9 verskillende soorte en variëteite boontjies: krullerige, groenbone, aspersies - Versamelings
Die geskiedenis van bone is amper 7 duisend jaar oud. Dit behoort tot die peulgewasfamilie, meer as 250 spesies is tans bekend, maar meestal word ongeveer 20 gebruik, wat die klim insluit. Die kultuur het sy ryke geskiedenis te danke aan 'n ewe ryk, baie nuttige samestelling: 'n volledige stel vitamiene, 'n groot verskeidenheid mikro- en makro-elemente, vesel, koolhidrate, vette, pektien en 'n plantaardige proteïen wat so nodig is vir 'n persoon. dit is die tweede plek vir vleis! Watter soort bone leer ons uit die artikel?
Daar is baie verskillende soorte en variëteite van hierdie gewas, maar daar is algemene reëls vir verbouing en versorging. Enige soorte boontjies is termofiel, daarom moet sade in die eerste helfte van Mei geplant word, wanneer die grond tot 12-14 grade warm word. Vir 'n vinniger ontkieming word aanbeveel om die sade oornag in water te week, en net voor saai - vir 5 minute in 'n boorsuuroplossing. Dit sal saailinge versterk, die gewasproduktiwiteit verhoog.
Peulgewasse het die vermoë om die grond met stikstof te versadig - nodulebakterieë haal dit uit die lug, dus is die plant 'n goeie voorloper vir baie groentegewasse in die tuin.
Hierdie spesie lyk soos klein bossies tot 60 cm hoog. Dit kan groei in die skadu van hoë bome, tussen aalbessies, kruisbessies, maar u kan nie te veel skadu nie - dit sal die opbrengs beïnvloed. Plantdiepte - nie meer as 2 cm nie, anders sterf die sade selfs tydens die swelling in die grond. Die plant hou van grond wat met humus bevrug is, en reageer goed op voeding met voedingstowwe. Dit kan redelik dig geplant word - rye op 'n afstand van 30 cm, tussen sade - 4-5 cm.
Bosbone benodig dubbele helling vir groter stabiliteit. Van die oomblik van opkoms tot die rypwording van die sagte groenbone duur dit ongeveer 55 dae. Peule, eetbaar, baie fyn van smaak, veselloos, veral in suikervariëteite.
Tou of groen
Italianers was die eerstes wat agtergekom het hoe om onryp peule van Europeërs vir voedsel te gebruik. Geregte gemaak van groen of geel Franse boontjies het 'n verrassende fyn smaak, baie lae kalorie-inhoud - slegs 25 kcal / 100 g produk, ryk aan vitamiene en mikro-elemente (meer as in korrels), hoewel die proteïeninhoud minder is as droë korrels. Groenbone lewer uitstekende opbrengste... Die voordele daarvan vir die liggaam is ook moeilik om te oorskat:
help om die spysvertering te verbeter;
'n hoë vlak van swaelinhoud het 'n voorkomende effek in die geval van aansteeklike dermsiektes;
vesel, proteïene, koolhidrate, spoorelemente het 'n gunstige uitwerking op die liggaamstoestand, en verbeter veral die struktuur van hare en vel.
Eintlik kan alle soorte bone in bos- en krulbone verdeel word. Laasgenoemde het veral baie variëteite.
Die volgende kenmerke is algemeen vir hulle:
pretensieloosheid en hoë groeikoers, wat dit moontlik maak om te blom en vrugte te dra vanaf middel Junie tot die aanvang van koue weer;
verskeidenheid vorms en kleure van bloeiwyses, peule, korrels;
grondverryking met stikstof.
As u die peule gedurende die somer gereeld versamel, stimuleer die vorming van nuwe eierstokke. Met 'n klein ruimte beset, bied die krullerige spesies van hierdie kultuur 'n uitstekende oes, as dit betyds vasgebind is, verrig dit 'n dekoratiewe funksie, sodat dit naby 'n heining, 'n tuinhuis, onder 'n balkon geplant kan word. Groeitoestande en nuttige eienskappe is dieselfde as in ander soorte kultuur.
Aspersies of groente
Dit is 'n relatief onlangs geteelde verskeidenheid bone wat uitsluitlik in groen (onryp) vorm gebruik word. Die peule is groen of geel (afhangend van die variëteit), dun, 12-15 cm lank, baie fyn, sappig, suikervleis, sonder growwe vesels. Die bosse is laag - van 30 tot 70 cm, kompak, maar ondanks die grootte van die plant lewer dit tot 1 kg bone per seisoen.
Alle soorte boontjies word gewoonlik in suiker- en semi-suikerbone verdeel. Suikerpeule is bedoel vir die eet van peule, met 'n sirkelvormige dwarsdeursnee gevul met 'n geleiagtige stof. Die semi-suikerpeule is platter, die jellie is baie kleiner as die vorige. Sulke variëteite is universeel: beide peule en graan is geskik vir verbruik.
Om die hele somer 'n goeie oes te hê, moet u verskillende variëteite plant, met inagneming van hul rypwordvoorwaardes - van vroeë rypwording (65 dae vanaf ontkieming tot tegniese rypwording) tot laat (100 dae). Klein bossies het nie rekwisiete nodig nie, is bestand teen koue en vroeë rypwording.
Benewens die gewone groen- en geelgroen bone, het plante met donkerpers peule goed in die tuine geskiet: Bluhilda-variëteit (Duitsland), Violet King (Oostenryk), ens. Aanvanklik het die ovarium van wingerde die gewone groen kleur, maar as die peule 'n lengte van 10 cm bereik, verander die kleur onmiddellik na pers.
As u hierdie twee variëteite vergelyk, is die peule van Bluhilda meer vlesig, maar voordat dit ryp word, verskyn die kleppe grof en vesels. Beige korrels, olierig, baie sag en smaaklik, kook vinnig. Die bone van die Purple King is plat, minder vlesig, maar sonder perkamentlaag, is dit nie minderwaardig as die eerstes nie. Tydens die kookproses verander hulle van kleur na groen.
Hulling-variëteite word uitsluitlik gekweek vir die produksie van korrels, hoewel dit dikwels redelik laat ryp word.
In sentraal-Rusland word die korrels van sulke variëteite byvoorbeeld nie ryp nie, en het die peule, selfs in die vroeë stadiums van rypwording, 'n digte veselagtige struktuur wat nie geskik is vir menslike gebruik nie.
Maar natuurlik, as u dit in 'n warm klimaatsone verbou, kan u 'n uitstekende oes kry van baie voedsaam, ryk aan vitamiene en minerale, met 'n hoë proteïeninhoud.
Die mees algemene variëteite: Ballada, Rubin, Zolotistaya, Varvara, Generous, ens. Hulle word gewaardeer vir hul hoë opbrengs en smaak.
Watter kleur het bone?
Die korrels van sulke bone het 'n melkwit kleur, 'n stewige struktuur. Die grootste voordeel van witbone is die hoë proteïeninhoud - 20%. Wat die voordele vir die liggaam betref, is dit slegs vergelykbaar met beesvleisproteïene, en boonop is dit sonder diervet, wat dit moeilik maak om so 'n belangrike stof vir mense te assimileer.
verwyder gifstowwe en gifstowwe;
verminder die vlak van slegte cholesterol in die bloed;
het 'n gunstige uitwerking op die kardiovaskulêre stelsel;
kan tydens diëte gebruik word, aangesien dit versadig is met nuttige stowwe met 'n lae kalorie-inhoud (120 kcal / 100 g).
Rooi korrels bevat min kalorieë (94 kcal), bevat 'n groot hoeveelheid vitamiene B6, B12, B1, A, C, E, PP, aminosure, lysien, arginien, magnesium, kalsium, yster, koper, sink, ens. As gevolg van so 'n ryk chemiese samestelling, het rooibone 'n gunstige uitwerking op die werking van baie organe en stelsels van die menslike liggaam. senuweeagtig, bloedsomloop, spysverteringskanaal, versterk die immuunstelsel, verbeter die toestand van hare, tande, vel.
Die voordele van swart korrels word verhoog deur die nog groter konsentrasie van al die bestanddele waaruit die samestelling bestaan.
Hoe ryker die kleur van die bone is, hoe meer voedingstowwe bevat dit.
Swart korrels kom meestal voor in Latyns-Amerikaanse geregte en is soet en rokerig. Swartbone is die rykste aan chemiese samestelling; wat voedingswaarde en medisinale waarde betref, is dit die eerste plek onder die produkte van plantaardige oorsprong. Dit is voldoende om te sê dat swartbone die nuttigste voedsel is om kanker en diabetes te voorkom.
Soos u kan sien, kan die voordele van hierdie produk beswaarlik oorskat word. Eet boontjies minstens twee keer per week in verskillende vorme - slaaie, eerste, tweede gang, ens. - sal beslis 'n gunstige uitwerking op u liggaam hê. Selfs na buite sal dit opvallend word - fluweelvel, blink hare, pragtige naels word gereeld voorsien van bone in die algemeen en veral swartbone.
Dekoratiewe krulbone en die verbouing daarvan uit sade (met foto)
Groente- en kruidagtige gewasse is 'n onuitputlike bron van inspirasie vir die versiering van 'n agterplaas vir tuiniers. Hulle het 'n verskeidenheid vorms en kleure, pas maklik in die landskapontwerp en is nie grillerig in die alledaagse sorg nie. Sulke eetbare skoonheid kan ook praktiese voordele in die vorm van 'n ryk oes meebring. Dekoratiewe krulbone, rooi en pers, word gebruik vir enkel- en groepaanplantings langs heinings en spesiale traliewerk. Dit vind ook 'n plek in die versiering van balkonne en loggia's. Krullerige sierbone is 'n rykdom en verskeidenheid variëteite, soorte, kleure. Ons sal later in die artikel daaroor praat om dit van sade te kweek, maar kyk vir eers na die gewildste variëteite op die foto:
Botanies is boontjies 'n peulgewasgroente. Die familie bevat ongeveer honderd biologiese spesies en 'n groot aantal variëteitsvariëteite. Daarbenewens behoort sommige soorte ertjies ook tot die bone, verkeerdelik as gevolg van eksterne ooreenkoms wat aan hierdie familie toegeskryf word.
Meestal word bone vir kulinêre doeleindes verbou, maar daar is 'n paar dosyne spesies wat dekoratiewe waarde het. Die belangrikste komponent van bone, uit 'n kulinêre oogpunt, is hul plantaardige proteïen. Die bone word bone genoem.
In sommige bronne word bone genoem sade van plante van die peulgewasfamilie, wat uit die peule onttrek word. In ander, die hele peul met sade. In hierdie artikel word daar direk na sade verwys as bone.
Afhangend van die interne struktuur van die peul, word die hele reeks verteenwoordigers van hierdie kultuur in 3 groot subgroepe verdeel:
suiker of aspersies, met 'n baie dun laag perkament of heeltemal sonder dit
semi-suiker, waarin hierdie laag onderontwikkel is
dop of korrel met 'n dik en growwe perkamentlaag.
Dit is 'n baie rowwe verdeling, maar dit stel u in staat om vinnig en pragmaties te bepaal vir watter doeleindes hierdie of daardie variëteit geskik is. Aspergesuikerbone word byvoorbeeld saam met die peul geëet, en selfs die beste soorte beskuitbone kan nie hierdie eienskap hê nie, aangesien die peule te taai en ongeskik is vir voedsel.
Boontjiesoorte verskil in 'n wye verskeidenheid eienskappe. En die saak is nie beperk tot een kleur of smaak nie. Hulle kan verskillende rypwordperiodes en groeitoestande hê. Spesies kan verskillende voedingswaardes en verhoudings van proteïene, vette en koolhidrate hê. Die versameling, opberging en voorbereiding kan ook aansienlik wissel.
Die verdeling van groentebone in variëteite kan baie arbitrêr wees. Dikwels kan dieselfde subspesie met verskillende kleure soms as heeltemal anders geklassifiseer word. Sulke vrae is egter min vir die gemiddelde verbruiker of tuinier bekommerd, en dit is uitsluitlik vir telers van belang. Hieronder is 'n beskrywing van die verskillende soorte boontjies en die kenmerke daarvan word kortliks gelys.
As u die aanbevelings vir die verbouing van gewasse nakom, kan u 'n pakhuis met spoorelemente, vitamiene en minerale kry sonder om u terrein te verlaat.
Voordat u saad saai, moet dit uitgesorteer word, met trae, leë, beskadigde bome. Die gewig van die bone word bepaal deur in soutwater te week - onbruikbare eksemplare sal na die oppervlak dryf. Dit word aanbeveel om die saad 6 uur in warm water te hou, 20 minute in 'n mangaanoplossing en 2 uur in 'n oplossing van houtas. Dan word die boontjies gewas, effens geventileer en dan eers in klam grond geplant. Behandeling met swamdoders onmiddellik voor plant of op kort termyn in 'n oplossing van boorsuur + ammonium is verbode om die voorkoms van die wortelkalander te voorkom.
Saaibone word in die grond uitgevoer, opgewarm tot 12 grade, tot 'n diepte van 10 cm. Die lugtemperatuur moet gedurende die dag nie onder +15 grade daal nie, en die bedreiging van nagtelike ryp het verbygegaan. Hitte-liefdevolle klimvariëteite word 'n week later as bos geplant. Die presiese datum word bepaal deur die klimaatstoestande in die streek.
Die groenteplant groei suksesvol as u kunsmatige verkorting van beligting reël deur die rante met 'n ondeursigtige materiaal te bedek. Vanweë die kort dagligure (tot 12 uur) vind vrugte vinniger plaas, en verhoog die opbrengs. Dit is belangrik om hierdie aanbevelings aan die begin van die groeiseisoen te volg.
Baie moderne variëteite van huishoudelike keuse is neutraal tot die lengte van daglig.
Die beste soorte boontjies vir oop grond met 'n foto en 'n naam
Telers uit verskillende lande het baie soorte boontjies ontwikkel. Hulle verskil van mekaar in hoogte, vorm van bosse, kleur, grootte van vrugte. Die rypwordtyd neem voortdurend af. Tuiniers kan uit 'n groot aantal basters die verskeidenheid kies wat hulle in alle opsigte sal bevredig.
Daar is baie soorte boontjies, dit verskil in die vorm van die bosse en die kleur van die korrels, maar in een is dit identies - slegs ryp bone word geëet.
Hierdie groep plante bestaan ​​uit verskillende soorte boontjies wat in kleur verskil, maar nie in die vorm van die bone nie. Hulle lyk almal soos 'n menslike nier. Die saadjies is deur Spaanse handelaars uit Peru na Europa gebring. Kultuur behoort tot die algemene spesie. Dit word hoog aangeskryf vir sy hoë proteïeninhoud, goeie graansmaak.
Pinto bone (bont)
Dit verskil van ander spesies in die oorspronklike kleur van peulgewasse. Op 'n ligte pienk agtergrond is daar vlekke van verskillende donkerder kolle. Land van herkoms - Spanje. Gewild in Latyns-Amerika en die VSA. Dit word hoog aangeskryf vir sy uitstekende smaak en hoë proteïen- en aminosuurinhoud. Word gebruik in dieetkos. Gaarmaaktyd - tot 1,5 uur.
Halfafskilferende plant met dun wingerdstokke tot 2 m lank. Bosvorms met krulblare word ook gekweek. Het 'n hoë mate van droogtebestandheid. Boontjiepeule het 'n perkamentlaag. Die korrelgrootte bereik slegs 5-10 mm. Wat proteïeninhoud en nuttige mikro-elemente betref, is dit minderwaardig as ander variëteite.
Verwys na variëteite van vroeë rypwording. Die bossies is kompak, tot 60 cm hoog. Die peule se gemiddelde lengte is 15 cm. Die korrels is wit met 'n donker patroon in die vorm van 'n voëlvleuel. Die plant is termofiel, geskik om in warm klimaat of in kweekhuise te groei. Saad word op oop beddings geplant by 'n temperatuur wat nie laer as 14-15 ° C is nie.
Die groeiseisoen van die variëteit is tot 100 dae. Die bosse is laag, van 45 tot 60 cm, nie vatbaar nie, bestand teen droogte en sommige virale en swamsiektes: bakteriose, antraknose. Peule is reguit tot 15 cm lank. Die kleur van die korrels is bruin, wat herinner aan die kleur van sjokolade. Bone bevat tot 25% proteïen en spoorelemente: magnesium, yster, kalium.
Die hoogte van die bos is nie meer as 35 cm nie. Verwys na die graansoorte. Die binnekant van die kleppe is bedek met 'n perkamentlaag. Die kleur van die korrels is tweekleurig: wit is die hoofkleur, bo-op is daar 'n helderrooi vlek in die vorm van 'n pet. Die variëteit is mid-seisoen, die groeiseisoen tot die markrypheid is ongeveer 110 dae.
'N Krullerige plant met wingerdstokke tot 4 meter lank, wat ondersteuning benodig. Die peule is groot (15-18 cm) met 3-4 witbone.
Rypweerstand is laag, die lugtemperatuur vir ontkieming moet minstens 12 ° C wees.
Die variëteit word gewaardeer vir die hoë proteïeninhoud en spoorelemente wat nodig is vir mense. Word gebruik vir kook vir die bereiding van dieetmaaltye.
Die variëteit is bestand teen lae temperature, ontkiem selfs by + 8 ° C. Die bosse is laag, tot 50-60 cm. Die groeiseisoen is kort, vanaf die opkoms van saailinge tot die rypwording van die eerste vrugte, duur daar nie meer as 60 dae nie. Die korrels is rooi met wit kolle en het 'n aangename smaak. Dit word gebruik om dieetmaaltye voor te berei.
Die bosse is ondermaat, tot 60 cm hoog, en die blare is driehoekig of afgerond. Die kleur van die korrels is rooi met wit strepe. Die variëteit is bestand teen lae temperature, maar verdra nie droogte nie. Die opbrengs is hoog - 25 kg / ha. Het uitstekende smaak.
Die plant word gekweek as 'n laaggroeiende bos tot 45 cm hoog. Slegs korrels van die oorspronklike gevlekte kleur word geëet. Hulle het twee primêre kleure - swart en wit in die vorm van kolle van verskillende vorms.
Hierdie groep plante bevat suiker- en halfsuikervariëteite bosse of klimvariëteite. Hul vrugte word in die vroeë stadiums van rypwording uit die bosse geoes, hulle word geëet met peule en korrel melkrypheid.
Hierdie variëteit word gekweek in die vorm van lae bosse met geel peule. Die grootte van die vrugte is 10 cm, die aantal korrels daarin is ongeveer 8 stukke. Die vrugte word geoes en geëet in die vroegste stadiums van rypwording, wanneer dit sag en sappig van smaak is. In hierdie stadium bevat die peule baie voedingstowwe. Hulle kan rou geëet of gestoof word.
Hierdie variëteit kan toegeskryf word aan aspersies sowel as graansoorte boontjies. In die stadium van "melkagtige" rypheid word peule en korrels geëet. Op volle volwassenheid kan slegs bone geëet word.
Hierdie plant, of liewer een van sy variëteite, is inheems aan Asië. Die belangrikste morfologiese aanwysers vir alle variëteite is lang stingels tot 4-5 meter en lang slangagtige peule.
In sommige gevalle word bosvormige variëteite verbou: Mash, Katyang, Koreaanse bone, Azuki. Bosse met klein wingerde - Macaretti en Darla variëteite.
Variëteite van latere rypwordperiodes is krullerige of siervorme: gravin, Chinees, Japannees, swart met lang vrugte.
Kenmerke en variëteite van bosbone
Die wimpers van bosbone kan tot vyf meter lank wees. Omheinings word met sulke wingerdstokke gedraai, dit is toegelaat op die mure van huise, buitegeboue, arbors en pergola's. Maar u kan u beperk tot gewone rekwisiete met 'n slingervel aan die einde, die hoogte van sulke steune moet ongeveer twee meter wees.
Die eienaardighede van groeiende bosvariëteite sluit in:
Die behoefte om plante vas te bind.
Bone hou van warmte en word dus einde Mei of vroeg in Junie in die grond gesaai wanneer die rypgevaar verdwyn.
Die vegetatiewe periode van peulgewasse is 60 tot 90 dae, afhangende van die variëteit. Klimboontjies kan tot die herfsryp geoes word, aangesien die vrugperiode van hierdie gewas verleng is.
Die moontlikheid om 'n klimbos te plant naby vrugte- of tuinbome. So 'n woonbuurt sal selfs jong bome op geen manier benadeel nie, want die wortels van bone laat, soos u weet, stikstof in die grond vry, wat vir die meeste plante nodig is vir normale ontwikkeling.
Skep skaduwee met peulgewasbossies.
Lang plante hou nie van trekke en wind wat hul wimpers kan breek nie. Daarom is dit nodig om klimbosse te plant op plekke wat beskerm word teen sterk wind.
Afhangend van die vorm waarin die boontjies geëet word, word die variëteite van hierdie kultuur verdeel in:
Aspersies word saam met die peule geëet. Sulke variëteite word ook suikervariëteite genoem. Die saadkapsule van hierdie bone is sag, sonder harde perkamentmure tussen die korrels. Oesrype boontjies word geoes wanneer die peule sag en sag is. Na volle rypwording word die bone in die peul dieselfde as dié van die graansoorte, net kleiner.
Semi-suikersoorte het sagte peule as dit onryp is. Maar as u die boontjies 'n bietjie uit die oog verloor en die aspersies op die verkeerde tyd pluk, word die saadpeule net so taai soos dié van die graansoorte. In hierdie geval kan die bone op dieselfde manier geëet word as gewone bone.
Graansoorte word ook skulpvariëteite genoem, omdat die peule geskil word om ryp bone daaruit te haal. Sulke bone word gekook, en die vrugte moet vir minstens twee uur lank gekook word.
U kan een van drie soorte boontjies op klimbosse kweek: beide peule en boontjies groei goed hier. Dit bly net om 'n goeie verskeidenheid vrugtige wingerdstokke te kies.
Pers krulbos: hierdie nierboontjie verras met pers peule, dieselfde bone en selfs blare. Die bos blom ook in donker pers. Dit is beter om "Blauhilda" in 'n warm klimaat te verbou, vir sentraal Rusland is dit beter om 'n saailinge te kies of boontjies in verse te plant. Die rypwordperiode wissel van 90 tot 110 dae, dus kan bone in 'n kort somer eenvoudig nie ryp word nie.
Die bosse begin baie vinnig blom, hulle blom gaan voort tot die herfskoue. Daarom is daar altyd vars peule op die boontjiebosse - dit dra die hele seisoen vrugte.
Die variëteit word as aspersies beskou, die lengte van die peule bereik 23 cm. Vars peule is pers gekleur, maar na kook word dit groen. As dit nie betyds geoes word nie, kan aspersies 'n bietjie taai word. In hierdie geval kan u die bone self eet, want dit is ook baie lekker - groot, olierig, beige.
Die basis vir "Blauhilda" moet solied wees, want die bosse bereik 'n lengte van drie tot vier meter, het baie kragtige lote met baie vrugte. Hierdie plant sal 'n uitstekende versiering vir die tuin en groentetuin wees.
Hierdie variëteit word ook vuurrooi bone genoem. Die bosse van hierdie boontjies lyk baie indrukwekkend: dun swepe, tot vier meter lank, met baie klein helder skarlakenrooi blommetjies.
In Rusland kom hierdie variëteit meer voor as ander, omdat dit baie pretensieloos is. Die enigste ding waarvoor die "Wenner" bang is, is ryp, selfs met geringe ryp sterf die plant.
Die boontjies van hierdie boontjies word as voedsel gebruik; hulle is in 'n ligte pers kleur met swart vlekke geverf. Daar is verskillende variëteite van die variëteit, hulle blom almal in verskillende skakerings en het bone van verskillende kleure.
Boontjiepeule van die Pobeditel-verskeidenheid kan ook geëet word. Maar voor dit moet hulle gekook word, soos die boontjies. Die feit is dat boontjies gifstowwe bevat, en wanneer dit gaar word, word dit vinnig geneutraliseer.
Die smaak van boontjies is gemiddeld, daarom word dit meestal vir dekoratiewe doeleindes gekweek.
Hierdie klimbos is nie baie lank nie - sy hoogte bereik 'n maksimum van 150 cm. Die plant is versier met groot donkerpers blomme. Die vrugte van die variëteit is peule, tot 15 cm lank, waarvan die vorm soos 'n buis lyk.
Die variëteit behoort tot die vroeë rypwording, aspersies kan reeds op die 55-60ste dag geëet word nadat die boontjies in die grond gesaai is. Bone word ook geëet, hulle is wit geverf en het 'n uitstekende smaak.
Die Purple Lady verskil van die Blauhilda-variëteit in meer sierlike lote en hoër opbrengste.
Die variëteit word as semi-suiker beskou - u kan aspersies en boontjies eet. Bone begin vrugte dra op die 65ste dag na plant, vrugte duur voort tot die eerste ryp.
Tuiniers hou van "Harmony" vir sy pretensieloosheid, goeie ontkieming en stabiele opbrengs. Boontjiepeule is goudkleurig, jy kan dit eet, en die boontjies self, wat wit gekleur is.
Van elke bos word 300-500 gram bone geoes. Die gewig van die wimpers is groot genoeg, daarom moet die wingerdstokke op betroubare steunpunte vasgemaak word, want hulle lengte is vier meter.
Bone is uniek in hierdie variëteit - hulle grootte is vyf tot ses keer die gemiddelde grootte van bone. Die variëteit behoort tot die afskilfering, dit word ook gekenmerk deur die uitstekende smaak van die vrugte, wat 'n baie fyn en dun skil het.
Die peule van hierdie boontjies word nie geëet nie - dit is te taai. Maar die bone kan by borsjt, lobio, geblikte of gestoofde gevoeg word - hulle het 'n unieke, baie fyn smaak.
Elke groen peul waarvan die lengte nie meer as 14 cm is nie, bevat slegs 3-5 bone. Die variëteit begin nie baie vroeg vrugte dra nie - op die 70ste dag nadat die saad in die grond gesaai is.
Die dekoratiewe eienskappe van die wingerdstokke is ook hoog - die lengte van die wimpers is ongeveer vier meter, die bosse is kragtig en sterk. Bone blom met sneeuwit blomme, waarmee die bos letterlik gestippel is.
Die vurige kleur van die bloeiwyses, die heerlike aspersies en die kragtige klimstok het die Italiaanse variëteit een van die gewildste in Rusland gemaak. Aan die begin van die groeiseisoen is boontjiepeule groen gekleur, het hulle 'n grootte van ongeveer 14 cm, plat. Na 'n geruime tyd verskyn 'n pragtige marmerpatroon op die peule, hulle raak bont. Elke boks bevat vier bone. Dit is beter om korrels in 'n onryp vorm te versamel, sodat dit sagter is, vinnig afgekook word en 'n effens neutagtige geur het. As dit heeltemal ryp is, ontwikkel die witbone ook 'n gevlekte patroon.
Dit word aanbeveel om "Berlotto" te eet solank die korrels eenvormig groen gekleur is. U kan die vrugte 60 dae na afklim oes. Nog vroeër kan u die peule van hierdie krulbone eet - dit is lekker in 'n onryp toestand totdat die groen kleur na 'n gespikkelde kleur verander.
Hierdie Asiatiese skoonheid is nogal grillerig en wispelturig, maar die bosse van hierdie plant kan 'n versiering van enige terrein word. Bone is 'n subspesie van aspersies en het 'n baie hoë opbrengs.
Die gemiddelde peul van "Vigna" is een meter lank. Klimbosse word drie meter hoog. Die plant blom net snags, die blomme is in 'n pers kleur geverf. Bedags word die blomme toegemaak en die kleur na geelbruin verander.
Ongeveer 200 bone kan uit elke boontjiebos geoes word. U kan aspersies en die boontjies self eet, wat wit gekleur is. U kan die vrugte van "Vigna" maklik aan die donker vlek aan die kant van die bone herken.
Hierdie boontjies word as aspersies geklassifiseer, hul peule bereik 'n lengte van 25 cm, geverf in 'n geel-goue kleur. Die variëteit word as vroegryp beskou, die vrugte word ryp op die 60ste dag na plant.
U moet onryp peule en Golden Nectar-bone eet voordat dit te taai word.
In Indië word die vrugte van hierdie variëteit, wat 'n verskeidenheid "Vigna" is, geëet en as 'n lekkerny beskou. Terwyl in Rusland hierdie bone nog net vir dekoratiewe doeleindes gekweek word. Sommige tuiniers voer weliswaar die boontjies aan vee of gebruik dit as groen mis.
Afhangend van die variëteit, kan Dolichosa-wingerde pers, rooi of groen wees. Die swepe bereik 'n hoogte van vier meter. Boontjiebloeiwyses is nie net mooi nie, dit straal 'n fyn, aangename geur uit.
Die peule versier die wingerdstokke tot die eerste herfsryp, hulle is in verskillende skakerings gekleur, soos die blomme van "Dolichos" - dit hang af van die tipe boontjies.
Ons maak kennis met die soorte en variëteite groenbone deur foto's en beskrywings
Historici het die eerste vermelding van groenbone in Chinese geskrewe bronne gevind dateer uit die 2de millennium vC. Maar die oudste materiële artefakte is aan die ander kant van die wêreld gevind - in Suid-Amerika. Hier is boontjieplante gekweek deur die Inca- en die Asteke-stamme, soos blyk uit die versteende saad.
Italianers was die eerstes wat groenbone gekweek het. En toe gaan die mode vir geregte van dik sappige skouerblaaie na Frankryk en versprei dwarsdeur die Ou Wêreld.
Moderne taksonomie van boontjiesoorte
Dit is waar dat, as hartlike geregte van boontjies gou as voedsel vir die gewone mense beskou word, dan blyk peule met dik sappige mure en skaars gevormde sade voedsel vir die adel te wees. Die feit is dat die lemme baie kort sag gebly het, en dan, met die begin van die ontwikkeling en rypwording van sade, is die binneste oppervlak van die kleppe bedek met 'n harde perkamentlaag. Dit is nie altyd moontlik om melkrype bone met sagte peule uit die tuin te versamel nie.
Met verloop van tyd, toe nuwe variëteite verskyn, was daar 'n verdeling in:
suiker- of aspersieboontjies, wat glad nie die veselagtige oneetbare bedekking van die kleppe het nie, en die sade is eetbaar, maar klein
semi-suiker of veelsydige variëteite wat eers baie digte, smaaklike peule lewer, en dan 'n goeie saadopbrengs vorm
romp- of graansoorte, die hoofdoel van die kweek is om 'n oorvloed saad te verkry.
Volgens die vorm van plante word boontjies verdeel in bos en klim wanneer die variëteite geklassifiseer word.
Krullerige bone kan, afhangend van die variëteit, swepe tot 5 meter lank vorm, en daarom benodig hulle sterk stutte of tralies wanneer dit gekweek word.
Die aspersieboontjie wat op die foto getoon word, is 'n klimvariëteit wat moeisamer is om te onderhou en het nie so vroeg as die bosvariëteit ryp geword nie, maar die groeiseisoen is in hierdie geval langer, net soos die aantal peule van een plant.
Boonop is die plante uiters effektief en kan dit gebruik word as dekoratiewe boontjies vir die landskap van die mure van geboue, heinings en ander vertikale oppervlaktes.
Die lengte van die peule van gewone groenbone, wat meer algemeen voorkom in Europese en Russiese groentetuine, bereik slegs 6-20 cm en in elk daarvan word tot 3 tot 8 sade ryp.
In die peule van die Asiatiese koeiertjie kan tot etlike dosyn sade getel word en die skouerblaaie word tot 'n lengte van een meter.
Die kleur van groenbone, soos op die foto, is afhangend van die variëteit wit, geel, liggies of heldergroen, bont, pers en selfs amper swart. Dieselfde variëteit is in die kleur van sade wat teen die herfs in peule ryp word.
Hierdie klassifikasie geld vir die Amerikaanse geslag Phaseolus en die Asiatiese Vigna, hoewel die peule opvallend anders is.
Beskrywing en foto's van spesies en variëteite van groenbone
Saam met die eksterne ooreenkomste is daar egter baie verskille tussen die spesies en variëteite van Asiatiese en Amerikaanse groenbone. Die belangrikste ding is:
die lengte en struktuur van die peule, wat opvallend langer en dunner in die koerant is
volledige afwesigheid van 'n perkamentlaag aan die binnekant van die kleppe
eerder klein sade wat nie tydens die kook nodig is om te week nie.
Vandag is daar baie soorte groenbone regoor die wêreld, en die foto toon een van die mees geliefde in die Verenigde State.
Dit is Yardlong-bone, wat lank 'n gelyke plaasvervanger vir die gewone groenbone geword het en heerlike meterlange peule lewer.
So 'n kultuur kan peule nie net van tradisionele groen kleur produseer nie, maar ook bordeaux of pers. Rooi cowpea bone is nie minder gewild en interessant om te kweek nie.
Die genus Vigna bevat Asiatiese soorte boontjies - mungboon, urd, adzuki.
Urd, ook bekend as swart mash vanweë die kleur van mediumgrootte sade, is al ongeveer 4 duisend jaar lank in die kultuur bekend. Hierdie soort swartbone is wydverspreid in die suide en suidooste van Asië.
Die plant is 'n eenjarige, kruidagtige struik met 'n hoogte van 20 tot 80 cm. Die peule wat daaruit ontstaan, is baie klein, net 4-7 cm lank, bedek met harde hoop. Beide jong skouerblaaie en volwasse sade word geëet.
Onder die soorte en variëteite van hierdie groenbone, soos op die foto, is daar plante wat uiters skouspelagtig is. Dit is 'n rooikat-koerwt, afkomstig van Suid-Amerika en in die Europese deel gekweek as binnenshuise of tuin, sierbone.
Ten tyde van blom word plante tot 7 meter hoog bedek met bloeiwyses van bont slakagtige blomme, wat hierdie verskeidenheid klimboontjies baie aantreklik maak vir amateurtuin.
As u lang koei-erpe-peule op u webwerf wil kry wat nie 'n growwe laag het nie en selfs in hul rou vorm sonder skade berokken word, is dit glad nie moeilik nie. Russiese telers bied tuiniers reeds die eerste soorte groenbone aan, wat nie in foto en smaak verskil nie, en selfs Chinese en Japannese plante in uithouvermoë oortref.
Vigna Liana Groenbone
Die krulbone is baie sterk. Lote klim tot 3 meter, dus ondersteuning is noodsaaklik vir verbouing. Die peule is liggroen, grof, dig, het nie growwe vesels ten tyde van die melkagtige rypheid nie. Rypwording aan die einde van die groeiseisoen, na 55-60 dae, is die sade rond-ovaal, klein, bruin-pers.
Hierdie groenbone smaak lekker rou en gaar. Jongbone kan gebruik word om 'n wye verskeidenheid geregte voor te berei en vir die toekomstige gebruik deur vries en inmaak te oes.
Foto en beskrywing van die verskeidenheid groenbone Vigna Macaretti
Die lengte van die peule van hierdie verskeidenheid cowpea-bone, soos op die foto, bereik 30-35 cm. Bone met 'n effense buiging, liggroen kleppe en bruin sade, ryp in 60-65 dae.
Dit is 'n verskeidenheid krulbone met 'n sterk groei en 'n uitstekende smaak van die skouerblaaie, wat geur en kleur behou, selfs wanneer dit gevries is. Veelsydigheid van gebruik, pretensieloosheid teenoor groeitoestande en ordentlike opbrengs. Benewens variëteite met groen peule, is daar ook rooi en pers koeiboonbone waarvan die skouerblaaie in verskillende pers skakerings gekleur is.
Beskrywing en foto's van soorte en soorte gewone groenbone
Vir Amerikaanse of gewone bone, wat bekend is aan verbruikers in Rusland en Europese lande, is bone met wyer en korter vlerke kenmerkend. Sulke peule het dikwels 'n puntige neus en is dalk nie silindries nie, maar plat.
Onder die variëteite groenbone word die meeste gewaardeer met die vorming van gladde, digte silindriese peule met dik mure. Dit is aspersieboontjies sonder perkament-insluitings in die skouerblaaie en klein saad eierstokke.
Benewens sulke variëteite, word tuiniers veelsydige plante aangebied, waarvan die kleppe grof word namate die voedsame sade van verskillende kleure en vorms volwasse word. Boontjiepeule kan groen of wit, bont, geel of pers wees.
In hierdie geval verloor pers en rooi bone tydens hittebehandeling hul oorspronklike kleur en word die lemme groen.
Die oes van bosbone is matig groot. Die bos bereik skaars 50 cm hoogte, maar terselfdertyd produseer die plant altyd baie fynproewerboontjies van hoë gehalte, naby 'n silindriese vorm. Die peullengte is 12 tot 15 cm, die kleppe is groen. Hulle word ryp in 48-50 dae vanaf die begin van die groeiseisoen.
Die sade van hierdie boontjie is wit, langwerpig ovaalvormig. Bone vir universele gebruik, geskik vir inmaak en vries.
'N Vroeë verskeidenheid groenbone, pers bone met 'n hoë opbrengs en 'n goeie smaak van helder peule. Die veeldoelige plant dien as bron van beide dieetskouerblare en volwasse witbone.
'N Verskeidenheid bosboontjies in die middel van die seisoen met donker, amper swart peule, tot 15-17 cm lank. Die lemme is sag, krakerig, sonder growwe vesels. Bosbone is gehard, verdra droë periodes en tydelike koue weer.
Flamingo: 'n Verskeidenheid groenbone met bonte boontjies
Geharde bosse van hierdie variëteit kan weerstaan ​​50-60 groeiende bone met 'n ongewone bont kleur. Die sade wat binne-in die peule ryp word, is ook bont, van ordentlike gehalte en voedingswaarde. Jong skouerblaaie is sag, vollengte en bevat baie proteïene en vesel. Die veeldoelige variëteit vir bosbone is pretensieloos en staan ​​uit vir sy uitstekende opbrengs.
Groenbone Blue Lake
'N Baie vroeë verskeidenheid krulbone met fyn silindriese peule tot 16 cm lank. Aan die einde van die groeiseisoen word klein boontjies binne-in die ryp ryp, ook geskik vir voedsel. Die plant is hoog en vereis ligtoestande, water en voeding. Reageer gerus op sorg met 'n oorvloedige oes.
Die rypwordingstydperk van die sade van hierdie variëteit is 55-65 dae. Op die bosse van hierdie verskeidenheid groenbone word talle liggeel bone gevorm, wat tot 14 cm lank is. Die peule is silindries, met 'n puntige punt en heeltemal sonder vesels en perkament-insluitings. Plante is bosvormig, kompak, dra gewillig en vriendelik vrugte.
Enchantress - swartbone binne wit peule
'N Kenmerkende kenmerk van hierdie verskeidenheid bosbone is vroeë volwassenheid en swart glanspitte wat in geel of wasagtige ronde bone ryp word.
Die lengte van die fynproewerspeule is 14–16 cm, net soos die jong skouerblaaie, is swartbone kookbaar, smaaklik en bevat baie waardevolle voedingstowwe.