Oordenkinge op 'n groot eiland
:: Ons Mense Oorsee :: Australië Share |
Onderwerp: Oordenkinge op 'n groot eiland Fri Jan 29, 2010 3:05 pm
Ná drie jaar uit Suid-Afrika is dit tyd om stil te staan, terug te kyk en voorraad op te neem. Dit is ook tyd om oor die toekoms te peins en te besluit wat ek met my lewe gaan maak. Gaan ek bly of gaan ek terug?
Hierdie gedagtes is nie vreemd vir my nie. Daar is nie 'n week wat verbygaan waar die bly- of glygedagtes tog maar in jou kop rondmaal nie. Want sien, ek is nie hier gebore nie en die mense hier is nie "my" mense nie. Hulle sal ook nooit wees nie want hulle het nie van dieselfde sak sout geëet wat ek geëet het nie.
Ek het as emigrant hier aangekom en ek sal as een hier doodgaan. My aksent sal altyd by my bly soos Paulus se doring in sy vlees. Ek probeer hard om te glo dat Paulus se beloofde genade vir my ook genoeg sal wees.
Die lewe op die Groot Eiland is eintlik sorgeloos. Dit is 'n wonderlike land met ontelbare geleenthede. Amper net so goed soos waar ons vandaan kom.
Die lewenservaring wat 'n mens in Afrika optel staal jou vir enige omgewing in die wêreld.
Jy raak sommer geïrriteerd as jy mense hoor kla oor beuselagtighede. Die politieke debat hier gaan oor watter party is bevoeg om die begrotingsurplus die beste te spandeer!
Hier is die lewe is amper eentonig. Die krag is altyd aan, die vullis word altyd gehaal, die munisipaliteit sny gereeld die gras, die skelms word altyd gevang, die bus is altyd betyds, ens.
Dit is net die weer wat mense partykeer verhinder om hulle werk te doen. Hier in Adelaide in die suide is dit regte Kaapse weer. Dit is maklik reënerig vir 3 dae aaneen en as jy na die reënmeter kyk is daar maar 4 of 5 mm in. Jy verlang na 'n lekker donderstorm en sonskyn 'n uur of twee daarna.
Hier sien jy nou eintlik in watter abnormale gemeenskap jy gebly het. Hier ry kinders nog sorgeloos met fietse in die straat rond. Oumense gaan stap laataand met hulle honde in die parkies. Verliefdes loop houtgerus hand aan hand op 'n verlate strand.
Hier ry skoolkinders nog met die trein skool toe. Nie een kind is bang sy beursie, Ipod of selfoon word gesteel nie. Huise het nie diefwering nie en karre slap oornag in die straat.
Hier's minder moorde in 'n jaar as 'n naweek in Pretoria. Mense ken nie vrees nie omdat hulle dit nog nooit ervaar het nie. Jy weet instinktief dat jy nooit hier vrees sal ervaar nie omdat hier niks met jou kan gebeur wat erger is as wat jy alreeds deur is nie. Vrees het hier sy vrees verloor.
Die daaglikse bestaan hier is maar dieselfde as op enige ander plek. Jy staan op, stort, eet, gaan werk toe, terug huis toe, eet, doen huiswerk en weereens bed-toe. Die verskil tussen jou en jou Aussie buurman is wat jy alles tussen-in druk.
Elke oggend word die rekenaar bestorm en word daar gekyk of daar nie 'n e-pos van 'n bekende is nie. Jy voel so opgewonde soos 'n laerskoolkind wat 'n geskenk oopmaak.
Die verskyning van 'n bekende en geliefde se naam op die rekenaarskerm laat jou weer die gevoel beleef toe jy 'n troep was en jou eerste brief na twee maande se "basies" op jou bed gekry het.
Dit voel soos gister al het Vader Tyd sy groot wasem geblaas op die venster van die verlede. As die rekenaar geen nuwe boodskappe baar nie voel dit asof almal jou vergeet het en jy stoksielalleen op hierdie aarde is. Maar gou skep jy moed.
Dalk is daar net 'n vertraging met die e-pos en 'n boodskap sal vanmiddag op jou wag!
In die aande as dit stil word skryf jy gou vir al die vriende en geliefdes wat oral oor die wêreld is. Die internet word onafskeidbaar deel van jou. Elke dag verslind jy die kuber-Beeld vir nuus "by die huis". Meer en meer ontstel die nuus jou as jy besef, die wat in beheer is glad nie omgee vir diegene wat hulle beheer nie.
As jy goed "home-sick" is "Search" jy Afrikaans op Google. Of jy tik doelloos woorde soos biltong, beskuit, koeksisters, Voortrekkers of Boer en word deel van 'n wêreld sonder grense. Jy kyk na bewerige video-clips op Youtube van jou dae in die Army. Jy sien vir die eerste keer in jare weer die SAW leuse-Steeds Wenners en dan kyk jy na jou verslete boshoed op die kapstok en wonder hoekom jy dit saamgetrek het. Tog sal jy die hoed vir geen geld in die wêreld verruil nie. Ons is saam deur diep waters: Ons sal lewe, ons het ampter gesterwe, ons vir jou Suid-Afrika!
Dan is daar die onverwagte dinge wat jou hartsnare roer. Jy sit vroegoggend voor die TV en wag vir die rugby om te begin.
Die kamera fokus op die uitbundige blou skare tuis en skielik weet jy jy sal nou alles wat jy besit gee om net 10 min daar tussen "jou" mense te wees.
Of jy stap die volgende dag verby die TV-kamer waar die kinders die rugby-opname weer kyk en jy hoor in 'n breukdeel van 'n sekonde Gé sing "Liefling".
Dan gryp iets jou skielik vas diep hierbinne wat jy nie kan beskryf nie. Gelukkig los die "Ding" jou darem weer na 'n paar sekondes. Die paar sekondes wat dit neem vir die Ding om sy greep te verswak voel egter soos 'n ewigheid. Ek wonder altyd as ek "Liefling" hoor of Gé Korsten saam met sy maters daar in die Hemel sit en rugby kyk. Ek glo hulle doen so. Ek lees dan in die Groot Boek die Hemel is 'n wonderlike plek.
Om te trek na 'n ander land is om weer van voor te begin. Dit is baie moeilik, maar ook tog bevrydend. Skielik het jy nie meer 'n verlede nie. Jy is tussen mense wat nie jou verlede ken, verstaan of daarin belang stel nie. Net die toekoms is al wat belangrik is. Jy kan kies waar jy wil bly. Jy kan kies wat jou naam moet wees. (Gewoonlik moet jy jou naam verander want niemand kan dit hier uitspreek nie).
As jy nooit van jou bynaam kon ontslae raak, is dit nou jou kans. Worsie Visser, met respek gesê, sal hier nie deug nie.
Jy gaan doen weer jou bestuurslisensietoets. Dit is geen probleem om jou "Learners" te gaan skryf nie, want hier hoef jy geen afspraak te maak nie. Daar is geen toue om in te wag nie. Ja, julle lees reg. GEEN TOUE NIE. Jy daag net op gedurende kantoorure as dit jou pas en dan skryf jy.
Die uitslag is binne 5 min beskikbaar en as jy gedruip het word jy soos 'n stout kind op jou foute gewys. Jy word tog vriendelik daaraan herinner dat jy dadelik weer die toets kan oorskryf nadat jy weer die aansoekfooi betaal het. 'n Bestuurskool toets jou dan en verklaar jou geskik of nie. Wat 'n eenvoudige proses. Moet asb. nie die betrokke inligting gee aan enige tiener in SA wat al 5 maande wag vir 'n afspraak nie!
By die werk stap jy vol bravade in vir jou eerste dag, reg om die wêreld te versit. Gou kom jy terug aarde toe en voel soos 'n standersessie op sy eerste dag in die hoërskool.
Jy besef met 'n skok jy ken niemand nie, jou beste Ingels hou net 10 min en dan is jou woordeskat op, en gou vind jy uit dat hier hou hulle van baie papierwerk en dat die proses net so belangrik is as die werk wat daaruit volg. Dit vat maar 'n rukkie vir jou om "hulle" gewoond te raak en vir "hulle" om jou te verstaan. Gelukkig is die meeste Aussies baie vriendelik en voel jy gou tuis.
Naweke kuier jy maar oor en weer. Jy probeer jou bes om nie net met oud-Suid-Afrikaners te meng nie maar as jy jou weer kry kuier julle weer saam. Daar is 'n oombliklike band tussen julle wat gewoonlik eers kom na jare se vriendskap. Gou kuier julle soos pelle wat 20 jaar terug saam op skool was. Julle ry na die slaghuis op die hoek en vra vir 'n pakkie "Boor-wors-sausage".
By die huis haal jy met trots jou pakkie Iwisa-mieliemeel uit wat jy by die Suid-Afrikaanse winkel gekoop het. Jy dink glad nie daaraan dat die 1kg meel jou gemiddeld $7 / kg kos as jy die posgeld byreken nie. Die prys is egter nie belangrik nie. Selfs teen $50 / kg sal dit nog steeds op die spyskaart wees. Dit word tog net vir spesiale geleenthede gebruik. Op Sondagskool het ons geleer van "Gewyde Offers". Ek kan nie mooi onthou wat dit was nie maar ek dink die mieliemeel hier val in daardie kategorie, gewy, uiters gewyd.
"Elke huis het sy kruis" was een van die spreekwoorde wat ons in die laerskool geleer het. Wat dit beteken net kon ons toe nie snap nie. In die gewone gesprekke met oud Suid-Afrikaners hoor jy elkeen se storie en besef jy, jy het baie om dankbaar voor te wees. Party het maar grondpad gery tot hier. Nie almal wou trek nie.
Party kinders moes aanskou hoe hulle geliefdes voor hulle oë doodgeslaan word. Party ouers se kinders is in hulle eie huis wreed verniel en dra littekens waaroor net gefluister kan word. Die wat in beheer is het geen oog daaroor geknip nie.
Ek weet dat dit amper onmoontlik is om objektief te wees oor jou eie omstandighede. Ek troos my met die wete dat ek nie alleen is nie. Daar het nagenoeg 'n miljoen mense voor my getrek en daar sal seker nog 'n miljoen na my kom.
Omstandighede verander en mens moet daarby aanpas of vir die res van jou lewe bitter bly. Dit sal Boetman niks help as hy vir die res van sy lewe die b#@$%*m in bly nie. Eens was wit, Afrikaans en manlik bates gewees, nou is dit 'n las. Hier in Down Under is dit neutraal soos dit behoort te wees.
Vir die wat nog kom wens ek sterkte toe. Ek glo dat dit die regte besluit is. Dit is aan die begin maar 'n geween en 'n gekners van tande. Dit vat baie lank voor jy jou kop kan "afskakel" en weer lekker slaap. Almal hier sê dit vat ten minste 2 jaar. Party sê egter dit vat 3 jaar, ander sê 5.
Per slot van sake verg alles in die lewe wat die moeite werd is tog so 'n bietjie inspanning. Vir die wat bly wens ek ook sterkte toe. Dit is ook die regte besluit. Familie, vriende en kultuur weeg net so swaar indien nie swaarder as vrede, veiligheid en stabiliteit. Die tyd sal leer na watter kant die weegskaal oorleun. Of beweeg die weegskaal stadig heen en weer soos 'n wipplank? Is daar in hierdie lewe 'n balans…? En nou is al wat vir my oorbly… om te besluit.