Filmoorsig: 'n Kaart vir Saterdag | Nomadiese Matt - Reisverhale - 2019
Opgedateer 2/16/2019 | 16 Februarie 2019
Ek onthou die eerste keer dat ek die fliek 'n kaart vir Saterdag gekyk het. Dit was asemrowend. Heeltemal en heeltemal wonderlik. Die rolprent is aan my deur 'n mede-reisiger aanbeveel en kroniek 'n man se wêreldwye reis terug in 2005. Dit is gevul met onderhoude van ander backpackers en hou die hoogte en laagte van die reis baie akkuraat vas.
Meer as 'n dekade later is dit steeds die mees akkurate film oor langtermynreis.
Vir enigeen wat al ooit geruime tyd gery of gereis het, is dit 'n maklike reisfilm om te verhoudings aan.
Wat ek die meeste van die fliek hou, is dat dit wys hoe die lewe op die pad is eintliksoos met al die ups en downs. Die film is verfilm lank voor die ouderdom van sosiale media, terug toe mense geen werklike idee gehad het van hoe langtermyn reis was nie. Mense het aangeneem dat dit óf 'n luukse escapade óf 'n vuil, vuil avontuur was waar jy in rotbesmette koshuise geslaap het in versteekte hoeke van die wêreld.
'N Kaart vir Saterdag toon watter reis eintlik is. Geen filters, geen gedwonge agenda. Net 'n eerlike blik op begrotingsreise.
Dis hoekom ek dit liefhet.
Kyk na die sleepwa:
Die fliek het so 'n goeie werk gedoen om die emosies van reis vas te lê, van die moeilike afskeid na kultuurskok vir die vrees om huis toe te kom.
Hier is 7 dinge wat ek dink die fliek het 'n goeie werk gehad om te bedek:
Mense vra altyd dieselfde vraag van solo reisigers: "Moet jy nie eensaam wees nie?" Die waarheid is, jy is nooit alleen nie. Op die pad ontmoet jy voortdurend mense. Jy kry in koshuise, en jy kry direkte vriende. Dit is asof jy al jare bekend was, want jy is elkeen daar vir baie van dieselfde redes. Daarbenewens vul jy elkeen 'n eensame leegte in die ander se lewe. En vir daardie dag, week of maand, is jy en jou mede-reisigers beste vriende.
2. Hoekom doen ons dit
Hoekom reis ons? Onderhoude met al die reisigers in die rolprent het 'n algemene tema uitgespreek: "Ons wil nie terugkyk en spyt wees nie." Al hierdie reisigers het gevoel dat daar meer aan die lewe was as net die kabinet, en hulle kon die trajek van hul lewens - vroue, huise, kinders. Daar was geen verrassings nie. Nie een van hulle wou 50 wees en sê: "Ek wens ..." Die film het die spyker hier op die kop getref. Sure, baie mense voel so, maar hierdie reisigers het die duik geneem. Dit is moeilik om jouself te motiveer om te reis, maar hulle het dit gedoen. Hoekom? Omdat ons net een keer leef, en niemand wil terugkyk en sê nie wat as?
3. Om 'n lewenslange reisiger te maak
Brook, die hoofkarakter, sê aan die einde van die fliek wat hy hierdie reis geneem het om reis "uit sy stelsel" te kry. Dan sou hy terugkom, werk kry en die lewensvereniging wou hê, maar hy het gevind dat hy in plaas daarvan om uit sy stelsel te kom, net meer verslaaf geraak het. Nou kan hy nie teruggaan na die manier waarop dit was nie. Hy is anders. Hy kan nie die lewe sonder reis voorstel nie. As jy met reisigers praat, hoor jy dieselfde ding: hulle is nou reisigers vir ewig.
4. Totsiens sê
Dit is die moeilikste deel oor langtermyn reis, maar die fliek het 'n goeie werk gedoen om te wys hoe hierdie afskeidings is - en hoe emosioneel hulle kan wees. In die begin is dit moeilik en jy maak beloftes om altyd in kontak te bly. Maar terwyl jy reis, word jy gewoond aan afskeid. Jy sê hulle elke dag en raak hulle na 'n rukkie dood. Ten slotte besef jy dat terwyl jy perfekte oomblikke met jou onmiddellike vriende gedeel het, jy nooit daardie oomblikke kan herhaal nie, en jy sal waarskynlik nie weer daardie vriende sien nie.
Die koms van sosiale netwerk-webwerwe het dit makliker gemaak om in kontak te bly, maar die realiteit is dat ons wegbeweeg en na verskillende lewens beweeg. Soos Brook sê, hoe langer was hy by die huis, hoe minder gereeld het die e-posse gekom. Ek het dit altyd moeilik gevind om totsiens te sê, maar uiteindelik besef jy dat die geheue die belangrike deel is.
5. Die "dreigende straf van die huis"
Alle goeie dinge moet tot 'n einde kom. As jou reis tot 'n einde kom, kan alles wat jy kan dink, is: "Ek gaan huis toe," en dit maak jou bang. Al wat jy vir 'n jaar of meer geweet het, is die reisstyl. Dit word 'n manier van lewe. Koshuise, treine, busse, probleme, direkte vriende. Dan so gou as wat dit begin het, is dit verby. Soos een vrou dit in die fliek beskryf het, is daar 'n gevoel van dreigende straf en angs om huis toe te gaan. Ons wil huis toe gaan, maar diep, ons doen nie. Miskien is dit omdat ons besef daar is meer aan die lewe as wat ons vroeër geweet het. Ek is nie seker nie, maar wat dit ookal mag wees, niemand wil ooit gaan nie.
Na 'n rukkie word jy dadelik daaraan. "O, 'n ander waterval?" "Nog 'n historiese gebou?" Nadat hulle so baie pragtige dinge in die wêreld gesien het, verloor dinge hul wonder. Jy moet beïndruk wees, maar jy is nie. Jy word siek om nuwe mense te ontmoet en dieselfde gesprekke oor en oor te hê. Sê tot siens. Beloftes maak om mekaar te sien. Dit was iets waaraan ek kon koppel.
Aan die einde van my eerste RTW-reis was alles wat ek wou doen huis toe gegaan. Ek kon nie gepla word om nuwe mense te ontmoet nie; Ek het al so baie ontmoet. Ek is uitgebrand. Na 18 maande het ek so baie gesien dat dit in Australië nie opwindend was nie. Dit moes gewees het, maar dit was nie. Alle reisigers gaan daardeur, en ek hou van hoe Brook daaroor gepraat het.
7. Om tuis te wees
Die moeilikste deel van die reis is by die huis. Dis vreemd om terug te wees. Min mense kan met jou ervarings verband hou, en die meeste wil nie van hulle hoor nie. Die wêreld het dieselfde gebly terwyl jy weg was, maar jy het verander. En dit is die moeilikste deel - besef dat niks anders is nie. Jy verwag dat die lewe verander het terwyl jy weg was. 'N Jaar is lank, en dan kom jy huis toe en besef jou wêreld het nooit vorentoe beweeg nie. Dit was vir my skokkend.
In die fliek hoor jy van reisigers oor hoe een keer die wittebrood van die opvang was verby, alles wat hulle wou doen, was om daar buite te kom. Huis was versmoor. Dit voel asof jy nie beweeg nie. Na 'n week tuis was alles wat ek wou doen weer verlaat. Om tuis te wees, is soms baie moeiliker as om weg te wees.
My enigste klagte oor die fliek is die videokwaliteit. Toe die fliek uitgekom het, was die gehalte geweldig. Maar video-produksie het sedertdien gevorderd geword en die videokwaliteit voel net 'n bietjie gedateer (wat jy sal sien as jy die sleepwa hieronder sien). Daarbenewens dink ek dit is steeds die beste reisfliek daar buite.
As jy wil verstaan ​​waarom reisigers doen wat hulle doen en wat dit voel om daar te wees, kyk dan 'n kaart vir Saterdag. Dit is so naby as wat jy kan kry om terug te pak sonder om huis toe te gaan!
Waarom jy nie die Amerikaanse suide moet oordink nie
Ko Phi Phi: die mees oorskatte eiland in Thailand
Copyright 2019 \ none \ Filmoorsig: 'n Kaart vir Saterdag