Genre (Lat.: genus) dui op die tipe of klas waartoe 'n literêre werk behoort. Die genre van 'n teks word bepaal op grond van 'n reeks konvensionele kenmerke wat spruit uit die leser se leeservaring (of verwagtingshorison). Hoewel die waarde van genres dikwels ontken word, is hulle meer as 'n blote klassifikasiestelsel: hulle bepaal deels die interpretasie en resepsie van 'n teks. Daarby speel genres 'n belangrike rol in literêre verandering en in die literatuurgeskiedenis. Hulle is literêre verskynsels in eie reg.
Genre is, volgens Duff (2000: xiii), 'n terugkerende (recurring) tekstipe of -kategorie. Die term word gebruik waar 'n hoë graad van standaardisering te bespeur is. 'n Bepaalde genre word geabstraheer uit 'n herkenbare groep literêre tekste wat aan 'n soortgelyke literêre konvensie voldoen (Smit-Marais, 2012: 11). Wat so 'n “soortgelyke literêre konvensie” uitmaak, is egter nie gestandaardiseer nie. In 1980 noem Jacques Derrida genre 'n raaisel (“enigma”) (2000: 221), en Alistair Fowler noem dit in 1982 'n onnodig chaotiese korpus van kennis (1982: 232). Tog waarsku Hawthorne (1993: 27) 'n dekade later dat die misidentifisering van die genre van 'n roman daartoe kan lei dat dit ernstig verkeerd gelees word, omdat genre lesers se benadering tot 'n teks modelleer. Genre rig ook die skryf van tekste en kan gesien word as 'n ooreenkoms tussen skrywer en leser, bepalend vir sowel die enkodering as die dekodering van 'n teks.
Reeds die klassieke digters het oor die aard en samehang van literêre genres geteoretiseer en dikwels is geen afwyking van die norm geduld nie. Skrywers moes hulle streng hou by die norme van die tyd. Die Griekse dramaturg Aischulos se werk kan as 'n voorbeeld hiervan dien: die gode, as karakters in die Griekse tragedie, voldoen aan genrevoorskrifte van die tyd en aan die verwagtinge van die gehoor. Die dramas kan beslis nie beskou word as 'n refleksie van die Griekse denke nie. In werklikheid was sowel Aischulos as die Grieke sinies oor die gode, maar omdat dit deel uitgemaak het van 'n literêre tradisie, het skrywers hulle hierby gehou (Saayman, 1982: Inleiding).