Kampioen-AM-314 - Geskiedenis Podcasts - 2022
kpl. 106; a. 1 3 "; cl. Auk)
Die derde kampioen (AM-134) is op 12 Desember 1942 deur General Engineering en Dry Dock Co. Alameda, Kalifornië, gelanseer en het op 8 September 1943 kommandant luitenant J. H. Howard, Jr., USNR, in opdrag geneem.
Nadat San Diego op 7 Desember 1943 skoongemaak is, het Champion op 13 Desember by Pearl Harbor aangekom. Tussen 8 Januarie en 4 Maart 1944 het sy die taak gekry om belangrike skeepvaart tussen Pearl Harbor en San Francisco te bewaak. Meer direkte steun aan frontlinie -bedrywighede het gekom van 18 Maart tot 10 April, toe sy twee byvoerkonvooie na Tarawa begelei het, waarna sy van 19 April tot 7 Mei 'n konvooi na Kwajalein vertoon het ter ondersteuning van die Marshalls -operasie. Na 'n kort opknapping, vaar sy einde Junie na Saipan vir mynevee en plaaslike begeleiding, en keer dan terug na Pearl Harbor vir 'n meer uitgebreide opknapping. Van 13 September tot 17 November het sy konvooie bewaak van Pearl Harbor na Eniwetok en Saipan, voordat sy vir die Iwo Jima -operasie oefen.
Kampioen het op 16 Februarie 1946 by Iwo Jima aangekom toe die voorlopige bombardement van die eiland van 3 dae begin het. Behalwe vir die tydperk 21 Februarie tot 4 Maart, toe sy die gelaaide aanrandingsvaart na Saipan begelei het, waarvandaan sy teruggekeer het, het Champion tot 7 Maart by Iwo Jima gebly. Nadat sy by Ulithi voorsien en aangevuur het, het sy na Kerama Retto en Okinawa gevaar. In hierdie gevaarlike waters het sy mynevee -operasies uitgevoer en van 24 Maart tot 19 Junie op skerms diens gedoen, afgesien van 'n konvooi -begeleiding na Saipan van 26 April tot 19 Mei. Op 16 April het 'n selfmoordvliegtuig naby aan boord van Champion neergestort en afval gespuit wat haar effens beskadig het en vier van haar mans gewond. Sy keer 20 Julie terug na Seattle vir 'n opknapping wat tot aan die einde van die oorlog geduur het.
Ter ondersteuning van die besettingsaktiwiteite in die Verre Ooste, vaar Champion vanaf San Pedro op 4 Desember 1946, aangeval in Pearl Harbor en Eniwetok, en arriveer op 1 Februarie 1948 in Sasebo, Japan. het sy na die weskus gery. Kampioen is ontmantel en in reserwe geplaas in San Diego 30 Januarie 1947. Sy is op 7 Februarie 1966 herklassifiseer deur MSF-314.
Champion het drie gevegsterre ontvang vir diens in die Tweede Wêreldoorlog.
7 Desember 1941 - 6 Januarie 1942
Die eerste sonsopkoms het die oostelike hemelruim getref en sy rooskleurige vingers laat kruip op die vliegdek van die groot driestert-vlieënde boot terwyl sy hoog bo die Suid-Stille Oseaan vaar. Ses dae uit haar tuishawe in San Francisco was die Boeing 314 deel van Pan American Airways se groeiende nuwe diens wat die verste uithoeke van die Stille Oseaan verbind het. Met die veteraan kaptein Robert Ford in bevel, was die Pacific Clipper, met 12 passasiers en 'n bemanning van tien, net 'n paar uur van die landing in die hawe in Auckland, Nieu -Seeland.
Die rustige kalmte van die vliegdek vroeg hierdie lenteoggend is skielik verpletter deur die gekraak van die radio. Radiooperateur John Poindexter het die headset aan sy ore vasgedruk toe hy die gekodeerde boodskap ontsyfer. Sy oë rek toe hy vinnig die karakters op die kussing voor hom skryf. Pearl Harbor is deur Japannese oorlogsvliegtuie aangeval en het groot verliese gely as wat die Verenigde State in oorlog was. Die verstomde bemanning kyk na mekaar toe die implikasies van die boodskap begin aanbreek. Hulle het besef dat hul pad terug na Kalifornië onherroeplik afgesny is, en dat daar geen terugkeer was nie. Ford beveel radiostilte en plaas uitkykpunte in die blister van die navigator. Twee uur later het die Pacific Clipper die waters van die hawe van Auckland glad geraak. Die odyssie het pas begin.
Die bemanning spook elke dag vir 'n week lank in die oorweldigde kommunikasiekamer by die Amerikaanse ambassade in Auckland en wag op 'n boodskap van die Pan Am -hoofkwartier in New York. Uiteindelik het hulle 'n boodskap gekry - hulle sou probeer om die lang pad terug te keer na die Verenigde State: regoor die wêreld weswaarts. Vir Ford en sy bemanning was dit 'n uitdagende taak. Op 'n reis van meer as 30 000 myl, oor oseane en lande wat niemand van hulle ooit gesien het nie, sou hulle hul eie beplanning en onderhoud moes doen, en alles wat hulle nodig gehad het in die gesig staar van 'n uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog watter politieke alliansies en lojaliteit in baie dele van die wêreld op sy beste onseker was.
Hulle eerste opdrag was om terug te keer na Noumea, soos hulle 'n week tevore gekom het. Hulle sou die personeel van die Pan American -stasie daar gaan haal en dit dan na Australië in veiligheid bring. Laat op die aand van 16 Desember het die swart vliegtuig uit die hawe van Auckland afgeklim en deur die nag noordwes na Noumea gegaan. Hulle handhaaf radiostilte en beland in die hawe net toe die son opkom. Ford het aan wal gegaan en die Pan Am -stasiebestuurder gaan soek. 'Maak al u mense bymekaar,' het hy gesê. "Ek wil hulle almal binne 'n uur by die beskuldigdebank hê. Hulle kan elk 'n klein sakkie hê."
Die bemanning het begin werk met die brandstof van die vliegtuig, en presies twee uur later, met die volle brandstof en 'n vat motorolie, het die Clipper opgestyg en haar neus suidwaarts na Australië gerig.
Dit was laatmiddag toe die donkergroen vlek aan die kus van Queensland in die voorruit verskyn, en Ford begin saggies afdraai om in die hawe by Gladstone te land. Nadat hulle hul verward passasiers afgelaai het, het die bemanning hul primêre verantwoordelikheid, die Pacific Clipper, gaan toesien. Kaptein Ford vertel: "Ek het gewonder hoe ons gaan betaal vir alles wat ons op hierdie reis nodig het. Ons het genoeg geld gehad vir 'n reis na Auckland en terug na San Francisco, maar dit was 'n ander storie. In Gladstone was 'n 'n jong man wat 'n bankier was, het na my toe gekom en uit die bloute gesê: 'Hoe word u vir geld reggemaak?' "Wel, ons is stukkend!" Hy het gesê: 'Ek sal waarskynlik hiervoor geskiet word', maar hy het op 'n Saterdagoggend na sy bank gegaan, die kluis oopgemaak en my vyfhonderd Amerikaanse dollars gegee. Aangesien Rod Brown, ons navigator, die enigste was een met 'n sluitkas en 'n sleutel. Ons het hom verantwoordelik gehou vir die geld. Die $ 500 het die res van die reis tot in New York gefinansier. "
Ford beplan om op te styg en reguit noordwes te ry, oor die Queensland -woestyn na Darwin, en dan oor die Timorsee na Nederlands -Indië (nou Indonesië) te vlieg, in die hoop dat Java en Sumatra in vriendelike hande bly. Die volgende dag, toe hulle die tropiese oggend binnedring, het die kus oerwoud geleidelik plek gemaak vir groot dorre stukke grasveld en sandduine. Spinnifex- en tandvleisbome bedek die landskap tot by die horison. Gedurende die hele vlug na Darwin het die bemanning nie 'n rivier gesien wat groot genoeg was om die groot vlieënde boot neer te sit as iets verkeerd sou gaan nie. Elke noodgeval sou hulle dwing om die vliegtuig op die woestyn te beland, en hul vlug sou verby wees.
Hulle het laatmiddag die hawe by Darwin genader. Massiewe donderkoppe strek oor die horison, en aanhoudende weerligstrale verlig die kajuit. Darwin, die noordelikste stad van Australië, was die naaste aan die konflik wat soos 'n kwasvuur na die suide versprei het. Dit was 'n rowwe grensdorp in die mees afgeleë en primitiewe van die Australiese gebiede, en dit was soos iets uit 'n wilde -weste -film. Nadat hulle geland het, het die Pacific Clipper -bemanning 'n plek gekry om te stort, en dit was 'n kleedkamer wat 'n Australiese weermag was.
Ford en sy bemanning het die vliegtuig aangevuur. Dit was 'n lang, vermoeiende werk. Die brandstof is in vyf liter -blikkiesblikke geberg. Elkeen moes oor die vleuel gesleep word en dit was laas middernag in die tenks leeggemaak. Hulle het 'n paar uur se slaap gesorg voor die vertrek, maar Ford was angstig om aan die gang te kom. Die nuus oor die vordering van die Japannese magte was hoogstens sketsmatig. Hulle was redelik seker dat die meeste van Oos -Indië nog steeds in vriendelike hande was, maar hulle kon dit nie regkry nie.
Die volgende oggend vroeg vertrek hulle na Surabaya, veertienhonderd kilometer wes oor die Timorsee. Die son het opgekom toe hulle oor die plat turkoois see verdrink, en gou het hulle die oostelike eilande van die groot argipel van Oos -Java verhoog. Onbeskofte hutte met grasdakke het op die strande gestrek waar die eilande met die welige groen oerwoud van die trope bedek was.
Surabaya lê aan die geslote punt van 'n groot baai in die Bali -see. Dit is die tweede grootste stad op die eiland Java en word bewaak deur 'n Britse garnisoen en 'n eskader van Bristol Beaufort -vegters. Toe die Pacific Clipper die stad nader, het 'n enkele vegter opgestaan ​​om 'n paar oomblikke later te ontmoet. Die herkenningseine wat Ford in Australië ontvang het, was onjuis, en die groot Boeing was 'n gesig wat die Britse vlieëniers onbekend was. Die bemanning het gespanne toe die vegters nader kom. As gevolg van 'n eienaardigheid in die radiostelsels, kon hulle die Britse vlieëniers hoor, maar die vlieëniers kon nie die Clipper hoor nie. Daar was baie besprekings onder mekaar oor die vraag of die vlieënde boot neergeskiet of toegelaat moet word. Uiteindelik het die bemanning gehoor hoe die Britse bestuurder toestemming gee om te land, en voeg dan by: "As hulle iets verdag doen, skiet hulle uit die lug!" Met groot verligting begin Ford met 'n baie versigtige benadering.
Toe hulle die hawe nader, kon Ford sien dat dit vol oorlogskepe was, en hy het die Clipper in die gladde water neergesit net buite die ingang van die hawe. 'Ons het omgedraai om terug te keer,' het Ford gesê. "Daar was 'n lansering om ons te ontmoet, maar in plaas daarvan om ons 'n sleep of 'n tou te gee, het hulle ongeveer 'n kilometer weggebly en ons aanhou waai. Toe ons verder in die hawe kom, kom hulle nader. Dit draai uit dat ons in die middel van 'n mynveld geland het, en dat hulle nie naby ons sou kom voordat hulle sien dat ons daardeur is nie! "
Toe hulle aan boord gaan, kry die bemanning van die Pacific Clipper 'n onaangename verrassing dat hulle meegedeel is dat hulle nie met 'n 100 -oktaan -luggas kan brandstof maak nie. Wat min daar was, was ernstig gerantsoeneer en was vir die weermag gereserveer. Daar was egter baie gas in die motor, en Ford was welkom vir alles wat hy nodig gehad het. Hy het geen keuse gehad nie. Die volgende deel van hul reis sou baie ure oor die Indiese Oseaan wees, en daar was geen hoop om elders te hervul nie. Die vlugingenieurs, Swede Roth en Jocko Parish, het 'n plan geformuleer wat hulle hoop sou werk. Hulle het al hul oorblywende lugvaartbrandstof na die twee romptenks oorgeplaas en die oorblywende tenks tot die uiterste gevul met die gas van die laer oktaan.
'Ons het van Surabaya af op die 100 oktaan gestyg, 'n paar duisend voet geklim en die krag teruggetrek om die enjins af te koel,' het Ford gesê. "Toe skakel ons oor na die motorgas en hou ons asem op. Die enjins spring amper uit hul rakke, maar hulle hardloop. Ons het gedink dit is óf dit, óf die vliegtuig verlaat."
Hulle vlieg noordwes oor die Sundastraat, parallel met die kus van Sumatra. Hulle jaag na die ondergaande son en begin oor die groot oseaan. Hulle het geen lugvaartkaarte of kaarte vir hierdie deel van die wêreld gehad nie. Die enigste navigasie -inligting wat die bemanning beskikbaar het, was die breedtegraad en lengte van hul bestemming in Trincomalee, op die eiland Ceylon (nou Sri Lanka). Deur hierdie data te gebruik en uit die geheue te put, het Rod Brown sy eie Mercator -kaarte van Suid -Asië gemaak. Ford was nie net bekommerd oor die vind van die hawe nie, hy was baie bekommerd oor die vermiste Ceylon. Hy het hom voorgestel dat die Clipper oor Indië sou dreun, verlore en sonder brandstof, sonder om 'n watermassa te vind waarop hy kon beland.
Toe hulle die eiland nader, sien hulle 'n wolkbank voor. Ford het gesê: 'Daar was 'n bietjie swakheid, so ons daal af. Ons wou die maksimum beskikbare sigbaarheid moontlik maak om op die vroegste moment op te vang - ons wou die eiland nie mis nie. Ewe skielik was dit reg, reg voor ons, 'n duikboot! Ons kon sien hoe die bemanning na die dekgeweer hardloop. Laat ek jou vertel dat ons redelik besig was om weer in die skande te kom! "
Ford druk die gasklep van die Clipper vorentoe om krag te kry, en die enjins kla bitter. Hulle spoed van 150 km / h het hulle gou buite bereik van die sub -gewere gehad, en die bemanning sug van verligting. Dit sou moeilik wees om vas te stel wie die Japannese duikbootbevelvoerder of die bemanning van die Clipper meer verbaas was ná die lang vlug.
Dit was nog 'n uur totdat hulle die eiland bereik het, en die Boeing het uiteindelik water in die hawe by Trincomalee aangeraak. Die Britse magte wat daar gestasioneer was, was angstig om te hoor wat Ford en sy bemanning uit die oorlogsgebied na die ooste moes rapporteer, en die bemanning is na 'n militêre vergadering ontbied. Die voorsitter was 'n pompagtige Royal Navy Commodore wat Ford sonder twyfel ingelig het dat hy twyfel of Ford 'n duikboot sou ken as hy hom sou oorval. Ford voel hoe die stukkies agterop sy nek styg. Hy besef dat hy dit nie kan bekostig om 'n vyand van die Britse weermag te maak nie, die lot van die Pacific Clipper lê te swaar in hul hande. Hy sluk swaar en sê niks.
Dit was Oukersaand toe hulle die vertrek vanaf Ceylon begin en die skip weer na die noordweste draai. Die swaar gelaaide Boeing sukkel om hoogte en werk deur die loodvrye lug. Skielik was daar 'n skrikwekkende knal toe die enjin nommer drie los. Dit sidder in sy berg, en toe hulle deur die voorruit loer, kan die bemanning strome swart olie oor die vleuel sien stroom. Ford het die enjin vinnig afgeskakel en die Clipper in 'n draai van 180 grade gery, terug na Trincomalee. Minder as 'n uur na die vertrek was die Pacific Clipper terug in die waters van die Trincomalee -hawe. Die herstel van die enjin het die res van Oukersaand en die hele Kersdag geneem. Een van die agtien silinders van die enjin het misluk en homself van die houer losgemaak, en hoewel die herstelwerk nie besonder ingewikkeld was nie, was dit vervelig en tydrowend. Uiteindelik vroeg in die oggend van 26 Desember vertrek hulle vir die tweede keer uit Ceylon. Die hele dag dreun hulle oor die welige tapyt van die Indiese subkontinent, en sny dan oor die noordoostelike hoek van die Arabiese See tot by hul landing in Karachi, teen die middag.
Die volgende dag, gebad en verkwik, vertrek hulle en vlieg weswaarts oor die Golf van Oman na Arabië. Na net meer as agt roetine vliegure, beland hulle in Bahrein, waar daar 'n Britse garnisoen was.
'N Ander frustrasie verskyn die volgende oggend toe hulle die volgende deel van hul reis beplan. Hulle het beplan om reguit wes oor die Arabiese skiereiland en die Rooi See na Afrika te vlieg, 'n vlug wat nie veel langer sou gewees het as die been wat hulle pas van Karachi af voltooi het nie.
"Toe ons ons voorberei om Bahrein te verlaat, is die Britse owerhede ons gewaarsku om nie oor Arabië te vlieg nie," het Ford gesê. "Die Saoedi's het blykbaar reeds 'n paar Britse vlieërs gevang wat daarheen gedwing is. Die inboorlinge het 'n gat gegrawe, dit tot in hul nek begrawe en dit net gelos."
Hulle het die grys oggend ingevaar en deur 'n stewige bewolkte geklim. Hulle breek uit die wolke in die skitterende sonskyn, en die tapyt wolke daaronder strek weswaarts tot by die horison. 'Ons het ongeveer twintig minute noord gevlieg', het Ford gesê, 'daarna het ons wes gedraai en reguit oor Saoedi -Arabië gegaan. Ons het 'n paar uur gevlieg voordat daar 'n onderbreking in die wolke onder ons was. die moskee in Mekka!
Die Pacific Clipper het vroegmiddag die Rooi See en die kus van Afrika oorgesteek met die Sahara -son wat in die kajuitvensters stroom. Die grond daaronder was 'n groenerige geelbruin kleur, met niks anders as golwende sandduine en skerp rotsagtige uitsparings nie. Die enigste teken van menslike bewoning was dat hulle af en toe oor klein trosse mans vlieg wat vee oppas en hul oë teen die son beskerm en staar na die vreemde voël wat so 'n geluid maak. Die gebede van die bemanning vir die voortgesette goeie gesondheid van die vier Wright Cyclones het al hoe vuriger geword. Sou hulle 'n noodlanding hier moes maak, sou hulle inderdaad in 'n benarde toestand verkeer.
Laat die middag het hulle die Nylrivier opgerig, en Ford het die skip omgedraai om dit te volg tot die samevloeiing van die Wit en Blou Nyl, net onder Khartoem. Hulle het in die rivier beland, en nadat hulle vasgemeer was, het die bemanning aan wal gegaan om die begroete gasvryheid van die Royal Air Force te verwelkom. Ford se plan was om suidwes na Leopoldville in die Belgiese Kongo voort te gaan en hul Suid -Atlantiese kruising daar te begin. Hy het geen begeerte gehad om dwarsoor die Sahara 'n geforseerde landing in die uitgestrekte, spoorlose woesteny aan te gaan nie, die vliegtuig nie net vir altyd onbeweeglik sou maak nie, maar die bemanning sou beslis omkom in die hardheid van die woestyn.
Die volgende oggend vroeg vertrek hulle van die Nyl na Leopoldville. Dit sou 'n besonder lang landvlug wees, en hulle wou baie daglig laat vir die aankoms. Hulle sou op die Kongorivier by Leopoldville beland en van daar af oor die Suid -Atlantiese Oseaan na Suid -Amerika toeslaan.
Bob Ford en die Pacific Clipper, uit 'n verhaal van 8 bladsye in Augustus 1942 Ware strokiesprente
Die eindelose bruin van die Soedan het plek gemaak vir golwende groen heuwels, en dan rotsagtige kruine wat oor hul pad gestrek het. Hulle vlieg oor inheemse dorpe en groot byeenkomste van wild. Kuddes wilde diere, honderde duisende sterk, stamp paniekbevange toe die Clipper bo -oor brul. Die grasveld het gou in die oerwoud verander, en hulle het verskeie klein riviere oorgesteek wat hulle by hul kaarte probeer pas het. Skielik vorentoe sien hulle 'n groot rivier, veel groter en wyer as ander wat hulle oorgesteek het, en regs van hulle was 'n groot stad. Die rivier moes die magtige Kongo wees, en die stad was Bumba, op daardie stadium die grootste nedersetting aan die rivier. Uit hul kaarte het hulle gesien dat hulle die rivier stroomaf na Leopoldville kan draai en volg. Hulle het vyfhonderd myl om te vlieg
Laatmiddag het hulle die Kongolese hoofstad Leopoldville grootgemaak. Ford sit die Boeing saggies op die rivier neer en besef dadelik die sterkte van die stroom. Hy dryf die skip in die vasmeer, en die bemanning stap uiteindelik aan wal. Dit was soos om in 'n sauna te stap. Die hitte was die mees onderdrukkende wat hulle nog teëgekom het, dit het soos 'n mantel op hulle neergedaal en die energie wat hulle oorgehad het, geslaan.
'N Aangename verrassing wag egter op hulle toe twee bekende gesigte hulle by die beskuldigdebank begroet. 'N Pan -Amerikaanse lughawebestuurder en 'n radiobeampte is gestuur om hulle te ontmoet, en Ford kry 'n koue bier. 'Dit was een van die hoogtepunte van die hele reis,' het hy gesê.
Na 'n nag aan wal is hulle die volgende oggend na die vliegtuig, voorbereid op die lang been wat hulle na die westelike halfrond sou terugneem. Die vreeslike hitte en humiditeit het nie 'n bietjie bedaar toe die luike uiteindelik beveilig is nie en hulle die Clipper in die rivierkanaal geslinger het vir die opstyg. Die vliegtuig is met brandstof op die kanonne gelaai, plus die trommel olie wat by Noumea aan boord gekom het. Dit was, om dit saggies te stel, net 'n bietjie oorlaai. Hulle loop stroomaf die wind in, met die stroom van ses knope. Net buite die grense van die stad het die rivier verander van 'n rustige stroom af in 'n katarak van stormloopstrome. Klippe -pilare het die water in 'n tuimelende maalstroom gebreek. Ford hou die enjins by opstygkrag, en die bemanning hou hul asem op terwyl die vliegtuig spoed op die glasagtige rivier versnel. Die hitte en humiditeit en hul geweldige bruto gewig was almal faktore wat hulle teëwerk terwyl hulle gesukkel het om die masjien voor die katarak uit die water te kry. Ford het die romp met die hysbakke geruk en probeer om die Boeing op die trap te kry. Net voordat hulle die stroomversnellings sou binnegaan en sekere verwoesting ondervind, het die romp losgesteek. Die Pacific Clipper vlieg, maar skaars. Hulle probleme was egter nog lank nie verby nie. Net anderkant die katarak kom hulle die steil klowe binne, asof dit in 'n canyon vlieg. Met haar geboë vlerke steier die Clipper en klou vir elke sentimeter hoogte. Die enjins was byna vyf minute lank aan die krag en die temperatuur het vinnig bo die rooi lyn gestyg, hoeveel meer mishandeling kon hulle neem? Met pynlike traagheid begin die groot Boeing klim, voet vir gevaarlike voet. Uiteindelik was hulle weg van die mure van die kloof, en Ford het gevoel dat hy die gaskragte kon terugtrek om krag te kry. Hy draai die vliegtuig na die weste en die Atlantiese Oseaan. Die bemanning luister stil na die maat van die enjins. Hulle brul sonder om te mis, en toe die vliegtuig uiteindelik op hul kruishoogte gaan sit, besluit Ford dat hulle veilig na Brasilië kan reis, meer as drie duisend myl na die weste.
Die bemanning voel opgewek met nuwe energie, en ondanks hul moegheid was hulle opgewonde optimisties. Teen alle kanse het hulle die suide van Asië oorgesteek en die Afrikaan ontwrig
kontinent. Hulle vliegtuig presteer beter as wat hulle die reg gehad het om te verwag, en na hul volgende lang oseaanbeen sou hulle terug wees in die halfrond waarvandaan hulle hul reis amper 'n maand tevore begin het. Die binnekant van die vliegtuig wat al soveel dae tuis was, het taamlik dun geword. Hulle was moeg vir die eindelose ure wat hulle na die westelike rigting gedronge het, moeg vir die vrees vir die onbekende en gefrustreerd oor die gebrek aan werklike betekenisvolle nuus oor wat gebeur in 'n wêreld wat deur oorlog voorgehou word. Hulle wou net huis toe kom.
Nadat hulle meer as twintig uur in die lug was, het hulle net voor die middag in die hawe by Natal geland. Terwyl hulle wag vir die voltooiing van die nodige immigrasieformaliteite, het die Brasiliaanse owerhede daarop aangedring dat die bemanning moet vertrek terwyl die binnekant van die vliegtuig gespuit word vir geelkoors. Twee mans in rubberpakke en maskers het aan boord gegaan en die vliegtuig berook.
Laat dieselfde middag vertrek hulle na Trinidad, agter die Brasiliaanse kus aan terwyl dit na die noordweste buig. Eers nadat hulle vertrek het, het die bemanning 'n onaangename ontdekking gemaak. Die meeste van hul persoonlike papiere en geld ontbreek, asook 'n militêre kaart wat deur die Amerikaanse militêre attaché in Leopoldville aan Navigator Rod Brown toevertrou is, wat duidelik deur die Brasiliaanse "fumigators" gesteel is.
Die son sak toe hulle die mond van die Amasone oorsteek, amper honderd myl breed waar dit by die see aansluit. Oor die Guineas in die donker het hulle gedreun, en uiteindelik om 03:00 die volgende oggend het hulle by Trinidad geland. Daar was 'n Pan Am -stasie in Port of Spain, en hulle het hulself en hul vermoeide lading gelukkig in vriendelike hande oorgegee.
Die laaste skof na New York was amper anti-klimaks. Net voor ses op die bittere oggend van 6 Januarie, het die beheerbeampte in die Marine Terminal by LaGuardia geskrik toe hy hoor hoe sy radio in die lewe knetter met die boodskap, "Pacific Clipper, inkomend uit Auckland, Nieu -Seeland, berig kaptein Ford. vyf minute."
In 'n laaste bietjie ironie, na meer as dertigduisend myl en tweehonderd uur se vlieg op hul epiese reis, moes die Pacific Clipper byna 'n uur lank omdraai, omdat geen landing in die hawe toegelaat is tot die amptelike sonsopkoms nie. Uiteindelik raak hulle net voor sewe aan, die spuit van hul landing vries toe dit die romp tref. Maak nie saak nie - die Pacific Clipper het huis toe gekom.
Die betekenis van die vlug word die beste geïllustreer deur die rekords wat Ford en sy bemanning opgestel het. Dit was die eerste wêreldwye vlug deur 'n kommersiële vliegtuig, sowel as die langste deurlopende vlug met 'n kommersiële vliegtuig, en was die eerste omseiling wat gevolg het op 'n roete naby die ewenaar (hulle het die ewenaar vier keer oorgesteek.) Hulle het alles aangeraak maar twee van die sewe vastelande ter wêreld het in 209 uur 31,500 myl gevlieg en 18 keer onder die vlae van 12 verskillende lande gestop. Hulle het ook die langste non-stopvlug in die geskiedenis van Pan American gemaak, 'n 3,583 myl lange oorsteek van die Suid-Atlantiese Oseaan van Afrika na Brasilië.
Die Pacific Clipper arriveer uiteindelik op 6 Januarie 1942 in LaGuardia
Namate die oorlog vorder, het dit duidelik geword dat nóg die weermag nóg die vloot genoeg toegerus of ervare was om die groot hoeveelheid lugvervoer wat oor die lang afstand benodig is, te onderneem. Pan American Airways was een van die min lugrederye in die land met die personeel en kundigheid om die militêre lugmagte aan te vul. Kaptein Bob Ford en die meeste van sy bemanning het die oorlog deurgebring om kontrakte vir die Amerikaanse weermag te kontroleer. Na die oorlog vlieg Ford verder na Pan American, wat sy roetes oor die Stille Oseaan en oor die hele wêreld aktief uitbrei. Hy verlaat die lugdiens in 1952 om ander lugvaartbelange na te streef.
Die bemanning van Pacific Clipper
Kaptein Robert FordEerste offisier John H. MackTweede beampte/navigator Roderick N. BrownDerde beampte James G. HenriksenVierde offisier John D. SteersEerste ingenieur Homans K. "Swede" RothTweede ingenieur John B. "Jocko" ParishEerste radiobeampte John Poindexter*Tweede radiobeampte Oscar HendricksonPurser Barney SawickiAsst Purser Verne C. Edwards* Poindexter sou oorspronklik die Pacific Clipper tot in Los Angeles vergesel het, en dan na San Francisco teruggekeer het, het hy selfs sy vrou gevra om die aand te eet. In Los Angeles het die gereeld geskeduleerde radiobeampte egter skielik siek geword, en Poindexter moes self die reis onderneem. Sy een hemp is gewas in elke hawe wat die Pacific Clipper besoek het.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik in die Augustus 1999 Issue of Air and Space Magazine en word herdruk met toestemming van die skrywer. Die illustrasies is bygevoeg.
Die lang pad huis toe, 'n boek deur Ed Dover, hersiene uitgawe 2010
Die Pacific Clipper Saga aankomsknip
'N Kort video gemaak met 'n paar nuwe en' retro' -komponente (insluitend 'True Aviation Comics # 1' en 'n bietjie uit 'n ou radioprogram van Orson Welles), wat die epiese reis van kapt Robert Ford en sy bemanning op die Stille Oseaan vereer Knipper. Hulle het daarin geslaag om hul Pan Am Boeing B-314 vlieënde boot terug te kry na die VSA uit die Stille Oseaan deur die 'lang pad huis toe' te vlieg. Dit was 'n merkwaardige prestasie!
(U kan alles daaroor lees in Ed Dover se wonderlike boek "The Long Way Home"-hier is 'n skakel na 'n hoofstuk: https://www.panam.org/new-books/722-the-long-way-home- hoofstuk
Oor die Boeing 314 Clipper Flying Boat
Die Boeing 314 Clipper is die tipiese vlieënde boot. Dit is wat die meeste mense dink om die era te onthou toe Foynes floreer as die spilpunt van lugvaartaktiwiteite tussen Noord -Amerika en Europa.
Een van die grootste vliegtuie van die tyd, 12 is vir Pan American World Airways gebou, waarvan drie in 1941 aan BOAC verkoop is voor aflewering. Sedert die begin van die opname -vlugte in 1937, het Pan Am's Clippers altesaam 2,097 Atlantiese kruisings voltooi.
Die Yankee Clipper
Pan Am se Boeing B314 NC18603, die Yankee Clipper, was die eerste B314 wat aan die Atlantiese afdeling toegeken is. Dit is op 3 Maart 1939 deur Eleanor Roosevelt gedoop. Sy eerste besoek aan Foynes was op 11 April 1939 onder bevel van kaptein Harold Gray.
B314 Diens en gemak
Die diensvlak op die Boeing 314 was van 'n baie hoë standaard. Daar was 'n eetkamer met 14 sitplekke met linnedoeke, kristalglase en volledige kelnersdiens. Ongeveer 300 pond kos sou vir 'n transatlantiese vlug gelaai word, met al die kos wat deur twee rentmeesters voorberei is.
Die hoë gemak was belangrik, aangesien sommige van die vlugte van Foynes na Botwood na die weste so lank as 17 uur geduur het. Passasiers vind hul skoene oornag skoongemaak en gepoleer, en elke passasier het 'n bed om in te slaap tydens die vlug.
Die ontwerp van die Boeing 314 Clipper 's -vliegdek was baanbrekend en het nuwe stappe gedoen om die ernstige probleem van bemanning op non -stop seevlugte die hoof te bied. Elke B314 -vlug het ten minste 11 bemanningslede gehad, maar meer gereeld het hulle ook bemanningsopleiding aan boord gehad.
'N Deursnit van die binnekant van die B314 toon die anker en ratkamer aan die boog van die vliegtuig, wat ook 'n vasmeerpaal gehad het. Vanuit hierdie kamer lei 'n gang na die brug, wat heeltemal in swart omring is om glans uit te skakel. Hier het twee vlieëniers die kontroles hanteer wat die vliegtuig bestuur het. Aan die agterkant van die brug was die navigasie- en radiokamer, die riglyn van die skip. Daaragter was die laairuim, wat gewoonlik pos bevat.
Onder die vliegdek was die kombuis en eetkamer, en sewe passasiersruimtes was oor die lengte van die vlieënde boot gespan. Die een in die stert van die skip was 'n luukse kompartement wat ongeveer ooreenstem met die bruidsuite van 'n skip.
Die bokant en onderkant van die B314
Aan die onderkant van die vliegtuig pomp pompe gedwonge petrol wat in borge gestoor is, tot by die vlerks en enjins. Die bokant van die vliegtuig het die hemelse waarnemingstoring, waaruit die posisie van die vlieënde boot teen die son, maan en sterre nagegaan is.
'N Besige dag vir Foynes
Saterdag, 18 Augustus 1945 was 'n rekorddag vir Pan American World Airways se bedrywighede in Foynes. Twee knippers - die Atlanties en die Dixie—Soggend uit New York aangekom en die aand teruggekeer. Daardie dag is 101 transatlantiese passasiers op die lughawe hanteer. Dit was die rekord vir 'n dag se operasie deur een lugredery. Op reis was onderdane uit Groot -Brittanje, Argentinië, Swede, Switserland, Frankryk, Tsjeggo -Slowakye, Nederland en die VSA.
Die lot van die Boeing 314's
Ongelukkig bestaan ​​daar vandag geen B314 Clippers nie. Hieronder is die katalogus wat die lot van die Yankee Clipper en alle ander B314 vlieënde bote wat deur Pan Am en BOAC (British Overseas Airways Corporation) bestuur word.
Iwo Jima bedrywighede
Kampioen het op 16 Februarie 1945 by Iwo Jima aangekom, toe die voorlopige drie dae lange bombardement van die eiland begin het. Behalwe vir die tydperk 21 Februarie tot 4 Maart, toe sy die gelaaide aanrandingsvaart na Saipan begelei het, waarvandaan sy teruggekeer het met hernuwings, Kampioen het tot 7 Maart by Iwo Jima gebly. Nadat sy by Ulithi voorsien en aangevuur het, het sy na Kerama Retto en Okinawa gevaar. In hierdie gevaarlike waters het sy mynevee -operasies uitgevoer en van 24 Maart tot 19 Junie op skerms diens gedoen, afgesien van 'n konvooi -begeleiding na Saipan van 25 April tot 19 Mei.
0100, spoed verander na 12 knope. Alle hande beman algemene kwartiere, vyandelike vliegtuie in die omgewing. Geen vliegtuig is afgeskiet op vyandelike vliegtuie nie.
0616 begin met vuur op vyandelike vliegtuie.
0617 het die vliegtuig neergestort en in USS ADAMS (DM-27) geduik en in die water gestort. Stuur ongeval na ADAMS.
0619, USS ARDENT (AM-340) beveel om by ADAMS te staan ​​om hulp te verleen.
[Note from Official US Navy History: United States Naval Advanced Air Base, Iwo Jima, Volcano Islands, is established. Koiso -kabinet in Japan bedank Admiraal Suzuki word premier.
During the 1930s, transoceanic travel was beyond the capability of all but a handful of aircraft. The solution was offered by giant dirigibles such as the Graf Zeppelin en Hindenburg and by ever larger "flying boats" -- multi-engine airplanes with boat-like hulls. The most elegant and successful of these was Boeing's Model 314, which first flew in 1938 and operated through World War II. The last of a dozen aircraft built was destroyed in 1951.
JOINT ARMY AND NAVY ACTION IN COAST DEFENSE. The following papers which enunciate, respectively, the principles Mine layers and sweepers. (e) Submarine divisions: Three to 15 submarines. III. Mariene korps. . Retrieve Full Source
Bismarck See (CVE-95) Sunk
Off Iwo Jima, kamikazes sink escort carrier Bismarck See (CVE-95), 24䓤'N, 141䓰'E, and damage carrier Saratoga (CV-3), 24䓸'N, 142䓁'E (Saratoga is also hit by a bomb) escort carrier Lungapunt (CVE-94), 24䓨'N, 141䓬'E tank landing ships LST-477, 24䓨'N, 141䓬'E, and LST-809, 24䓈'N, 142䓆'E and net cargo ship Keokuk (AKN-4), 24䓤'N, 141䓰'E. Small carrier Langley (CVL-27) is damaged by bomb. Japanese mortar fire damages tank landing ship LST-390, 24䓮'N,141䓓'E. Collisions account for damage to destroyer Williamson (DD-244) and oiler Suamico (AO-49), 24䓧'N, 142䓁'E destroyer Bradford (DD-545) and tank landing ship LST-812 attack cargo ship Yancey (AKA-93) and heavy cruiser Pensacola (CA-24), 24䓮'N, 141䓓'E. Heavy weather damages medium landing ship LSM-43.
Japannees Coast Defense Vessel No.72 en Coast Defense Vessel No.150 are damaged in collision off Wenchow, China.
Fire support ships, minesweeping units, and underwater demolition teams (UDT) arrive off Iwo Jima and encounter fire from shore batteries. UDT reconnaissance discloses that no underwater obstacles exist, and that the surf and beach conditions are suitable for landings. Infantry landing craft (gunboat) LCI(G)-474 is sunk by shore battery, while supporting UDT operations. Japanese guns also account for damage to battleship Tennessee (BB-43), 24䓬'N, 141䓓'E heavy cruiser Pensacola (CA-24) and destroyer Leutze (DD-481), 24䓮'N, 141䓓'E as well as to infantry landing craft (gunboats) LCI(G)-346, LCI(G)-348, LCI(G)-438, LCI(G)-441, LCI(G)-449, LCI(G)-450, LCI(G)-457, LCI(G)-466, LCI(G)-469, LCI(G)-471, en LCI(G)-473. On board the damaged LCI(G)-449, her commanding officer, Lieutenant Rufus G. Herring, although badly wounded, cons his crippled ship himself, maintaining her position in support of the unfolding UDT operations until she is able to move to safety. For his heroism, Herring is awarded the Medal of Honor.
British submarine HMS Statesman attacks Japanese convoy off Ujong Tamiang, 04䓚'N, 98䓐E, sinking motor sailships No.3 Matsujima Maru en 19 Nippon Maru en 17 Nanyo Maru en No. 14 Nippon Maru.
Mynveër Kampioen (AM-314) is damaged by horizontal bomber, 26䓀'N, 128䓀'E.
Coast Guard cutter Atalanta (WPC-102), en route to assist lighthouse tender Bramble (WAGL-389) (damaged by grounding the previous day) collides with and damages mail boat Neptunus near Steamer Point Light, Aleutians. District patrol craft YP-251 escorts the damaged Neptunus to Naval Section Base, Ketchikan, while Atalanta, undamaged, continues on her mission.