Inleiding tot Dink en Destiny - Die Woordstigting
Dink en Destiny
Man en vrou en kind
Demokrasie is selfregering
Vrymesselary en sy simbole
Oomblikke met vriende
Inleiding tot denke en lot
Hoofstuk I van DENK EN DESTINY
Hierdie eerste hoofstuk van Dink en Destiny is bedoel om slegs enkele onderwerpe wat die boek behandel aan u bekend te stel. Baie van die onderwerpe sal vreemd lyk. Sommige van hulle kan dalk opsien. U mag dalk vind dat hulle almal bedagsame oorwegings aanmoedig. Namate u met die gedagte vertroud raak en u deur die boek deurdink, sal u agterkom dat dit al hoe duideliker word en dat u besig is om begrip te ontwikkel vir sekere fundamentele, maar tot dusver geheimsinnige feite in die lewe - en veral oor uself. .
Die boek verduidelik die doel van die lewe. Hierdie doel is nie net om geluk te vind nie, nie hier of hierna nie. Dit is ook nie om 'n mens se siel te "red" nie. Die werklike doel van die lewe, die doel wat beide sin en rede sal bevredig, is dit: dat elkeen van ons geleidelik in 'n hoër mate bewus sal wees van bewustheid; dit wil sê bewus van die natuur, en in en deur en buite die natuur. Met die natuur word alles bedoel waarvan mens deur middel van sintuie bewus gemaak kan word.
Die boek stel jou ook aan jouself voor. Dit bring u die boodskap oor uself: u misterieuse self wat in u liggaam woon. Miskien het u uself altyd met en as u liggaam geïdentifiseer; en as jy aan jouself probeer dink, dink jy aan jou liggaamlike meganisme. Vanweë die gewoonte het u van u liggaam gepraat as 'ek', 'as' myself '. U is gewoond daaraan om uitdrukkings te gebruik soos "toe ek gebore is" en "wanneer ek sterf"; en 'Ek het myself in die glas gesien' en 'Ek het myself uitgerus', 'Ek het myself gesny', ensovoorts, terwyl dit in werklikheid u liggaam is waarvan u praat. Om te verstaan ​​wat u is, moet u eers die onderskeid tussen u en die liggaam waarin u woon, duidelik sien. Die feit dat u die term "my liggaam" so maklik gebruik as wat u een van die pasgenote gebruik, dui daarop dat u nie heeltemal onvoorbereid is nie. om hierdie belangrike onderskeid te tref.
Jy moet weet dat jy nie jou liggaam is nie; Jy moet weet dat jou liggaam nie jou is nie. Jy moet dit weet, want as jy daaraan dink, besef jy dat jou liggaam vandag heel anders is as wat dit was toe jy eers in die kinderjare eers bewus geword het daarvan. Gedurende die jare wat jy in jou liggaam geleef het, was jy bewus daarvan dat dit verander het: dit het grootliks verander in sy kinderjare en adolessensie en jeugdigheid en in die huidige toestand. En jy erken dat as jou liggaam verouder is, daar geleidelike veranderinge in jou siening van die wêreld en jou houding teenoor die lewe is. Maar deur hierdie veranderinge het jy jou gebly: dit is, jy was bewus van jouself as dieselfde self, identies ek, al die tyd. Jou nadenke oor hierdie eenvoudige waarheid dwing jou om te besef dat jy beslis nie jou liggaam is nie en nie jou liggaam kan wees nie; eerder, dat jou liggaam 'n fisiese organisme is waarvan jy woon; 'n lewende natuurmeganisme wat jy bedryf; 'n dier wat jy probeer verstaan, om op te lei en te bemeester.
U weet hoe u liggaam in hierdie wêreld gekom het; maar hoe jy in jou liggaam gekom het, weet jy nie. U het dit eers binnegekom voordat dit gebore is; miskien 'n jaar of 'n paar jaar; maar hiervan weet u min of niks, want u geheue aan u liggaam het eers begin nadat u in u liggaam gekom het. U weet iets van die materiaal waaruit u immer veranderende liggaam bestaan; maar wat u is, weet u nie; jy is nog nie bewus van wat jy in jou liggaam is nie. U ken die naam waarmee u liggaam onderskei word van die liggame van ander; en dit het u geleer om as u naam te beskou. Wat belangrik is, is dat jy nie moet weet wie jy as persoonlikheid is nie, maar wat jy as individu is - bewus van jouself, maar nog nie bewus soos jouself nie, 'n ononderbroke identiteit. U weet dat u liggaam leef, en u verwag redelik dat dit sal sterf; want dit is 'n feit dat elke lewende menslike liggaam betyds sterf. Jou liggaam het 'n begin gehad, en dit sal 'n einde hê; en van begin tot einde is dit onderworpe aan die wette van die wêreld van verskynsels, van verandering, van tyd. U is egter nie op dieselfde manier onderworpe aan die wette wat u liggaam beïnvloed nie. Alhoewel u liggaam die materiaal waaruit dit saamgestel is, vaker verander as wat u die kostuums verander waarmee u dit aantrek, verander u identiteit nie. Jy is altyd dieselfde jy.
Terwyl jy hierdie waarhede oorweeg, vind jy dat, maar jy kan probeer, jy kan nie dink dat jy self ooit sal eindig nie, meer as wat jy kan dink dat jy self ooit 'n begin gehad het. Dit is omdat jou identiteit begin en eindeloos is; Die egte Ek, die Self wat jy voel, is onsterflik en onveranderlik, vir ewig buite die bereik van die verskynsels van verandering, van die tyd van die dood. Maar wat dit jou geheimsinnige identiteit is, weet jy nie.
As u uself afvra: "Wat weet ek dat ek is?" die teenwoordigheid van u identiteit sal u uiteindelik op so 'n manier laat antwoord: "Wat ek ook al is, ek weet dat ek ten minste bewus is; ek is ten minste bewus daarvan dat ek bewus is." En as u voortgaan met hierdie feit, kan u sê: "Daarom is ek bewus daarvan dat ek is. Ek is boonop bewus dat ek ek is; en dat ek geen ander is nie. Ek is bewus daarvan dat dit my identiteit is waarvan ek bewus is - hierdie duidelike ekheid en selfsug wat ek duidelik voel - verander nie deur my hele lewe nie, al lyk dit asof alles wat ek bewus is in 'n toestand van voortdurende verandering is. " As u hieruit voortgaan, kan u sê: 'Ek weet nog nie wat hierdie geheimsinnige onveranderlike ek is nie, maar ek is bewus daarvan dat daar in hierdie menslike liggaam waarvan ek bewus is gedurende my wakker tye, iets is wat bewus is; iets wat voel en begeer en dink, maar dit verander nie; 'n bewuste iets wat hierdie liggaam wil en dryf om op te tree, is tog natuurlik nie die liggaam nie. Dit is duidelik dat ek dit self weet. "
Dus, deur te dink, kom jy nie meer as 'n liggaam met 'n naam en sekere ander onderskeidende kenmerke nie, maar as die bewuste self in die liggaam. Die bewuste self in die liggaam word in hierdie boek, die doen-in-die-liggaam genoem. Die dader in die liggaam is die onderwerp waarmee die boek besonder bekommerd is. U sal dit dus nuttig vind, as u die boek lees, om uself as 'n verpersoonlikte dader te dink; om jouself as 'n onsterflike mens in 'n menslike liggaam te beskou. Soos jy leer om van jouself as 'n dokter te dink, as 'n dokter in jou liggaam, sal jy 'n belangrike stap neem om die raaisel van jouself en van ander te verstaan.
Jy is bewus van jou liggaam, en van alles wat natuurlik is, deur middel van die sintuie. Dit is slegs deur middel van jou liggaamsintes dat jy glad nie in die fisiese wêreld kan funksioneer nie. Jy funksioneer deur te dink. Jou denke word gevra deur jou gevoel en jou begeerte. Jou gevoel en begeerte en denke toon altyd in liggaamlike aktiwiteit; fisiese aktiwiteit is bloot die uitdrukking, die uitwissing van jou innerlike aktiwiteit. Jou liggaam met sy sintuie is die instrument, die meganisme, wat deur jou gevoel en begeerte gedryf word; dit is jou individuele aardmasjien.
Jou sintuie is lewende wesens; onsigbare eenhede van natuurstof; hierdie beginkragte wat die hele struktuur van u liggaam deurdring; dit is entiteite wat, hoewel onintelligent, bewus is van hul funksies. Jou sintuie dien as die middelpunte, die oordrag van indrukke tussen die natuurvoorwerpe en die menslike masjien wat jy gebruik. Die sintuie is die natuur se ambassadeurs in u hof. Jou liggaam en sy sintuie het geen krag om vrywillig te funksioneer nie; nie meer as jou handskoen waardeur jy in staat is om te voel en op te tree nie. Inteendeel, daardie krag is u, die operateur, die bewuste self, die beliggaamde doener.
Sonder u, die doener, kan die masjien niks vermag nie. Die onwillekeurige aktiwiteite van u liggaam - die werk om te bou, onderhoud, weefselherstel, ensovoorts - word outomaties deur die individuele asemhalingsmasjien voortgesit, aangesien dit funksioneer vir en saam met die wonderlike natuurmasjien van verandering. Hierdie roetine-natuurwerk in u liggaam word egter voortdurend inmeng deur u ongebalanseerde en onreëlmatige denke: die werk is bedorwe en vernietig tot die mate dat u vernietigende en onbalanserende liggaamlike spanning veroorsaak deur u gevoelens en begeertes te laat optree sonder u bewuste beheer. Daarom word daar voorsiening gemaak dat u van tyd tot tyd die masjien kan herstel sonder dat u gedagtes en emosies inmeng; die natuur in u liggaam bepaal dat die band wat u en die sintuie bymekaar hou soms ontspanne, gedeeltelik of heeltemal ontspanne is. Hierdie ontspanning of die loslating van die sintuie is slaap.
Terwyl u liggaam slaap, is u nie meer in voeling daarmee nie; in 'n sekere sin is jy weg daarvan. Maar elke keer as u u liggaam wakker maak, is u dadelik daarvan bewus dat u dieselfde "ek" was wat u was voordat u u liggaam in die slaap gelaat het. U liggaam, of dit nou wakker of aan die slaap is, is nooit bewus van iets nie. Dit wat bewus is, dit wat dink, is jy self, die doener wat in jou liggaam is. Dit word duidelik as u dink dat u nie dink terwyl u liggaam slaap nie; ten minste, as u dink gedurende die slaapperiode, weet u nie of onthou u, wanneer u u liggaam sintuie wakker maak, wat u gedink het.
Slaap is diep of droom. Diepe slaap is die toestand waarin jy in jouself onttrek, en waarin jy nie met die sintuie in aanraking is nie; dit is die toestand waarin die sintuie opgehou het om te funksioneer as gevolg van die ontkoppeling van die krag waardeur dit funksioneer, watter krag is jy, die doener. Droom is die toestand van gedeeltelike losmaking; die toestand waarin u sintuie van die buitenste voorwerpe van die natuur verander word om innerlik in die natuur te funksioneer en optree in verhouding tot die onderwerpe van die voorwerpe wat tydens waaksaamheid waargeneem word. Wanneer u na 'n periode van diep slaap weer in u liggaam ingaan, wek u dadelik die sintuie op en begin u weer funksioneer as die intelligente bediener van u masjien, dink, praat en tree op as die gevoel-en- begeerte wat jy is. En vanuit lewenslange gewoonte identifiseer u uself dadelik soos en met u liggaam: 'Ek het geslaap', sê u; "nou is ek wakker."
Maar in u liggaam en uit u liggaam, moet u elke dag wakker word en slaap; deur die lewe en deur die dood, en deur die state na die dood; en van lewe tot lewe deur jou hele lewe - jou identiteit en jou gevoel van identiteit bly voortbestaan. U identiteit is 'n ware saak en altyd 'n teenwoordigheid by u; maar dit is 'n raaisel wat 'n mens se verstand nie kan begryp nie. Alhoewel dit nie deur die sintuie vasgevat kan word nie, is u tog bewus van die teenwoordigheid daarvan. U is bewus daarvan as 'n gevoel; jy het 'n gevoel van identiteit; 'n gevoel van ektheid, van selfwees; jy voel, sonder twyfel of rasionalisering, dat jy 'n duidelike identiese self is wat deur die lewe voortduur.
Hierdie gevoel van die teenwoordigheid van jou identiteit is so vasberade dat jy nie kan dink dat die mens in jou liggaam ooit anders as jouself kan wees nie; jy weet dat jy altyd dieselfde is, voortdurend dieselfde self, dieselfde doener. As jy jou liggaam lê om te rus en slaap, kan jy nie dink dat jou identiteit tot 'n einde sal kom nadat jy jou houvas op jou liggaam opgee het en laat los nie; jy verwag ten volle dat wanneer jy weer bewus word in jou liggaam en begin 'n nuwe dag van aktiwiteit daarin, sal jy steeds dieselfde wees, dieselfde self, dieselfde doener.
Soos met slaap, so met die dood. Die dood is maar 'n lang slaap, 'n tydelike aftrede van hierdie menslike wêreld. As jy op die oomblik van die dood bewus is van jou gevoel van innerlikheid, van selfheid, sal jy terselfdertyd bewus wees dat die lang slaap van die dood nie meer die kontinuïteit van jou identiteit sal beïnvloed as jou nagtelike slaap dit beïnvloed nie . Jy sal voel dat jy deur die onbekende toekoms gaan voortgaan, selfs soos jy elke dag voortduur deur die lewe wat net eindig. Hierdie self, dit wat deur jou huidige lewe bewus is, is dieselfde self, dieselfde jy, wat ook op dieselfde manier bewus was van elke dag van jou vorige lewens.
Alhoewel jou lang verlede vir jou 'n raaisel is, is jou vorige lewens op aarde nie groter wonder as wat hierdie huidige lewe is nie. Elke oggend is daar die raaisel om terug te kom na jou slapende liggaam van jou-nie-weet-waar, om dit deur jou te doen-nie-weet-hoe, en weer bewus te word van hierdie geboorteplek en dood en tyd. Maar dit het so dikwels plaasgevind, is lank so natuurlik dat dit nie 'n raaisel lyk nie; dit is 'n algemene voorkoms. Tog is dit feitlik nie anders as die prosedure wat jy gaan deur wanneer jy aan die begin van elke herlewing 'n nuwe liggaam binnegaan wat vir jou uit die natuur gevorm is, opgelei en voorberei is deur jou ouers of voogde as jou nuwe koshuis in die wêreld, 'n nuwe masker as 'n persoonlikheid.
'N Persoonlikheid is die persona, masker, waardeur die akteur, die dader, praat. Dit is dus meer as die liggaam. Om 'n persoonlikheid te wees, moet die menslike liggaam wakker gemaak word deur die teenwoordigheid van die doer daarin. In die immer veranderende drama van die lewe neem die dader aan en dra 'n persoonlikheid, en deur dit handel en praat as dit sy rol speel. As persoonlikheid dink die dader van homself as die persoonlikheid; dit is, die masquerader dink aan homself as die deel wat dit speel, en is vergeetlik van homself as die bewuste onsterflike self in die masker.
Dit is nodig om die herbestaan ​​en die noodlot te verstaan, anders is dit onmoontlik om die verskille in die menslike aard en karakter te verantwoord. Om te beweer dat die ongelykhede tussen geboorte en geboorte, van rykdom en armoede, gesondheid en siekte as gevolg van ongeluk of toeval 'n belediging vir reg en geregtigheid is. Boonop om intelligensie, genie, vindingrykheid, geskenke, vermoëns, magte, deug te ken; of, onkunde, onbekwaamheid, swakheid, luiaardheid, ondeugdheid en die grootheid of kleinheid hiervan, as gevolg van fisiese oorerflikheid, is teengestaan ​​met gesonde verstand en rede. Erflikheid het te doen met die liggaam; maar karakter word gemaak deur 'n mens se denke. Wet en geregtigheid regeer wel hierdie wêreld van geboorte en dood, anders kon dit nie voortgaan in sy loopbane nie; en reg en geregtigheid heers in mensesake. Maar gevolg volg nie altyd dadelik nie. Saai word nie onmiddellik gevolg deur oes nie. Net so kan die resultate van 'n daad of 'n gedagte eers na 'n lang tussenperiode verskyn. Ons kan nie sien wat tussen die gedagte en 'n daad en die gevolge daarvan gebeur nie, meer as wat ons in die grond tussen saaityd en oes kan sien gebeur; maar elke self in 'n menslike liggaam bepaal sy eie wet as die lot deur wat hy dink en wat dit doen, alhoewel hy miskien nie bewus is van die wet wat dit voorskryf nie; en dit weet nie net wanneer die voorskrif gevul sal word as die lot, in die hede of in 'n toekomstige lewe op aarde nie.
'N Dag en 'n leeftyd is in wese dieselfde; dit is periodieke periodes van 'n voortdurende bestaan ​​waarin die doener sy bestemming uitwerk en sy menslike rekening met die lewe balanseer. Ook nag en dood is baie dieselfde: as jy wegglip om jou liggaam te laat rus en slaap, gaan jy deur 'n soortgelyke ervaring as wat jy deurmaak as jy die liggaam met die dood verlaat. Boonop moet u nagdrome vergelyk word met die na-doodstoestande waardeur u gereeld gaan: albei is fases van subjektiewe aktiwiteit van die doener; in beide leef u oor u wakker gedagtes en dade, u sintuie funksioneer nog steeds in die natuur, maar in die binnelandse toestande van die natuur. En die nagtelike periode van diepe slaap, wanneer die sintuie nie meer funksioneer nie - die toestand van vergeetagtigheid waaraan niks herinner word nie - stem ooreen met die leë tydperk waarin u op die drumpel van die fisiese wêreld wag tot die oomblik dat u verbind weer met jou sintuie in 'n nuwe liggaam van vlees: die baba liggaam of kinderliggaam wat vir jou ontwerp is.
Wanneer jy 'n nuwe lewe begin, is jy bewus, soos in 'n waas. Jy voel dat jy 'n duidelike en besliste iets is. Hierdie gevoel van innerlikheid of selfheid is waarskynlik die enigste ware ding waarvan jy lankal bewus is. Al die ander is misterie. Vir 'n rukkie is jy verward, dalk selfs benoud, deur jou vreemde nuwe liggaam en onbekende omgewing. Maar as jy leer hoe om jou liggaam te gebruik en sy sintuie te gebruik, is dit geneig om jouself geleidelik te identifiseer. Verder word jy deur ander mense opgelei om te voel dat jou liggaam jouself is; jy word gemaak om te voel dat jy die liggaam is.
Gevolglik, as jy meer en meer onder die beheer van jou liggaamsinne kom, word jy minder en minder bewus daarvan dat jy iets anders is as die liggaam wat jy beset. En soos jy uit die kinderjare groei, sal jy met feitlik alles raak wat nie aan die sintuie waarneembaar is nie, of denkbaar in terme van die sintuie; jy sal geestelik gevange hou in die fisiese wêreld, net bewus van verskynsels, van illusie. Onder hierdie omstandighede is jy noodwendig 'n lewenslange verborgenheid vir jouself.
'N Groter raaisel is u ware Self - daardie groter self wat nie in u liggaam is nie; nie in of van hierdie wêreld van geboorte en dood nie; maar wat, bewustelik onsterflik in die deurdringende ryk van permanensie, 'n teenwoordigheid by u is gedurende al u lewens, deur al u tussenposes van slaap en dood.
Die mens se lewenslange soeke na iets wat bevredigend is, is in werklikheid die soeke na sy ware Self; die identiteit, die selfwees en ektheid, wat elkeen dof bewus is van, en voel en wil ken. Daarom moet die werklike self geïdentifiseer word as selfkennis, die werklike, hoewel onherkenbare doel van menslike soeke. Dit is die permanensie, die volmaaktheid, die vervulling, waarna gesoek word, maar nooit in menslike verhoudings en inspanning gevind word nie. Verder is die werklike Self die immer teenwoordige raadgewer en regter wat in die hart spreek as gewete en plig, as reg en rede, as wet en geregtigheid - waarsonder die mens net 'n dier sou wees.
Daar is so 'n self. Dit is van die Drie-eenheid self, in hierdie boek so genoem omdat dit een ondeelbare eenheid van 'n individuele drie-eenheid is: van 'n koper, 'n denkerdeel en 'n deel van die deelnemer. Slegs 'n gedeelte van die deel van die doderyk kan die dierlike liggaam binnedring en daardie liggaam mens maak. Dit beliggaamde deel is wat hier genoem word as die doen-in-die-liggaam. In elke mens is die verpersoonlikte doer 'n onlosmaaklike deel van sy eie Drie-eenheid, wat 'n duidelike eenheid onder ander Drie-eenheid is. Die denker en die koper dele van elke Drie-eenheid self is in die Ewige, die Realm van Permanensie, wat dit deurdring tot ons menslike wêreld van geboorte en dood en tyd. Die dader-in-die-liggaam word beheer deur die sintuie en die liggaam; daarom is dit nie in staat om bewus te wees van die realiteit van die immer-teenwoordige denker nie en van dele van sy Drie-enige Self. Dit mis hulle; Die voorwerpe van die sintuie blind dit, die spoel van die vlees hou dit vas. Dit sien nie verder as die objektiewe vorme nie; dit vrees om homself van die vleeslike spoele te bevry en alleen te staan. Wanneer die verpersoonlikte beker hom gewillig en gereed is om die glans van die sin illusies te verdryf, is sy denker en kenner altyd gereed om dit op die pad na selfkennis te gee. Maar die vergestaltes wat op soek is na die denker en die kêrel, kyk na die buiteland. Identiteit, of die ware Self, was nog altyd 'n raaisel om mense in elke beskawing te dink.
Plato, waarskynlik die mees illustere en verteenwoordigendste van die filosowe van Griekeland, gebruik as voorskrif vir sy volgelinge in sy skool vir filosofie, die Akademie: "Ken jouself" - gnothi seauton. Uit sy geskrifte wil dit voorkom asof hy 'n begrip het van die ware Self, hoewel geen van die woorde wat hy gebruik in Engels weergee wat meer geskik is as 'die siel' nie. Plato het 'n ondersoekmetode gebruik rakende die vind van die werklike self. Daar is groot kuns in die ontginning van sy karakters; om sy dramatiese effekte te lewer. Sy metode van dialektiek is eenvoudig en diep. Die geestelik lui leser, wat eerder vermaak wil word as om te leer, sal waarskynlik Platon vervelig dink. Uiteraard was sy dialektiese metode om die denke op te lei, 'n redenasie te kan volg en die vrae en antwoorde in die dialoog nie te vergeet nie; anders sou 'n mens nie kon besluit oor die gevolgtrekkings wat in die argumente bereik is nie. Plato was beslis nie van plan om die leerder 'n groot hoeveelheid kennis voor te lê nie. Dit is waarskynliker dat hy van plan was om die denke te tug in denke, sodat hy deur sy eie denke verlig sou word en gelei het tot kennis van sy onderwerp. Dit, die Sokratiese metode, is 'n dialektiese stelsel van intelligente vrae en antwoorde wat 'n mens beslis sal help om te dink hoe om te dink; en in die opleiding van die verstand om duidelik te dink, het Plato meer gedoen as enige ander onderwyser. Maar geen geskrifte het op ons afgekom waarin hy vertel wat denke is of wat die verstand is nie; of wat die werklike Self is, of die weg tot kennis daarvan. Mens moet verder kyk.
Die antieke leer van Indië word saamgevat in die kriptiese stelling: "dat jy is" (tat tvam asi). Die lering maak egter nie duidelik wat die 'dat' is of wat die 'jy' is nie; of op watter manier die "dat" en die "jy" verband hou, of hoe dit geïdentifiseer moet word. Maar as hierdie woorde betekenis moet hê, moet dit in verstaanbare terme verduidelik word. Die inhoud van alle Indiese filosofie - om 'n algemene siening van die hoofskole in te neem, blyk te wees dat daar in die mens 'n onsterflike iets is wat 'n individuele deel van 'n saamgestelde of universele iets is en altyd was, net soos 'n druppel seewater is 'n deel van die oseaan, of soos 'n vonk een met die vlam waarin dit sy oorsprong en bestaan ​​het; en verder dat hierdie individuele iets, dit die beliggaamde doener - of, soos dit in die hoofskole genoem word, die atman of die purusha - van die universele iets geskei word bloot deur die sluier van sintuiglike illusie, maya , wat veroorsaak dat die doener in die mens homself as afsonderlik en as 'n individu beskou; terwyl die onderwysers verklaar dat daar geen individualiteit is nie, behalwe die groot universele iets, wat Brahman genoem word.
Die leerstelling is verder dat die beliggaamde fragmente van die universele Brahman almal onderhewig is aan die menslike bestaan ​​en gelyktydige lyding, onbewus van hul vermeende identiteit met die universele Brahman; gebind aan die wiel van geboortes en sterftes en her-vergestaltings in die natuur, totdat al die fragmente na lang ouderdomme geleidelik weer verenig sal wees in die universele Brahman. Die oorsaak of die noodsaaklikheid of die wenslikheid dat Brahman deur hierdie moeilike en pynlike prosedure as fragmente of druppels gaan, word egter nie verklaar nie. Daar word ook nie getoon hoe die vermoedelik volmaakte universele Brahman daardeur is of bevoordeel kan word nie; of hoe enige van sy fragmente baat vind; of hoe die natuur bevoordeel word. Die hele menslike bestaan ​​blyk 'n nuttelose beproewing te wees sonder punt of rede.
Nietemin word 'n manier aangedui waarop 'n goed gekwalifiseerde individu, wat 'n "isolasie" of 'bevryding' wil soek van die huidige geestelike gebondenheid aan die natuur, deur heldhaftige inspanning kan wegtrek uit die massa- of natuurillusie en voortgaan algemene ontsnapping uit die natuur. Vryheid moet bereik word, word gesê, deur die beoefening van joga; want deur middel van joga, word gesê, kan die denke so gedissiplineerd wees dat die atman, die purusha - die beliggaamde doener - sy gevoelens en begeertes leer onderdruk of vernietig, en die sin illusies waarin sy denke lank verstrengel is, verdwyn. ; en sodoende bevry van die noodsaaklikheid van verdere menslike bestaan, word dit uiteindelik weer opgeneem in die universele Brahman.
In dit alles is daar oorblyfsels van waarheid en dus van baie goed. Die yogi leer inderdaad om sy liggaam te beheer en om sy gevoelens en begeertes te dissiplineer. Hy kan leer om sy sintuie te beheer tot op die punt waar hy, na willekeur, bewus kan wees van toestande van materie binne van diegene wat gewoonlik deur die onopgeleide menslike sintuie waargeneem word, en kan sodoende in staat gestel word om toestande in die natuur te verken en vertroud te raak met raaisels vir die meeste mense. Hy kan verder 'n hoë mate van bemeestering oor sommige natuurkragte bereik. Dit alles onderskei die individu ongetwyfeld van die groot massa ongedissiplineerde doeners. Maar hoewel die stelsel van joga voorgee om die beliggaamde self van die illusies van die sintuie 'te bevry', of 'te isoleer', blyk dit duidelik dat dit 'n mens eintlik nooit buite die grense van die natuur lei nie. Dit is duidelik as gevolg van 'n misverstand rakende die gees.
Die verstand wat opgelei word in joga is die verstand, die verstand. Dit is daardie gespesialiseerde instrument van die doer wat in latere bladsye beskryf word as die liggaamshouding, wat hier onderskei word van twee ander gedagtes wat tot dusver nie onderskei is nie: gedagtes vir die gevoel en begeerte van die doer. Die liggaamshouding is die enigste manier waardeur die vergestaltelde doer deur sy sintuie kan funksioneer. Die funksionering van die liggaamshouding word streng beperk tot die sintuie, en dus streng aan die natuur. Daardeur is die mens slegs bewus van die heelal in sy fenomeen: die wêreld van tyd, van illusies. Dus, alhoewel die dissipel sy intellek verskerp, is dit terselfdertyd ook duidelik dat hy steeds afhanklik is van sy sintuie, nog steeds in die natuur verstrengel, nie bevry van die noodsaaklikheid van voortgesette herlewens in menslike liggame nie. Kortom, welbekwame 'n dokter kan wees as die operateur van sy liggaamsmasjien, dit kan hom nie van die natuur isoleer of bevry nie, kan nie kennis van homself of van sy werklike self verkry nie, net deur te dink aan sy liggaamshouding; Vir sulke vakke is daar ooit geheimenisse aan die intellek, en kan dit slegs verstaan ​​word deur die korrekte gekoördineerde funksionering van die liggaamshouding met die gedagtes van gevoel en begeerte.
Dit lyk nie asof die gedagtes van gevoel en begeerte in die Oosterse denksisteme in ag geneem is nie. Die bewyse hiervan kan gevind word in die vier boeke van Patanjali se Yoga Aphorisms, en in die verskillende kommentaar op die antieke werk. Patanjali is waarskynlik die mees gewaardeerde en verteenwoordiger van Indië se filosowe. Sy geskrifte is diep. Maar dit lyk waarskynlik dat sy ware leer óf verlore gegaan het óf geheim gehou is; want die fyn subtiele sutras wat sy naam dra, lyk of dit die doel waarvoor dit skynbaar bedoel is, sou frustreer of onmoontlik sou maak. Hoe so 'n paradoks deur die eeue heen onbetwisbaar kan voortduur, word slegs verklaar aan die hand van wat in hierdie en latere hoofstukke oor die gevoel en begeerte by die mens uiteengesit word.
Die Oosterse leer, net soos ander filosofieë, het te make met die misterie van die bewuste self in die menslike liggaam, en die misterie van die verhouding tussen daardie self en sy liggaam, en die natuur en die heelal as geheel. Maar die Indiese onderwysers wys nie dat hulle weet wat die bewuste self is nie - die atman, die purusha, die beliggaamde doener - soos onderskei van die natuur: daar word geen duidelike onderskeid getref tussen die doener in die liggaam en die liggaam wat van nature is. Die versuim om hierdie onderskeid te sien of aan te dui, is klaarblyklik te danke aan die universele wanopvatting of misverstand van gevoel en begeerte. Dit is nodig dat gevoel en begeerte op hierdie stadium verduidelik word.
'N Oorweging van gevoel en begeerte stel een van die belangrikste en verreikende onderwerpe in hierdie boek voor. Die betekenis en waarde daarvan kan nie oorskat word nie. Die begrip en gebruik van gevoel en begeerte kan die draaipunt beteken in die vordering van die individu en van die mensdom; Dit kan daders bevry van valse denke, valse oortuigings, vals doelwitte, waardeur hulle hulself in die duisternis bewaar het. Dit verwerp 'n valse geloof wat lankal blindelings aanvaar is; 'n geloof wat nou so diep gewortel is in die denke van mense wat oënskynlik niemand gedink het om dit te bevraagteken nie.
Dit is soos volg: Almal is geleer om te glo dat die sintuie van die liggaam vyf in getal is, en dat die gevoel een van die sintuie is. Die sintuie, soos gestel in hierdie boek, is eenhede van die natuur, elementêre wesens, bewus as hul funksies, maar onintelligent. Daar is net vier sintuie: sig, gehoor, smaak en reuk; en vir elke sintuig is daar 'n spesiale orrel; maar daar is geen spesiale orgaan om te voel nie, want gevoel - al voel dit deur die liggaam - is nie van die liggaam nie, nie van die natuur nie. Dit is een van die twee aspekte van die doener. Diere het ook gevoel en begeerte, maar diere is veranderings van die mens, soos later verduidelik.
Dieselfde moet gesê word van begeerte, die ander aspek van die dader. Gevoel en begeerte moet altyd saam oorweeg word, want hulle is onafskeidbaar; Niemand kan sonder die ander bestaan ​​nie; hulle is soos die twee pole van 'n elektriese stroom, die twee kante van 'n muntstuk. Daarom maak hierdie boek gebruik van die saamgestelde term: gevoel en begeerte.
Voel-en-begeerte van die doer is die intelligente krag waardeur die natuur en die sintuie beweeg word. Dit is binne die kreatiewe energie wat oral teenwoordig is; sonder dat alles die lewe sou ophou. Voel-en-begeerte is die beginlose en eindelose kreatiewe kuns waardeur alle dinge waargeneem, bedink, gevorm, gebore en beheer word, hetsy deur die agentskap van daders in menslike liggame of van diegene wat van die regering van die wêreld is, of van die groot intelligensies. Voel-en-begeerte is binne alle intelligente aktiwiteite.
In die menslike liggaam is gevoel en begeerte die bewuste krag wat hierdie individuele natuurmasjien bedryf. Nie een van die vier sintuie - voel nie. Gevoel, die passiewe aspek van die doener, is dat in die liggaam wat voel, die liggaam voel en die indrukke voel wat deur die vier sintuie na die liggaam oorgedra word, as gewaarwordinge. Verder kan dit in verskillende grade supersensoriese indrukke waarneem, soos 'n stemming, 'n atmosfeer, 'n voorgevoel; dit kan voel wat reg is en wat verkeerd is, en dit kan die waarskuwings van die gewete voel. Begeerte, die aktiewe aspek, is die bewuste krag wat die liggaam beweeg om die doel van die doener te verwesenlik. Die doener funksioneer gelyktydig in albei aspekte: dus ontstaan ​​elke begeerte uit 'n gevoel, en elke gevoel gee aanleiding tot 'n begeerte.
U sal 'n belangrike stap neem op die weg na kennis van die bewuste self in die liggaam wanneer u aan uself dink as die intelligente gevoel wat teenwoordig is deur u vrywillige senuweestelsel, afgesien van die liggaam wat u voel en terselfdertyd as die bewuste krag van begeerte wat deur jou bloed vloei, maar wat nie die bloed is nie. Voel-en-begeerte moet die vier sintuie sintetiseer. 'N Begrip van die plek en funksie van gevoelens en begeertes is die uitgangspunt van die oortuigings wat vir baie ouderdomme die daders in mense veroorsaak het om hulleself net as sterflinge te dink. Met hierdie begrip van gevoel en begeerte in die mens, kan die filosofie van Indië nou met nuwe waardering voortgesit word.
Die Oosterse leer erken dat 'n mens bevry moet word van die illusies van die sintuie en van die valse denke en handeling wat die gevolg is van die mislukking van die gevoelens en begeertes. . Maar dit oortref nie die universele wanopvatting dat gevoel een van die sintuie van die liggaam is nie. Inteendeel, die onderwysers sê dat aanraking of gevoel 'n vyfde sintuig is; dat die begeerte ook van die liggaam is; en dat beide gevoel en begeerte dinge van die natuur in die liggaam is. Volgens hierdie hipotese word aangevoer dat die purusha, of atman - die beliggaamde doener, gevoel-en-begeerte - gevoel moet onderdruk, en die begeerte heeltemal moet vernietig, 'doodmaak'.
In die lig van wat hier aangaande gevoel en begeerte getoon is, blyk dit dat die Oos-onderwys die onmoontlike aanbeveel. Die onvernietigbare onsterflike self in die liggaam kan homself nie vernietig nie. As dit moontlik was vir die menslike liggaam om aan te bly sonder gevoelens en begeertes, sou die liggaam 'n blote onsigbare asemhaling meganisme wees.
Afgesien van hul misverstand oor gevoelens en begeerte, lewer die Indiese onderwysers geen bewys dat hulle kennis of begrip van die Drie-eenheid het nie. In die onverklaarbare stelling: "jy is dit," moet afgelei word dat die "jy" wat aangespreek word die atman, die purusha is - die individuele beliggaamde self; en dat die "dit" waarmee die "jy" dus geïdentifiseer word, die universele self is, Brahman. Daar word geen onderskeid getref tussen die doener en sy liggaam nie; en ook is daar 'n ooreenstemmende mislukking om te onderskei tussen die universele Brahman en die universele aard. Deur die leerstelling van 'n universele Brahman as die bron en die einde van alle beliggaamde individuele selwe, is ontelbare miljoene doeners in onkunde oor hul werklike Selwe gehou; en daarbenewens het hulle verwag om selfs te streef om in die universele Brahman te verloor wat die kosbaarste ding is wat iemand kan hê: 'n werklike identiteit, 'n eie individuele groot self, onder ander individuele onsterflike selwe.
Alhoewel dit duidelik is dat die Oosterse filosofie geneig is om die doer aan die natuur te hou en in onkunde van sy werklike self, blyk dit onredelik en onwaarskynlik dat hierdie leerstellings in onkunde kon wees; dat hulle kon gewees het met die doel om mense van die waarheid te hou, en so onderdanig. Inteendeel, dit is baie waarskynlik dat die bestaande vorms, hoe oud dit ookal mag wees, bloot die vestigiale oorblyfsels van 'n veel ouer stelsel is wat afgekom het van 'n beskawing wat verdwyn en amper vergete is: 'n leer wat werklik verhelderend was; daardie denkbare herken-en-begeerte as die onsterflike dader-in-die-liggaam; wat die doer die weg gewys het tot kennis van sy eie werklike self. Die algemene kenmerke van die bestaande vorms stel so 'n waarskynlikheid voor; en dat die oorspronklike leer in die loop van die eeue onmerkbaar aan die leer van 'n universele brahman en die paradoksale leerstellings wat die onsterflike gevoelens en begeertes as iets aanstootlik maak, onmoontlik maak.
Daar is 'n skat wat nie heeltemal verborge is nie: die Bhagavad Gita, die kosbaarste van Indië se juwele. Dit is die beste prys van Indië. Die waarhede wat Krishna aan Arjuna meedeel, is subliem, mooi en ewig. Maar die verafgeleë historiese periode waarin die drama afspeel en betrokke is, en die antieke Vediese leerstellings waarin die waarhede bedek en gehul is, maak dit vir ons te moeilik om te verstaan ​​wat die karakters Krishna en Arjuna is; hoe dit met mekaar verband hou; wat die amp van elkeen vir die ander is, binne of buite die liggaam. Die onderrig in hierdie regverdigte reëls is vol betekenis en kan van groot waarde wees. Maar dit word so vermeng en verduister deur argaïese teologie en skriftuurlike leerstellings dat die betekenis daarvan byna heeltemal verborge is, en dat die werklike waarde daarvan dus afgeskryf word.
Vanweë die algemene gebrek aan duidelikheid in die Oosterse filosofie, en die feit dat dit selfweersprekend blyk te wees as 'n riglyn vir kennis van jouself in die liggaam en van die werklike self, blyk die antieke leer van Indië twyfelagtig en onafhangbaar te wees. . Mens keer terug na die Weste.
Wat die Christendom betref: Die werklike oorsprong en geskiedenis van die Christendom is duister. 'N Groot literatuur het uit eeue se pogings gegroei om te verduidelik wat die leringe is, of wat hulle oorspronklik bedoel was om te wees. Van die vroegste tye was daar baie leer van leer; maar geen geskrifte het afgekom wat 'n kennis toon van wat eintlik bedoel en geleer is nie.
Die gelykenisse en gesegdes in Die Evangelies getuig van grootsheid, eenvoud en waarheid. Maar selfs diegene aan wie die nuwe boodskap die eerste keer gegee is, blyk dit nie te verstaan ​​nie. Die boeke is direk, nie bedoel om te mislei nie; maar terselfdertyd sê hulle dat daar 'n innerlike betekenis is vir die uitverkorenes; 'n geheime lering wat nie vir almal bedoel is nie, maar vir 'elkeen wat sal glo'. Die boeke is beslis vol raaisels; en dit moet veronderstel word dat hulle 'n lering bedek wat bekend was aan 'n paar ingewydes. Die Vader, die Seun, die Heilige Gees: dit is verborgenhede. Misteries is ook die onbevlekte bevrugting en die geboorte en lewe van Jesus; ook sy kruisdood, dood en opstanding. Misteries is ongetwyfeld hemel en hel, en die duiwel en die Koninkryk van God; want dit is skaars waarskynlik dat hierdie onderwerpe bedoel moes word in terme van die sintuie, eerder as as simbole. Daarbenewens is daar dwarsdeur die boeke frases en terme wat duidelik nie te letterlik is nie, maar eerder in 'n mistieke sin; en ander kan duidelik slegs vir geselekteerde groepe betekenis hê. Verder is dit nie redelik om aan te neem dat die gelykenisse en wonderwerke as letterlike waarhede kon verband hou nie. Geheimenisse deurgaans - maar die raaisels word nêrens geopenbaar nie. Wat is al hierdie raaisel?
Die baie duidelike doel van die evangelies is om die innerlike lewe te verstaan ​​en te leef; 'n innerlike lewe wat die menslike liggaam sou laat regenereer en sodoende die dood sou oorwin, en die fisiese liggaam tot die ewige lewe sou herstel, die toestand waaruit daar gesê word dat dit geval het - sy 'val' is 'die erfsonde'. Op 'n tyd moes daar beslis 'n definitiewe stelsel van onderrig gewees het wat presies sou duidelik maak hoe 'n mens so 'n innerlike lewe kan lei: hoe 'n mens deur sodanige kennis kan kom van jou werklike self. Die bestaan ​​van so 'n geheime lering word in die vroeë Christelike geskrifte voorgestel deur verwysings na geheime en verborgenhede. Dit lyk boonop vanselfsprekend dat die gelykenisse allegorieë, gelykenisse is: huislike verhale en spraakgestaltes, wat dien as voertuie om nie net morele voorbeelde en etiese leerstellings oor te dra nie, maar ook sekere innerlike, ewige waarhede as onderdele van 'n besliste stelsel van onderrig. Die Evangelies, soos dit vandag bestaan, ontbreek egter die verbindings wat nodig sou wees om 'n stelsel te formuleer; wat op ons neergekom het, is nie genoeg nie. En rakende die raaisels waarin sulke leringe vermoedelik verswyg is, is geen bekende sleutel of kode aan ons gegee waarmee ons dit kan ontsluit of verklaar nie.
Paulus is die mees bekwame en duidelikste uitlêer van die vroeë leerstellings waarvan ons weet. Die woorde wat hy gebruik het, was bedoel om sy betekenis duidelik te maak aan diegene aan wie dit gerig is; maar nou moet sy geskrifte geïnterpreteer word in terme van die huidige dag. "Die eerste brief van Paulus aan die Korintiërs", die vyftiende hoofstuk, verwys na en herinner aan sekere leerstellings; sekere duidelike instruksies rakende die lewe van 'n binnelewe. Daar moet egter aanvaar word dat die leringe nie verbind was tot skryf nie - wat verstaanbaar sou lyk - of dat dit verlore gegaan het of uit die geskrewe geskrifte weggelaat is. In elk geval word "The Way" nie gewys nie.
Waarom is die waarhede in die vorm van geheimenisse gegee? Die rede kan wees dat die wette van die tydperk die verspreiding van nuwe leerstellings verbied het. Die sirkulering van 'n vreemde leer of leer kon deur die dood strafbaar gestel gewees het. Inderdaad, die legende is dat Jesus die dood deur kruisiging gely het vir sy onderrig van die waarheid en die weg en die lewe.
Maar daar word vandag gesê, daar is vryheid van spraak: 'n mens kan sonder vrees vir die dood sê wat jy glo rakende die verborgenhede van die lewe. Wat iemand dink of weet oor die samestelling en funksionering van die menslike liggaam en van die bewuste self wat daarin woon, die waarheid of opinies wat 'n mens kan hê oor die verhouding tussen die beliggaamde self en sy werklike self, en met betrekking tot die weg na kennis- - hierdie hoef vandag nie weggesteek te word in misterie-woorde wat 'n sleutel of kode benodig om hulle te verstaan ​​nie. In moderne tye moet alle 'wenke' en 'blindings', 'alle' geheime 'en' inisiasies ', in 'n spesiale raaiseltaal, 'n bewys wees van onkunde, egoïsme of vuil kommersialisme.
Nieteenstaande foute en afdelings en sektarisme; Nieteenstaande 'n groot verskeidenheid interpretasies van sy mistieke leerstellings, het die Christendom versprei na alle dele van die wêreld. Miskien meer as enige ander geloof, het sy leerstellings gehelp om die wêreld te verander. Daar moet waarhede in die leringe wees, maar hulle kan weggesteek word, wat vir byna twee duisend jaar in die menslike harte bereik het en die mensdom in hulle wakker gemaak het.
Ewige waarhede is inherent in die mensdom, in die mensdom wat die totaliteit van al die daders in menslike liggame is. Hierdie waarhede kan nie onderdruk of heeltemal vergete word nie. In watter ouderdom, in watter filosofie of geloof ook al, sal die waarhede verskyn en weer verskyn, ongeag hul veranderende vorme.
Een vorm waarin sekere van hierdie waarhede gegiet word, is die Vrymesselary. Die Vrymesselaarsorde is so oud soos die menslike geslag. Dit het leerstellings van groot waarde; in werklikheid baie groter as wat die Vrymesselaars wat hul voogde is, waardeer. Die orde het ou stukkies kosbare inligting oor die bou van 'n ewige liggaam bewaar vir iemand wat bewustelik onsterflik is. Die sentrale raaiseldrama daarvan is die herbou van 'n verwoeste tempel. Dit is baie belangrik. Die tempel is die simbool van die menslike liggaam wat die mens moet herbou, wederbaar, tot 'n fisiese liggaam wat ewig en ewig sal wees; 'n liggaam wat 'n gepaste woning sal wees vir die destyds bewustelik onsterflike doener. 'Die Woord' wat 'verlore' gaan, is die doener, verlore in sy menslike liggaam - die ruïnes van die eens groot tempel; maar wat homself sal vind as die liggaam wedergebore word en die doener die beheer daarvan neem.
Hierdie boek bring u meer lig, meer lig oor u denke; Lig om u "Weg" deur die lewe te vind. Die lig wat dit bring, is egter nie 'n lig van die natuur nie; dit is 'n nuwe lig; nuut, want alhoewel dit 'n teenwoordigheid by u was, het u dit nie geken nie. In hierdie bladsye word dit die Bewuste Lig genoem; dit is die Lig wat u dinge kan wys soos dit is, die Lig van die Intelligensie waaraan u verwant is. Dit is as gevolg van die teenwoordigheid van hierdie lig dat u in staat is om gedagtes te skep; gedagtes om u aan natuurvoorwerpe te bind, of om u van natuurvoorwerpe te bevry soos u wil en wil. Regte denke is die bestendige vashou en fokus van die Bewuste Lig binne die onderwerp van die denke. Deur u denke maak u u bestemming. Regdenke is die manier om kennis van jouself te hê. Dit wat u die weg kan wys, en wat u op u pad kan lei, is die Lig van die Intelligensie, die Bewuste Lig van binne. In latere hoofstukke word vertel hoe hierdie lig moet gebruik word om meer lig te hê.
Die boek wys dat gedagtes werklike dinge is, ware wesens. Die enigste ware dinge wat die mens skep, is sy gedagtes. Die boek toon die verstandelike prosesse waardeur gedagtes geskep word; en dat baie gedagtes meer blywend is as die liggaam of brein waardeur hulle geskep word. Dit wys dat die gedagtes wat die mens dink, die potensiaal, die blou druk, die ontwerpe, die modelle is waarvan hy die tasbare materiaal uitbou wat hy die gesig van die natuur verander het en wat sy lewe en sy lewe genoem word. beskawing. Gedagtes is die idees of vorms waaruit en op watter beskawings gebou en onderhou en vernietig word. Die boek verduidelik hoe die onsigbare gedagtes van die mens uitsteek as die dade en voorwerpe en gebeure van sy individuele en kollektiewe lewe, en skep sy lot deur die lewe na die lewe op aarde. Maar dit wys ook hoe die mens kan leer om te dink sonder om gedagtes te skep en dus sy eie lot te beheer.
Die woord gedagte soos algemeen gebruik, is die all-inclusive term wat gemaak word om aansoek te doen vir alle soorte denke, onoordeelkundig. Dit word algemeen veronderstel dat die mens net een gedagte het. Eintlik is drie verskillende en verskillende gedagtes, dit wil sê maniere om met die Bewuste Lig te dink, deur die vergestaltes gebruik. Hierdie, soos voorheen genoem, is: die liggaamshouding, die gevoelens en die begeerte. Gees is die funksionering van intelligente saak. 'N Gees funksioneer dus nie onafhanklik van die werker nie. Die funksionering van elk van die drie gedagtes is afhanklik van die beliggaamde gevoel en begeerte, die dader.
Die liggaamshouding is dit wat algemeen gepraat word as die verstand, of die intellek. Dit is die funksionering van gevoelens en begeertes as die beweegling van die fisiese aard, as die operateur van die menslike liggaamsmasjien, en daarom word hier die liggaamshoof genoem. Dit is die enigste verstand wat daarop gemik is en dit tree in fase met en deur die sintuie van die liggaam. Dit is dus die instrument waardeur die dader bewus is van en kan optree en binne en deur die materie van die fisiese wêreld.
Die gevoelens en die begeerte is die funksionering van gevoel en begeerte, ongeag of in verband met die fisiese wêreld. Hierdie twee gedagtes is amper heeltemal ondergedompel in en beheer en ondergeskik deur die liggaamshouding. Daarom is feitlik alle menslike denke gemaak om te voldoen aan die denke van die liggaamshouding, wat die natuurboper verbind en verhoed dat sy denke van homself as iets anders as die liggaam lyk.
Dit wat vandag sielkunde genoem word, is nie 'n wetenskap nie. Moderne sielkunde is gedefinieer as die studie van menslike gedrag. Dit moet geneem word dat dit die studie van indrukke is van voorwerpe en natuurkragte wat deur die sintuie van die menslike meganisme gemaak word, en die reaksie van die menslike meganisme op die indrukke wat aldus ontvang word. Maar dit is nie sielkunde nie.
Daar kan nie enige soort sielkunde as 'n wetenskap wees nie, totdat daar 'n soort begrip is van wat die psige is en wat die verstand is; en 'n besef van die denkprosesse, van hoe die verstand funksioneer, en van die oorsake en resultate van sy funksionering. Sielkundiges erken dat hulle nie weet wat hierdie dinge is nie. Voordat die sielkunde 'n ware wetenskap kan word, moet daar 'n mate van begrip wees van die onderling verwante funksionering van die drie gedagtes van die doer. Dit is die grondslag waarop 'n ware wetenskap van die verstand en menslike verhoudings ontwikkel kan word. In hierdie bladsye word aangetoon hoe die gevoel en begeerte direk verband hou met die geslagte, en verduidelik dat in 'n man die gevoelskenmerk oorheers word deur begeerte en dat die begeerte in 'n vrou oorheers word deur gevoelens; en dat in elke mens die funksionering van die nou dominante liggaamshouding nader aan die een of die ander van hulle is, volgens die geslag van die liggaam waarin hulle funksioneer; en dit blyk verder dat alle menslike verhoudings afhanklik is van die funksionering van die liggaamshoudings van mans en vroue in hul verhoudings met mekaar.
Moderne sielkundiges gebruik nie die woord siel nie, hoewel dit al eeue lank in die Engelse taal gebruik word. Die rede hiervoor is dat alles wat gesê is oor wat die siel is of wat dit doen, of die doel wat dit dien, te onduidelik, te twyfelagtig en verwarrend was om die wetenskaplike studie van die onderwerp te regverdig. In plaas daarvan het die sielkundiges die menslike dieremasjien en die gedrag daarvan as onderwerp van hul studie beskou. Dit word al lank deur mense in die algemeen begryp en ooreengekom dat die mens bestaan ​​uit 'liggaam, siel en gees'. Niemand betwyfel dat die liggaam 'n dierlike organisme is nie; maar oor gees en siel was daar baie onsekerheid en bespiegeling. Oor hierdie belangrike onderwerpe is hierdie boek eksplisiet.
Die boek toon dat die lewende siel 'n werklike en letterlike feit is. Dit wys dat die doel en funksionering daarvan van groot belang is in die universele plan, en dat dit onvernietigbaar is. Daar word verduidelik dat wat die siel genoem word, 'n natuurlike eenheid is - 'n elementêre, 'n eenheid van 'n element; en dat hierdie bewuste, maar onintelligente entiteit die verste gevorderde is van al die natuureenhede in die samestelling van die liggaam: dit is die senior elementêre eenheid in die liggaamsorganisasie, wat na 'n lang vakleerlingskap in die magdom minder funksies tot daardie funksie gevorder het bestaan ​​uit die natuur. Aangesien hierdie eenheid dus die som van al die natuurwette is, is dit kwalifiseer om as outomatiese hoofbestuurder van die natuur in die menslike liggaamsmeganisme op te tree; as sodanig dien dit die onsterflike doener deur al sy herbestaan, deur van tyd tot tyd 'n nuwe vleeslike liggaam te bou vir die doener, en die instandhouding en herstel van die liggaam vir so lank as wat die lot van die dader mag vereis, soos bepaal deur die doener dink.
Hierdie eenheid word die asemvorm genoem. Die aktiewe aspek van die asemvorm is die asem; die asem is die lewe, die gees, van die liggaam; dit deurdring die hele struktuur. Die ander aspek van die asemvorm, die passiewe aspek, is die vorm of model, die patroon, die vorm, waarvolgens die fisiese struktuur in sigbare, tasbare bestaan ​​deur die aksie van die asem uitgebou word. So verteenwoordig die twee aspekte van die asemvorm lewe en vorm, deur watter struktuur bestaan.
Die stelling wat die mens uit liggaam, siel en gees bestaan, kan dus maklik verstaan ​​word as die feit dat die fisiese liggaam uit bruto materie bestaan. dat die gees die lewe van die liggaam is, die lewende asem, die asem van die lewe; en dat die siel die innerlike vorm, die onverganklike model, van die sigbare struktuur is; en dus dat die lewende siel die ewige asemvorm is wat die vleeslike liggaam van die mens vorm, onderhou, herstel en herbou.
Die asemvorm, in sekere fases van sy funksionering, sluit in wat sielkunde die onderbewussyn, en die onbewuste, genoem het. Dit bestuur die onwillekeurige senuweestelsel. In hierdie werk funksioneer dit volgens die indrukke wat dit van die natuur ontvang. Dit voer ook die vrywillige bewegings van die liggaam uit, soos voorgeskryf deur die gedagte van die dader-in-die-liggaam. So funksioneer dit as 'n buffer tussen die natuur en die onsterflike vreemdeling in die liggaam; 'n outonome blinde reageer op die impak van voorwerpe en kragte van die natuur, en op die denke van die doer.
Jou liggaam is letterlik die resultaat van jou denke. Wat dit ook al van gesondheid of siektes toon, u maak dit so deur u denke en gevoel en begeerte. U huidige liggaam van vlees is eintlik 'n uitdrukking van u onverganklike siel, u asemvorm; dit is dus 'n uitwissing van die gedagtes van baie leeftye. Dit is 'n sigbare verslag van u denke en doen en late tot vandag toe. Hierin lê die kiem van die liggaam se volmaaktheid en onsterflikheid.
Daar is niks so baie vreemd vandag in die gedagte dat die mens eendag tot bewuste onsterflikheid sal kom nie; dat hy uiteindelik 'n toestand van volmaaktheid sal herwin waaruit hy oorspronklik geval het. So 'n onderrig in wisselende vorms is vir bykans tweeduisend jaar algemeen in die Weste. Gedurende daardie tyd het dit deur die wêreld versprei, sodat honderde miljoene mense wat deur die eeue op die aarde herbestaan ​​het, herhaaldelik in kontak gebring word met die idee as 'n innerlike aangrypende waarheid. Alhoewel daar nog baie min begrip daarvoor is, en nog minder daaraan dink; hoewel dit verdraai is om die gevoelens en begeertes van verskillende mense te bevredig; en alhoewel dit vandag met onverskilligheid, heerskappy of sentimentele ontsag verskillende verskynings beskou word, is die idee deel van die algemene gedagtepatroon van die hedendaagse mensdom, en daarom verdien dit deurdagte oorweging.
Sommige stellings in hierdie boek sal egter heel moontlik vreemd, selfs fantasties lyk, totdat daar genoeg gedagtes aan hulle gegee is. Byvoorbeeld: die idee dat die menslike liggaamlike liggaam onverganklik, ewigdurend gemaak kan word; kan regenereer en herstel word tot 'n toestand van volmaaktheid en die ewige lewe waarvan die dader lank gelede dit laat val het; En verder, die idee dat daardie toestand van volmaaktheid en ewige lewe verkry moet word, nie na die dood nie, nie in die verre nebulous hierna nie, maar in die fisiese wêreld terwyl die mens lewe. Dit mag inderdaad baie vreemd lyk, maar wanneer dit ondersoek word, lyk dit nie onredelik nie.
Wat onredelik is, is dat die liggaamlike liggaam van die mens moet sterf; Nog meer onredelik is die stelling dat dit net is om te sterf dat mens vir ewig kan lewe. Wetenskaplikes het te laat gesê dat daar geen rede is waarom die lewe van die liggaam nie onbepaald verleng moet word nie, hoewel hulle nie suggereer hoe dit bereik kan word nie. Sekerlik, menslike liggame is nog altyd aan die dood onderwerp; maar hulle sterf bloot omdat daar nie redelike pogings aangewend is om hulle te herstel nie. In hierdie boek, in die hoofstuk The Great Way, word gesê hoe die liggaam regenereer kan word, tot 'n toestand van volmaaktheid herstel kan word en 'n tempel vir die volledige Drie-enige Self gemaak word.
Seksmag is nog 'n raaisel wat die mens moet oplos. Dit moet 'n seën wees. In plaas daarvan maak die mens dit dikwels sy vyand, sy duiwel, wat altyd by hom is en waaruit hy nie kan ontsnap nie. Hierdie boek wys hoe om dit te dink as die groot krag ten goede wat dit behoort te wees; en hoe deur die begrip en selfbeheersing die liggaam te wederbaar en die doelstellings en ideale te bereik in steeds progressiewe prestasies.
Elke mens is 'n dubbele misterie: die misterie van homself, en die misterie van die liggaam waarin hy is. Hy het en is die sleutel tot die dubbele misterie. Die liggaam is die slot, en hy is die sleutel in die slot. Die doel van hierdie boek is om u te vertel hoe u uself kan verstaan ​​as die sleutel tot die misterie van uself; hoe om jouself in die liggaam te bevind; hoe om u ware self as selfkennis te vind en te ken; hoe om jouself te gebruik as die sleutel om die slot wat jou liggaam is, oop te maak; en hoe u deur die liggaam die verborgenhede van die natuur kan verstaan ​​en ken. U is in die individuele liggaamsmasjien van die natuur; dit tree op en reageer met en in verhouding tot die natuur. Wanneer u die raaisel van uself as die doen van u selfkennis en die bestuurder van u liggaamsmasjien oplos, sal u - in elke detail en geheel en al - weet dat die funksies van die eenhede van u liggaam natuurwette is. U sal dan die bekende sowel as die onbekende natuurwette ken en in staat wees om in harmonie met die groot natuurmasjien te werk deur middel van sy individuele liggaamsmasjien waarin u is.
Nog 'n raaisel is tyd. Tyd is altyd teenwoordig as 'n gewone onderwerp van gesprek; Tog, as 'n mens probeer om daaraan te dink en te vertel wat dit werklik is, word dit abstrak, onbekend; dit kan nie gehou word nie; een kan dit nie begryp nie; dit ontvlug, ontsnap, en is verby een. Wat dit is, is nie verduidelik nie.
Tyd is die verandering van eenhede, of van massas eenhede, in hul verhouding tot mekaar. Hierdie eenvoudige definisie is oral van toepassing en onder elke toestand, maar daar moet aan gedink en toegepas word voordat 'n mens dit kan verstaan. Die doener moet tyd verstaan ​​terwyl hy wakker is in die liggaam. Tyd lyk in ander wêrelde en state anders. Vir die bewuste doener lyk dit asof die tyd nie dieselfde is as hy wakker is as in drome, of in diepe slaap, of as die liggaam sterf, of deur die na-doodsstatus gaan, of terwyl hy wag op die gebou en die geboorte van die nuwe liggaam wat dit op aarde sal beërwe. Elkeen van hierdie tydperke het 'n 'In die begin', 'n opeenvolging en 'n einde. Dit lyk asof die tyd in die kinderjare kruip, in die jeug hardloop en in toenemende spoed jaag tot die dood van die liggaam.
Tyd is die web van verandering, geweef van die ewige tot die veranderende menslike liggaam. Die weefstoel waarop die web geweef is, is die asemvorm. Die liggaam-gees is die vervaardiger en bediener van die weefgetouw, die draaier van die web en die wever van die sluiers wat 'verlede' of 'hede' of 'toekoms' genoem word. Denke maak die weefgetouw van die tyd, denke draai die web van die tyd, die denke weef die sluiers van die tyd; en die liggaam-gees doen die denke.
BEWUSSYN is nog 'n raaisel, die grootste en diepste van alle raaisels. Die woord Bewussyn is uniek; dit is 'n geskrewe Engelse woord; die ekwivalent daarvan kom nie in ander tale voor nie. Die belangrikste waarde en betekenis daarvan word egter nie waardeer nie. Dit sal gesien word in die gebruik wat die woord gemaak het om te dien. Om enkele algemene voorbeelde van misbruik daarvan te gee: dit word gehoor in uitdrukkings soos "my bewussyn" en "iemand se bewussyn"; en soos dierebewussyn, menslike bewussyn, fisiese, psigiese, kosmiese en ander soorte bewussyn. En dit word beskryf as normale bewussyn, en groter en dieper, en hoër en laer, innerlik en uiterlik, bewussyn; en volle en gedeeltelike bewussyn. Melding word ook gehoor van die begin van die bewussyn en van 'n bewussynsverandering. Mens hoor mense sê dat hulle 'n groei, of 'n uitbreiding of uitbreiding van die bewussyn ervaar of veroorsaak het. 'N Baie algemene misbruik van die woord is in frases soos: om bewussyn te verloor, om bewussyn te hou; om te herwin, te gebruik, om bewussyn te ontwikkel. En daar word verder van verskillende toestande en vlakke en grade en bewussynstoestande gehoor. Bewustheid is te groot om sodoende gekwalifiseer, beperk of voorgeskryf te word. Met inagneming van hierdie feit maak hierdie boek gebruik van die frase: om bewus te wees van, of as, of in. Om te verklaar: alles wat bewus is, is bewus van sekere dinge, of as wat dit is, of is bewus van 'n sekere mate van bewus wees.
Bewussyn is die uiteindelike, die finale werklikheid. Bewussyn is dit deur die teenwoordigheid waarvan alle dinge bewus is. Geheim van alle verborgenhede, dit is verstandelik. Sonder dit kan niks bewus wees nie; niemand kan dink nie; geen wese, geen entiteit, geen krag, geen eenheid nie, kan enige funksie verrig. Tog het Bewussyn self geen funksie nie: dit handel nie op enige manier nie; dit is oral 'n teenwoordigheid. En dit is as gevolg van sy teenwoordigheid dat alle dinge bewus is in watter mate hulle bewus is. Bewussyn is nie 'n oorsaak nie. Dit kan nie geskuif of gebruik word of op enige manier geraak word deur enigiets nie. Bewussyn is nie die resultaat van enigiets nie, en dit hang ook nie van enigiets af nie. Dit verhoog nie of verminder nie, uitbrei, uitbrei, kontrakteer of verander nie; of wissel op enige manier. Alhoewel daar ontelbare grade in bewussyn is, is daar geen grade van bewussyn nie: geen vliegtuie, geen state nie; geen grade, afdelings of variasies van enige aard nie; dit is eenders oral, en in alle opsigte, van 'n oeroue aardse eenheid tot die opperste intelligensie. Bewussyn het geen eienskappe, geen eienskappe, geen eienskappe nie; dit besit nie; dit kan nie besit word nie. Bewussyn het nooit begin nie; dit kan nie ophou om te wees nie. Bewussyn IS.
Gedurende u hele lewe op aarde het u onbepaald iemand gesoek, verwag of gesoek na iets wat ontbreek. U voel vaagweg dat u tevrede, tevrede sou wees as u dit kon vind waarna u smag. Verdowwe herinneringe van die eeue neem toe; dit is die huidige gevoelens van u vergete verlede; hulle dwing 'n herhalende wêreldmoegheid van die ewig-malende loopband van ervarings en van die leegheid en nutteloosheid van menslike inspanning. U het moontlik probeer om die gevoel te bevredig met familie, huwelik, kinders en vriende; of, in besigheid, rykdom, avontuur, ontdekking, glorie, gesag en mag - of deur enige ander onontdekte geheim van u hart. Maar niks van die sintuie kan daardie verlange regtig bevredig nie. Die rede is dat u verlore is - 'n verlore maar onafskeidbare deel is van 'n bewustelike onsterflike Drie-enige Self. Eeue gelede het jy, as gevoel-en-begeerte, die doener-deel, die denker en kenner van jou Drie-eenheid verlaat. U was dus verlore vir uself omdat u, sonder enige begrip van u Drie-enige Self, nie uself, u verlange en verlorenheid kan verstaan ​​nie. Daarom het jy soms eensaam gevoel. U het die baie dele wat u dikwels in hierdie wêreld gespeel het, vergeet as persoonlikhede; en u het ook vergeet van die ware skoonheid en krag waarvan u bewus was terwyl u saam met u denker en kennis in die ryk van die permanensie was. Maar u, as doener, verlang na 'n gebalanseerde vereniging van u gevoel en begeerte in 'n perfekte liggaam, sodat u weer saam met u denker en wete, soos die Drie-eenheid, in die Ryk van Permanensie sal wees. In antieke geskrifte was daar verwysings na die vertrek, in frases soos 'die erfsonde', 'die val van die mens', soos vanuit 'n staat en ryk waarin 'n mens tevrede is. Die toestand en ryk waarvandaan u vertrek het, kan nie ophou nie; dit kan deur die lewendes herwin word, maar nie na die dood deur die dooies nie.
Jy hoef nie alleen te voel nie. Jou denker en knopper is by jou. Op die see of in die bos, op berg of vlakte, in sonlig of skaduwee, in skare of in eensaamheid; Waar jy ook al is, is jou regtig denkende en weetende Self met jou. Jou ware Self sal jou beskerm, in soverre jy jouself toelaat om beskerm te word. Jou denker en knaker is altyd gereed vir jou terugkeer, maar dit kan jou lank neem om die pad te vind en te volg en uiteindelik weer bewus tuis met hulle as die Drie-eenheid te word.
Intussen sal jy nie wees nie, jy kan nie tevrede wees met enigiets minder as selfkennis nie. U, as gevoel en begeerte, is die verantwoordelike lid van u Drie-enige Self; en van wat jy vir jou as jou lot gemaak het, moet jy die twee groot lesse leer wat alle ervarings van die lewe moet leer. Hierdie lesse is:
Wat om te doen;
Wat om nie te doen nie.
U kan hierdie lesse uitstel vir soveel lewens as wat u wil, of dit leer sodra u wil - dit is vir u om te besluit; maar met verloop van tyd sal u dit leer.
Dink en Destiny ➔
Die skrywer ➔
Die Woordstigting, Inc | Uitgewers van denke en lot
Kies jou taalAfrikaansAfsoomaaliAzərbaycan diliBahasa IndonesiaBahasa MelayuBasa JawaBasa SundaBosanskiCatalàCebuanoČeština‎ChichewaCorsuCymraegDanskDeutschEestiEnglishEspañolEsperantoEuskaraFilipinoFrançaisGaeligeGàidhligGalegoHarshen HausaHmongHrvatskiIgboisiXhosaÍslenskaItalianoKiswahiliKreyol ayisyenLatviešu valodaLietuvių kalbaMagyarMalagasyMalteseNederlandsNorsk bokmålŌlelo HawaiʻiO'zbekchaPolskiPortuguêsRomânăSesothoShonaShqipSlovenčinaSlovenščinaSuomiSvenskaTe Reo MāoriTiếng ViệtTürkçeYorùbáZuluΕλληνικάБеларуская моваБългарскиҚазақ тіліКыргызчаМакедонски јазикМонголРусскийСрпски језикТоҷикӣУкраїнськаՀայերենქართულიአማርኛיידישעִבְרִיתاردوالعربيةسنڌيفارسیكوردی‎پښتوनेपालीमराठीहिन्दीবাংলাਪੰਜਾਬੀગુજરાતીதமிழ்తెలుగుಕನ್ನಡമലയാളംසිංහලไทยພາສາລາວဗမာစာ한국어ភាសាខ្មែរ日本語简体中文繁體中文