Mense wat tydens die blitz gaan werk. Imperial War Museum / Wikimedia Commons
Toe COVID-19 in Brittanje versprei het, het joernaliste en politici die pandemie met die blitz vergelyk. Van die "Blitz spirit" dodetal, het die Duitse bomveldtog in die tweede wêreldoorlog 'n poging geword om die reaksie van Brittanje op die huidige krisis te evalueer.
maar sommige geskiedkundiges bevraagteken die nut van blitz-vergelykings. Coronavirus verminder nie geboue tot puin nie. Sonnige verwysings na die "blitsgees" kyk maklik na die plundering wat die swartmense vergesel het. En hoewel die sterftesyfers van die blitz en COVID-19 ongeveer gelyk lyk, het die blitz sterftes van ongeveer 43,000 gesien terwyl COVID-19 dood is byna 45,000 - dit is onduidelik hoe hierdie statistiek baie nuttig is. Daar is drama in hierdie vergelyking, maar nie veel substansie nie.
'N Ondersagbare, maar kritiese speler in hierdie vergelyking, is die nederige masker, 'n voorwerp wat help om te wys nie hoe eenders ons oomblik met die blitz is nie, maar hoe geskei. Masker dra was in 1941 'n heeltemal onbetrokke en selfs patriotiese aktiwiteit.
Gesigsmaskers in die blitz
Vir die ontelbare Londense inwoners gemeenskaplike skuilings deur nagtelike Duitse lugaanvalle het persoonlike ruimte 'n luukse geword. Dit was veral die geval vir diegene wat skuiling in die Londen ondergronds. Vir die waargenome ondergrondse veiligheid, teen die toppunt van die blitz, het ongeveer 150,000 inwoners in buisstasies geslaap.
Alhoewel die gevare van noue persoonlike kontak nie die enigste ding is wat besorgde amptenare in die openbare gesondheid betref nie, was die voorkoming van epidemiese siektes in die oorvol ruimtes van die buisstasies 'n groot bron van kommer. Die masker kom na vore as 'n algemene gesonde oplossing vir die probleem van duisende skuilingbewoners wat skielik die klam, sleg geventileerde ruimtes van die buis gebruik, terwyl hul nagtelike woning woon.
Die Ministerie van Gesondheid is gretig om 'n epidemie te voorkom voordat dit begin, en het 'n advieskomitee gestig om toestande in skuilings met lugaanval te ondersoek, met spesiale verwysing na gesondheid en higiëne. Die amptelike oproep tot maskers kom in Desember 1940, twee maande na die blitz, en net toe die griepseisoen aan die gang was, wit papier wat aanbeveel het dat hulle saam met 'n reeks ander voorkomende gesondheidsmaatreëls gebruik word. Britse wetenskaplikes is by die Mediese Navorsingsraad ingewy Lughigiëne-eenheid was oortuig: die 'beginsel om maskers te dra ter beskerming van druppelinfeksie' was 'n goeie praktyk.
Die Ministerie van Gesondheid het drie soorte masker onderskryf: die standaard gaas tipe (soortgelyk aan die tuisgemaakte maskers van vandag); 'n sellofaanskerm (soos die visier van vandag, maar bedek slegs die mond en neus); en die kommersieel beskikbare "yashmak" (in die styl van die Moslem-sluier), vir die "modebewuste". Die ministerie het beveel 500,000 maskers moet versprei word soos nodig in geval van 'n epidemie en 'n instruksie-pamflet vir beskutting opdrag gegee word.
Britse koerante het die nuwe beleid van die regering gepubliseer. Op 5 Februarie 1941 berig die Times dat sir William Jameson, die hoof mediese beampte, die nuwe maskers onderskryf het, en meer kleurvol Ritchie Calder, het 'n joernalis van die Daily Herald een in die openbaar probeer. "Na tien minute gister het my anti-griep 'voorruit' opgehou om 'n bron van opmerklike opmerkings te wees, 'het hy berig. 'Mense rondom my het gewoond geraak om my te sien werk in 'n deursigtige oogskadu wat in my neus afgegly het.'
Calder het voorspel dat maskers 'net so alledaags soos 'n horingrandbril' sou word, en dat hy selfs sy neus kon blaas met sy masker aan. Die enigste ding wat hy nie "gemaklik" kon doen nie, het hy gerapporteer, was "het 'n sigaret".
A kort propagandafilm in opdrag van die Ministerie van Inligting en vrygestel in Februarie 1941, het die maskerboodskap ook vanselfsprekend goeie sin gesien. 'As die skuiling dokter of verpleegster vir jou 'n masker gee,' vermaan die verteller, 'nou, dra dit dan!'
Die wetenskaplike en politieke konsensus oor maskers wat vinnig tydens die blitz ontstaan ​​het, staan ​​in skerp kontras met die onheilspellende debat wat die afgelope maande ontvou het, tesame met die duidelike onwilligheid van die Britse regering om mense te dwing om hul gesigte te bedek, selfs in oorvol binnenshuise ruimtes. Die nederige gesigsmasker het 'n gepolariseerde en gepolariseerde voorwerp geword.
As daar 'n les uit die blitz geleer kan word, kan dit wees dat daar niks inherent omstrede of on-Brits daaraan is om ons gesigte te bedek om besmetting teen te werk nie. In 1941 is maskering aanvaar as 'n verstandige, patriotiese, Britse ding om te doen.
Ondanks betogings teen die teendeel, is die oorsaak van die COVID-19-masker kontroversie nie gewortel in jarelange kommer daaroor nie individuele regte or Britse karakter. Ons moet elders kyk om die oorsprong daarvan te vind: na die algemene verdeling in kommunikasie en vertroue tussen kundiges, die regering en die publiek, het dit 'n steunpilaar van die hedendaagse lewe goed nadat die blits verby was en was vererger deur die pandemie.
Jesse Olszynko-Gryn, kanseliergenoot in die geskiedenis, Universiteit van Strathclyde en Caitjan Gainty, dosent in die geskiedenis van wetenskap, tegnologie en geneeskunde, King's College London
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Waarom Londenaars in die Blitz gesigmaskers aanvaar het om besmetting te voorkom in teenstelling met vandag se beswaarmakers