Rudolf Binding - Die storie - 2022
Rudolf Binding is gebore in Basel in 1867. Hy het medies en regte studeer voordat hy by die Huzaren aangesluit het. By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het Binding, wat ses-en-veertig jaar oud was, bevelvoerder geword van 'n eskader drake. Behalwe vir 'n tydperk van vier maande in Galicië in 1916, het Binding die hele oorlog aan die Westelike Front deurgebring.
Binding se dagboek en briewe, A Fatalist at War, is in 1927 gepubliseer. Sy versamelde oorlogsgedigte, verhale en herinneringe is eers na sy dood in 1938 gepubliseer.
Ek loop elke dag verby die ruïnes van 'n huis waarin ek die eerste dae van die aanval by 'n paar manne en perde skuil. In hierdie tyd was dit duidelik dat die inwoners pas die plaas verlaat het. Slegs twee baie ou mense wat nie weggebring kon word nie, sit styf en onbeweeglik aan weerskante van die sterwende vuur in die rooster. Die twee het daar gesit soos toebehore in die huis, soos dinge wat daar was en altyd op dieselfde plek was. Of dit nou met hulle gepraat is of nie, hulle het geen woord uitgespreek nie. My manne het die vuur opgebou en die kaggel daagliks gebruik. Hulle het nie geroer nie.
Aangesien ons genoeg gehad het om na onsself te kyk, het ons dit heeltemal vergeet. Op die derde aand het ek 'n gebukkende, dom en swak gevormde jong wyfie in die donkerte van die kamer gewaar, wat die kole versigtig en vurig gestook het en die ou mense versorg het. Ek het ontdek dat hierdie dier aan die huishouding behoort en na êrens agter gevlug het. Sy waag dit om net in die nag te kom, kyk na die twee ou mense en het, nadat sy die vuur gemaak het, sonder 'n woord vertrek.
Die volgende dag is ek te voet daarheen. Die twee sit, ou mense sit roerloos op hul sitplekke soos voorheen, die vuur het afgebrand en blink tussen hulle. 'N Krieket wat skuil agter die warm vuurherd van die komende winter, het kinderlike, intieme musiek gemaak, asof hy wou sê dat dit goed is om hier te wees.
Die volgende oggend is die huis afgebrand, deur vyandelike vuur vernietig. Die twee ou mense het verdwyn. Ek weet nie of hulle dood of lewendig is nie. Dit is nou helder oor die donker vuurherd wat na die hemel oop is. Die krieket tjirp steeds sy sorgelose liedjie tussen die warm klippe van die haard. Maar ook hy sal môre swyg.
Ek het lanklaas aan u geskryf, maar ek het u nog meer as 'n stille skuldeiser beskou. Maar as 'n mens briewe skuld, ly jy terselfdertyd daaraan. Dit is inderdaad nie so eenvoudig om uit die oorlog te skryf nie, regtig uit die oorlog; en wat u as Field Post -briewe in die koerante lees, het gewoonlik hul oorsprong in die gebrek aan begrip wat 'n mens nie toelaat om die oorlog in die hande te kry nie, dit in te asem, alhoewel hy te midde daarvan woon.
Hoe verder ek die ware innerlikheid daarvan binnedring, hoe meer sien ek die hopeloosheid daarvan om dit omvattend te maak vir diegene wat die lewe slegs in die tyd van vredestyd verstaan, en dit ten spyte van hulself op idees toepas. Hulle dink net dat hulle dit verstaan. Dit is asof visse in water 'n duidelike idee het van hoe dit in die lug lyk. As iemand na die droë land vervoer word en in die lug sterf, sal hy iets daarvan weet.
So is dit ook met die oorlog. As u diep daaroor voel, kan u elke dag minder daaroor praat. Nie omdat 'n mens dit elke dag minder verstaan ​​nie, maar omdat jy dit beter verstaan. Maar dit is 'n stille leraar, en hy wat leer, swyg ook.
A Fatalist at War: die eerste wêreldoorlog -dagboeke van Rudolf Binding
In teenstelling met die groot aantal Britse oorlogsdagboeke, waarvan baie in die Imperial War Museum of National Archives uitgestal word, is daar relatief min Duitse wat oorleef. Nog minder is vertaal.
In A Fatalist at War, wat in 1929 twee keer herdruk is toe dit die eerste keer in Engels vertaal is, beskryf Rudolf Binding, 'n Duitse digter en romanskrywer, hoe België hierdie maand honderd jaar gelede verwoes is vanuit die oogpunt van die veroweraar.
Hy skryf sy wrange, soms filosofiese, waarnemings terwyl die Duitse besetters hul in die oesjare van geplunderde wynkelders toegee, maar gou brandstof vir hul tenks opraak. In die laaste week van Oktober 1914 het Binding besin oor wat 'n lang uitputtingsoorlog geword het.
In Campchendaele, Wes-Vlaandere, het hy geskryf: 'As 'n mens die vermorsende, brandende dorpe en dorpe, geplunderde kelders en solder sien, waarin die troepe alles in stukke geskeur het in die blinde instink van selfbehoud, dood of halfhonger. diere, beeste wat in die suikerbietlande bult, en dan lyke, lyke en lyke, strome gewondes na mekaar-dan word alles sinneloos, 'n kranksinnigheid, 'n aaklige slegte grap van mense en hul geskiedenis, 'n eindelose smaad vir die mensdom ... sodat 'n mens voel dat alle menslike begin in hierdie oorlog gedoem is. "
'N Paar dae later:' Dit is die dertiende dag van ononderbroke gevegte op dieselfde plek ... ek noem dit nie 'n sukses as 'n sloot, 'n paar honderd gevangenes, gevange geneem word nie. Hulle het altyd meer bloed gekos as wat hulle werd is. Die oorlog het vasgeval in 'n reuse -beleg aan beide kante. Die hele voorkant is 'n eindelose versterkte loopgraaf. Nie een van die twee partye het die mag om 'n beslissende druk te maak nie. Dit bewys dat generaalskap ontbreek ... Daar is geen terugkeer na Passchendaele nie. Die ruïne hier is onbeskryflik ... In 'n sitkamer was 'n dooie perd met die helfte van sy ingewande oor die geel systoele en kussings. Ek kan nie raai hoe dit daar gekom het nie. "
Passchendaele, 27 November 1914: ''n Groot stryd is aan die gang vir die kruispad by Broodseinde, suidwes van Passchendaele. Generaals en kolonels flirt met die idee dat om die kruispad te neem ... iets in die geskiedenis van die wêreld kan beteken. "
'Slegs 'n maand gelede is hierdie land moontlik ryk genoem, daar was baie beeste en varke. Nou is dit leeg, nie 'n wynkelder in enige stad wat nie vir die Duitsers aangevra is nie. Nie 'n kruideniersware, 'n mieliebakkie of suiwel nie, maar moet hul goedere net aan die Duitsers verkoop ... hierdie land en gin in die kroeë - en gee die butler nie eens twee frank nie. "
Drywege, 10 Desember 1914: "Ons sit in die duister ... ons gee nie om of 'n 88 Margaux in 'n kasteel gevind kan word nie. Wat ons in die kelder wil vind, is 'n vat petroleum."
Drywege, Oujaarsaand 1914: 'Die geskiedenis van hierdie oorlog sal nooit geskryf word nie. Diegene wat dit kon skryf, sal swyg. Diegene wat skryf, het dit nie beleef nie. "
Somme -omgewing, 31 Mei 1917: "Die oorlog kruip soos 'n motor sonder petrol, 'n perd sonder hawer of 'n mens sonder lewensvreugde ... Dit lyk vir my asof die wêreld besig is om 'n legkaart te verslind en niemand kon die regte stukke vind om mee af te sluit nie. "
Voor die offensief, 20 Maart 1918 (die Duitsers het die sogenaamde Lente -offensief geloods, 'n reeks mislukte aanvalle langs die westelike front wat die begin van die einde vir die Duitse Ryk sou wees), het Binding gesê: 'Ons eie doel is die gebied waar ons in Januarie en Februarie verlede jaar gelê het. "
Aisecourt-le-Bas, 19 April 1918: "Dit is feitlik seker dat die rede hoekom ons Amiens nie bereik het nie, die plundering by Albert en Moreuil was ... Die twee plekke, wat redelik maklik gevang is, bevat soveel wyn dat die afdelings, wat behoorlik deur hulle moes getrek het, was omtrent ongeskik om in die kamers en kelders te veg. "
'Die troepe, wat die volgende dag uit Albert getrek het met wyn en in 'n oorweldigende gees, is met 'n paar Engelse masjiengewere dadelik op die spoorwal afgemaai.
Bivak tussen Brushwood, 30 Julie 1918: Gistermiddag het 30 groot vliegtuie, mooi begelei deur vyandelike vegvliegtuie en mooi alleen gelaat deur die Duitse vlieëniers, ons gereeld bomme gejaag. Die arme perde het besonder swaar gely, want hulle kan hulself nie plat gooi of bome klim nie. "
4 Augustus 1918: 'Almal is moeg vir die oorlog ... Uiteindelik, selfs al kry 'n individuele nasie nie sy woestyne nie, sal die mensdom dit doen. Hierdie generasie het geen toekoms nie, en verdien geen. Almal wat daaraan behoort, leef nie meer nie. "
Binding het ineengestort met slootkoors en dysenterie net voor die wapenstilstand op 11 November 1918.
Wat is die oorsprong van voetbinding?
Die antieke oorsprong van voetbinding is nie seker nie, maar volgens sommige berigte strek voetbinding tot by die Shang -dinastie (1700 - 1027 vC). Volgens die legende het die Shang -keiserin 'n klompvoet gehad, en daarom het sy geëis dat voetbinding in die hof verpligtend gemaak word.
Resultate van voedselbinding. (Krediet: Jo Farrell)
Historiese verslae uit die Song -dinastie (960 - 1279 n.C.) dateer egter uit die voetbinding tydens die bewind van Li Yu, wat tussen 961 en 975 nC oor 'n gebied in China geheers het. Daar word gesê dat sy hart vasgevang is deur 'n byvrou, Yao Niang, 'n talentvolle danser wat haar voete gebind het om die vorm van 'n nuwe maan voor te stel en 'n "lotusdans" uitgevoer het. Toe sy haar voete vasbind en op die lotus dans, word die praktyk immers baie modieus; sy was die gunsteling byvrou van die keiser. Die ander byvroue het probeer om haar na te volg om die guns van die keiser te verkry.
Teen die 12de eeu het voetbinding baie meer wydverspreid geword, en teen die vroeë Qing-dinastie (in die middel van die 17de eeu) het elke meisie wat wou trou, haar voete gebind.
Illustrasie waarop Yaoniang haar voete vasbind. Qing -dinastie houtblokafdruk van ' Honderd gedigte van pragtige vroue. '(Public Domain)
Onlangse studies toon egter aan dat die huwelik nie die enigste motivering vir hierdie praktyk was nie. Meisies het ook hul voete vasgemaak om hulle tuis te hou en aan aktiwiteite soos katoendraai te werk, wat 'n gesin se inkomste kan aanvul.
Rudolf Georg Binding (n. 13 Augustus 1867,     Basel, Cantonul Basel-Oraș, Elveția-d. 4 Augustus 1938,     Starnberg, Beiere, Germania Nazistă) 'n fost by un scriitor German and his susininor al lui Adolf Hitler.
Die basel in Elveția. 'N Studente wat 'n geneesmiddel gebruik, kan ook 'n algemene oorsaak hê. La izbucnirea Primului Război Mondial, Binding, care avaea patruzeci și șase de ani, a devenit comandantul unui escadron de dragoni. As 'n unieke deel van die patru luni, in Galiția, in 1916, word 'n volledige weergawe van 'n parcursul războiului pe Frontul de Vest.
Jurnalul en scrisorile lui Binding, 'N Fatalis in oorlog, au fost publicate in 1927. Gedigte, povestirile en amintirile sale de război au apărut abia după moartea sa, in 1938.
Bind nou 'n fost niciodată membru al Partidului Nasionale Sosialistiese en 'n disociat public de una din acțiunile sale dar relația lui cu mișcarea nazistă a fost destul de ambiguă deoarece el a văzut-o uneori ca un aspect al renașterii națale
In 1928 word 'n medalje vir die samelewing van die Jocurile Olimpice van "Reitvorschrift für eine Geliebte" ("Instrucțiunile unui călăreț pentru iubita lui") beskryf.
In 1933 word die sekretaris van 'n spesiale vertaling van die Duitse Elisabeth Jungmann vertolk. Bindend is dit vir ons 'n goeie idee vir Jungmann.  Ea a devenit a doua soție a lui Sir Max Beerbohm in 1956.
In Oktober 1933 Bind 'n semnat Gelöbnis treuester Gefolgschaft, verklaar en lojaliteer spi sprijin față van Adolf Hitler.
Die era van die masjiene
Die 1800's dui op die begin van die Industriële Revolusie, wat ook die uitwerking op die boekbindbedryf gehad het. Masjiene het in alle vervaardigingsprosesse begin gebruik word en die tradisionele en inspanbare handtegnieke begin vervang (meer inligting hier).
Figuur 9. Boekruggraat met vals bande
In die boekbindbedryf het die 'gemeganiseerde' metodologieë beide hul voor- en nadele. Die tyd en moeite is aansienlik verminder, maar die nuwe style en ontwerpe was ongelukkig net 'n agteruitgang. Voorheen is leer deur handbediening vasgemaak, maar met die koms van masjiene is die hele panele net in een beweging gestempel. Hierdie nuwe metode het die koste verlaag omdat daar nou baie min tyd nodig was.
Figuur 10. Boekbind Boekkonstruksie.
Namate masjientegnologie gebruik is, het die bindings ook verander. Die koms van lapbande vervang die toue wat in die naaldwerk gebruik is. Dit het die hele ruggraat of die sypaneel van die boeke verander. Vals bande is ook aangebring om die voorkoms van die ou band te behou, maar dieselfde effek kon nie bereik word nie. Figuur 9 toon die ruggraat met vals bande. Met verdere vordering het die nuwe saakbinding ook na vore gekom wat die toegewerkte handtekeninge heeltemal uitgeskakel het. In plaas daarvan is die beskermende omslag en die ruggraat net op 'n dik papier of 'n lap vasgeplak, wat 'n soort geval was. Hierdie boks word dan op die handtekeninge vasgemaak met behulp van gom, lap en eindblaaie. Dit word getoon in figuur 10.
Vrylating! Geskiedenis van veiligheidsbindings
Die eerste 'veiligheids' -bindings deur die Portland -skiër Hjalmar Hvam was nie so veilig nie. Maar 50 jaar gelede het Cubco, Miller, Look en Marker begin om die beeld van die gebroke been van ski te verander.
(Eerste gepubliseer in Skiing History, September 2002)
Teen die middel van die dertigerjare was die helfte van die groot uitvindings van alpiene ski reeds in plek. Die standaard middellyf- en deurvorm vir 'n draaiski is 80 jaar tevore deur Sondre Norheim gevestig. Rudolph Lettner het die staalrand in 1928 bekendgestel, en die eerste gelamineerde ski's - met asblaaie en harde basisse van hickory of selfs bakelietplastiek - is in 1932 vervaardig. .
Te stewig. Elke jaer kan van tyd tot tyd 'n been breek, en sommige van die klassieke Europese afdraande het tot 'n derde van die inskrywingslys gehospitaliseer. Rondom 1937 het 'n klein onderneming in Megève, Reussner-Beckert, 'n primitiewe neus vrygestel. Die Skiklub van Groot -Brittanje het genoeg daarvan gehou om 'n prys van 25 pond aan te bied vir die beste "veiligheidsbinding" wat in die komende jaar vervaardig is. Die wen -inskrywing, van ene P. Schwarze van St. Gallen, Switserland, het voorgeskryf dat die neus ook loskom - maar opwaarts, nie lateraal nie, as die skoen loskom van die hakskabel.
Sommige van die helderder ligte in die skigemeenskap het met tuisgemaakte vrystellingstelsels geëksperimenteer. Een van hierdie helderder ligte - en een van die beseerde jaers - was 'n elegant lang, skraal atleet met die naam Hjalmar Hvam. Soos Mikkel Hemmestveit en talle Noorweërs voor hom, was Hvam 'n groot Nordiese kampioen wat in 1902 na die VSA geëmigreer het. Hvam het op 12 -jarige ouderdom sy eerste springwedstryd gewen en konsekwent gewen deur sy tienerjare. Maar hy spring in die skaduwee van die plaaslike Ruud -broers - Birger, Sigmund en Asbjorn - wat al die Kongsberg -spangleuwe by die jaarlikse Holmenkollen -klassieke opgeraap het.
Hvam het opgehou ski en emigreer in 1923 na Kanada, arriveer in 1927 in Portland. Hy werk as arbeider in 'n houtmolen totdat hy in 1929 by die Cascade Ski Club aansluit. , met 'n hoogtepunt op die nasionale kampioenskappe in 1932 in Lake Tahoe, waar hy beide die spring- en landloopbyeenkomste gewen het om die Nordiese gekombineerde kampioenskap te neem. Hy was op alpiene ski's bedoel en het albei lopies van sy heel eerste slalomren in 1933 gewen - die Oregon -staatskampioenskappe. Op geleende ski's.
Hierdie ervaring het gelei tot twaalf agtereenvolgende afdraande oorwinnings in 1935 en 1936, waaronder die Silver Ski's op Mount Rainier en die eerste wedloop van die Golden Rose -wedloop op Mount Hood. Op Mount Baker, in 1936, wen hy 'n vierrigtingkompetisie met oorwinnings in al vier dissiplines-spring, landloop, slalom en afdraande. Hy kwalifiseer daardie jaar vir die Amerikaanse Olimpiese Span, maar kon nie meeding nie, want hy was nog steeds 'n burger van Noorweë.
In 1935 het hy die Hjalmar Hvam Ski -winkel in Noordwes -Portland geopen, met 'n tak by Mt. Hood. Die stadswinkel het 'n uitstekende ligging, reg op die 23ste St. -trollie -lyn uit die middestad. Hvam het eerstehands die tientalle beserings opgedoen wat sy kliënte sowel as mededingende renjaers opgedoen het. Niemand het nasionale rekords gehou nie, maar dit blyk dat die beseringsyfer verskriklik was. Kenners van ski -beserings soos dr. Jasper Shealy en Carl Ettlinger skat dat ongeveer 1 persent van die skiërs in die jare net voor en na die Tweede Wêreldoorlog op 'n gegewe dag 'n besering opgedoen het - dus is dit waarskynlik dat teen die einde van die seisoen 10 persent van alle skiërs buite kommissie was. Ongeveer die helfte van hierdie beserings was waarskynlik onderbeenbreuke. Die mees sigbare après-ski-bykomstighede was gips en krukke. Dit was nie 'n resep vir kommersiële sukses op lang termyn nie.
Hvam, wat opgelei is as 'n meganiese kunstenaar, het begin peuter met strykysters en op soek na 'n betroubare manier om die skoen in 'n val te laat los. Die probleem destyds, soos nou, was hoe om 'n gesofistikeerde grendel te maak wat 'n skiër inhou vir normale ski -maneuvers - stuur, kant, spring, land, maar los in abnormale of komplekse val. Dit was 'n legkaart.
Besering lei tot uitvinding
Hvam se "Eureka!" oomblik onder die invloed van 'n kragtige narkose gekom. In Junie 1937 wen Hvam weer die Golden Rose op Mount Hood en klim saam met 'n paar vriende om 'n bietjie kroonlys te spring. Die resultaat was voorspelbaar: in die lentesneeu moes iemand deur die kors slaan en 'n been breek. Hierdie keer was dit Hvam, en hy het 'n spiraalbreuk opgedoen. Hy is na die St. Vincent -hospitaal in Portland gestuur vir 'n operasie. "Toe ek uit die eter kom, bel ek die verpleegster vir 'n potlood en papier," het hy dekades later geskryf. 'Ek het wakker geword met die volledige beginsel van 'n los yster.'
Wat hy hom voorgestel het, lyk soos 'n eenvoudige draaibare klem wat in die solderflens van die bagasieruim gekerf is. 'N Interne meganisme het die spilpunt in die middel gehou, solank die stewels teen die clip vasgedruk word. Maar toe die druk verwyder word, soos in 'n ernstige voorwaartse leun, is die clip losgemaak om sywaarts te swaai. So het Hvam voorsiening gemaak vir sywaartse loslating van die tone in 'n vorentoe-leunende, kronkelende val.
In 1939 breek Hvam weer die been, hierdie keer terwyl hy sy eie binding toets. Hy het altyd beweer dat die been nooit behoorlik genees het nie, maar dit het wel die les geleer dat 'veiligheids' -bindings nie altyd veilig is nie. Nietemin het Hvam sy Saf-Ski-binding op die mark geloods. Sy vrylatingstoen is met entoesiasme deur sy wedrenne en springvriende ontvang. Springers het dit gebruik deur 'n hakhyser onder die bagasiebak in te steek en sodoende die yster vas te druk sodat dit nie kon draai nie. Dit was 'n nuttelose oefening, maar professionele springers uit die noordweste wou hul vriend ondersteun.
Baie renjaers het die idee van 'n loslating toe met ernstige agterdog bejeën, veral nadat Olaf Rodegaard van sy Hvam -binding in 'n reuse -slalom losgekom het. Rodegaard was egter oortuig dat die vrylating sy been gered het en die band gehou het. Hvam het 'n paar dosyn pare verkoop voor die Tweede Wêreldoorlog uitgebreek het, en het probeer om die Pentagon te laat koop om die tone vir die 10de Bergafdeling te koop - maar die troepe het weggestuur voordat hy 'n ooreenkoms kon sluit. Minstens drie pare Saf-Ski-ysters is met die afdeling na Italië, deur Rodegaard en die Idaho-broers Leon en Don Goodman (die Goodmans stel hul eie vrystellingsbinding bekend in 1952). So het die eerste bindings vir produksievrystellings hul weg na Europa gevind, stewig vasgeskroef aan GI Northland- en Groswold -ski's.
Na die oorlog het Hvam die band in verskillende weergawes vervaardig vir kleinhandel en verhuring. Dit is algemeen aanvaar deur sy vriende in die spring- en wedrenne, ten minste in die Weste. Hy verkoop 2 500 pare in 1946-47, en kyk hoe 'n dosyn Noord-Amerikaanse maatskappye die beginsel vinnig naboots. Sy nuwe mededingers was Anderson en Thompson, Dovre, Northland, Gresvig, Krystal, U.S. Star en O-U.
Euro's Ontwikkel vrystellingstelsels
Daar was ook Europese uitvindings. In 1948, in Nevers, Frankryk, bou die vervaardiger van sportartikels, Jean Beyl, 'n bordband in die ski. Daar is geen bewyse dat Beyl geïnspireer is deur Amerikaanse strykysters nie, en sy binding was gebaseer op 'n heeltemal ander beginsel. Dit het die skoen nie in 'n val losgemaak nie - in plaas daarvan het dit omgedraai om die onderbeen te beskerm teen draai, sonder om eintlik van die ski los te kom. Dit het iets gedoen wat geen ander band kon doen nie: dit sou 'n kortstondige skok absorbeer en terugkeer na die sentrum. Die laterale elastisiteit van die band was 'n revolusionêre idee, en dit sou nog twee dekades nie deur ander vervaardigers gedupliseer word nie. Die bord elimineer ook die buigsame leer ski -stewelsool uit die losmaakmeganisme, wat die betroubaarheid aansienlik verbeter. Beyl wou die produk 'n Amerikaans-klinkende naam gee, en besluit oor die titel van 'n glansryke weeklikse prentetydskrif wat in New York gepubliseer is. Teen 1950 het Beyl verskeie lede van die Franse span gepraat oor die gebruik van sy Look -bord, waaronder die wêreldkampioene Henri Oreiller en James Couttet.
Norm Macleod, een van die vennote in die Amerikaanse invoeronderneming Beconta, onthou dat die probleme met die Look -plaat gewig en dikte was. Om die band te installeer, moes 'n werktuigkundige 'n lang, diep gat in die bokant van die ski kerf. "Die bord is in die bokant van die ski vasgemaak en daarom moes die ski dik wees," sê Macleod. 'Dit was ongeveer 'n sentimeter in die ski en het nog 6 of 7 millimeter bo die boonste oppervlak vasgesteek. Daar was weerstand daarteen. Racers het gedink dit is voordelig om nader aan die ski te wees. "
In 1950 skep Beyl dus die Look Nevada-toon, die eerste herkenbare moderne bindontwerp, met 'n lang veerbelaaide suier om baie elastiese sye vir skokabsorbering te bied. Beyl was 'n perfeksionis in 'n era toe die meeste bindings van gestempel staal was, sy Nevada was van duur, swaar gegote aluminium. Dit was amper koeëlvast. Dit was 'n tweesnoer-eenheid, dit wil sê die hoofdraaibare liggaam wat langs 'n tweede draaipunt gedra is, waarop die neusbeker gemonteer is, wat verseker dat die neusbeker parallel met die steweltoon beweeg.
Hannes Marker, 'n boorling van Berlyn wat geleer het om te ski as 'n Wehrmacht -soldaat in Noorweë, is na die oorlog na Garmisch en het 'n werk gekry as 'n burgerlike ski -instrukteur vir die Amerikaanse leër se ontspanningsentrum, waar Leon Goodman toesighouer was oor die ski skool. Daar sien hy die in Amerika gemaakte tone, en dink: "Ek kan beter doen." In 1952 stel hy sy Duplex-toon voor, 'n tweedelige neus wat die hoeke van die neus van die boot vasgryp op dieselfde manier as wat toekomstige knypbindings sou werk. Hy het dit gevolg, in 1953, met die Simplex. Net soos die Look toe, en in teenstelling met die Hvam, was dit verstelbaar vir losmaakspanning, en was dit die eerste release toe wat wyd deur racers buite Frankryk aanvaar is. En net soos die Look Nevada, was die Simplex 'n dubbele spilstelsel.
Cubberley val hak vry
Ander skelmwerkers was hard aan die werk. Begin in 1948, in Nutley, N.J., het die meganiese ingenieur en die skiër Mitch Cubberley 'n vernuftige gedagte oor die probleem van ski se gebroke been. Op die ski saam met sy vriend Joe Powers in Highmount, Belleayre en Bromley, het Cubberley tot die gevolgtrekking gekom dat 'n belangrike probleem - tot dusver deur niemand aangespreek nie - onbetroubare hak vrylating is, wat voortspruit uit die kombinasie van die sagte leer stewelsool, die langdraadomslag wat gebruik is om die slordige leerbootmanchet en die komplekse, slangagtige Kandahar -hakskabel. Hy het uitgevind hoe hy die hakskabel en die greep op die sagte leersool kan verwyder, en 'n elegante veerbeheerde grendel ontwerp wat aan beide tone en hak gemonteer kan word.
'N Sleutelelement van die Cubberley -ontwerp was die bagasieplaat. Staalplate is stewig aan die toon en hak van die bagasiebout vasgeskroef, en die veerbelasting het hierdie plate eerder as 'n sagte, nat, buigsame stewelsool vasgeklem. Die metaal-tot-metaal-kontak bied meer konsekwente vrylating en verminderde wrywing van boot tot ski. Cubberley het gedurende die winter van 1949-50 ongeveer 200 stelle verkoop. In Orem, Utah, was Earl Miller op 'n parallelle baan, en 'n bitter wedywering het tussen die twee mans gegroei.
In Annecy, Frankryk, vervaardig Georges Salomon, vervaardiger van staal ski -rande en kabelhakbindings, sy eie neus, die Skade, om te verkoop met sy gewilde Lift -kabelhak. Dit was nie 'n enkel-draai-ontwerp, soos die Look, of 'n tweedraaibare toon, soos die Marker nie, maar het eerder 'n paar rollagers gebruik, wat op 'n staalkam gery het, om die teenbeker in sy sywaartse reis te lei. Dit was 'n minder elegante stelsel, maar dit het gewerk, en Salomon het 'n lys ski -jaers aangemeld om dit te onderskryf. Die basiese ontwerp, versterk met meer aansienlike gietstukke, het uiteindelik die topverkoper S.444 en S.555 bindings opgelewer.
In 1952 het Mitch Cubberley 'n patent -eenheid gepatenteer wat in alle rigtings sou los, en die verkope het begin. Teen 1955 het hy 'n lip aan sy hakskeen vasgemaak en die eerste stap-in-hak geskep. Earl Miller het sy eie band die Hanson genoem. Hy het verskeie winters deurgebring deur die binding te bevorder deur homself in vreesaanjaende tuimels te werp om die vrylating daarvan aan te toon.
Terug in Portland het Hvam elke jaar 'n paar duisend paar Saf-Ski-tone uitgehaal. In 1952, op 50 -jarige ouderdom, het hy die Amerikaanse Nordic Combined -span by Holmenkollen afgerig - en gevind dat hy nog die meeste van sy jong atlete kan oortref. Sy advertensie -agentskap het die slagspreuk "Hvoom with Hvam - geskep en moenie vrees nie!" Tydskrifadvertensies bevat 'n foto van Hvam wat deur 'n gelandesprung spring, vergesel van 'n geselsige teks waarin Hvam in Noors-Engels sintaksis verduidelik hoe sy binding werk. 'Miskien weet u nie van vrystellingsbindings nie', lui een advertensie. 'Miskien is u in 'n hospitaal met 'n gebreekte been. . . . Laat ek u vertel hoe die Hvam toe -vrystelling werk. Dit maak nooit los terwyl jy ski nie, want hierdie deel het twee afgeronde penne wat in die voetstukke pas en dit kan nie draai nie, want hierdie deel word opwaarts gestoot. Solank dit stoot, kan dit nie draai nie. As u ski, stoot u stewelsool altyd op die teenlip. Hoe harder jy kantel, hoe harder word jou toon vasgesluit. Nou. As jy sleg word, kan jou voet draai. Jou voet draai sywaarts, daar is nie veel druk nie. Die toon draai, en jou skoene kan sonder besering verdraai word. Miskien dink jy dat ek jou 'n leuen sou vertel. As jy so dink, is ek jammer vir jou. Ek sou oor niks lieg nie. Veral sou ek nie lieg oor ski nie, want ski is waaroor my hele lewe gaan. "
Teen 1953, met die wydverspreide aanvaarding van 'veiligheids' -bindings, het dit onrusbarend duidelik geword dat die beseringsyfer nie verbeter nie. Die Stowe -ski -patrollie het berig dat hulle steeds ongeveer vier beenbreuke per 1000 ski -dae vervoer, en het die skuld daarvoor geplaas dat daar geen standaardmetode was om losbindings aan te pas en te toets nie. In Frankryk, in 1954, bied Jean Beyl 'n skadeloosstelling van $ 71 aan vir enige gebreekte been wat hy met 'n fabrieksgemonteerde Look opgedoen het en slegs twee keer uitbetaal op grond van 1 180 skiërs. Ski Magazine beraam dat dit 'n beseringsyfer van 0,17 per 1000 skiërsdae beloop, wat vermoedelik beteken dat u 24 keer veiliger sou ski op 'n behoorlik aangepaste voorkoms as op die gemiddelde New Englander se ontspanningsuitrusting. Earl Miller reageer die volgende winter deur sy eie $ 100 -premie aan te bied vir gebreekte bene op Hanson -bindings in sy eie Provo -winkel.
Laat tene vryloop
Teen die laat vyftigerjare het Amerikaanse ski -winkels verkoopskoene verkoop onder ongeveer 35 handelsname, waaronder A & ampT, ABC, Alta, Aspen, Attenhofer, Cervin, Cober, Cubco, Cortina, Dovre, Eckel, Evernew, Geze, Gresvig, Goodman, Gripon , Kenny K, Krystal, Look, Marker, Meergans, Miller, Northland, OU, P & ampM, Persenico, Ramy, Ski-Flete, Ski Free, Spearhead, Stowe Flexible, Suwe, Top, Tyrolia, US Star en Werner. Hvam het sy pryse laag gehou - in 1961, toe die Look Nevada -teen teen $ 12,50 verkoop word, het Hvam se Standard -model in chroom $ 6,95 verkoop (alhoewel daar 'n Deluxe -model in goud was vir $ 12,50). Hvam het sy hakvrystellingskabel vir $ 4,50 bekendgestel, toe die Look -kabel vir $ 7,50 verkoop word.
Behalwe Cubco en Miller, het niemand anders nog uitgevind hoe om die hakskabel uit te skakel nie, in wese onveranderd van Reuge se Kandahar -ontwerp van 1932. Omdat kabelhakke algemeen was, was dit algemeen om gemengde stelsels te sien: u kan 'n Hvam -toon met 'n Salomon Lift -kabel monteer, of 'n Look -toe met 'n Marker -draaitafel. Reeds in 1965 het Marker nog steeds 'n nie-losgemaakte kantdraai-draaitafelhak verkoop. Op hierdie stadium het Look die losbare Grand Prix-hak bekendgestel, gebaseer op dieselfde beginsel van hoë elastisiteit as die Nevada-teen-eenheid.
Hvam se binding was reeds verouderd, en hoewel Cubco se stelsel doeltreffend gewerk het, is dit met minagting deur kundiges beskou wat die vrystelling van die teenoorgestelde wantroue nie vertrou het nie.
In 1961 stel mededingers Earl Miller en Mitch Cubberley die eerste ski -remme bekend, wat die 'veiligheids' -band uitskakel en daarmee snitte en snye as gevolg van windmeulski's. Skigebiede sal ski -remme nie aanvaar nie, totdat die groot Europese handelsmerke dit in 1976 aangeneem het.
Aan die kant van die wedrenne beweeg die momentum geleidelik ten gunste van die Europese fabrieke, wat toegang tot die voorste renjaers gehad het. Stein Eriksen het Marker byvoorbeeld onderskryf, en in 1960 wen Jean Vuarnet en Roger Staub goue medaljes tydens die Olimpiese Spele in Squaw Valley met behulp van die Look Nevada I toe. Look het nog 'n promosie -hupstoot gekry toe Karl Schranz en Egon Zimmermann van Marker oorskakel.
Die mark vir ski -binding was op die punt om te verander. In 1961 het 'n regte vuurpylwetenskaplike met die naam Robert Lusser sy achillespees gebars terwyl hy sy eie kabelbindings in sy hotelkamer by Saas-Fee getoets het. Lusser, 'n kampioen -aërobatiese vlieënier en ontwerper van ligte vliegtuie Klemm, het tydens die Tweede Wêreldoorlog Duitse vegters vir Messerschmitt en Heinkel ontwerp. By Heinkel was hy verantwoordelik vir die eerste straaljagter wat ooit gevlieg het, en het die Fieseler V-1 'gonsbom' geskep. Die Amerikaanse vloot het hom in 1948 gegryp om aan vroeë kruisraketten te werk by Point Mugu, Kalifornië, en hy het 'n paar werk gedoen vir Wernher von Braun aan die Redstone -missielprojek, voordat hy in 1957 na Duitsland en Messerschmitt teruggekeer het.
Lusser het 'n deeglike ingenieursontleding gedoen van die probleem met bindende vrystelling en het drie belangrike innovasies gekry: 'n teflon-anti-wrywingskussing onder die stewels, 'n hakvrystellingstelsel wat gebaseer is op 'n hakbeker, 'n nok en 'n vaste spanveer, en 'n eenvoudige teen -eenheid wat die boonste radius van die boot toe vasgryp in plaas van die teenflens. Hierdie laaste innovasie het 'n lang slag met 'n hoë elastisiteit gebied voor die vrylating, wat beteken dat die binding na die middel kan terugkeer sonder om los te kom-selfs by relatief lae veerspannings. Dit was 'n lelike toon, gebou soos 'n Cubco-veer wat sywaarts gedraai is en gekoppel is aan 'n paar staaldraadstutgrijpers. Maar dit het gewerk.
Lusser het hierdie uitvindings gepatenteer, en die groot bindende ondernemings het sy innovasies opgetel. By Look het Jean Beyl die tweedraaiende Nevada-toon herontwerp. Die resultaat, in 1962, was die vernuftige enkel-draai Look Nevada II, met sy lang toonvlerke wat die boonste toon van die stewel vasgryp, eerder as die enigste flens. This patented design remained the basis of Look toe units for the next 40 years.
Amanda Foreman is the award-winning author of Georgiana: Duchess of Devonshire en A World on Fire: Britain's Crucial Role in the American Civil War. Her next book The World Made by Women: A History of Women from the Age of Cleopatra to the Era of Thatcher, is slated for publication by Random House (US) and Allen Lane (UK) in 2015.
Instead of killing Idunn, however, Hartmut took pity on her and sealed her away with the Binding Blade. She remained bound for nearly a thousand years until King Zephiel of Bern released the seal. Having lost his faith in humanity due to years of abuse and an assassination attempt by his father, King Desmond, Zephiel wished to crush the world of humans and give it to the dragons, who he believed should have won the Scouring. Jahn, one of the last, if not die last, members of the Fire Dragon clan remaining in Elibe, approached Zephiel after Idunn's release and assisted him in realizing his goal.