Die ondersoek na die voorkoms en uitbeelding van spesifiek die stillewemotief in die SuidAfrikaanse grafiese kuns, is gegrond op die navorser se persoonlike belangstelling in die kunstenaar se keuse betreffende die tema van die kunswerk en die medium en tegniek waarin dit uitgevoer word. Die navorsing is gevolglik gemik op twee spesifieke afdelings binne die Suid-Afrikaanse kunskonteks: eerstens op die kunstenaars met 'n sogenaamde grafiese of tekenkundige ingesteldheid, teenoor die met 'n skilderkunstige ingesteldheid. Tweedens is een tema, binne die breer konteks van die grafiese kuns, naamlik die stillewe, uitgesonder vir bespreking. Teen die agtergrond van die uitgebreidheid van die kontemporêre kunsbeskouing en die verdwyning van die tradisionele afbakening tussen kunsgenres, moes bepaal word of daar enigsins so 'n verband bestaan. 'n Beredeneerde verkenning is daarom ten doel gestel sonder om 'n volledige historiese oorsig van die ontwikkeling van enige van die twee onderwerpe weer te gee. Aan die einde van die sewentigerjare was dit duidelik dat Suid-Afrikaanse kuns 'n nuwe tydvak betree het. Die heersende strewe na groter internasionalisme, is met 'n sosiale en kulturele bewustheid vervang. Met 'n terugkeer na tradisionele figuratiewe voorstellingswyses, soos die landskap, stillewe en genrestukke het 'n nuwe generasie SuidAfrikaanse kunstenaars hulle op die werklikhede binne hulle eie omgewing begin toespits. Die klemverskuiwing ten opsigte van die relevansie van die kunswerk was terselfdertyd tyd-en-plekgebonde, maar het ook saamgeval met 'n nuwe wêreldwye benadering, naamlik die van die postmodernisme. In die postmodernistiese konteks het die grense waarbinne lewelose voorwerpe voorkom en uitgebeeld word, in so 'n mate vervaag dat die tradisionele definisie van die stillewe nie meer omvattend is nie. Die tradisionele stillewevoorstellings van versamelings voorwerpe, wat deur hulle leweloosheid saamgebind word, het plek gemaak vir uitbeeldings waarin die Iewelose voorwerpe, in voorkoms en betekenis, opsig selfstaande is. Uit die navorsing was die invloed van die snelle tegnologiese ontwikkeling en die gepaardgaande grensloosheid wat dit in die beeldende kunste oor die algemeen en in die grafiese kuns in besonder teweeggebring het, is opvallend. Kunstenaars benut die geleentheid om verskillende, en dikwels uiteenlopende, tegnieke in enkele werke saam te gebruik. Ten einde die nuwe benadering onder ons eietydse kunstenaars te ondersoek en te begryp, is die oeuvres van vier bekende kunstenaars, by name Karel Nel (1955- ), William Kentridge (1955-), Titia Ballot (1941-) en Pippa Skotnes (1957-) uitgesonder vir bespreking. Die keuse van die kunstenaars is gegrond op aspekte wat hulle met mekaar in gemeen het, soos hulle grafiese ingesteldheid, die algemene voorkoms van lewelose voorwerpe in hulle oeuvres en veral van belang, hulle individuele bydraes tot die Suid-Afrikaanse kuns gedurende die tydperk 1980 tot 1995. Die navorsing het eerstens aangetoon dat ondanks tyd en plek, kunstenaars gelei word deur 'n onwillekeurige tegniese ingesteldheid. Tweedens het geblyk dat tematiese voorkeure, alhoewel ook persoonlik, meer tydsgebonde en veranderlik is.