PressReader - Kuier: 2017-04-05 - roue kerk toe of werk toe?
roue kerk toe of werk toe?
Voor­heen het pre­di­kants­vroue voor in die koor ge­sing en was hul­le waar­lik die moe­der van die ge­meen­te. Maar is dit nog so?
Kuier - 2017-04-05 - OOP GESPREK - Deur El­ma­ri­ne An­tho­ny
Of jy hul­le nou die her­der, do­mi­nee of pas­toor noem, kerk­lei­ers speel ’n be­lang­ri­ke rol in ge­meen­skap­pe. En net soos in e­ni­ge an­der paar­tjie se hu­we­lik, staan daar ge­woon­lik ag­ter dié be­lang­ri­ke man ’n vrou wat hom on­der­steun.
Jy moet jou prim en pro­per ge­dra, jou man on­der­steun in al­les wat hy doen, jou rol in die kerk vol­staan en ’n gees­te­li­ke lei­er wees vir jou kerk­sus­ters. As jy ’n pre­di­kants­vrou of pas­toor se vrou in die ver­le­de was, was dít waar­skyn­lik wat van jou ver­wag was. Ons le­we eg­ter van­dag in ’n an­der­ste wê­reld en dees­dae het die rol van pre­di­kants­vroue baie ver­an­der.
In som­mi­ge ge­val­le ver­kies baie van dié vroue om hul eie le­we en loop­baan, a­part van dié van haar man, te volg. Maar nie al­mal stem al­tyd saam oor wat die rol van dié vroue moet wees nie.
Daar word van pre­di­kants­vroue ver­wag om hul­self op ’n se­ke­re ma­nier te ge­dra, meen S­har­le­ne S­trauss van Bon­nie­va­le (37) in die Wes-Kaap.
S­har­le­ne is al ne­ge jaar ge­troud. Sy het haar man op skool ont­moet en hy is tans die pre­di­kant van die plaas­li­ke Ver­e­ni­gen­de Ge­re­for­meer­de Kerk (VGK). Hy het eers in ’n myn ge­werk voor­dat hy vir ’n pre­di­kant stu­deer het. Die twee het ty­dens sy stu­dies ge­trou en eers a­part ge­woon toe hy sy diens­jaar in Ca­le­don in die Wes-Kaap ge­doen het. Sy het toe in Port Nol­loth in Na­ma­kwa­land ge­woon.
“Toe ek die dag met hom trou, het ek sy be­roep ge­ken en hom ten vol­le on­der­steun,”ver­tel S­har­le­ne.
Sy het eg­ter aan die be­gin nie haar­self as ’n pre­di­kants­vrou ge­sien nie om­dat sy baie skaam en te­rug­ge­trok­ke is. Vol­gens S­har­le­ne moet sy haar op ’n se­ke­re ma­nier ge­dra om­dat sy ’n pre­di­kants­vrou is.
“Jy weet mos hoe groot­men­se en ou­men­se is. Jy kan by­voor­beeld nie by ’n klub gaan sit nie. Jy moet reg­tig reg wees.”Nie dat S­har­le­ne in ’n klub wil wees nie. Sy het nie ver­an­der wie sy is om­dat sy met ’n pre­di­kant ge­troud is nie.“Ek praat en lag baie hard. Par­ty pre­di­kants­vroue is baie stil en op hul­le plek. Ek is wie ek is.”
Vol­gens S­har­le­ne ver­wag men­se ook van pre­di­kants­vroue om se­ke­re din­ge te doen, soos by­voor­beeld om jou kop te
be­dek. Sy dra eg­ter nie hoe­de nie.
“Ek kan nie ’n hoed op my kop sit nie. Of jy dit doen of nie, dit gaan nie daar­oor nie. Dit gaan oor wat bin­ne is, nie hoe jy van bui­te lyk nie. Daar word ook van kerk­men­se en ver­al pre­di­kants­vroue ver­wag om be­trok­ke te wees in die kerk. Jy moet by­voor­beeld hoof wees van die vrou­e­diens en an­der or­ga­ni­sa­sies.”
Hier­mee het S­har­le­ne nie ’n pro­bleem nie, maar voeg by al­mal is nie die­self­de nie en het ook nie die­self­de ge­sind­he­de nie. In dié ge­val moet jy men­se re­spek­teer en hul­le nie for­seer om ’n ding te doen nie .“Lei­er­skap s po­si­sie sis nie vir al­mal nie. Luis­ter na hoe die vrou voel.”
Deb­bie Jan­tjies (41) van Blue Do­wns bui­te Kaap­stad, voel eg­ter die pas­toor of do­mi­nee se vrou moet die po­si­sie van lei­er in­neem. Deb­bie is ’n lid van die Com­mu­ni­ty Faith C­hurch.“Die vrou moet nie die man on­der­steun om­dat hy ’n pas­toor is nie, sy moet hom on­der­steun om­dat hul­le man en vrou is. As ’n paar­tjie moet hul­le saam be­weeg; sy moet o­ral gaan waar haar man is om­dat hul­le ge­troud is.”Die feit dat die man ’n lei­er is, maak van die vrou ook ’n lei­er, dink sy.
Vir Mag­da Lie­de­man-Vaas (37) van die VGK op S­wel­len­dam, het die rol van die pre­di­kants­vrou aan­sien­lik ver­an­der. Sy sê die dae van ba­saar­ta­fels be­man en koek bak is iets van die ver­le­de. Sy is se­dert 2014 met die do­mi­nee van dié kerk ge­troud. Vol­gens haar le­we pre­di­kants­vroue nie meer in die ska­du van hul mans nie. Dis nou ’n on­der­steu­nen­de rol vir haar man.“Ek moes aan­pas­sings maak in my le­we. As ’n mens trou, maak jy ’n keu­se, maar aan die ein­de van die dag bly jy ’n vrou.”
Een van die groot­ste aan­pas­sings was dat sy S­wel­len­dam toe moes trek van­af die Kaap om­dat haar man daar werk. Dít was soms moei­lik vir haar.
“Jy ver­laat jou fa­mi­lie, vrien­de en fon­da­men­te. Jou man is in die ge­meen­te by sy werk en jy bly al­leen ag­ter.”
Be­ne­wens die feit dat sy ge­trek het toe sy trou, moes sy ook haar vol­tyd­se werk los. Sy werk nou deel­tyds en help ook haar man met ad­min, wat haar sterk­punt is. Sy be­hou eg­ter haar i­den­ti­teit en in­di­vi­du­a­li­teit deur­dat sy nie haar man se van, Vaas, by die werk ge­bruik nie. “My i­den­ti­teit be­gin by my naam.” Vir Mag­da is een van die groot­ste uit­da­gings van met ’n do­mi­nee ge­troud wees, dat jy jou man se arms moet op­hou en sy seer moet dra.
“As hy 01:00 nog nie tuis is nie weens ver­ga­de­rings, lê ek as vrou en wag en kan nie slaap nie. As hy kom sit, luis­ter en troos ek hom soms, maar aan die ein­de van die dag, wie troos jou? Dís wan­neer jy moet staat­maak op ge­loof.”
Des­tyds as jy met ’n do­mi­nee ge­trou het, het jy ou­to­ma­ties voor­sit­ter van die vrou­e­diens, Son­dag­skool en dies meer ge­word. Dít het nou ver­an­der, sê Mag­da, om­dat men­se nou meer van ’n keu­se het. Van­dag kan e­ni­ge be­kwa­me vrou in die ge­meen­te tot dié rol­le ver­kies word.
“Dees­dae ver­skil ons nie veel van die vrou van, by­voor­beeld, ’n CEO nie. Jy as vrou hét nog jou le­we en ver­loor nie jou i­den­ti­teit nie.”
En dan is daar pre­di­kan­te of pas­to­re se vroue wat soms die wenk­broue laat lig of die ge­meen­te warm on­der die kraag maak deur hul“on­hei­li­ge” leef­wy­se. Dié pas­toors­vroue doen wat hul­le nie be­hoort te doen nie.
Ro­ché Wil­li­ams* (26) van Wel­ling­ton in die Bo­land ken ’n pas­toors­vrou met dub­be­le stan­daar­de en wat dink al­les wat sy doen, is reg. Sy sê vir men­se hul­le mag nie drink nie, maar sit dan self in die ka­mer en drink ag­ter haar man se rug.
“Sy trek sty­we kle­re aan; dis nie soos ’n pas­toors­vrou moet aan­trek nie. Sy hou haar per­fek voor men­se in die ge­meen­skap, maar sy is glad nie. Haar seun is re­bels en sy het hom uit die huis ge­sit, in plaas daar­van om aan­dag aan die pro­bleem te gee, om haar i­ma­ge te be­skerm. Sy maak ook of haar fa­mi­lie per­fek is, maar hul­le is vol fou­te,”sê Ro­ché.
Ook S­te­pha­nie So­lo­mons* (25) van Oos-Lon­don het al te doen ge­kry met ’n pas­toors­vrou wat nie eens by die­self­de kerk as haar man is nie. Sy was nie be­reid om haar kerk te ver­laat nie om­dat sy in die kerk ge­bo­re is.“Sy drink, rook en ge­niet dit om par­ty­tjies by te woon en kom eers die vol­gen­de og­gend by die huis. Sy gee haar­self ’n ga­we tyd en die mooi­ste van als is, haar man ver­staan om­dat sy al lank­al so is. Hy het ge­weet sy gaan nie ver­an­der nie.”
Pas­toor Da­ne T­ho­mas (29) wat sy eie kerk, Hel­der­berg Ig­ni­te, in So­mer­se­tWes bui­te Kaap­stad ge­stig het, sê daar moet een­heid tus­sen man en vrou wees en hul­le moet hul ver­ant­woor­de­lik­heid teen­oor die ge­meen­skap ken.
Gee haar ruim­te
Da­ne is ver­loof en trou in De­sem­ber van­jaar met sy mei­sie van die af­ge­lo­pe agt jaar. Sy het ’n paar maan­de ge­le­de Hel­der­berg Ig­ni­te be­gin by­woon en was baie be­trok­ke by haar vo­ri­ge kerk. “Die pas­toor is nie al een wat be­gaafd is nie, sy vrou moet ook toe­ge­laat word om te flo­reer. Haar hart moet eg­ter daar­in wees,”sê hy. Sy ver­loof­de is be­trok­ke in die kerk, ge­meen­skaps­pro­jek­te en help met die kerk se daag­lik­se be­dry­wig­he­de.
Men­se suk­kel wan­neer die man be­trok­ke is en die vrou die ag­ter­ste sit­plek in­neem, ver­al wan­neer dit by werk in die ge­meen­skap kom om­dat som­mi­ge men­se meer ge­mak­lik daar­mee is om met vroue te praat, meen hy. “In­di­vi­du­a­li­teit so­wel as een­heid is be­lang­rik. Men­se dink wan­neer ’n paar­tjie trou dat al­les nou oor die man gaan. Jy moet jou vrou se ta­len­te ver­staan en haar ruim­te gee om te flo­reerVan vo­ri­ge daar­in. blad­syDie pas­toor en sy vrou moet saam én in­di­vi­du­eel ’n voor­beeld vir die ge­meen­skap en ge­meen­te stel in hoe om te le­we en hoe om ge­trou te wees.”
Vol­gens De­si­reé Lie­ben­berg (55), wie se man die pas­toor van Li­fe Chruch in See­punt, Kaap­stad is, was dit glad nie ’n groot aan­pas­sing toe sy met ’n pas­toor trou nie. Haar man is in 1994 as ’n pas­toor in­ge­se­ën en sy het hom in die be­die­ning ge­help.“Son­der my hulp sou dit sy le­we baie moei­lik ge­maak het of as hy met ie­mand was wat nie sy le­we ver­staan nie. Dit be­te­ken eg­ter nie dat pas­toors­vroue nie loop­ba­ne mag hê nie. “As hul­le ’n an­der roe­ping (loop­baan) het, kan hul­le dit doen en steeds ’n in­vloed in die ge­meen­skap­pe hê waar hul­le werk.”