Die Jode in die tyd van die Nuwe Testament het ’n Messias verwag wie se politiek reg was, iemand wat die Romeine sou oorwin en die Joodse godsdiens kon suiwer van die klassieke sondaars (waaronder die tollenaars, dronkaards en die Samaritaanse dwaalleraars). Jesus was ietwat van ’n teleurstelling. Om dit sag te stel.
Al was Jesus ’n Jood, was sy boodskap in kontras met die Fariseërs, Sadduseërs en skrifgeleerdes s’n nie nasionalisties van aard nie. Hy wys nie op die booshede van die heidense regering van die dag nie, waarsku nie teen die invloed van die Romeinse godsdiensinstelling nie, maak nie asof die Jode God se witbroodjies is nie.
Sy fokus was op ’n ander plek. Hy motiveer sy volksgenote om eerder die balk in hul eie oog te soek en te fokus op barmhartigheid teenoor die swakstes in die samelewing. Die Jode het ’n magtige Joodse redder gesoek, maar Jesus wou die wêreld red – en hy wou dit van onder af doen.
Dwarsdeur die vier evangelies verbaas Jesus die godsdienstiges met sy empatie vir die geringstes, sy genade vir die klassieke sondaars en sy bereidheid en oproep om liefde te betoon ook aan nie-Jode, selfs vyande. Kan jy dink hoe vreemd dit was toe Jesus voor ’n klomp Jode opmerk dat Hy by ’n Romeinse soldaat groter geloof teëgekom het as in die hele Israel?
In die stories wat Hy vertel, is die Samaritane keer op keer die helde, selfs wanneer Hy die samevatting van die Jode se heilige wet verduide-lik.
In een van sy bekendste gelykenisse is dit die siek bedelaar, Lasarus, wat deel het aan sy nuwe koninkryk en nie ’n ryk, godsdienstige Jood nie. Op ’n ander keer vertel Hy dat God ’n tollenaar se gebed aangeneem het eerder as dié van ’n vroom Fariseër. Dis duidelik dat Jesus Jesaja 61 se woorde nie net in ’n geestelike sin bedoel het nie.