [ד] וד (bt [d] wd), of "Huis van Dawid" - 'n prikkelende verwysing na koning David oor 'n artefak wat ontdek is voor die beroemde Tel Dan -inskripsie wat ook na Dawid verwys. Geleerdes Israel Finkelstein, Nadav Na'aman en Thomas Römer het die opskrif egter onlangs weer ondersoek en stel 'n nuwe lesing voor: Reël 31 verwys nie na die "Huis van Dawid nie", maar die Moab-koning Balak uit die verhaal van Bileam in die Bybel (Numeri 22–24).
Geskiedenis in klip geskryf
Hoe die Mesha Stele - ook die Moabitiese steen genoem - openbaar geword het, is op sigself 'n ongelooflike verhaal. Soos beskryf in Bybelgeskiedenis daagliks:
[Die] swart basalt Moabietsteen is in 1868 vir die eerste keer onder die aandag van geleerdes gebring deur bedoeïene wat oos van die Jordaanrivier woon en net noord van die Arnonrivier. Na verskeie mislukte onderhandelinge om dit te koop, is die Mesha Stele in tientalle stukke gebreek en tussen die bedoeïene versprei. In die 1870's is verskeie van die fragmente deur geleerdes teruggevind en gerekonstrueer-slegs twee derdes van die oorspronklike Moabietsteen. 'N Papierafdruk (genaamd druk) wat van die ongeskonde inskripsie geneem is, het geleerdes in staat gestel om die ontbrekende teks in te vul.
In die Mei/Junie 1994 -uitgawe van Bybelse argeologie -oorsig, Beskryf André Lemaire hoe sy lees van die "Huis van Dawid" op die Mesha Stele help om die inskripsie te kontekstualiseer:
Die Tel Dan -inskripsie. Foto: The Israel Museum, Jerusalem/Israel Antiquities Authority (foto deur Meidad Suchowolski).
Aan die einde van reël 31 is genoeg bewaar om die nuwe vyand van Moab te identifiseer teen wie Mesha in die laaste helfte van die inskripsie geveg het: bt [d] wd, die Huis van Dawid. Nadat hy beskryf het hoe hy oorwinning behaal het teen Israel in die gebied wat daar noord van die Arnon beheer word, draai Mesha nou na 'n deel van die gebied suid van die Arnon wat deur Juda, die Huis van Dawid, beset was. In die tiende en eerste helfte van die negende eeu v.G.J. het die koninkryk Edom nog nie bestaan ​​nie. Die gebied suidoos van die Dooie See is blykbaar deur Juda beheer. Tydens Mesha se opstand teen die koning van Israel (2 Konings 3: 5), vra die koning van Israel om hulp van die koning van Juda, wat instem om die hulp te verleen. Die koning van Israel gee die koning van Juda die opdrag om die koning van Moab aan te val deur deur die 'woestyn Edom' te gaan (2 Konings 3: 8), want dit was blykbaar 'n gebied wat deur die koninkryk van Juda beheer is. Die ontbrekende deel van die inskripsie beskryf ongetwyfeld hoe Mesha ook die juk van Juda afgewerp het en die gebied suidoos van die Dooie See wat deur die Huis van David beheer is, verower het. Op sy manier help die fragmentariese stela van Tel Dan om te bevestig hierdie voorlesing van die Mesha -stela. By Tel Dan, soos in die Mesha -stela, beskryf 'n teëstander van die koning van Israel en die Huis van Dawid op 'n klipmonument sy oorwinnings oor Israel en die Huis van Dawid, Juda.
'N Nuwe voorlesing van die Mesha Stele
Finkelstein, Na'aman en Römer het onlangs nuwe beelde van die Mesha Stele met hoë resolusie ontleed sowel as die druk wat gemaak is voordat die klip gefragmenteer is. Die geleerdes merk op dat die onderste gedeelte van die stele, insluitend 'n deel van reël 31, stukkend is Tel Aviv: Die tydskrif van die Instituut vir Argeologie van die Universiteit van Tel Aviv wat Lemaire se rekonstruksie van bt [d] wd in reël 31 is nie oortuigend nie:
Die oorspronklike deel van die klip maak dit duidelik dat die twee letters na die beth is reeds geërodeer toe die druk geproduseer is, daarom word geen letter in die druk tussen die beth en die waw.
Drie waarnemings volg:
1. Die taw wat volg op die beth in Lemaire se weergawe van בת [ד] וד bestaan ​​nie.
2. Belangriker nog, voor die waw van ב [ - -] וד verskyn 'n vertikale slag, wat - soos baie soortgelyke beroertes in die stele - 'n oorgang tussen twee sinne aandui. In die meeste gevalle word dit gevolg deur 'n woord wat begin met a waw, soos hier die geval is. Hierdie slag kan in die druk gesien word, en die boonste gedeelte daarvan kan ook in die klein oorspronklike deel van die stele wat in die gipsrestaurasie ingevoeg is, opgespoor word, wat op sy beurt die volledige herstel van 'n skeidslyn in die gips-gerestoureerde gedeelte.
3. Die brief na die waw is inderdaad 'n daletwaarvan die linkerkant effens beskadig is.
Hierdie waarnemings weerlê elke moontlikheid om te lees [in] 31. in reël 31. In plaas daarvan het ons te doen met 'n drie-konsonante woord wat waarskynlik 'n persoonlike naam is: dit begin met 'n beth, gevolg deur 'n spasie vir twee ontbrekende letters, gevolg deur die vertikale streep, en begin dan 'n nuwe sin ([….] וד).
Watter persoonlike naam met drie medeklinkers, begin met die letter beth, kon die stele na verwys het? 'N Verskeidenheid name kan hier pas (bv. Bedad, Bedan, Becher, Belaʻ, Baʻal, Barak), maar een naam is die waarskynlikste kandidaat, dit wil sê Balak.
Die geleerdes verdien krediet vir hul gebruik van hoë resolusie fotografie om aandag te vestig op 'n moontlike nuwe lees van hierdie belangrike stele, veral onder Noordwes Semitiese inskripsies vanweë die ongewone lengte en verband met die Bybelse teks.
Lawrence Mykytiuk, professor aan die Universiteit van Purdue en skrywer van verskeie BAR artikels wat die argeologiese bewyse ondersoek vir mense wat in die Bybel genoem word, vind die verwysing na die Bybelse Balak op die Mesha Stele twyfelagtig.
'' N Verwysing na koning Balak in hierdie stele lyk anachronisties vir Mesha se eerste persoon oor sy ervaring, aangesien die Hebreeuse Bybel hom met die reise van Israel voor die vestigingstyd verbind, eeue vroeër as Mesha en die Omride-dinastie, 'het Mykytiuk in 'n e-pos gesê aan Bybelgeskiedenis daagliks. 'Kon daar nie 'n latere Balak gewees het nie, miskien van dieselfde plek, wat nie in die Bybel genoem word nie?'
'Met betrekking tot die waarneming,' voor die waw van ב [ - -] וד 'n vertikale slag verskyn, 'sou 'n mens kon wens dat die skynbare vertikale slag duideliker was,' het Mykytiuk bygevoeg. 'Dit is veral waar as gevolg van die bewering dat 'n voorheen oor die hoof gesien oorgangsmerk tussen vermeende sinne op 'n deurslaggewende plek gevind is. Ongetwyfeld is die oorgangsmark vir vertikale beroertes, indien dit korrek waargeneem en geïnterpreteer word, die deurslaggewendste element in hierdie nuwe lesing. "
Volg Israel Finkelstein, Nadav Na'aman en Thomas Römer se argument om die Bybelse Balak te identifiseer deur hul volledige artikel "Herstel van reël 31 in die Mesha Stele: The 'House of David' of Biblical Balak?" in Tel Aviv: Die tydskrif van die Instituut vir Argeologie van die Universiteit van Tel Aviv.
Hierdie verhaal verskyn die eerste keer in Bybelgeskiedenis daagliks in Mei 2019.
Ons gratis e -boek Tien belangrikste Bybelse argeologiese ontdekkings bring die opwindende wêrelde van argeologie en die Bybel bymekaar! Leer die fassinerende insigte uit artefakte en ruïnes, soos die Siloam -poel in Jerusalem, waar die Johannes -evangelie sê dat Jesus die blinde man wonderbaarlik herstel het, en die Tel Dan -opskrif - die eerste historiese bewys van koning Dawid buite die Bybel .
Lees meer oor die Mesha Stele en die Moabiete in die BAS -biblioteek:
Siegfried H. Horn, "Waarom die Moabitiese klip in stukke geblaas is," Bybelse argeologie -oorsig, Mei/Junie 1986.
Joel S. Burnett, "Ammon, Moab en Edom: gode en koninkryke oos van die Jordaan," Bybelse argeologie -oorsig, November/Desember 2016.
P. M. Michèle Daviau en Paul-Eugène Dion, "Moab kom tot lewe," Bybelse argeologie -oorsig, Januarie/Februarie 2002.
Baruch Margalit, "Waarom koning Mesha van Moab sy oudste seun geoffer het," Bybelse argeologie -oorsig, November/Desember 1986.
Word lid van die Biblical Archaeology Society en kry vandag nog toegang met u lidmaatskap
Die BAS-biblioteek bevat aanlyn toegang tot meer as 9,000 artikels deur wêreldbekende kundiges en 22.000 pragtige kleurfoto's van ...
meer as 45 jaar Bybelse argeologie -oorsig
20 jaar van Bybeloorsig, kritiese interpretasies van Bybelse tekste
8 jaar van Argeologie Odyssee, verken die ou wortels van die Westerse wêreld
Die volledig soekbare Nuwe ensiklopedie van argeologiese opgrawings in die Heilige Land, 'n gesaghebbende werk van die afgelope eeu van argeologiese studie
Videolesings van wêreldbekende kundiges
Vier boeke gepubliseer deur BAS en die Smithsonian Institution
Boonop kry u toegang tot soveel meer vanaf u All-Access-pas:
Bybelse argeologie -oorsig gedrukte uitgawe:
Geniet ons huidige uitgawes in die gerieflike, beproefde papierbladformaat ...
Bybelse argeologie Hersien digitale uitgawe:
Bly op die hoogte van die nuutste navorsing! Jy kry …
Een jaar se uitgawes van Bybelse argeologie -oorsig tydskrif, alles op u iPhone, iPad, Android of Kindle Fire
Onmiddellike toegang tot die volledige digitale uitgawe-agteruitgawe-katalogus van BAR vanaf die Januarie/Februarie 2011 -uitgawe
Al hierdie ryk en gedetailleerde beurs is vir u beskikbaar-op die oomblik-deur 'n lid van All-Access te word.
Dit is reg: as u aansluit as 'n All-Access-lid, kry u 'n kaartjie vir vier dekades van studie, insig en ontdekking. Waarom nie nou by ons aansluit en u eie verkenning begin nie?
Of jy nou 'n referaat ondersoek, 'n preek voorberei, u begrip van die Skrif of die geskiedenis verdiep, of u net verwonder oor die kompleksiteit van die Bybel - die belangrikste boek in die geskiedenis -die BAS All-Access-pas is 'n waardevolle hulpmiddel wat nêrens anders gekoppel kan word nie.
U leer al die ontdekkings en debatteer in 'n pragtige duidelikheid Bybelse argeologie -oorsig, enige tyd enige plek! En die biblioteek is volledig soekbaar op onderwerp, outeur, titel en sleutelwoord, en bevat spesiale versamelings oor onderwerpe van besondere belang.
Die All-Access-lidmaatskappas is die manier om Bybelgeskiedenis en Bybelse argeologie te ondersoek.
Cyrus die Grote: Feite en fiksie
Afgevuurde kleibaksteen met Babiloniese inskripsie met die name en titels van Kores, en die verklaring dat hy vrede in die land gevestig het, Ur 6de eeu vC, British Museum
Soos met enige ander gestalte, is daar baie mites en legendes rondom die lewe van Kores die Grote. In sommige gevalle is die waarheid egter nog vreemder as die fiksie. Een van die belangrikste bronne wat die lewe van Kores beskryf, is die Cyropaedia (The Education of Cyrus), wat geskryf is deur Xenophon (ongeveer 430-354 vC), 'n Griekse historikus, generaal en student van Sokrates. Hierdie werk beskryf Kores as die ideale heerser en word beskou as 'n mengsel van politieke romanse en historiese fiksie. 'N Ander belangrike bron is die Griekse historikus Herodotus (484-425 v.C.), wat dikwels die vader van die geskiedenis genoem word. Sy werk, The Histories, word gereeld gekritiseer weens oënskynlik fantasievolle verslae wat volgens baie mense opgemaak is vir hul vermaaklikheidswaarde. Daar is ook 'n aantal kronieke wat deur die Babiloniërs geskryf is, soos die Nabonidus Chronicle, maar dit is uiters gefragmenteerd.
Die uiteinde is dat dit moeilik is om die geskiedenis van Kores die Grote te rekonstrueer. Baie van die besonderhede bly vaag en te dikwels word ons gedwing om terug te val op die mites en legendes, waarvan sommige selfs so genoem word in die bronne wat dit opneem. Tog het Kores die Grote 'n enorme invloed op die geskiedenis van die antieke wêreld uitgeoefen en bly 'n bewonderde figuur tot vandag toe.
Gebed van Nabonidus
Fragmente van 'n dokument genaamd The Prayer of Nabonidus is tussen die Dooie See -rolle gevind. Die fragmente vertel die verhaal van koning Nabonidus, die laaste koning van Babilon, wat sewe jaar in Teima, Arabië, 'n siekte gehad het en tot God gebid het om redding. Hy is toe deur 'n "diviner " meegedeel dat hy moet verkondig en eer aan God moet gee-
'Ek was sewe jaar lank geteister [met 'n bose sweer] ... en 'n eksorcist het my sondes vergewe. Hy was 'n Jood uit die [kinders van die ballingskap van Juda] en het gesê: 'Vertel dit skriftelik om die Naam van die [Allerhoogste God] te verheerlik en te verhef' '(I.3-5).
Die Gebed van Nabonidus stem ooreen met die Bybelse verhaal in Daniël 4, waarin koning Nebukadnesar van Babilon sewe jaar lank geteister word en sy toestand deur Daniël aan hom verduidelik word. Die Gebed van Nabonidus het moontlik die bron vir die skrywer van Daniël gedien, of dit kan bloot 'n ouer weergawe van die verhaal bewaar.
Die historisiteit van die profeet Daniël en van die boek wat sy naam dra, word hopeloos vertroebel deur faktore soos die (i) onakkurate siening van neo-Babiloniese opvolging (ii) 'n laat outeurskap (2de v.C.) en die (iii) oor -klem op Aramaïc.
Pogings tot interpretasie van die Bybel kan erg ly onder foutiewe buite-Bybelse faktore, soos 'n oorblaas histories-argeologiese model.
Die Bybelse verhaal word dus gedwing om op Procrusteaanse manier die pas te druk binne 'n matriks wat nie 'n behoorlike werklike basis het nie, wat beteken dat ons eindig met die profeet Jeremia se "Terreur aan alle kante" (bv. 20:10 ), maar met 'Fout aan alle kante'. In Deel een van hierdie reeks (https://www.academia.edu/23886406/_Nebuchednezzar_of_the_Book_of_Daniel) egter, en elders, het ek gepleit vir 'n radikale verkorting van die konvensionele neo-Babiloniese opvolging, met byvoorbeeld Nebukednesar II 'die Grote', nou geïdentifiseer moet word met die koning Nabonidus wat veral lyk soos "Nebukednesar" uit die boek Daniël.
Die rede hiervoor is dat Nabonidus was daardie Nebukednesar.
Maar historici en Bybelse kommentators volg byna universeel 'n heel ander benadering as ek. As hulle blindelings vertrou op hul konvensionele apparaat, moet hulle, nadat hulle besef het dat die Bybelse gegewens nie gemaklik daarmee kan strook nie, die Bybelse verslag op 'n Procrustese manier afbreek. Een voorbeeld wat in my gedagtes opval, is die van die gevalle mure van Early Bronze III Jericho, wat voldoende pas by die verslag daarvan in die Boek van Josua, maar argeologies korreleer nie met die geskatte tyd van Josua nie, maar eerder met 'n baie vroeëre era. Gevolgtrekking: Die Joshuan -rekening moes geleen het uit 'n werklike historiese situasie wat baie eeue tevore plaasgevind het.
Maar wat van hierdie benadering in plaas daarvan? Die Joshuan-verslag pas voldoende by 'n werklike histories-argeologiese situasie wat vermoedelik baie vroeër as Joshua plaasgevind het.
Kom ons kyk weer na die konvensionele apparaat om te sien of dit alles behoorlik saamgestel is.
Nou, in die geval van die boek Daniël, blyk dit wat so kleurvol oor sy koning, "Nebukednesar", vertel is, geleen te word by 'n koning met die naam Nabonidus. So, en dit was my benadering, en Nebukednesar en Nabonidus kon net die enigste koning wees, wat beteken dat die konvensionele neo-Babiloniese opvolging verkeerdelik gebou is, en dat konings vermenigvuldig is.
Dit is egter nie die gewone benadering nie, soos ons volgende sal lees.
Boek van Daniël en historiese bewyse
"Die Babiloniese koning Belsasar in Daniël 5 weerspieël die historiese Bēl-šar-us-ur, oudste seun van Nabonidus en regent van die koninkryk tydens sy vader se tien jaar afwesigheid in Arabië. Die Daniël -tradisie maak hom verkeerdelik die werklike koning en beeld hom uit as die seun van Nebukadnesar ".
Die metodologie waarin ek geskryf het, het ek die beste bygevoeg Deel twee (i) is egter geensins die gewone benadering nie, maar laasgenoemde is tipies die metode wat Paul-Alain Beaulieu gebruik, in sy nietemin interessante artikel, "The Babylonian Background of the Motiv of the Fiery Furnace in Daniel 3" (Tydskrif vir Bybelse letterkunde, 128 (2009) 289-306), ook beskikbaar by:
Beaulieu, wat die standaardbeskouing van lang mondelinge tradisies aanvaar het wat tot 'n laat outeurskap van die boek Daniël gelei het, sal nietemin vind dat 'die verhaal van Daniël en sy drie metgeselle na die hof van Babilon geneem word, gegewe rantsoene van die koning se tafel en opgelei in die kennis en maniere van die Chaldeërs, pas opvallend goed by die bewyse uit kontemporêre dokumente ":
…. Die koninklike bevel om die goue beeld te aanbid, die weiering van die drie Joodse jeugdiges om aan die eise van Nebukadnesar te voldoen, hul beproewing in die vuuroond en wonderbaarlike redding, gevolg deur hul herstelling in koninklike guns, roep alles boeiende literêre en teologiese vrae op. Die temas en motiewe waaruit hierdie verhaal bestaan, het 'n lang mondelinge en skriftelike proses oorgedra wat uiters moeilik is om te rekonstrueer.
Enige voorstel in daardie rigting sal inderdaad spekulatief bly. Veranderinge het onvermydelik in die verhaal plaasgevind tydens die lang proses van die uitwerking daarvan, 'n tydperk wat meer as drie eeue strek. Dit beteken dat die oorspronklike historiese agtergrond gedeeltelik verborge bly agter die finale redaksie. Hoeveel weerspieël Daniël 3 die situasie van Joodse ballinge by die Babiloniese hof in die sesde eeu, en die politieke en teologiese debatte wat destyds plaasgevind het?
Ek stel in die volgende paar bladsye voor om een ​​aspek van hierdie vraag aan te spreek, die motief van die straf in die vuuroond.
Die episode in Daniel 3 het na bewering plaasgevind by die hof van Nebukadnesar, die veroweraar van Jerusalem wat van 605 tot 562 regeer het ... Na die deportasies wat hy beveel het, het die Joodse ballinge hulle in die vroeë dekades van die sesde eeu in groot hoeveelhede in Babilonië gevestig.
Die lot van sommige ballinge word nou gedokumenteer deur 'n groep spykerskrifttablette wat hoofsaaklik afkomstig is van twee plekke in die omgewing van Nippur, waarvan een 'die stad Juda/van die Judeërs' genoem word (Al Yahudu/Yahudayu), die Babiloniese naam van Jerusalem.
Aangesien die meerderheid van die mense wat in die dokumente verskyn, Wes -Semitiese en Judese name dra, blyk dit seker dat hierdie nuwe Jerusalem in Babilonië deur onlangse ballinge gestig is. Daardie Judeërs het op verskillende maniere in die lewe van hul nuwe huis geïntegreer. Sommige het selfs in die koninklike hof gewyk. So 'n groep Jode wat in spykerskrifte verskyn, is inderdaad bekend sedert 1939, toe Ernst Weidner administratiewe dokumente gepubliseer het wat aan die begin van die twintigste eeu in Babilon ontdek is in die stoorkamer van die koninklike paleis en dateer uit die dertiende regeringsjaar van Nebukadnesar.
'N Paar tablette bevat aflewerings van rantsoene aan groepe buitelanders, waarvan sommige duidelik gevangenes is. Onder die ontvangers vind 'n mens Jojagin, die koning van Juda wat in 597 verban is, en 'n aantal naamlose Judese manne en vorste wat vermoedelik tot die gevolg van Jojagin behoort het. 2 Konings 25: 27–30 vertel ons dat die Babiloniese koning Evil-Merodach (= Amēl-Marduk, seun van Nebukadnesar II, in die sewe-en-twintigste jaar van die ballingskap) 562–560 regeer het ... gereelde toelae en het hom elke dag by sy tafel ontvang.
Mackey se opmerking: Ek het hierdie koning Johochin (Coniah) geïdentifiseer met die samesweerder Haman uit die boek Ester:
Is die boek Ester 'n werklike geskiedenis?
Daarom pas die verhaal van Daniël en sy drie metgeselle wat na die hof van Babilon geneem is, rantsoene uit die tafel van die koning gegee is, en opgevoed is in die leerstellings en maniere van die Chaldeërs, opvallend goed by die bewyse uit kontemporêre dokumente.
Alhoewel die algemene historiese konteks van Daniël 3 relatief maklik is om te beoordeel, bly sommige aspekte van die omgewing mistig. Daar word lankal aanvaar dat agter die Daniëliese Nebukadnesar 'n herinnering skuil aan die historiese Nabonidus, die laaste koning van Babilon, wat van 556 tot 539 geheers het ...
Mackey se opmerking: Maar volgens my rekonstruksies was Nabonidus nie 'die laaste koning van Babilon' nie, maar hy was self Nebukednesar, vandaar die boek van Daniël wat 'n herinnering aan die historiese Nabonidus 'skuil.
Beaulieu sal nou, weer die punt mis, skryf dat Nabonidus se seun Belsasar 'n weerspieëling is van die "Babiloniese koning Belsasar in Daniël 5". Die waarheid is dat dit net die een Belsasar is. So lees ons:
Die figuur van Nabonidus kom die duidelikste na vore in Daniël 4 en 5. Dit word nou algemeen aanvaar dat die verhaal van Nebukadnesar se waansin en sy verdrywing onder die diere sy oorsprong het in 'n herinnering aan Nabonidus se eksentrieke gedrag, veral met betrekking tot godsdienstige aangeleenthede, en van sy terugtrekking na die noorde Arabiese oase van Teima. Die Babiloniese koning Belsasar in Daniël 5 weerspieël die historiese Bēl-šar-us-ur, oudste seun van Nabonidus en regent van die koninkryk tydens sy vader se tien jaar afwesigheid in Arabië. Die Daniël -tradisie maak hom verkeerdelik [sic] van die werklike koning en beeld hom uit as die seun van Nebukadnesar. Laasgenoemde interpolasie vorm die sterkste argument om die Daniëliese verhale oor Nebukadnesar na 'n groep historiese herinneringe aan Nabonidus op te spoor. Dit het daartoe gelei dat sommige geleerdes in spykerskrifte bronne gesoek het oor historiese gegewens van Nabonidus wat 'n agtergrond kan bied vir die verhaal van die aanbidding van die goue beeld in Daniël 3. Sulke gegewens het aan die lig gekom met die publikasie van die Versverslag van Nabonidus in 1924 .
Hierdie polemiese verslag, waarskynlik geskryf in opdrag van die Persiese veroweraars van Babilon, fokus grootliks op Nabonidus se bevordering van die kultus van die maangod Sîn ten koste van Marduk, die stadsgod van Babilon. Dit beweer dat Nabonidus 'n gruwelike nuwe kultusbeeld van die god Sîn gemaak het. Die Versverslag verwys in hierdie geval waarskynlik na die standbeeld van Sîn wat die koning beweer dat hy teruggekeer het na die tempel Ehulhul in Harran. Sidney Smith, die oorspronklike redakteur van die teks, kon nie die verband met hierdie episode sien nie
dra by tot die verhaal van die mode en verpligte aanbidding van die goue standbeeld in Daniël 3.
Die voorstel is later deur Wolfram von Soden en verskeie ander geleerdes opgeneem.
…. Die standbeeld kan ook die beeld wees van 'n koning, miskien Nebukadnesar self, of 'n simbool van sy koninklike mag. In hfst. 2 van Daniel ontvang Nebukadnesar 'n droomvisie van so 'n standbeeld. Sommige ou eksegete het duidelik 'n verband gesien tussen hfst. 2 en 3. In die tweede eeu het Hippolytus van Rome die standbeeld wat deur Nebukadnesar gevorm is, reeds as 'n herinnering aan sy droom geïnterpreteer: Want soos die geseënde Daniël, in die interpretasie van die visioen, die koning geantwoord het: "U is hierdie hoof van goud in die beeld, "het die koning, wat opgewonde was oor hierdie toespraak en opgewonde in sy hart, 'n afskrif van hierdie beeld gemaak, sodat dit deur almal as God aanbid kon word.
…. Oorspronklik fokus die verhaal op die herinnering aan Nabonidus se ontwerp van 'n nuwe beeld van die maangod Sîn vir die tempel van Harran en sy poging om dit as staatskultus in die Babiloniese ryk van die sesde eeu op te lê. Die tradisie het Nebukadnesar uiteindelik deur Nabonidus [sic] vervang en die episode omskep in 'n opbouende teologiese verhaal van die arrogante poging van 'n heidense koning om die aanbidding van 'n standbeeld van sy eie ontwerp af te dwing, 'n standbeeld wat imperiale hubris beliggaam. Die Daniëlse tradisie het hierdie herinnering aan Nabonidus se mislukte poging tot godsdienshervorming omskep in 'n tydlose kritiek op afgodery. Gedwonge aanbidding van die standbeeld stel egter net die agtergrond vir die ander elemente in die drama om te ontvou. Soos in die meeste hofverhale, lei jaloesie van eweknie die helde in koninklike skande. Deur die drie Joodse jeugdiges te weier om voor die standbeeld te buig, word hulle veroordeel weens goddeloosheid en word hulle veroordeel tot die straf wat die koning voorgeskryf het omdat hy sy bevel getrotseer het: om lewendig in 'n vuuroond gegooi te word ... Brand as 'n doodsvonnis kom soms voor in die Bybelse en Nabye Oosterse wêrelde. ….
Straf deur vuur in die Bybel
Die Bybel bevat min verwysings na uitvoering deur verbranding. Ten spyte van hul klein getal, dui hulle aan dat straf deur lewendig verbrand te word, deel was van die regstelsel van eertydse Israel. Hierdie straf word byvoorbeeld voorgeskryf vir prostitusie of hoerery in die episode van Juda en Tamar (Gen 38:24) en, meer spesifiek, vir prostitusie deur die dogter van 'n priester in die wette van Levitikus (Lev 21: 9). Levitikus skryf ook die straf voor vir die spesifieke vorm van bloedskande gepleeg deur 'n man wat beide moeder en dogter trou (Lev 20:14). Dieselfde doel tref die dief van heilige toebehore en sy gesin volgens die episode van die sonde van Achan (Jos 7: 13–19), hoewel Achan self met klippe doodgegooi word voordat hy verbrand word.
…. In die profetiese en apokaliptiese literatuur van die post -eksiliese tydperk word brand soms genoem as 'n vorm van eskatologiese straf, veral in Daniël 7: 11, waar die dier van die vierde koninkryk doodgemaak en oorgegee word om met vuur verbrand te word. Vir die interpretasie van Daniël 3 is die interessantste vermelding van dood deur brand in die Bybel die teregstelling van die valse Joodse profete wat genoem word in die brief wat Jeremia aan die eerste golf van ballinge in Babilon gestuur het (Jer 29: 1–23).
Die tydsraamwerk van die brief moet 594–593 wees ... tussen die twee verowerings van Jerusalem, toe baie in Juda nog steeds die hoop gehad het om die Babiloniese juk af te gooi. Tog moedig Jeremia die ballinge aan om in hul nuwe land te vestig en wag geduldig op die termyn van sewentig jaar wat voorgeskryf is vir hulle terugkeer, waarsku hy hulle teen valse profete wat Juda se naderende bevryding voorspel (Jer 29: 21–23NRSV):
So sê die Here van die leërskare, die God van Israel, oor Agab, die seun van Kolaja, en Sedekia, die seun van Maaseja, wat in my Naam vir julle 'n leuen profeteer: Ek gaan hulle oorgee in die hand van koning Nebukadrezzar van Babel, en hy sal hulle voor jou oë doodmaak. En ter wille van hulle sal hierdie vloek deur al die ballinge uit Juda in Babilon gebruik word: "Die Here maak julle soos Sedekia en Agab, wat die koning van Babel in die vuur gebraai het," omdat hulle in Israel verontwaardig is en gepleeg het egbreuk met die vrouens van hul naaste, en in my naam leuens gesê wat ek hulle nie beveel het nie, dit is ek wat weet en getuig, spreek die Here.
Agab, die seun van Kolaiah, en Sedekia, die seun van Maasia, kom albei voor in 'n lys van valse profete uit Qumran (4Q339).
Hulle het die einde van die Babiloniese hegemonie oor Juda aangekondig. Daarom blyk die vrees dat hulle 'n gees van rebellie sal versprei, die waarskynlikste motief van Nebukadnesar om hul teregstelling te beveel. In ooreenstemming met Jeremia se interpretasie van die geskiedenis, tree Nebukadnesar hier op as 'n instrument van God se plan. Dit is egter interessant dat Jeremia die twee profete verder aandui vir hoerery, 'n misdaad wat in sommige omstandighede die dood deur verbranding in Israel meegebring het en hier genoem word as die primêre rede vir hul teregstelling. Jeremia gee 'n Bybelse rasionaal vir hulle veroordeling, 'n rasionaal wat die politieke motiewe van die Babiloniërs by die uitvoering van die vonnis verberg. Soos ek hieronder sal bespreek, vind die dood deur verbranding 'n aantal kere plaas in Babiloniese bronne van die agtste tot die derde eeu ... in sommige gevalle as 'n vonnis wat die koning opgelê het. Die straf wat in Jeremia 29 genoem word, het betrekking op die braai in die vuur, maar dit sê nie eksplisiet hoe en die verbranding in 'n oond nie uitgesluit kan word nie, selfs al lyk die dood op die brandstapel waarskynliker. Hoe dit ook al sy, Jeremia 29 bied 'n deurslaggewende parallel met Daniël 3 en kan 'n paar leidrade gee oor hoe die verhaal ontstaan ​​en uitgebrei het. Beide verhale beeld Nebukadnesar uit wat doodsstraf oplê aan opstandige Joodse ballinge, en die straf behels die dood deur brand in die twee gevalle.
Straf deur vuur in die ou Egipte
Brand as 'n vorm van doodstraf word 'n paar keer getuig in tekste uit die faraoniese en hellenistiese tydperke in Egipte.
Anthony Leahy het die verskillende verwysings na sodanige straf in Egiptiese bronne hersien.
Brand word getuig van owerspel, moord, sameswering tot moord, heiligmaking en opstand. Dit is onseker of regskodes dit voorskryf, maar in sommige gevalle kan dit by koninklike bevel gelas word. Uitvoering deur verbranding behels gewoonlik die plasing van die veroordeelde op die ("braaier, oop oond"). Die instruksies van Ankhsheshonqy, 'n demotiese teks uit die eerste eeu ... beskryf hoe die koning beveel het dat 'n groep samesweerders op hierdie manier verbrand word, maar daar is geen ooreenkoms of die teks verwys na 'n oop vuur of 'n omheinde oond nie.
Leahy wys op twee moontlike voorbeelde van groot oonde wat verskeie individue kan huisves.
By Edfu wys 'n reliëf hoe die koning vier gevangenes veroordeel om aan mekaar vasgemaak te word in 'n tipe boks wat ook in Papyrus Salt 825 uitgebeeld word, waar dit geïdentifiseer word as 'n "oond" ... met twee mans wat van agter tot agter gebind is. Hy gee ook voorbeelde van straf deur in die metafisiese gebied te brand, byvoorbeeld, die Boek van die poorte beeld 'n paar groot oonde uit ... In Demotic beteken die woord ... beide 'n vuurpan of vuurmaakplek en 'n groot oond.
Straf deur vuur in antieke Mesopotamië
Teregstelling deur verbranding vind plaas in Mesopotamië, beide as 'n bepaling van die regstelsel vir sekere misdade en as 'n straf wat die koning opgelê het.
Dit word reeds in die Ou Babiloniese tydperk getuig.
... die Babiloniese koning Nabû-šuma-iškun, wat in die middel van die agtste eeu geheers het, het sestien inwoners van die stad Kutha by die poort van Zababa in Babilon lewendig verbrand.
In 'n gedeelte wat waarsku teen die brutale vertroue in krag en rykdom, sê die Babiloniese Theodicy hoe die vooraanstaande burger deur die koning verbrand kan word "voor sy tyd", dit wil sê voor die natuurlike einde van sy lewe.
Boonop noem die astrologiese reeks Enuma Anu Enlil 'n koninklike veroordeling wat verbrand moet word.
Daar is ook bewyse in mitologie en magie vir brand as metafisiese straf.
Straf deur die Vurige Oond in Mesopotamië
Die presiese manier van uitvoering in die tekste wat tot dusver bespreek is, kan nie bepaal word nie. Alhoewel die dood op die spel die meer waarskynlike moontlikheid lyk, kan 'n mens verskillende maniere voorstel waarop 'n doodsvonnis deur verbranding uitgevoer kan word. Dit is gelukkig dat ons drie gevalle in Mesopotamië het waar die manier waarop dit uitgevoer word deur verbranding gespesifiseer word, en dat al drie gevalle behels dat ons in 'n oond of 'n oond gegooi word. Hierdie bronne is egter nie bespreek in vorige kommentare op Daniel 3. Die vroegste teks (BIN 7, 10) is 'n brief van koning Rīm-Sîn van Larsa, wat van 1822 tot 1763 regeer het
... volgens die middelste chronologie ... So sê Rīm-Sîn, u heer. Omdat hy 'n seuntjie in die oond gegooi het, gooi jy die slaaf in die oond.
Die konteks van hierdie brief kan nie gerekonstrueer word nie en bly raaiselagtig. Gee die koning 'n spreekwoord of 'n ander manier aan, of beveel hy hierdie amptenare om 'n teregstelling uit te voer? Die twee woorde vir "oond" en "oond" is tinūru en utūnu. Laasgenoemde is afkomstig van die Sumeriese UDUN en kom meer selde voor as atūnu, die vorm waaronder dit die Aramese taal (Nwt) in Daniël 3) betree het. Die tweede gebeurtenis kom uit 'n paleis-edik van die Assiriese koning Aššur-rēša-iši I (1130–1113 ...). Dit is oorspronklik gepubliseer deur Ernst Weidner, wat met sy gewone insig die parallel tussen die edik en die motief van die oond in Daniel 3 opgemerk het.
Die relevante gedeelte van die bevel lui soos volg:…. Hulle gooi dit, óf die vrou óf die man, die ooggetuie, in die oond.
Die woord vir oond is weer utūnu/atūnu, hier geskryf met die logogram udun. Ongelukkig word die bevel nie ten volle bewaar nie, dus is dit nie heeltemal duidelik watter oortreding die dood in die oond tot gevolg het nie. Baie bepalings in die Midde -Assiriese gebiede beveel onvanpaste gedrag deur paleisvroue en personeel aan. 'N Seksuele oortreding blyk dus waarskynlik te wees. Die derde en laaste voorbeeld kom voor in 'n Neo-Babiloniese skoolteks uit die Sippar-tempelbiblioteek. Dit dateer uit die eerste helfte van die sesde eeu en is daarom gelyktydig met die bewind van Nebukadnesar II en Nabonidus. Die teks kan egter vroeër saamgestel gewees het, omdat dit 'n brief van die Ou Babiloniese koning Samsu-iluna (1750–1712) aan 'n sekere Enlil-nādin-šumi, aan wie die titel goewerneur is, moet weergee. Die koning beveel die goewerneur om op 'n stela 'n ensikliese toespraak aan die superintendente van alle kultusentrums van Babilonië aan te teken.
…. Aan Enlil-nādin-šumi, goewerneur van die land ... superintendent van al [die kultusentrums van A] kkad, spreek dus [Samsu-ilun] a, koning van die wêreld ... '(Met betrekking tot al die kultusentrums van die land Akkad, almal van oos tot wes [wat] ek heeltemal in u beheer gegee het, het ek gehoor (berig) dat die tempelamptenare, die kollegium ... priesters van die kultus sentrums van die land Akkad, soveel as wat daar is, het tot leuens oorgegaan, 'n gruwel gepleeg, met bloed bevlek, onwaarhede uitgespreek. Inwendig ontheilig en ontheilig hulle hul gode; hulle prat en bedrieg. Dinge wat hulle gode nie beveel het nie, vestig hulle vir hulle gode. "
Nadat hy die plaaslike priesters en amptenare getugtig het vir goddeloosheid en heiligmaking, sluit die koning sy herhalings af met 'n reeks vloeke en beveel hy Enlil-nādin-šumi om hulle af te dwing: U vernietig hulle, verbrand hulle, braai hulle,. . . na die oond van die kok. . . laat hulle rook woel, bring hulle vurige einde tot stand met die vurige vlam van die boksdoring!
Ten spyte van die leemte in die teks, blyk dit duidelik dat die straf deur verbranding en braai in die vloeke beoog word deur middel van 'n kookoond. Die term vir oond hier is
kīru, wat normaalweg verwys na 'n kalkoond eerder as die oond wat deur kokke en bakkers gebruik word. Opvallend genoeg het James Montgomery in sy klassieke kommentaar op Daniel opgemerk dat die oond van Daniel 3 "soortgelyk aan ons gewone kalkoond moes gewees het, met 'n loodregte as van bo en 'n opening aan die onderkant om die gesmelte kalk te onttrek."
Die Letter van Samsu-iluna bied die naaste bekende parallel met Daniël 3, nie net met betrekking tot die uitvoering nie, maar ook met betrekking tot die konteks waarin dit beoog word, die van 'n koninklike bevel oor die korrekte uitvoering van kultiese pligte. Die teks het tot die kurrikulum van Babiloniese skole behoort. Leerlinge wat by die koninklike administrasie aangesluit het, moes dit kopieer en bestudeer. Die brief versprei 'n geïdealiseerde siening van die Babiloniese monarg as godsdienstige leier en bewaarder van tradisionele rites. Gegewe sy status as amptelike teks, is dit nie verbasend dat elemente van die ideologie daarvan weer verskyn met 'n effens ander formulering in die Harran Stela van Nabonidus nie. Die Harran Stela propageer openlik Nabonidus se toewyding aan die maangod Sîn van Harran, wat hy as imperiale godheid wou bevorder. In 'n gedeelte wat die toon en tematiese inhoud van die brief van Samsu-iluna herinner, tugtig Nabonidus die administrateurs en burgers van die kultusentrums van Babilonië omdat hulle sondig opgetree het, godslastering en heiligmaking gepleeg het en die ware aard en aanbidding van Sîn verontagsaam het: god Sîn het my tot koningskap geroep. Hy onthul aan my in 'n nagdroom (wat volg): 'Bou vinnig Ehulhul, die tempel van Sîn in Harran, en ek sal alle lande in u hande gee.' (Maar) die mense, die burgers van Babilon, Borsippa, Nippoer, Ur, Uruk, (en) Larsa, die tempelbestuurders (en) die mense van die kultusentrums van die land Akkad, het sy (Sîn) se groot godheid beledig en hulle het wangedra en gesondig, (want) hulle het nie die groot toorn van die koning van die gode, Nannar, geken nie. Hulle het hul rituele vergeet en sou laster en leuens praat en mekaar soos honde verslind. (So) verskyn pes en hongersnood (ušabšû) onder hulle, en hy (die maangod) verminder ... die mense van die land.
Daar is twee ander opvallende punte van ooreenkoms tussen die brief van Samsu-iluna, die Harran Stela en Daniel 3. In al drie gevalle spreek die Babiloniese koning sy onderdane aan deur middel van 'n ensikliese proklamasie, en die individue wat die spesifiek die doelwit is van die verwagte straf is die priesterskap en hoë amptenare, wat oor die algemeen koninklike aanstellings was. Daniël 3 meld dat die afkondiging van Nebukadnesar gerig is aan "die satrape, die prefekte en die goewerneurs, die raadgewers, die skatkis, die regters, die landdroste en al die amptenare van die provinsies" (Dan 3: 2, 3), en die Bybelse materiaal beklemtoon verder dat die Joodse metgeselle van Daniël deur die koning aangewys is om toesig te hou oor "die sake van die provinsie Babilon" (Dan 3:12).Die motief van die Chaldeërs wat die drie Joodse aanstellings veroordeel, spruit voort uit die paradigma van die hofverhaal, maar die verhaal van amptenare wat in skande verval omdat hulle die koning se godsdienstige pronunciamentos oortree het, het heel waarskynlik sy oorsprong in werklike konflikte wat tydens die bewind van Nabonidus ontstaan ​​het.
Die teregstellings wat in Daniël 6 en in die verhaal van Bel en die draak opgeteken is, uitgevoer deur die veroordeelde in 'n leeukuil te gooi, lyk meer haalbaar en op die oppervlak meer geloofwaardig as die straf in die vuuroond. So 'n manier van uitvoering vind egter geen parallel in die antieke wêreld nie. Karel van der Toorn het aangevoer dat die verhaal waarskynlik sy oorsprong het in die letterlikheid van 'n antieke metafoor wat opgeteken is in 'n brief wat die geleerde Urad-Gula aan die Assiriese koning Ashurbanipal gerig het.
Die geleerde kla dat hy onverklaarbaar in skande verval het, en in 'n stukkende gedeelte sê hy dat hy dag en nag tot die koning bid "voor die leeukuil". Vroeër in die brief het Urad-Gula gesê dat hy vroeër 'leeustukkies' geëet het, wat verstaan ​​kan word dat dit die heerlike kos was wat aan die personeellede wat die koning geadviseer het, verdeel is. ….
Mackey se opmerking: Beaulieu sal nou voortgaan om te bespreek wat hy (verkeerdelik, stel ek voor) as "die transformasie van die figuur van Nabonidus in die van Nebukadnesar" was:
'N Baie belangrike element in die uitwerking van Daniël 3 is die transformasie van die figuur van Nabonidus in die van Nebukadnesar. Dit kon enige tyd gebeur het voordat die hofverhale van Daniël 1–6 hul finale vorm bereik het. Die ontdekking van die gebed van Nabonidus onder die Qumran -manuskripte (4Q242) toon egter aan dat daar selfs na die samestelling van Daniël in die eerste dekades van die tweede eeu [sic] 'n parallelle tradisie voortgegaan het wat die episodes korrek toegeskryf het aan die historiese Nabonidus van die koninklike siekte en die woning in die oase van Teima. Hierdie episodes verskyn in Daniël in die vorm van die skielike waansin, verwoesting en ballingskap van Nebukadnesar onder die diere. Die Danieliese figuur van Nebukadnesar hang egter nie heeltemal af van 'n herinnering aan Nabonidus nie. Die boek beeld Nebukadnesar akkuraat uit as veroweraar van Jerusalem (Dan1: 1–2) en bouer van Babilon (Dan 4:30). So, in Daniël, is verskillende herinneringe aan die twee konings saamgevleg tot een argetipiese figuur. Dit lyk moeilik om te ontken dat daar 'n baie noue verband bestaan ​​tussen die verhaal van die twee valse profete wat deur die historiese Nebukadnesar in Jer 29: 21–23 verbrand is, en die verhaal van die drie Joodse ballinge wat in die vuuroond gegooi is deur die gefiksionaliseerde Nebukadnesar in Daniel 3. Die boeke van Daniël en Jeremia het baie meer eienskappe. Eerstens was die twee profete na bewering naby tydgenote. Die laaste redakteurs van Daniël beklemtoon hierdie verband in die herinterpretasie van hul profeet van Jeremia se voorspelling van die lengte van die ballingskap (Daniël 9).
Mackey se opmerking: Die boek Daniël het in werklikheid geen 'herinterpretasie van Jeremia se voorspelling van die lengte van die ballingskap' nodig nie. Wat 'herinterpretasie' nodig het, is die neo-Babiloniese opvolging, waarvan die verkeerde skatting deur konvensionele geleerdes tot skynbare teenstrydighede tussen Jeremia en Daniël gelei het. Sien hieroor my:
Profeet Jeremia 's "Sewentig jaar en#8221 van Babiloniese heerskappy
Antieke fort en stele wat die oorwinning van die beroemde Persiese koning aankondig, gevind in Rusland
'N Span Russiese argeoloë het 'n merkwaardige antieke stele ontdek met 'n ingeskrewe boodskap van die legendariese koning Darius I, een van die beroemdste heersers van antieke Persië.
Die ontdekking het plaasgevind op die antieke Griekse terrein bekend as Phanagoria, naby die Krim en die Swart See. Volgens Vladimir Kuznetsov, die direkteur van die Phanagoria Historical and Archaeological Museum-Preserve en van die Phanagoria-ekspedisie van die Institute of Archaeology van die Russian Academy of Sciences, is die bevinding "sonder oordrywing 'n ontdekking van internasionale betekenis".
Argeoloë het die ontdekking van die stele met sy ongewone opskrif in hul verslag op die Volnoe Delo -webwerf aangekondig. Die teks is in 'n marmer in 'n ou spykerskrif gesny wat slegs deur die Persiese koning gebruik is. Ongelukkig het slegs 10-15% van die teks oorleef. Die navorsers kon egter genoeg lees om te bevestig dat dit gemaak is op bevel van koning Darius I, wat tussen 550 en 486 vC geleef het.
Afgesien hiervan het die navorsers die ruïnes van antieke versterkings opgegrawe wat dateer uit ten minste die 6de eeu v.C. Die konstruksie is moontlik in die middel van die 5de eeu vC vernietig, wat die terrein nog interessanter maak. Dit is 'n verskynsel in die klassieke argeologie. Die ekspedisie word geborg deur die Russiese miljardêr Oleg Deripaska, die eienaar van die Volnoe Delo Foundation.
Opgrawings op die terrein in Phanagoria. (Volnoe Delo)
Volgens The Art Newspaper beweer Kuznetsov dat die opskrif "klaarblyklik toegewy is aan die verplettering van die Ioniese opstand" en plaas Phanagoria "in die konteks van een van die belangrikste gebeurtenisse in die antieke geskiedenis, wat verreikende gevolge vir die Grieke gehad het" sowel as die Perse, en maak dit moontlik om die verbande van hierdie kolonie met ander dele van die Griekse wêreld op te spoor en die betekenis daarvan te ontleed in die bevordering van die hellenistiese beskawing aan die Swartsee -kus. "
Die navorsers het gesê dat een van die woorde in die opskrif 'Miletus' is, die naam van die antieke Griekse stad in Ionia. Dit was 'n plek wat aan die voorpunt was van die opstand teen Darius. Argeoloë glo dat Darius besluit het om 'n stele op te sit om sy oorwinning in Miletus te merk, maar 'n fragment daarvan is later per skip na Phanagoria gebring. Die ontdekking is nietemin steeds baie belangrik omdat die meeste inskripsies wat verband hou met die Persiese konings in Persepolis in Iran ontbloot is.
Dit is egter nie die enigste verrassende ontdekking wat hierdie jaar verband hou met Darius I nie. In April 2016 kondig dieselfde span navorsers die vind van 'n stuk marmerpyl aan wat vroeër in besit was van die beroemde koning in Phanagoria. Die opskrif op die pyl bewys dat dit in die 5de eeu vC gemaak is. Hierdie ontdekkings dui ook daarop dat die legendariese koning die Griekse opstand onderdruk en daarna 'n marmerpyl gebou het met 'n boodskap ter herdenking van die gebeurtenis.
Oorblyfsels van die mure van die antieke versterkings by Phanagoria. (Die kunskoerant)
Darius I was 'n heerser van die Achamenid -ryk. Tydens sy bewind het hy die ryk uitgebrei sodat dit Persië, Sentraal -Asië, Wes -Asië, Kaukasus, dele van die Balkan en Noordoos -Afrika insluitend Egipte bevat. Hy was ook 'n koning van Egipte. Hy staan ​​in die literatuur bekend as Darius die Grote vanweë sy prestasies as koning en kryger. Hy was die man van Atossa, 'n dogter van Kores die Grote. Darius was ook die vader van koning Xerxes I, wat die beroemde slag van Thermoylae gewen het.
Darius het 'n nuwe orde in die ryk geskep, nuwe provinsies, en satrape geplaas om hulle te regeer. Hy het ook Aramees die amptelike taal van die Achamenidiese ryk gemaak en 'n geldstelsel begin.
Darius verskyn ook in die Bybel in die boeke Sagaria, Daniël, Esra-Nehemia en Haggai. Een van die donkerste bladsye van sy bewind was egter die beroemde Slag van Marathon in September 490 vC, toe die slim generaal Miltiades en sy leër die aantal Persiese krygers verslaan het.
Bo -prent: Fragmente van 'n gebou uit die 5de eeu met Romeinse gate in Phanagoria. Bron: Oleg Deripaska Volnoe Delo Foundation en die Russian Academy of Sciences 'Institute of Archaeology/ Heritage Daily
Akitu – Die Babiloniese nuwejaarsfees
Die kalender van die ou Nabye Ooste was gewoonlik vol feeste wat die gode volgens die seisoen vereer het. Een van die bekendste van hierdie feeste was die Akitu -fees van Babilon. Die fees begin op die eerste dag van die maand Nisannu en duur 12 dae. Nisannu, wat saamval met April, was tradisioneel die begin van die jaar, aangesien dit gevolg het op die lente/Maart -equinox.
In Babilon is die Akitu -fees gehou om Marduk, die beskermgod van die stad, te vereer. In Mesopotamië het ander stede hul eie Akitu -feeste gehou, en op sommige plekke, soos Ur, is die fees in die lente en herfs by elke equinox gevier. Die argeologiese bewyse van die Babiloniese fees gaan terug na die vroeë tweede millennium vC, ongeveer die tyd dat Hammurabi en die Ou Babiloniese Ryk die stad op sy byna 2000 jaar lange pad na grootheid gesit het.
Die 12 dae van die Akitu -fees is elk gekenmerk deur spesiale seremonies en vieringe. Die mees basiese en fundamentele seremonie was die lente -garsoes waarin die koning gewoonlik 'n simboliese rol gespeel het as voorsitter van die oes. Hierdie aspek van die fees het gelei tot die formele herstel van die jaarlikse kalender in ooreenstemming met die sonsiklus.
Die Babylonian Creation Epic, die Enuma Elish, beskryf hoe Marduk die hele kosmos aan die gang gesit het en die ritme van die kalender gedefinieer het. Gevolglik kry Marduk spesiale eer tydens die Akitu -fees. Die geboorte van die nuwe jaar self word beskou as ritueel verbind met die oorspronklike skepping van die kosmos deur Marduk. Een dag van die fees is gekenmerk deur 'n seremoniële voorlesing van die Enuma Elish. Dit is moontlik dat hierdie epos ook simbolies in 'n rituele opvoering weergegee is.
Op 'n sekere tydstip op die fees sou die koning die tempel van Marduk binnegaan, bekend as die Esagila, en sy ampstermyn aan die hoëpriester oorgee. Die koning sou dan sy reg om as 'n goddelike verteenwoordiger te regeer, herbevestig. Nadat hy in die oë van Marduk waardig bevind is, ontvang die koning sy septer, lus, mace en kroon van die hoëpriester.
Die Here By Die Hand Neem
Die koning het toe 'n optog gelei wat die god Marduk vervoer het, bekend as 'neem Bel (die Here) by die hand'. Die koning sou die standbeeld van die god, vermoedelik in 'n spesiaal ontwerpte werpsel, amptelik begelei deur die optog uit die Esagila -tempel en deur die Ishtar -poort na die Akitu -tempel wat anderkant die stadsmure lê. Een deel van hierdie optog lei af in 'n gang van 200 m wat langs die paleismuur aan die een kant en 'n stadsmuur aan die ander kant geflankeer is. Hierdie gang is Aibur-shabu genoem, wat beteken 'die vyand sal nooit verbygaan nie.' Die mure van die Aibur-shabu is versier met 120 leeus, simbolies van die beskermende magte van die godin Ishtar.
Die koning van Babilon was ook verantwoordelik vir die begeleiding van die god Nabû, van die nabygeleë Borsippa, na die Akitu -fees. Nabû was 'n god van skrifgeleerdes wat in rang gestyg het tot 'n god van wysheid en by Marduk bo -aan die panteon aangesluit het, eers as sy assistent en toe as sy seun. Soms sou Babilon die heerskappy oor Sumer en Akkad heers, sou ander gode uit meer verre stede, in die gedaante van hul standbeelde, na Babilon reis om 'n paar seremoniële dae in die Akitu -tempel te woon.
Gedurende hierdie tyd was daar 'n seremonie genaamd hašadu. Dit behels wat 'n heilige of rituele huwelik tussen twee gode genoem is. In hierdie geval tussen Marduk en sy medewerker Sarpanitu. Tydens die seremonie sou die standbeelde van die twee gode 'n tyd lank op 'n ritueelbed geplaas word wat vir die geleentheid ontwerp is.
Die Neo-Babiloniese Ryk
Een van die laaste optredes van die fees was die onthaal en troonsbestyging van Nabû. Hierdie god was nie toevallig die naamgenoot van Nebukadnesar (omstreeks 605 - 562 v.G.J.) wat die prosesgang in sy beroemde weelde herbou het nie. Die naam Nebukadnesar beteken 'O Nabû, beskerm my nageslag.' Maar binne 'n paar dekades na sy bewind het die vooruitsigte van die voortsetting van die feeste in die gedrang gekom.
Soms het politieke onrus en onrus die gode verhinder om na die Akitu -tempel te reis. So 'n gebeurtenis was ongeveer 960 vC toe woestynstamme die stedelike gebiede van Babilonië binnegedring het en die stad gedwing het om sy poorte toe te hou. Hierdie tydelike ontwrigtings was egter nie so ontstellend vir die Babiloniërs as die bekende afwesigheid van die fees wat gedurende die middel van die sesde eeu plaasgevind het nie. 553-543 vC. Gedurende hierdie tyd het koning Nabonidus (ongeveer 556-539 vC), wie se naam beteken 'die god Nabû verhewe', sy leër op 'n geheimsinnige wyse in die woestyne van Arabië gelei vir 'n periode van tien jaar waartydens die fees nie gehou kon word nie.
Hierdie verwaarlosing van die heilige pligte van die konings deur Nabonidus het die Babiloniërs voorberei om die Persiese veroweraar Kores die Grote in 539 vC as 'n bevryder te verwelkom. Nadat Kores Babilon beveilig het en Nabonidus gevange geneem is, het die Persiese koning sy eie seun, Cambyses, laat voorsit oor die Akitu -fees van 538 vC. Hierdie hoogs simboliese oomblik was die einde van Babilon se heerskappy as die hoofstad van die streek, en sover vasgestel kan word, is die Akitu -fees nooit weer in die stad gehou nie.
Wat is 'n museum?
In sy mees basiese sin is 'n museum 'n instelling wat voorwerpe huisves, versorg en uitstal. Gewoonlik is hierdie voorwerpe van kulturele, artistieke, historiese of wetenskaplike betekenis.
Die woord "museum " is afgelei van Latyn wat op sy beurt geïnspireer is deur muisie, die Griekse term vir "a heiligdom vir die muise. " In die klassieke Griekse mitologie was die nege Muses is die godinne van die kunste en wetenskappe, wat hulle perfekte beskermhere maak vir hierdie kennisgebaseerde instellings.
'Sarcophagus of the Muses (2de eeu nC) (Foto: Jastrow via Wikimedia Commons Public Domain)
10 Mad Royals in die geskiedenis
Ons begrip en behandeling van geestesongesteldheid het oor die eeue heen heelwat gevorder - en dankie tog daarvoor. Dit was nie so lank gelede nie dat mense wat onder meer as quotmad & quot beskou is, gereeld toegesluit was en basies in die haglike omstandighede weggelos het. Dit is as 'n skande en 'n verleentheid beskou om 'n kranksinnige persoon in die gesin te hê.
Maar wat as die persoon die magtigste persoon in die land was? Om 'n mal monarg te hanteer, verg meer as 'n bietjie finesse. Hy of sy kan kies om die koninklike dokter tereg te stel omdat hy voorgestel het dat hy of sy nie geskik is om te regeer nie. Intussen verval die land in puin. En op baie plekke word die monarg as goddelik aangestel beskou, so bevraagtekening van gesag is soortgelyk aan die bevraagtekening van 'n mens se god.
Daarom is die geskiedenis vol koninklikes wat moontlik nie as 'n geestesongesteldheid deur 'n mediese dokter gediagnoseer is nie, maar wie se optrede en gedrag as 'n 'gek' gekwalifiseer is vir die leek. Ons begin met 'n moontlike geval van verkeerde identiteit net om dinge te bemoeilik.
Nabonidus was die laaste koning van Babilon, wat van 556 tot 539 v.G.J. regeer het, en hoewel hy nie in die Bybel genoem word nie, glo baie kenners dat hy die ware Babiloniese koning was wat mal geword het en soos 'n dier opgetree het eerder as Nebukadnesar.
Volgens Daniël 4:25, Nebukadnesar, het 'n ontstellende droom gehad wat sy tolk Daniël vir hom bedoel het, & quotJy sal van mense weggejaag word en saam met die wilde diere sal jy gras eet soos die os en deurdrenk wees met die dou van die hemel . Sewe keer sal vir jou verbygaan totdat jy erken dat die Allerhoogste soewerein is oor alle koninkryke op aarde. & Quot
So gesê, so gedaan. Die een dag spog Nebukadnesar oor sy grootheid, die volgende dag word hy uit sy huis verdryf, met wilde diere geleef en gras geëet. Sewe jaar later het hy weer gesond geword en God geprys [bron: Easton's Bible Dictionary].
Maar talle Babiloniese geskrifte en ander antieke tekste - insluitend die Dooie See -boekrolle - maak dit duidelik dat Nabonidus die koning met 'n ongesonde verstand was. So hoekom die verandering? Sommige geleerdes meen dat dit te wyte is aan foute in die vertaling. Ander meen dat dit 'n doelbewuste keuse was van die redakteurs van Daniel om hul ideale beter te bevorder. Nebukadnesar was 'n baie magtige koning wat die eerste tempel in Jerusalem verwoes het, so as die verhaal oor hom gaan in plaas van Nabonidus, is dit straf en verlossing [bron: Bledsoe].
9: Koning George III van Engeland
Teen die tyd dat hy sterf, kon koning George III nie sien of hoor nie, en is hy as heeltemal kranksinnig beskou. Na verneem word, het sy urine blou en/of rooi getint, en stories het versprei oor mal gedrag, soos om 'n boom te probeer skud omdat hy gedink het dit is die koning van Pruise [bron: Johnson].
Koning George III regeer van 1760 tot 1820, en sy ander aanspraak op roem behalwe sy waansin was dat die Amerikaanse kolonies verlore gegaan het onder sy bewind. Hy was ook gekultiveerd en pligsgetrou, en in teenstelling met baie van die ander konings op hierdie lys, gewy aan sy vrou [bron: The Royal Household].
Moderne diagnoses van die oorsaak van die koning se waansin sluit in skisofrenie, bipolêre versteuring, seksuele frustrasie of die erflike bloedversteuringsporfirie. Porfirie kan die simptome van waansin naboots, wat verwarring sowel as rooi urine veroorsaak. Miskien het die arseen in die medisyne wat hy hom gegee het, die siekte veroorsaak of vererger [bron: Johnson].
Geleerdes wat meen dat die koning werklik geestelik siek was, dui op die uiteenlopende verskille in sy skryfwerk en gedrag. In 'quotmaniese' periodes het hy byvoorbeeld stuiptrekkings gekry en oormatig geskryf en gepraat - tot die punt dat hy by die mond skuim. Hierdie geleerdes skryf sy blou urine toe aan die plant -gentiaan, wat dikwels in medisyne gebruik word [bron: BBC].
In die laaste dekade van koning George se lewe is Brittanje eintlik regeer deur sy seun, die Prins van Wallis, as regent [bron: The Royal Household].
Charles VI het in die geskiedenis opgegaan as beide "Charles the Beloved" en "Charles the Mad." Hoe het hy dan albei titels gekry?
Hy het die eerste ontvang nadat hy die bevel na Frankryk herstel het. Hy het koning geword op die ouderdom van 11 in 1368, maar sy ooms het regeer totdat hy 21 was, wat die finansies van die land verwoes en talle opstande veroorsaak het. Charles het toe oorgeneem, van die ooms ontslae geraak en sy pa se vertroude raadgewers heraangestel [bronne: Columbia Electronic Encyclopedia, France.fr].
Ongelukkig het die gelukkige tydperk net ongeveer vier jaar geduur voordat hy sy tweede titel begin verdien het.
Terwyl hy die man agtervolg wat probeer het om 'n adviseur te vermoor, het Charles oortuig geword dat hy deur vyande agtervolg word. Uiteindelik het hy verskeie van sy eie ridders vermoor en byna sy broer vermoor. Sy periodes van helderheid het oor die jare korter geword, aangesien hy soms nie sy vrou of familie herken het nie, of selfs nie onthou dat hy die koning was nie.Hy het lank gebly sonder om te bad, te alle ure deur die gange van sy paleis gehardloop en beweer dat hy Saint George was [bron: Rohl et al.].
Maar Charles VI se bekendste dwaling was dat sy liggaam van glas was. Hy het geweier om aangeraak te word en vereis dat spesiale beskermende klere gemaak word om te verhoed dat dit breek [bronne: Fink en Tasman, Sommerville]. Daar word vandag gedink dat hy waarskynlik 'n bipolêre versteuring gehad het, maar sy siekte was destyds as 'n wil van God beskou omdat hy die teenpous Clement VII ondersteun het [bron: Fink en Tasman].
Maria I het ook twee verskillende titels gehad: "Maria die vrome" en "Maria die gek". Haar bewind begin in 1777 en duur 39 jaar. Maria I word as 'n goeie en bekwame heerser beskou totdat sy in 1786 bedrieglik geword het. Haar man Peter III (wat ook haar oom was) is die jaar oorlede, en haar seun is in 1791 oorlede [bron: Livermore].
Maria I, wat baie godsdienstig was tot die punt van manie, is ook platgeslaan deur die dood van haar belydenis in 1791. Sy beskou haarself as verdoem, om die beurt, skree, woed, skree en huil [bron: Roberts]. Behandelings het bloedvergieting en klysters ingesluit - "purgeermiddels" wat algemeen gebruik is om waansin te behandel. Die koningin het hulle nie gewillig daaraan onderwerp nie, en wie kan haar die skuld gee?
Dr Francis Willis, wat George III behandel het, het na die hof in Portugal gekom en haar as kranksinnig gediagnoseer. Sy behandelings was nog erger - dwangbaadjie, blase en ysbaddens. Willis wou haar na Engeland neem, weg van die hof en die priesters wat hy presies as negatiewe invloede op haar geestesgesondheid beskou het - maar nie verrassend nie, het die hof beswaar gemaak. Haar seun, prins João, het in 1799 as regent oorgeneem. Ongelukkig was die prins nie geskik vir die taak nie, en die hof het na Brasilië gevlug nadat Frankryk Portugal binnegeval het. Koningin Maria I sterf daar in 1816 [bron: Roberts].
Kom ons gaan terug na die oudheid met 'n mal keiser, Justin II. Hy regeer van 565 tot 578 en word keiser onder ietwat verdagte omstandighede. Sy oom Justinianus I is oorlede en sy kameraan Callinicus beweer dat Justinianus Justin II as sy opvolger op sy sterfbed aangewys het. Callinicus wou politieke bondgenote wees met Justin, so hy het moontlik die verhaal versin.
Aanvanklik het dit gelyk asof Justin II die beste belange van die ryk in gedagte het - hy het vir die finansiële doel gesorg en was verdraagsaam teenoor 'n minderheidsgroep Christene (hoewel hy hulle later vervolg het). Toe besluit hy om op te hou om ander lande in die ryk te betaal om die vrede te behou, en sy besluit het gelei tot die verlies van 'n deel van Italië sowel as die oorlog met Persië [bronne: Encyclopedia Britannica, Evans].
Miskien het hierdie mislukkings sy geestesongesteldheid veroorsaak? Ongeag, teen 574 tree sy vrou namens hom op. Sy het hom oortuig om 'n generaal in sy leër te maak, Tiberius, sy aangenome seun en erfgenaam. Justin II het slegs tot sy dood in naam keiser gebly, met keiserin Sophia en Tiberius wat as mederegente regeer het. Die laaste paar jaar van sy lewe was verskriklik. Hy probeer homself uit die vensters van sy paleis gooi, skree, huil, babbel en byt sy kameramanne. Stories het versprei dat Justin eintlik twee daarvan geëet het. Om hom te kalmeer, het bediendes hom ure lank op 'n wa rondgery terwyl orrelmusiek speel [bronne: Evans, Johannes van Efese].
Die geskiedenis het hierdie koningin die sobriquet van Juana la Loca of & quotJoanna the Mad. & Quot gegee, maar baie vra vandag of sy regtig kranksinnig was. Joanna trou in 1496 met Phillip the Handsome (dit was duidelik beter met die titels). Sy was baie lief vir hom, maar hy het talle minnaresse gehad, en Joanna was jaloers [bron: Encyclopedia Britannica]. Haar troonopvolging was troebel. Sy word regent (tydelike heerser) van Kastilië na die dood van haar ma Isabella I in 1504, maar haar pa, Ferdinand II van Aragon, aanvaar dit nie en oortuig die howe dat sy te siek is om te regeer. Burgeroorlog in Kastilië het hom van deuntjie laat verander, en hoewel sy skoonseun Phillip aanvanklik saamgestem het dat Joanna mal was en nie kon regeer nie, het Phillip afstand gedoen sodra Ferdinand na Aragon vertrek het [bron: Andrean].
Die howe het die egpaar as heersers erken, maar nadat Phillip gesterf het, het Ferdinand II teruggekeer en regent geword, hoewel nie met Joanna se toestemming nie. Sy het agt maande lank deur Granada gereis met die doodskis van haar man en daar word gerugte dat sy die lyk sou soen en streel. Haar pa het haar beperk tot 'n klooster, waar sy gebly het deur sy dood en die bewind van haar seun Charles I oor beide Kastilië en Aragon - 'n tydperk van 50 jaar [bronne: Gomez et al., Andrean]. Sy het moontlik melancholie, skisofrenie of depressie gehad. Maar dit is ook moontlik dat sy glad nie kranksinnig was nie. In plaas daarvan het haar pa en seun die idee suksesvol voortgesit om te keer dat sy nie regeer nie [bron: Gomez et al.].
Volgens die legende was koning Erik XIV se laaste maaltyd 'n bak vergiftigde ertjiesop [bron: Öhrström]. Maar ons loop onsself vooruit. Hy het in 1560 op die troon gegaan, maar het slegs agt jaar lank regeer. Dit was bekend dat die koning intelligent en goed gelees was. Erik het oor die jare (met koningin Elizabeth I) 'n huwelik voorgestel voordat hy uiteindelik in 1567 met sy minnares, 'n boervrou met die naam Karin Månsdotter, getrou het [bronne: Mäkelä-Alitalo, Encyclopedia Britannica].
Erik XIV was baie ambisieus en wou sy koninkryk uitbrei, 'n ongewilde siening. Sy halfbroer, hertog John, wou ook sy gebied uitbrei en Erik laat hom in 1563 vir hoogverraad in hegtenis neem [bron: Glete]. Blykbaar het die koning in hierdie tyd tekens van waansin en geweld begin toon. Hy het die moorde op vyf edeles van die Sture -familie beveel, wat reeds in die gevangenis was weens sameswering teen hom. Hy het Nils Svantesson Sture persoonlik met 'n mes gesteek [bronne: Cronholm, Encyclopedia Britannica].
Hierdie daad was te veel vir die ander edeles, en Erik is in 1568 onttroon. Hertog Johannes word heerser van Swede, soos Johannes III. John was bekommerd dat Erik uit die gevangenis sou kom en beveel dat wagte Erik moet doodmaak as daar 'n poging was om hom te bevry [bron: Mäkelä-Alitalo]. Die ertjiesop, deurspek met arseen, het daarvoor gesorg.
3: Christian VII van Denemarke
Amptelik regeer die Deense koning Christian VII van 1767 tot sy dood in 1808, maar vir 'n groot deel daarvan was hy slegs koning in naam. Christian word beskou as onbevoeg, nie net as gevolg van sy wilde naglewe nie (hy het prostitute op bordele gehad), maar ook vanweë sy gemoedskommelinge, paranoia, hallusinasies en selfverminking. Sommige moderne navorsers het voorgestel dat hy skisofrenie het. Ander dat hy porfyri gehad het [bronne: Rohl, Langen, Deense koninklike versameling]. Uiteindelik was hy meestal goed vir die rubberstempel van verskillende verordeninge wat deur lede van sy hof uiteengesit is. Hy is getroud met die suster van koning George III (ja, Mad King George), prinses Caroline Matilda, rondom die tyd dat hy gekroon is.
Christian se geneesheer Johann Friedrich Struensee het die vertroue van die koning en baie mag gekry. Christian het hom in 1768 die titel van raadslid gegee, en Struensee het talle progressiewe hervormings aangebring om die land te moderniseer. Die welwillendheid het verdwyn nadat Struensee 'n verhouding met Caroline Matilda begin het, en haar egskeiding is in 1772 afgehandel. Later dieselfde jaar is Struensee tereggestel [bron: Toyne].
Beide bewegings is georkestreer deur Christian se magsbehepte stiefma, die weduwee koningin Juliane Marie. Sy regeer in wese van 1772 tot 1784, toe Christian se seun, prins Frederik VI, as regent oorgeneem het. Daar word gerugte dat Christian dood is aan 'n hartaanval of beroerte nadat hy bang was vir die aankoms van Spaanse skepe wat hy gedink het vyandig was. Maar daar is nie veel bewys om dit te staaf nie [bron: Schioldann].
Koninklikes in Europa het nie 'n monopolie op mal gedrag nie. Geval hiervan: koning Farouk van Egipte, wat in 1936 na die troon opgevaar het mysofobie, 'n intense vrees vir besmetting wat veroorsaak het dat hy na denkbeeldige stukkies vuil gesoek het. Hy het net met rooi motors gery en iemand anders verbied om 'n rooi een te besit. Hy het vermoedelik die bande geskiet van voertuie wat hom op die pad wou verbysteek. Na verneem word, was Farouk ook 'n pakrat en 'n kleptomaan, en volgens die legende het hy die horlosie van Winston Churchill gesteel [bronne: Crompton, Scriba].
Alhoewel Farouk se onderdane in sy vroeë jare deur adel gevier is, het hulle nie omgegee vir sy inkopies nie, kosgelate, wilde uitgawes en korrupte regering. Hulle was ook ontevrede met die verlies van die grootste deel van Palestina na die Arabies-Israeliese oorlog in 1948 en die besetting daarvan deur Britse magte [bron: Cavendish].
Die koning is tydens die Egiptiese Revolusie in 1952 omvergewerp en sy babaseun is as heerser verklaar - hoewel die land in werklikheid deur 'n nasionalistiese groep offisiere in die Egiptiese leër beheer word. Die monargie word in 1953 ontbind, en Farouk sterf in 1965 aan 'n hartaanval nadat hy 'n groot ete van 'n dosyn oesters, kreeftermidor, 'n dubbele porsie gebakte lam met gebakte aartappels en 'n groot porsie klein tert vir nagereg geëet het [bronne : Cavendish, Scriba].
1: Zhu Houzhao, keiser Zhengde
Ons beëindig ons kyk na slegs 'n paar van die gekke heersers in die geskiedenis (u kan baie lang lyste vind, vertrou ons) deur na China te gaan. Zhu Houzhao is die persoonlike naam van die 10de keiser van die Ming -dinastie, wat die naam van Zhengde aangeneem het toe hy in 1505 die troon bestyg het.
Zhengde het geen belangstelling in die staat se aangeleenthede gehad nie, maar verkies sake van die hart. Sy groot harem was nie genoeg nie, so hy het vroue op straat opgetel en prostitute in die koninklike paleis gehad. Hy het dit geniet om te drink, tale te leer, voor te gee dat hy 'n gewone man is en om soveel as moontlik incognito te reis. Hy was ook byna net so lief daarvoor om wilde diere te jag as om mense te jag (beide vroue vir sy harem en vyande, werklik en verbeel). Toe Zhengde amper doodgemaak is deur 'n tier, wou hy probeer tem [bron: Theobald, Encyclopedia Britannica, Huang].
Die werklike regering van die land is oorgelaat aan hooggeplaaste eunugs en vriende, wat die mense swaar belas het en in wese openbare ampte aan die hoogste bieërs verkoop het. Enigiemand wat die vreemde gedrag van Zhengde bevraagteken, kan verban of selfs doodgemaak word. Elf amptenare is so erg geslaan dat hulle later aan hul slae gesterf het [bronne: Theobald, Encyclopedia Britannica].
Maar hierdie roekeloosheid kon nie lank duur nie. Hy het op 31 -jarige ouderdom 'n bootongeluk gehad en is 'n jaar later oorlede. Werklik mal of bloot eksentriek? Dit is moeilik om te sê, maar dit is duidelik dat Zhengde nie vir die troon uitgesny is nie.
Skrywersnota: 10 Mad Royals in History
Ek geniet die geskiedenis en is veral gefassineer deur die historiese diagnose en behandeling van geestesongesteldheid, maar ek het nog nie veel geweet van verskeie van hierdie sogenaamde mal koninklikes voordat ek dit ondersoek het nie. Dit was moeilik om net 10 te kies, en ek het nou verskeie koninklike biografieë op my leeslys (asof dit nie lank genoeg was nie).
5. Belsasarsfees en die val van Babilon
Byna sewentig jaar het verloop sedert die gebeure in hoofstuk 1 van Daniël. Nebukadnesar self is in 562 v.C. Daniel teken nie sy onmiddellike opvolgers aan nie, en die bybelse literatuur is ietwat verward. 'N Aanneemlike weergawe van Berosus, in sy derde boek, gevind in 'n fragment wat deur Josephus bewaar is, gee 'n opsomming van die geskiedenis tussen Nebukadnesar se dood in 562 v.C. en die val van Babilon 539 v.C.
Volgens Berosus sterf Nebukadnesar na 'n regeringstyd van 43 jaar en word gevolg deur sy seun Evil-Merodach. Omdat sy heerskappy arbitrêr en losbandig was, is hy deur Neriglisar vermoor nadat hy slegs twee jaar regeer het. Die volgende vier jaar het Neriglisar die troon beset. By sy dood het sy seun Laborosoarchod, wat slegs 'n kind was, nege maande lank regeer totdat 'n sameswering daartoe gelei het dat hy doodgeslaan is. Die samesweerders het Nabonidus, een van hulle getalle, aangestel wat sewentien jaar lank regeer het voordat hy deur Kores die Pers verslaan is. Nabonidus wat uit Babilon vlug, het na Borsippa gegaan, maar moes noodgedwonge aan Kores oorgee. Nabonidus mag tot in sy dood in Carmania woon, maar hy mag nie na Babilonië kom nie. 245
Die verslag van Berosus wat deur Josephus bewaar is, word ondersteun deur ander bewyse, soos die kort fragment van Abydenus wat deur Eusebius bewaar is. 246
Tot die ontdekking van die Nabonidus -silinder, was daar geen vermelding van Belsasar, wat Daniël as koning van Babilon verklaar nie, in die bybelse literatuur gevind. Kritici van die egtheid en historisiteit van Daniël kon gevolglik bevraagteken of daar 'n persoon soos Belsasar bestaan. Sedert die publikasie van Raymond Dougherty se wetenskaplike navorsing. Oor Nabonidus en Belshazzar, gebaseer op die Nabonidus -silinder en ander bronne, is daar geen grond om die algemene historisiteit van Belshazzar te bevraagteken nie en kan slegs die besonderhede van die skriftuurlike verslag wat deur buite -Bybelse bronne geverifieer is, bevraagteken word deur die kritici. 247 Montgomery verklaar dat die verhaal 'onhistories' is, maar 'nogtans onherroeplike herinnerings aan die werklike geskiedenis bevat'. 248
Aan die ander kant sê so 'n noukeurige geleerde soos Edward J. Young: 'Die identiteit van Belsasar het lankal probleme vir kommentators veroorsaak. Sommiges het sy historisiteit ontken ... Die naam van die koning het egter nou op die spykerskrifte verskyn, sodat daar geen twyfel kan wees oor sy historisiteit nie. Dit is die eerste punt waarop hierdie hfst. toon sy merkwaardige akkuraatheid. " 249 Die omstredenheid oor Belsasar het vanweë die uitgebreide ondersoek en die groot verskeidenheid bevindings een van die ingewikkeldste probleme in die hele boek geword, maar die probleem self is relatief eenvoudig. Was Belsasar eintlik die koning van Babilon en is hy vermoor die aand toe Babilon verower is?
'N Oplossing van die probleem hang grootliks af van die perseel van die geleerdes wat dit hanteer. Diegene wat krities is oor die egtheid en akkuraatheid van Daniël, veral diegene wat ywerig is om die outeurskap van die tweede eeu te bewys, gaan uit van die veronderstelling dat Daniël verkeerd moet wees totdat anders bewys is. Hier gaan die bespreking verlore in 'n doolhof van teenstrydige feite in die bybelse literatuur waaroor die kritici self nie saamstem nie. Alhoewel sulke ou rekords berug is dat dit onakkuraat is en op sy beste fragmentêr is, was die kritici se argument dat Belsasar nooit bestaan ​​het nie, omdat sy naam nie in enige van die ou verslae verskyn het nie. Hierdie weglating is egter later herstel, soos hierbo genoem, deur die ontdekking van die naam Bel-shar-usur (Belshazzar) op silinders waarin hy die seun van Nabonidus genoem word. Kritici, wat van hul vorige posisie moes terugtrek dat daar nie so 'n persoon bestaan ​​nie, het sedertdien hul aanval op die feit dat die woord koning kom nie in verband met Belsasar voor op enige bestaande Babiloniese rekords nie. 250 Die vestiging van Nabonidus as die vader van Belsasar, of ten minste sy stiefpa, vernietig die meeste kritieke besware, hoewel Rowley in 'n uitgebreide bespreking sterk beweer dat om Belsasar 'n koning te noem, 'steeds 'n ernstige historiese fout moet wees'. 251
Sedert Rowley het selfs liberale geleerdes egter geneig om die verduideliking te aanvaar dat Belsasar as regent onder sy vader, Nabonidus, opgetree het. Norman Porteous skryf byvoorbeeld: 'Aan die ander kant is dit bekend dat Belsasar 'n historiese persoon was, die seun van die laaste Babiloniese koning Nabonidus, wat verskeie jare voor sy val as regent van Babilon opgetree het, terwyl sy vader afwesig was by die oase van Teima in Arabië. " 252 Dit sou Belsasar se regentskap begin ongeveer 553 v.C., toe Nabonidus na Teima gegaan het. Nie net die verslag in Daniël nie, maar ook die eksterne bewyse is nou voldoende om die gevolgtrekking te ondersteun dat Belshazzar se samewerking byna onbetwisbaar is. Dit is nog 'n illustrasie van hoe kritieke besware op grond van gebrek aan eksterne bewyse gereeld omvergewerp word wanneer die bewyse ontbloot word. 253
Bykomende bewyse dat Nabonidus in die nag van Daniël 5 uit Babilon weg was, word gegee in die fragment van Berosus, wat voorheen aangehaal is, wat daarop dui dat Nabonidus Babilon verlaat het net om in die geveg oorwin te word en na Borsippa te vlug. Dit sou die veronderstelling behels dat Nabonidus, hoewel hy gewoonlik in Teima gewoon het, na Babilon teruggekeer het vir 'n besoek net voor die beleg van Babilon, aan die geveg gegaan het voordat Babilon eintlik omsingel is, en daarna verslaan is, waardeur die Perse beleër Babilon self. Onder hierdie omstandighede sou Belsasar inderdaad die koning van Babilon wees in die afwesigheid van sy vader. Probleme van sy verhouding sal op die regte plek in die uiteensetting oorweeg word, insluitend die moontlikheid dat Belsasar se ma 'n dogter van Nebukadnesar was en dus in die koninklike geslag, terwyl Nabonidus dit nie was nie. Daar is eintlik soveel aanneemlike moontlikhede in Daniel se verslag, ondersteun deur die aangehaalde bewyse, dat die storm van besware amper nie ernstig opgeneem kan word nie. 254
Belsasarsfees ter ere van die gode van Babilon
5: 1-4 Belsasar, die koning, het 'n groot maaltyd vir duisend van sy here gehou en wyn gedrink voor die duisend. Belsasar, terwyl hy die wyn geproe het, beveel om die goue en silwer houers te bring wat sy vader Nebukadnesar uit die tempel in Jerusalem geneem het, sodat die koning en sy vorste, sy vrouens en sy byvroue daarin kon drink. Toe bring hulle die goue voorwerpe wat uit die tempel van die huis van God in Jerusalem geneem is, en die koning en sy vorste, sy vrouens en sy byvroue het daarin gedrink. Hulle drink wyn en prys die gode van goud en silwer, van koper, van yster, van hout en van klip.
Ongeveer sewentig jaar het verloop sedert die verowering van Jerusalem wat in Daniël 1 opgeteken is. In die interpretasie van die beeld in hoofstuk 2 het Daniël vir Nebukadnesar voorspel: "Na jou sal 'n ander koninkryk opstaan ​​wat minderwaardig is aan jou" (Dan 2:39). Nou, in hoofstuk 5, is hierdie profesie op die punt om vervul te word. Nebukadnesar se vernederende ervaring in hoofstuk 4 is gevolg deur sy dood in 562 v.C. Ongeveer drie en twintig jaar het verloop tussen hoofstuk 4 en hoofstuk 5. In hierdie tydperk het 'n aantal vorste Nebukadnesar opgevolg. Volgens Berosus is Nebukadnesar opgevolg deur sy seun, Evil-Merodach, ook bekend as Amel-Marduk, wat in 560 v.C. Hy word gevolg deur Neriglissar, ook gespel Nergal-shar-usur, 'n skoonseun van Nebukadnesar wat in 556 v.C. van natuurlike oorsake.Hy is opgevolg deur Laborosoarchad, ook bekend as Labashi-Marduk, 'n kleinseun van Nebukadnesar, wat na minder as 'n jaar vermoor is. Nabonidus het die troon in 556 v.C. en regeer tot 539 v.C. toe hy deur die Mede verower is. Belsasar word die beste geïdentifiseer as sy seun, wie se ma óf 'n vrou óf 'n dogter van Nebukadnesar was en sodoende die aanspraak van Nabonidus op die troon versterk het. Dit verklaar waarom Belsasar in die afstammelinge van Nebukadnesar afkomstig was van Nabonidus. Alhoewel daar alternatiewe verklarings is en sommige datums verskil, blyk hierdie opvolging van konings en identifikasie van karakters redelike regverdiging te hê. Die meeste verklarings stem nie saam met Keil nie, wat Belshazzar met Evil-Merodach identifiseer, en verkies die identifisering van 'n seun van Nabonidus, gebaseer op latere bewyse wat nie vir Keil beskikbaar was nie. 255 Die identifikasies van Leupold is meer bevredigend. 256
In die kwarteeu wat tussen hoofstuk 4 en hoofstuk 5 verloop het, het die verdere onthullings aan Daniël in hoofstukke 7 en 8 plaasgevind. Hoofstuk 7 is aan Daniël geopenbaar "in die eerste jaar van Belsasar, die koning van Babel" (Dan 7: 1) en die gesig van die ram en bok in hoofstuk 8 het plaasgevind "in die derde jaar van die regering van koning Belsasar" (Dan 8: 1). Die inligting wat in hierdie twee visioene vervat is, in soverre Daniël dit verstaan ​​het, was dus aan Daniël bekend voor die gebeurtenis van hoofstuk 5 wat chronologies kom na hoofstukke 7 en 8. As Belsasar sy bewind in 553 v.C. begin het, toe Nabonidus na Teima gegaan het, sou die visioene van hoofstukke 7 en 8 het eintlik ongeveer twaalf jaar voor die gebeure van hoofstuk 5 plaasgevind.
Vers 1 van hoofstuk 5 stel die feit bekend dat Belsasar as koning van Babilon 'n groot feesmaal gehou het waarna duisend van sy here saam met hul vroue genooi is. Dat so 'n groot fees deur 'n monarg soos Belsasar gehou moet word, is glad nie vreemd nie. Leupold noem die antieke historikus Ktesias dat persiese monarge gereeld daagliks saam met 15 000 mense geëet het. 257 M. E. 50: Mallowan noem die groot fees wat Ashusnasirpal II aan 69 574 gaste gegee het toe hy sy nuwe hoofstad Calah (Nimrud) in 879 v.C. 258
Alhoewel die grootte van die banket nie verstommend is nie, was die situasie buitengewoon. As die omgewing gerekonstrueer kan word, het Nabonidus voorheen uit Babilon gegaan om teen die Mede en die Perse te veg en was hy reeds gevange geneem. Die hele omliggende gebied van die stad Babilon en die verwante provinsies was reeds verower. Slegs Babilon met sy massiewe mure en versterkings het ongeskonde gebly. Hierdie fees in die vorm van 'n fees is moontlik bestel om hul geloof in hul Babiloniese gode te bevestig en hul eie moed te versterk. Die pakhuise van Babilon was nog vol met kos en wyn, en daar is bewyse dat daar albei baie by hierdie fees was. Die uitdrukking "gedrink wyn voor die duisend" dui aan dat Belsasar waarskynlik op 'n hoër vlak as ander gaste op 'n platform was en hulle laat roosterbrood drink het na hul gode. Onder die aansporing van wyn het Belsasar die gedagte gehad om die goud en silwer voorwerpe wat Nebukadnesar uit Jerusalem geneem het, byna sewentig jaar tevore in te bring. Die implikasie in die klousule "terwyl hy die wyn geproe het" is dat Belsasar in sy verstand waarskynlik nie hierdie heiligmaking sou gepleeg het nie.
Drinkbui soos die gekenmerk van Babilon was ook algemeen onder ander mense, soos die Perse. Athenaeus haal Heracleides van Cumae aan, die skrywer van Persiese geskiedenis, om die gewoonte om na ete te veel te drink in detail te beskryf. 259 Die luukse van drink en eet word ook in Athenaeus geïllustreer deur aandete onder die Perse van die hoë stasie soos volg te beskryf: "Vir die koning word daagliks duisende diere geslag, dit bestaan ​​uit perde, kamele, osse, esels, takbokke, en die meeste van die kleiner diere word ook baie voëls geëet, insluitend Arabiese volstruise - en die wese is groot - ganse en hane. " 260
Daar is baie verwys na die verhouding tussen Belsasar en Nebukadnesar, wat in vers 2 beskryf word as 'sy vader' en selfs Keil word hierdeur beïnvloed om Belsasar as 'n letterlike seun van Nebukadnesar te beskou. 261 Dit is natuurlik nie heeltemal onmoontlik nie, want soos Leupold toon, kon 262 Nabonidus getroud gewees het met 'n weduwee van Nebukadnesar wat 'n seun gehad het deur Nebukadnesar wat dan deur Nabonidus aangeneem kon word deur sy eie houvas op die troon te versterk. Aangesien Nabonidus die troon in 556 vC aanvaar het, slegs ses jaar na die dood van Nebukadnesar, en Belsasar waarskynlik 'n tiener was toe Nebukadnesar sterf - as hy oud genoeg was om saam met Nabonidus in 553 vC te wees - is dit moontlik dat hy 'n egte seun van Nebukadnesar en dat sy ma, na Nebukadnesar se dood, met Nabonidus getroud was. Dit is egter 'n veronderstelling en waarskynlik is dit meer natuurlik om Belsasar as 'n seun van Nabonidus self te beskou.
Alhoewel die presiese identiteit van Belsasar nog steeds bespreek kan word, ondersteun beskikbare feite die aanvaarding van Daniel se aanwysing van Belsasar as koning. Die verwysing na pa kan as 'oupa' beskou word. Soos Pusey sê: 'In Hebreeus of in Chaldee is daar geen woord vir' oupa ',' kleinseun 'nie. Voorvaders word' vaders 'of' vaders 'vaders genoem.' Maar 'n enkele oupa, of voorvader, is nooit 'vader se vader' genoem, maar altyd slegs 'pa'. 263
Die heilige voorwerpe wat uit Jerusalem geneem is, is blykbaar van die dag van Nebukadnesar af tot by die viering van die fees sonder heiligmaking gebêre. Nou word hierdie heilige voorwerpe onder die skare versprei en gebruik as voorrade om wyn te drink. Vers 2 noem dat 'die koning en sy vorste, sy vroue en byvroue' daaruit drink, en hierdie feit word herhaal in die daad in vers 3, waar slegs die goue vate genoem word. Die hersiene standaardweergawe, na aanleiding van die Vulgate, voeg in vers 3 "en silwer vate" by. Hierdie daad van heiligmaking was 'n opsetlike godsdienstige gebaar ter lof van die gode van Babilon wat in dalende volgorde van belangrikheid genoem word as "gode van goud en silwer, van koper, van yster, van hout en van klip". Dat Belsasar die godslasterlike karakter van sy daad goed geken het, blyk uit Daniël 5:13, 22. Hy het Daniël geken en die geskiedenis van Nebukadnesar se ervaring met God se tugtiging geken. Sommige het in die ses genoemde materiale 'n tipiese verwysing gevind na "die getal van die wêreld wat oordeelbaar is weens sy vyandigheid teenoor God". 264 In die oorspronklike word die gode van goud en silwer geskei deur die voegwoord "en", nie waar van die lys van die gode van koper, yster, hout en klip nie, asof daar twee klasse van gode is. Hierdie onderskeid word deur Keil ondersteun. 265
Hulle trots op hulle godhede is moontlik versterk deur die glans van die stad Babilon self, geïnterpreteer as 'n bewys van die mag van hul gode. Herodotus gee 'n gloeiende weergawe van Babilon as 'n monument vir die genie van Nebukadnesar en ongetwyfeld 'n bron van groot trots vir al die Babiloniërs. Volgens Herodotus was Babilon ongeveer veertien myl vierkantig, met groot buitemure 87 voet dik en 350 voet hoog, met honderd groot bronshekke in die mure. 'N Stelsel van binne- en buitemure met 'n watergraaf tussen die mure het die stad baie veilig gemaak. Die mure was so breed en sterk dat strydwaens vier aan die bokant daarvan kon paradeer. Herodotus beeld honderde torings met gepaste tussenposes uit en bereik nog 100 voet die lug bokant die bokant van die muur. 266
Moderne tolke beskou Herodotus se figure as sterk oordrewe, met die werklike dimensies slegs ongeveer 'n kwart van wat Herodotus beweer het. Dit lyk asof die buitemuur slegs sewentien myl in omtrek was, in plaas van ongeveer ses-en-vyftig, soos Herodotus beweer het, met baie minder torings en poorte en waarskynlik selfs die torings was nie meer as 100 voet lank nie. Alhoewel die afmetings bevraagteken kan word, is die glans van die stad nie ernstig oordryf nie. 267
Die groot Eufraatrivier vloei deur die middel van die stad in 'n algemene noord-suid rigting en word omring deur mure aan elke kant om die stad te beskerm teen aanvalle van die rivier. Binne hierdie mure was pragtige paaie, parke en paleise. Baie van die strate was bedek met geboue van drie en vier verdiepings hoog. Onder hierdie geboue was die Tempel van Bel, 'n struktuur van agt verdiepings en die pragtige paleis van die koning, eintlik 'n kompleks van geboue wat nou opgegrawe is. 'N Groot brug strek oor die Eufraatrivier en verbind die oostelike deel met die westelike of nuwe gedeelte van die stad. Die brug is later aangevul deur 'n tonnel wat Diodorus noem. Die beroemde 'hangende tuine' van Babilon was groot genoeg om bome te ondersteun.
Alhoewel Babilon slegs gedeeltelik opgegrawe is, maar 'n klein deel van die oorspronklike stad herstel is, dui die stelsel van heuwels wat die stad vandag merk, min of meer die grense daarvan aan. Argeologiese navorsing word bemoeilik deur 'n verandering in die loop van die Eufraatrivier en 'n hoër watervlak, maar meer as 10 000 ingeskrewe tekste is ontdek.
In baie opsigte was Babilon die wonderlikste stad van die antieke wêreld, vanweë die skoonheid van die argitektuur en die veiligheid van sy groot mure en versterkings. Dit was moeilik vir die Babiloniërs om te glo dat selfs die Mede en die Perse wat hul geliefde stad omsingel het, moontlik die vestingwerke kon verbreek of hul voorraad kon uitput wat bedoel was om genoeg te wees vir 'n beleg van baie jare. Hulle vertroue in hul gode is versterk deur hul vertroue in hul stad.
Die handskrif op die muur 5: 5-9
In dieselfde uur het vingers van 'n man se hand uitgekom en teen die kandelaar op die pleister van die muur van die koning se paleis geskryf: en die koning sien die deel van die hand wat geskryf het. Toe verander die voorkoms van die koning, en sy gedagtes het hom ontstel, sodat die gewrigte van sy heupe losgemaak is en sy knieë teen mekaar geslaan het. Die koning roep hard om die astroloë, die Chaldeërs en die waarsêers in te bring. En die koning het gesê en aan die wyse manne van Babel gesê: Elkeen wat hierdie skrif lees en my die uitlegging daarvan toon, moet met skarlaken geklee wees en 'n goue ketting om sy nek hê en die derde heerser wees in die koninkryk. Toe kom al die wyse manne van die koning in, maar hulle kon nie die geskrif lees nie en ook nie die interpretasie daarvan aan die koning bekend maak nie. Toe was koning Belsasar baie ontsteld, en sy voorkoms het verander in hom, en sy here was verstom.
Terwyl die fees gedrink is met die drink van wyn en lofliedere aan die gode van Babilon, verskyn daar skielik die vingers van 'n man se hand wat op die gepleisterde muur van die paleis geskryf was. Met slegs die vingers van die hand sigbaar en die skryf van die muur op die muur, het die skouspel onmiddellik aandag getrek.
In die ruïnes van die paleis van Nebukadnesar het argeoloë 'n groot troonsaal ontdek wat 56 voet breed en 173 voet lank was, wat waarskynlik die toneel van hierdie banket was. Halfpad in die lang muur oorkant die ingang was daar 'n nis waarvoor die koning heel moontlik sou kon sit. Interessant genoeg was die muur agter die nis bedek met wit gips soos beskryf deur Daniel, wat 'n uitstekende agtergrond vir so 'n skryfwerk sou wees. 268
As die toneel gerekonstrueer kan word, is dit waarskynlik dat die banket verlig is deur fakkels wat nie net rook veroorsaak het nie, maar ook geskikte lig wat die groot saal slegs gedeeltelik sou verlig. Aangesien die geskrif volgens Daniel geskryf was "teenoor die kandelaar op die muur van die muur van die koningspaleis", het dit moontlik in 'n gebied met 'n groter beligting as die res van die kamer verskyn en dus ook meer aandag getrek.
Die uitwerking op die koning en sy medewerkers was onmiddellik. Volgens Daniel het sy voorkoms verander, dit wil sê, van kleur verander en bleek geword. Sy dun moed, versterk deur wyn gedrink uit vate wat Nebukadnesar geplunder het en skynbaar 'n simbool van die mag van die gode van Babilon was, het hom nou verlaat. Hy was in plaas daarvan verskrik tot die punt dat "die gewrigte van sy heupe losgemaak is en sy knieë teen mekaar geslaan het." In sy opgewondenheid kon hy nie meer gaan sit nie, maar het skaars die krag gehad om op te staan. Waarskynlik voordat die geselsie in die banketkamer bedaar het, het die koning hardop begin roep "om die astroloë, die Chaldeërs en die waarsêers in te bring". Slegs drie klasse wyse manne word genoem, maar dit is te betwyfel of enige klas opsetlik weggelaat is, aangesien vers 8 na "al die wyse manne van die koning" verwys. Die astroloë was eintlik die towenaars, die Chaldeërs was 'n breë klas geleerdes en geleerde manne in die geskiedenis van die Babiloniërs en die waarsêers stem nouer ooreen met die moderne konsep van astroloë, hoewel hulle moontlik ook towery beoefen het. Met die agteruitgang van die Babiloniese Ryk is dit moontlik dat die aantal wyse manne op hierdie stadium in die geskiedenis baie meer beperk was as onder Nebukadnesar se bewind. Daar is in elk geval geen bewys vir die voorstel wat Keil bespreek het dat die klassifikasie van wyse manne doelbewus uitgesluit het nie. Soos Keil uitwys, was die koning gereed om na almal te luister wat die skrif kon interpreteer. 269
Sodra 'n geskikte aantal van die wyse manne bymekaargekom het, spreek die koning hulle aan en beloon dat, as een van hulle die skrif kan lees en die interpretasie kan toon, hy met skarlaken geklee sou wees en 'n goue ketting om sy nek sou hê en word derde heerser in die koninkryk. Om in skarlakenrooi geklee te wees en 'n goue ketting om die nek te dra, was spesiale tekens van die koning se guns en sou beslis deur enige van die wyse manne begeer gewees het.
Baie bespiegelinge het ontstaan ​​oor die uitdrukking dat hy hulle die posisie gebied het om "die derde heerser in die koninkryk" te wees. Daar is 'n vraag of die Aramees spesifiek 'die derde heerser' aandui. Die gewone getal is tÿli'ta "y (soos in Dan 2:39), terwyl die Aramees hier eintlik talti is. Geleerdes is dit nie eens oor die presiese betekenis van hierdie term nie, maar daar word voorgestel dat dit 'n titel kan wees vir 'n ere -amp wat nie noodwendig presies ooreenstem met die betekenis van die woord nie. Soos Keil dit uitdruk, "Dit is nie heeltemal seker wat die prinslike situasie is wat aan die tolk van die skrywe belowe is nie ... Dat dit nie die ordinale van die nommer derde, is sedert Havernick nou algemeen erken word. " 270 Onlangse studie het egter die vertaling "die derde heerser" bevestig. Franz Rosenthal vertaal byvoorbeeld die term "een derde (liniaal), triumvir" met selfvertroue. 271
Ten spyte van die probleem in die woord, is dit waarskynlik dat die ere -aanbod die derde heerser was. Belsasar onder Nabonidus word beskou as die tweede heerser, en die posisie van 'n derde heerser sou die hoogste wees wat hy kon bied. Belsasar was klaarblyklik nie lus om te onderhandel nie, maar was vreesbevange en wou bitter graag die betekenis van die geskrif ken.
Die groot beloning wat aangebied is, was egter tevergeefs, want die wyse manne wat bymekaargekom het, kon nie die geskrif lees of interpreteer nie. Dit impliseer 'n tweeledige probleem. Sommige het beweer dat die teks nie duidelik die taal aandui nie. Charles stel byvoorbeeld voor dat die skrif in onbekende ideogramme was. 272 Dit is egter bloot 'n veronderstelling. Die waarskynlikheid is dat die skrif in Aramees was en dus nie heeltemal onbekend was vir die wyse manne nie.
Daniël lees in elk geval die geskrif as Aramees, en die voorstel van woordspelings in die taal (sien latere bespreking) hang af van die Aramees. Die moeilikheid van die wyse manne om die skrif te lees, was moontlik dat dit in Aramese skrif geskryf is sonder dat die klinkers verskaf is, maar as dit in spykerskrif geskryf is, sou die vokale ingesluit gewees het. Daniel verduidelik nie die moeilikheid om die skrif aan die muur te lees nie, maar die probleem was blykbaar nie dat dit 'n vreemde taal was nie, maar eerder wat die woorde profeties beteken het. Vir verdere bespreking, sien uiteensetting van Daniël 5: 25-27.
Die onvermoë van die wyse manne om die skrif te ontsyfer, het die kommer van Belsasar net groter gemaak. Miskien het die volle krag van sy goddeloosheid by die gebruik van die voorwerpe wat uit die tempel in Jerusalem geneem is, vir hom begin opduik, of kan die vrees wat onderdruk is oor die teenwoordigheid van die leërs wat Babilon omring het, nou ontstaan. Sy kommer is deur die hele vergadering gedeel.
Belsasar se penarie is nog 'n illustrasie van die onsekerheid en magteloosheid van die heersers van hierdie wêreld wanneer hulle gekonfronteer word met die krag en wysheid van God. Hoe spot God nie die heersers van die wêreld wat raad teen hom doen nie (Ps 2: 1-4)! Soos Nebukadnesar voor hom, sou Belsasar binnekort 'n goddelike oordeel ondervind, maar sonder die gelukkige einde.
Daniel voorgestel as die tolk
5: 10-12 En die koningin het gekom vanweë die woorde van die koning en sy here in die bankethuis; en die koningin het gesê: Koning lewe tot in ewigheid; verander. Daar is 'n man in u koninkryk in wie die gees van die heilige gode is en in die dae van u vader lig en verstand en wysheid, soos die wysheid van die gode, gevind in hom by wie die koning Nebukadnesar, u vader, die koning , Sê ek, u vader, meester van die towenaars, astroloë, Chaldeërs en waarsêers, omdat 'n uitstekende gees gevind is, en kennis en begrip, interpretasie van drome en harde sinne en die oplos van twyfel dieselfde Daniël, wat die koning Beltesasar genoem het; laat Daniël dan geroep word, en hy sal die uitleg toon.
Die krisis wat veroorsaak word deur die onvermoë van die wyse manne om die handskrif teen die muur te interpreteer, word ontmoet deur die ingang van een wat beskryf word as "die koningin". Baie spekulasie rondom die identiteit van hierdie persoon, aangesien dit verband hou met die groter vraag na Belshazzar se afstamming. Keil en Leupold beskou haar albei as die vrou van Nebukadnesar en die moeder van Belsasar. 273 Aangesien die vrouens van die here en die koning self vroeër by die banket verklaar is (v.3) een wat die rol van 'koningin' gehad het, sou waarskynlik die ma van Belsasar wees. Sy het nie die banket bygewoon nie. Dit sou verstaanbaar wees as sy bejaard was en die weduwee van Nebukadnesar. As sy die vrou van Nabonidus was wat in ballingskap was, sou sy waarskynlik nie alleen wou kom nie. Toe sy die ongewone geskreeu by die banket hoor en die nood van haar seun hoor, kon sy vanweë haar posisie vrylik die banketsaal binnegaan en met die koning praat. Haar toespraak is beleefd: 'O koning, lewe vir ewig', maar direk tot die punt. Soos 'n ma, het sy in werklikheid vir haar seun gesê dat hy moet saamstaan, want daar moet 'n oplossing vir sy probleem wees. Aangesien iemand wat haar posisie beklee normaalweg hoog geag en met respek behandel is, kon sy haar uitspreek op 'n manier wat niemand anders kon doen nie. Die eer van ouers was kenmerkend van die Israeliete (Eks 20:12 1 Kon 2: 13-20 2 Kon 24: 12-15). Dieselfde geld in die heidense wêreld, en die koningin van die weduwee kon sonder 'n uitnodiging die banketsaal binnegaan.
Montgomery, wat die gedagte dat die koningin die vrou van Belshazzar is, teengestaan ​​het, sê: "Die meesterlike voorkoms van die dame op die toneel is eerder die koninginmoeder as die gemalin." 274 Jeffery skryf eweneens: "... sy praat met hom van sy vader op 'n manier wat daarop dui dat 'n ma met 'n seun praat as 'n vrou met 'n man." 275
Die oplossing vir die probleem wat die koningin voorgestel het, was dat hulle die profeet Daniël, wat deur Nebukadnesar ontdek is, uitnooi om die skrif te interpreteer. Die koningin gebruik die woorde wat sy vermoedelik vir Nebukadnesar gehoor het (Dan 4: 8, 9, 18). Volgens die koningin het Daniël "die gees van die heilige gode" gehad. In die tyd van Nebukadnesar, na wie sy verwys as 'u vader', is bevind dat Daniel die wysheid van gode het en 'lig' besit, dit wil sê verligting, 'begrip' of insig en in die algemeen wysheid wat vergelykbaar is met die wysheid van die gode. Sy genie was so groot dat Nebukadnesar hom 'meester' of hoof van sy wyse manne gemaak het, wat op sigself 'n merkwaardige posisie was vir iemand wat nie 'n Chaldeër was nie en hierdie eer wat hom toegeken is, getuig van die vertroue van Nebukadnesar in Daniël se vermoëns. Die verwysing na Nebukadnesar as die vader van Belsasar, soos voorheen aangedui, moet waarskynlik oupa of oupagrootjie wees, aangesien dieselfde term vir enige van hierdie benamings gebruik sou word. Dit impliseer egter dat Belsasar van Nebukadnesar afkomstig was.
Daniel se uitstekende eienskappe manifesteer in ''n uitstekende gees' ', ongewone kennis en begrip, en die vermoë om drome, moeilike sinne en' oplossing van twyfel 'te interpreteer, dit wil sê oplossings vir probleme. Die woord vir twyfel (qitÿri'n) is eintlik knope, gewrigte, moeilike probleme. Daniel was nie saam met die ander wyse manne vergader nie, omdat hy waarskynlik op pensioen was en nie meer die hoof van die wyse manne was nie. Die koningin dring egter daarop aan dat hy nou ingebring word om die huidige probleem op te los.
Daniel roep voor die koning
5: 13-16 Daniël is toe voor die koning gebring. En die koning spreek en sê vir Daniël: Is jy die Daniël, uit die kinders van die ballingskap van Juda, wat die koning my vader uit die Jood gebring het? Ek het selfs van u gehoor dat die gees van die gode in u is en dat lig en begrip en uitstekende wysheid in u gevind word. En nou is die wyse manne, die sterrewiggelaars, voor my ingebring, om hierdie geskrif te lees en die uitlegging daarvan aan my bekend te maak; dat u vertolkings kan maak en twyfel kan oplos; in die koninkryk.
Toe Daniël voor die koning gebring word, het hy 'n natuurlike vraag gestel om hom te verseker van die identiteit van Daniël. Dit blyk duidelik dat Belsasar iets van Daniël geweet het, want sy aanspreekvorm in vers 13 strek verder as die inligting wat sy ma verskaf het. Hy het byvoorbeeld geweet dat Daniël uit die ballingskap van Juda was en dat hy een van die gevangenes was wat Nebukadnesar uit Jerusalem gebring het. As gevolg van die bewustheid van sy afkoms en godsdienstige oortuigings, kan Daniël deur Belsasar self gedegradeer word. Nou was Belsasar al te gretig om die gawes van hierdie man te laat oefen om die skrif te interpreteer. Belsasar gaan in vers 14 verder oor wat sy ma oor Daniel se wysheid gesê het.
Belsasar lig Daniel in oor die onvermoë van al die wyse manne om die skrif te lees of om dit te interpreteer. Belsasar bied Daniël dan dieselfde belofte aan wat hy aan die ander gemaak het dat hy met skarlaken geklee was en 'n goue ketting gehad het en die voorreg om "die derde heerser in die koninkryk" te wees, dit wil sê die triumvir. Net soos in die vorige gevalle in Daniël 2 en 4, word bewys dat die wysheid van die wêreld heeltemal nie in staat is om die belangrikste probleme op te los nie en nie die hede of die toekoms te verstaan ​​nie. Daniel as die profeet van God is die kanaal waardeur goddelike openbaring sou kom, en Belsasar in sy uiterste was bereid om te luister.
Te dikwels is die wêreld, net soos Belsasar, nie bereid om die wysheid van God te soek totdat sy eie bankrotskap duidelik word nie. Dan word hulp te laat gesoek, soos in die geval van Belshazzar, en die kumulatiewe sonde en ongeloof wat die krisis in die eerste plek tot gevolg gehad het, word die ondergang.
Die situasie voor Belsasar het al die elemente van 'n groot drama gehad. Hier was Daniël, 'n ou man in die tagtig, met die tekens van godvrugtige lewe duidelik in sy weë-in skerp kontras met die wyngespoel gesigte van die skare. Te midde van hierdie atmosfeer van konsternasie, angs en vrees, weerspieël Daniël se aangesig alleen die diepe vrede van God wat gegrond is op vertroue in God en sy goddelike openbaring.
Daniël se bestraffing van Belsasar
5: 17-23 Toe antwoord Daniël en sê voor die koning: Laat u gawes aan u self wees, en gee u belonings aan 'n ander, maar ek sal die geskrif aan die koning voorlees en die uitlegging aan hom bekend maak. Koning, die Allerhoogste God het aan u vader Nebukadnesar 'n koninkryk gegee en majesteit en heerlikheid en eer; hy het gesneuwel en wie hy wou, het hy in die lewe gehou en wie hy wou, het hy neergelê. Maar toe sy hart opgewek was en sy gemoed verhard het van trots, is hy van sy koninklike troon afgesit, en hulle het sy eer van hom geneem: sy woning was by die wilde -esels: hulle het hom gevoed soos osse, en sy liggaam was nat van die dou van die hemel totdat hy geweet het dat die Allerhoogste God in die koninkryk van die mense heers, en dat Hy daaroor aanstel wie hy wil . En u, sy seun, o Belsasar, het u hart nie verneder nie, alhoewel u dit alles geweet het; vroue en u byvroue het wyn daarin gedrink, en u het die gode geprys van silwer en goud, van koper, yster, hout en klip, wat nie sien of hoor of weet nie; en die God in wie se hand u asem is en aan wie al u weë behoort, het u nie verheerlik nie;
Daniël se antwoord aan die koning word behoorlik 'n preek genoem, en soos King sê: "Wat 'n wonderlike preek is dit nie!" 276 Daniël begin met die ontkenning van enige belangstelling in die geskenke of belonings wat die koning aangebied het. Dit is nie veroorsaak deur oneerbiedigheid of deur die duidelike feit dat dit van korte duur sou wees nie. Wat Daniel sê, is dat hy 'n onbevooroordeelde interpretasie sal gee sonder om die koning se guns te soek. Hy belowe om die interpretasie te lees en bekend te maak.
In die toespraak tot die koning begin Daniël nie met 'n formele groet nie, soos byvoorbeeld in verband met Darius in Daniël 6:21, waar hy sê: "O koning, lewe tot in ewigheid." Ongetwyfeld hou Daniel Belsasar minagting vir sy ontheiliging van die heilige voorwerpe. Die vertelling hier moet egter in die vorm van 'n kondensasie oorweeg word en waarskynlik het Daniel die koning op 'n formele manier toegespreek. 'N Parallel word gevind in Daniël 2:27, waar Daniël Nebukadnesar sonder formele groet toespreek, en in Daniël 4:19, waar Daniël eenvoudig vir Nebukadnesar antwoord met die uitdrukking "My heer." Dit was in elk geval amper nie 'n tyd vir Daniel om Belsasar te groet met 'n uitdrukking wat hy aan Darius gesê het: "O koning, lewe tot in ewigheid", toe Belsasar se ure eintlik getel was. In vers 18 erken hy hom eerder as koning, maar lewer dan onmiddellik sy profetiese veroordelingsboodskap.
Daniel herinner Belsasar eers daaraan dat God Nebukadnesar sy groot koninkryk en die eer wat daarmee gepaard gegaan het, gegee het. Daniel beskryf grafies in vers 19 hoe Nebukadnesar gevrees was en absolute gesag oor lewe en dood oor sy mense gehad het en gevolglik 'n absolute soewerein was. Soos Young egter daarop wys, het die karakter van hierdie absolute gesag wat deur God aan Nebukadnesar gedelegeer is, ook Nebukadnesar verantwoordelik gemaak. 277 Dit word bewys en ondersteun deur Nebukadnesar se ervaring van waansin in Daniël 4 toe, soos Daniël dit uitdruk, "hy van sy koninklike troon afgesit is, en hulle sy eer van hom geneem het." Dan beskryf Daniel in detail die kenmerke van Nebukadnesar se waansin, hoe hy met die wilde diere geleef het, gras geëet het soos 'n os en nat was van die dou van die hemel. Dit alles het bewys dat God groter as Nebukadnesar was en het hom verantwoordelik gehou vir sy gesag. Eers toe Nebukadnesar behoorlik verneder is, het God hom tot sy heerlikheid en koninkryk herstel.
Hierdie feite het betrekking op Belsasar se situasie, aangesien dit by almal bekend was, soos Daniël dit in vers 22 uitdruk: "En jy, sy seun, o Belsasar, het jou hart nie verneder nie, alhoewel jy dit alles geweet het." Die kontras tussen die hoogste mag van Nebukadnesar en die baie beperkte mag van Belsasar is ook duidelik. Belsasar was nie eers die eerste heerser in die koninkryk nie en is verneder deur die feit dat Babilon beleër is en reeds sy mag oor die provinsies rondom die stad verloor het.
Die situasie van Belsasar en sy kennis van die vernedering van Nebukadnesar het dit nog meer godslasterlik gemaak dat hy die vaartuie wat in Jerusalem uit die huis van die Here gevange geneem is, gebruik en wyn gebruik om die gode van Babilon te prys. Met watter welsprekende smaad verklaar Daniël dat Belsasar, sy here, vroue en byvroue wyn uit hierdie heilige voorwerpe gedrink het en "gode van silwer en goud, van koper, yster, hout en klip geprys het, wat nie sien of hoor nie, en weet dit nie; en die God in wie se hand jou asem is, en wie se al jou weë is, het jy nie verheerlik nie. " 278
Hoewel die Skrif dit nie so uitdruklik sê nie, is dit waarskynlik dat die hele geselskap die boodskap van Daniël aan die koning gehoor het. Dit sou baie onbehoorlik gewees het vir die hele onderneming om aan te hou praat, veral in hierdie dramatiese omstandighede, toe Daniel by die koning aanmeld. Hulle sou natuurlik wou hoor wat hy te sê het. 'N Mens kan jou die spanningsvolle oomblik voorstel toe hierdie luidrugtige woorde elke oor in die groot saal bereik het in die doodse stilte wat Daniel se profetiese uitspraak begroet het. Hier was 'n man wat nie die mens gevrees het nie en slegs God gevrees het. Daniël het in afgemete toon die veroordeling uitgespreek van wat godslasterlik was in die oë van die heilige God. In die toespraak van Daniël aan die koning was daar egter niks onwelvoegliks of onbeleefd nie, en die aanklagte is op 'n feitelike en objektiewe manier gestel. Die koning was in elk geval nie in staat om met Daniël te twis nie, alhoewel Daniël se woorde nog groter vrees en angs in sy hart gebring het.
Daniel se interpretasie van die skryfwerk
5: 24-28 Toe is die deel van die hand van hom gestuur, en hierdie skrif is geskryf. En dit is die skrif wat geskryf is: MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. Dit is die interpretasie van die saak: MENE God het u koninkryk getel en dit voltooi. TEKEL U is op die weegskaal geweeg, en u het gebrek gevind. PERES U koninkryk word verdeel en gegee aan die Mede en Perse.
In die begin van sy verduideliking van die handskrif op die muur, lees Daniël eerstens die geskrif en vir die eerste keer word die woorde in die teks van hierdie hoofstuk ingebring. In Engels getransliteer, word dit gegee as "MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN." Daar is byna eindelose kritiese besprekings oor die betekenis van hierdie inskripsie, en die interpretasie word bemoeilik deur 'n aantal faktore. 279 In die boek Daniël word die woorde in Aramees gegee, maar sommige het dit bevraagteken. 280 As dit egter in Aramees geskryf is, het slegs die konsonante moontlik verskyn. As dit spykerskrif is, word die vokale ingesluit. Terwyl die gebrek aan klinkers in die gewone gesprek normaalweg redelik maklik aangebied kan word, is die byvoeging van klinkers 'n probleem in 'n kriptiese stelling soos hierdie. Die inskripsie op die muur het moontlik soos volg verskyn: "MN 'MN' TQL UPRSN." Die volgorde van die letters in die Aramees sou natuurlik die omgekeerde hiervan wees, dit wil sê van regs na links.
Young stel, na 'n paar van die rabbi's, voor dat die karakters vertikaal geskryf is, 281 en in die geval in die Aramese volgorde sou hulle soos volg verskyn het:
As, behalwe die komplikasies van die Aramees, 'n bekende taal, 'n onbekende vorm van hul karakters gebruik word, sou dit inderdaad goddelike openbaring nodig gehad het om 'n gepaste verduideliking en interpretasie te gee, en dit kan die moeilikheid by die lees van die skryf.
Weens die verskeidenheid woorde wat slegs deur die konsonante geïdentifiseer kon word, is 'n ander voorstel gemaak. MENE kan gelykstaande wees aan die mane van Esegiël 45:12 Esra 2:69. TEQEL kan beskou word as 'n voorstelling van die Hebreeuse shekeL PERES kan as PERAS, of 'n halfmaneh, gelees word, alhoewel hierdie identifikasie twyfelagtig is. Onder hierdie interpretasie sou die skrif lees: ''n Manee, 'n marieh, 'n sikkel en 'n halfmane. Maar as ons tot hierdie gevolgtrekking gekom het, moet ons nog vasstel wat dit beteken. Young in sy bespreking oor hierdie punt gee aan J. Dymeley Prince 282 die eer vir die suggestie dat die maneh verwys na Nebukadnesar, die sikkel (van veel minder waarde) na Belsasar, en die halfminas verwys na die Mede en die Perse. 283 Daniël se verduideliking is egter baie meer deeglik en redelik, en gee geen aanduiding dat die woorde anders beteken as wat hy aandui nie.
Die woord MENE beteken "getel", en Daniel interpreteer dit in vers 26 as 'n aanduiding van "God het u koninkryk getel en dit voltooi." Dit is in ooreenstemming met die idee dat die mens se dae getel is, en die herhaling van die woord twee keer is waarskynlik 'n klem. Soos die ander woorde, is dit 'n passiewe deelwoord.
TEQEL beteken 'geweeg', met die gedagte dat Belsasar in die weegskaal gebring is en 'n gebrek aan ware gewig het.
PERES beteken 'verdeeld', en is bloot 'n ander vorm vir UPHARSIN, soos in vers 25 met die jy, wat gelykstaande is aan die Engels en, met PHARSIN die meervoud van PERES. Leupold stel voor dat PHARSIN verstaan ​​kan word deur die vokale te verander na "Perse" 284 en dat dit 'n dubbele betekenis kan hê, soos aangedui deur Daniël se verduideliking "wat aan die Mede en Perse gegee is." 'N Woordspeling kan op hierdie derde woord bedoel word. Nadat dit geïnterpreteer is as 'verdeeld', word dit ook verstaan ​​as 'n verwysing na die Aramese woord vir Persies, wat daarop dui 'n Persiese oorwinning oor Babilon.
Die interpretasie van Daniël is duidelik en baie meer bevredigend as die alternatiewe wat sommige uiteensettings bied. Belsasar laat verstaan ​​dat Babilon aan die Mede en die Perse gegee sal word. Selfs terwyl Daniël die skrif aan die muur interpreteer, word die profesie vervul toe die Mede en die Perse die stad instroom.
Daniel se beloning en die profesie vervul
5: 29-31 Toe het Belsasar bevel gegee, en hulle het Daniël met skarlaken aangetrek en 'n goue ketting om sy nek gesit en 'n aankondiging aangaande hom gedoen dat hy die derde heerser in die koninkryk sou wees. In daardie nag is Belsasar, die koning van die Chaldeërs, gedood. En Darius, die Middelaar, het die koninkryk ingeneem, omtrent twee en sestig jaar oud.
Die drama van die skrif aan die muur en die interpretasie daarvan word nou vervul terwyl Belsasar sy belofte nakom. Daniel is geklee met skarlaken, 'n goue ketting om sy nek en 'n afkondiging dat hy die derde heerser in die koninkryk moet wees. Al hierdie eerbewyse was egter van korte duur en nutteloos, soos Daniel goed ken, en tipies vir die eerbewyse van hierdie wêreld. Met die aanvang van mag het die Babiloniese Ryk Jerusalem verower, sy inwoners in ballingskap geneem, die pragtige tempel gebuit en die stad heeltemal verwoes. Tog sou hierdie ryk as sy laaste amptelike handeling die eer van een van hierdie gevangenes hê wat deur goddelike openbaring nie net die ondergang van Babilon voorspel het nie, maar ook die verloop van die tye van die heidene totdat die Seun van die mens uit die hemel sou kom. Die mens het moontlik die eerste woord, maar God sal die laaste woord hê.
Herodotus gee 'n interessante weergawe van die omstandighede rondom die verowering van Babilon:
"Kores ... het toe teen Babilon gevorder. Maar toe die Babiloniërs die veld ingeneem het, het hy gewag op sy koms, en toe hy naby die stad gevorder het, het die Babiloniërs geveg, en toe hulle verslaan is, word hulle in die stad opgesluit. Maar omdat hulle al lank bewus was van die rustelose gees van Kores, en gesien het dat hy alle nasies aangeval het, het hulle jare lank voorsiening gemaak, en daarom was hulle nie bang vir 'n beleg nie. Aan die ander kant was Cyrus in die moeilikheid, aangesien baie tyd verloop het en sy sake glad nie gevorder het nie.Ofskoon iemand anders hom die voorstel gemaak het in sy verwarring, of dat hy self die plan bedink het, het hy die volgende strategieë gebruik. Nadat hy die grootste deel van sy leër naby die gang van die rivier, waar dit Babilon binnegaan, gestasioneer het, en weer 'n ander afdeling buite die stad gestasioneer het, waar die rivier sy uitgang maak, het hy sy magte beveel om die stad binne te gaan sodra hulle moes sien die stroom draagbaar. Nadat hy sy magte gestasioneer en hierdie instruksies gegee het, marsjeer hy self weg met die ondoeltreffende deel van sy leër en kom by die meer, en doen Kores dieselfde met betrekking tot die rivier en die meer as wat die koningin van die Babiloniërs gedoen het omdat hy afgelei het die rivier, deur middel van 'n kanaal, in die meer, wat voor 'n moeras was, gemaak het, het hy die ou kanaal deur die insinking van die rivier laat verdryf. Toe dit gebeur, het die Perse wat daartoe aangewys was naby die stroom van die rivier, wat nou ongeveer in die middel van 'n man se bobeen bedaar het, Babilon binnegedring deur hierdie gang. As die Babiloniërs egter vooraf daarvan geweet het of geweet het waaroor Kores gaan, sou hulle nie die Perse toegelaat het om die stad binne te gaan nie, maar hulle heeltemal vernietig het omdat hulle al die klein hekke gesluit het wat lei tot die rivier en die mure wat langs die oewers van die rivier strek, sou hulle hulle soos in 'n net gevang het, terwyl die Perse hulle verbaas afkom. Die mense wat hierdie stad bewoon het, hou verband met die feit dat die Babiloniërs wat die sentrum bewoon, vanweë die groot omvang daarvan niks weet nie, want dit was toevallig fees) maar hulle het destyds gedans en dit geniet totdat hulle sekere inligting van die waarheid ontvang het. En so is Babilon vir die eerste keer ingeneem. " 285
Keil bespreek uitgebrei beide Herodotus se verslag en dié van Xenophon in syne Cyropaedia, wat soortgelyk is, en die argumente van Kranichfeld opsom wat hierdie rekords verdiskonteer. Ontdekkings sedert Keil is geneig om Herodotus en Xenophon te ondersteun, hoewel dit nie verantwoordelik is vir Darius die Mede nie. Die geveg het waarskynlik plaasgevind net soos Herodotus dit opgeteken het. 286
Profesie oor die val van Babilon word gevind in Jesaja en Jeremia, wat baie jare tevore geskryf is. Jesaja en Jeremia het geprofeteer dat Babilon die Meders sou val op net so 'n nag van jubel soos Daniël sê (Jes 13: 17-22 21: 1-10 Jer 51: 33-58). Sommige van hierdie profesieë kan in die toekoms uiteindelik vervul word (Op 17-18). Meer spesifiek oor die inval van die Meders, skryf Jesaja: "Gaan op, o Elam: beleër, o Media" (Jes 21: 2), en gaan voort, nadat hy hul ontsteltenis beskryf het: "My hart het gesnak, angs het my geskrik: die nag van my welbehae het hy vir my verander in vrees. Berei die tafel voor, waak in die wagtoring, eet, drink; staan ​​op, o vorste, en salf die skild "(Jes 21: 4-5). Uiteindelik kom die tyding: 'Babilon het geval, geval en al die gesnede beelde van haar gode het hy tot op die grond gebreek' (Jes 21: 9). Jeremia sê duidelik: "En Ek sal haar vorste en haar wyse manne, haar owerstes en haar owerstes en haar helde dronk maak; Here van die leërskare. So sê die Here van die leërskare: Die breë mure van Babilon sal heeltemal verbreek word, en sy hoë poorte sal met vuur verbrand word "(Jer 51: 57-58).
Die verslag van Kores, self, oor die val van Babilon is nou teruggevind in 'n inskripsie op 'n kleivat:
Marduk, die groot heer, 'n beskermer van sy volk/aanbidders, het met plesier sy (d.w.s. Kores) se goeie dade en sy opregte verstand (lit .: hart) (en daarom) beveel om hom teen sy stad Babilon op te trek ... het hom op pad na Babilon laat gaan ... soos 'n ware vriend langs hom. Sy wydverspreide troepe - hul getal, net soos die van die water van 'n rivier, kon nie vasgestel word nie - stap saam, hul wapens weggepak. Sonder enige stryd het hy hom sy stad Babilon binnegedring, ... Babilon gespaar ... enige ramp. Hy het Nabonidus, die koning wat hom nie aanbid het nie (dws Marduk) in sy (1: e. Kores) hande oorgegee. 287
Daniël self teken die grafiese eenvoud van die vervulling van sy profesie op in die woorde: "In daardie nag is Belsasar, die koning van die Chaldeërs, gedood." Die slotvers van die hoofstuk in Engelse versifikasie beskryf hoe Darius die Mediaan op 62 -jarige ouderdom heerser van Babilon geword het. Die identiteit van hierdie oorwinnaar, buite die Bybel bekend onder hierdie naam, het eindelose kontroversie en bespreking aangeraak wat in die volgende hoofstuk bespreek sal word.
Die lang hoofstuk wat gewy is aan hierdie insident wat die Babiloniese Ryk tot 'n einde gebring het, word ongetwyfeld in die Woord van God opgeteken, nie net vir die historiese vervulling van die profesieë rakende die Babiloniese Ryk nie, maar ook as 'n illustrasie van goddelike hantering van 'n goddelose wêreld. Die ondergang van Babilon is in tipe die ondergang van die ongelowige wêreld. In baie opsigte is die moderne beskawing baie soos die ou Babilon, pragtig met sy monumente van argitektoniese triomf, so veilig soos menslike hande en vindingrykheid dit kon maak, en tog weerloos teen die oordeel van God op die regte tyd. Die hedendaagse beskawing is soortgelyk aan die ou Babilon omdat dit baie menslike trots kan bevorder, maar min om menslike veiligheid te bied. Net soos Babilon op daardie sestiende dag van Tishri (Okt. 11 of 12) 539 vC geval het, soos aangedui in die Nabonidus-kroniek, 288, sal die wêreld deur 'n ramp ingehaal word wanneer die dag van die Here kom (1 Th 5: 1- 3). Die ramp van die wêreld haal egter nie die kind van God in nie, Daniel oorleef die suiwering en kom triomfantlik uit as een van die presidente van die nuwe koninkryk in hoofstuk 6.
245 Die werklike teks van Berosus is soos volg: "Nadat Nabuchodonosor begin het met die muur waarvan ek gepraat het, het hy siek geword en gesterf, na 'n regering van drie en veertig jaar, en die koninkryk het oorgegaan na sy seun Evilmaraduch. Hierdie prins, wie se regering arbitrêr en losbandig was, het 'n slagoffer van 'n erf geword, nadat hy deur sy suster se man, Neriglisar, vermoor is na 'n regeringstyd van twee jaar. By sy dood volg Neriglisar, sy moordenaar, op die troon en regeer vier jaar. Sy seun, Laborosoardoch, 'n blote seuntjie, het dit nege maande lank bewoon toe 'n sameswering teen hom ontstaan ​​het as gevolg van die verdorwe geaardheid wat hy getref het, en hy deur sy vriende doodgeslaan is. Na sy moord het die samesweerders 'n vergadering gehou, en met algemene toestemming het Nabonnedus, 'n Babiloniër en een van hul bendes, die koninkryk verleen. In sy bewind is die mure van Babilon wat aan die rivier grens, pragtig gebou met baksteen en bitumen. In die sewentiende jaar van sy regering het Kores met 'n groot leër uit Persië gevorder, en nadat hy die res van die koninkryk onderwerp het, het hy na Babilonië getrek. Nabonnedus was bewus van sy koms en het sy leër hom tegemoetgegaan, geveg en verslaan, waarna hy met 'n paar volgelinge gevlug en homself toegesluit het in die stad Borsippa. Kores het Babilon ingeneem, en nadat hy bevel gegee het om die buitemure van die stad te verwoes, omdat dit 'n baie twyfelagtige en formidabele voorkoms gehad het, het hy na Borsippa gegaan om Nabonnedus te beleër. Laasgenoemde wat oorgegee het, sonder om op belegging te wag, is menslik behandel deur Cyrus, wat hom uit Babilonië ontslaan het, maar hom Car-mania vir sy woning gegee het. Daar het Nabonnedus die res van sy lewe deurgebring, en daar is hy dood "^ Flavius ​​Josephus. "Teen Apion," in Josephus 1: 221-25. Vir bespreking van Josephus se verslag, sien Keil, pp. 164-71.
246 Eusebius, Praeper. Ev. 9:41, aangehaal deur C. F. Keil, Bybelse kommentaar op die boek Daniël, bl. 164.
247 Sien Raymond P. Dougherty, Nabonidus en Belsasar.
248 James A. Montgomery, 'N Kritiese en eksegetiese kommentaar op die boek Daniël, bl. 249.
249 Volgens JA Brinkman is "Waarskynlik die eerste vermelding van Belshazzar, Prins van Babilonië onder Nabonnedus" in 'n spykerskrif 135 in 'n versameling by die Argeologiese Museum in Florence, gepubliseer in 1958-60 deur professor Karl Ober-huber van die Universiteit van Innsbruck. Die teks is beslis uit die sesde eeu v.C. Hierdie teks dui aan dat 'n persoon bekend as Bel-sarra-usur 'n res sarri, 'n offisier van die koning, onder Neriglissar wat gekom het aan die troon in 560 v.C., soos vroeër opgemerk is in 'n teks YBC 3765: 2 gepubliseer deur R. P. Dougherty in 1929 in Nabonidus en Belsasar, bls. 67-68. Dit het ongetwyfeld die weg gebaan vir die mede-regentskap onder Nabonidus wat waarskynlik in 553 v.C. begin het, ter ondersteuning van Daniel 5. (Vgl. J. A. Brinkman, "Neo-Babiloniese tekste in die argeologiese museum in Florence," Journal of Near Eastern Studies 25:202-9.)
E. J. Young, Die profesie van Daniël, bl. 115.
250 Vgl. H. C. Leupold, Uitleg van Daniel, bl. 210 en George A. Barton, Argeologie en die Bybel, bl. 481 e.v.
251 H. H. Rowley, "Die historisiteit van die vyfde hoofstuk van Daniël," Tydskrif vir Teologiese Studies 32:12.
252 N. W. Porteous, Daniel: 'n kommentaar, bl. 76.
253 Die nuwe bewyse wat die teorie bevestig dat Nabonidus afwesig was, word gevind in die verklaring in die 'Prayer of Nabonidus' dat Nabonidus op die oomblik by die oase van Teima in Arabië was. Sien JT Milik, '' Priere de Nabonide 'et autres ecrits d'un cycle de Daniel,' Revue Biblique 63: 407-15. Alhoewel dit moontlik is om die historisiteit van gedeeltes uit die 'Gebed van Nabonidus' te bevraagteken, aangesien dit ongetwyfeld apokrief is, lyk dit asof die konsensus van liberale sowel as konserwatiewe geleerdheid in wese die herhaling van 'n ware verhaal is. Vgl. Norman Porteous, Daniel: 'n kommentaar, bl. 76.
254 Vir verdere bespreking van hierdie probleem, sien Young, pp. 115-19 Keil, pp. 162-79 en Leupold, pp. 208-14. Vgl. die interessante bespreking van Belshazzar deur C. Boutflower, In en om die boek Daniël, bl. 114 ev.
257 Montgomery noem 'n huweliksfees van Alexander met 10 000 gaste (Montgomery, bl. 250).
Ibid., Bl. 214. Sien ook Keil, p. 179, met verwysing na Athenaeus, net soos Young, p. 118.
258 M. E. L. Mallowan, "Nimrud," in Argeologie en Ou -Testamentiese studie, bl. 62.
263 Edward B. Pusey, Die profeet Daniël, bl. 346. Sien ook Leupold, pp. 216-17, wat hierdie aanhaling van Pusey bespreek.
264 Otto Zockler, Daniel, Kommentaar op die Heilige Skrif, bl. 126.
266 Herodotus, Geskiedenis van die Persiese oorloë, 1:178-83.
267 Vgl. Merrill F. Unger, Unger se Bybelwoordeboek, pp. 115-16 en T. G. Pinches, "Babel, Babylon", in International Standard Bible Encyclopedia, 1: 350. Vir 'n kaart van Babilon in die sesde eeu v.G.J., sien D. J. Wiseman, 'Babylon', in Die New Bible Dictionary, pp. 117-20. Vir foto's en verdere besonderhede, sien R. K. Harrison, 'Babylon', in Die Zondervan Pictorial Bible Dictionary, pp. 89-93.
268 Vgl. Montgomery, bl. 253, met verwysing na Koldewey, Das wieder erstehende Babilon en E. G. Kraeling, Rand McNally Bible Atlas, bl. 327.
271 F. Rosenthal, 'N Grammatika van Bybelse Aramees, bl. 71.
272 R. H. Charles, Die boek Daniël, pp. 57-59 vgl. Keil, pp. 184-85.
275 Arthur Jeffery, "The Book of Daniel, Introduction and Exegesis," in Die tolk se Bybel, 6:426.
276 G. R. King, Daniel, bl. 148.
278 Daar is 'n opvallend noue parallel met die taal van 5:23 in die 'Gebed van Nabonidus' wat in Qumran-grot 4 gevind word: Sien J. T. Milik, pp. 407-15.
279 Uiteindelik aanvaar selfs die kritici óf die interpretasie van Daniël (myne, "Genommer" tekel, "Geweeg" peres, "Verdeel") of die leesstuk, "'n mane, 'n maanhout, 'n sikkel en 'n halwe maanhaar," sien uiteensetting.
282 Sedert Prince, wat sy kommentaar in 1899 geskryf het, het baie ander die voorstel van Clermont-Ganneau gevolg (Tydskrif Asiatique) 1886, dat die inskripsie 'n string gewigname bevat. E. G. Kraeling ("Die handskrif op die muur", Tydskrif vir Bybelse letterkunde 63 : 11-18) met die veronderstelling dat vyf konings in die vooruitsig is-d.w.s. mene word twee keer gegee en die upharsin gelyk aan twee halfminas — dui daarop dat die vyf konings wat Nebukadnesar volg, bedoel was, naamlik Evil-Merodach, Neriglissar, Labashi-Marduk, Nabonidus en Belsasar. D. N. Freedman ("Gebed van Nabonidus," Bulletin van die American Schools of Oriental Research 145 : 32) identifiseer die drie konings as Nebukadnesar, Nabonidus en Belsasar. Freedman noem H. Louis Ginsberg (Studies in Daniel, pp. 24-26) as die mening dat slegs na drie konings verwys word, naamlik Nebukadnesar, Evil-Merodach en Belsasar.