Maar om uiteindelik die eerste keer die huis te verlaat ná daardie Sondag was nogal ietwat van ’n uitdaging. Ek moes daardie Maandag ’n joernalis wat graag ’n opvolgstorie wou skryf in die Brooklyn-winkelsentrum ontmoet. Daardie stappie deur die sentrum na die restaurant was baie ongemaklik. Al was dit dalk nie so nie, het dit gevoel asof almal na my staar.
Irma van Standerton het byvoorbeeld geskryf: “Bravo, Rian! Veels geluk met jou erkenning! Die dominees sus en die dominees so, maar op die ou end is dit ’n saak tussen jou en jou God. Jy voel bevry, die waarheid is uit.”
Sedert hierdie brief in 2005 is ek tot vandag toe nog net twee keer veroordeel oor my gaywees waar ek dit kon hoor. Die eerste keer was omtrent ’n jaar ná die brief toe ek op ’n rampartytjie in Brits in ’n kroeg iemand hoor sê het: “Moffie.” Toe ek omdraai, was die persoon skoonveld.
Die tweede keer was in ’n kroeg in Pretoria toe ’n jongerige outjie blitsvinnig vir my kom vertel het dat hy nie die gay-leefstyl goedkeur nie en dat dit onnatuurlik en teen die wil van God is. Ek het aan hom gesê dat ek sy opinie respekteer (ek was beslis nie daardie aand lus vir debatvoering nie) en hy het geloop.
Ek is seker dat ek honderde kere agter my rug veroordeel is. Maar daarvoor gee ek natuurlik nie ’n duit om nie.