Venezuela en sy twee presidente | Maroela Media
Foto: AFP Foto/Juan Barreto/Flickr.com
Venezuela het nou al vir meer as ŉ week twee presidente. Daar is die “amptelike” president Nicholas Maduro, wat onlangs ingehuldig is vir sy tweede termyn van ses jaar. Maduro is ŉ sosialis en staan aan die hoof van die sogenaamde “Bolivarse revolusie” (ŉ verwysing na die bevryder van Suid-Amerika, Simon Bolivar), wat deur sy voorganger Hugo Chávez gevestig is en niks anders is as staatsgedrewe sosialisme nie.
Die ander een is Juan Guaidó, president van die nasionale vergadering (parlement), wat homself op 23 Januarie tot president van die land verkies het, met die steun van die parlement, wat deur die opposisie beheer word. Dit het gevolg ná die inhuldiging van Maduro wat, volgens die opposisie, onwettig is omdat die verkiesing van verlede jaar nie vry en regverdig was nie: talle opposisiekandidate is in hegtenis geneem, ander is verbied om as kandidate te staan en die veiligheidsmagte het opposisiebyeenkomste op groot skaal onderdruk. Boonop is die regering korrup: ŉ klein elite-groep deel die laaste bates onder mekaar en die bevolking kry swaar weens wanbestuur.
Dit is nie die eerste konfrontasie tussen regering en opposisie nie. Reeds in Chávez se tyd was daar grootskaalse betogings teen die bewind. Maduro se eerste verkiesing ses jaar gelede was reeds na alle aanduidings bekook, en hy het dit net naelskraap gewen. Die laaste presidentsverkiesing van Mei 2018 was so sterk deur die regering gemanipuleer, dat die opposisie dit geboikot het om nie geloofwaardigheid daaraan te verleen nie.
Die nasionale vergadering was altyd die teenwig teen die president en in 2017 het die opposisie die meerderheid daar gewen. Pres. Maduro het egter die parlement se magte op groot skaal ingekort en dit effektiewelik vervang met ŉ “raadgewende kongres”, saamgestel net uit lede van sy eie Verenigde Sosialistiese Party. Die eintlike parlement het egter voortgegaan om te vergader en wette te maak, al is dit deur die regering geïgnoreer.
Intussen neem proteste teen Maduro en sy sosialistiese bewind ook toe soos wat die ekonomiese omstandighede van kwaad na erger gaan. Eintlik is Venezuela ŉ ryk land met reuse-oliereserwes, vrugbare landbougrond, ŉ uitgestrekte kuslyn, natuurskoon en ŉ groot toerismepotensiaal. Sy afhanklikheid van olieverkope maak die land egter besonder kwesbaar vir sanksies – die VSA is juis een van die hoofaankopers van Venezuela se olie en het nou sanksies begin instel.
Dink aan Zimbabwe en jy kry ŉ idee van hoe Venezuela tans is: hiperinflasie van 1 300 000% verlede jaar, leë winkelrakke, ’n infrastruktuur wat besig is om inmekaar te sak, veiligheidsmagte wat na willekeur en hardhandig optree, ŉ president wat verkiesings in sy guns manipuleer, howe wat eintlik net ŉ verlengstuk van die regerende party is, ŉ middelklas wat sterk belas word en die land verlaat as hulle kan, hoë skuldvlakke en ŉ regering wat die weermag (veral die offisierskorps) deur groot salarisse en die armes deur welsynstoelae aan sy kant hou. Vir laasgenoemde is daar egter intussen geen geld meer nie en ook die armes kom in opstand. Net die veiligheidsmagte ondersteun nog die bewind, maar dalk nie meer vir baie lank nie. In die laer range is daar toenemende ontevredenheid met die swak ekonomiese toestande.
Indien die weermag na die opposisie se kant swaai, sal Maduro se bewind val. As die weermag skeur, kan die land in ŉ burgeroorlog gedompel word. ŉ Dialoog en ŉ nuwe verkiesing, wat internasionale organisasies bepleit, blyk onwaarskynlik, want geen kant aanvaar die ander een se legitimiteit nie.
Die regering is magsdronk van hul ideologie van staatsbeheerde sosialisme, en (nes in Suid-Afrika) het daar mettertyd ŉ netwerk van korrupte leiers ontstaan wat nie hul mag en onwettige inkomste sal prysgee nie. Maduro weet ook dat hy ŉ vry en regverdige verkiesing waarskynlik sal verloor, veral teen ŉ verenigde opposisie.
Tans is die geveg oor diplomatieke erkenning aan die gang. Guaidó kon, kort ná sy aankondiging dat hy homself as oorgangspresident uitroep, die erkenning van die VSA verseker. Ook Kanada, die belangrikste lande van die Europese Unie soos Frankryk, Duitsland, Italië en Spanje is aan sy kant en ook die meeste lande in Suid-Amerika soos, onder meer Brasilië, Colombië, Peru en Argentinië. Dit is veral Westerse lande of bondgenote van die VSA wat die opposisie steun. China en Rusland, maar ook Meksiko, Bolivië en Kuba steun mnr. Maduro openlik.
Suid-Afrika is ook aan Maduro se kant, maar het hom tot dusver min in die konflik ingemeng. Die meeste state het nog nie kant gekies nie en kyk hoe dinge verder ontwikkel. Vir veral die outoritêre lande soos Rusland en China, sou dit ŉ gevaarlike presedent skep as Guaidó se opstand suksesvol is. Dit kan volke wat deur hulle regerings onderdruk word, aanmoedig om die reg in eie hande te neem as verkiesings nie vry en regverdig is nie en as die land swak bestuur word.
Dit kom eintlik neer op die oorbekende vraag: Behoort die regering aan die bevolking, of behoort die bevolking aan die regering?
Die ANC regering ondersteun Maduru. Dit se als. Ons is in groot moeilikheid. Ons sal ons moet regmaak vir die komende verkiesing en regtig hard bid en werk om soveel as moontlik sterk opposisie te verwesenlik
Die retoriek ‘Gadaffi must go’ word toe mos ‘Yanukovych must go’ en ‘Assad must go’ en nou ‘Maduro must go’. Mens moet jouself nogal aspris oningelig hou om nie te sien waar die retoriek telkens vandaan kom nie. En dat olie en sterre-en-strepe-en-arende nie altyd ook betrokke is nie…
Weereens ‘n uitstekende rubriek, baie dankie!
LANK LEWE KAPITALISME, WAT AL MILJOENE UIT DIE GREEP VAN UITERSTE ARMOEDE EN WANHOOP GERED HET!!! en Lank lewe die VSA!!! #maga
Die ANC het die revolusionere kaders en massas so gekondisioneer dat daar nie omdraaikans is oppad na n sosialistiese staat nie. Die ANC elite is almal reeds biljoene sterk terwyl die res kripeer en van belastingbetalers se staats “grants” afhanklik is. Sodra die ekonomie weer optel gaan daar weer geplunder word om die klimaat te skep vir verdere verandering en nog n stap nader aan nasionalisering. Selfs al bars die ANC se misleidingsbabbel om sy beeld te poets vir die verkiesing en buitelandse investering, gaan die ANC homself nie kan stop nie. Venezuela en Zimbabwe is goeie voorbeelde van waar die ANC ook gaan opeindig. Hoe meer buitelandse druk, hoe arroganter en vinniger gaan die ANC elite na nasionalisering toe beweeg. Die regbank is glad ook nie meer so onafhanklik as wat dit op die oog af lyk nie. Hulle het net soos CR n ander mombakkies opgesit wat enige tyd afgehaal kan word. Die ANC elite is reeds skatryk en “untouchable” en kan net skatryk en “untouchable” bly deur te nasionaliseer en alles te besit en te beheer. Die denkwyse is of alles of niks! Zimbabwe en Venezuela se “regimes” is geldgierig en gewetenloos. Die ANC regime is geldgierig, gewetenloos en wraakgierig. Al wat die ANC gaan stop is die massas, die massas van vier geslagte na nasionalisering!