Dit is sekerlike die maklike – nee, die fasiele – opsie om jou te berus in die skuldideologie wat van bo af deur al die oud-Broederbonders, die “verligtes” waarteen Chris Louw fulmineer, die propagandiste van die staat, die internasionale media, ens., aan ons opgedring word. Volgens hulle behoort ons ons in ons skuld te berus, en ons eie politieke en intellektuele magteloosheid te aanvaar. Om nie wakker te word uit die nagmerrie nie, is dus die aangewese weg.
Dog net as ‘n mens wegsluimer en jou lyf so ruk-ruk as al die onaangename skelwoorde waarmee jy as misdadiger teen die mensdom uitgekryt word op jou reën, gee die geskiedenis jou daardie spreekwoordelike skop op die sitvlak. Jy kom agter dat jy vandag hoegenaamd nie in ‘n veelrassige utopie leef soos wat almal sê nie. Jy begin ‘n paar ou koerante en boeke – selfs geskiedenisboeke – lees en jy kom agter dat, ja, die hele ding nie so eenvoudig is as wat dit aan jou voorgehou word nie. Jy waag dit selfs om te sê dat apartheid geen misdaad teen die mensdom was nie. Onmiddellik word jy uitgekryt as ‘n ketter, ‘n rassis, ‘n regse, maar jy laat jou nie van stryk bring nie. Intuïtief streef jy na wakkerheid, want die nagmerrie waarin jy jou bevind word al hoe ondraagliker.
Wat ek nou hier gaan sê, sal waarskynlik deur sommige geïnterpreteer of wangeïnterpreteer word as ‘n apologie vir apartheid. Montesqieu, meen ek, het gesê dat ‘n skrywer die slegte gewete van sy tyd behoort te wees. As ‘n mens na die geskiedenis van halsstarrige skrywers in Afrikaans kyk, van Eugène Marais wat deur Paul Kruger verbied is om sittings van die Volksraad by te woon, regdeur tot by die Sestigers wat deur die bank kritiek gelewer het op die kleinlike apartheidsmaatreëls van destyds, dan is dit duidelik dat die Afrikaanse tradisie ten minste ewe veel ruimte bied vir dit wat Nietzsche “ontydgenootlike denke” genoem het.
Vir die ontydgenootlike denker, vir die nugtere ontleder van die Suid-Afrikaanse geskiedenis, gaan die argumente van die pro-skuldfaksie, van mense soos Antjie Krog en Carl Niehaus en hul abortiewe Tuiste-vir-almal-veldtog, eenvoudig nie op nie. ‘n Onbevange kyk na ons verlede en na apartheid lewer ‘n heel ander prentjie op as die een wat gewoonlik in sulke emosionele – nee, histeriese – terme geskilder word.
Dr. Roodt is ook besig om vir die nuwe Afrikaanse taalbeweging ‘n diep verleentheid en ‘n meulsteen om die nek te word. Die Groep van 63 is bewus daarvan dat hardnekkige gerugte die rondte doen dat dr. Roodt steeds ‘n lid van die Groep is. Die Groep wil dit onomwonde stel dat daar geen waarheid in hierdie gerugte steek nie. Dr. Roodt het hom binne drie dae na die stigting van die Groep in Mei 2000 met groot geskal aan die Groep onttrek. Sy optrede was sprekend van sy sigbare pogings om sy egoïstiese belange in die nuwe taalbeweging te bevorder.
Die Groep van 63 het groot waardering vir die bydrae wat die KKNK tot versoening en veeltaligheid deur middel van Afrikaans tot Suid-Afrika maak en die Groep hoop dat die KKNK hom nie deur dr. Roodt se optrede van stryk sal laat bring nie.