Langs die algemene Europese # sekuriteit en #defence: EU Reporter
Lang pad na algemene Europese # sekuriteit en #defence
Op 14-15 Februarie sal 2018 NAVO-ministers van Verdediging weer in Brussel ontmoet om die hoofbedreigings wat die wêreld in die gesig staar, te bespreek. NAVO bestaan ​​uit 29-lidlande, maar 22 van hulle is gelyktydig die EU se lidlande, skryf Adomas Abromaitis.
In die algemeen is die besluite van die NAVO bindend vir die EU. Aan die een kant het die NAVO en die VSA, as hoof finansiële skenker, en Europa baie dikwels verskillende doelwitte. Hul belange en selfs standpunte oor die maniere om sekuriteit te behaal, is nie altyd dieselfde nie. Hoe meer ook die verskille binne die EU bestaan. 'N Europese militêre vlak van ambisies het die afgelope tyd aansienlik gegroei. Besluit om 'n verdedigingspact van die Europese Unie op te rig, wat bekend staan ​​as 'n permanente strukturele samewerking op die gebied van veiligheid en verdediging (PESCO) aan die einde van die vorige jaar, het 'n duidelike aanwyser geword van hierdie tendens.
Dit is die eerste ware poging om die onafhanklike verdediging van die EU te vorm sonder om op die NAVO te staatmaak. Alhoewel die EU-lidlande aktief die idee ondersteun van nader Europese samewerking in veiligheid en verdediging, stem hulle nie altyd saam oor die werk van die Europese Unie op hierdie gebied nie. In werklikheid is nie al die state gereed om meer op verdediging te spandeer nie, selfs in die raamwerk van die NAVO, wat minstens 2% van hul BBP moet bestee. So, volgens die NAVO se eie syfers, het slegs die VSA (nie 'n EU-lid-staat), Groot-Brittanje (verlaat die EU), Griekeland, Estland, Pole en Roemenië in 2017 aan die vereiste voldoen nie. So sal ander lande waarskynlik hul verdediging wil versterk, maar nie in staat wees of selfs nie meer geld vir 'n nuwe EU-militêre projek wil betaal nie.
Daar moet op gelet word dat slegs die lande wat 'n groot afhanklikheid van NAVO-ondersteuning het en geen kans het om hulself te beskerm nie, 2% van hul BBP op verdediging spandeer of bereid is om uitgawes te verhoog (Letland, Litaue). Sulke EU-lande soos Frankryk en Duitsland is gereed om die proses te lei sonder om bydraes te verhoog. Hulle het 'n hoër vlak van strategiese onafhanklikheid as die Baltiese state of ander lande in Oos-Europa. Byvoorbeeld, die Franse militêre-industriële kompleks is in staat om allerhande moderne wapens te produseer - van infanterie wapens tot ballistiese missiele, kern duikbote, vliegtuigdraers en supersoniese vliegtuie.
Die meer so, Parys hou stabiele diplomatieke betrekkinge met die Midde-Ooste en Afrika-state. Frankryk het ook die reputasie van 'n langdurige vennoot van Rusland en is in staat om 'n gemeenskaplike taal met Moskou in krisissituasies te vind. Dit gee baie aandag aan nasionale belange buite sy grense.
Dit is ook belangrik dat onlangs Parys die mees uitgebreide plan om 2020 te skep, die geïntegreerde pan-Europese vinnige reaksie kragte hoofsaaklik vir die gebruik in ekspedisie bedrywighede verskaf om die vrede in Afrika te handhaaf. Die militêre inisiatief van die Franse president Macron bevat 17-punte wat daarop gemik is om die opleiding van troepe van die Europese lande te verbeter, asook om die mate van bestrygereedheid van die nasionale weermag te verhoog. Terselfdertyd sal die Franse projek nie deel word van bestaande instellings nie, maar sal dit parallel met NAVO-projekte geïmplementeer word. Frankryk beoog om aanhoudend die projek te bevorder onder die ander EU-bondgenote.
Die belange van ander EU-lidstaten is nie so globaal. Hulle vorm hul politiek op veiligheid en verdediging om die EU se vermoëns te versterk om hulself te beskerm en aandag te vestig op hul eie tekortkominge. Hulle kan niks anders as min troepe aanbied nie. Hul belange strek nie verder as hul eie grense nie en hulle stel nie daarin belang om pogings byvoorbeeld deur Afrika te versprei nie.
Die EU-leierskap en lidlande het nog nie 'n ooreenkoms bereik oor die konsep van militêre integrasie nie, waarvan die begin sedert die aanvaarding van die besluit is om 'n permanente gestruktureerde samewerking op te stel oor veiligheid en verdediging. In die besonder stel die hoë verteenwoordiger van die Europese Unie vir Buitelandse Sake, Federica Mogherini, 'n langtermyn-benadering voor om nader integrasie van die Europese militêre beplanning, verkryging en implementering te bevorder, asook die integrasie van diplomatieke en verdedigingsfunksies.
So 'n stadige vordering is meer gemaklik vir NAVO-amptenare, wat bekommerd is oor die revolusionêre Franse projek. Daarom het sekretaris-generaal Stoltenberg sy Franse eweknieë gewaarsku teen uitstortingstappe teenoor die Europese militêre integrasie, wat kan lei tot onnodige duplisering van die alliansie se vermoëns en die gevaarlikste mededinging tussen die voorste wapenvervaardigers (Frankryk, Duitsland, Italië en Italië). sommige ander Europese lande) terwyl die Europese weermag met moderne modelle heruitrust word om hulle tot dieselfde standaard te bring.
Alhoewel die EU-lidlande nie 'n gemeenskaplike strategie het nie, ondersteun hulle die idee van nader samewerking in militêre sfeer. Dit sal lank neem om die kompromie en die balans te bereik om 'n sterk EU-verdedigingstelsel te skep wat die bestaande NAVO-struktuur sal aanvul en nie daarmee sal bots nie. 'N lang pad na algemene standpunte beteken vir Europa 'n lang pad om die Europese verdediging te besit.
Tags: Gewilde, Franse eweknieë, full-beeld, Sekretaris-generaal Stoltenberg
kategorie: 'N Voorblad, Verdediging, EU, NAVO, Mening
« #WorldRadioDay 2018: 'n dag om die krag van radio te vier
SDLP: Geen ooreenkoms laat regerings 'verleë' »