Meanderinge van 'n ysbeer: 03/2015
Die Mama van 14de Laan
By die brug het ek haar eens gewaar
Haar ronderand hoed weer die Afrika oggendson
Hier in my motor is ek lugverkoel
Sy kom nader; haar gesig 'n informasiebron
Elke dag is ek hier by die rooi lig
Ek kyk vir motors wat wag
Ek kyk hoe die motors ry.
Op aalmoese is ek aangewese
’n Vyf rand hier, ’n piesang daar
My lyf voel oud, lank kan ek nie staan.
Tog sal ek enige werk doen as ek kan kry.
Vanaand slaap ek tussen Egoli se beton
My bed in Jeppe straat
My huis van karton.
Ek droom nie van more nie
Wie weet of ék dit ooit sal sien
Ek’s die mama van 14de Laan.
God bless you, meneer.
Haar woorde is dankbaar
Die hoop in haar oë dolleeg
Elke dag verweer haar gebroke selfbeeld
Wie kan haar verwagtiging van more verpleeg?
Vryheid het gekom; leë beloftes is gemaak
Waar het dit haar gelaat?
Geen werk, g'n huis of pensioen
Wat dink sy van my waar ek met haar praat?
Sy staan soos die leed in belediging
Transformasie se vergete vlees
Wanneer my weë dié weg weer mag kruis
Waar sal hierdie mama dan wees?
Labels: afrikaans, digkuns, poësie