Wie is ek as niemand my ken? - Diverse
Wie is ek as niemand my ken?
Toe ek vir my vriend Rock vertel dat ek na Japan vertrek, het hy my gesê om alle bande met alles wat ek weet, te knip. Rock het 'n geruime tyd gelede vertrek om in die Midde-Ooste te dwaal. Hierdie beroepsonderbrekende toevlug tot selfontdekking waarin ek myself ingeplaas het, is nie ongewoon in my vriendekring nie. Vergewe 'n telefoon en internet, raai hy aan, en kom diep binne-in jouself. Ek was nie van plan om hierdie advies te volg nie, maar dit het geblyk dat ek diep in myself was om iets te vermy.
Ek het wakker geword op 'n plek waar geheimsinnige glimmes die stadsbeeld bedek het. Maar nou en dan het my oë woorde gevind wat ek in briewe geskryf het. Hierdie stukkie begrip het my nuwe werklikheid geword. Ek stap opgewonde in die skaduwee van asimmetriese wolkekrabbers en dwaal in rooi-omheinde heiligdomme. Elke nuwe ontdekking het my siel laat uitreik na diegene rondom my, om die oorloop te deel soos ek gewoond was. Maar ek het nie die taal van hierdie mense gepraat nie.
Niemand het na my gekyk nie. Hulle het skaars na mekaar gekyk terwyl hulle tussen werk en huis beweeg. Ek sweef saam in 'n see van mense wat groter en ordeliker is as enige skare wat ek ooit gesien het, heeltemal geïsoleer. Een keer het ek op Tokyo Station verkrummel. Ek was hopeloos verlore en almal wat verbygegaan het, ignoreer my poging om oogkontak te maak en om hulp te vra. Na 'n uur sak ek van frustrasie en uitputting op die vloer en snik. Die nimmereindigende optog het eenvoudig oor my gekom en voortgegaan met die besigheid.
Is ek mooi, of slim, of 'n verteller van grappige grappies, as daar niemand is om daardie idees aan te vra of te bevestig nie?
Daar was oomblikke van intense ontkoppeling. Ek sou sit by 'n busstasie omring deur salarismanne in pakke, almal opgeneem in boeke met bruinpapieroortreksels, sodat niemand kon weet wat hulle lees nie. En ek voel asof ek verdwyn het. Ek sweer, ek was nie meer daar nie. Dit was anonimiteit in die ontwikkelde lande bo-op 'n onvergeeflike taalversperring. En moenie my verkeerd doen nie, dit was nie presies pynlik nie. Dit was net. Ek het probeer om die swierige, dromerige, roerlose toestand van kulturele en eksistensiële tussenverhouding te geniet wat ek gelukkig genoeg was om in te gaan.
En regtig, dit was soms baie mooi, soos 'n toneel in 'n film. Jy staar by 'n reënerige nag by 'n koeël-treinvenster uit na stadsliggies wat fluit. Die hipster-volkslied van vervreemding stroom in jou ore. En jy weet dat daar niemand is wat jy ken nie. Omdat u niemand hier ken nie, en u waarskynlik ook nie. Nie soos jy gewoond is aan mense ken nie. Nie wanneer u bederf is deur die openheid van 'n volk met siele naby hul velle nie, soos 'n vriend van my dit stel.
Eilandmense soos ek tuimel almal van hulself af op ander by die eerste ontmoeting. By busse terug huis toe, sal vroue jou x-strale wys of jou alles van hul swangerskap vertel. Om enige vorm van openbare vervoer aan te neem, beteken om in te skryf vir ywerige besprekings oor politiek en verhoudings en die lewe. En, hel, dit kan aanstootlik wees. Maar ek sal geld daarvoor betaal noudat mense blote vorms van my oorgedra het, met min verraad oor die mensdom wat onder hul robotiese ordelikheid loer. Dit wil sê totdat jy hulle dronk en gestruikel het ná 'n Vrydagaand karaoke. Al die hindernisse kom dan af.
Ek wil graag dink dat ek vir die eerste keer kyk hoe kleintjie regtig is. Ek bedoel, jy weet in teorie hoe belangrik menslike interaksie vir jou identiteit is, maar jy begin regtig al hierdie dinge te verstaan ​​as menslike interaksie opdroog. Wie is hierdie 'ek' wat ek in elk geval veronderstel is om te vind? So 'n oefening lyk nou so alledaags. Is ek mooi, of slim, of 'n verteller van grappige grappies, as daar niemand is om daardie idees aan te vra of te bevestig nie? Word die dinge op een of ander manier in die kern geskryf van wie ek is, of word dit bloot geskep deur ontelbare ontmoetings met ander? Ek bedoel, bestaan ​​ek selfs as almal reg verby my kyk?
Miskien is dit 'n geleentheid vir evolusie, hierdie skielike verkrummel van konstrukte waarvan ek nog nie eens geweet het waarop ek rus nie. O Japan, dit lyk asof sommige van u Boeddhistiese filosofie in my vel ingesypel het. Hoe slim is jy om my ego 'n slag dood te maak, sodat ek die kans kry om te sien wat oorbly - wat saak maak.