BLOG Archives - Page 2 of 4 - Yolande StraussYolande Strauss
Soms kry ’n ou een van dáái dae. Daai dae waar die wêreld jou maar kan insluk. En dan bel ’n ou ou ou vriend onverwags en sê dat hy jou mis en na jou verlang. En dan is die dag sommer beter. Toeval? Ek glo nie. Dit het so week terug met my gebeur en so die laaste week of wat dink ek onwillekeurig nogals gereeld aan die woordjie VRIENDSKAP.
Ek was gelukkig dat ek oor die jare net een vriendskap gehad het wat maar netsowel nie kon gewees het nie. (Maar selfs daardie onwelkome mislukte vriendskap, het my geleer hoe waardevol ander vriendskappe waarlik is en was.)
So deur my bipolêre “coming of age” het ek regtig fantastiese vriende gehad. Ek is deur ’n verantwoordelike stadium, deur ’n rebelse stadium, deur ’n dronk stadium, deur ’n geheelonthouer stadium, deur ’n selfversekerde stadium en deur ’n twyfelagtige wroegende stadium. In sommige van die stadiums het ék vriende agtergelaat- in sommige van die stadiums het vriende MY agtergelaat. Maar deur elke stadium het ek iemand gehad, wat soos ék gedink het, my ondersteun het, my soms van die pad af gestamp het en soms weer óp die pad gehelp het.
Ek glo werklik in my hart dat elke liewe vriend wat ek oor die jare oor my pad gehad het, bestem was. Daar was vriende saam met wie ek net kon stilwees. Daar was vriende met wie ek oor enige ding kon gesels- simpel drome mee kon deel, Daar was vriende wat net goeie vriende was na ’n halwe bottel brandewyn, en vriende saam met wie ek net tee gedrink het. Daar was vriende met wie ek kon gesels oor feetjes en wat laat in my hoërskool jare nie gedink het dis vreemd van my om ’n imagenary vriend in die boom voor my koshuiskamer te hê nie. (Hulle het dalk gedink dis vreemd, maar hulle was die tipe vriende wat dit vir hulleself gehou het. #dankbaar)
Daar was vriende wat meer as vriende geword het en toe verlore gegaan het as gevolg van die meer. Daar is vriende wat getroos het as die meer-as-vriende se vriendskap verlore gegaan het.
Van die vriende het my opgepas en gesorg dat ek veilig by die huis kom as ek dalk een of twee te veel gehad het in Bourbons, en sommige van hulle het saam met my een of twee te veel geneem in Bourbons.
Sommige vriende het gesorg dat ek ten minste Sondae ’n ordentelike bord gekookte kos inkry op Varsity en seker gemaak ek staan op vir belangrike toetse na lang nagte in die Totius (en soms lang nagte in Bourbons)
Sommige vriende het sáám met my musiek gemaak en sommiges het vír my musiek gemaak. Sommiges luister saam met my Tori en ander sing saam met my Boby McGee.
Party vriende verstaan my, ander het nie ’n clue nie, maar ten minste probeer hulle. Sommige vriende het gebly en sommige het verlore geraak. Party van die verlorenes het ek weer gevind. ’n Paar nie regtig nie.
Dan is daar natuurlik die elektroniese vriende op sosiale media- party het ek nog nooit eers in lewende lywe gesien nie, party is sielsgenote al bly ons op twee verskillende kontinente.
Daar is vriende dubbel my ouderdom, en sommiges wat maar vir my tannie kan sê….Daar is nuwe vriende en ou vriende. Vriende wat net kort oor jou pad kom en dan die, wat dit waarkynlik gaan uitstick tot die bitter einde. #ofeknouwilofnie
Vanoggend heel toevallig loop ek twee ou vriende raak. Ons het nie meer veel in gemeen nie, en van dit wie ons was 20+ jaar terug, is nie veel oor nie- maar tog los dit jou met ’n warm tipe heimwee….’n gevoel van behoort…
Ek is natuurlik gelukkig dat my heel beste vriend en die een wat deur AL die bipolêre jare nooit veel verder as ’n klipgooi vêr was nie, uiteindelik my man geword het…en altyd net voor ek hom wil skei, gee ek een tree terug en onthou die vriend wat hy vir my was en steeds is…#truestory
My geheelonthouer jare is gelukkig verby- so ek drink vanaand ’n glasie (egter net een want dankie tog my dronk jare is ook verby) op al my vriende. Oues, nuwes, goeies, slegtes…die hele ou spul van julle! Tjorts!
So uiteindelik is daar ‘n internasionale band wat in Kaapstad kom speel wat ek min of meer kan verdra. Ten duurste koop ek en Bruidegom op nommer 99 kaartjies. Ons sal huiskoop vir eers moet uitstel- die kaartjies sit ons ‘n hele paar rande terug.
“Waarnatoe gaan julle?” vra die Prinsies.
“Ons gaan boogie” sê ons.
“Julle is te oud om te boogie!” sê Kleinprins
“Jou hele alie man- ek is nog nie eers 40 nie” sê ek bekommerderig want ek is bang hy is dalk reg…
“Mamma! Jy kan nie eers tot 9 uur in die aand wakker bly nie en die band begin eers 10 uur speel!” Jy gaan slaap nog voor hulle opkom!” las Grootprins sy 5c by.
Mmmmm…dit kan dalk problematies wees. Ek koop dus maar 3 sakkies Bioplus (een doen lankal nie meer die ding nie!) Ons besluit egter om die voorprogram ‘n mis te gee- want wie wil nou van 3 uur in die middag af al in die son sit (Ek 20 jaar terug, maar nouja!)
Ek en Bruidegom val dus so 7 uur in die pad, stop eers vir ‘n enkel bier en sushi en so teen kwart voor 10 (die Bioplus help!) stap ons opgewonde af na die groot konsert toe vir ‘n aand van boogie.
Geen kontant of kaarte word aanvaar nie, so ons moet ‘n voorafgelaaide kontantkaart koop by die hek.
“Daai drank ry lyk baie lank…” prewel ek.
“Ja” sê Bruidegom. “Kom ons los die kontantkaart en durf die aand maar nugter aan…” Die Bioplus en nounou se bier laat my instem…as ons drink gaan ons dalk later nog daai toilet ry ook moet aandurf! Dit sal nie deug nie.
Ons veg ons weg oop tussen 20 000 baie dronk twentysomethings.
In die middel rond sien ek iets wat soos ‘n oopte lyk en ons kies koers- daar aangekom besef ons dit was slegs ‘n illusie…een groepie mense het net bietjie gaan sit om te rus. Ons besluit egter dat dit waarskynlik die beste is wat ons gaan doen op ‘n aand soos dié en plant onsself knus in ‘n klein ooptetjie.
Ek ignoreer die effense beklemdheid wat wil-wil kop uitsteek…dis darem baie asems vir so klein spasie?
10 Uur kom en gaan, maar geen band maak sy opwagting nie. My Bioplus begin al so bietjie uitwerk. Iets sal moet gebeur. En gou! Teen halfelf lê ek al op Bruidegom se skouer en probeer met my een oop oog opgewonde lyk oor die groot avontuur. Daar is ‘n effense beweging en opgewondenheid toe ‘n man in swart op die verhoog verskyn.
” Due to the strong wind that just started we are currently working on some safety issues…blablabla…”. Die skare murmer en drink verder. Ons besluit om ook maar te sit. Dis knapperig. Die reuk van opgooi hang in die lug en ek voel-voel versigtig my weg oop tot op ‘n sitgaatjie wat droog en skoon voorkom. Langs ons probeer ‘n groepie opgewondes om ‘n slow clap aan die gang te kry, maar dis al kwart voor elf en die meerderheid voel tans nie die slow clap in hulle bene nie. Teen 11 uur val ‘n besope groepie jong mans in met een van die band se treffers…
“I will wait, I will wait for youuuuuuuu!” Weereens kry hulle nie die skare se samewerking nie. Al wie nou die aand sal kan red is die band hulleself! Ek voel-voel in my handsak of ek nie dalk nog ‘n verlore Bioplus daar iewers voel nie…
Net toe ek gereed raak om Bruidegom te oortuig dat ons dalk maar die groot konsert ‘n mis moet gee (dis al immers kwart oor 11), kom daar ‘n swetsende jong man en sy kitaar die verhoog opgestrompel…die skare gaan so tekere dat ons toe nou nie regtig eers sy verskoning hoor nie. Die skare gaan mal. Al die sittendes begin opstaan. Die twee knape voor my het skielik 7 voet lank geword en van ‘n verhoog en enige van die band se ouens gaan ek nie vanaand een stukkie te sien kry nie. Die band val in met hulle I will wait lied en die besopes langs my raak mal van genot.
Daar is net 3 cm oop tussen my en 7 voet manne, maar ‘n jong dame met baie hare vind haar gaatjie daar. Haar bier spat-spat op my arms soos wat sy heen en weer wieg. En toe begin die gespringery. Op en af. Op en af. Op en af. Dis om van seesiek te raak. En met elke af kry ek ‘n bos hare in my mond. 7 Voet man skud sy stompie se as op my skouer af. Valsdawie sing uit volle bors die verkeerde woorde en soos wat dit vir my klink dalk die heel verkeerde lied…
Die klank is so-so. Ek sien geen verhoog of grootskerm nie, en na drie liedjies besluit ek om my trots in my sak te sit en die aftog te blaas. Ek is te oud om te boogie. Kleinprins was reg. The boogie is broken!
Ek hoef Bruidegom nie eers te oortuig nie. Soos blits is hy reg om saam die aftog te blaas. Ons veg ons weg oop deur die besopes, die slow clappers en ‘n paar ander twyfelagtige karakters. Waar is die mense se ouers!?
Na wat soos ‘n ewigheid voel bars ons skielik in ‘n oopte in en ek haal vir die eerste keer die aand my longe vol asem. Soos wat skares maar is het almal verhoog toe gedrom en aan die kant van die skare is daar ‘n heerlike oop spasie. Die klank is fantasties. Ons sien meeste van die band en albei bigscreens gemaklik. Niemand wip op en af nie. Niemand blaas rook in my gesig nie. Geen bier val op my nie. Die musiek is beautiful. Van hier af hoor mens die fiddle en brass section baie beter. (Dalk omdat Valsdawie nie meer naby is nie). Ek en man gaan sit (met BAIE spasie to spare). Die groot klok van die kerk langsaan slaan twaalfuur. Dis 30 grade. Die berg is verlig en die wind het gaan lê. Die aand is magies soos dit net in die Kaap kan wees. Ek en Bruidegom sit soos ou verliefdes en luister.
A lover of the lights”
Die band eindig af met dromme wat omgegooi word, die pianis wat in ‘n fit gaan, vlamme wat uit die dak kom en ons juig saam met die besopes, slow clappers en twyfelagtiges.
Ons besluit om die encores te mis en ons pad te vind na die uitgang toe. (Hier in mens se laat dertigs begin mens slim goed te doen soos om voor die skare van 20 000 by jou kar uit te kom- dit gebeur spontaan en sonder waarskuwing- dit gaan by name gesonde verstand. Mens het dit nie in jou twintigs nie- al dink jy soms so.) Soos ons na ons kar stap hoor ons die band hulle laaste beste gee. Kaapstad se strate weergalm van hulle pragtige geraas. Ek voel jonk, maar my gape verklap my ou bene. Ons ry met oop vensters huis toe om die slaap te veg. Dis al vêr na een toe ons by die huis stop.
“Het jy lekker geboogie vrou?” vra Bruidegom.
“Ek het heerlik geboogie” sê ek oor ‘n gaap.
Ek slaap gou en diep…en toe Kleinprins sesuur op my spring die volgende oggend besef ek opnuut…ek is nie meer twintig nie. Thank heavens en good riddance!
Die anderdag op ‘n Saterdag laasjaar iewers sit ek by ‘n sesjarige maatjie se partytjie en wonder of ek soos al die mammas daar tee/ koffie sal drink, of sommer net een van die pappas se biere sal nuttig. (I KNOW- gender inequality is alive and well!!) Na ‘n laaaang gesprek met myself in my kop besluit ek uiteindelik op ‘n bier. Dis immers 30 grade, die geluid van 20 sesjariges (en jonger!) dawer oor die vlaktes van die 10×10 meter erf en Kleinprins se bestie se pappa het die bier in sy hand bitter bitter bitter lekker laat lyk…dis my storie en ek bly daarby!
Ek sluip dus so ongesiens moontlik, stil en op my plek, kombuis toe en help myself om ‘n Windhoek Draft te red uit ‘n toekoms van fatale veroudering op ‘n yskasrak iewers. Die doppie het skaars geklink of die pienk Samsung vibreer in my gatsak…dis die Pappabeer. Ek oorweeg dit om die oproep te ignoreer. Dis immers ‘n ou laai van die Pappabeer om my te bel as hy verveeld raak op ‘n Saterdagmiddag- net vir ingeval ek dalk iets lekkerder doen as hy. Ek bedink myself egter en antwoord half versigtig- seker dat die Pappabeer met die woord hallo, dadelik sal weet ek drink bier sonder hom. Continue Reading…
So vanoggend het ek my eerste oopwater swemtraining gehad. (Ek het een of ander bee in my bonnet gedagte gekry om my vrees vir haaie te oorkom dmv ‘n lekker lang seeswem…ander storie vir ‘n ander dag…)
Dis belangrik om te besef dat ek in die 1900’s laas enige iets gedoen het wat die fisiese vorm van enige iets wat oefening is resemble.
Reeds na die 4 minute opwarming het ek besef ek gaan dalk ‘n hartaanval kry. En dit was nog nie eers in die water nie!
Teen einde van lap 1 het ek effe duiselig gevoel en na lap 3 was ek propers seesiek. Let wel die oefening was nog nie in die see nie (dankvader want dan was ek vanoggend haaikos) maar in ‘n heerlike (22grade water) swembad.