Kan die ontdekking van mammoetbloed tot herlewing van spesies lei? - Inligting
Kan die ontdekking van mammoetbloed tot herlewing van spesies lei?
Navorsers het die karkas van 'n vroulike mammoet in Rusland ontdek, wat 10.000 jaar oue mammoetbloed kan insluit, wat die weg baan vir die potensiaal om 'n merkwaardige spesie uit ons antieke verlede te laat herleef.
In teenstelling met ander reuse-ontdekkings, is die onlangse bevinding op die Novosibirsk-eilande in Rusland ongelooflik goed bewaar deur die noordelike diepvries en het groot hoeveelhede sagte weefsel nog ongeskonde. Maar veral interessant is dat wetenskaplikes 'n eienaardige vloeistof rondom die karkas ontdek het, wat volgens hulle bloed is wat nog lewensvatbare selle bevat.
"Hoe ons ook al die rooi materiaal wil noem, dit sou fantasties wees as dit ongeskonde selle bevat," sê Ross Macphee, 'n soogdierkenner van die ystydperk by die American Museum of Natural History. 'Ek wag op 'n veilige identifikasie op hierdie punt.'
Ander meen dat die hoop om lewensvatbare selle te vind 'n entjie kan wees, maar kenners wag in afwagting, aangesien die moontlike implikasies van so 'n ontdekking groot kan wees. Stel u die moontlikheid voor dat toekomstige geslagte hul kinders na 'n wildtuin neem om 'n lewendige, asemhalende mammoet te sien wat 10.000 jaar gelede saam met ons ou voorouers oorvloedig was.
Ondanks die merkwaardige bevinding, is wetenskaplikes nog ver daarvandaan om 'n mammoet te kloon en 'n manier te vind vir 'n moderne Asiatiese olifant - die naaste verwant aan die mammoet - om 'n mammoet te dra.
So 'n moontlikheid roep egter etiese kwessies op. Is dit reg dat die mensdom spesies van die verlede na 'n nuwe vreemde wêreld terugbring? En indien wel, waar trek ons ​​die grens? Sou dit lei tot die herlewing van Neanderthalers en ander voorouers van die mens? Sommige het aangevoer dat ons eerder moet konsentreer op die voorkoming van die verlies van duisende spesies op die planeet wat tans uitsterf, in plaas van om tyd en hulpbronne te fokus op die terugbring van ou spesies.
Wetenskaplikes ontdek die wêreld se 'best bewaarde wollerige mammoetstam'
'N Internasionale span wat deur Siberië gelei word, vind 10 000 jaar oue rooivleis op vroulike oorblyfsels wat uit die permafrost in die Sakha-republiek opgegrawe is.
'Dit is die bes bewaarde volwasse mammoetstam wat ooit gevind is. Die rooivleis, vel en hare is in 'n goeie toestand. Dit lyk soos 'n varsgemaakte vleis. ' Op die foto is links na regs Sergey Fedorov (Mammoetmuseum, Noordoos -Federale Universiteit/NEFU), Teodor Obada (Akademie vir Wetenskap, Moldawië), Alexei Tikhonov (Dierkundige Museum, Russiese Akademie vir Wetenskap, St. Petersburg), Daniel Fisher (Universiteit van Michigan), Gavril Novgorodov (Mammoth Museum, NEFU), Konstantine (Mammoth Museum, NEFU) en Semyon Grigoriev (Mammoth Museum, NEFU). Foto: Victor Makarov
Die onlangse ontdekking veroorsaak groot opwinding onder wêreldspanne wat die genoomvolgorde van die uitgestorwe wese wil voltooi, en dit lui pogings om die wollerige mammoet weer lewend te maak, kan The Siberian Times uitsluitlik onthul. Die stam is ondersoek deur Russiese, Amerikaanse, Suid -Koreaanse en Moldawiese wetenskaplikes op 'n onlangse ekspedisie na die noorde van Sakha - ook bekend as Yakutia.
'Ons het 'n perfek bewaarde stam gevind', sê Semyon Grigoriev, hoof van die Mammoth Museum in Jakoetsk, deel van die Institute of Applied Ecology of the North aan die Noordoos -Federale Universiteit.
'Dit is die bes bewaarde volwasse mammoetstam wat ooit gevind is. Die rooivleis, vel en hare is in 'n goeie toestand. Dit lyk soos 'n pasgemaakte vleis. '
Die bagasiebak is na Yakutsk, die hoofstad van die streek, gebring, aangesien wetenskaplikes uit Suid -Korea, die VSA, Kanada, Holland en elders toestemming van die Russiese owerhede soek om monsters uit te voer vir gedetailleerde DNA -ontleding.
'Ons het nou baie vennote, en hulle wil almal monsters hê,' het Grigoriev gesê.
Die bagasiebak is na Yakutsk, die hoofstad van die streek, gebring, aangesien wetenskaplikes uit Suid -Korea, die VSA, Kanada, Holland en elders toestemming van die Russiese owerhede soek om monsters uit te voer vir gedetailleerde DNA -ontleding. Foto: Semyon Grigoriev
Die karkas is oorspronklik in Mei 2013 op die eiland Malolyakhovskiy gevind en in bevrore toestand na die afgeleë Kazachiy, in die noorde van die Sakha -republiek, vervoer, waar dit deur die internasionale span ondersoek is.
Vroeër vanjaar het dieselfde 10 000 jaar oue mammoetoorblyfsels wêreldwyd die nuus gekry nadat 'n 'bloedmonster' wat in die permafrost bewaar is, ontleed is vir ontleding. Hierdie bloednavorsing is nog steeds aan die gang, maar die bestaan ​​van die stam het eers aan die lig gekom op die onlangse ekspedisie in Augustus toe Westerse dokumentêre vervaardigers by wetenskaplikes aangesluit het.
Die deskundige het gesê dat toetse in Rusland tot dusver 'geen duidelike resultate' opgelewer het nie en dat daar planne is om monsters na die Universiteit van Manitoba, die Universiteit van Aarhus en die Universiteit van Lund, sowel as na Suid -Korea te stuur vir verdere navorsing.
'Ons het dit uit die yshuis gehaal en dit het net buite gelê,' sê dr Grigoriev en verduidelik die oomblik toe die kenners die kans kry om die reusagtige oorblyfsels vir die eerste keer te ondersoek.
'Vir drie dae het dit nie heeltemal gesmelt nie, maar ons het dit nie nodig gehad nie. Dit was belangrik om 'n deel van die biologiese materiaal wat daarin gevries is, te stoor. Die stam is van die begin af losgemaak. Dit het vinniger gesmelt.
'Ons het dit vir een dag ontdooi, maar natuurlik nie heeltemal nie. Ons het dit skoongemaak en weer gevries. Die stam is tans die waardevolste deel van die oorskot.
'Ons verstaan ​​dit toe ons die rooi sagte weefsels binne sien. Dit het gelyk soos die vleis van 'n pasgemaakte dier. Dit is rooi en ons kan die spier sien.
'Dit ruik na nie baie vars vleis nie. Soms is die lykreste van ou diere so ontbind dat die reuk ondraaglik is. Dit hang alles af van die bewaring, hier was dit beter en die reuk was nie so sterk nie. '
'Natuurlik hoop ons om die sogenaamde' lewende sel 'in die monsters te vind. Dit beteken dat ons die minste beskadigde DNA kan kry en eerstens - kern -DNA '. Foto: Semyon Grigoriev
Daar was vroeër vermoedens dat merke op die dier aandui dat dit deur 'n mens doodgemaak is. Onderhewig aan verdere toetse, is die huidige teorie dat die wollerige mammoet moontlik aan die verdrinking gesterf het nadat hy in 'n ysgat of bevrore moeras vasgeval het, of moontlik as gevolg van siekte.
Grigoriev beskryf die 'opwinding, die gevoel van ontdekking, wanneer elke minuut, elke uur iets nuuts bring' terwyl die wetenskaplikes die bevrore oorskot ondersoek het.
Hy het verduidelik: 'Almal praat van kloning, maar ons moet verstaan ​​dat dit 'n baie ingewikkelde taak is. Natuurlik hoop ons om die sogenaamde 'lewende sel' in die monsters te vind. Dit beteken dat ons die minste beskadigde DNA kan kry en in die eerste plek - kern -DNA. Maar dit is slegs 'n middelpunt.
'Die volgende vraag is hoe om 'n olifant in die kloningsproses te gebruik. Die evolusionêre pad van die mammoet en die olifant het lank gelede verskil. Dus, selfs as ons 'n 'lewende sel' kan kry, moet ons 'n spesiale metode hê om te klone. Die Koreane werk daaraan om die klone van verskillende spesies te kry, maar jy sien, dit is nie so vinnig nie.
'As ons nie' lewende sel 'kry nie, sal ons 'n langer pad hê. Dan moet ons kunsmatige DNA skep. Dit kan 50 of 60 jaar neem.
'Behalwe vir kloning, bied hierdie monsters ons ook die geleentheid om die DNA van die mammoet heeltemal te ontsyfer, en ons kan die kern -DNA, wat baie inligting stoor, ontsyfer.
'Ons het dus 'n unieke geleentheid om te verstaan ​​hoe die mammoet se bloedstelsel, sy spiere en die romp werk. Natuurlik is ons hoofsaaklik besig met fundamentele wetenskap. Dit is vir ons belangrik om alle moontlike besonderhede oor mammoet te leer. Miskien word ons bevindinge deur toegepaste wetenskap gebruik, maar dit is nou vroeg om daaraan te dink. En ek herhaal nogmaals die kloning - ondanks ons ontdekking, is dit 'n baie ver vooruitsig wat jare en dekades se werk behels '.
'Grigoriev beskryf die' opwinding, die gevoel van ontdekking, wanneer elke minuut, elke uur iets nuuts bring 'terwyl die wetenskaplikes die bevrore oorskot ondersoek'. Foto: Semyon Grigoriev
Die betekenis van die onlangse vonds is beklemtoon deur die Amerikaanse akademikus Daniel Fisher, professor, ekologie en evolusionêre biologie, sowel as aard- en omgewingswetenskappe aan die Universiteit van Michigan, waar hy ook kurator en direkteur is van die Museum of Paleontology.
'Die Malolyakhovskiy -mammoet is baie wisselend in sy mate van bewaring, met 'n paar dele in 'n uitstekende toestand, so goed, of in sommige gevalle effens beter, as enigiets wat ons voorheen gesien het, en ander dele wat glad nie besonder goed bewaar is nie,' het hy aan The Siberian Times gesê.
'Dit stem ooreen met Semyon Grigoriev se aanvanklike verslag. Dele van die liggaam wat baie goed bewaar is, sluit in die mondholte, die voorkant van die bors en die onderste dele van die voorpote. '
Gevra oor die bewering van Grigoriev dat die stam van die mammoet die beste bewaar is in die geskiedenis van die paleontologie, het hy gesê: 'Ja, ek stem hiermee saam, met die bykomende kwalifikasie dat ons 'n uitstekende stam van 'n jeugdige op Lyuba gesien het, maar dit is die bes bewaarde stam van 'n volwasse mammoet. '
Lyuba is in 2007 op die Yamal -skiereiland, ook in Siberië, gevind.
Die nuwe model 'sal 'n beter idee gee van hoe die stam -anatomie van wollerige mammoet verskil van die van olifante', het professor Fisher gesê.
'Ons het nou 'n algemene idee hiervan, maar hierdie model gee 'n meer gedetailleerde begrip. Hoeveel ons sal kan uitvind oor hoe die kofferbak werk, is onbekend totdat ons verder in die ondersoek ingaan. Wat ons leer, kan ook afhang van die vind van medewerkers wat kundig is oor olifantanatomie. '
Meer algemeen sal die jongste karkas 'nuwe insigte bydra wat oral relevant sal wees vir die studie van mammoete, nie net in Rusland nie', het die Amerikaanse professor gesê. Hy is vol vertroue dat wetenskaplikes geheime oor die lewe van hierdie mammoet kan ontsluit deur die goed bewaarde oorblyfsels daarvan te bestudeer.
'Ek verwag om vroeg volgende jaar na Yakutsk terug te keer om saam met my Yakutian -kollegas aan ekstra werk aan die model deel te neem.'
Die vroulike mammoet het vermoedelik op 50 of 60 jaar gesterf.
Navorsers berei voor op die opening van 'n laboratorium om betrokke te wees by die skeiding van 'lewende' selle van ou oorblyfsels. Foto's: Semyon Grigoriev
'Ek hoop om meer oor hierdie dier se lewe te leer deur die slagtande daarvan te bestudeer, en as dit kan, kan ons een of albei slagtande gebruik om nuwe metodes te ontwikkel om tande te interpreteer,' het hy gesê. 'Aangesien dit 'n matig ou wyfie is, behoort haar slagtand 'n rekord van haar kalfgeskiedenis te hou, maar ons sal dit vanuit verskillende perspektiewe moet bestudeer om seker te wees dat ons sulke inligting werklik kan kry.'
Hy meen addisionele navorsing is nodig oor vloeistof wat lyk soos bloed wat uit die oorblyfsels versamel is, aangesien dit in Mei uit die yskaste graf in die Novosibirsk - of Nieu -Siberiese - eilande verwyder is.
'Ek het 'n paar monsters gesien waarvan gesê word dat dit' soos 'die' bloed 'monsters lyk, maar ek het nie die werklike monsters gesien wat die eerste keer soos bloed lyk nie. Ek vermoed dit is hoofsaaklik iets anders, maar ek het nie toegang tot die nodige toerusting of tyd gehad om 'n definitiewe ontleding van hierdie materiaal op die terrein te doen nie. '
'Ek sou sê dat verdere ondersoek nodig is', het professor Fisher gesê.
Die wetenskaplikes is dopgehou deur filmspanne uit die VSA en die Verenigde Koninkryk - CB Films en Renegade Pictures - terwyl hulle hul werk aanpak, met dokumentêre films wat volgende jaar op die National Geographic Channel en die Britse Channel 4 verwag word. Tot dusver is slegs sekere monsters, insluitend die stam, na Jakoetsk gevlieg.
'Dit is nou in Jakoetsk, en ons kan spierweefsel en bloedvate deeglik ondersoek,' het Grigoriev gesê. 'Die bloedstelsel van die mammoet verskil van die van die olifant. Hulle het in 'n koue klimaat geleef, en die bloedstelsel was meer uitgebreid. Dit was 'n kompleks van aanpassing en ons moet dit deeglik ondersoek. '
Links na regs, Semyon Grigoriev (Mammoetmuseum, NEFU) en Alexei Tikhonov (Dierkundige museum, Russiese Akademie vir Wetenskap, St. Petersburg) tydens Yana 2012 -ekspedisie in Jakoetië. Foto: Semyon Grigoriev
Hierdie week is 'n fondsinsamelingsinisiatief begin om gesamentlike navorsing deur die Noordoos-Federale Universiteit in Jakoetsk en die Suid-Koreaanse laboratorium SOAAM 'Revival of the Mammoth' te befonds.
Tans berei navorsers voor op die opening van 'n laboratorium om betrokke te wees by die skeiding van 'lewende' selle van ou oorblyfsels.
'Ons beplan om die laboratorium teen die einde van die jaar te begin. Gesamentlike ekspedisies om die oorblyfsels van mammoete en ander ou oorblyfsels te vind, is voltooi, en nou begin wetenskaplikes die materiaal ontleed.
'' N Paar monsters sal vir studie in Korea geneem word. In die laboratorium, wat ons van plan is om oop te maak, sal die eerste fase van die navorsing gehou word - die toewysing van die 'lewende' selle, wat afhang van die toekoms van die kloon van die reuse, 'het Grigoriev gesê.
Die laboratorium bestudeer nie net die oorblyfsels van 'n reuse nie, maar ook ander oorblyfselsdiere.
Is wetenskaplikes op die punt om die wollerige mammoet op te wek?
Elke somer gaan groepe jagters na die afgeleë, onbewoonde Nieu -Siberiese eilande op soek na die ontwykende witgoud & perfek gevormde slagtand van 'n wollerige mammoet wat in die ontdooiende Arktiese permafrost skuil.
Hulle verken nie net die verste dele van die Arktiese Oseaan nie, maar reis terug in die tyd en voer 'n oorspronklike soektog na die slagtande van die massiewe diere wat in groot hoeveelhede deur die verbiedende landskap gestroom het voordat hulle 10 000 jaar gelede uitgesterf het.
Natuurlik is daar altyd 'n kans dat die jagters nie net op 'n slagtand of twee kan struikel nie, maar op 'n hele reeks reuse -oorblyfsels, insluitend bont, vlees en selfs bloed.
'N Illustrasie van 'n gesin van wollerige mammoete.
Dit is wat in 2013 gebeur het, toe 'n span van Jakoetsk, Rusland, die byna volledige karkas van 'n jong mammoet wat in die permafrost op die Nieu-Siberiese Eilande begrawe is, ontbloot het. Drie bene, 'n meerderheid van die liggaam, 'n deel van die kop en die romp was nog steeds redelik goed bewaar, maar toe die navorsers begin om die diere se oorskot te verwyder, het hulle donker, taai bloed uit die karkas opgemerk.
Koolstofdatering het aan die lig gebring dat Buttercup, soos sy genoem is, ongeveer 40 000 jaar gelede geleef het. Uit haar oorskot, insluitend 'n flessie bloed wat uit haar karkas afgetap is, het wetenskaplikes gehoop om lewende mammoetselle te onttrek wat ongeskonde DNA sal oplewer en die ontbrekende skakel in moderne wetenskaplikes en 'n langdurige soeke na hierdie antieke gees uit die dood terugbring.
In die nuwe dokumentêre film Genesis 2.0, Die Switserse dokumentêr Christian Frei en sy mederegisseur, die Siberiese filmmaker Maxim Arbugaev, volg die onverskrokke reuse-slagtandjagters in die Nieu-Siberiese Eilande, sowel as verskeie wetenskaplikes in die Verenigde State, Rusland, Suid-Korea en China wat hulle beywer om die weer in die een of ander vorm weer lewendig.
Tradisionele Chinese kerwers maak uitgebreide beeldhouwerke van reusagtige ivoor, en eersteklas mammoettande kan die jagters tienduisende dollars op die internasionale mark verdien, veral omdat China die invoer en verkoop van olifant-ivoor in 2016 verbied het. Rusland het 72 ton uitgevoer van yslike ivoor in 2017, met meer as 80 persent daarvan na China.
Vir die Siberiese mammoetjagters is dit natuurlik die doel om 'n uitnemende slagtand te vind, maar baie van die dinge wat hulle vind, is in 'n swak toestand, maar dit is ook 'n gemengde seën. In die plaaslike kultuur, wat die wollerige mammoet lankal as 'n heilige dier beskou het, word dit as 'n ongeluk beskou om aan mammoetoorblyfsels te raak, laat staan ​​om dit van die aarde af te verwyder.
Die slagtandjagters het baie gemengde gevoelens as hulle gelukkig is, " Frei. Dit voed hul gesinne, en hulle hoop desperaat op hierdie groot geluk. Maar as hulle wel die mooi slagtande kry, het hulle hierdie gemengde gevoelens om regtig bang te wees. "
Wat ook al die markwaarde van 'n behoue ​​ou slagtand is, dit is niks in vergelyking met die strewe van die wetenskaplike gemeenskap om die wollerige mammoet in die styl van die Jurassic Park te laat herleef nie. Sedert 2015 werk 'n span onder leiding van die bekende molekulêre ingenieur en genetikus George Church van die Harvard-universiteit om 'n mammoet-olifantbaster te vervaardig, eerder as 'n kloon. Hulle beplan om dit te doen deur middel van sintetiese biologie, of om die gene van 'n wollerige mammoet te verdeel met die van 'n Asiatiese olifant, sy naaste lewende familielid, wat 99 persent van sy DNA deel.
George-kerk, professor in genetika aan Harvard (links), en die Suid-Koreaanse wetenskaplike Hwang Woo-suk.
Wendy Maeda/The Boston Globe/Getty Images en Jung Yeon-Je/AFP/Getty Images
Dan is daar natuurlik die werk aan die gang by Suid-Korea se Sooam Biotech Research Foundation, onder leiding van die omstrede veearts en kloningskenner Hwang Woo-suk. Wetenskaplikes daar het reeds die proses om u geliefde troeteldierhond te klone, bemeester vir 'n koel $ 100,000. Barbra Streisand is een van die bekendes wat bekend is dat haar hond gekloon is, en Hwang het selfs 'n paar eksperimentele hondjies geskenk vir gebruik as Russiese polisiehonde.
Maar ondanks toegewyde inspanning het wetenskaplikes nog nie daarin geslaag om 'n wollerige mammoet te kloon nie, hoewel hulle aanhou probeer. Benewens die Sooam -wetenskaplikes, is navorsers in Rusland steeds op soek na lewende mammoetselle binne die oorblyfsels van Buttercup en ander herstelde mammoetkarkasse, maar die aard van DNA self stel 'n ernstige uitdaging vir hul soeke.
Die mammoet is 'n ikoniese dier. Ek bedoel, wie sou dit nie wou sien nie? " Frei sê oor die kloningspogings. Tog het hy met spesialiste gepraat wat hom meegedeel het dat die DNS van Postmortem soms binne enkele ure verval. Dit is ook baie delikaat. "
Diegene wat die wollerige mammoet wil sien terugkeer, wil dalk eerder sintetiese biologie vestig as om te klone: ​​binne die volgende dekade verwag George Church en sy span die eerste mammoet-olifantbaster. Hulle pogings is nie net daarop gemik om die bedreigde Asiatiese olifant te beskerm nie, maar om aardverwarming te bekamp. Deur op die Arktiese toendra te wei, sou die diere die aarde daaronder blootstel aan die koue lug, sodat dit langer gevries sou bly.
Terwyl u die klimaatsveranderingsklok terugdraai, is dit 'n waardige doelwit Genesis 2.0 help om duidelik te maak dat as wetenskaplikes die lang uitgestorwe wollerige mammoet kan laat herleef, hulle waarskynlik nie met net een prehistoriese dier sal ophou nie.
" Die opstanding van die wollerige mammoet is die eerste manifestasie van iets veel groter, " Frei."Jy kan & apost sê waarheen dit alles gaan, maar dit sal beslis die volgende groot tegnologiese evolusie wees. "
Wetenskaplikes onttrek vloeibare bloed uit 42.000-jarige veulens wat in Siberiese permafrost gevind is
Verlede Augustus het 'n groep mammoet-tandejagters die bykans ongeskonde oorblyfsels van 'n 42 000 jaar oue veul opgedaag tydens 'n ekspedisie na die Siberië se Batagaika-krater. Die jong perd is bewaar deur die permafrost van die streek of permanent bevrore grond en het geen tekens van uiterlike skade getoon nie, maar behou eerder sy vel, stert en hoewe, sowel as die hare op sy bene, kop en ander liggaamsdele.
Nou, die Siberiese tye verslae, navorsers van die Noord-Oos-Federale Universiteit van Rusland en die Suid-Koreaanse Sooam Biotech Research Foundation het vloeibare bloed en urine uit die monster gehaal, wat die weg gebaan het vir verdere ontleding wat daarop gemik is om die langdood perd te kloon en die uitgestorwe Lenskaya-geslag te laat herleef. waartoe dit behoort.
Om die dier te kloon, moet wetenskaplikes lewensvatbare selle uit die bloedmonsters onttrek en in die laboratorium laat groei. Hierdie taak is makliker gesê as gedaan: die afgelope maand het die span meer as 20 pogings aangewend om selle uit die veulweefsel te laat groei, maar almal het misluk, volgens 'n aparte Siberiese tye artikel. Tog sê die hoof Russiese navorser Lena Grigoryeva dat die betrokkenes positief is oor die uitkoms. "
Die feit dat die perd nog hare het, maak dit een van die goed bewaarde ystyddiere wat ooit gevind is, vertel Grigoryev aan Gianluca Mezzofiore van CNN en voeg by: 'Nou kan ons sê watter kleur die wol was van die uitgestorwe perde van die Pleistoseen-era. . "
In die lewe spog die veul met 'n baaikleurige lyf en 'n swart stert en maanhare. Die jong Lenskaya, of Lena -perd, was net een tot twee weke oud toe hy gesterf het, met dieselfde ontydige afsterwe as baie dieselfde ongeskonde diere wat millennia lank in permafrost vasgevang was.
Die wetenskaplikes het vloeibare bloedmonsters uit die 42 000-jarige dier se hartvate geneem (Semyon Grigoryev/Noordoos-Federale Universiteit)
Die veul het waarskynlik verdrink in 'n natuurlike val, naamlik modder wat later in permafrost gevries het, het Semyon Grigoryev van Yakutia's Mammoth Museum aan die Russiese nuusagentskap TASS gesê, soos berig deur die Siberiese tye . Daar is baie modder en slik wat die veul gedurende die laaste sekondes van die [vulletjie] se lewe ingesluk het, in sy spysverteringskanaal gevind, sê Grigoryev.
Dit is slegs die tweede keer dat navorsers vloeibare bloed uit die oorblyfsels van prehistoriese wesens onttrek het. In 2013 het 'n groep Russiese wetenskaplikes dieselfde prestasie behaal deur die liggaam van 'n 15 000-jarige wollerige mammoet te ontdek wat Grigoryev en sy kollegas in 2013 ontdek het, soos George Dvorsky berig vir Gizmodo. (Dit is opmerklik dat die span wat die veul bestudeer, ook die hoop uitgespreek het om 'n wollerige mammoet te kloneer.) Dit is opmerklik dat die veulensbloed 27.000 jaar ouer is as die vorige monster.
Die NEFU en Suid -Koreaanse wetenskaplikes agter die nuwe navorsing is so vol vertroue in hul sukses dat hulle reeds begin soek het na 'n surrogaatmerrie om die gekloonde Lena -perd te dra en, in die woorde van die Siberiese tye, vervul die historiese rol van die geboorte van die terugkeer spesies. Russiese nuusberig 's verslae.
In 'n gesprek met CNN se Mezzofiore het Grigoryev self twyfel uitgespreek oor die kanse van die navorser en verduidelik: "Ek dink dat selfs die unieke behoud [van] bloed absoluut hopeloos is vir klone -doeleindes, aangesien die belangrikste bloedselle. het nie kerne met DNA nie. "
Hy het voortgegaan, en ons probeer ongeskonde selle vind in spierweefsel en interne organe wat ook baie goed bewaar is. "
Wat die Siberiese tye die veelvuldige etiese en tegnologiese vrae wat opgewek word deur die herlewing van spesies wat al lankal bestaan ​​het, nie beantwoord nie. Volgens Dvorsky het wetenskaplikes onder meer melding gemaak van die verminderde lewenskwaliteit van die kloon, kwessies van genetiese diversiteit en inteling en die afwesigheid van 'n geskikte habitat vir die ystydperk.
Dit moet nog gesien word of die Russies-Suid-Koreaanse span sy ambisieuse doelwit werklik kan bereik. Tog, as die beweerde opstanding in Julie 2018 van twee ewe verouderde 40 000-jarige rondewurms na duisende jare in die Arktiese permafrost 'n aanduiding is, word die herlewing van antieke diere 'n al hoe meer realistiese moontlikheid.
Uitsterwing: beteken dit dat ons 'n spesie kan laat herleef?
Daar het al ooit 'n paar wesens bestaan ​​wat ooreenstem met die vreemdheid van die Australiese maagkikker. Soos die naam aandui, het die amfibie die vreemde vermoë om nageslag in sy maag te reproduseer. Die wyfie sal 'n wolk eiers vrylaat, die mannetjie sal hulle bevrug, en dan sluk die wyfie die eiers heel in. Op daardie stadium het die wyfie opgehou om spysverteringsure te maak, en haar maag het in wese 'n baarmoeder geword. 'N Paar weke gaan verby, en dan maak die wyfie haar mond oop en 'n klomp babas kom uit. Dink daaraan as die moeraslandweergawe van Zeus wat Athena uit sy voorkop gebaar het: 'n dier wat sy kleintjies in die wêreld laat val.
Hierdie wonderlike eienaardigheid bestaan ​​nie meer nie. Bioloë het die padda eers relatief onlangs geïdentifiseer - en toe verdwyn dit byna onmiddellik. Die suidelike maagbroodkikker is in 1973 beskryf, ontdek in 'n nou stroompie aan die ooskus van Australië, die laaste waarneming in 1979. Sy neef, die noordelike maagbroodkikker, is eers in 1984 ontdek, terwyl die laaste een net gesien is jaar later. Een van die belangrikste skuldiges van die padda se afsterwe was 'n patogeen wat die chytrid -swam genoem word. Soos gewoonlik versnel mense die gejaag na uitsterwing. Baie van die paddas se habitat is vernietig deur indringeronkruide en wilde varke. Die wonderbaarlike dier was weg sodra ons dit geweet het.
Nou, in 'n nuwe wending op wonderwerk, is wetenskaplikes op die punt om die padda terug te bring.
In Maart het navorsers van die Lazarus -projek aangekondig dat hulle maagbroodende padda -embrio's gekloon het. Veertig jaar gelede het 'n bioloog toevallig 'n paar eksemplare in die vrieskas gegooi voordat die spesie uitgesterf het. Vandag se navorsers kon selkerne verkry uit die weefsels wat in die sewentigerjare versamel is. 'Byna wonderbaarlik kon ons lewensvatbare DNA uit die monsters haal,' het een van die Lazarus Project -wetenskaplikes, Simon Clulow, in 'n e -pos aan my geskryf. Met behulp van 'n tegniek genaamd somatiese selkernoordrag, het die span die DNA van die maagbroeiende paddas in die geïnaktiveerde eierkern van die groot kikker ingespuit. Sommige van die eiers het spontaan begin verdeel. Alhoewel nie een van die embrio's 'n paar dae oorleef het nie, het toetse bevestig dat die verdelingselle die genetiese materiaal van die uitgestorwe padda bevat. 'Ons kyk hoe Lazarus stap vir stap uit die dood opstaan', het die spanleier, Mike Archer van die Universiteit van Nieu -Suid -Wallis, gesê.
Wat slegs 'n paar dekades gelede wetenskapfantasie was, is nou goed binne die gebied van die moontlike. Op 'n vraag oor hoe naby sy span was aan 'n lewende, asemhalende maagbroodkikker, het Clulow geskryf: "Ons is vol vertroue dat dit slegs 'n kwessie van jare sal wees, miskien minder."
Die Lazarus -projek is deel van 'n opkomende veld van wetenskap wat 'herlewingsbiologie' genoem word. Vooruitgang in kloning, genetiese volgorde en sintetiese biologie-tesame met suksesse in meer outydse "rugteling"-het die moontlikheid geopen om terug te keer na die wêreldspesies wat lankal verby is. Wetenskaplikes is besig om die passasieduif, die Europese auroch en die Pireneese steenbok te laat herleef. Voorstanders van uitsterwing droom ook daarvan om die dodo, die Carolina-parkiet, die Steller-seekoei en die tylasien, 'n wolfagtige buideldier wat in die 1930's gejag is, tot uitsterwing te laat herleef. As een van daardie wesens ooit weer sou loop of swem, sou dit die verwesenliking van een van die oudste wense van die mens wees: die krag om lewe uit die dood terug te bring.
Kampioene wat uitsterf, sê spesieherlewing bied die mensdom 'n kans op verlossing. Deur spesies te herskep wat ons in die groot leemte van uitsterwing ingedryf het, kan ons 'n historiese onreg regstel. Net so belangrik, sê voorstanders van uitsterwing, kan herlewingsbiologie 'n nuwe vonk gee aan die wêreldwye bewaringsbeweging. Stel jou voor 'n trop passasieduiwe in die lug: die uitsig alleen sou die beskawing se oënskynlik flagrante gevoel van ontsag met die natuur laat herleef. Noem dit her-wilding uit 'n reageerbuis.
"Ek dink uitsterwing kan bewaringspogings verryk," sê Ryan Phelan, uitvoerende direkteur van die Revive & amp Restore-projek by die Long Now Foundation. Die groep het hom daaraan toegewy om as 'n opruimingshuis te dien vir inligting oor uitsterwing, en Phelan het een van die mees passievolle promotors van herlewingsbiologie geword. 'Ek dink dit verg die inspirerende visie van uitsterwing ... om dit alles vorentoe te help beweeg. Hoe omstrede dit ook al is, en moontlik omdat dit omstrede is, dit sal help om belangstelling in [spesieverlies] aan te wakker, op 'n manier wat bewaring op sigself nie kan doen nie. Want aan die einde van die dag, die spesies waarvan ons praat, bring hulle werklik deel uit van die kontinuum van die lewe. En ek dink dit is die ware krag in wat ons probeer doen. Ons vestig die aandag op die uitsterwingsbedreiging. "
Tog erken selfs diegene wat die uitwissing ondersteun, dat baie risiko's daaraan verbonde is. Daar is politieke en etiese bekommernisse: sal die idee ons nogal onbekwaam maak oor uitsterwing, wat ons nog meer roekeloos sal laat verwoes deur te glo dat ons die skade kan herstel? Daar is ekologiese bekommernisse: wat as ons uiteindelik die passasiersduif terugbring en dit 'n voëlweergawe van kudzu word? Vir sommige mense is daar 'n innerlike vrees dat uitsterwing net die deugdelike weergawe is van die donkerder kant van sintetiese biologie-die skepping van 'aangepaste spesies' en 'volmaakte mense'.
Sommige vooraanstaande bewaringsbioloë sê dat dit alles 'n vermorsing van tyd is. 'Ek het probeer om vir mense te sê:' Ek sal nie daaroor praat nie ',' het Stuart Pimm, professor in bewaringsekologie aan die Duke -universiteit, in 'n onderhoud aan my gesê waaroor hy maar teësinnig ingestem het. 'Dit is nie my tyd werd nie. Dit is nie joune werd nie. Die idee dat dit 'n groot oplossing gaan wees, is hoogstens fantasieus. "
Die debat oor uitsterwing fokus op 'n klassieke dilemma. Beteken dit net dat ons iets kan doen? Vir omgewingsbewustes hang die antwoord grootliks af of u dink dat uitwissing die bewaringspogings sal bevorder of dit sal ondermyn.
Ek het myself belowe dat ek Jurassic Park nie sou noem nie - maar wat de hel, Michael Crichton was op iets. Die topverkoper van 1990 en die daaropvolgende blockbuster van Spielberg was miskien vreemd, maar die wetenskap was nie verkeerd nie. Nee, ons sal nie die dinosourusse kan terugbring nie. Wetenskaplikes sê dat die herlewing van 'n uitgestorwe spesie relatief ongeskonde oorspronklike DNA benodig, en dit sal ons beperk tot spesies wat ongeveer die afgelope 200 000 jaar verdwyn het. Maar as Jurassic Park 'n fantasie bly, is 'n Pleistoseenpark moontlik haalbaar. Gegewe genoeg tyd en geld (en 'n bietjie laboratoriumgeluk), kan wetenskaplikes 'n simulasie van 'n wollerige mammoet skep. Of 'n reuse grond luiaard. Of 'n Neanderthaler. Ons hoef nie bekommerd te wees dat velociraptors loskom nie-net sabeltande.
Soos in die fiktiewe Jurassic Park, sou die herlewing van 'n verlore spesie behels die volgorde van die genoom van 'n uitgestorwe dier en dan die splitsing van gene van sy naaste lewende neef deur wat 'allelvervanging' genoem word. Die mees gevorderde pogings tot dusver het gefokus op die passasiersduif. In die negentiende eeu het troppe passasiersduiwe die lug van Noord -Amerika donker gemaak. Dan verloor habitatverlies en markjagters se haelgewere die getalle van die voëls. Die laaste bekende passasieduif - "Martha" wat sy genoem is - is in 1914 in die dieretuin van Cincinnati dood.
'N 26-jarige genetiese ingenieur en voëlliefhebber genaamd Ben Novak staan ​​aan die spits van die poging om die passasieduif te laat herleef. Novak het grootgeword in 'n bewaringsgesinde gesin, en toe hy 'n tiener was, het hy 'n fassinasie met die passasieduif ontwikkel, 'n voël wat baie ooreenstem met die gewone rotsduif, net met 'n langer stert en 'n mooi rooi bors. 'Ek is 'n baie passievolle passasiersduif -entoesias,' het Novak vir my gesê. 'Daar is mense in die wêreld wat lief is vir duiwe. En binne die groep is daar mense wat lewenslange obsessies raak oor die passasieduif. Ek het in daardie groep geval toe ek nog baie jonk was. " Novak werk in die laboratorium van Beth Shapiro, navorser van die Universiteit van Kalifornië, Santa Cruz. Saam dekodeer die twee die DNA van die passasieduif en sy naaste oorlewende, die bandstertduif, geleidelik.
Novak kon 65 weefselmonsters van bewaarde passasieduiwe versamel en het ook 'n paar beenfragmente wat uit die 1700's dateer, verkry. Hy het die genetiese volgorde voltooi op 'n derde van sy monsters wat hy verwag om teen die einde van hierdie jaar 'n "eerste trek" van die genoom van die passasiersduif te hê. Intussen is Shapiro besig om die genoom van die bandstertduif bymekaar te maak. Sodra dit voltooi is, sal die bandstertduifgenoom gebruik word, sê Shapiro, "as 'n steier om die DNA van die passasieduif in kaart te bring." As gevolg van natuurlike verval, is die passasiersduif se DNA onvolledig. Gene van die bandstert sal nodig wees om gate in te vul. Maar sommige van die passasiersduif se eienskappe - byvoorbeeld die kenmerkende rooi bors - kan heeltemal verlore gaan. Om hierdie kolle in te vul, sal die genetici nuwe gene moet sintetiseer deur 'n proses van "afleiding en eksperimentering", in Novak se woorde. Die organisasie van die bandstertduiwe-gene, die herwonne passasieduifgene en die sintetiese gene is baie soortgelyk aan 'om 'n papier uit baie verskillende bronne te skryf', sê Novak. 'Selfs as die eerste persoon nie reg is nie, sal ons 'n stapsteen hê om dit beter te maak.'
Hoe naby kan die navorsers aan die oorspronklike van die natuur kom? 'Ek dink ons ​​kan waarskynlik in die 80- of 90 -persentasie bereik,' sê Novak. Shapiro is meer versigtig. 'Hoe naby is ons daaraan om 'n presiese passasiersduif te hê?' sy het my 'n e -pos gestuur. "Oneindig ver weg. 'N Baster van een of ander aard, met 'n minder as ewekansige seleksie van gene wat hopelik beïnvloed die gedrag of fenotipe van 'n bandstertduif en laat hom meer soos 'n passasieduif optree. "
In teorie kan hierdie proses baie ander spesies laat herleef wat in eeue of selfs duisende jare nie op die planeet rondgedwaal het nie. Gene van 'n sebra kan gebruik word om 'n kwagga, 'n halwe sebra-halwe perdeskepsel wat vroeër in Suider-Afrika gewoon het, saam te snoer. Neem die genoom van die Asiatiese olifant, kombineer dit met ou DNA, en 'n wollerige mammoet (soort) kan eendag na die Siberiese steppe terugkeer.
As dit onmoontlik lyk om te herleef, dink hieraan: 'n Span Russiese en Koreaanse genetiese ingenieurs is op soek na 'n heeltemal ongeskonde DNA om die dier eenvoudig te kloon. In Junie het 'n ekspedisie vloeibare mammoetbloed in 'n goed bewaarde karkas in Siberië ontbloot. Die bloedmonster is nou in Seoul, by die laboratoriums van die Sooam Biotech Research Foundation, 'n privaat organisasie wat tegnieke vir die kloning van honde ontwikkel.
Terwyl baie navorsers skepties is dat die in Seoul gevestigde groep ooit genoeg mammoet-DNA van hoë gehalte sal kry om een ​​te kloon, is kloning 'n lewensvatbare uitwissingstegniek vir meer onlangs oorlede spesies. Die maagbroeiende padda is een voorbeeld. 'N Ander is die Pireneese steenbok. Eintlik is daar reeds een steenbokklon gebore.
Wollerige mammoet. Beeld: Wikicommons
Die Pireneese steenbok, ook bekend as 'n bucardo, was 'n soort bergbok wat eens op die ruwe terrein tussen Spanje en Frankryk gewoon het. Die bucardo, 'n groot wese wat tot 220 pond weeg, het lang horings wat van sy kop afgeswaai het en dan vorentoe gekrul het. In die negentiende eeu het die bevolking skerp begin afneem - die slagoffer van menslike jag en mededinging van mak bokke en skape. Die laaste bucardo, wat deur bioloë 'Celia' gedoop is, is in 1999 dood toe 'n boom op haar geval het.
Voordat Celia omgekom het, het wetenskaplikes verskeie weefselmonsters van die dier geneem en dit bewaar. 'N Span onder leiding van dr. José Folch van die Sentrum vir Voedseltegnologie en Navorsing van Aragon het probeer om 'n kloon uit Celia se DNA te skep. In 2003 het die wetenskaplikes daarin geslaag om 'n surrogaatmoeder 'n kloon te laat kry. Die gekloonde bucardo het egter 'n kort en ellendige lewe gehad. Dit is gebore met 'n massiewe knop in sy longe en sterf net 10 minute nadat hy in die wêreld gekom het.
Soos die ervaring van bucardo toon, is kloning verre van 'n volmaakte wetenskap. Maar bestendige verbeterings in die tegniek maak die moontlikheid oop om eendag 'n magdom uitgestorwe spesies terug te bring. Die "bevrore dieretuin" van die dieretuin van San Diego het die DNA van honderde soogdiere, voëls, amfibieë en visse bewaar, waarvan baie bedreig of bedreig word. Op die botaniese front bewaar die Svalbard -saadgewel in Noorweë duisende variëteite voedselgewasse. As (of wanneer) sommige van die spesies uitsterf, en as (of wanneer) kloning betroubaarder word, sal sulke krioonare noodsaaklik wees vir die herlewing van verlore plante en diere.
Ander wetenskaplikes eksperimenteer intussen met rugteling om uitgestorwe spesies te laat herleef. Om terugteel te verstaan, dink aan enige selektiewe teelprogram wat gebruik word om sekere eienskappe te prioritiseer - slegs in hierdie geval loop dit evolusie omgekeerd. 'N Nederlandse groep genaamd Stichting Taurus gebruik rugteling om die auroch te laat herleef. Die massiewe vee (ses voet lank by die skouer en meer as 'n ton weeg) het een keer in Europa rondgedwaal, sy voorkoms verskyn op die grotskilderye by Lascaux. Toe kom die nou bekende verhaal van vernietiging van habitatte en jag van mense. Die laaste een sterf in Pole in 1627. Maar baie van die auroch se genetiese kode bly in vandag se beesrasse, byvoorbeeld by die groot en wilde Heck -beeste. Die Nederlandse wetenskaplikes gebruik DNA -monsters van auroch -bene en tande om die presiese genetiese kode daarvan uit te vind. Dan teel hulle beeste om vir die auroch -gene te selekteer. As alles volgens plan verloop, behoort elke opeenvolgende geslag meer op die ou auroch te lyk.
Hoe naby is ons daaraan om werklik 'n verlore spesie te laat herleef en terug te bring na die natuur? Dit hang af. Terwyl 'n hergebore maagbroeiende padda op hande is, is 'n geneties uiteenlopende kudde wollerige mammoete waarskynlik 'n eeu ver. Selfs die passasiersduif sal tyd neem."As alles vlot en byna idealisties perfek verloop, sou dit goed wees om die volgende 25 jaar in die natuur te hê," sê Ben Novak. 'Ek dink dat u binne 50 tot 100 jaar 'n paar kuddes van groot grootte kan sien.
Terwyl die navorsers in hul laboratoriums werk, het Stewart Brand, die charismatiese en omstrede omgewingsdenker, se taak om populasie van uitwissing te populariseer, die taak geneem om 'n soort lewensstylbybel te wees vir setperke uit die sewentigerjare. Eind Mei het Brand 'n uurlange voorlegging oor herlewingsbiologie aan 'n stampvol huis van honderde mense by die San Francisco Jazz Center gelewer. Brand is lank, slank en op 74 nog steeds sterk, en die praatjie-gedeeltelike wetenskaplike seminaar, gedeeltelike geskiedenisles, sentimentele aantrekkingskrag-was 'n opwindende advertensie vir die potensiaal van uitsterwing.
'Biotech is op die punt om die bewaring, of ten minste 'n deel daarvan, op 'n skouspelagtige manier te bevry,' het hy aan die begin van sy voorlegging gesê. Nadat hy korrelige, swart en wit filmmateriaal van die laaste bekende Tasmaanse tier vertoon het, het Brand gesê: 'Ons sien wat ons verloor het, en ons treur net. Wel, moenie treur nie - organiseer. "
Brand vertel dat hy en sy vrou, Ryan Phelan, die uiteenlopende herlewingspogings tot spesies saamgesnoer het tot 'n internasionale uitwissingsbeweging. Phelan is 'n suksesvolle biomediese entrepreneur wat in die vroeë jare een van die eerste ondernemings, DNA Direct, begin het wat individue genetiese toetse oor die internet aangebied het. Tydens haar werk het Phelan George Church leer ken, 'n Harvard -genetikus wat 'n leier is op die gebied van sintetiese biologie. Tydens 'n Cambridge -ete met Church, het dit vir Brand en Phelan duidelik geword dat die herlewing van spesies nie net moontlik was nie, maar ook waarskynlik. Dus organiseer Church en die egpaar 'n byeenkoms by die Wyss Institute in Boston om die terugbring van die passasieduif te bespreek. Opgewonde oor die bemoedigende praatjie wat hulle daar gehoor het, skakel Brand en Phelan toe in verbinding met die National Geographic Society, wat in die herfs van 2012 'n geslote vergadering van molekulêre en bewaringsbioloë in Washington, DC aangebied het. Die vergadering was in alle opsigte opwindend, die kerk het gesê dat dit hom herinner aan die vergadering van 1984 in Alta, UT wat die Human Genome Project begin het. Daarna het 'n voorbladverhaal van National Geographic en 'n wyd gekykte TEDx-seminaar verskyn, wat almal ontwerp is, het Brand gesê, sodat die 'openbare diskoers [oor uitwissing] nie eenvoudig sou wees nie.
Brand se toespraak in die San Francisco Jazz Center was duidelik ook deel van die poging, 'n poging om uitsterwing in te ent teen sommige van die kritiek wat begin ontstaan ​​het. "Waarom lewendige wesens weer lewendig maak?" hy het gesê. 'Dit sal duur en moeilik wees. Dit sal dekades neem. Dit sal nie altyd slaag nie. So hoekom probeer? " Hy het gesê dat die redes dieselfde is wat ons motiveer om baie bedreigde spesies te beskerm: "Om die biodiversiteit te bewaar, om ekosisteme te verminder, om die wetenskap van voorkoming van uitwissing te bevorder en om skade te berokken wat mense aangerig het die verlede."
Brand was veral versigtig om alle voorstelle af te sien dat gesintetiseerde spesies nie so waardevol sou wees as die natuurlike oorspronklikes nie. 'Sal daar iets verkeerd wees met die passasiersduiwe as daar spoorstrepe in is?' Vra Brand, en vee sulke kommer dan vinnig weg. 'Ons mors ons tyd om puristies te wees oor genome. Die meeste Amerikaanse bisons wat ons beskerm, bevat 'n paar beesgene, en dit maak geen verskil in hul voorkoms of gedrag nie.
Brand het beweer dat uitwissing die natuurbewaring kan red van 'n 'soort hopeloosheid' waarin baie mense die natuurlike wêreld as onherroeplik 'stukkend' beskou. "Bewaring fokus te veel daarop om die verlede terug te kry," het hy gesê. 'Dit moet gaan oor die skep van 'n opwindende toekomsvisie.'
Hy het toe 'n morele pleidooi gelewer. As uitsterwing tegnies moontlik is, is ons verplig om dit te probeer: 'Mense het die afgelope 10 000 jaar 'n groot gat in die natuur gemaak. Nou het ons die moontlikheid om die skade te herstel. " Brand sluit af met 'n aforisme wat geïnspireer is deur 'n Gary Snyder -interpretasie van die Zen -boeddhisme: '' Deel van 'doen geen kwaad' is 'ongedaan maak.' ... Wil jy dit probeer? "
Dit was altesaam 'n oortuigende voorlegging. Ten minste op daardie oomblik wou ek dit probeer. Dit sou wonderlik wees om 'n wollerige mammoet in die vlees te sien. Om die passasiersduif terug te bring - dit sou 'n daad van poëtiese geregtigheid wees. Slegs 'n killjoy sou beswaar maak.
En tog ... ek kon nie die gevoel ontwrig dat dit ingewikkelder was as wat Brand dit laat klink het nie. Dit is moontlik moontlik om 'n spesie uit die dood terug te bring, maar dit sal baie moeiliker wees om die ekosisteem waarin dit vroeër geleef het te herskep. In die plek van 'n endling kan ons 'n ekologiese wees hê wat buite sy tyd gestrand is. 'N Herleefde spesie sou 'n wonderlike nuuskierigheid wees - maar ek was bekommerd dat dit geen genesing sou wees vir die uitwissing wat ons aanhou veroorsaak nie.
Ek hoef nie lank te wag om my bekommernisse te deel nie. Brand en Phelan het 'n privaat ete gereël direk na die aanbieding, en ek is genooi om dit by te woon. Die byeenkoms het plaasgevind by die Hayes Street Grill, 'n instelling in San Francisco wat 'n gunsteling plek is vir mense wat op pad is na die opera of ballet. Daar was 19 van ons: 'n handjievol Silicon Valley-waagkapitaliste, 'n klomp tegnici, 'n paar van Brand se vriende, plus die eko-futuris Alex Steffen en Kevin Kelly, die stigterredakteur van Wired. Ons het die plek vir uself gehad. Brand het homself in die middel van die tafel gesit en toe 'n opgestopte wollerige mammoet op die wit tafeldoek gesit wat hy tydens sy praatjie as 'n rekwisiet gebruik het. Met 'n ondeunde glans in sy oë, was dit duidelik hoe hy ingepas het as een van Ken Kesey se Merry Pranksters.
Van haar kant af het Phelan sake bedoel. Phelan, 'n opvallende blondekop met sagte blou oë, dra die gemaklike vertroue van iemand wat 'n vreemdeling vir mislukking was. Haar professionele suksesse het haar egter nie met arrogansie besmet nie. Sy weet hoeveel sy nie weet nie, en sy is gretig om na teenstrydige standpunte te luister. Toe ons die spyskaart deurblaai, het Phelan 'n uitdaging gestel: 'Ek wil om die tafel gaan, en ek wil hê dat elkeen van u u kommer moet deel. Wat is u grootste bekommernis oor uitsterwing? Want ons moet dit regkry. Ons moet sorg dat ons versigtig waak. "
Niemand het teruggehou nie. Gedurende die volgende twee uur het die etensgesprek die belangrikste kritiek op uitroeiing wat ek in die daaropvolgende weke van bioloë en omgewingsaktiviste sou hoor, aangeraak. Die besware gaan soos volg:
Die eerste klagte oor herlewingsbiologie is dat dit die aandag sal aftrek van die minder glansryke werk om bedreigde habitatte en bedreigde, maar steeds bestaande spesies te beskerm. Sommige mense het aangevoer dat die bewaringsbeweging die publiek 'n slegte diens gedoen het deur soveel te fokus op veral snoesige of koel diere - "charismatiese megafauna" soos panda's, tiere en wolwe. Om die natuurlewe werklik te bewaar, stem die meeste bewaringsbioloë saam, ons moet die besparing van hele ekosisteme prioritiseer. Met hul oorweldigde entoesiasme vir die wollerige mammoet en die passasieduif, brand die voor-uitsterwings-voorstanders net die enkelsoortige byziendheid. By die Hayes Street Grill -ete het Alex Steffen 'n neologisme hiervoor geskep: "charismatic nekrofauna. "
'Ek bedoel, as ons 'n passasiersduif gehad het, waar sou ons dit dan neersit?' Stuart Pimm van die Duke -universiteit het later in 'n onderhoud vir my gesê. 'Die duidelikste geval is die Pireneese steenbok. Hulle is tot uitwissing gejag. As jy dit terugbring, is dit die duurste cabrito wat die Baske ooit geëet het. U moet 'n plek hê om hulle terug te sit. Dit is nog erger as dit, want dit lei jou af van die feit dat dit nie oor spesies gaan nie - dit gaan oor ekosisteme. As uile in 'n bottel opgemerk is, sou dit die probleem oplos dat hulle in die noordweste van die Stille Oseaan uitsterf? Nee, want jy vernietig steeds die woude. "
As daar iets is, het uitsterwingversterkers hierdie angs net aangewakker. Neem die voëlentoesias Ben Novak. Sy fetisj vir die passasieduif en sy persoonlike eienaardighede (hy dra sy hare heeltemal gesny aan die een kant, kenlengte aan die ander kant) gee hom die lug van een van die eksentrieke Engelse burgerontdekkers uit die negentiende eeu wat dood was op hul doelwitte - maak nie saak of die doelwitte wetenskaplik belangrik was nie. In ons onderhoud het hy erken dat die Long Now Foundation deels op die duif gefokus is omdat dit aandag trek en, wel, befondsbaar is. 'Ons doel is om mense agter die doel van uitsterwing te kry,' het hy gesê. 'Ons het voorgestel om 'n bewys-van-konsep-werk te doen op 'n manier waarop twee lewende rotte en 'n uitgestorwe rotspesie gebruik word, omdat die tegnologie baie verder is vir die sellulêre werk met die spesies. Maar min mense gee regtig om om aan 'n rot te werk vir 'n onderwerp soos hierdie. "
Tasmaniese tier. Beeld: Rod Scott
Hier, Senator Inhofe.
'N Tweede bekommernis fokus op hoe die publiek die uitsterwing kan sien. Wat as mense die idee kry dat ons nie meer hoef te bekommer oor die uitwissing van plante en diere nie, aangesien ons verdwene spesies kan terugbring? Uitsterwing kan 'n soort morele gevaar inhou-mense is moontlik bereid om meer risiko's met die omgewing te neem, omdat hulle glo dat daar geen prys is nie. Die blote moontlikheid van herlewingsbiologie kan retoriese dekking gee aan die kragte wat ten alle koste op die onttrekking van hulpbronne wil gaan. 'Waarvoor ek bang is, is dat daar mense is wat sal sê:' Ons hoef ons nie meer te bekommer oor uitwissing nie ',' het David Ehrenfeld, professor in biologie aan Rutgers, aan my gesê. 'U weet onmiddellik watter lede van die kongres dit sal sê.'
Brand en Phelan neem hierdie klagte ernstig op. 'Die ergste scenario sou 'n situasie wees waarin mense kavalier word oor uitsterwing,' het Phelan aan my gesê. En dit, sê Brand, 'sou wees soos om op te hou met oefening en 'n goeie dieet, want jy hoor die koste van 'n hartoperasie daal.'
Die probleem is dat nie almal so pligsgetrou is soos 'n paartjie wat op 'n huisboot in Sausalito woon nie. Amerikaanse politiek in die digitale era is 'n speletjie van direkte telefoonmerk, en Phelan se bedagsaamheid sal nie ver kom nie. Sommige politieke agente gebruik die sinisme van uitsterwing sinies om meer houtkap, mynbou of olieboor te bevorder. Alex Steffen het gewaarsku: 'Ek verseker u dat daar mense in DC is wat vanaand laat werk om 'n plan te maak om dit te gebruik om 'n politieke agenda van voortgesette vernietiging aan te dryf.'
Dit is beslis nie 'n pyp nie.
As dit soos 'n passasiersduif lyk en soos 'n passasieduif lyk, maar grootliks bestaan ​​uit bandstertduiwe, is dit dan regtig 'n passasieduif? Of net 'n voorstelling van een? Niemand met wie ek gepraat het, het gevoel dat 'n herleefde spesie 100 persent suiwer sal moet wees nie. Tog het ek twyfel gehoor oor die waarde van iets wat, volgens die woorde van Stanley Temple, 'n professor in omgewingsstudies aan die Universiteit van Wisconsin en 'n genoot by die Aldo Leopold -sentrum, 'n chimera van 'n duif, sou wees. Of 'n mammoet wat gedeeltelik mammoet is, deels Asiatiese olifant. " Op 'n stadium kan die oorspronklike genepoel so afgewater word dat die oefening niks werd is nie.
Genetika en sintetiese biologie het die afgelope dekade baie gevorder, maar dit bly onakkurate wetenskappe. 'DNA is nie 'n handleiding nie,' het Rutgers 'Ehrenfeld vir my gesê. 'Dit is soos 'n lys van bestanddele. Soos 'n soort woordeboek. "
Die opkomende wetenskap van epigenetika bemoeilik die probleem verder. Navorsers het bevind dat die genetiese aanwysings wat in 'n DNA -string gekodeer word, kan aan- en afskakel, afhangende van verskillende faktore. Byvoorbeeld, 'n vetsugtige en gestremde ouer sal aan sy nageslag verskillende eienskappe oordra as 'n skraal en florerende ouer. Die paar oorblywende passasieduiwe waarvan ons weefselmonsters het-voëls wat in klein, gebroke kuddes gelewe het-is moontlik nie verteenwoordigend van die passasieduif in sy biljoen sterkte nie.
Maar selfs skeptici sê dat die molekulêre werk wat deur die herlewingsbioloë gedoen word, tradisionele spesiebewaring kan help. Vooruitgang in genomiese volgorde kan byvoorbeeld genetiese knelpunte in spesies wat bedreig word bedreig, soos die noordelike witrenoster, oplos. 'As hulle ou DNA wil herstel en wil sien wat hulle kan vind, kan dit 'n toevoeging wees tot die genetiese diversiteit [van nog lewende spesies],' het Temple gesê. "Vir my is dit amper meer opwindend as om 'n passasiersduif terug te bring."
Vlieg pers mense eters.
In die spesifieke bekommernisse lê moeiliker benoudhede oor die misbruik van genetiese ingenieurswese en sintetiese biologie. Eenvoudig gestel, as ons aan die boustene van die lewe kyk, kan ons nie seker wees dat die eksperimente nie van ons wegkom nie. 'Hulle [die spesie -herlewings] aanvaar 'n soort alwetendheid wat ons as ekoloë nie het nie,' het Ehrenfeld gesê. 'Ons kan eenvoudig nie voorspel of 'n spesie wat getranslokeer is, indringend sal wees nie. ... Dit is tegno-optimisme van die ergste aard. "
Sommige mense is bekommerd dat die pogings om die uitwissing te bedoel, 'n wegspring tot meer diaboliese, dr. Moreau-agtige knoeiery kan wees. Na die aanbieding van Brand, het Ben Novak, wat op die verhoog gepraat het, terloops melding gemaak van die potensiaal om 'aangepaste spesies' te skep. Die Harvard -genetikus George Church ('' 'n gekke wetenskaplike uit Central Casting '', in die woorde van een persoon met wie ek gepraat het) is nog meer kavalier. In sy boek Regenesis skryf hy: "Genomiese tegnologieë sal ons toelaat ... om evolusie te neem na plekke waar dit nog nooit gegaan het nie, en waar dit waarskynlik nooit sou gaan as dit aan sy eie lot oorgelaat word nie."
Sulke praatjies maak selfs sommige van Brand se ondersteuners onrustig. Een van die waagkapitaliste by die Hayes Street Grill-ete het gesê dat hy bang is dat mense 'vlieënde pers mense-eters' in hul motorhuise skep-iets in die lyn van die buite-beheerbare kunsmatige spesies in Margaret Atwood se cli-fi dystopiese roman Oryx en Kraak. Dit is nie 'n akademiese bekommernis nie. In Mei het 'n groep biotegnologie-stokperdjies byna 'n halfmiljoen dollar op Kickstarter ingesamel om die laboratorium vir die skepping van gloei-in-die-donker plante te finansier, aan elke persoon wat meer as $ 40 belowe het, is beloof "sade om 'n gloeiende plant tuis te laat groei".
Die herlewing van die spesies word ongeduldig wanneer hulle kritiek op sintetiese biologie hoor. "Dit is wat ons doen - ons ondersoek, ons maak vordering, ons verander die manier waarop ons met die wêreld omgaan en vorm dit rondom ons," sê Novak. Phelan voer aan: 'Ons is reeds besig met ingenieurswese. Ingenieurswese vind plaas. "
Waar genoeg. Maar dit is die moeite werd om te onthou dat ingenieurswese nie onfeilbaar is nie. Neem, as net een voorbeeld, die nuwe San Francisco-Oakland Bay Bridge. Die pragtig ontwerpte hangbrug beloop miljarde dollars oor die begroting en voordat 'n enkele motor daaroor verby is, het dit alreeds gebars as gevolg van 'n paar foutiewe boute. Menslike ingenieurswese is inderdaad 'n wonderwerk - slegs deur die onvermydelikheid van menslike foute.
Hank Greeley is 'n akademikus se akademikus, die soort denker wat vier kante van elke muntstuk kan sien. Greeley, 'n professor in die regte aan die Stanford -universiteit en die direkteur van die Center for Law and the Biosciences van die skool, spesialiseer daarin om die implikasies van die opkomende lewenswetenskappe uit te daag. Hy sê dat dit 'n posisie is wat hom gereeld in die moeilikheid bring van alle kante van die debatte oor genetiese ingenieurswese. 'Ek het die gelukkige of ongelukkige eienskap om na die middel van enige onderwerp te gaan', het hy my onlangs vertel.
Van die 25 aanbiedings wat by TEDx De-Extinction gelewer is, was Greeley's een van die mees deurdagte. Die regsprofessor het die voor- en nadele van uitsterwing deurgemaak en gevra of dit as 'hubris of hoop' beskou moet word. Toe antwoord hy onomwonde: "ja, 'n bietjie van albei." Nadat hy die getuienis opgeweeg het, het Greeley gesê dat hy ten gunste van uitsterwing is omdat dit 'n 'verwondering' sou veroorsaak. Dit sal ontsagwekkend wees om 'n wollerige mammoet te sien. ... Dit sou wees soos die eerste keer dat ek om die hoek draai en sien hoe Yosemite Valley voor my uitsprei. "
Dit is 'n algemene refrein onder die spesie herlewings. Novak sê sy werk is hoopvol en 'humanisties' op 'n manier 'soortgelyk aan die ruimtevaart'. Phelan het vir my gesê dat die uitwissing 'n stoot van 'hoop en positiewe energie' by die natuurbewaring kan lewer. In sy voorlegging in San Francisco belowe Brand: "Die huidige geslag kinders sal in hul leeftyd die merkwaardige wesens terugkeer." En in daardie prestasie "kan hulle ons verhouding met die natuur as iets anders as tragies beskou."
Ek is jammer, maar ek koop dit net nie. Uitsterwing is netjies, ek stem saam. Dit sal egter nie 'n betekenisvolle bydrae tot die wêreldwye bewaringsbeweging lewer nie.
Daar bestaan ​​geen twyfel dat 'n herleefde reuse grond luiaard in die ware sin van die woord wonderlik sou wees nie. Maar ek betwyfel of so 'n gesig 'n wonder met die nie -menslike wêreld sou laat herleef en in die proses pogings om die wêreld te beskerm, weer lewendig maak. Hoekom? Bloot vanweë die verskil in hoe ons 'n mensgemaakte en 'n natuurlike wonder ervaar. Die verwondering wat ons ervaar met ons tegnologiese gevare (onthou u die eerste iPhone wat u gesien het?) Is een ding. Die verwondering wat ons ervaar met die verrassing oor natuurlike vorms (onthou u die eerste keer dat u die Grand Canyon besoek het?) Is nog 'n ander.
Toe ek hierdie bekommernis met Greeley deel, het hy dit ernstig opgeneem - en dit dan van die hand gewys. 'Wondering is kultureel gekondisioneer,' het hy gesê. "Wonder verskil. Ek is nie seker of daar 'n verskil is tussen die wonder wat deur die natuur geïnspireer is en die wonder wat geïnspireer is deur die skyline van Manhattan of die Parthenon nie. "
Ek dink Greeley is verkeerd. Om nie te kwaad daaroor te wees nie, maar as dit kom by die voorwerpe van ons wonder, maak die onderskeid 'n verskil. Die skyline van Manhattan in die nag verbaas ons met die omvang van die menslike uitvinding, die Melkweg verstom ons met die omvang van die heelal. Hulle is albei 'n rangskikking van ligte, maar hoewel die eerste mensdom groot laat lyk, laat die tweede ons klein voel. Die verskil maak saak, want dit beïnvloed hoe ons oor ons plek op hierdie planeet dink. Die skyline is goed om ons krag te illustreer; die sterrebeeld leer ons nederigheid.
Die spesie-herlewingskatte oorskat die bydrae van die uitwissing tot natuurbewaring omdat hulle verkeerd verstaan ​​waaroor bewaring eintlik gaan. Brand, Novak en Phelan sê mense was nog altyd skeppers en ingenieurs, en hulle is nie verkeerd nie. Maar hierdie feit voeg niks by tot die etiek of praktyk van bewaring nie. Om sommige dele van die nie -menslike wêreld te neem en te beskerm teen ons afskuwelike begeertes, is boonop 'n oefening in selfbeheersing - nie skepping nie. Bewaring gaan oor verdraagsaamheid. Dit is 'n demonstrasie van die dissipline om goed genoeg alleen te laat.
Terughoudendheid, dissipline, nederigheid, verdraagsaamheid. Ek weet-dit is outydse deugde, passé in die tydperk van die Antroposeen.Tog bly hulle die noodsaaklike teengewigte vir diegene wat alles kan doen ter wille van 'n bok.
"Ons is as gode en kan net sowel goed daarmee raak" was die beroemde epigram van Stewart Brand's Whole Earth Catalogue. Vyf en veertig jaar later maak die moontlikheid van uitsterwing die lyn meer waar as ooit. Sal dit ons beter natuurbewaarders maak as ons God speel deur spesies uit die graf te haal? Onwaarskynlik. Die techno-oplossing van uitsterwing sal in werklikheid ontsagwekkend wees. Maar laat ons nie voorgee dat menslike uitvindings nie -menslike skepping ons sorg en beskerming meer verdien.
As ons werklik wil hê dat ons verhouding met die natuur 'iets anders as tragies' moet wees, dan is dit die belangrikste dat ons uiteindelik, laat, goed sal wees om ons as iets minder as gode te gedra.
Besoek EcoWatch se BIODIVERSITY -bladsy vir meer verwante nuus oor hierdie onderwerp.
Die probleme met 'n warp drive
Daar was wel 'n paar probleme. Die belangrikste was dat hierdie 'Alcubierre -aandrywing' baie 'eksotiese materiaal' of 'negatiewe energie' nodig gehad het om te werk. Ongelukkig bestaan ​​daar nie so iets nie. Dit is dinge wat teoretici gedroom het om by die GR -vergelykings te hou om koel dinge te doen, soos om stabiele oop wurmgate of funksionerende skeefdraaie te maak.
Dit is ook opmerklik dat navorsers ander kommer uitgespreek het oor 'n Alcubierre -rit - soos hoe dit die kwantummeganika sou skend, of wanneer u by u bestemming aankom, alles in 'n apokaliptiese straling alles voor die skip sou vernietig.
Oorblyfsels van verskillende uitgestorwe olifante was eeue lank deur Europeërs bekend, maar is oor die algemeen geïnterpreteer, gebaseer op Bybelse verslae, as die oorblyfsels van legendariese wesens, soos geeste of reuse. Daar word vermoed dat dit oorblyfsels was van moderne olifante wat tydens die Romeinse Republiek na Europa gebring is, byvoorbeeld die oorlogsolifante van Hannibal en Pyrrhus van Epirus, of diere wat noordwaarts rondgedwaal het.  Die eerste wollerige mammoetoorblyfsels wat deur Europese wetenskaplikes bestudeer is, is in 1728 deur Hans Sloane ondersoek en bestaan ​​uit gefossiliseerde tande en slagtande uit Siberië. Sloane was die eerste om te erken dat die oorskot aan olifante behoort.  Sloane wend hom tot 'n ander Bybelse verklaring vir die teenwoordigheid van olifante in die Arktiese gebied en beweer dat hulle tydens die Groot Vloed begrawe is, en dat Siberië voorheen 'n tropiese klimaat was voor 'n drastiese klimaatsverandering.  Ander interpreteer Sloane se gevolgtrekking effens anders en voer aan dat die vloed olifante uit die trope na die Arktiese gebied gebring het. Sloane se koerant was gebaseer op beskrywings van reisigers en 'n paar verspreide bene wat in Siberië en Brittanje versamel is. Hy het die vraag bespreek of die oorblyfsels van olifante was of nie, maar het geen gevolgtrekkings gemaak nie.  In 1738 het die Duitse dierkundige Johann Philipp Breyne aangevoer dat mammoetfossiele 'n soort olifant verteenwoordig. Hy kon nie verduidelik waarom 'n tropiese dier in so 'n koue gebied soos Siberië aangetref sou word nie, en het voorgestel dat hulle moontlik deur die Groot Vloed daarheen vervoer is. 
In 1796 was die Franse bioloog Georges Cuvier die eerste wat die wollerige mammoetreste nie geïdentifiseer het as moderne olifante wat na die Arktiese gebied vervoer is nie, maar as 'n heeltemal nuwe spesie. Hy het aangevoer hierdie spesie het uitgesterf en bestaan ​​nie meer nie, 'n konsep wat destyds nie algemeen aanvaar is nie.   Na die identifisering van Cuvier het die Duitse natuurkundige Johann Friedrich Blumenbach die wollerige mammoet sy wetenskaplike naam gegee, Elephas primigenius, in 1799, plaas dit in dieselfde genus as die Asiatiese olifant. Hierdie naam is Latyn vir "die eersgebore olifant". Cuvier het die naam geskep Elephas mammonteus 'n paar maande later, maar die voormalige naam is daarna gebruik.  In 1828 het die Britse natuurkundige Joshua Brookes die naam gebruik Mammuthus borealis vir wollerige mammoetfossiele in sy versameling wat hy te koop aangebied het en sodoende 'n nuwe genusnaam uitgedink het. 
Waar en hoe die woord "mammoet" ontstaan ​​het, is onduidelik. Volgens die Oxford English Dictionary, dit kom van 'n ou Vogul -woord mēmoŋt, "aardehoring".  Dit is moontlik 'n weergawe van mehemot, die Arabiese weergawe van die Bybelse woord "behemoth". 'N Ander moontlike oorsprong is Esties, waar maa beteken "aarde", en mutt beteken "mol". Die woord is in die vroeë 17de eeu vir die eerste keer in Europa gebruik, waarna verwys word maimanto slagtande wat in Siberië ontdek is.  Die Amerikaanse president Thomas Jefferson, wat 'n groot belangstelling in paleontologie gehad het, was gedeeltelik verantwoordelik vir die omskakeling van die woord "mammoet" van 'n selfstandige naamwoord wat die prehistoriese olifant beskryf in 'n byvoeglike naamwoord wat enigiets van verbasend groot grootte beskryf. Die eerste aangetekende gebruik van die woord as byvoeglike naamwoord was in 'n beskrywing van 'n wiel kaas (die "Cheshire Mammoth Cheese") wat in 1802 aan Jefferson gegee is. 
Teen die vroeë 20ste eeu was die taksonomie van uitgestorwe olifante kompleks. In 1942 word die postume monografie van die Amerikaanse paleo -oloog Henry Fairfield Osborn oor die Proboscidea gepubliseer, waarin hy verskillende taksoname gebruik wat voorheen vir mammoetsoorte voorgestel is, insluitend die vervanging daarvan Mammuthus met Mammonteus, aangesien hy van mening was dat die voormalige naam ongeldig gepubliseer word.  Mammoet -taksonomie is vanaf die sewentigerjare deur verskillende navorsers vereenvoudig; alle spesies is in die genus behou Mammuthus, en baie voorgestelde verskille tussen spesies is in plaas daarvan geïnterpreteer as intraspesifieke variasie.  Osborn het twee kiestande (gevind in Siberië en Osterode) uit Blumenbach se versameling aan die Universiteit van Göttingen gekies as die lektotipe eksemplare vir die wollerige mammoet, aangesien holotipe -benaming nie in Blumenbach se tyd toegepas is nie. Die Russiese paleontoloog Vera Gromova het verder voorgestel dat eersgenoemde as die lektotipe beskou moet word, met laasgenoemde as paralektotipe. Beide kiestande is in die tagtigerjare as verlore beskou, en die meer volledige "Taimyr -mammoet" wat in 1948 in Siberië gevind is, is dus in 1990 as die neotipe -model voorgestel. Resolusies oor historiese kwessies oor die geldigheid van die genusnaam Mammuthus en die tipe spesie benaming van E. primigenius is ook voorgestel.  Die paralektotipe molêre (monster GZG.V.010.018) is sedertdien in die Göttingen Universiteit -versameling geleë, geïdentifiseer deur dit te vergelyk met Osborn se illustrasie van 'n rolverdeling.  
Die vroegste lede van die Proboscidea, die klade wat moderne olifante bevat, het ongeveer 55 miljoen jaar gelede rondom die Tethyssee bestaan. Die naaste bekende familielede van die Proboscidea is die sireniërs (dugongs en seekoeie) en die hyraxes ('n orde van klein, plantetende soogdiere). Die familie Elephantidae het 6 miljoen jaar gelede in Afrika bestaan ​​en bevat die moderne olifante en die mammoete. Onder baie nou uitgestorwe klades was die mastodont (Mammut) is slegs 'n verre familielid van die mammoete en deel van die aparte familie Mammutidae, wat 25 miljoen jaar voor die mammoete ontwikkel het.  Die volgende kladogram toon die plasing van die genus Mammuthus onder ander proboscideans, gebaseer op eienskappe van die hyoid -been in die nek: 
Binne ses weke vanaf 2005-2006 het drie spanne navorsers onafhanklik mitochondriale genoomprofiele van die wollerige mammoet uit ou DNA saamgestel, wat hulle in staat gestel het om die nou evolusionêre verhouding tussen mammoete en Asiatiese olifante te bevestig (Elephas maximus).   'n DNA -oorsig van 2015 het Asiatiese olifante bevestig as die naaste lewende familielid van die wollerige mammoet.  Afrikaanse olifante (Loxodonta africana) het ongeveer 6 miljoen jaar gelede van hierdie groep af weggetrek, naby die tyd van die soortgelyke skeiding tussen sjimpansees en mense.  'n Studie uit 2010 bevestig hierdie verwantskappe en stel voor dat die reuse -afstammelinge en die Asiatiese olifantstrokies 5,8-7,8 miljoen jaar gelede verskil het, terwyl Afrika -olifante 6.6-8.8 miljoen jaar gelede van 'n vroeëre voorouer afwyk.  In 2008 is 'n groot deel van die wollerige mammoet se chromosomale DNA gekarteer. Die ontleding het getoon dat die wollerige mammoet en die Afrika -olifant 98,55% tot 99,40% identies is.  Die span het die wolgenoom se kerngenoomvolgorde in kaart gebring deur DNA te onttrek uit die haarfollikels van 'n 20.000-jarige mammoet wat uit permafrost gehaal is en 'n ander wat 60.000 jaar gelede dood is.  In 2012 is proteïene vir die eerste keer met selfvertroue geïdentifiseer, afkomstig van 'n 43 000-jarige wollerige mammoet. 
Aangesien baie oorblyfsels van elke mammoetspesie uit verskillende plekke bekend is, is rekonstruksie van die evolusionêre geskiedenis van die genus deur morfologiese studies moontlik. Mammoet spesies kan geïdentifiseer word uit die aantal emalje rante (of lamellêre plate) op hul kiestande primitiewe spesies het min riwwe gehad, en die getal het geleidelik toegeneem namate nuwe spesies ontwikkel het om op meer skurende voedselitems te voed. Die krone van die tande word dieper in hoogte en die skedels word langer om dit te kan akkommodeer. Terselfdertyd het die skedels van voor tot agter korter geword om die gewig van die kop te verminder.   Die kort en lang skedels van wollerige en Columbiaanse mammoete (Mammuthus columbi) was die hoogtepunt van hierdie proses. 
Die eerste bekende lede van die genus Mammuthus is die Afrikaanse spesie Mammuthus subplanifrons uit die Plioseen, en M. africanavus uit die Pleistoseen. Daar word vermoed dat eersgenoemde die voorouer van latere vorme is. Mammote het Europa ongeveer 3 miljoen jaar gelede binnegekom. Die vroegste Europese mammoet is genoem M. rumanus dit versprei oor Europa en China. Slegs sy kiestande is bekend, wat toon dat dit 8-10 emalje -rante gehad het. 'N Bevolking het 12-14 riwwe ontwikkel, wat van die vorige tipe afgeskei en vervang het en die suidelike reus geword het (M. meridionalis) ongeveer 2–1,7 miljoen jaar gelede. Op sy beurt is hierdie spesie vervang deur die steppe mammoet (M. trogontherii) met 18–20 rante, wat ongeveer 1 miljoen jaar gelede in Oos -Asië ontwikkel het.  Mammoete afgelei van M. trogontherii ontwikkel kiestande met 26 rante 400 000 jaar gelede in Siberië en word die wollerige mammoet.  Wollerige mammoete het Noord -Amerika ongeveer 100 000 jaar gelede ingekom deur die Beringstraat oor te steek. 
Subspesies en verbastering Redigeer
Individue en bevolkings wat oorgangsmorfologieë tussen elk van die mammoet -spesies toon, is bekend, en primitiewe en afgeleide spesies bestaan ​​ook saam totdat eersgenoemde verdwyn het. Die verskillende spesies en hul tussenvorme word dus 'chronospesies' genoem. Baie taxa tussenliggende tussen M. primigenius en ander mammoete is voorgestel, maar die geldigheid daarvan is onseker, afhangende van die outeur, of dit word beskou as primitiewe vorme van 'n gevorderde spesie of gevorderde vorm van 'n primitiewe spesie.  Om hierdie tussenvorme te onderskei en te bepaal, word een van die mees langdurige en ingewikkelde probleme in die kwaternaire paleontologie genoem. Streeks- en intermediêre spesies en subspesies soos M. intermedius, M. chosaricus, M. p. primigenius, M. p. jatzkovi, M. p. sibiricus, M. p. fraas, M. p. leith-adamsi, M. p. hydruntinus, M. p. astensis, M. p. americanus, M. p. compressus en M. p. alaskensis voorgestel is.   
'N Genetiese studie uit 2011 het getoon dat twee ondersoekde eksemplare van die Columbiaanse mammoet in 'n subklade wolmammoetse gegroepeer is. Dit dui daarop dat die twee bevolkings vrugbare nageslag geteel en voortgebring het. 'N Noord -Amerikaanse tipe wat voorheen na verwys is as M. jeffersonii kan 'n baster tussen die twee spesies wees.  'n Studie van 2015 het voorgestel dat die diere in die omgewing waar M. columbi en M. primigenius oorvleuel vorm 'n metapopulasie van basters met verskillende morfologie. Dit het voorgestel dat Eurasiese M. primigenius het 'n soortgelyke verhouding met M. trogontherii in gebiede waar hul omvang oorvleuel. 
In 2021 is DNA wat ouer as 'n miljoen jaar was, vir die eerste keer op volgorde geneem van twee mammoet tande van die vroeë Pleistoseen -ouderdom wat in die ooste van Siberië gevind is. Die een tand van Adycha (1-1,3 miljoen jaar oud) het tot 'n afstammeling behoort wat later van wollerige mammoete afkomstig was, terwyl die ander van Krestovka (1,1-1,65 miljoen jaar oud) tot 'n nuwe geslag behoort het, moontlik 'n spesifieke spesie, wat moontlik afstam van steppe mammoete wat geïsoleer geraak het. Die studie het bevind dat die helfte van die afkoms van die Columbiaanse mammoete afkomstig is van die Krestovka -geslag, en die ander helfte van wolmammoetse, met die verbastering wat meer as 420 000 jaar gelede plaasgevind het, tydens die Midde -Pleistoseen. Later het wollerige en Columbiaanse mammoete ook af en toe gekruis, en mammoetspesies het moontlik gereeld gemeng as dit deur ysuitbreiding saamgevoeg is. Hierdie bevindings was die eerste bewys van hibriede spesie van ou DNA. Die studie het ook bevind dat genetiese aanpassings by koue omgewings, soos haargroei en vetafsettings, reeds in die steppe reuse -stam voorkom, en nie uniek was aan wollerige mammoete nie.  
Die voorkoms van die wollerige mammoet is waarskynlik die bekendste van enige prehistoriese dier as gevolg van die vele bevrore monsters met bewaarde sagte weefsel en uitbeeldings deur kontemporêre mense in hul kuns. Volwasse mannetjies bereik skouerhoogtes tussen 2,7 en 3,4 m (8,9 en 11,2 voet) en weeg tot 6 ton (6,6 kort ton). Dit is byna net so groot soos bestaande manlike Afrikaanse olifante, wat gewoonlik 'n skouerhoogte van 3–3,4 m bereik, en minder is as die grootte van die vorige mammoetsoort M. meridionalis en M. trogontherii, en die tydgenoot M. columbi. Die rede vir die kleiner grootte is onbekend. Vroulike wollerige mammoete bereik 2,6–2,9 m (8,5–9,5 voet) in skouerhoogtes en is ligter gebou as mannetjies, met 'n gewig van tot 4 ton (4,4 kort ton). 'N Pasgebore kalf sou ongeveer 90 kg geweeg het. Hierdie groottes word afgelei uit vergelyking met moderne olifante van dieselfde grootte.  Min bevrore monsters het geslagsdele bewaar, dus word die geslag gewoonlik bepaal deur die skelet te ondersoek. Die beste aanduiding van seks is die grootte van die bekkengordel, aangesien die opening wat as die geboortekanaal funksioneer altyd wyer is as by mans.  Alhoewel die mammoete op Wrangel -eiland kleiner was as dié van die vasteland, het hulle grootte verskil en was hulle nie klein genoeg om as 'eilanddwerge' beskou te word nie.  Daar word beweer dat die laaste wollerige mammoetbevolkings in omvang afgeneem en hul seksuele dimorfisme vergroot het, maar dit is in 'n studie van 2012 van die hand gewys. 
Wollerige mammoete het verskeie aanpassings aan die koue gehad, veral die laag bont wat alle dele van hul liggame bedek. Ander aanpassings by koue weer sluit in ore wat baie kleiner is as dié van moderne olifante, hulle was ongeveer 38 cm lank en 18-28 cm lank en die oor van die 6 tot 12 maande -oudgevriesde kalf "Dima" was minder as 13 cm lank. Die klein ore verminder hitteverlies en bevrorenheid, en die stert was om dieselfde rede kort, slegs 36 cm lank in die "Berezovka -mammoet". Die stert bevat 21 werwels, terwyl die sterte van moderne olifante 28–33 bevat. Hulle vel was nie dikker as dié van die huidige olifante nie, tussen 1,25 en 2,5 cm (0,49 en 0,98 in). Hulle het 'n laag vet tot 10 cm (3,9 inch) onder die vel gehad, wat gehelp het om hulle warm te hou. Wollerige mammoete het breë velvlekke onder hul sterte wat die anus bedek, wat ook by moderne olifante gesien word. 
Ander kenmerkende kenmerke wat in grotskilderye uitgebeeld word, sluit in 'n groot, hoë enkelkoepelkop en 'n skuins rug met 'n hoë skouerbult. Hierdie kenmerke was nie teenwoordig by jeugdiges met konvekse rug soos Asiatiese olifante nie. 'N Ander kenmerk wat in grotskilderye getoon word, is bevestig deur die ontdekking van 'n bevrore eksemplaar in 1924, 'n volwassene met die bynaam "Middle Kolyma mammoet", wat met 'n volledige stampunt bewaar is. Anders as die stamlobbe van moderne olifante, het die boonste "vinger" aan die punt van die stam 'n lang puntige lob en was 10 cm lank, terwyl die onderste "duim" 5 cm (2,0 in) was en breër was . Die stam van "Dima" was 76 cm lank, terwyl die stam van die volwasse "Liakhov -mammoet" 2 meter lank was.  Die goed bewaarde stam van 'n jeugdige monster met die bynaam "Yuka" is in 2015 beskryf, en daar is bewys dat dit 'n vlesige uitbreiding het, 'n derde bo die punt. In plaas van ovaal soos die res van die stam, was hierdie deel ellipsvormig in dwarssnit en dubbel die grootte in deursnee. Die kenmerk is aangetoon in twee ander eksemplare, van verskillende geslagte en ouderdomme. 
Die jas bestaan ​​uit 'n buitenste laag lang, growwe "waghare", wat 30 cm (12 in) op die boonste deel van die liggaam was, tot 90 cm (35 in) lank aan die flanke en onderkant, en 0,5 mm (0,020 in) in deursnee, en 'n digter binneste laag korter, effens krullerige onderwol, tot 8 cm (3,1 in) lank en 0,05 mm (0,0020 in) in deursnee. Die hare op die bobeen was tot 38 cm lank en die van die voete 15 cm lank en bereik die tone. Die hare op die kop was relatief kort, maar langer aan die onderkant en die kante van die stam. Die stert is uitgebrei met growwe hare tot 60 cm lank, wat dikker was as die beskermhare. Die wollerige mammoet het waarskynlik seisoenaal verrot, en die swaarste pels is gedurende die lente afgeval. Aangesien die kans groter was dat mammoetkarkasse behoue ​​bly, is slegs die winterjas in bevrore eksemplare bewaar. Moderne olifante het baie minder hare, alhoewel jongmense 'n meer omvattende hare het as volwassenes.  Dit word vermoedelik bedoel vir termoregulering, wat hulle help om hitte in hul warm omgewings te verloor.  Vergelyking tussen die oorhare van wollerige mammoete en bestaande olifante toon dat hulle nie veel verskil in die algehele morfologie nie.  Wollerige mammoete het talle talgkliere in hul vel, wat olies in hul hare afskei, dit sou die wol se isolasie verbeter, water afstoot en die bont 'n glans gee. 
Die wollerige mammoetbont is oranjebruin, maar dit word vermoedelik 'n artefak van die bleek van pigment tydens die begrafnis. Die hoeveelheid pigmentasie wissel van hare tot hare en binne elke hare.  'n 2006 -studie het die volgorde van die Mc1r geen (wat haarkleur by soogdiere beïnvloed) van wollerige mammoetbene. Twee allele is gevind: 'n dominante (ten volle aktiewe) en 'n resessiewe (gedeeltelik aktiewe) een. By soogdiere, resessief Mc1r allele lei tot ligte hare. Mammoete gebore met ten minste een kopie van die dominante alleel sou donker jasse gehad het, terwyl diegene met twee afskrifte van die resessiewe alleel ligte rokke sou gehad het.  'n 2011 -studie het getoon dat ligte individue skaars sou gewees het. 'n Studie uit 2014 het in plaas daarvan aangedui dat die kleur van 'n individu wissel van nie-pigment op die hare, tweekleurige, nie-gepigmenteerde en gemengde rooi-bruin waghare en nie-gepigmenteerde onderhare, wat 'n ligte voorkoms gee. 
Wollerige mammoete het baie lang slagtande (gemodifiseerde snytande), wat meer geboë was as dié van moderne olifante. Die grootste bekende mannetand is 4,2 m (14 voet) lank en weeg 91 kg (201 lb), maar 2,4–2,7 m (7,9–8,9 voet) en 45 kg (99 lb) was 'n meer tipiese grootte. Vroulike slagtande was kleiner en dunner, 1,5–1,8 m (4,9–5,9 voet) en weeg 9 kg (20 lb). Ter vergelyking is die rekord vir die langste slagtande van die Afrikaanse bosolifant 3,4 m (11 voet). Die skede van die slagtande was ewewydig en het 'n goeie afstand. Ongeveer 'n kwart van die lengte was binne die voetstukke. Die slagtande het spiraal gegroei in teenoorgestelde rigtings van die basis af en het in 'n kromme voortgegaan totdat die punte na mekaar wys, soms kruisend. Op hierdie manier sou die meeste gewig naby die skedel gewees het, en sou daar minder wringkrag voorkom as met reguit tande. Die slagtande was gewoonlik asimmetries en het aansienlike afwykings getoon; sommige slagtande buig af in plaas van na buite en sommige was korter as gevolg van breek. Kalwers het klein melktande van 'n paar sentimeter lank op ses maande oud ontwikkel, wat 'n jaar later deur permanente slagtande vervang is. Die groei van die skil word deur die lewe voortgesit, maar word stadiger namate die dier volwassenheid bereik het. Die slagtande het jaarliks ​​met 2,5–15 cm (0,98–5,91 in) gegroei. Sommige grotskilderye toon wollerige mammoete met klein of geen slagtande, maar dit is onbekend of dit die werklikheid weerspieël of 'n artistieke lisensie was. Vroulike Asiatiese olifante het geen slagtande nie, maar geen fossielbewyse dui aan dat dit by 'n volwasse wollerige mammoet ontbreek nie.  ​​ 
Wollerige mammoete het vier funksionele molêre tande op 'n slag, twee in die boonste kakebeen en twee aan die onderkant. Ongeveer 23 cm (9.1 in) van die kroon was binne die kakebeen, en 2,5 cm (1 in) was bo. Die kroon word voortdurend vorentoe en boontoe gestoot terwyl dit afneem, vergelykbaar met 'n vervoerband. Die tande het tot 26 geskeide rande emalje, wat self bedek was met 'prisma' wat na die kouoppervlak gerig was. Dit was redelik slytasiebestand en deur cementum en dentine bymekaar gehou. 'N Mammoet het ses stelle kiestande gedurende 'n leeftyd gehad, wat vyf keer vervang is, hoewel 'n paar eksemplare met 'n sewende stel bekend is. Laasgenoemde toestand kan die lewensduur van die individu verleng, tensy die tand uit slegs 'n paar plate bestaan. Die eerste kiestande was ongeveer die grootte van dié van 'n mens, 1,3 cm, die derde 15 cm lank en die sesde ongeveer 30 cm lank en geweeg 1,8 kg (4 lb). Die kiestande het groter geword en bevat meer rante met elke vervanging.  Die wollerige mammoet word beskou as die mees komplekse kiestande van enige olifant. 
Volwasse wollerige mammoete kan hulself effektief teen roofdiere verdedig met hul slagtande, stamme en grootte, maar jongmense en verswakte volwassenes was kwesbaar vir jagters soos wolwe, grothiënas en groot katte. Die slagtande is moontlik gebruik in gevegte tussen spesies, soos gevegte oor grondgebied of maats. Die vertoning van die groot tande van mans kon gebruik gewees het om wyfies te lok en teenstanders te intimideer. As gevolg van hul kromming was die slagtande nie geskik vir steek nie, maar is moontlik gebruik om te slaan, soos aangedui deur beserings aan sommige fossiele skouerblaaie. Die baie lang hare op die stert het waarskynlik vergoed vir die kortheid van die stert, wat dit moontlik gemaak het om dit as 'n vlieëwater te gebruik, soortgelyk aan die stert van moderne olifante. Soos met moderne olifante, het die sensitiewe en gespierde stam werk as 'n ledemaatagtige orgaan met baie funksies. Dit is gebruik om voorwerpe te manipuleer en in sosiale interaksies.  Die goed bewaarde voet van die volwasse man "Yukagir mammoet" toon aan dat die voetsole baie krake bevat wat sou gehelp het om oppervlaktes vas te gryp tydens beweging. Soos moderne olifante het wollerige mammoete op hul tone geloop en groot, vlesige kussings agter die tone gehad. 
Soos moderne olifante, was wollerige mammoete waarskynlik baie sosiaal en het hulle in matriargale (vroulike geleide) gesinsgroepe gewoon. Dit word ondersteun deur fossielversamelings en grotskilderye wat groepe toon. Die meeste van hul ander sosiale gedrag was dus waarskynlik soortgelyk aan dié van moderne olifante. Hoeveel mammoete op een plek op 'n slag gewoon het, is onbekend, aangesien fossielneerslae dikwels opeenhopings is van individue wat oor 'n lang tydperk gesterf het. Die getalle wissel waarskynlik volgens seisoen en lewensiklusgebeurtenisse. Moderne olifante kan groot kuddes vorm, soms uit verskeie familiegroepe, en hierdie kuddes kan duisende diere insluit wat saam migreer. Mammoete het moontlik meer dikwels kuddes gevorm, aangesien diere wat in oop gebiede woon, meer geneig is om dit te doen as dié in beboste gebiede.  Spoorbane wat 11 300–11 000 jaar gelede deur 'n wollerige mammoetkudde gemaak is, is in die St. Mary -reservoir in Kanada gevind, wat toon dat in hierdie geval byna ewe veel volwassenes, subvolwassenes en jongmense gevind is. Die volwassenes het 'n stap van 2 m gehad, en die jeugdiges het gehardloop om by te bly. 
Aanpassings by koue Edit
Die wollerige mammoet was waarskynlik die mees gespesialiseerde lid van die familie Elephantidae. Benewens hul pels, het hulle lipopexia (vetopslag) in hul nek gehad en verdroog, tye wanneer voedsel nie in die winter onvoldoende was nie en hul eerste drie kiestande vinniger gegroei het as by die kalwers van moderne olifante. Die uitbreiding wat op die stam van "Yuka" en ander eksemplare geïdentifiseer is, word voorgestel om te funksioneer as 'n "bontmantel", die romppunt was nie bedek met bont nie, maar is gedurende die winter gebruik om kos te soek en kon verhit gewees het deur dit in die uitbreiding. Die uitbreiding kan gebruik word om sneeu te smelt as daar 'n tekort aan water is om te drink, aangesien dit direk in die mond kan smelt, die termiese balans van die dier kan versteur.  Soos met rendier- en muskusosse, is die hemoglobien van die wollerige mammoet aangepas by die koue, met drie mutasies om die suurstofaflewering rondom die liggaam te verbeter en te voorkom dat dit bevries word. Hierdie funksie het die mammoete moontlik gehelp om op hoë breedtegrade te leef. 
In 'n studie uit 2015 is genoomvolgorde van hoë gehalte van drie Asiatiese olifante en twee wollerige mammoete vergelyk. Ongeveer 1,4 miljoen DNA -nukleotiedverskille is gevind tussen mammoete en olifante, wat die volgorde van meer as 1600 proteïene beïnvloed. Daar is verskille in gene aangetref vir 'n aantal aspekte van fisiologie en biologie wat relevant sou wees vir Arktiese oorlewing, insluitend die ontwikkeling van vel en hare, berging en metabolisme van vetweefsel en temperatuurwaarneming. Gene wat verband hou met die waarneming van temperatuur en die oordrag van die sensasie na die brein, is verander. Een van die hitte-waarnemende gene kodeer vir 'n proteïen, TRPV3, wat in die vel voorkom, wat haargroei beïnvloed. Toe die mammoet se weergawe van die proteïen in menslike selle ingevoeg is, is dit minder sensitief vir hitte as dié van die olifant. Dit stem ooreen met 'n vorige waarneming dat muise wat nie aktiewe TRPV3 het nie, waarskynlik meer tyd in koeler hokke sal spandeer as muise van wilde tipe, en dat hulle golwende hare het. Verskeie veranderinge in die sirkadiese klokgene is gevind, miskien nodig om die uiterste polêre variasie in dagliglengte die hoof te bied. Soortgelyke mutasies is bekend by ander Arktiese soogdiere, soos rendiere.   'n Studie van die wollerige mitogenoom van 2019 dui daarop dat dit metaboliese aanpassings gehad het wat verband hou met uiterste omgewings. 
Voedsel in verskillende stadia van vertering is gevind in die ingewande van verskeie wollerige mammoete, wat 'n goeie beeld van hul dieet gee. Wollerige mammoete het hulself onderhou met plantvoedsel, veral grasse en struikgewasse, wat aangevul is met kruidagtige plante, blomplante, struike, mosse en boommateriaal. Die samestelling en presiese variëteite verskil van plek tot plek. Wollerige mammoete het 'n gevarieerde dieet nodig gehad om hul groei te ondersteun, soos moderne olifante. 'N Volwassene van 6 ton sal daagliks 180 kg moet eet, en hy het moontlik so lank as 20 uur per dag geëet. Die punt met twee vingers van die stam is waarskynlik aangepas om die kort grasse van die laaste ystydperk op te vang (kwartêre gletsering, 2,58 miljoen jaar gelede) om hulle om te draai, terwyl moderne olifante hul slurpe om die langer gras van hul tropiese omgewings. En die stam kan gebruik word om groot graspolle af te trek, knoppe en blomme fyn te pluk en blare en takke af te skeur waar bome en struike voorkom. Die "Yukagir -mammoet" het plantmateriaal ingeneem wat spore van swam bevat.  Isotoopanalise toon dat wollerige mammoete hoofsaaklik op C3 -plante gevoed het, anders as perde en renosters. 
Wetenskaplikes het melk in die maag en ontlasting in die ingewande van die mammoetkalf "Lyuba" geïdentifiseer.  Die fekale stof is moontlik deur "Lyuba" geëet om die ontwikkeling van die derm -mikrobes te bevorder wat nodig is vir die vertering van plantegroei, soos die geval is met moderne olifante.  'n Isotoopanalise van wollerige mammoete van Yukon het getoon dat die kleintjies vir ten minste 3 jaar verpleeg het, en dat hulle gespeen is en geleidelik na 'n dieet van plante verander is toe hulle 2-3 jaar oud was. Dit is later as by moderne olifante en kan te wyte wees aan 'n groter risiko vir aanval op roofdiere of probleme met die verkryging van kos gedurende die lang periodes van winterdonkerheid op hoë breedtegrade. 
Die kiestande is aangepas by hul dieet van growwe toendra grasse, met meer emalje borde en 'n hoër kroon as hul vroeëre suidelike familielede. Die wollerige mammoet het sy kos gekou deur sy kragtige kaakspiere te gebruik om die onderkaak vorentoe te beweeg en die mond toe te maak, dan agteruit terwyl die skerp emalje -rante oopgemaak word en daardeur die maal gesny het. Die rante was slijtvast om die dier in staat te stel om groot hoeveelhede kos te kou, wat dikwels korrels bevat. Wollerige mammoete het moontlik hul slagtande as grawe gebruik om sneeu van die grond af te verwyder en die plantegroei wat daaronder begrawe is, te bereik en ys te breek om te drink. Dit word op baie bewaarde slagtande aangedui deur plat, gepoleerde gedeeltes tot 30 sentimeter (12 in) lank, asook skrape, op die deel van die oppervlak wat die grond sou bereik het (veral by die buitenste kromming). Die slagtande is op ander maniere gebruik om voedsel te verkry, soos om plante op te grawe en bas te verwyder.  
Die lewensduur van soogdiere hou verband met hul grootte, en aangesien moderne olifante die ouderdom van 60 jaar kan bereik, word dieselfde geglo vir wollerige mammoete wat van dieselfde grootte was. Die ouderdom van 'n mammoet kan rofweg bepaal word deur die groeiringe van sy slagtande te tel as dit in dwarssnit beskou word, maar dit hou nie verband met die vroeë jare nie, aangesien dit verteenwoordig word deur die punte van die slagtande, wat gewoonlik weggeslyt is. In die oorblywende deel van die slagtand verteenwoordig elke hooflyn 'n jaar, en daar kan weekliks en daagliks tussenin verskyn. Donker bande stem ooreen met somers, dus is dit moontlik om die seisoen te bepaal waarin 'n reuse doodgaan. Die groei van die slagtande het vertraag toe dit moeiliker geword het, byvoorbeeld gedurende die winter, tydens siekte, of as 'n mannetjie uit die kudde verban is (mannetjieolifante leef tot ongeveer 10 jaar by hul kuddes). Mammoettande wat uit die moeilikste tydperk van die laaste gletsering 25–20 000 jaar gelede dateer, toon stadiger groeikoerse.  
Wollerige mammoete het aanhou groei soos volwassenes, net soos ander olifante. Ongesmelte ledemaatbene toon aan dat mannetjies gegroei het tot hulle 40 was, en wyfies gegroei tot hulle 25. Die bevrore kalf "Dima" was 90 cm lank toe dit op die ouderdom van 6–12 maande sterf. Op hierdie ouderdom sou die tweede stel kiestande uitbars, en die eerste stel sou op 18 maande oud verslyt wees. Die derde stel kiestande het 10 jaar geduur, en hierdie proses is herhaal totdat die laaste, sesde stel verskyn het toe die dier 30 jaar oud was. As die laaste stel kiestande verslete was, kon die dier nie kou en voed nie, en dit sou van honger sterf. 'N Studie van Noord -Amerikaanse mammoete het bevind dat hulle dikwels in die winter of lente vrek, die moeilikste tye vir noordelike diere om te oorleef. 
Die ondersoek van kalwers wat bewaar is, toon aan dat hulle almal gedurende die lente en somer gebore is, en aangesien moderne olifante 'n dragtigheid van 21–22 maande het, was die paartyd waarskynlik van die somer tot die herfs.  δ15N isotopiese analise van die tande van "Lyuba" het hul prenatale ontwikkeling getoon, en dui aan dat die draagtyd dieselfde was as dié van 'n moderne olifant, en dat dit in die lente gebore is. 
Die bes bewaarde kop van 'n bevrore volwasse monster, die van 'n mannetjie met die bynaam 'Yukagir mammoet', toon aan dat wollerige mammoete tydelike kliere tussen die oor en die oog het.  Hierdie kenmerk dui aan dat, net soos bulolifante, mannetjies wollerige mammoete 'musth' betree het, 'n tydperk van verhoogde aggressiwiteit. Die kliere word veral deur mans gebruik om 'n olierige stof te produseer met 'n sterk reuk genaamd temporin. Hulle pels het moontlik gehelp om die reuk verder te versprei. 
Daar is bewyse van verskeie verskillende beensiektes by wollerige mammoete gevind. Die algemeenste hiervan was osteoartritis, wat in 2% van die monsters voorkom. Een monster uit Switserland het verskeie samesmeltende werwels as gevolg van hierdie toestand gehad. Die "Yukagir -mammoet" het spondilitis in twee werwels opgedoen, en van sommige monsters is osteomiëlitis bekend. Verskeie monsters het beenbreuke genees, wat toon dat die diere hierdie beserings oorleef het.  Daar is 'n abnormale aantal nekwerwels gevind in 33% van die monsters uit die Noordsee -gebied, waarskynlik as gevolg van inteling in 'n afnemende bevolking.  Parasitiese vlieë en protosoë is in die ingewande van die kalf "Dima" geïdentifiseer. 
Vervorming in die kiestande is die algemeenste gesondheidsprobleem wat in wolagtige mammoetfossiele voorkom. Soms is die vervanging ontwrig en die kiestande in abnormale posisies gedruk, maar dit is bekend dat sommige diere dit oorleef het. Tande uit Brittanje het getoon dat 2% van die monsters periodontale siektes het, waarvan die helfte karies bevat. Die tande het soms kankeragtige groei gehad. 
Die habitat van die wollerige mammoet staan ​​bekend as "mammoet steppe" of "toendra steppe". Hierdie omgewing het gedurende die laaste ystydperk gestrek oor Noord -Asië, baie dele van Europa en die noordelike deel van Noord -Amerika. Dit was soortgelyk aan die grasagtige steppe van die moderne Rusland, maar die flora was meer divers, volop en het vinniger gegroei. Grasse, rante, struike en kruidagtige plante was teenwoordig, en verspreide bome is hoofsaaklik in die suidelike streke aangetref. Hierdie habitat word nie deur ys en sneeu oorheers nie, soos algemeen geglo word, aangesien hierdie streke destyds hoogdrukgebiede was. Die habitat van die wollerige mammoet ondersteun ander weidende herbivore soos die wollerige renoster, wilde perde en bisons.  Die Altai-Sayan-samestellings is die moderne biome wat die meeste ooreenstem met die "reusagtige steppe".  'n Studie van 2014 het tot die gevolgtrekking gekom dat forbs ('n groep kruidplante) belangriker in die steppe-toendra was as wat voorheen erken is, en dat dit 'n primêre voedselbron vir die megafauna van die ystydperk was. 
Die mees suidelike wollerige mammoet wat bekend is, kom uit die Shandong -provinsie in China en is 33 000 jaar oud.  Die mees suidelike Europese oorblyfsels kom van die depressie van Granada in Spanje en is ongeveer dieselfde ouderdom.   DNA -studies het gehelp om die filogeografie van die wollerige mammoet te bepaal. 'N DNA -studie uit 2008 toon twee verskillende groepe wollerige mammoete: een wat 45 000 jaar gelede uitgesterf het en 'n ander wat 12 000 jaar gelede uitgesterf het. Daar word geglo dat die twee groepe uiteenlopend genoeg is om as subspesies gekenmerk te word. Die groep wat vroeër uitgesterf het, het in die middel van die hoë Arktiese gebied gebly, terwyl die groep met die latere uitwissing 'n baie groter omvang gehad het.  Onlangse stabiele isotoopstudies van Siberiese en Nuwe Wêreld -mammoete het getoon dat daar verskille was in die klimaatstoestande aan weerskante van die Bering -landbrug, terwyl Siberië meer uniform koud en droog was gedurende die laat Pleistoseen.  Gedurende die jonger Dryas-era het wollerige mammoete kortliks uitgebrei na Noordoos-Europa, waarna die vastelandbevolkings uitgesterf het. 
'N Genetiese studie uit 2008 het getoon dat sommige wollerige mammoete wat Noord -Amerika deur die Bering -landbrug uit Asië binnegekom het, ongeveer 300 000 jaar gelede teruggetrek het en die vorige Asiatiese bevolking met ongeveer 40 000 jaar gelede vervang het, nie lank voordat die hele spesie uitgesterf het nie.  Fossiele van wollerige mammoete en Columbiaanse mammoete is saam op 'n paar plekke in Noord -Amerika gevind, waaronder die sinkgate van die Hot Springs van Suid -Dakota, waar hul streke mekaar oorvleuel. Dit is onbekend of die twee spesies simpatries was en gelyktydig daar gewoon het, of die wollerige mammoete moontlik hierdie suidelike gebiede binnegekom het gedurende die tye waarin die Columbian mammoetbevolkings daar afwesig was. 
Moderne mense het saam met wollerige mammoete bestaan ​​tydens die Bo -paleolitiese tydperk toe die mense tussen 30 000 en 40 000 jaar gelede uit Afrika gekom het. Voordat dit bestaan ​​het, het die Neanderthalers gedurende die Middelpaleolitikum saam met mammoete bestaan ​​en reeds mammoetbene gebruik vir die vervaardiging van gereedskap en boumateriaal. Wollerige mammoete was baie belangrik vir mense uit die ystydperk, en menslike oorlewing het in sommige gebiede moontlik van die mammoet afhang. Bewyse vir sulke naasbestaan ​​is eers in die 19de eeu erken. William Buckland publiseer sy ontdekking van die Red Lady of Paviland -skelet in 1823, wat in 'n grot langs wollerige mammoetbene gevind is, maar hy het verkeerdelik ontken dat dit tydgenote was. In 1864 vind Édouard Lartet 'n gravure van 'n wollerige mammoet op 'n stuk mammoet -ivoor in die Abri de la Madeleine -grot in Dordogne, Frankryk. Die gravure was die eerste algemeen aanvaarde bewys vir die naasbestaan ​​van mense met prehistoriese uitgestorwe diere en is die eerste kontemporêre uitbeelding van so 'n wese wat die moderne wetenskap ken. 
Die wollerige mammoet is die derde dier in die ystydperk, na perde en bisons, en hierdie beelde is tussen 35 000 en 11 500 jaar gelede gemaak. Tans is meer as 500 uitbeeldings van wollerige mammoete bekend, in media wat wissel van grotskilderye en gravures op die mure van 46 grotte in Rusland, Frankryk en Spanje tot gravures en beeldhouwerke (genoem "draagbare kuns") gemaak van ivoor, geweer, klip en been. Grotskilderye van wollerige mammoete bestaan ​​in verskillende style en groottes. Die Franse Rouffignac -grot het die meeste afbeeldings, 159, en sommige van die tekeninge is meer as 2 meter lank. Ander opvallende grotte met reuse-uitbeeldings is die Chauvet-grot, Les Combarelles-grot en Font-de-Gaume.  'n Uitbeelding in die grot van El Castillo kan in plaas daarvan verskyn Palaeoloxodon, die "reguit tande olifant". 
'Draagbare kuns' kan meer akkuraat gedateer word as grotkuns, aangesien dit in dieselfde afsettings as gereedskap en ander artefakte uit die ystydperk voorkom. Die grootste versameling draagbare mammoetkuns, bestaande uit 62 afbeeldings op 47 gedenkplate, is in die 1960's gevind by 'n opgegrawe opelugkamp naby Gönnersdorf in Duitsland. 'N Korrelasie bestaan ​​nie tussen die aantal mammoete wat uitgebeeld word en die spesies wat die meeste gejag is nie, aangesien rendierbene die dierereste is wat die meeste voorkom. Twee spiesgooiers in die vorm van wollerige mammoete is in Frankryk gevind.  Sommige draagbare reuse -voorstellings is moontlik nie gemaak waar hulle ontdek is nie, maar kon deur ou handel beweeg het. 
Wolle mammoetbene is tydens die ystydperk as konstruksiemateriaal vir wonings deur beide Neanderthalers en moderne mense gebruik.  Meer as 70 sulke wonings is bekend, hoofsaaklik uit die Oos -Europese Vlakte. Die basisse van die hutte was sirkelvormig en het gewissel van 8 tot 24 vierkante meter (86 tot 258 vierkante voet). Die rangskikking van wonings het gewissel en wissel van 1 tot 20 m van mekaar, afhangende van die ligging. Groot bene is gebruik as fondamente vir die hutte, slagtande vir die ingange, en die dakke is waarskynlik velle wat deur bene of slagtande vasgehou word. Sommige hutte het vloere wat 40 cm (16 in) onder die grond gestrek het. Sommige hutte het kaggels ingesluit, wat bene as brandstof gebruik het, waarskynlik omdat hout skaars was. Sommige van die bene wat vir materiaal gebruik is, kom moontlik van mammoete wat deur mense doodgemaak is, maar die toestand van die bene en die feit dat bene wat 'n enkele woning gebou het, wissel van duisende jare lank dooie diere. Wolle mammoetbene is van verskillende gereedskap, meubels en musiekinstrumente gemaak. Groot bene, soos skouerblaaie, is tydens die begrafnis gebruik om dooie menslike liggame te bedek. 
Wolagtige mammoet -ivoor is gebruik om kunsvoorwerpe te skep. Verskeie Venus -beeldjies, waaronder die Venus van Brassempouy en die Venus van Lespugue, is uit hierdie materiaal gemaak. Wapens van ivoor, soos dolke, spiese en 'n boemerang, is bekend. 'N Studie van 2019 het bevind dat wollerige mammoet -ivoor die geskikste benige materiaal was vir die vervaardiging van grootwildprojektielpunte tydens die laat Plesistoseen. Om die ivoor te kan verwerk, moes die groot slagtande gekap, gebeitel en in kleiner, meer hanteerbare stukke gesny word. Sommige ivoor -artefakte toon dat slagtande reggemaak is, en hoe dit bereik is, is onbekend.  
Verskeie wollerige mammoet -eksemplare toon bewyse dat dit deur mense geslag is, wat aangedui word deur breuke, snymerke en gepaardgaande klipgereedskap. Dit is onbekend hoeveel prehistoriese mense op wollerige mammoetvleis staatgemaak het, aangesien baie ander groot herbivore beskikbaar was. Baie mammoetkarkasse is deur mense eerder as opgejag. Sommige grotskilderye toon wollerige mammoete in strukture wat as slaggate val. Min eksemplare toon direkte, ondubbelsinnige bewyse dat hulle deur mense gejag is. 'N Siberiese monster met 'n spietkop in sy skouerblad wys dat 'n spies met groot krag daarop gegooi is.  'n Voorbeeld uit die Mousteriaanse tydperk van Italië toon bewyse van spiesjag deur Neanderthalers.  Die jeugdige monster met die bynaam "Yuka" is die eerste bevrore mammoet met bewyse van menslike interaksie. Dit toon bewyse dat hulle deur 'n groot roofdier vermoor is en dat mense kort daarna deur mense opgevee is. Sommige van die bene is verwyder en is naby gevind.  'n Terrein naby die Yana -rivier in Siberië het verskeie eksemplare met bewyse van menslike jag onthul, maar die vondste is geïnterpreteer om aan te toon dat die diere nie intensief gejag is nie, maar miskien veral wanneer ivoor nodig was.  Twee wollerige mammoete uit Wisconsin, die "Schaefer" en "Hebior mammoete", toon bewys dat hulle deur Palaeoamericans geslag is.  
Die meeste wollerige mammoetbevolkings het tydens die laat Pleistoseen en vroeë Holoseen verdwyn, saam met die meeste Pleistoseen megafauna (insluitend die Columbian mammoet). Hierdie uitwissing vorm deel van die Quaternary -uitsterwingsgebeurtenis, wat 40 000 jaar gelede begin het en 'n hoogtepunt bereik het tussen 14,000 en 11,500 jaar gelede. Wetenskaplikes is verdeeld oor die vraag of jag of klimaatsverandering, wat gelei het tot die krimp van sy habitat, die belangrikste faktor was wat bygedra het tot die uitwissing van die wollerige mammoet, of dit te wyte was aan 'n kombinasie van die twee. Wat die oorsaak ook al is, groot soogdiere is oor die algemeen meer kwesbaar as kleiner as gevolg van hul kleiner populasiegrootte en lae voortplantingsyfers. Verskillende wollerige mammoetbevolkings het nie gelyktydig in hul omvang gesterf nie, maar het mettertyd geleidelik uitgesterf. Die meeste bevolkings het tussen 14 000 en 10 000 jaar gelede verdwyn. Die laaste vastelandse bevolking het 9.650 jaar gelede op die Kyttyk -skiereiland van Siberië bestaan.   'n Klein bevolking wollerige mammoete het op St. Paul -eiland, Alaska, tot in die Holoseen oorleef   , met die mees onlangse gepubliseerde uitsterwingsdatum 5600 jaar B.P.  Die laaste bekende bevolking het tot 4000 jaar gelede op Wrangel -eiland in die Arktiese Oseaan gebly, tot in die begin van die menslike beskawing en gelyktydig met die bou van die Groot Piramide van antieke Egipte.    
DNA -volgorde van oorblyfsels van twee mammoete, een uit Siberië 44,800 jaar BP en een van Wrangel Island 4,300 jaar BP, dui op twee groot bevolkingsongelukke: een ongeveer 280 000 jaar gelede waaruit die bevolking herstel het, en 'n tweede ongeveer 12,000 jaar gelede, naby die einde van die ystydperk, waaruit dit nie gebeur het nie.  Die mammoete van die Wrangel-eiland is 5000 jaar lank geïsoleer deur stygende seevlak na die ystydperk, en gevolglike inteling in hul klein bevolking van ongeveer 300 tot 1000 individue  het gelei tot 'n 20%  tot 30% [ 108] verlies aan heterosigositeit, en 'n 65% verlies aan mitochondriale DNA -diversiteit.  Dit lyk asof die populasie daarna stabiel was, sonder dat dit 'n noemenswaardige verlies aan genetiese diversiteit gely het.   Genetiese bewyse impliseer dus dat die uitwissing van hierdie finale bevolking skielik was, eerder as die hoogtepunt van 'n geleidelike afname. 
Voordat hulle uitsterf, het die Wrangleiland -mammoete talle genetiese gebreke opgedoen as gevolg van hul klein bevolking, veral 'n aantal gene vir reukreseptore en urienproteïene het nie funksioneel geword nie, moontlik omdat hulle hul selektiewe waarde op die eilandomgewing verloor het.  Dit is nie duidelik of hierdie genetiese veranderinge bygedra het tot die uitsterwing daarvan nie.  Daar word voorgestel dat hierdie veranderinge in ooreenstemming is met die konsep van genomiese ineenstorting , maar die skielike verdwyning van 'n skynbaar stabiele bevolking kan meer ooreenstem met 'n katastrofale gebeurtenis, moontlik verwant aan die klimaat (soos versiersel van die sneeupak) of 'n menslike jagekspedisie.  Die verdwyning val ongeveer betyds saam met die eerste bewyse vir mense op die eiland.  Die wollerige mammoete van Oos -Beringië (moderne Alaska en Yukon) het op dieselfde manier ongeveer 13 300 jaar gelede gesterf, gou (ongeveer 1000 jaar) na die eerste verskyning van mense in die gebied, wat ooreenstem met die lot van al die ander laat Pleistoseen proboscids (mammoete, gomphotheres en mastodons), sowel as die meeste van die res van die megafauna, van die Amerikas.  In teenstelling hiermee is die mammoetbevolking van St. die varswatertoevoer. 
Veranderinge in die klimaat het die geskikte reuse -habitat gekrimp van 7 700 000 km2 42 000 jaar gelede tot 800 000 km 2 6 000 jaar gelede.   Wollerige mammoete het 'n nog groter habitatverlies aan die einde van die Saale -gletsering 125 000 jaar gelede oorleef, en mense het waarskynlik die oorblywende bevolkings aan die einde van die laaste ystydperk gejag.   Studies van 'n 11 300–11 000 jaar oue baan in die suidweste van Kanada het getoon dat M. primigenius was besig om agteruit te gaan terwyl dit saam met mense bestaan, aangesien baie minder spore jongmense geïdentifiseer is as wat in 'n normale kudde verwag sou word. 
Die afname van die wollerige mammoet kan die temperatuur met tot 0,2 ° C (0,36 ° F) op hoë breedtegrade in die noordelike halfrond verhoog het. Mammoete het gereeld berkbome geëet, wat 'n grasveld -habitat geskep het. Met die verdwyning van mammoete, het berkwoude, wat meer sonlig absorbeer as grasvelde, uitgebrei, wat tot plaaslike verwarming lei. 
Wolle mammoetfossiele is gevind in baie verskillende soorte neerslae, insluitend voormalige riviere en mere, en in 'Doggerland' in die Noordsee, wat soms droog was tydens die ystydperk. Sulke fossiele is gewoonlik fragmentêr en bevat geen sagte weefsel nie. Akkumulasies van moderne olifantoorblyfsels word die naam "olifant se begraafplase" genoem, aangesien hierdie terreine verkeerdelik die plek was waar ou olifante gaan sterf het. Soortgelyke opeenhopings van wollerige mammoetbene is gevind, wat vermoedelik die gevolg is van individue wat sterf naby of in die riviere oor duisende jare, en dat hul bene uiteindelik deur die strome saamgevoeg word. Daar word vermoed dat sommige opeenhopings die oorblyfsels is van kuddes wat op dieselfde tyd saam gevrek het, miskien as gevolg van oorstromings. Natuurlike lokvalle, soos ketelgate, wasbakke en modder, het mettertyd mammoete in afsonderlike gebeurtenisse vasgevang. 
Afgesien van bevrore oorblyfsels, is die enigste sagte weefsel wat bekend is, afkomstig van 'n monster wat in 'n petroleumsypel in Starunia, Pole, bewaar is. Bevrore oorblyfsels van wollerige mammoete is in die noordelike dele van Siberië en Alaska gevind, met laasgenoemde baie minder vondste. Sulke oorskot word meestal in die permafrost bokant die Arktiese Sirkel aangetref. Sagte weefsel sou blykbaar minder as 30 000 tot 15 000 jaar gelede behoue ​​gebly het, miskien omdat die klimaat gedurende daardie tydperk milder was. Die meeste monsters het gedeeltelik agteruitgegaan voordat dit ontdek is, as gevolg van blootstelling of as gevolg daarvan dat dit verwyder word. Hierdie 'natuurlike mummifikasie' het vereis dat die dier vinnig in vloeistof of halfvaste stowwe soos slik, modder en ysige water begrawe is, wat dan gevries het. 
Die teenwoordigheid van onverteerde voedsel in die maag en saadpeule wat nog in die mond van baie van die monsters is, dui daarop dat geen honger of blootstelling moontlik is nie. Die volwassenheid van hierdie opgegroeide plantegroei plaas die doodstyd in die herfs eerder as in die lente, wanneer blomme verwag sou word.  Die diere het moontlik deur ys in klein damme of slaggate geval en dit begrawe. Dit is beslis bekend dat baie in riviere vermoor is, miskien deur vloede. Op een plek, by die Byoryolyokh -rivier in Yakutia in Siberië, is meer as 8 000 bene van minstens 140 mammoete op 'n enkele plek gevind, blykbaar deur die stroom daarheen gevee. 
Bevrore eksemplare Redigeer
Tussen 1692 en 1806 is slegs vier beskrywings van bevrore mammoete in Europa gepubliseer. Nie een van die oorblyfsels van die vyf is bewaar nie, en geen volledige geraamtes is gedurende hierdie tyd gevind nie.  Terwyl bevrore, wollerige mammoetkarkasse al in 1728 deur Europeërs opgegrawe is, is die eerste volledig gedokumenteerde monster in 1799 deur Ossip Schumachov, 'n Siberiese jagter, ontdek naby die delta van die Lena -rivier.  Terwyl hy in 1806 in Jakoetsk was, het Michael Friedrich Adams gehoor van die bevrore mammoet. Adams het die hele skelet teruggekry, afgesien van die slagtande wat Shumachov reeds verkoop het, en een voorpoot, die grootste deel van die vel, en byna 18 kg (40 lb) hare. Tydens sy terugreis het hy 'n paar slagtande gekoop wat volgens hom Shumachov se verkoop was. Adams het alles na die dierkundige museum van die dierkundige instituut van die Russiese Akademie vir Wetenskappe gebring, en die taak om die skelet te monteer, is aan Wilhelm Gottlieb Tilesius gegee.   Dit was een van die eerste pogings om die geraamte van 'n uitgestorwe dier te rekonstrueer. Die grootste deel van die rekonstruksie is korrek, maar Tilesius het elke slagtand in die teenoorgestelde houer geplaas, sodat hulle na buite buig in plaas van na binne. Die fout is eers in 1899 reggestel, en die korrekte plasing van reuse slagtande was nog steeds 'n kwessie van debat in die 20ste eeu.  
Die opgrawing van die "Berezovka -mammoet" in 1901 is die beste gedokumenteerde van die vroeë vondste. Dit is by die Siberiese Berezovka -rivier ontdek (nadat 'n hond sy reuk opgemerk het), en die Russiese owerhede het die opgrawing daarvan gefinansier. Die hele ekspedisie het tien maande geneem en die monster moes in stukke gesny word voordat dit na St. Petersburg vervoer kon word. Die meeste vel op die kop sowel as die romp is deur roofdiere opgevee, en die meeste van die interne organe het verrot. Dit is geïdentifiseer as 'n 35- tot 40-jarige man, wat 35 000 jaar gelede gesterf het. Die dier het nog gras tussen sy tande en op die tong gehad, wat wys dat hy skielik dood is. Een van sy skouerblaaie is gebreek, wat moontlik gebeur het toe dit in 'n spleet val. Dit het moontlik gesterf as gevolg van versmoring, soos aangedui deur die regop penis. Een derde van 'n replika van die mammoet in die Museum van Dierkunde van St. Petersburg is bedek met vel en hare van die "Berezovka -mammoet".  
Teen 1929 is die oorblyfsels van 34 mammoete met bevrore sagte weefsels (vel, vlees of organe) gedokumenteer. Slegs vier van hulle was betreklik volledig. Sedertdien is daar baie meer gevind. In die meeste gevalle het die vleis tekens van verval getoon voordat dit gevries en later uitgedroog het.  Sedert 1860 het Russiese owerhede belonings van tot ₽1000 aangebied vir die vind van bevrore wollerige mammoetkarkasse. Dikwels is sulke vondste weens bygeloof geheim gehou. Verskeie karkasse het verlore gegaan omdat dit nie aangemeld is nie, en een is aan honde gevoer. In meer onlangse jare is wetenskaplike ekspedisies gewy aan die vind van karkasse in plaas daarvan om slegs op toevallige ontmoetings staat te maak. Die bekendste bevrore monster uit Alaska is 'n kalf met die bynaam "Effie", wat in 1948 gevind is. Dit bestaan ​​uit die kop, stam en voorpoot en is ongeveer 25 000 jaar oud. 
In 1977 is die goed bewaarde karkas van 'n sewe tot agt maande oue wolmammetige kalf met die naam "Dima" ontdek. Hierdie karkas is gevind naby 'n sytak van die Kolyma -rivier in die noordooste van Siberië. Hierdie monster weeg ongeveer 100 kg (220 lb) by die dood en was 104 cm (41 in) hoog en 115 cm (45 in) lank. Radiokoolstofdatering het bepaal dat "Dima" ongeveer 40 000 jaar gelede gesterf het. Sy interne organe is soortgelyk aan dié van moderne olifante, maar sy ore is slegs 'n tiende groter as dié van 'n Afrika-olifant van dieselfde ouderdom. 'N Minder volledige jeugdige, met die bynaam "Mascha", is op die Yamal -skiereiland gevind in 1988. Dit was 3-4 maande oud, en 'n letsel aan sy regtervoet was moontlik die oorsaak van die dood. Dit is die westelikste bevrore mammoet wat gevind is. 
In 1997 is 'n stuk mammoet -slagtand ontdek wat uit die toendra van die Taymyr -skiereiland in Siberië, Rusland, uitsteek. In 1999 is hierdie 20,380 jaar oue karkas en 25 ton omringende sediment met 'n Mi-26 swaarhefhelikopter na 'n ysgrot in Khatanga vervoer. Die monster het die bynaam "Jarkov -mammoet" gekry. In Oktober 2000 begin die noukeurige ontdooiing in hierdie grot met die gebruik van haardroërs om die hare en ander sagte weefsels ongeskonde te hou.  
In 2002 is 'n goed bewaarde karkas ontdek naby die Maxunuokha-rivier in die noorde van Yakutia, wat tydens drie opgrawings gevind is. Hierdie volwasse manlike monster word die 'Yukagir -mammoet' genoem en het na raming ongeveer 18,560 jaar gelede geleef en was 282,9 cm lank by die skouer en weeg tussen 4 en 5 ton. Dit is een van die bes bewaarde mammoete wat ooit gevind is weens die byna volledige kop, bedek met vel, maar sonder die stam. Sommige postkraniale oorskot is gevind, sommige met sagte weefsel. 
In 2007 is die karkas van 'n vroulike kalf met die bynaam 'Lyuba' ontdek naby die Yuribey -rivier, waar dit 41 800 jaar begrawe was.   Deur 'n snit deur 'n molêre te sny en sy groeigroewe te ontleed, het hulle gevind dat die dier op 'n maand oud gesterf het.  Die gemummifiseerde kalf weeg 50 kg, was 85 cm hoog en 130 cm lank.   Ten tyde van die ontdekking was sy oë en stam ongeskonde en het 'n paar pels op sy liggaam agtergebly. Sy organe en vel word baie goed bewaar.  Daar word vermoed dat "Lyuba" deur modder versmoor is in 'n rivier wat die kudde oorsteek.   Na die dood is die liggaam moontlik gekoloniseer deur bakterieë wat melksuur produseer, wat dit 'gepekel' het en die mammoet in 'n byna ongerepte toestand bewaar het. 
In 2012 is 'n jeugdige in Siberië gevind, met mensgemaakte snymerke. Wetenskaplikes beraam die ouderdom by afsterwe daarvan tot 2,5 jaar en noem dit 'Yuka'. Sy skedel en bekken is verwyder voordat dit gevind is, maar is naby gevind.   Nadat dit ontdek is, is die vel van "Yuka" voorberei om 'n taksidermie -berg te produseer.  In 2019 het 'n groep navorsers daarin geslaag om tekens van biologiese aktiwiteit te verkry nadat hulle "Yuka" -kerne in muiseierselle oorgedra het. 
In 2013 is 'n goed bewaarde karkas gevind op Maly Lyakhovsky-eiland, een van die eilande in die argipel van die Nieu-Siberiese Eilande, 'n wyfie tussen 50 en 60 jaar oud tydens die dood. Die karkas bevat goed bewaarde spierweefsel. Toe dit uit die ys gehaal is, het vloeibare bloed uit die buikholte gemors. Die vinders het dit geïnterpreteer as 'n aanduiding dat wollerige mammoetbloed antivries -eienskappe het. 
Herlewing van die spesie Redigeer
Die bestaan ​​van behoue ​​sagteweefselreste en DNA van wollerige mammoete het gelei tot die idee dat die spesie op wetenskaplike wyse herskep kan word. Verskeie metodes is voorgestel om dit te bereik. Kloning behels die verwydering van die DNA-bevattende kern van die eiersel van 'n olifant, en vervanging deur 'n kern uit wollerige mammoetweefsel. Die sel word dan gestimuleer om te verdeel en terug in 'n olifant te steek. Die gevolglike kalf sou die gene van die wollerige mammoet hê, alhoewel die fetale omgewing daarvan anders sou wees. Die meeste ongeskonde mammoete het min bruikbare DNA gehad vanweë hul bewaringstoestande. Daar is nie genoeg om die produksie van 'n embrio te lei nie.  
'N Tweede metode behels die kunsmatige inseminasie van 'n olifant -eiersel met spermselle uit 'n bevrore wollerige mammoetkarkas. Die gevolglike nageslag sou 'n olifant -mammoetbaster wees, en die proses moet herhaal word sodat meer basters in die teling gebruik kan word. Na 'n paar generasies van kruisteling van hierdie basters, sou 'n byna suiwer wollerige mammoet geproduseer word.In een geval het 'n Asiatiese olifant en 'n Afrika -olifant 'n lewende kalf met die naam Motty voortgebring, maar dit is dood as gevolg van gebreke wat minder as twee weke oud was.  Die feit dat spermselle van moderne soogdiere hoogstens 15 jaar lewensvatbaar is na diepvries, maak hierdie metode onhaalbaar. 
Verskeie projekte werk daaraan om die gene in olifantselle geleidelik deur reuse -gene te vervang.   Teen 2015 en met behulp van die nuwe CRISPR-DNA-redigeringstegniek, het een span 'n paar wollerige mammoetgene laat redigeer in die genoom van 'n Asiatiese olifant, wat aanvanklik op koue-weerstand fokus,  die doelgene is vir die eksterne oor grootte, onderhuidse vet, hemoglobien en hare eienskappe.   As enige metode ooit suksesvol was, is 'n voorstel gemaak om die basters aan 'n wildreservaat in Siberië bekend te stel, die Pleistoseenpark genoem. 
Sommige navorsers bevraagteken die etiek van sulke ontspanningspogings. Benewens die tegniese probleme, bly daar nie veel habitat oor wat geskik is vir olifant-mammoetbasters nie. Omdat die spesie sosiaal en gemeen was, sou dit nie ideaal wees om 'n paar eksemplare te skep nie. Die benodigde tyd en hulpbronne sou groot wees, en die wetenskaplike voordele sou onduidelik wees, wat daarop dui dat hierdie hulpbronne eerder gebruik moet word om bestaande olifantsoorte wat in gevaar is, te bewaar.    Die etiek van die gebruik van olifante as surrogaatmoeders in hibridasiepogings is bevraagteken, aangesien die meeste embrio's nie sou oorleef nie, en dit sou onmoontlik wees om die presiese behoeftes van 'n baster -olifant -mammoetkalf te ken. 
Die wollerige mammoet het lank ná sy uitsterwing kultureel betekenisvol gebly. Inheemse volke van Siberië het lank reeds gevind wat nou bekend staan ​​as wollerige mammoetoorblyfsels, en hulle slagtande versamel vir die handel in ivoor. Inheemse Siberiërs het geglo dat wollerige mammoet die van reuse molagtige diere is wat ondergronds geleef het en gesterf het toe hulle na die oppervlakte krap.   Wolle mammoettande was handelsartikels in Asië lank voordat die Europeërs daarmee kennis gemaak het. Güyük, die Khan uit die 13de eeu van die Mongole, het na bewering op 'n troon gesit wat van yslike ivoor gemaak is.  Geïnspireer deur die Siberiese inboorlinge se konsep van die mammoet as 'n ondergrondse wese, is dit opgeteken in die Chinese farmaseutiese ensiklopedie, Ben Cao Gangmu, as yin shu, "die verborge knaagdier". 
Die inheemse mense van Noord -Amerika gebruik wollerige mammoet ivoor en been vir gereedskap en kuns.  Net soos in Siberië, het Noord -Amerikaanse inboorlinge 'waarnemingsmites' gehad wat die oorblyfsels van wollerige mammoete en ander olifante verklaar het, het die Beringstraat Inupiat geglo dat die bene van grawende wesens kom, terwyl ander mense dit met oerreuse of 'groot diere' verbind het. .    Waarnemers het legendes van verskeie inheemse Amerikaanse mense geïnterpreteer as 'n volksgeheue van uitgestorwe olifante, hoewel ander geleerdes skepties is dat volksgeheue so lank kan oorleef.   
Na berig word, word die Siberiese mammoet -ivoor in die 10de eeu na Rusland en Europa uitgevoer. Die eerste Siberiese ivoor wat Wes -Europa bereik het, is in 1611 na Londen gebring. Toe Rusland Siberië beset, het die handel in ivoor gegroei en dit het 'n groot uitvoer geword, met groot hoeveelhede wat opgegrawe is. Vanaf die 19de eeu het wollerige mammoet -ivoor 'n gewaardeerde produk geword wat as grondstof vir baie produkte gebruik word. Vandag is dit steeds in groot aanvraag as 'n plaasvervanger vir die nou verbode uitvoer van olifant-ivoor, en dit word na verwys as "witgoud". Plaaslike handelaars skat dat 10 miljoen mammoete nog in Siberië gevries word, en natuurbewaarders het voorgestel dat dit die lewende olifantspesies kan red van uitsterwing. Olifante word deur stropers gejag om hul ivoor, maar as dit reeds deur die reeds uitgestorwe mammoete voorsien kan word, kan die vraag in plaas daarvan voorsien word. Die handel in olifant -ivoor is op die meeste plekke na die Lausanne -konferensie in 1989 verbied, maar dit is bekend dat handelaars dit as 'n reuse -ivoor bestempel om dit deur die doeane te kry. Mammoet -ivoor lyk soortgelyk aan olifant -ivoor, maar eersgenoemde is bruiner en die Schreger -lyne is growwer in tekstuur.  In die 21ste eeu het aardverwarming die toegang tot Siberiese slagtande vergemaklik, aangesien die permafrost vinniger ontdooi en die mammoete wat daarin ingebed is, blootgestel word. 
Daar is baie verhale oor bevrore wollerige mammoetvleis wat een keer ontdooi is, veral dié van die "Berezovka -mammoet", maar die meeste hiervan word as twyfelagtig beskou. Die karkasse het in die meeste gevalle verval en die stank was so ondraaglik dat slegs wilde aasdiere en die honde wat die vinders vergesel het, belangstelling in die vlees getoon het. Sulke vleis is blykbaar in China een keer teen siektes aanbeveel, en inboorlinge van Siberië het af en toe die vleis van bevrore karkasse wat hulle ontdek het, gekook.  Volgens een van die meer bekende verhale het lede van The Explorers Club in 1951 geëet op vleis van 'n bevrore mammoet uit Alaska. In 2016 het 'n groep navorsers 'n steekproef van die maaltyd geneties ondersoek en gevind dat dit behoort aan 'n groen seeskilpad (dit is ook beweer dat dit aan behoort Megatherium). Die navorsers het tot die gevolgtrekking gekom dat die ete 'n advertensie -stunt was.  In 2011 het die Chinese paleontoloog Lida Xing lewendig gestroom terwyl hy vleis geëet het uit 'n Siberiese mammoetpoot (deeglik gaar en met sout gegeur), en aan sy gehoor gesê dit smaak sleg en lyk soos grond. Dit het kontroversie veroorsaak en gemengde reaksies gekry, maar Xing het gesê dat hy dit gedoen het om wetenskap te bevorder. 
Beweerde oorlewing Redigeer
Daar is af en toe bewerings dat die wollerige mammoet nie uitgesterf het nie en dat klein, geïsoleerde kuddes in die uitgestrekte en yl bewoonde toendra van die Noordelike Halfrond kan oorleef. In die 19de eeu is verskeie berigte van "groot ruige diere" deur die Siberiese stamme aan die Russiese owerhede deurgegee, maar geen wetenskaplike bewyse het ooit verskyn nie. 'N Fransman chargé d'affaires M. Gallon, wat in Vladivostok werk, het in 1946 gesê dat hy in 1920 'n Russiese bontvangers ontmoet het wat beweer dat hy lewende reuse, harige "olifante" diep in die taiga gesien het.  As gevolg van die groot gebied van Siberië, kan die wollerige mammoete in meer onlangse tye nie heeltemal uitgesluit word nie, maar alle bewyse dui daarop dat hulle duisende jare gelede uitgesterf het. Hierdie inboorlinge het waarskynlik hul kennis van wollerige mammoete opgedoen uit karkasse wat hulle teëgekom het en dat dit die bron is vir hul legendes van die dier. 
Aan die einde van die 19de eeu het gerugte bestaan ​​oor die oorlewing van mammoete in Alaska.  In 1899 gee Henry Tukeman 'n uiteensetting van sy moord op 'n reus in Alaska en sy daaropvolgende skenking van die monster aan die Smithsonian Institution in Washington, DC. Die museum het die verhaal ontken.  Die Sweedse skrywer Bengt Sjögren stel in 1962 voor dat die mite begin het toe die Amerikaanse bioloog Charles Haskins Townsend in Alaska gereis het, gesien het hoe Eskimo's mammoettande verhandel, gevra het of mammoete nog in Alaska woon en 'n tekening van die dier aan hulle voorsien .  Bernard Heuvelmans het die moontlikheid van oorblywende bevolkings van Siberiese mammoete in sy 1955 -boek ingesluit, Op die spoor van onbekende diere Terwyl sy boek 'n sistematiese ondersoek was na moontlike onbekende spesies, het dit die basis van die kriptosoologie -beweging geword. 
Kloning is 'n algemeen voorgestelde metode vir die moontlike herstel van 'n uitgestorwe spesie. Dit kan gedoen word deur die kern uit 'n bewaarde sel uit die uitgestorwe spesie te onttrek en in 'n eier te ruil, sonder 'n kern, van die naaste lewende familielid van die spesie.  Die eier kan dan in 'n gasheer van die naaste lewende familielid van die uitgestorwe spesie ingevoeg word. Dit is belangrik om daarop te let dat hierdie metode slegs gebruik kan word as 'n bewaarde sel beskikbaar is, wat beteken dat dit die mees haalbare is vir spesies wat onlangs uitgesterf het.  Kloning word sedert die vyftigerjare in die wetenskap gebruik.  Een van die bekendste klone is Dolly, die skaap. Dolly is in die middel van die negentigerjare gebore en het 'n normale lewe geleef totdat sy gesondheidskomplikasies ervaar het wat tot haar dood gelei het.  Ander diersoorte wat bekend is dat hulle gekloon is, sluit in honde, varke en perde. 
Genoombewerking het vinnig gevorder met behulp van die CRISPR/Cas -stelsels, veral CRISPR/Cas9. Die CRISPR/Cas9 -stelsel is oorspronklik ontdek as deel van die bakteriese immuunstelsel.  Virale DNA wat in die bakterie ingespuit is, het by spesifieke bakterieë in die bakteriese chromosoom opgeneem. Hierdie streke word gereeld saamgevoeg tussen kort palindromiese herhalings, andersins bekend as CRISPR. Aangesien die virale DNA binne die chromosoom is, word dit in RNA getranskribeer. Sodra dit gebeur, bind die Cas9 aan die RNA. Cas9 kan die vreemde insetsel herken en klou.  Hierdie ontdekking was baie belangrik, want nou kan die Cas -proteïen as 'n skêr in die genoombewerkingsproses beskou word.
Deur selle van 'n naverwante spesie met die uitgestorwe spesies te gebruik, kan genoomredigering 'n rol speel in die uitsterwingproses. Kiemselle kan direk geredigeer word, sodat die eier en sperm wat deur die bestaande moedersoort geproduseer word, nageslag van die uitgestorwe spesie sal produseer, of somatiese selle geredigeer en oorgedra kan word via somatiese selkernoordrag. Dit lei tot 'n baster tussen die twee spesies, aangesien dit nie heeltemal een dier is nie. Omdat dit moontlik is om die genoom van uitgestorwe organismes uit sterk afgebreekte weefsels te rangskik en bymekaar te maak, stel hierdie tegniek wetenskaplikes in staat om uitsterwing in 'n groter verskeidenheid spesies na te streef, insluitend dié waarvoor geen goed bewaarde oorblyfsels bestaan ​​nie.  Hoe meer afgebreek en oud die weefsel van die uitgestorwe spesie is, hoe meer gefragmenteerd sal die gevolglike DNA wees, wat die samestelling van die genoom meer uitdagend maak.
Rugteel is 'n vorm van selektiewe teling. In teenstelling met die teel van diere vir 'n eienskap om die spesie in selektiewe teling te bevorder, behels rugteling teeldiere vir 'n voorvaderlike eienskap wat moontlik nie so gereeld in die spesie voorkom nie.  Hierdie metode kan die eienskappe van 'n uitgestorwe spesie herskep, maar die genoom sal verskil van die oorspronklike spesie.  Rugteel is egter afhanklik van die voorvaderlike eienskap van die spesie wat steeds in die populasie voorkom.  Rugteel is ook 'n vorm van kunsmatige seleksie deur die doelbewuste selektiewe teling van huisdiere, in 'n poging om 'n dier te bereik ras met 'n fenotipe wat lyk soos 'n wilde voorouer, gewoonlik een wat uitgesterf het. Teel terug moet nie verwar word met toewyding nie.
Iteratiewe evolusie Redigeer
'N Natuurlike proses van uitsterwing is iteratiewe evolusie. Hierdie proses vind plaas wanneer 'n spesie uitsterf, maar na 'n geruime tyd ontwikkel 'n ander spesie in 'n byna identiese wese. 'N Voorbeeld van hierdie proses het plaasgevind met die wit-keelrail. Hierdie voëllose voël het ongeveer 136 000 jaar gelede uitgesterf as gevolg van 'n onbekende gebeurtenis wat veroorsaak het dat die seevlak styg, wat die spesie tot niet gemaak het. Die spesie het ongeveer 100 000 jaar gelede weer verskyn toe die seevlak gedaal het, sodat die voël weer kon ontwikkel as 'n vluglose spesie op die eiland Aldabra, waar dit tot vandag toe gevind word.    Sien ook Elvis taxon.
Die tegnologie wat ontwikkel word om uit te sterf, kan tot groot vooruitgang in wetenskaplike tegnologie en proses lei. Dit sluit die bevordering van genetiese tegnologie in wat gebruik word om die kloneringsproses vir uitsterwing te verbeter. Die tegnologie kan gebruik word om te voorkom dat bedreigde spesies uitsterf.  Die studie van weer ingestelde spesies kan ook tot vordering in die wetenskap lei. Deur voorheen uitgestorwe diere te bestudeer, kan geneesmiddels ontdek word. Herleefde spesies kan bewaringsinisiatiewe ondersteun deur op te tree as 'vlagskipspesies' om publieke entoesiasme en fondse vir die bewaring van hele ekosisteme te genereer.  
As die uitwissing geprioritiseer word, sal dit lei tot die verbetering van huidige bewaringstrategieë. Bewaring sou nodig wees om 'n spesie weer in die ekosisteem in te voer. Bewaringspogings sou aanvanklik gedoen word totdat die herleefde bevolking in die natuur kan volhou.  Uitsterwing kan ook help om ekosisteme wat deur menslike ontwikkeling vernietig is, te verbeter deur 'n uitgestorwe spesie weer in 'n ekosisteem in te bring om dit te laat herleef. Dit is ook 'n vraag of die herlewing van spesies wat deur mense gedryf word, 'n etiese verpligting is. 
Die herinvoering van uitgestorwe spesies kan 'n negatiewe impak hê op bestaande spesies en hul ekosisteem. Die ekologiese nis van die uitgestorwe spesie is moontlik in sy vorige habitat gevul, wat dit 'n indringersoort maak. Dit kan lei tot die uitwissing van ander spesies as gevolg van mededinging om voedsel of ander mededingende uitsluiting. Dit kan ook lei tot die uitsterwing van prooi spesies as hulle meer roofdiere het in 'n omgewing wat min roofdiere gehad het voor die herintroduksie van 'n uitgestorwe spesie.  As 'n spesie vir 'n lang tydperk uitgesterf het, kan die omgewing waarin hulle bekendgestel word, baie anders wees as die waarin hulle kan oorleef. Die veranderinge in die omgewing as gevolg van menslike ontwikkeling kan beteken dat die spesie nie oorleef as dit weer in daardie ekosisteem ingebring word.  'n Spesie kan ook weer uitsterf na uitsterwing as die redes vir sy uitwissing steeds 'n bedreiging is. Die wollerige mammoet word deur stropers gejag, net soos olifante vir hul ivoor en kan weer uitsterf as dit sou gebeur. Of as 'n spesie weer in 'n omgewing met siektes ingebring word, het dit geen immuniteit teenoor die weer ingevoerde spesie nie, kan dit uitgewis word deur 'n siekte wat die huidige spesie kan oorleef.
Uitsterwing is 'n baie duur proses. Om een ​​spesie terug te bring, kan miljoene dollars kos. Die geld vir uitsterwing kom waarskynlik uit huidige bewaringspogings. Hierdie pogings kan verswak word as befondsing uit bewaring geneem word en uitsterf. Dit sou beteken dat spesies wat bedreig word, vinniger sou uitsterf omdat daar nie meer hulpbronne nodig is om hul bevolking in stand te hou nie.  Aangesien kloningstegnieke 'n spesie nie heeltemal kan herhaal soos dit in die natuur bestaan ​​het nie, kan die herintroduksie van die spesie moontlik nie positiewe omgewingsvoordele meebring nie. Hulle speel moontlik nie dieselfde rol in die voedselketting as wat hulle voorheen gedoen het nie en kan dus nie beskadigde ekosisteme herstel nie. 
Wollerige mammoet Wysig
Die bestaan ​​van bewaarde sagteweefselreste en DNA van wolmammoties het die idee laat ontstaan ​​dat die spesie op wetenskaplike wyse herskep kan word. Twee metodes is voorgestel om dit te bereik. Die eerste sou wees om die kloneringsproses te gebruik, maar selfs die mees ongeskonde mammoetmonsters het min bruikbare DNA gehad vanweë hul bewaringstoestande. Daar is nie genoeg DNA ongeskonde om die produksie van 'n embrio te lei nie.  Die tweede metode behels die kunsmatige inseminasie van 'n olifant -eiersel met bewaarde sperm van die mammoet. Die gevolglike nageslag sou 'n olifant -mammoetbaster wees. Na 'n paar generasies van kruisteling van hierdie basters, kon 'n byna suiwer wollerige mammoet geproduseer word. Die spermselle van moderne soogdiere is egter tipies tot 15 jaar lank sterk na diepvries, wat hierdie metode kan belemmer.  In 2008 het 'n Japannese span bruikbare DNA gevind in die brein van muise wat al 16 jaar lank gevries was. Hulle hoop om soortgelyke metodes te gebruik om bruikbare mammoet -DNA te vind.  In 2011 het Japannese wetenskaplikes planne aangekondig om mammoet binne ses jaar te kloon. 
In Maart 2014 het die Russiese Vereniging van Mediese Antropoloë berig dat bloed wat in 2013 uit 'n bevrore mammoetkarkas herstel is, nou 'n goeie geleentheid sou bied om die wollerige mammoet te kloneer.  'n Ander manier om 'n lewende wollerige mammoet te skep, is om gene van die mammoetgenoom na die gene van sy naaste lewende familielid, die Asiatiese olifant, te migreer, om gehybridiseerde diere te skep met die noemenswaardige aanpassings wat dit gehad het om in 'n veel kouer lewe te leef omgewing as die hedendaagse olifante. Dit word tans gedoen deur 'n span onder leiding van die Harvard -genetikus George Church.  Die span het veranderinge aangebring in die olifantgenoom met die gene wat die wollerige mammoet sy koue-weerstandige bloed, langer hare en 'n ekstra laag vet gegee het.  Volgens die genetikus Hendrik Poinar kan 'n herleefde wollerige mammoet of 'n mammoet-olifantbaster geskikte habitat vind in die toendra- en taiga-woud-ekosones. 
George Church veronderstel die positiewe gevolge van die terugbring van die uitgestorwe wollerige mammoet op die omgewing, soos die moontlikheid om die skade wat deur aardverwarming veroorsaak word, om te keer.  Hy en sy medenavorsers voorspel dat mammoete die dooie gras sou eet sodat die son die lentegras kon bereik, en hulle gewig sou hulle toelaat om deur digte, isolerende sneeu te breek om koue lug die grond te laat bereik en hul kenmerk van afkap bome sal die opname van sonlig verhoog.  In 'n hoofartikel wat uitroeiing veroordeel, Wetenskaplike Amerikaner het daarop gewys dat die betrokke tegnologie sekondêre toepassings kan hê, spesifiek om spesies op die rand van uitsterwing te help om hul genetiese diversiteit te herwin. 
Pirenese steenbok wysig
Die Pirenese steenbok was 'n subspesie van die Spaanse steenbok wat op die Iberiese skiereiland geleef het. Alhoewel dit deur die Middeleeue volop was, het oormatige jag in die 19de en 20ste eeu tot sy ondergang gelei. In 1999 het slegs 'n enkele wyfie met die naam Celia in die Ordesa Nasionale Park lewendig geword. Wetenskaplikes het haar gevang, 'n weefselmonster uit haar oor geneem, haar vasgemaak en haar weer in die natuur losgelaat, waar sy gewoon het totdat sy in 2000 dood gevind is, nadat sy deur 'n omgevalle boom gebreek is. In 2003 het wetenskaplikes die weefselmonster gebruik om Celia te kloon en die uitgestorwe subspesie weer op te wek. Ten spyte daarvan dat sy kerne uit haar selle suksesvol in huiseierselle oorgedra het en 208 bokke geteister het, het net een daarvan gekom. Die steenbok wat gebore is, het 'n longdefek en het slegs 7 minute geleef voordat hy versmoor het omdat hy nie in staat was om suurstof in te asem nie. Tog word haar geboorte as 'n triomf beskou en word beskou as die eerste uitsterwing.  Aan die einde van 2013 het wetenskaplikes aangekondig dat hulle weer sou probeer om die Pireneese steenbok te herskep. Benewens die vele uitdagings van voortplanting van 'n soogdier deur middel van kloning, is 'n probleem wat die hoof gebied moet word, dat slegs wyfies geproduseer kan word deur die vroulike individu Celia te klone, en daar is geen mannetjies waarmee die wyfies kan voortplant nie.Dit kan moontlik aangespreek word deur vroulike klone te teel met die naverwante Suidoos -Spaanse steenbok, en geleidelik 'n hibriede dier te skep wat uiteindelik meer ooreenstem met die Pireneese steenbok as die Suidoos -Spaanse steenbok. 
Die aurochs was wydverspreid in Eurasië, Noord -Afrika en die Indiese subkontinent tydens die Pleistoseen, maar slegs die Europese aurochs (Bos primigenius primigenius) oorleef tot in die historiese tyd.  Hierdie spesie kom sterk voor in Europese grotskilderye, soos die Lascaux- en Chauvet -grot in Frankryk,  en was nog steeds wydverspreid gedurende die Romeinse era. Na die val van die Romeinse ryk, het die oormag van die aurochs deur adel die bevolking laat afneem tot 'n enkele bevolking in die Jaktorów -woud in Pole, waar die laaste wilde dier in 1627 dood is. die meeste moderne beesrasse, kan dit teruggebring word deur middel van selektiewe of terugteling. Die eerste poging daartoe was deur Heinz en Lutz Heck met behulp van moderne beesrasse, wat gelei het tot die skepping van Heck -beeste. Hierdie ras is in Europa bewaar, maar dit verskil sterk van die aurochs in fisiese eienskappe, en sommige moderne pogings beweer dat hulle 'n dier wil skep wat byna identies is aan die aurochs in morfologie, gedrag en selfs genetika.  Die TaurOs-projek het ten doel om die aurochs te herskep deur selektief te teel primitiewe beesrasse oor 'n loop van twintig jaar om 'n selfvoorsienende beesgraaier te skep in kuddes van ten minste 150 diere in herverboude natuurgebiede in Europa.  Hierdie organisasie werk saam met die organisasie Rewilding Europe om die balans in die Europese natuur te help herstel.  'n Mededingende projek om die aurochs te herskep, is die Uruz -projek van die True Nature Foundation, wat daarop gemik is om die aurochs te herskep deur 'n meer doeltreffende teelstrategie en deur genoomversorging, om die aantal teelgenerasies wat nodig is, te verminder en die vermoë om ongewenste eienskappe van die aurochsagtige beespopulasie vinnig uit te skakel.  Daar word gehoop dat aurochs-agtige beeste die Europese natuur sal laat herleef deur die ekologiese rol daarvan as 'n hoeksteen-spesie te herstel, en biodiversiteit terug te bring wat na die agteruitgang van die Europese megafauna verdwyn het, asook om nuwe ekonomiese geleenthede wat verband hou met Europese wildbesigtiging. 
Die kwagga (Equus quagga quagga) is 'n subspesie van die sebravlaktes wat duidelik onderskei is deurdat dit op sy gesig en bo -bolyf gestreep was, maar die agterkant van die buik was bruin. Dit was inheems aan Suid -Afrika, maar is in die natuur uitgewis as gevolg van oorjaag na sport, en die laaste persoon sterf in 1883 in die dieretuin van Amsterdam.  Aangesien dit egter tegnies dieselfde spesie is as die oorlewende sebra van die Vlaktes, is aangevoer dat die kwagga deur kunsmatige seleksie herleef kan word. Die Quagga -projek het ten doel om die dier te herskep deur die selektiewe of agteruit teel van vlakte -sebras.  Dit het ook ten doel om hierdie diere op die Wes -Kaap vry te laat sodra 'n dier wat heeltemal soos die kwagga lyk, bereik is, wat die voordeel kan hê om ingevoerde spesies bome uit te roei, soos die Brasiliaanse peperboom, Tipuana tipu, Acacia saligna, Bugweed Kamferboom, kliphout, trosdenne Weenwilg en Acacia mearnsii. 
Die thylacine was inheems aan die Australiese vasteland, Tasmanië en Nieu -Guinee. Daar word vermoed dat dit in die 20ste eeu uitgesterf het. Die thylacine was uiters skaars of het uitgesterf op die Australiese vasteland voor die Britse vestiging van die vasteland. Die laaste bekende tylasien, genaamd Benjamin, sterf in die Hobart -dieretuin op 7 September 1936. Daar word vermoed dat hy gesterf het as gevolg van verwaarlosing - uitgesluit uit sy beskutte slaapplek, hy is blootgestel aan 'n seldsame voorkoms van uiterste Tasmaniese weer: uiterste hitte gedurende die dag en vriespunt snags.  Amptelike beskerming van die spesie deur die Tasmaniese regering is op 10 Julie 1936 ingestel, ongeveer 59 dae voordat die laaste bekende monster in ballingskap gesterf het. 
In Desember 2017 is in Nature Ecology and Evolution aangekondig dat die volledige kerngenoom van die thylacine suksesvol opgestel is, wat die voltooiing was van die kritieke eerste stap in die rigting van uitsterwing wat in 2008 begin is, met die onttrekking van die DNA-monsters uit die bewaarde sakmonster.  Die Thylacine -genoom is gerekonstrueer deur die genoombewerkingsmetode te gebruik. Die Tasmaniese duiwel is gebruik as 'n verwysing vir die samestelling van die volledige kerngenoom.  Andrew J. Pask van die Universiteit van Melbourne het verklaar dat die volgende stap in die rigting van uitsterwing sal wees om 'n funksionele genoom te skep, wat uitgebreide navorsing en ontwikkeling verg, met die raming dat 'n volledige poging om die spesie weer op te wek moontlik moontlik is so vroeg as 2027. 
Die passasieduif het miljarde getel voordat dit uitgewis is weens kommersiële jag en habitatverlies. Die nie-winsgewende Revive & amp Restore het DNA van die passasieduif verkry uit museummonsters en velle, maar hierdie DNA word verswak omdat dit so oud is. Om hierdie rede sou eenvoudige kloning nie 'n effektiewe manier wees om die uitwissing vir hierdie spesie uit te voer nie, omdat dele van die genoom ontbreek. In plaas daarvan fokus Revive & amp Restore op die identifisering van mutasies in die DNA wat 'n fenotipiese verskil tussen die uitgestorwe passasieduif en sy naaste lewende familielid, die bandstertduif sou veroorsaak. Deur dit te doen, kan hulle bepaal hoe hulle die DNA van die bandstertduif kan verander om die eienskappe te verander om die eienskappe van die passasieduif na te boots. In hierdie sin sou die uitgestorwe passasieduif nie geneties identies wees aan die uitgestorwe passasieduif nie, maar dit sou dieselfde eienskappe hê. Die uitgestorwe passasiersduifbaster sal na verwagting teen 2024 gereed wees vir aanteel en teen 2030 in die natuur vrygestel word. 
'N "Taakmag vir uitsterwing" is in April 2014 gestig onder die vaandel van die Species Survival Commission (SSC) wat die taak opgestel het om 'n stel leidende beginsels op te stel vir die skep van volmag van uitgestorwe spesies vir bewaringsvoordeel om die IUCN SSC vinnig te posisioneer opkomende tegnologiese haalbaarheid om 'n volmag van 'n uitgestorwe spesie te skep. 
Wollerige mammoete het 'n aaklige en ellendige einde gehad, sê studie
Wollerige mammoete het meer as 4000 jaar gelede uitgesterf, maar 'n nuwe studie dui daarop dat die laaste wesens 'n aaklige en geïsoleerde dood gesterf het.
Die studie het gekyk na die genoom van wollerige mammoetoorblyfsels wat op Wrangel -eiland in die Arktiese Oseaan ontdek is. Die genome bevat ernstige mutasies wat hul laaste dae bemoeilik het, het die studie bygevoeg.
"Die belangrikste vernuwing van ons artikel is dat ons die reuse -gene van Wrangel Island weer laat herleef om te toets of hul mutasies werklik skadelik is (die meeste mutasies doen eintlik niks)," het Vincent Lynch, hoofskrywer van die studie, gesê.
'N Illustrasie van 'n kunstenaar beeld 'n kudde wollerige mammoete uit. (Mauricio Anton/PLoS)
"Behalwe dat die laaste mammoete waarskynlik 'n ongesonde bevolking was, is dit 'n waarskuwingsverhaal vir lewende spesies wat met uitsterwing bedreig word: as hul populasies klein bly, kan hulle ook skadelike mutasies ophoop wat tot hul uitsterwing kan bydra," het Lynch bygevoeg.
Deur die genoom te ontleed, het die navorsers aan die lig gebring dat die mammoete probleme ondervind het met neurologiese ontwikkeling, vrugbaarheidsprobleme by mans, insulinsignalering en 'n invloed op die reukvermoë, wat hul dieet ernstig kon beïnvloed.
Lynch en die ander navorsers kon hul gevolgtrekkings maak deur die DNA van die mammoete wat op Wrangel -eiland gevind is, te volg en dit te vergelyk met twee ander mammoetgroepe wat gedurende daardie tyd geleef het. Hulle is ook vergelyk met hedendaagse olifante.
"Ons weet hoe die gene wat verantwoordelik is vir ons vermoë om geure op te spoor, werk," het Lynch bygevoeg. "Sodat ons die reuse -weergawe kan laat herleef, selle in die kultuur kan laat produseer, en dan kan toets of die proteïen normaalweg in selle funksioneer. As dit nie - en dit het nie - ons kan aflei dat dit waarskynlik beteken dat die mammotte van Wrangel Island nie die blomme wat hulle geëet het, kon ruik nie. "
Namate die aantal mammoete afgeneem het, het kruising meer algemeen geword, wat die aantal probleme verhoog het, wat gelei het tot 'n siklus wat uiteindelik tot hul afsterwe gelei het, het die studie bygevoeg.
Die navorsing is in die wetenskaplike tydskrif Genome Biology and Evolution gepubliseer.
'N Afsonderlike studie wat in Oktober 2019 gepubliseer is, het gesuggereer dat die geïsoleerde habitat, uiterste weerstoestande en moontlik die prehistoriese mens daartoe gelei het dat die mammoete op Wrangel -eiland uitsterf.
Mammoetoorblyfsels is die afgelope maande oor die hele wêreld gevind. In Junie 2018 is 'n geheimsinnige mammoetbeen op 'n strand in Loch Ryan in die suidweste van Skotland gevind.
Twee maande later, in Augustus 2018, is 'n bevrore wollerige mammoet in Siberië gevind, met navorsers wat beweer dat dit 'n nuwe soort spesie kan wees vanweë sy klein gestalte. Dit word die 'goue mammoet' genoem en kan tot 50 000 jaar oud wees.
LAS VEGAS - 30 SEPTEMBER: 'n Wolagtige mammoetskelet met 90 persent van die oorspronklike bene word in die Venetian Resort Hotel Casino op 30 September 2009 in Las Vegas, Nevada, vertoon. (Foto deur Ethan Miller/Getty Images) (2009 Getty Images)
In 2018 kondig argeoloë die ontdekking aan van 'n reuse -doodmaakplek in Oostenryk, waar mense uit die Steentydperk mammoete geslag het.
George Church, 'n Harvard- en MIT-genetikus en medestigter van CRISPR, is die hoof van die Harvard Woolly Mammoth Revival-span, 'n projek wat poog om mammoetgene in die Asiatiese olifant in te voer vir bewaringsdoeleindes.
"Die olifante wat in die verlede geleef het - en moontlik olifante in die toekoms - het bome neergeslaan en toegelaat dat die koue lug die grond tref en die koue in die winter behou, en dit het die gras gehelp om te groei en die sonlig in die somer te weerkaats, "Church het in Mei 2018 aan Live Science gesê." Die twee [faktore] saam kan tot 'n geweldige afkoeling van die grond en 'n ryk ekosisteem lei. "
Die opgrawing van goed bewaarde wollerige mammoetreste en vooruitgang in genetiese navorsing het die bespreking aangevuur dat die diere wat uitgestorwe is, gekloon kan word. Die etiek van wetenskaplikes wat die moontlike 'uit-uitwissing' van 'n spesie teweeggebring het, is egter sterk gedebatteer, en kritici het gesê dat hulpbronne beter op bestaande diere bestee sou word.
Ag, die warp drive, die liefling van science fiction plot -toestelle. So, wat van 'n warp drive? Is dit regtig 'n ding?
Kom ons begin met die 'krom' deel van 'n kromtrek. Sonder twyfel stel Albert Einstein se algemene relatiwiteitsteorie ("GR") ruimte en tyd voor as 'n 4-dimensionele "stof" wat gestrek en gebuig en gevou kan word. Gravitasiegolwe, wat rimpelings in die weefsel van ruimtetyd voorstel, is nou direk waargeneem. Dus, ja, ruimtetyd kan verwring word. Die kronkelende deel van 'n kettingrit beteken gewoonlik dat die vorm van ruimtetyd verdraai word sodat twee verre plekke naby mekaar kan kom - en jy op een of ander manier tussen hulle kan spring.
Dit was lank tevore 'n basiese idee in wetenskapfiksie Star Trek het die naam 'warp drive' gewild gemaak. Maar tot 1994 het dit wetenskapfiksie gebly, wat beteken dat daar geen wetenskap daaragter was nie. Daardie jaar het Miguel Alcubierre 'n oplossing vir die basiese vergelykings van GR neergeskryf wat 'n gebied verteenwoordig wat die ruimtetyd vooruit saamgepers het en die ruimtetyd agteruit uitgebrei het om 'n soort skeepvormige borrel te skep. Dit was regtig goeie nuus vir warp drive fans.
Wetenskaplikes herleef uitgestorwe spesies:
Een enkele sel. Dit is dalk al wat ons nodig het om 'n reuse -lewe te laat herleef. Wetenskaplikes was die afgelope dekade deel van 'n ware revolusie van DNA -dekodering en volgorde, en binnekort het hulle dalk net een sel nodig om enige dier wat gedurende die afgelope 30 000 jaar uitgesterf het, te laat herleef.
of te veel van die wêreld se mees ikoniese diere, die beste roofdiere en die ystydperk, daar is net een plek waar jy hulle in 'n museum kan sien. Sommige uitstallings bevat opgestopte lyke, ander slegs wasmodelle. Dit is 'n tragedie.
Ons wêreld het duisende spesies aan natuurlike uitwissingsgebeurtenisse en menslike aktiwiteite verloor. Maar wat as ons sommige van die diere weer lewendig kon maak met genetiese tegnologie en kloning? Moet ons die foute van die verlede ongedaan maak? Een ding is seker: ons staan ​​op die punt van 'n tegnologiese revolusie wat hierdie eens akademiese vraag in 'n werklike uitdaging vir ons toekoms sal verander.
Die opwekking van die mammoet, die sabel-tier, die dodo en die tylasien: dit is nie meer die vraag of nie, maar wanneer.
Steenbok staan ​​op
Hierdie debat het nuwe trekkrag gekry in 2003, toe wetenskaplikes daarin geslaag het om die Pyreneese steenbok te laat herleef. Een van die vier bergbokspesies, die groot, rats dier, weeg meer as 100 kg en bevat lang, mooi geboë horings.
In die 1800's het die horings van die dier 'n belangrike teiken vir jagters gemaak, en die bevolking het vinnig gekrimp. In 1892 het sy naaste familielid, die wilde Portugese steenbok, uitgesterf. Daarna het mense besef dat die diere beskerming nodig het, maar dit was te laat. Die laaste Pyreneese steenbok, Celia, is in Januarie 2000 dood. Onmiddellike doodsoorsaak word deur 'n boom wat val, vermorsel, maar haar spesie is vermoor deur jag en lewensverlies.
'N Span wetenskaplikes onder leiding van professor Biologie Jose Folch het in 1989 met 'n buitengewone projek begin.' N Paar jaar voordat die kloning in 1996 die wêreldverhoog bereik het (danksy die skaap Dolly), het die Spaanse wetenskaplikes probeer om die Pireneese steenbok te red.
Hulle het DNS -monsters van sommige van die oorblywende individue geneem, en toe Celia sterf, is haar selle ook in die vrieskas gevoeg.
Die wetenskaplikes het die fisiologie van die steenbok bestudeer en ontdek dat 'n kruisras tussen 'n gewone bok en 'n steenbok 'n uitstekende surrogaatmoeder was. Die wetenskaplikes het selkerne met die genetiese materiaal van Celia die steenbok oorgeplaas na eierselle uit 'n bok, wat die selle in 57 surrogaatmoeders ingeplant het. Sewe het swanger geraak, maar slegs een het die swangerskap voltooi. In 2003 het sy geboorte gegee aan 'n 2,6 kg Celia-kloon, maar die longe van die bok was nie funksioneel nie en het net sewe minute na sy geboorte gevrek.
Sedert 2003 het kloningstegnologie vinnig ontwikkel. Vandag is kloning 'n integrale deel van die gereedskapskas, en wetenskaplikes kan velselle maklik omskakel in eierselle, wat kunsmatig bevrug kan word. Saam met verbeterde DNA -tegnologie bied kloning splinternuwe geleenthede.
Op die mees fundamentele vlak het alle diere dieselfde DNA, en dit verskil net in die presiese gene wat 'n embrio laat ontwikkel tot 'n sabeltandkat in plaas van 'n eekhoring. Die DNA, wat selle opdrag gee om te verdeel en tot 'n volledige individu te groei, is dieselfde in alle lewende wesens.
Sommige diere, soos die perd en die donkie, lyk baie dieselfde omdat hulle minder DNA -verskille het. Perde en donkies is eintlik so eenders dat hulle kan teel om muile te produseer. Dit is die beginsel wat genetici hoop om te gebruik om uitgestorwe spesies weer op te wek.
Kruising van lewende perdeagtige diere is een ding, maar as die gewenste spesie reeds uitgesterf het, is die taak baie moeiliker.
Tog, as 'n wetenskaplike die volledige volgorde van DNA van 'n diersoort beveel, het hy in beginsel 'n volledige handleiding oor hoe om die dier te laat herleef.
Maar die truuk is om die ononderbroke DNA -stuk te kry, alhoewel dit 'n baie stabiele molekule is, het DNA 'n beperkte lewensduur. Dinosourus -DNA, waarvan die jongste 65 miljoen jaar oud is, het te ver agteruitgegaan om bruikbaar te wees. Maar ystyddiere, soos sabretande en mammoete, wat tot 12 000 jaar gelede geleef het, het 'n werklike kans om uit die dood terug te keer.
'N Nuwe toekoms in antieke bloed
Die opwekking van 'n reuse is nie meer 'n teoretiese moontlikheid nie, en dit is 'n projek waaraan wetenskaplikes reeds werk.
Vroeër vanjaar het 'n Russiese ekspedisie onder leiding van professor Semyon Grigoryev van die Noordoos-Federale Universiteit in Jakoetsk uit Siberië die sensasionele ontdekking van bloed en spiere in 'n 12-15 000 jaar oue bevrore mammoet aangekondig. Wetenskaplikes het sedert verlede jaar van so 'n vonds gedroom toe hulle samewerking aangegaan het met kollegas van die Sooam Biotech Research Foundation in Seoul. Die liggaam is so goed bewaar dat die weefsel die gesogte ongeskonde selle of selkerne bevat, wat nodig is om 'n reuse te laat herleef deur middel van kloning.
'N Paar jaar gelede het Japannese wetenskaplikes ongeskonde kerne in die selle van muise gevind, wat 16 jaar lank in die vrieskas van die laboratorium geplaas is by 'n temperatuur van -20 ° C. Prof. Alhoewel 16 jaar baie minder as 12 000 is, het die eksperiment getoon dat 'n bevrore liggaam ongeskonde selkerne kan bewaar, wat uiteindelik gebruik kan word om die reuse te laat herleef.
DNA is ook die deurslaggewende faktor van 'n herlewingsprojek, wat die passasieduif weer lewendig moet maak. In die vroeë 1800's het miljarde passasiersduiwe in Amerika bestaan, maar oor 'n tydperk van 100 jaar het jag en boskap die voël uitgewis. Die laaste wilde passasiersduif is in 1900 geskiet, en slegs 14 jaar later sterf die laaste passasieduif in die dieretuin van Cincinnati. Verskeie museums het passasiersduiwe opgestop, maar geen waarin wetenskaplikes 'n ongeskonde selkern kan vind nie.
Wetenskaplikes onder leiding van bioloog Ben Novak van die Universiteit van Kalifornië moes 'n alternatiewe strategie uitvind wat die naaste familielid van die passasiersduif betref, die bandstertduif. Volgens gene, is die wetenskaplikes van voorneme om die genetiese kode van die bandstertduif te wysig totdat dit omskep is in 'n passasienduifgenoom. 'N Paar spesifieke veranderinge bied die voël sy besondere kenmerke, soos 'n rooi oog en 'n langer stert.
Om die projek te laat slaag, moet die wetenskaplikes 'n nuwe klontegniek uitvind, aangesien voëls nie op die gewone manier gekloon kan word nie. Kloning vereis dat wetenskaplikes die kern van die eiersel verwyder, maar by voëls is die eier 'n sel, en hoewel dit maklik lyk om die kern te verwyder, kan dit nie gedoen word sonder om die eierdop en die kern te verwoes nie.
By die Roslin Institute in Skotland het biochemikus Michael McGrew 'n alternatiewe metode uitgevind. In plaas daarvan om die gemanipuleerde genoom in 'n eiersel te plaas, plaas hy dit in stamselle en verander dit in gamete, wat in die eierstokke van 'n bandstertduif ingevoeg word. So het hy 'n voël ontwerp met die geslagsorgane van 'n ander spesie.Die nageslag van die voël sal nageslag hê met die kenmerke van albei voëlspesies. Gevolglik sal wetenskaplikes die passasiersduif laat herleef deur die proses te herhaal en eienskappe te kies totdat hulle 'n passasieduif het. Laastens sal die wetenskaplikes die duiwe hul natuurlike gedrag onder andere leer deur onder meer opgeleide boodskapperduiwe.
In beginsel kan die metode met baie spesies gebruik word. Die mammoet kan byvoorbeeld herleef word deur 'n olifantgenoom om te skakel as wetenskaplikes nie 'n ongeskonde, bevrore selkern vind nie.
Australiese padda die eerste wat teruggekeer het
Die volgende lewende dier sal waarskynlik nie die mammoet of die passasieduif wees nie, maar 'n Australiese padda, wat in 1972 ontdek is, eers in die 1980's.
Die maagbroeiende padda het 'n noordelike en 'n suidelike spesie. Die wyfie sluk die eiers in sodra die mannetjie dit bevrug het, en verander sy maag van 'n suurbad in 'n voedende, beskermende baarmoeder. Bioloë weet nie presies hoe die padda dit doen nie, maar as hulle uitvind, kan dokters nuwe maniere ontdek om spysvertering en die vrystelling van maagsap te beheer.
Die herlewingsprojek word gelei deur professor Michael Archer van die Universiteit van New South Wales, Sydney. Die wetenskaplikes het ongeskonde selle van paddas, wat 30+ jaar gelede gevries is, en reeds die eerste embrio's gekloneer het, en 'n belangrike eerste fase voor die padda.
Dit lyk waarskynlik dat die maagbroodende paddas uitgewis is deur 'n swamsiekte wat deur moderne mense bekendgestel is. Die swam bestaan ​​nog steeds, en dit is dus nie seker of die paddas ooit weer in die natuur kan terugkeer nie. Dieselfde geld vir baie ander spesies, soos die baiji- die Yangtse River Dolphin – wie se habitat deur besoedeling verwoes is.
Tegnies is dit nie onwaarskynlik dat ons weer die grond sal voel bewe as gevolg van groot mammoetkuddes en kyk hoe groot groepe passasiersduiwe vlieg nie. Miskien het ons selfs 'n morele verpligting. Mense het onherstelbare skade aan die natuur aangerig. Ons het waterweë besoedel, woude skoongemaak en diere wat te veel uitgebuit is. Maar danksy ons tegnologie kan ons binnekort die tyd terugdraai en sommige van die diersoorte wat ons uitgewis het, laat herleef.
Copyright © salvadoryoscar.com | Kan die ontdekking van mammoetbloed tot herlewing van spesies lei?...