Nuuskommentaar: Weg met pessimisme, nou gaan ons doen!Suid-Afrika is nou by ’n kruispunt en mense vra of daar ’n toekoms vir ons kinders in die land is. Mense soek nie eensin-antwoorde nie. So het Flip Buys vroeër die week opgemerk tydens die Solidariteit-kongres in Centurion. Solidariteit gaan ’n dringende spitsberaad belê om te help om behoorlike antwoorde vir ons tyd te kry. Die spitsberaad oor die krisis in Suid-Afrika word op 5 Mei aangebied. Werkbare planne, energie en hoop gaan tydens die spitsberaad ontwikkel word. Dit gaan ’n massa doenskrum wees en nie net ’n dinkskrum nie. Die registrasieproses vir dié dringende spitsberaad sal binnekort open en meer besonderhede sal later verskaf word. Die feit is, Suid-Afrikaners, onder wie baie Afrikaanssprekendes, vra deurlopend op sosiale media wat gedoen word, en wil nie meer net hoor van planne en nogmaals planne nie. Die gees van planne-futuliteit met die regering kook gereeld in selfs gewelddadige aksies oor, maar ook ander organisasies soos Solidariteit kom gereeld onder skoot vir strategieë en tienpunt-planne wat “niks” oplewer nie. Mense wil nou resultate sien. In hul frustrasie wend hulle hul dikwels tot groot steun vir aktiviste wat ’n mengsel van sukses en verset tot gevolg het, en dikwels baie verantwoordelike planne en die uitvoering daarvan in die voet skiet. Kortom, enigiets wat soos stagnasie lyk, word as “niks” getipeer omdat dit nie kers vashou vir die tempo waarteen dinge dikwels agteruit boer nie. Die onlangse aangekondigde taalplan van die Suid-Afrikaanse Ruimteagentskap (Sansa) waarvolgens Afrikaans uitgesluit, maar Zoeloe en Pedi ingesluit word, blyk net die oortjies van die seekoei te wees. En interessant genoeg, hieroor raas en blaas die aktiviste nie. Maar daar is verskillende redes waarom instansies wat wel deeglik iets doen, waaronder die Solidariteit Bbeweging, gereeld daarvan beskuldig word dat hulle “niks” in die praktyk doen nie. Een daarvan is ’n moedswilligheid waardeur die organisasies betrokke verdag gemaak word – hetsy van links of van regs. Ook hiervan kan instansies wat deel is van die Solidariteit Beweging en kultuurorganiesies getuig – hoe hulle al te dikwels in die sosiale media met die teerkwas bygedam word. Daar is baie mense wat bloot die nuus “misgeloop” het oor wat gedoen is, of wat dit skynbaar vergeet het en nou kritiseer oor die “niksdoen.” Oplaas is daar diegene wat glo dat niks gedoen word nie omdat hulle nie daagliks sigbaar groot dinge sien gebeur nie. Die proses waardeur Solidariteit se saak teen die DKD verloop, is ’n goeie voorbeeld. Terwyl een groep meen “niks” word deur die howe uitgerig nie (en gerieflik “vergeet” word dat Solidariteit gister ’n interdik teen die EFF oor die beskadiging van beelde gekry het), word kritiek van die ander kant uitgespreek dat Solidariteit “te maklik oor alles hof toe hardloop” in plaas daarvan om meer paaiende dialoog in te span. En natuurlik is daar die “probleem” dat dit wat as suksesvolle planne opleef, dikwels maar die herstel is na die posisie waar dit in elk geval veronderstel was om te wees. Omdat ons aan strate sonder slaggate gewoond was, val die gehawende strate ons op. Gryp ’n instansie in en die straat is slaggatvry, vergeet ons gou dat dit ekstra werk en moeite was om dit so te kry, want dinge is nou weer normaal. Dit is al gesê dat dit makliker is vir ’n enkeling om ’n trop wilde tarentale in ’n kampie in te jaag as om die Afrikaner oor ’n saak te laat saamtrek. Nou kom die doen-ding. Die sukses van die beraad gaan nie net deur die beraad self bepaal word nie, maar deur die vertroue wat die afloop van die beraad by die publiek landwyd gaan inboesem. Dit verg weer behoorlike kommunikasie, en nie erg gedokterde beriggewing wat sake krom en skeef voorstel nie. En ongelukkig is daar die kwaadwilliges wat dit gaan probeer doen. Die groot toets kom egter: Diegene wat so opeis “dat nie net gepraat word nie, maar gedoen word” moet dan ook bereid wees om die hande uit die moue te steek en te doen. Daar is egter ’n sekere omgewing waarbinne gedoen moet word. Binne ’n strategiese omgewing is elkeen se rol soos dié van ’n ratjie, wat in pas met die ander ratjies moet funksioneer. Raak net een ratjie die kluts kwyt, kan hy die omvattende strategie ontsaglike skade berokken. Die tweede is dat ’n strategie moet kennis neem van al die kontraproduktiewe energie in sy omgewing, en dit doeltreffend moet kan neutraliseer. Derdens funksioneer ’n strategie op sy beste as die individuele talente optimaal benut en met die geheel gesinchroniseer word. Maar dan moet hierdie individuele talente die hande opsteek en betrokke raak, anders is dit soos die lamp wat onder die bed ingedruk word en geen lig verskaf nie. Moenie die beste stuurlui wees wat aan wal staan nie. Moenie die brandewyn-en-Coke ref in die pawiljoen of die gemakstoel voor die TV wees wat beter as die idioot van ’n ref op die veld weet wat aangaan nie. Kom self nugter en fiks op die veld en wys wat in jou steek. Ons is dit aan ons kinders verskuldig.