Geallieerde en neutrale skepe verlore: 1914-18 - Inligting - 2022
Geallieerde en neutrale skepe verlore: 1914-18
Verlore vir duikbote
Verlore vir myne
Verlore vir vliegtuie
Lys van hospitaalskepe wat in die Eerste Wêreldoorlog gesink is
Tydens die Eerste Wêreldoorlog is baie hospitaalskepe aangeval, opsetlik of deur 'n verkeerde identiteit. Hulle is gesink deur 'n torpedo, myne of oppervlakaanval. Dit was maklike sowel as tragiese teikens, want hulle het honderde gewonde soldate uit die voorste linies gedra.
Konvooi, vaartuie wat onder die beskerming van 'n gewapende begeleier vaar. Oorspronklik is konvooie van handelskepe gevorm as 'n beskerming teen seerowers. Sedert die 17de eeu het neutrale moondhede aanspraak gemaak op die "konvooireg" - dit wil sê immuniteit teen soeke na neutrale handelskepe wat onder die konvooi van 'n oorlogskip van die neutrale vaar. Engeland, die dominante seemag, het geweier om hierdie reg te erken. Onder die state wat die konvooi -reg erken het, was die Verenigde State, Oostenryk en Frankryk. Groot -Brittanje het eers tydens die Krimoorlog van sy posisie afgewyk om sy praktyk te harmoniseer met die van sy Franse bondgenoot.
In die Declaration of London, 1909, erken en formaliseer die hoofmagte, waaronder Groot -Brittanje, die reg op neutrale konvooi. Die Londense verklaring het egter nie in werking getree nie. Tydens die Eerste Wêreldoorlog is die konvooi -reg slegs by een of twee geleenthede ingeroep.
Konvooie sou tydens die Eerste Wêreldoorlog 'n heeltemal ander doel dien - die beskerming van Britse handelaars teen Duitse oppervlakkige aanvalle en duikbote. Die Duitse praktyk om groot gebiede op die oop see as oorlogsgebiede uit te roep en onbeperkte duikoorlog te voer teen strydlustige en neutrale handelsvaart, het die Britte geen alternatief gelaat vir die praktyk om handelskepe in groot, beskermde groepe of konvooie te konsolideer nie. Die voordeel van die gebruik van konvooie was dat weerlose handelsvaartuie nie meer alleen en onbeskermd oor die see hoef te gaan nie, maar in groepe wat groot genoeg is om die toewysing van skaars vernietigers en ander patrollievaartuie te regverdig om hulle oor die Atlantiese Oseaan te begelei, hoef te reis. Hierdie oorlogskepe, waarvan die gewere, torpedo's en dieptelade meer as 'n vuurhoutjie vir enige duikboot was, sou 'n beskermende skerm of 'n koord om die sentrale kern van handelskepe vorm. Om binne trefafstand van die handelskepe te kom, sou die Duitse duikbote self onder die dodelike gewere van die escort -skepe kom. Alhoewel die konvooi -stelsel nie in die Eerste Wêreldoorlog aangeneem is voordat verliese van Britse handelskepe in 1917 katastrofies geword het nie, was dit vinnig effektief.
Eerste Wêreldoorlog: Verstaan ​​die oorlog op see deur middel van kaarte
Soldate wat uit loopgrawe spring en in 'n apokaliptiese niemandsland beland, oorheers die verbeelding wanneer dit kom by die Eerste Wêreldoorlog, maar 'n ewe gevaarlike en strategies kritieke oorlog op see is gevoer tussen die Sentrale Magte en die Geallieerdes, met Duitsland en Groot. Brittanje as die belangrikste strydlustiges. Die primêre strategie was om die vloei van voorraad te ontwrig en sodoende die vermoë van die ander kant om te veg verminder.
In 1914 begin die Geallieerdes 'n blokkade, wat die drakoniese maatreël insluit om voedsel as smokkel van oorlog te verklaar, ingesluit het. Duitsland reageer met een van sy eie, met behulp van sy duikbootvloot, bekend as U-bote, om handelskepe te laat sink. Die kaart "Sperrgebiete um Europa und Afrika " ("Beperkte gebiede Europa en Afrika ") beeld gebiede uit waar Duitsland gedreig het om beide Geallieerde en neutrale handelskepe te laat sink.
"Sperrgebiete um Europa und Afrika. " Wagner & amp Debes, 1925. Afdeling Geografie en Kaart, Library of Congress.
Alhoewel Duitsland sy plan bekend gemaak het, was die strategie in stryd met die aanvaarde oorlogsreëls. Die gewoonte voordat 'n handelsskip aangeval is, was om 'n waarskuwingskoot af te skiet, om die skip te ondersoek vir oorlogsmisbruik, en as dit gevind word, ontruim die bemanning en passasiers, gee hulle 'n veilige toevlug of uiteindelik die skip te sink of vas te vang. Hierdie metode was onprakties vir klein duikbote, wat nie ekstra persone aan boord kon huisves nie. Maar meer nog, dit het die verrassingsaanvalpotensiaal van die duikboot opgeoffer. Nadat hulle hul opsies afgeweeg het, het die Duitsers voortgegaan met 'n skiet sonder waarskuwingsbeleid wat bekend staan ​​as 'onbeperkte duikbootoorlogvoering'.
Amerikaanse burgerlikes is kort daarna in die kruisvuur vasgevang. Op 7 Mei 1915 is die passasierskip RMS Lusitania deur 'n U-boot getorpedeer en van Ierland afgesink, en van die 1,959 mense aan boord is 1,198 dood, waaronder 128 Amerikaners. President Woodrow Wilson was woedend omdat hy geglo het dat Amerikaners die reg het op " Freedom of the Seas " en ondanks die oorlog veilig op enige burgerlike skip moes kon reis. Hy het geëis dat die Duitsers aan die oorlogsreëls voldoen. Amerikaanse koerante het die kwessie verduidelik met kaarte wat gebiede illustreer waar Duitse duikbote aktief was, sowel as mynvelde.
"Britse Eilande: Geskatte posisies van mynvelde. 19de Augustus 1918. " Hidrografiese Departement van die Admiraliteit, onder toesig van Admiraal J.F. Parry, C.B. Hydrograaf, 6 Augustus 1917. William Rea Furlong-kaartversameling, Geografie en Kaartafdeling, Library of Congress.
Die Duitsers was bang vir die politieke gevolge van hul strategie en het hierdie aanvalle beperk. Duitsland het egter voortgegaan om ongeveer 43 000 seemyne ​​te gebruik wat teen die einde van die oorlog meer as 500 handelsvaartuie geëis het. Die Britse vloot het 44 oorlogskepe en 225 hulpe aan myne verloor. Die Britte het in reaksie voortdurend na myne gevee wat hul vlootgeriewe, kommersiële hawens en hawens in Ierland gereeld bedreig het, wat dikwels 'n tussenstop was vir skepe wat uit Noord -Amerika vaar. In 'n vroeëre onthullende blogpos in die wêreld 's word hierdie seegrywe ondersoek.
Brittanje het gehoop om sy superieure vloot te gebruik om die Duitse eweknie te vernietig in betrokkenheid by die tipe Trafalgar, 'n verwysing na die vernietiging van admiraal Horatio Nelson in 1805. Die geleentheid het gekom tydens die Slag van Jutland (31 Mei-1 Junie 1916) ), waar die Britte 14 skepe en meer as 6 000 man verloor het, en die Duitsers 11 skepe en meer as 2 500 man verloor het. Alhoewel 'n Duitse taktiese oorwinning en 'n groot skok vir die Britse trots, die vloot van Kaiser 's nooit weer die Britse beheer oor die Noordsee ernstig uitgedaag het nie, het die blokkade van Duitsland voortgegaan.
Wanhoop om die dooiepunt in die landoorlog te verbreek en die tekort aan voorraad te onderbreek, hervat Duitsland onbeperkte duikbootoorlogvoering in 1917. Aanvalle is beplan op alle kommersiële vaartuie, insluitend aanvalle op Amerikaanse skepe, soos geïllustreer op die kaart "Amerikanisches Sperrgebeit. &# 8221 In reaksie hierop het die Verenigde State die diplomatieke betrekkinge met Duitsland verbreek, en die twee nasies was binne maande in oorlog.
Die U-boot-aanvalle was verwoestend. Die kaart "Die Schiffsversenkungen unserer U-Boote " ("Ships gesink deur ons U-bote ") beklemtoon die bloedbad. Teen die einde van die oorlog het Duitsland meer as 5 000 handelskepe laat sink en meer as 100 oorlogskepe het tienduisende lewens verloor. Dit is teen 'n hoë prys vir die Duitse vloot bereik, aangesien 217 van sy 351 duikbote versink is met 'n verlies van meer as 5 000 matrose. Die Duitse poging kon nietemin die Geallieerde seemag en hul industriële kapasiteit om verlore skepe en voorrade te vervang, nie oorkom nie.
"Die Schiffsversenkungen Unserer U-Boote. " Carl Flemming (Firm), 1918. Afdeling Geografie en Kaart, Library of Congress.
Detail van "Die Schiffsversenkungen Unserer U-Boote. " Carl Flemming (Firm), 1918. Afdeling Geografie en Kaart, Library of Congress.
Meer inligting oor die biblioteek se kaarte van die Eerste Wêreldoorlog kan in hierdie gids gevind word.
Eerste Wêreldoorlog Eeufees, 2017-2018: Met die mees omvattende versameling multi-formaat Eerste Wêreldoorlog in die land, is die Library of Congress 'n unieke bron vir primêre bronmateriaal, opvoedingsplanne, openbare programme en besoekerservarings ter plaatse oor die Groot Oorlog, insluitend uitstallings, simposia en boekgesprekke.
Hierdie blog word beheer deur die algemene reëls van respekvolle burgerlike diskoers. U is ten volle verantwoordelik vir alles wat u plaas. Die inhoud van alle opmerkings word in die publieke domein vrygestel, tensy duidelik anders vermeld. Die Library of Congress beheer nie die inhoud wat geplaas word nie. Tog kan die Library of Congress enige inhoud wat deur die gebruiker gegenereer word, monitor, en behou hom die reg voor om inhoud om enige rede te verwyder, sonder toestemming. Opregte skakels na webwerwe word as strooipos beskou en kan tot verwyderde kommentaar lei. Ons behou verder die reg voor om, na ons goeddunke, die voorreg van 'n gebruiker om inhoud op die biblioteek te plaas, te verwyder. Lees ons kommentaar- en plasingsbeleid.
Op 5 Maart 1941 het die Eerste Heer van die Admiraliteit A. V. Alexander die parlement gevra om 'nog baie skepe en 'n groot aantal manne' om 'die Slag van die Atlantiese Oseaan' te beveg, wat hy vergelyk het met die Slag van Frankryk, die vorige somer.  Die eerste vergadering van die "Battle of the Atlantic Committee" van die kabinet was op 19 Maart.  Churchill beweer dat hy die term "Battle of the Atlantic" kort voor Alexander se toespraak geskep het, , maar daar is verskeie voorbeelde van vroeër gebruik. 
Na die gebruik van onbeperkte duikbootoorlogvoering deur Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog, het lande probeer om duikbote te beperk of af te skaf. Die poging het misluk. In plaas daarvan het die Londense vlootverdrag vereis dat duikbote voldoen aan die "cruiser -reëls", wat vereis het dat hulle na vore kom, deursoek  en skippersoneel in "'n plek van veiligheid" plaas (waarvoor reddingsbote nie kwalifiseer nie, behalwe onder spesifieke omstandighede) [ 17] voordat hulle dit laat sink het, tensy die betrokke skip "volgehoue ​​weiering om te stop. Of aktiewe weerstand teen besoek of soektog" toon.  Hierdie regulasies verbied nie die koop van handelaars nie,  maar deur dit te doen, of om kontak met duikbote (of stropers) te laat meld, de facto vloothulpe en die beskerming van die cruiser -reëls verwyder.  Dit het beperkings op duikbote moontlik gemaak. 
In 1939 het die Kriegsmarine het nie die krag gehad om die gekombineerde Britse Royal Navy en French Navy (Marine Nationale) vir bevel oor die see. In plaas daarvan het die Duitse vlootstrategie daarop staatgemaak dat handel met kapitaalskepe, gewapende handelskruisers, duikbote en vliegtuie uitgevoer word. Baie Duitse oorlogskepe was reeds op see toe oorlog verklaar is, insluitend die meeste beskikbare U-bote en die "sakgevegskepe" (Panzerschiffe) Duitsland en Admiraal Graf Spee wat in Augustus in die Atlantiese Oseaan gesorteer het. Hierdie skepe val onmiddellik Britse en Franse skeepsvaart aan. U-30 sak die seevaart SS Athenia binne enkele ure na die oorlogsverklaring - in stryd met haar bevele om passasierskepe nie te laat sink nie. Die U-bootvloot, wat soveel van die Slag van die Atlantiese Oseaan sou oorheers, was aan die begin van die oorlog klein, baie van die 57 beskikbare U-bote was die klein en kortafstand tipe II's, hoofsaaklik bruikbaar vir mynbou en bedrywighede in Britse kuswaters. 'N Groot deel van die vroeë Duitse anti-skeepvaartaktiwiteit het behels die opstel van myne deur vernietigers, vliegtuie en U-bote uit Britse hawens.
Met die uitbreek van die oorlog het die Britte en Franse onmiddellik 'n blokkade van Duitsland begin, hoewel dit min onmiddellike uitwerking op die Duitse nywerheid gehad het. Die Royal Navy het vinnig 'n konvooi -stelsel vir die beskerming van handel ingestel wat geleidelik van die Britse Eilande uitgereik het, wat uiteindelik tot Panama, Bombay en Singapoer bereik het. Toe die konvooi -stelsel egter die eerste keer ingestel is, het die Britse koninklike admiraliteit die idee sterk gekant. Brittanje het geglo dat die konvooi 'n vermorsing van skepe sou wees wat hulle nie kon bekostig nie, aangesien dit moontlik nodig sou wees in die geveg.  Konvooie het die Royal Navy toegelaat om sy begeleide te konsentreer naby die plek waar die U-bote gewaarborg sou word, die konvooie. Elke konvooi bestaan ​​uit tussen 30 en 70 meestal ongewapende handelskepe.
Sommige Britse vlootbeamptes, veral die Eerste Heer van die Admiraliteit, Winston Churchill, het 'n meer 'offensiewe' strategie gesoek. Die Royal Navy het jaggroepe teen duikbote gevorm wat gebaseer is op vliegdekskepe om die seevaarte in die Western Approaches te patrolleer en na Duitse U-bote te jag. Hierdie strategie was diep gebrekkig omdat 'n U-boot, met sy klein silhoeët, altyd die oorlogskepe op die oppervlak sou raaksien en ondergedompel het lank voordat dit gesien sou word. Die draervliegtuie het min gehelp, alhoewel hulle duikbote op die oppervlak kon opspoor, maar in hierdie stadium van die oorlog het hulle nie genoegsame wapens gehad om hulle aan te val nie, en die duikboot wat deur 'n vliegtuig gevind is, was lankal verby teen die tyd dat daar oorlogskepe kom. Die jaggroep se strategie was binne enkele dae 'n ramp. Op 14 September 1939 was die mees moderne vervoerder van Brittanje, HMS Ark Royal, vermy om versink te word toe drie torpedo's van U-39 voortydig ontplof. U-39 deur die begeleiers van die vernietigers gedwing om na die oppervlakte te kom en om te gaan, wat die eerste U-boot-verlies van die oorlog geword het. Nog 'n vervoerder, HMS Moedig, is drie dae later gesink deur U-29.
Eskortvernietigers wat op soek was na U-bote was steeds 'n prominente, maar misleide, tegniek van die Britse anti-duikbootstrategie vir die eerste jaar van die oorlog. U-bote het byna altyd ontwykend geblyk, en die konvooie, wat nie bedek is nie, is nog groter gevaar.
Duitse sukses in sink Moedig is 'n maand later oortref toe Günther Prien in U-47 het die Britse basis by Scapa Flow binnegedring en die ou slagskip HMS laat sink Royal Oak op anker,  word onmiddellik 'n held in Duitsland.
In die Suid -Atlantiese Oseaan is die Britse magte uitgerek deur die vaart van Admiraal Graf Spee, wat nege handelskepe van 50 000 BRT in die Suid -Atlantiese Oseaan en die Indiese Oseaan gesink het gedurende die eerste drie maande van die oorlog. Die Britte en Franse het 'n reeks jaggroepe gevorm, waaronder drie gevegskruisers, drie vliegdekskepe en 15 kruisers om die aanvaller en haar suster te soek Duitsland, wat in die Noord -Atlantiese Oseaan bedrywig was. Hierdie jaggroepe het tot dusver geen sukses behaal nie Admiraal Graf Spee is deur die monding van die rivierplaat tussen Argentinië en Uruguay deur 'n minderwaardige Britse mag gevang. Nadat sy skade in die daaropvolgende aksie opgedoen het, het sy skuiling geneem in die neutrale hawe van Montevideo en op 17 Desember 1939 gestamp.
Na hierdie aanvanklike uitbarsting het die Atlantiese veldtog stil geword. Admiraal Karl Dönitz, bevelvoerder van die U-bootvloot, het 'n maksimum duikbootpoging vir die eerste maand van die oorlog beplan, met byna al die beskikbare U-bote wat in September op patrollie was. Die vlak van ontplooiing kon nie volgehou word nie, die bote wat nodig was om na die hawe terug te keer om brandstof in te vul, weer in te span, voorraad te herlaai en op te slaan. Die harde winter van 1939-1940, wat oor baie van die Baltiese hawens gevries het, het die Duitse offensief ernstig belemmer deur verskeie nuwe U-bote in die ys vas te vang. Hitler se planne om Noorweë en Denemarke in die lente van 1940 binne te val, het gelei tot die onttrekking van die vloot se oppervlakte-oorlogskepe en die meeste van die seevaart U-bote vir vlootoperasies in Operasie Weserübung.
Die gevolglike Noorweegse veldtog het ernstige gebreke in die magnetiese invloedpistool (afvuurmeganisme) van die U-bote se hoofwapen, die torpedo, aan die lig gebring. Alhoewel die smal fjorde U-bote min beweegruimte gebied het, het die konsentrasie van Britse oorlogskepe, troepeskepe en voorraadskepe die U-bote ontelbare geleenthede gebied om aan te val. Keer op keer het kapteins van die U-boot Britse teikens opgespoor en geskiet, net om te sien hoe die skepe ongedeerd vaar terwyl die torpedo's voortydig ontplof (as gevolg van die invloedpistool), of slaan en nie ontplof nie (as gevolg van 'n foutiewe kontakpistool), of onder die teiken gehardloop het sonder om te ontplof (as gevolg van die invloedskenmerk of dieptebeheer wat nie korrek werk nie). Nie 'n enkele Britse oorlogskip is in meer as 20 aanvalle deur 'n U-boot gesink nie. Namate die nuus deur die U-bootvloot versprei het, het dit die moreel begin ondermyn. Die direkteur wat verantwoordelik was vir die ontwikkeling van torpedo's, het steeds beweer dat dit die span se skuld was. Vroeg in 1941 is die probleme vasgestel as gevolg van verskille in die aarde se magnetiese velde op hoë breedtegrade en 'n stadige lekkasie van hoëdruklug uit die duikboot in die torpedo se dieptesreguleringstoerusting. Hierdie probleme is teen ongeveer Maart 1941 opgelos, wat die torpedo 'n formidabele wapen gemaak het.  Soortgelyke probleme het die Amerikaanse vloot se Mark 14 -torpedo geteister. Die VSA het berigte oor Duitse probleme geïgnoreer. 
Vroeg in die oorlog het Dönitz 'n memorandum voorgelê aan admiraal Erich Raeder, die opperbevelhebber van die Duitse vloot, waarin hy beraam het dat effektiewe duikbootoorlogvoering Brittanje op sy knieë kan bring weens die land se afhanklikheid van buitelandse handel.  Hy bepleit 'n stelsel wat bekend staan ​​as die Rudeltaktik (die sogenaamde "wolfpak"), waarin U-bote in 'n lang ry oor die geprojekteerde koers van 'n konvooi sou versprei. Toe hulle 'n teiken sien, kom hulle saam om aan te val in hul massas en oorweldig enige begeleide oorlogskepe. Terwyl begeleiers individuele duikbote agtervolg het, sou die res van die "pak" straffeloos die handelskepe kon aanval. Dönitz het 300 van die nuutste bereken Atlantiese bote (die tipe VII), sou genoeg verwoesting onder die geallieerde skeepsvaart veroorsaak dat Brittanje uit die oorlog geslaan sou word.
Dit was in skrille kontras met die tradisionele siening van duikbootontplooiing tot dan toe, waarin die duikboot as 'n eensame hinderlaag beskou is en buite 'n vyandelike hawe gewag het om skepe aan te val en te verlaat. Dit was 'n baie suksesvolle taktiek wat Britse duikbote tydens die Eerste Wêreldoorlog in die Baltiese Eilande en die Bosporus gebruik het, maar dit sou nie suksesvol kon wees as hawe -benaderings goed gepatrolleer is nie. Daar was ook vlootheoretici wat meen dat duikbote aan 'n vloot gekoppel moet word en soos vernietigers gebruik moet word; dit is deur die Duitsers op Jutland probeer met swak resultate, aangesien onderwaterkommunikasie in hul kinderskoene was. (Tussenoorlogse oefeninge het die idee gebrekkig bewys. [ aanhaling nodig ]) Die Japannese het ook die idee van 'n vloot -duikboot gevolg, volgens die leerstelling van Mahan, en het hul onderzeeërs nooit gebruik nie, hetsy vir noue blokkade of konvooi -interdik. Die duikboot is nog steeds deur 'n groot deel van die seewêreld as 'oneerlik' beskou, vergeleke met die aansien wat aan hoofskepe geheg word. Dit was waar in die Kriegsmarine sowel as Raeder het suksesvol geprobeer om die geld eerder op kapitaalskepe te bestee.
Die Royal Navy se belangrikste anti-duikbootwapen voor die oorlog was die patrollievaartuig aan die kus, wat met hidrofone was, gewapen met 'n klein geweer en dieptelaad. Die Royal Navy, soos die meeste, het in die twintiger- en dertigerjare anti-duikbootoorlogvoering nie as 'n taktiese onderwerp beskou nie. [ aanhaling nodig ] Onbeperkte duikbootoorlogvoering is verbied deur die Londense vlootverdrag. Anti-duikbootoorlogvoering is as 'verdedigend' beskou, eerder as dat baie vlootbeamptes van mening was dat anti-duikbootwerk soortgelyk was aan mynvee en ASDIC het vermoedelik duikbote onmoontlik gemaak. Alhoewel vernietigers ook diepteskoste dra, is verwag dat hierdie skepe eerder in vlootaksies as in kuspatrollies gebruik sou word, sodat hulle nie deeglik opgelei is in die gebruik daarvan nie. Die Britte het egter die feit geïgnoreer dat handelende handelaars, soos Brittanje van die begin van die oorlog af, bewaar het van die beskerming van die "kruiseregels",  en die feit dat anti-duikbootproewe met ASDIC uitgevoer is in ideale omstandighede. 
Die Duitse besetting van Noorweë in April 1940, die vinnige verowering van die Lae Lande en Frankryk in Mei en Junie, en die Italiaanse toetrede tot die oorlog aan die as -kant in Junie, het die oorlog op see in die algemeen en die Atlantiese veldtog in die besonder verander drie hoof maniere:
Brittanje het sy grootste bondgenoot verloor. In 1940 was die Franse vloot die vierde grootste ter wêreld. Slegs 'n handjievol Franse skepe het by die Vrye Franse magte aangesluit en teen Duitsland geveg, hoewel 'n paar Kanadese vernietigers later by hulle aangesluit het. Met die verwydering van die Franse vloot uit die veldtog, is die Royal Navy nog verder gestrek. Die oorlogsverklaring van Italië het beteken dat Brittanje ook die Middellandse See -vloot moes versterk en 'n nuwe groep by Gibraltar, bekend as Force H, moes stig om die Franse vloot in die westelike Middellandse See te vervang.
Die U-bote het direkte toegang tot die Atlantiese Oseaan verkry. Aangesien die Engelse kanaal relatief vlak was en teen die middel van 1940 gedeeltelik geblokkeer was met mynvelde, is U-bote beveel om nie daaroor te onderhandel nie en eerder om die Britse Eilande te reis om die winsgewendste plek te bereik om skepe te jag. Die Duitse basisse in Frankryk by Brest, Lorient en La Pallice (naby La Rochelle) was ongeveer 720 kilometer nader aan die Atlantiese Oseaan as die basisse aan die Noordsee. Dit het die situasie vir U-bote in die Atlantiese Oseaan aansienlik verbeter, waardeur hulle konvooie verder weswaarts kon aanval en langer tyd aan patrollie kon spandeer, wat die effektiewe grootte van die U-bootmag verdubbel het. Die Duitsers het later groot versterkte beton-duikbakke vir die U-bote in die Franse Atlantiese basisse gebou, wat ongevoelig was vir bombardemente van die geallieerde tot middel 1944 toe die Tallboy-bom beskikbaar was. Vanaf begin Julie keer U-bote terug na die nuwe Franse basis toe hulle hul Atlantiese patrollies voltooi het.
Britse vernietigers is van die Atlantiese Oseaan afgelei. Die Noorse veldtog en die Duitse inval in die Lae Lande en Frankryk het die vernietigerflotille van die Royal Navy groot druk gelê. Baie ouer vernietigers is van die konvooi -roetes teruggetrek om die Noorse veldtog in April en Mei te ondersteun en is daarna na die Engelse Kanaal gestuur om die terugtrekking uit Duinkerken te ondersteun. Teen die somer van 1940 het Brittanje 'n ernstige bedreiging van inval in die gesig gestaar. Baie vernietigers is in die Kanaal gehou, gereed om 'n Duitse inval af te weer. Hulle het swaar gely onder die lugaanval deur die Luftwaffe 's Fliegerführer Atlantik. Sewe vernietigers het in die Noorse veldtog verlore gegaan, nog ses in die Slag van Duinkerken en 'n verdere tien in die Kanaal en Noordsee tussen Mei en Julie, baie weens lugaanvalle omdat hulle nie oor voldoende lugweerbewapening beskik nie.  Tientalle ander is beskadig.
Die voltooiing van Hitler se veldtog in Wes-Europa het beteken dat U-bote wat aan die Atlantiese Oseaan onttrek is vir die Noorse veldtog, nou terugkeer na die handelsoorlog. Op die oomblik dat die aantal U-bote op patrollie in die Atlantiese Oseaan begin toeneem het, het die aantal begeleiers wat vir die konvooie beskikbaar was, aansienlik verminder.  Die enigste troos vir die Britte was dat die groot handelsvlote van besette lande soos Noorweë en Nederland onder Britse beheer kom. Na die Duitse besetting van Denemarke en Noorweë, het Brittanje Ysland en die Faeröer -eilande beset, daar basisse gevestig en 'n Duitse oorname verhinder.
In hierdie omstandighede het Winston Churchill, wat op 10 Mei 1940 premier geword het, eers aan president Franklin Roosevelt geskryf om die lening van vyftig verouderde vernietigers van die Amerikaanse vloot te versoek. Dit het uiteindelik gelei tot die "Destroyers for Bases Agreement" (effektief 'n verkoop, maar om politieke redes as 'n lening uitgebeeld), wat in ruil vir huurkontrakte van 99 jaar op sekere Britse basisse in Newfoundland, Bermuda en die Wes-Indiese Eilande gegeld het, wat finansieel voordelig was. winskopie vir die Verenigde State, maar militêr voordelig vir Brittanje, aangesien dit Britse militêre bates effektief bevry het om na Europa terug te keer. 'N Beduidende persentasie van die Amerikaanse bevolking was gekant teen die toetrede tot die oorlog, en sommige Amerikaanse politici (waaronder die Amerikaanse ambassadeur in Brittanje, Joseph P. Kennedy) was van mening dat Brittanje en sy bondgenote werklik sou verloor. Die eerste van hierdie vernietigers is eers in September deur hul Britse en Kanadese bemanning oorgeneem, en almal moes opgekap word en met ASDIC toegerus word. Dit sou baie maande duur voordat hierdie skepe tot die veldtog bygedra het.
'The Happy Time' (Junie 1940 - Februarie 1941) Redigeer
Die vroeë U-boot-operasies van die Franse basisse was skouspelagtig suksesvol. Dit was die bloeitydperk van die groot U-bootse soos Günther Prien van U-47, Otto Kretschmer (U-99), Joachim Schepke (U-100), Engelbert Endrass (U-46), Victor Oehrn (U-37) en Heinrich Bleichrodt (U-48). U-boot-spanne het helde geword in Duitsland. Van Junie tot Oktober 1940 is meer as 270 geallieerde skepe gesink: hierdie tydperk word deur U-boot-bemannings na verwys as "die gelukkige tyd" ("Die Glückliche Zeit").  Churchill sou later skryf:". die enigste ding wat my ooit tydens die oorlog bang gemaak het, was die gevaar van U-boot ". 
Die grootste uitdaging vir die U-bote was om die konvooie in die uitgestrektheid van die oseaan te vind. Die Duitsers het 'n handvol baie langafstand Focke-Wulf Fw 200 Condor-vliegtuie gehad wat in Bordeaux en Stavanger was, wat vir verkenning gebruik is. Die Condor was 'n omskepte burgerlike vliegtuig-'n stop-gap-oplossing vir Fliegerführer Atlantik. As gevolg van voortdurende wrywing tussen die Luftwaffe en Kriegsmarine, die primêre bron van konvooi-waarnemings was die U-bote self. Aangesien die brug van 'n duikboot baie naby die water was, was hul visuele opsporing baie beperk.
Die beste bron was die kodebrekers van B-Dienst wat daarin geslaag het om die Britse vloot Cypher nr. 3 te ontsyfer, sodat die Duitsers kon skat waar en wanneer konvooie verwag kon word.
In reaksie hierop het die Britte die tegnieke van operasionele navorsing op die probleem toegepas en met 'n paar intuïtiewe oplossings vorendag gekom om konvooie te beskerm. Hulle het besef dat die oppervlakte van 'n konvooi met die vierkant van sy omtrek toegeneem het, wat beteken dat dieselfde aantal skepe wat dieselfde aantal begeleiers gebruik, beter beskerm is in een konvooi as in twee. 'N Groot konvooi was net so moeilik om op te spoor soos 'n klein konvooi. Boonop verminder die verminderde frekwensie ook die kanse op opsporing, aangesien minder groot konvooie dieselfde hoeveelheid vrag kan vervoer, terwyl groot konvooie langer neem om bymekaar te kom. Daarom was 'n paar groot konvooie met skynbaar min begeleiders veiliger as baie klein konvooie met 'n hoër verhouding begeleide tot handelaars.
In plaas daarvan om die geallieerde konvooie afsonderlik aan te val, is U-bote aangesê om in wolfpakke te werk (Rudel) deur radio gekoördineer. Die bote versprei oor 'n lang patrollielyn wat die pad van die geallieerde konvooi -roetes gesny het. Toe hulle in posisie was, het die bemanning die horison bestudeer deur 'n verkyker op soek na maste of rook, of hidrofone gebruik om propellergeluide op te vang. As een boot 'n konvooi sien, sal dit die waarneming by die hoofkwartier van die U-boot aanmeld, terwyl dit in die skadu bly en voortgaan om aan te meld soos nodig totdat ander bote aankom, gewoonlik in die nag. In plaas daarvan om deur enkele duikbote gekonfronteer te word, moes die konvooi-eskorte groepe van tot 'n halfdosyn U-bote tegelyk aanval. Die gewaagdste bevelvoerders, soos Kretschmer, dring deur die begeleidingsskerm en val binne die kolomme van handelaars aan. Die begeleide vaartuie, wat te min was en dikwels uithouvermoë gehad het, het geen antwoord gehad op verskeie duikbote wat snags op die oppervlak aanval nie, aangesien hul ASDIC net goed gewerk het teen onderwaterteikens. Vroeë Britse mariene radar, wat in die metrieke bande werk, het nie teikendiskriminasie en reikafstand gehad nie. Boonop was korvette te stadig om 'n U-boot op te vang.
Paktaktieke is in September en Oktober 1940 vir die eerste keer suksesvol gebruik in 'n reeks konvooigevegte. Op 21 September is konvooi HX 72 van 42 handelaars aangeval deur 'n pak van vier U-bote, wat elf skepe gesink en twee in die loop van twee nagte beskadig het. In Oktober is die stadige konvooi SC 7, met 'n begeleiding van twee sloepe en twee korvette, oorweldig en 59% van sy skepe verloor. Die stryd om HX 79 in die daaropvolgende dae was op baie maniere erger vir die begeleiders as vir SC 7. Die verlies van 'n kwart van die konvooi sonder verlies vir die U-bote, ondanks baie sterk begeleiding (twee vernietigers, vier korvette, drie treilers en 'n mynveër) het die doeltreffendheid van die Duitse taktiek teen die onvoldoende Britse anti-duikbootmetodes aangetoon. Op 1 Desember het sewe Duitse en drie Italiaanse duikbote HX 90 betrap, 10 skepe laat sink en drie ander beskadig. Die sukses van die pak taktiek teen hierdie konvooie het admiraal Dönitz aangemoedig om die wolfstok as sy primêre taktiek aan te neem.
Aan die einde van die jaar 1940 het die Admiraliteit die aantal skepe met toenemende alarm gesien. Beskadigde skepe kan oorleef, maar kan vir lang periodes buite werking wees. Twee miljoen bruto ton handelsvaart-13 % persent van die vloot wat aan die Britte beskikbaar was-was onder herstel en nie beskikbaar nie, wat dieselfde effek gehad het om kruis-Atlantiese voorraad te vertraag. 
Die U-bote was ook nie die enigste bedreiging nie. Na 'n paar vroeë ondervinding ter ondersteuning van die oorlog op see tydens Operasie Weserübung, het die Luftwaffe begin om handelskepe te eis. Martin Harlinghausen en sy onlangs gestigte bevel—Fliegerführer Atlantik- het vanaf 1941 'n klein aantal vliegtuie bygedra tot die Slag van die Atlantiese Oseaan. Dit was hoofsaaklik Fw 200 Condors en (later) Junkers Ju 290's, wat gebruik word vir langafstandverkenning. Die Condors het ook konvooie gebombardeer wat buite die dekking van 'n vegter was en dus weerloos was. Aanvanklik was die Condors baie suksesvol en het hulle 365 000 ton gestuur vroeg in 1941. Hierdie vliegtuie was egter min, en direk onder Luftwaffe Daarbenewens het die vlieëniers min gespesialiseerde opleiding vir oorlogvoering teen skeepvaart gehad, wat hul doeltreffendheid beperk het.
Italiaanse duikbote in die Atlantic Edit
Die Duitsers het hulp van hul bondgenote ontvang. Vanaf Augustus 1940 werk 'n vloot van 27 Italiaanse duikbote vanaf die BETASOM-basis in Bordeaux om die geallieerde skeepsvaart in die Atlantiese Oseaan aan te val, aanvanklik onder bevel van agter-admiraal Angelo Parona, daarna van agter-admiraal Romolo Polacchini en uiteindelik van Ship-of-the- Lynkaptein Enzo Grossi. Die Italiaanse duikbote is ontwerp om op 'n ander manier as U-bote te werk, en hulle het 'n aantal gebreke wat reggestel moet word (byvoorbeeld groot konntorings, stadige spoed wanneer dit opduik, gebrek aan moderne torpedo-vuurbeheer), wat bedoel dat hulle nie geskik was vir konvooi-aanvalle nie, en dat hulle beter presteer het wanneer hulle geïsoleerde handelaars op verre seë jag, met voordeel van hul beter bereik en lewensstandaard. Terwyl die aanvanklike operasie min sukses behaal het (slegs 65343 BRT wat tussen Augustus en Desember 1940 gesink is), het die situasie mettertyd geleidelik verbeter, en tot in Augustus 1943 het die 32 Italiaanse duikbote wat daar bedryf het 109 skepe van 593.864 ton gesink,  [34 ] [ bladsy benodig ] vir 17 subs wat in ruil daarvoor verlore gegaan het, wat hulle 'n onder-verlore-tot-tonnage-insinking-verhouding gee, soortgelyk aan dié van Duitsland in dieselfde tydperk, en in die algemeen hoër.  Die Italianers was ook suksesvol met die gebruik van 'menslike torpedo' -waens, wat verskeie Britse skepe in Gibraltar uitgeskakel het.
Ondanks hierdie suksesse is die Italiaanse ingryping nie gunstig geag deur Dönitz nie, wat die Italianers as 'onvoldoende gedissiplineerd' en 'nie in staat was om kalm te bly in die aangesig van die vyand' nie. Hulle kon nie saamwerk in wolfstaktieke nie, of selfs betroubaar kontak of weersomstandighede rapporteer nie, en hul werksgebied is verwyder van dié van die Duitsers. 
Onder die meer suksesvolle Italiaanse duikbootbevelvoerders wat in die Atlantiese Oseaan opereer het, was Carlo Fecia di Cossato, bevelvoerder van die duikboot Enrico Tazzoli, en Gianfranco Gazzana-Priaroggia, bevelvoerder van Archimede en dan van Leonardo da Vinci. 
ASDIC (ook bekend as SONAR) was 'n sentrale kenmerk van die Slag van die Atlantiese Oseaan. Een belangrike ontwikkeling was die integrasie van ASDIC met 'n tafel en wapens (dieptelade en later Hedgehog) om 'n oorlogsvoeringstelsel teen duikbote te maak.
ASDIC het 'n akkurate reikwydte en die doelwit bereik, maar dit kan mislei word deur termoklinse, strome of wervels en visskole, en daarom moes ervare operateurs effektief wees. ASDIC was slegs effektief teen lae snelhede. Meer as 15 knope (28 km/h) het die geraas van die skip wat deur die water gegaan het, die eggo laat verdwyn.
Die vroeë oorlogstydperk van die Royal Navy was om die ASDIC in 'n boog van die een kant van die begeleiding na die ander te vee en die transducer elke paar grade te stop om 'n sein uit te stuur. Verskeie skepe wat saam soek, sal in 'n lyn gebruik word, 1,6-2,4 km van mekaar. As 'n eggo opgespoor word, en as die operateur dit as 'n duikboot identifiseer, word die begeleiding na die teiken gerig en met 'n matige spoed sal die afstand van die duikboot en die laer mettertyd opgestel word om koers en spoed te bepaal terwyl die aanvaller sluit tot 910 m (1000 yards). Sodra daar besluit is om aan te val, sal die begeleider die spoed verhoog deur die koers en spoeddata van die teiken te gebruik om haar eie koers aan te pas. Die bedoeling was om met gelyke tussenposes oor die duikboot, roldieptelade uit die agterstewe te beweeg, terwyl gooiers 37 m verder aan weerskante afvuur. Die bedoeling was om 'n 'patroon' soos 'n langwerpige diamant te lê, hopelik met die duikboot iewers daarin. Om 'n duikboot effektief uit te skakel, moes 'n dieptelading binne ongeveer 6,1 m ontplof. Aangesien vroeë ASDIC -toerusting swak was om die diepte te bepaal, was dit gewoonlik diepte -instellings op 'n deel van die patroon.
Daar was nadele aan die vroeë weergawes van hierdie stelsel. Oefeninge in oorlogsvoering teen duikbote was beperk tot een of twee vernietigers wat op 'n enkele duikboot jag waarvan die beginposisie bekend was, en werk in daglig en kalm weer. U-bote kan baie dieper duik as Britse of Amerikaanse duikbote (meer as 210 m), baie laer as die 110 m (350 voet) maksimum dieptelading van Britse dieptelading. Belangriker nog, vroeë ASDIC-stelle kon nie direk afkyk nie, sodat die operateur tydens die laaste stadiums van die aanval kontak met die U-boot verloor het, 'n tyd waarin die duikboot beslis vinnig sou beweeg. Die ontploffing van 'n dieptelading het die water ook versteur, sodat ASDIC -kontak baie moeilik was om terug te kry as die eerste aanval misluk het. Dit het die U-boot in staat gestel om straffeloos van posisie te verander.
Die oortuiging dat ASDIC die duikbootprobleem opgelos het, die skerp begrotingsdruk van die Groot Depressie en die dringende eise vir baie ander tipes herbewapening, beteken dat min bestee is aan onderzeeër-skepe of wapens. Die meeste Britse vlootuitgawes, en baie van die beste offisiere, het die slagveld ingeslaan. Die Britte het krities verwag, soos in die Eerste Wêreldoorlog, dat Duitse duikbote kusvaartuie sou wees en slegs hawe -benaderings bedreig. As gevolg hiervan betree die Royal Navy die Tweede Wêreldoorlog in 1939 sonder genoeg langafstandbegeleide om seevaart te beskerm, en was daar geen offisiere nie [ aanhaling nodig ] met ervaring van langafstandbestryding teen duikbote. Die situasie in die Royal Air Force Coastal Command was nog erger: patrollievliegtuie het nie 'n reikafstand gehad om die Noord-Atlantiese Oseaan te dek nie en kon gewoonlik net die plek waar hulle 'n duikboot sien duik, kan masjiengeweer.
Ondanks hul sukses is U-bote steeds nie erken as die grootste bedreiging vir die Noord-Atlantiese konvooie nie. Met die uitsondering van mans soos Dönitz, het die meeste vlootoffisiere aan beide kante oppervlakteoorlogskepe as die uiteindelike handelsvernietigers beskou.
In die eerste helfte van 1940 was daar geen Duitse oppervlakte -opvallers in die Atlantiese Oseaan nie, omdat die Duitse vloot gekonsentreer was vir die inval in Noorweë. Die enigste pocket battleship raider, Admiraal Graf Spee, is tydens die Slag van die Rivierplaat gestop deur 'n minderwaardige en outgunned Britse eskader. Vanaf die somer van 1940 vaar 'n klein maar bestendige stroom oorlogskepe en gewapende koopvaarders uit Duitsland na die Atlantiese Oseaan.
Die mag van 'n aanvaller teen 'n konvooi is bewys deur die lot van konvooi HX 84, aangeval deur die sakgevegskip Admiraal Scheer op 5 November 1940. Admiraal Scheer het vinnig vyf skepe laat sink en verskeie ander beskadig toe die konvooi versprei het. Slegs die offer van die begeleide gewapende handelskruiser HMS Jervisbaai (wie se bevelvoerder, Edward Fegen, 'n postume Victoria Cross toegeken is) en die gebrek aan lig laat die ander handelaars ontsnap. Die Britte het nou Noord -Atlantiese konvooie opgeskort en die Home Fleet het die see gaan haal om te probeer onderskep Admiraal Scheer. Die soektog het misluk en Admiraal Scheer verdwyn in die Suid -Atlantiese Oseaan. Sy verskyn die volgende maand weer in die Indiese Oseaan.
Ander Duitse oppervlakkers het nou begin voel. Op Kersdag 1940 was die kruiser Admiraal Hipper het die troepekonvooi WS 5A aangeval, maar is deur die begeleide kruisers weggery.  Admiraal Hipper het twee maande later, op 12 Februarie 1941, meer sukses behaal toe sy die ongesorteerde konvooi SLS 64 van 19 skepe kry en sewe daarvan sink.  In Januarie 1941, die formidabele (en vinnige) slagskepe Scharnhorst en Gneisenau, wat 'n geallieerde skip wat hulle kon vang, uit Duitsland gesteek het om die seevaarte in Operasie Berlyn aan te val.Met soveel Duitse stropers in die algemeen in die Atlantiese Oseaan, was die Britte gedwing om soveel as moontlik konvooie begeleide slagskip te voorsien. Dit het twee keer konvooie van die slag van die Duitse slagskepe gered. In Februarie het die ou slagskip HMS Ramillies het 'n aanval op HX 106 afgeskrik. 'n Maand later is SL 67 gered deur die teenwoordigheid van HMS Malaya.
In Mei het die Duitsers die mees ambisieuse aanval uitgevoer: Operasie Rheinübung. Die nuwe slagskip Bismarck en die kruiser Prinz Eugen see toe gestuur om konvooie aan te val. 'N Britse vloot het die plunderaars van Ysland onderskep. In die Slag van die Denemarstraat, die gevegskruiser HMS Kap was opgeblaas en gesink, maar Bismarck is beskadig en moes na Frankryk hardloop.  Bismarck het amper haar bestemming bereik, maar is deur 'n lugaanval van die vervoerder afgeskakel Ark Royal, en dan die volgende dag deur die Home Fleet gesink.  Haar sinking het die einde van die oorlogskipsaanvalle beteken. Die koms van langafstand-soekvliegtuie, veral die onglamagtige, maar veelsydige PBY Catalina, het grootliks geneutraliseerde oppervlakkers uitgevoer.
In Februarie 1942, Scharnhorst, Gneisenau en Prinz Eugen verhuis van Brest terug na Duitsland in die "Channel Dash". Alhoewel dit 'n verleentheid vir die Britte was, was dit die einde van die Duitse oppervlaktebedreiging in die Atlantiese Oseaan. Die verlies van Bismarck, die vernietiging van die netwerk van voorraadskepe wat oppervlakaanvalle ondersteun, die herhaaldelike skade aan die drie skepe deur lugaanvalle, [f] die toetrede van die Verenigde State tot die oorlog, konvooie in die Arktiese gebied en die vermeende invasiebedreiging vir Noorweë Hitler en die vlootpersoneel onttrek.   
Oorlog het te vroeg gekom vir die Duitse vlootuitbreidingsprojek Plan Z. Slagskepe wat sterk genoeg was om enige konvooi -begeleiding te vernietig, met begeleide wat die konvooi kon vernietig, is nooit bereik nie. Alhoewel die aantal skepe wat die plunderaars gesink het, relatief klein was in vergelyking met die verliese vir U-bote, myne en vliegtuie, het hul aanvalle die geallieerde konvooi-stelsel ernstig ontwrig, die Britse invoer verminder en die huisvloot belemmer.
Die rampspoedige konvooigevegte van Oktober 1940 het 'n verandering in die Britse taktiek tot gevolg gehad. Die belangrikste hiervan was die instelling van permanente begeleidingsgroepe om die koördinering en doeltreffendheid van skepe en mans in die geveg te verbeter. Britse pogings is aangehelp deur 'n geleidelike toename in die aantal begeleide vaartuie, aangesien die ou voormalige Amerikaanse vernietigers en die nuwe Britse en Kanadese geboude blommeklaskorvette nou in getal in diens is. Baie van hierdie skepe het deel geword van die groot uitbreiding van die Royal Canadian Navy, wat van die hand van vernietigers met die uitbreek van die oorlog gegroei het om 'n groter deel van die konvooi -begeleiding te neem. Ander van die nuwe skepe is beman deur Vrye Franse, Noorse en Nederlandse bemanning, maar dit was 'n klein minderheid van die totale aantal, en direk onder Britse bevel. Teen 1941 het die Amerikaanse openbare mening teen Duitsland begin swaai, maar die oorlog was steeds in wese Groot -Brittanje en die Ryk teen Duitsland.
Aanvanklik het die nuwe begeleidingsgroepe bestaan ​​uit twee of drie vernietigers en 'n halfdosyn korvette. Aangesien twee of drie van die groep gewoonlik in die hawe was om weer of slagskade te herstel, het die groepe gewoonlik met ongeveer ses skepe gevaar. Die opleiding van die begeleiers het ook verbeter namate die werklikheid van die geveg duidelik geword het. 'N Nuwe basis is in Tobermory in die Hebrides opgerig om die nuwe escort-skepe en hul bemanning voor te berei op die gevegseise onder die streng regime van vise-admiraal Gilbert O. Stephenson. 
In Februarie 1941 het die Admiraliteit die hoofkwartier van Western Approaches Command van Plymouth na Liverpool verskuif, waar baie nouer kontak met en beheer van die Atlantiese konvooie moontlik was. Groter samewerking met ondersteunende vliegtuie is ook bereik. In April het die Admiraliteit die operasionele beheer van die Coastal Command -vliegtuie oorgeneem. Op 'n taktiese vlak het nuwe kortgolfradarstelle wat U-bote opgeduik het wat geskik was vir klein skepe en vliegtuie gedurende 1941 begin aankom.
Die impak van hierdie veranderinge het die eerste keer in die gevegte gedurende die lente van 1941 gevoel. Begin Maart het Prien in U-47 kon nie terugkeer van patrollie nie. Twee weke later, in die geveg van Convoy HX 112, het die nuutgestigte 3de Escort-groep van vyf vernietigers en twee korvette die U-boot-pak afgehou. U-100 is opgespoor deur die primitiewe radar op die vernietiger HMS Vanoc, gestamp en gesink. Kort daarna U-99 is ook gevang en gesink, die bemanning daarvan gevang. Dönitz het sy drie voorste asse verloor: Kretschmer, Prien en Schepke.
Dönitz het sy wolfpakke nou verder weswaarts verskuif om die konvooie te vang voordat die onderzeeër-begeleier by hom aangesluit het. Hierdie nuwe strategie is aan die begin van April beloon toe die pak Convoy SC 26 gevind het voordat sy onderzeeër-begeleier by hom aangesluit het. Tien skepe is gesink, maar nog 'n U-boot het verlore gegaan.
Groeiende Amerikaanse aktiwiteit Redigeer
In Junie 1941 besluit die Britte om konvooi -begeleiding vir die hele lengte van die Noord -Atlantiese kruising te bied. Vir hierdie doel het die Admiraliteit op 23 Mei die Royal Canadian Navy gevra om die verantwoordelikheid te aanvaar vir die beskerming van konvooie in die westelike gebied en om die basis vir sy begeleiding by St. John's, Newfoundland, te vestig. Op 13 Junie 1941 het Commodore Leonard Murray, Royal Canadian Navy, sy pos beklee as Commodore Commandant Newfoundland Escort Force, onder die algemene gesag van die opperbevelhebber, Western Approaches, by Liverpool. Ses Kanadese vernietigers en 17 korvette, versterk deur sewe vernietigers, drie sloepe en vyf korvette van die Royal Navy, is byeengebring vir diens in die mag, wat die konvooie van Kanadese hawens na Newfoundland begelei en daarna na 'n ontmoetingspunt suid van Ysland , waar die Britse begeleidingsgroepe oorgeneem het.
Teen 1941 neem die Verenigde State steeds meer deel aan die oorlog, ondanks die nominale neutraliteit daarvan. In April 1941 het president Roosevelt die Pan-Amerikaanse Veiligheidsgebied oos tot by Ysland uitgebrei. Britse magte het Ysland beset toe Denemarke in 1940 aan die Duitsers geval het, is die VSA oorgehaal om troepe te verskaf om Britse troepe op die eiland te verlig. Amerikaanse oorlogskepe het geallieerde konvooie in die westelike Atlantiese Oseaan tot by Ysland begin begelei en het verskeie vyandige ontmoetings met U-bote gehad. Na die oorlogsverklaring deur die Verenigde State is 'n Mid-Ocean Escort Force van Britse, Kanadese en Amerikaanse vernietigers en korvette georganiseer.
In Junie 1941 besef die VSA dat die tropiese Atlantiese Oseaan gevaarlik geword het vir Amerikaanse sowel as Britse skepe. Op 21 Mei het SS Robin Moor, 'n Amerikaanse vaartuig wat geen militêre voorrade het nie, is voorgekeer U-69 750 seemyl (1.390 km) wes van Freetown, Sierra Leone. Nadat sy passasiers en bemanning dertig minute toegelaat is om aan boord van reddingsbote te klim, U-69 die skip getorpedeer, beskiet en laat sink het. Die oorlewendes het daarna tot agttien dae lank sonder redding of opsporing weggedryf. Toe die nuus van die insinking in die VSA kom, het min rederye oral veilig gevoel. Soos Tyd Die tydskrif het in Junie 1941 opgemerk: "As sulke insinkings voortduur, sal Amerikaanse skepe wat na ander plekke ver van die stryd is, in gevaar wees. Voortaan sal die VSA óf sy skepe moet terugroep uit die see, óf hul reg op die vrye gebruik van die see. " 
Terselfdertyd het die Britte aan 'n aantal tegniese ontwikkelings gewerk wat die Duitse duikboot superioriteit sou aanspreek. Alhoewel dit Britse uitvindings was, is die kritieke tegnologie vrylik aan die VSA verskaf, wat dit dan hernoem en vervaardig het. In baie gevalle het dit die wanopvatting tot gevolg gehad dat dit Amerikaanse verwikkelinge was. [ aanhaling nodig ] Net so het die VSA die Britte van Catalina -vlieënde bote en Liberator -bomwerpers voorsien, wat belangrike bydraes tot die oorlogspoging was.
Catapult Aircraft Merchantmen Wysig
Vliegtuigreeks het voortdurend verbeter, maar die Atlantiese Oseaan was veels te groot om heeltemal deur landgebaseerde tipes gedek te word. 'N Stop-gap-maatreël is ingestel deur opritte aan die voorkant van 'n paar vragskepe bekend as Catapult Aircraft Merchantmen (CAM-skepe) aan te bring, toegerus met 'n eensame bestelbare orkaan-vegvliegtuig. Toe 'n Duitse bomwerper nader kom, is die vegter met 'n groot vuurpyl aan die einde van die oprit afgevuur om die Duitse vliegtuig af te skiet of af te jaag, waarna die vlieënier in die water slinger en (hopelik) deur een van die escort -skepe opgetel word as die land te ver weg was. Nege gevegsbekendstellings is uitgevoer, wat gelei het tot die vernietiging van agt as -vliegtuie vir die verlies van een geallieerde vlieënier. 
Alhoewel die resultate wat die CAM -skepe en hul orkane behaal het, nie goed was in die vyandelike vliegtuie wat neergeskiet is nie, was die vliegtuie meestal Fw 200 Condors wat die konvooi dikwels binne die bereik van die konvooi se gewere sou beskadig, wat die koers en posisie van die konvooi sou rapporteer. sodat U-bote dan na die konvooi gestuur kan word. Die CAM -skepe en hul orkane regverdig dus die koste in minder skipverliese in die algemeen.
Geallieerde en neutrale skepe verlore: 1914-18 - Geskiedenis
MEDITERRAAN, incl. Turkish Waters en Swart See, 1914-18
Duitse ligkruiser SMS Breslau, later Turkse Midilli, maar steeds Duits-beman
(Maritime Quest, klik om te vergroot)
Strategiese prentjie - Begin met die konflik tussen Serwië en Oostenryk (2), het die landoorlog rondom die Middellandse See en in die Nabye Ooste uiteindelik tot 'n totaal van nege groot veldtogte ontwikkel, waarvan sommige gedurende die oorlog geduur het. Met die toetrede van Turkye tot die oorlog later in 1914, word fronte in Gallipoli in die Europese Turkye geopen (4), in Egipte en later Palestina (5), in Arabië (6) met die Arabiese opstand van 1916, aan die hoof van die Persiese Golf in Mesopotamië (7), en tussen die Russe en Turke in die berge suid van die Kaukasus (9) en dan in Persië (8). Vanaf 1915 het die Italianers teen die Oostenrykers in die Alpe geveg (1), en die Geallieerdes het in Salonika en Griekeland gewikkel geraak (3). Om die verskillende veldtogte in die daaropvolgende maande te volg, word hierdie gebiede gelys van wes en oos, en suid om die Ottomaanse Ryk, so:
Gallipoli, Europese Turkye
Egipte en Palestina
DIE VLOTTE TOT OORLOG
FRANS NAVY (skakel) - Die oorlog in die Middellandse See sou na verwagting Frankryk betrek teen die gekombineerde vloot van Italië en Oostenryk-Hongarye. Op grond van die "Entente Cordiale" met Brittanje, het Frankryk meestal die verdediging van haar noordelike waters aan die Royal Navy oorhandig en haar magte in die Middellandse See as die "1st Arme Navale" gekonsentreer. Teen Augustus 1914, onder bevel van Adm de Lapeyr re, hierdie vloot het die meeste van die groot oorlogskepe ingesluit wat in die ietwat verouderde Franse vloot werksaam was:
al ses ou slagskepe,
dreadnoughts "Jean Bart" en "Courbet" (met die voltooiing van "Frankryk" en "Parys" en nog drie wat volg),
11 uit 18 pantserkruisers,
vier uit 14 beskermde kruisers,
die helfte van die vloot van ongeveer 86 vernietigers en 34 duikbote.
Die eerste taak van die "Arme Navale" was om Franse Afrikaanse troepe na Frankryk te begelei en dan die Oostenrykse vloot in die Adriatiese See te blokkeer. Daarna het hy deelgeneem aan die veldtogte van die Dardanelle en Suez, in operasies buite Palestina en Sirië, die landings by Salonika en later operasies teen die Griekse vloot, die ontruiming van die Serwiese leër en oorlogsvoering teen die duikboot teen die Oostenrykse en Duitse U -bote.
ITALIAANSE MARIE - In die geval van Italië, in plaas van die kant van Oostenryk, het die land neutraal gebly tot 1915. Die belangrikste Italiaanse vloot, gebaseer op Taranto onder Viseadministrateur HRH Luigi di Savoia, Hertog van Abbruzzi, het die meeste van die groot oorlogskepe ingesluit:
al drie voltooide dreadnoughts (met nog drie om te volg),
agt uit tien gepantserde kruisers,
ligte en verkenningskruisers,
vernietigers, torpedobote en duikbote.
Ander vaartuie was gevestig in Albanese, Egeïese en Libiese waters. Toe die oorlog in Mei 1915 verklaar word, was die vloot se eerste taak om saam met die Franse die blokkade van die Oostenrykers te verenig. Die Italianers, wat nie tevrede was met hierdie passiewe rol nie, kom saam met die verdediging van die plat Italiaanse Adriatiese kuslyn en ondersteun die veldtog in die noordelike dele van die Adriatiese See, en spesialiseer in onkonvensionele oorlogvoering met motor-torpedobote van die MAS, klimbootjies met ruspe, en paddas. Deur dit te doen, het hulle twee uit die vier Oostenrykse dreadnoughts en een kusverdediging -slagskip gesink.
AUSTRO-HONGARIESE SEEVLOT (skakel) - Oorkant die Adriatiese See van Italië was die rotsagtige, ingedrukte kuslyn van Oostenryk-Hongarye. Die belangrikste Slagvloot, gebaseer op Pola onder Adm Anton Haus bestaan ​​uit:
al drie dreadnoughts (met 'n vierde voltooiing),
drie uit vyf lig/beskermde kruisers,
vernietigers en torpedobote.
Daarbenewens was daar 'n paar duikbote, drie slagskepe aan die kusverdediging en verskillende plaaslike weermagte in die Adriatiese See, en een beskermde kruiser in die Chinese waters by Tsingtao saam met die Duitsers. Gedurende die oorlog het die vloot die kuslyn bewaak en toevoerlyne aan die weermag in die Albanese teater beskerm, en ligte magte, duikbote en 'n groot watervliegtuigvloot gebruik om Geallieerde basisse en skeepsroetes aan te val. Die gevegsvloot, wat in getal was as die gekombineerde Franse, Britse en later die Italiaanse vloot, het die grootste deel van die oorlog in die hawe deurgebring as 'n "vloot-in-wees".
BRITS ROYAL NAVY - Aangesien Frankryk traag was om dreadnoughts te bou, en beide Oostenryk-Hongarye en Italië elk drie in opdrag gehad het, moes die Royal Navy op Malta baseer:
strydkruisers "Onbuigsaam", "Onvermoeibaar" en "Ontembaar"
vier gepantserde kruisers van die 1st Cruiser Squadron,
vier ligkruisers van die "stad" -klas,
vloot van vernietigers,
alles onder bevel van Adm. Sir Berkeley Milne.
DUITSE NAVY - Om die Britte teen te werk, het die Duitse Admiraliteit gestuur:
ligte kruiser "Breslau"
in die Middellandse See onder Agter-adm. Wilhelm Souchon. Einde Junie het die "Goeben" 'n opknapping by Pola ondergaan. Om die moontlikheid om vasgevang te word in die Adriatiese See te vermy, vaar Souchon suid voordat die oorlog begin, en was spoedig die fokus van die Royal and French Navy -aktiwiteite in die Middellandse See.
Serwië - In die eerste inval in Serwië het die Oostenrykers drie leërs (insluitend die meeste van die tweede) teen Serwië ontplooi. Met 'n leër van ongeveer 250 000 man, plus militia uit Montenegro, het Serwië geringe numeriese meerderwaardigheid gehad. Tussen die 12de en 24de Augustus het die Oostenrykers die Sava- en Drina -riviere oorgesteek, in die Serwiese berge gestop en teen 50.000 man teruggestoot oor die grens.
Mediterreense oorlog op see
Dit was die teenwoordigheid van die twee Duitse skepe in die Middellandse See wat nog voordat oorlog verklaar is, gelei het tot 'n reeks ontmoetings en aksies. Hulle ontsnapping uit die Royal Navy was 'n verleentheid, maar die strategiese resultate was baie betekenisvoller. Van direkte gevolg is dat Turkye aan die kant van die sentrale moondhede in die oorlog ingebring is, wat weer gelei het tot die geallieerde veldtogte van Dardanelles en Gallipoli met die doel om Konstantinopel te vang en Turkye in een slag uit die oorlog te slaan. Sommige historici stel voor dat die versuim om dit te doen en Rusland dus deur die Swart See te voorsien, 'n bydraende oorsaak was van die Russiese rewolusie en die daaropvolgende 70 jaar van kommunistiese oorheersing van Rusland en daarna Oos -Europa. Op hierdie terme kan Gallipoli nie as 'n onverantwoordelike byvertoning beskou word nie! Eerder 'n briljante konsep wat misluk het met rampspoedige en onvoorsiene gevolge.
4de tot 10de Augustus 1914 - Ontsnapping van die Duitse "Goeben" en "Breslau"
"Onbuigsaam" (vlag), "Indomitable", "Indefatigable"
1ste CS - "Defense" (vlag Rear -Adm E Troubridge) "Black Prince" "Duke of Edinburgh" "Warrior"
(1906-08, c14,000t, 4 of 6-9.2in)
(1910-12, c5,000t, hoofsaaklik 8-6in, 25k)
(1912, 4,500t, 12-10,5cm, 27k)
Op die 3deen omdat Duitsland nou in oorlog met Frankryk was, is berig dat die Duitse skepe by Messina aan die noordoostelike kus van Sicilië afkoel. Die Britse Adm Milne het die ligte kruiser "Chatham" gestuur om na die Straat van Messina te kyk, maar te laat om dit te sien, terwyl "Indomitable" en "Indefatigable", die 1ste CS, die ligkruiser "Gloucester" en verwoesters van die Straat van Otranto in patrolleer. in die geval dat hulle noordwaarts na die Adriatiese See teruggekeer het. In plaas daarvan het 'Goeben' en 'Breslau' weswaarts gegaan om die vervoer van Franse Afrikaanse troepe na Frankryk te ontwrig. Die Admiraliteit besluit dat hulle na die Atlantiese Oseaan maak en beveel Milne om twee van sy gevegsruisers na Gibraltar te stuur.
Teen dagbreek op die 4de, aan die kus van Algerië, het 'Goeben' 'n kort, ondoeltreffende bombardement op Philippeville uitgevoer terwyl 'Breslau' op Bène afgevuur het. Hulle het weer aangesluit en teruggegaan na die noordkus van Sicilië en Messina. Sedertdien het Adm Souchon beplan om na Konstantinopel te gaan in die oortuiging dat Duitsland en Turkye 'n alliansie was. Kort nadat hulle afgetree het, het hulle 'Indomitable' en 'Indefatigable' seil na Gibraltar ondervind. Nadat hulle langslangs verbygery het, het die Britse skepe die rigting na die ooste omgekeer. Omdat die ultimatum van Brittanje aan Duitsland nie eers teen middernag kon skiet nie, het hulle met hoë spoed tevrede geraak, maar laatmiddag het die twee slagoffers kontak verloor. Selfs die vinniger ligte kruiser "Dublin", nadat hy by Bizerta aangesluit het, het die Duitsers teen 21:00 verloor.
Adm Souchon het vroeg op die Messina weer ingekom 5de om by 'n Duitse kolwer aan te vul, en die Royal Navy het een van die eerste gebruike van ESM (elektroniese seinmaatreëls) gemaak toe 'Gloucester' 'Goeben' deur draadlose onderskep opgespoor het. Op hierdie tydstip het die twee gevegkruisers aangesluit by "Onbuigsaam", "Chatham" en "Weymouth" ten weste van Sicilië om verdere aanvalle op Franse vervoer of 'n moontlike uitbreek na die Atlantiese Oseaan te voorkom. Die ligkruiser "Gloucester" het die suidelike naderings na Messina dopgehou, en Troubridge se 1ste KS het in die Ioniese See, naby Korfu, gebly om die Adriatiese See te sien. "Dublin" seil om by hom aan te sluit.
"Goeben" en "Breslau" het daarin geslaag om 36 uur in Messina te bly, en vaar eers laat op die 6de, en Souchon is op pad na die oostelike Middellandse See, in die skadu van "Gloucester".Teen hierdie tyd was twee van Milne se gevegkruisers 100 myl wes, noord van Sicilië, en 'Indomitable' was nog verder weg, wat by Bizerta afkoel. Slegs die 1ste Cruiser -eskader kon onderskep word. Die Duitsers het noordoos na die Adriatiese See gesink en Troubridge noordwaarts getrek van sy Korfu -stasie, voordat hulle suidoos oor die Ioniese See gegaan het.
Nie eers in die vroeë oggendure van die 7de het Troubridge sy fout besef en koers na die suide teruggedraai. Drie uur later van Zante af, en nadat hy die kanse op 'n suksesvolle stryd teen "Goeben" opgeweeg het, laat vaar hy die jaagtog. Souchon was byna vry om na Kaap Matapan te gaan, en slegs die skadu -ligte kruiser "Gloucester" het oorgebly. Haar CO, kapt Howard Kelly, het besluit om 'Breslau' in te skakel in 'n poging om 'Goeben' te vertraag, en het vroeg die middag losgebrand. Die Duitse gevegskruiser het wel teruggedraai, maar omstreeks 16:00 moes 'Gloucester' die aksie onderbreek weens lae brandstof en kyk hoe die vyandelike skepe die Egeïese binnegaan, nog steeds op die 7de.
Die drie Britse vegkruisers was besig om op Malta te kol, en was eers gereed om oos te vaar 8ste. Halfpad na Kaap Matapan word hulle noordwaarts na die Adriatiese See gelei deur valse nuus dat oorlog teen Oostenryk verklaar is. Rondom hierdie tyd en nog steeds op die 8ste, bereik "Goeben" en "Breslau" die suidoostelike Egeïese eiland Denusa om deur te vul tot die 10de.
Slegs die middag op die 9de het die swaar Britse skepe die jaagtog voortgesit, maar steeds met die verwagting dat die Duitsers na die weste sou terugbreek.
Hoe vroeg ook al 10de, "Goeben" en "Breslau" met vol bunkers, op pad na die Turkse waters, en Milne, nou al in die Egeïese See, het kort daarna gehoor dat Souchon later dieselfde dag die Dardanelle binnegekom het.
Ses dae later is die twee Duitse skepe nominaal na die Turke oorgeplaas as die gevegskruiser "Yawuz Sultan Selim" en die ligte kruiser "Midilli". Verder het dit die sterkte van die swak toegeruste Turkse vloot aansienlik toegeneem, en hulle het 'n groot deel van die oorlog deurgebring in die Swart See, beman deur hul Duitse bemanningslede en onder bevel van Adm Souchon, wat as die hoof van die Turkse vloot aangestel is.
Adm Troubridge is huis toe gestuur en het ses weke later op 5 November in die hof verskyn. Hy is skuldig bevind aan nalatigheid en is eerlik vrygespreek, maar nooit weer in diens van die Admiraliteit nie.
Die Franse vloot was spoedig in aksie teen die Oostenrykers.
16 Augustus - Oostenrykse Cruiser "ZENTA" (1899, 2 300 t, 8-12 cm). Terwyl die eenhede van die Franse vloot steeds troepetransport van Noord -Afrika na die suide van Frankryk begelei het, het die hoofgevegvloot sy basis na Malta oorgeplaas vanwaar die Oostenrykse vloot makliker in die Adriatiese See geblokkeer kon word. Die Franse, onder Adm Lapeyrère, en vergesel van die cruisers van Adm Troubridge, het kort -kort die Adriatiese See ingevaar op die uitkyk vir Oostenrykse skepe wat self die Montenegraanse kus versper. Op die 16de, van Antivari af, die ou beskermde kruiser "Zenta" was verras en versink in 'n aksie van een uur met die Franse slagskepe. Die begeleier van die verwoester "Ulan" het ontsnap.
Turkye - Sedert laat 1913 het die Duitse genl Liman von Sanders die Turkse leër opgelei en herorganiseer, en vroeg in Augustus 1914, met die dreigement van oorlog, het Turkye 'n geheime ooreenkoms met Duitsland onderteken. Dit was egter 'n paar weke voordat Turkye in die oorlog ingebring is.
Serwië - In die tweede inval in Serwië (7-15 September) steek die Oostenrykers weer die Sava- en Drina-riviere oor, maar het net daarin geslaag om 'n paar klein brugkoppe vas te hou.
Turkse waters - Rear-Adm S H Carden, superintendent van Malta Dockyard, het die bevel geneem oor die eskader van die Dardanelle af met die plig om "Goeben" en "Breslau" te laat sink as hulle in die Egeïese gebied uitbreek. In plaas daarvan konsentreer die Duitse Adm Souchon, saam met genl von Sanders, sy kragte om Turkye aan die kant van Duitsland in die oorlog te bring. As die Turkse vlootbevelvoerder het hy hom voorberei om die Russiese vloot in die Swart See aan te val.
Turkye betree die oorlog - Onder Duitse invloed betree Turkye die oorlog op die 29ste aan die kant van die sentrale moondhede. Eers vroeg in November het die Geallieerdes formeel gereageer. Brittanje was bereid om die Suez -kanaal en olievoorrade in die Persiese Golf te verdedig teen Turkse aanval.
29ste - Turkse/Duitse aanval op die Russiese vloot - Vaar op die 27ste, die paar seewaardige skepe van die gemengde Turks/Duitse vloot onder bevel van Adm Souchon, vaar oor die Swart See om Russiese basisse aan te val sonder enige oorlogsverklaring. Vroeg op die 29ste, Het Turkse vernietigers Odessa aangeval wat die Russiese geweerboot "DONETZ" (of "Donec", 1890, 1,200 t, 2-15,2 cm, later verhoog) en ander skeepsvaartuie laat sink het. "Goeben" het Sevastopol in die Krim beskadig en is volgens Russiese bronne beskadig deur die terugbrand van die strandbatterye. Sy het kort daarna die gelaaide Russiese mynlaag "PRUT" (of "Pruth", 1879, 5,400 t, c800 myne) teëgekom, wat haarself blykbaar onder skoot gestamp het. Die Turkse kruiser "Hamidiye" het Feodosia, ook op die Krim, beskut terwyl die "Breslau" en 'n Turkse kruiser Novorossisk verder oos gebombardeer het. Verskeie mynuitlegoperasies, tipies van beide die Baltiese en Swartsee -teaters, het die aanvalle vergesel.
Serwië - Op die 8ste begin die Oostenrykers met die derde inval in Serwië. Met 'n meerderwaardigheid by mans en beter toegerus, het die Oostenrykers 'n vasberade poging aangewend om hard te veg in die winterse berge tot in Desember.
Turkye in oorlog met die geallieerdes - Op die 2de verklaar Rusland oorlog teen Turkye, gevolg deur Brittanje op die 5de met die onmiddellike anneksasie van Ciprus. Met die oorlogsverklaring was die vervalle Ottomaanse Ryk kwesbaar vir aanvalle. Die Turkse fronte is geskei deur groot afstande met swak kommunikasie, en het gewissel van die uiterste koue van die Kaukasusberge tot die warm Sinai en Arabiese woestyne. Aanvanklik met ongeveer 40 afdelings, in totaal meer as 'n halfmiljoen man, is die Turkse landmagte uiteindelik in vier leërs georganiseer - die eerste in Europese Turkye, tweede in Klein -Asië, derde in die Kaukasus teen die Russe, vierde langs die Levantkus van Palestina na Sinai, en twee korps in Mesopotamië, die gebied van die Tigris- en Eufraatrivier.
TURKSE SEEVLOT (skakel) - Om die klein, ou Turkse vloot op te bou, bevat skepe wat in Augustus 1914 op bestelling was, twee Britse gevegskepe wat nou deur die Royal Navy oorgeneem is as "Erin" en "Agincourt", ook verskillende verkenners, kruisbrekers en duikbote wat nog nooit voltooi is nie . Die Duitse "Goeben" en "Breslau" wat onlangs aangekom het, het saam met die oorblywende Turkse oorlogskepe (twee ou Duitse slagskepe, twee ligte kruisers en 'n paar verwoesters en torpedobote) onder bevel van agter-adm. Wilhelm Souchon, wat hulle in aksie teen die Russiese Swartsee -vloot sou lei. Beide Duitse skepe was verskeie kere in die geveg, maar sonder beslissende resultate. Elders, aan die Dardanelle-front, was kusgewere, myne en U-bote suksesvol teen die Anglo-Franse vloot, en flottilies met klein skepe is georganiseer aan die Eufraat- en Tigrisriviere en op die Palestynse mere vir operasies teen Britse magte.
Geallieerde bombardement van die Dardanelle - Met die toetrede van Turkye tot die oorlog, maar voor Brittanje se eie verklaring, het die Admiraliteit besluit om op die 3de vlootgewere teen die buitenste forte van die Dardanelle te pas. Onder bevel van Adm Carden het slagkruisers "Indefatigable" en "Indomitable" en Franse pre-dreadnoughts "Suffren" en "Verit " die forte van Sedd-el-Bahr en Kum Kale onderskeidelik by die ingang na die Straat. Die beperkte sukses het die Britte oortuig dat oorlogskepe die landbatterye kan verslaan, maar het ook aan die Turke voldoende waarskuwing gegee dat dit nodig is om die verdediging verder te versterk.
Arabië - Britse magte, voorafgegaan deur 'n bombardement en uit die see geland het, het die Turkse vestings vernietig wat uitkyk oor die seestraat Bab el Mandeb aan die suidpunt van die Rooi See. Oorlogskepe wat deelgeneem het, was die gepantserde kruiser "Hertog van Edinburgh".
Mesopotamië (Irak) - Britse/Indiese magte, beheer uit Nieu -Delhi, land op die 7de aan die hoof van die Persiese Golf en vorder op Basra, wat op die 22ste geneem is. Oorlogskepe van die Royal Navy en Indian Marine speel 'n belangrike rol in die landings, die vang van Basra en daaropvolgende rivieroperasies wat middel 1915 begin het, en bevat ou sloep/geweerbote "Clio", "Espiegle" en "Odin", 'n verskeidenheid ander vaartuie en later geweerbote van die nuwe klasse "Vlieg" en "Insek". * Royal Navy BATTLE HONOR is toegeken aan alle oorlogskepe wat in die volgende drie jaar aan Mesopotamië deelgeneem het - Mesopotamië 1914-1917.
Kaukasus - Die Russies-Turkse veldtog in Armenië het begin. Deur middel van November, Desember en tot Januarie het die twee leërs op die Kaukasusfront gesukkel op 'n hoogte van tot 8 000 voet. Die Turkse Derde Leër, onder bevel van die Minister van Oorlog Enver Pasha, het voorberei om die Russe aan te val.
RUSSIESE VLOEI - Die Swartsee-vloot was onder die bevel van vise-adm. Eberhardt met:
vyf vooraf gevegte skepe
(twee dreadnoughts voltooi in 1915)
twee ligte kruisers
vernietigers, torpedobote en duikbote,
Dit was spoedig op die offensief - het Turkse toevoerlyne langs die suidelike Swart See aangeval na hul magte wat in die Kaukasus geveg het, die noodsaaklike steenkoolhandel tussen Zonguldak en Konstantinopel onderbreek en die Bosporus geblokkeer, beide met oppervlaktemagte en offensiewe mynbou. Duikbote het later aangesluit. Vliegtuigdraers wat in 1916 in gebruik geneem is, het ook deelgeneem aan aanvalle op vyandelike basisse.
18 November - Russiese slagskip "Evstafi". "Goeben" en "Breslau" het die Russe teen Kaap Sarych, die Krim, teëgekom. Alhoewel hulle in aantal was, was hulle gou in aksie. 'Goeben' is een keer getref, maar in ruil daarvoor het die Russiese vlagskip, die vierjarige 'Evstafi' 'n groot skade berokken.
Serwië - Die derde inval van die Oostenrykse in Serwië het voortgegaan, en op die 2de het hul magte daarin geslaag om die Serwiese hoofstad Belgrado, soos dit aan die grens was, te beset. Die volgende dag het die Serwiese C-in-C, genl Radomir Putnik 'n teenaanval begin, en 'n week later was die indringers in volle toevlug en Belgrado is op die 15de herbeset. Serwië was nog nege maande gratis. Slagoffers was 100,000 aan elke kant.
20 Desember - Franse duikboot "CURIE" (1913, 400t, 1-45cm tt, 6 torpedokragte/wiegies). Die Franse vloot het sy eerste slagoffers in die Adriatiese See gely. In die noordelike deel het 'Curie' probeer om die belangrikste Oostenrykse vlootbasis van Pola binne te dring en is op die 20ste in die beskermende net gevang. Sy is gedwing om op te staan ​​en te sink, en is later grootgemaak en in die Oostenrykse vloot as 'U-14' aangestel.
21 Desember - Franse dreadnought "Jean Bart". Verder suid, op nog 'n sweep na die suidelike Adriatiese See deur die Franse gevegsvliegtuig, is die onlangs voltooide dreadnought deur die Oostenrykse duikboot "U-12" getorpedeer. Vooruit geslaan, kom sy veilig terug na Malta. 'N Aantal bronne beskryf haar nog in hierdie tyd dat sy gesink is.
13 Desember - Turkse pantserskip "MESUDIYE" (1876, 9 200 t, slegs 12-15,2 cm sekondêr). In die lig van sterk strome, mynvelde, kusbatterye en patrollies het die klein, ou Britse duikboot "B-11" (Lt Holbrook) die eerste deurdringing van die Dardanelle bereik tot byna Chanak, 15 myl daarbinne. Die ou "Mesudiye" vasgemeer as 'n skryfbehoeftewagskip, is waargeneem en met 'n torpedo van 18 duim gesink. Onder vuur het 'B-11' teruggekeer en veilig die oop see bereik. Die Victoria Cross is toegeken aan luitenant Norman Holbrook RN.
Siriese kus - Die Britse beskermde kruiser "Doris" (kapt Frank Larken) het onafhanklik opgetree en het die tweede helfte van die maand die Turkse magte langs die Siriese kus naby Alexandretta geteister. Die Russiese vaartuig "Askold" het vroeër die maand soortgelyke sukses behaal met die versending verder suidwaarts.
Egipte - Brittanje het Egipte formeel uit Turkye oorgeneem en 'n protektoraat uitgeroep.
Kaukasus - Die Russe het die Turkse opmars gestaak tydens die Slag van Sarikamish, wat tot begin Januarie 1915 voortgeduur het.
26 Desember - Duitse gevegskruiser "Goeben". Laat op die 21ste het Russiese mynleggers, met 'n lang afstand dekking verskaf deur die Russiese Slag eskader, 'n veld net langs die Bosporus gelê. Twee dae later het die Russe 'n blokskip -operasie teen Zonguldak probeer. Toe die Duitse ligkruiser "Breslau" seil na die "Goeben" wat teruggekeer het van begeleide troepetransport na Trebizond, het sy die blokkies teëgekom en twee laat sink. 'Goeben' keer op haar eie terug na Konstantinopel, en soos sy dit gedoen het, het sy op die 26ste twee van die vroeër gelêde, Russiese myne slegs 'n kilometer van die ingang van die Bosporus af getref. Sy was erg beskadig en was tot Mei 1915 grootliks buite aksie, 'n ernstige slag vir die Turkse vloot.
Turkye - Met die Russiese leërs onder druk in die Kaukasus, is 'n beroep op die Geallieerdes gedoen om die Turke aan te val en hulle uit balans te neem. Terwyl Winston Churchill en Adm Fisher by die Admiraliteit 'n 'eksentrieke strategie' voorstaan ​​om die Sentrale Magte te verslaan (hoewel Fisher die Baltiese gebied verkies het), is Adm Carden in die oostelike Middellandse See gevra om die moontlikheid te beoordeel om die Dardanelle alleen met skepe te dwing, voordat gaan na Konstantinopel en hopelik Turkye uit die oorlog te dwing.
Geallieerdes was bereid om die Dardanelle aan te val - Die Dardanelle, tot by die See van Marmara, was 'n smal, kronkelende gang in die noorde langs die Gallipoli -skiereiland. Kaap Helles en Sedd-el-Bahr lê by die noordelike ingang in die Europese Turkye en Orkanieh en Kum Kale in die suide aan die Asiatiese kant. Tien myl in was Kephezbaai, 'n verdere vyf het Chanak gevind waar die Narrows, net 'n kilometer breed op hierdie punt begin. Nog vyf myl lei na Nagara - al die genoemde plekke is aan die Asiatiese kant. Die seestraat is sterk verdedig deur 100 gewere tot 'n kaliber van 14, hoewel baie hiervan en die versterkings self verouderd was. Teen die Narrows was mynvelde beskerm deur gewere en soekligte, torpedobuise en anti-duiknette. Die Turke onder generaal von Sanders versterk die verdediging sedert die eerste geallieerde bombardement in November.
Adm Carden se mening was dat, gegewe genoeg gevegskepe, 'n maand waarskynlik voldoende sou wees om die ingang uit te skakel en dan die binneste forte tot by Kephez Point, die gewere om die Narrows te vernietig en dan die mynvelde na die Narrows skoon te maak. Laat in die maand het die Britse Oorlogsraad ingestem tot 'n aanval wat in Februarie sou plaasvind met die doel om die Gallipoli -skiereiland in te neem en Konstantinopel te verower. Adm. Fisher het die splinternuwe, "koningin Elizabeth" van 15 in die vuurwapen aan die onderneming toegewys, maar sy steun het gewankel. Churchill se standpunte het die oorhand gekry omdat sukses so 'n groot impak op die verloop van die oorlog sou hê, maar 'n operasie wat deeglike beplanning verg, het net gegroei.
15 Januarie - Franse duikboot "SAPHIR" (1910, 390/425t, 6-45cm tt). Die eerste poging van die Geallieerde en Franse om deur die Dardanelle na die See van Marmara te breek, misluk toe 'Saphir' van Nagara in die Narrows afgesink is. Sommige bronne meld dat sy gestrand het, ander dat sy gemyn is. Sy was die eerste van vier Franse bote wat in 1915 in die Dardanelles verlore geraak het.
Kaukasus - Die Russe het die Turke erg verslaan, wat die grootste deel van hul Derde Leër verloor het, insluitend 'n hele korps. Die bedrywighede in die gebied is vir die res van die jaar voortgesit.
24 Februarie - Franse vernietiger "DAGUE" (1912, 800t, 2-10cm, 4-45cm tt). Geallieerde voorrade vir Montenegro het deur die hawe Antivari in die suidelike Adriatiese See gegaan. 'Dague' is gesink deur 'n drywende myn in die Antivari Roads, die eerste Franse oorlogskip wat in die Adriatiese See verlore geraak het.
Begin van vlootaanval op die Dardanelle -Die vloot van Adm Carden het nou die super-dreadnought "Queen Elizabeth", die strydkruiser "Inflexible", 12 pre-dreadnoughts (insluitend "Irresistible" en "Vengeance") en vier Franse pre-dreadnoughts (Vice-Adm Gu prette), tesame met ander skepe gebaseer op Mudros op die eiland Lemnos wat deur die Royal Marines beset is. Die openingsbombardement het omstreeks 10:00 op die 19de begin met 'Inflexible', 'Albion', 'Cornwallis', 'Triumph' en die Franse 'Bouvet' en 'Suffren' op die ingangsforte, maar met weinig effek. Slegte weer het bedrywighede verhinder tot die 25ste, toe daar op die forte rondom Kaap Helles en Orkanieh skulpe getref is. Teen die einde van die maand is die buitenste verdediging feitlik vernietig met behulp van slopingspartye wat uit die skepe geland het.
Hieronder was 'n groep mariniers en matrose onder leiding van luitenant-generaal Eric Robinson, skeepsoffisier, HMS "Vengeance", wat die middag van die 26ste by Kum Kale aan wal gegaan het onder die dekking van "Irresistible" en "Vengeance" en ondersteun kruisers. Onder swaar vuur het Robinson sy eie mans teruggehou en twee gewere in die omgewing en nog een by Orkanieh vernietig. Met hierdie uitbuiting en later uitstappies na die Dardanelle, insluitend die een wat gestrande duikboot "E-15" in April suksesvol getorpedeer het, is hy in Augustus 1915 vir die Victoria Cross geplaas.
Na die verlies van die eerste Britse watervliegtuigdraer, is die bekeerde ou kruiser "Hermes" in die Noordsee, HMS "Ark Royal" wat op 'n merkantiele romp gebou is, in gebruik geneem en kom nou van die Dardanelles af met ses seevliegtuie om op te spoor vir die bombardement van gevegskepe . Omdat sy traag en kwesbaar was vir die U-bote wat later van die Dardanelles af aangekom het, is sy in Mei teruggetrek na Mudros.
Egipte - In die Eerste Turkse aanval op die Suez -kanaal het 15 000 Turke onder Djemal Pasha, die Turkse bevelvoerder in Sirië, die 120 myl van die waterlose Sinai -woestyn oorgesteek en die oostelike oewer van die Suez -kanaal met artillerie bereik. Sommige het op die 3de aangeval en daarin geslaag om Egipte oor te steek, maar is afgeweer en teruggetrek. Vir die res van 1915 het duisende geallieerde troepe in Egipte aangekom om hierdie belangrike waterweg te beskerm, en die Britte het voorbereidings getref om oor die Sinai -skiereiland te vorder.
* Royal Navy BATTLE HONOR is toegeken aan die Britse oorlogskepe wat by die verdediging van die kanaal teenwoordig was, insluitend pre -dreadnoughts "Swiftsure" (vlagskip, Adm Peirse) en "Ocean", en beskermde kruisers "Minerva" en "Proserpine" - Suez Canal , 2de-4de Februarie 1915. Franse oorlogskepe wat ook in aksie was, sluit in die ou slagskip "Requin" en die beskermde kruiser "D'Entrecasteaux".
2de -18de - belangrikste vlootaanvalle op die Dardanelle - Bombardemente op die 2de en 3de was besluiteloos omdat die slagskepe deur mobiele geweerbatterye belemmer is.'N Ander begin is gemaak om die Narrow se verdediging op die 5de. Maar selfs die grootskoot "Koningin Elizabeth" was nie opgewasse vir hierdie taak nie, maar dit is belemmer deur ondoeltreffende vliegtuie. Nog belangriker is dat die mynevee -treilers met hul onopgeleide vissermanne nie die mynvelde kon skoonmaak nie, selfs snags as gevolg van die vyand se soekligte.
By die 10deAdm Carden het mislukking gerapporteer, maar Churchill en Fisher het beveel om voort te gaan met die aanvalle op die Narrows. Hy het dit gedoen, maar die mynvee het geen vordering gemaak nie, en hy het bedank om opgevolg te word 15de deur agterhoof John de Robeck, sy tweede in bevel. Die 18de was nou gereed vir die groot aanval en deur 11.30 op daardie datum was "Koningin Elizabeth", "Onbuigsaam", "Agamemnon" en "Lord Nelson" ses myl binne die Dardanelle wat die forte by die Narrows gebombardeer het, met "Majestic" en "Prince George" in die noorde en "Swiftsure" en "Triomf" na die suide en neem die mobiele gewere aan. Teen die middag blyk dit egter dat laasgenoemde stilgemaak is "Onbuigsaam" en "Agamemnon" is lig beskadig in die proses. Nou het die vier Franse slagskepe die Narrows gesluit om byna dieselfde te doen vir die gewere daar, maar ten koste van die skade aan die slagskip "Gaulois", gestrand op Rabbit Island.
Dit was nou die beurt van ses Britse slagskepe om verder in te beweeg, toe die eerste groot ramp plaasvind. Rondom 14.00, toe sy uittree, die Franse slagskip "BOUVET" (1898, 12 200 t, 2-30,5 cm) is óf ontgin óf deur 'n swaar dop in 'n tydskrif geslaan en het saam met die meeste van haar bemanning gesink. Die Britse treilers is beveel om die mynvelde skoon te maak, maar nog erger was die gebied rondom Eren Keui -baai aan die Asiatiese kant, waar 'Bouvet' gesink het. Hier is ongeveer 20 myne deur die 365 -myllaag "Nusret" gelê in 'n posisie wat deur die Geallieerdes geglo is dat dit skoongemaak is. Net na 16.00, gevegskruiser "Onbuigsaam" (Kaptein Phillimore) het 'n myn getref, 29 mense is dood, maar het Tenedos bereik voordat hy na Malta gegaan het vir herstelwerk. Vier minute later, die slagskip "ONWEERSTAANBAAR" (1902, 14,500t, 4-12in) onder bevel van kapt Dent moes om dieselfde rede laat vaar word en drie uur later sink. Adm de Robeck het nou beveel dat die skepe moet terugtrek, maar te laat om die reeds beskadigde slagskip te red "OCEAN" (1900, 13,150t, 4-12in). Sy slaan 'n ander myn om 18.00 en gestig gedurende die nag.
In 'n paar uur, van die 16 Geallieerde hoofskepe wat deelgeneem het, is drie gesink en drie is erg beskadig (insluitend die Franse slagskip "Suffren") in ruil vir 'n paar Turkse gewere, hoewel die mynvelde steeds die belangrikste struikelblok vir vordering was. Nou het de Robeck 'n meer effektiewe mynvee -mag gereël met behulp van vernietigers. Maar sedert die 15de het die Oorlogsraad dit oorweeg om troepe te gebruik. Lord Kitchener het ingestem om die Australiese en Nieu -Seelandse (ANZAC) korps vry te laat, en die vloot en die 29ste afdeling, wat saam met die Franse troepe 'n mag van 80 000 man voorsien het wat op Lemnos vergader het onder genl sir Ian Hamilton.
Adm de Robeck het aanvaar dat skepe alleen nie kon deurbreek nie en die vloot het sy pogings beëindig in 'n poging wat moontlik sou kon slaag. Teen die 18de was die Turkse verdedigers erg gedemoraliseer en amper sonder ammunisie. Maar nou was die Geallieerdes verbind tot die Gallipoli -landings, hoewel die troepe eers op 25 April gereed sou wees. Dit het die Turke tyd gegee om te herstel en voor te berei.
* Royal Navy BATTLE HONOR is toegeken aan al die oorlogskepe wat aan die Dardanelles -veldtog deelgeneem het - Dardanelles 1915-1916.
5de -15de - Aanval op Smyrna, Turkye - Ander dele van die Turkse Middellandse See-kus was doelwitte vir Geallieerde aanvalle, waaronder die groot hawe van Smyrna, wat geblokkeer sou word vanweë die potensiaal daarvan as 'n U-bootbasis. Op die 5de kom viseadministrateur Peirse, C-in-C Egipte- en Wes-Indiese stasie, van Smyrna af met die gepantserde kruiser "Euryalus", pre-dreadnoughts "Triumph" en "Swiftsure", 'n watervliegtuigdraer en mynveërs. Sy eerste take was om die beskermende forte te bombardeer en te vernietig en die mynvelde te benader, wat nie een van die twee bereik het nie. Op die 11de, watervliegtuigdraer "Anne Rickmers", 'n gevange Duitse handelaar, is deur die Turkse torpedoboot "Demir Hissar" getorpedeer en beskadig. Onderhandelinge oor oorgawe het ook met die Turkse goewerneur plaasgevind, maar sonder sukses, en op die 15de het die mag onttrek.
27 April - Franse pantserkruiser "LEON GAMBETTA" (1905, 12,000t, 4-19,4cm en amp 16-16,47cm). Eenhede van die Franse vloot het die Oostenrykers in die Adriatiese See geblokkeer, maar word nou bedreig deur Oostenrykse en Duitse U-bote. In die nag van die 26ste/27ste tydens die patrollie langs die Straat van Otranto is die "Leon Gambetta" wat nie begelei is nie, getref deur twee 18-torpedo's wat deur die Oostenrykse "U-5" afgevuur is (luitenant Ritter von Trapp van die "Sound of Music" -roem). Sy sak vinnig en neem meer as 600 mans saam.
17 April - Turkse torpedoboot "DEMIR HISSAR" (1906, 97t, 3tt). Die vaartuig wat onder Duitse kommando was, het na die uitbuiting van Smyrna na die Egeïese See gegaan. Op die 17de, nadat sy nie 'n Britse vervoer laat sink het nie, is sy suid van die Griekse eiland Chios onderskep deur die Britse verwoesters "Jed", "Kennet" en "Wear" en het haarself gestrand. Sommige bronne beweer dat die beskermde vaartuig "Minerva" gedwing word "Demir Hissar" aan wal.
17-19 April -Vernietiging van Britse duikboot "E -15" - 'N Tweede geallieerde duikboot het probeer om deur die Dardanelle na die See van Marmara te breek. Vroeg in die oggend van die 17de, nadat hy Mudros verlaat het, het "E-15" (1914, 670/810t, 5-18in tt, 1-12pdr, Lt Cdr T S Brodie) ongeveer tien myl onder Kephaz Point gestrand. Cdr Brodie en lede van die bemanning is aangeval en gestrem. Daar is nou verskillende pogings aangewend om "E-15" te vernietig. Die duikboot "B-6", met die broer van Cdr Brodie aan boord, het probeer om haar met 'n torpedo te laat sak, maar het gemis. Later, gedurende die nag, het die vernietigers "Grampus" en "Scorpion" (onder bevel van die toekomstige Adm A B Cunningham van die Roem van die Middellandse See -vloot) probeer om haar te vind, maar dit het misluk.
Die volgende oggend, op die 18de, was Lt-Cdr Holbrook VC aan die beurt in "B-11", maar ook hy kon "E-15" nie opspoor nie. Slagskip "Triumph" en "Majestic" het nou probeer om die duikboot se vernietiging met swaar gewere te verseker. In die namiddag het hulle in die Straat gevaar, en hulle het onder hewige vuur gekom en kon nie treffers kry nie. Intussen het seevliegtuie hul eie pogings uitgevoer. Uiteindelik het die aand van die 18de/19de een piekboot elk van "Triumph" en "Majestic" ingegaan, albei gewapen met twee 14 -torpedo's. Luitenant -generaal Robinson in "Triumph's" -boot was in bevel van die ekspedisie wat Lt Godwin beveel het "Majestic's". Nader "E-15", "Majestic's" se boot is deur 'n skoot gesink, maar het steeds daarin geslaag om die geteisterde duikboot te slaan en te vernietig voordat hy afgegaan het. Luitenant -generaal Robinson het die bemanning gered en op pad na veiligheid in die oorlewende piekboot. * Die Victoria Cross is toegeken aan luitenant-generaal Eric Robinson RN vir hierdie en ander bedrywighede in die Dardanelles.
25 April - Geallieerde Landings in Gallipoli - Teen hierdie tyd was 'n geallieerde vloot met 18 slagskepe en 12 kruisers gereed om die eerste 30 000 troepe te laat land. Hulle het aan wal gegaan by V-, W-, X- en Y -strande rondom Kaap Helles aan die suidwestelike punt van Gallipoli en verder noord noord van Gaba Tepe (later bekend as Anzac Cove) aan die 25ste, hoofsaaklik met skepe se bote. Maar die Turke was in voorbereide posisies, gereed met 'n nuwe vyfde leër van 80 000 onder die Duitse genl von Sanders. Die landings was gedeeltelik suksesvol, maar nie een van die hoofdoelwitte is bereik nie - nie die stad Krithia en die hoogtes van Achi Baba uit die Kaap Helles -gebied of oor die smal nek van Gallipoli om die Dardanelles vanaf Anzac Cove te bereik nie. Hier is die ANZAC's gestop deur 'n Turkse afdeling onder bevel van Mustapha Kemal (later Kemal Ataturk, die vader van die moderne Turkye).
Die veldtog duur agt maande en die Geallieerdes het nooit meer as 'n vastrapplek gekry nie. Die strandkoppe is deur die vuur omring uit die omliggende hoogtes, bondgenote en Turke val gereeld aan, maar in elke geval met groot ongevalle vir min wins. Toe in die somer het siektes toegeneem by diegene wat tydens die geveg gedood is. Die vernaamste uitvloeisel van die oorlog het dus in 'n loopgraafoorlog vasgeval, maar weinig anders as die aan die Westelike Front. En ter ondersteuning van die Geallieerdes het die Royal Navy in Mei drie slagskepe verloor.
Op V -strand, nog steeds op die 25steTerwyl die slagskip "Albion" bombardeer, het die voormalige kolwer "River Clyde" probeer om 2 000 man van die 29ste afdeling oor drie aanstekers en 'n gegronde baggerbak te land. Die pontbrug is aangebring toe die Turke swaar vuur losgebrand het. Na drie uur het slegs 200 mans die kus bereik, met nog vele meer dooies en gewondes. Die hoofliggaam het eers met die aanvang van die nag geslaag, maar die min sukses wat daar in daglig was, was hoofsaaklik die gevolg van die "River Clyde's" -manne. Hulle het die aanstekers en die houer geposisioneer en dit vasgehou terwyl die troepe land. Cdr Unwin, die bevelvoerder van die "River Clyde", wat haar ook in opdrag gegee het, het selfs in die waterhoue gestaan, en hoewel hy gewond is, het hy later ander gewondes per boot gered. Midshipman Drewry, wat die bevelvoerder van die vullis was, is ook gewond, maar verder, later deur Midshipman Malleson oorgeneem. Ander helde van die uur was AB Williams wat in die water gebly het, die pont vasgehou het totdat hy vermoor is, en seeman Samson, wat die hele dag aan die aanstekers gewerk het voordat hy ernstig gewond is.
Lede van die Royal Naval Division het hulself ook onderskei. Sub-Lt Tisdall, bevelvoerder by die peloton, Anson Btn, wat wag om van die "River Clyde" af te land en saam met die weermag te dien, het aan wal gegaan om Cdr Unwin te help om die gewondes terug te bring. Hy land die volgende dag om homself op 6 Mei by Achi Baba dood te maak. Ook aan wal by Anzac Cove op die 28ste was L/Cpl Parker RMLI, Portsmouth Btn om Australiese troepe naby Gaba Tepe te verlig, en naby Turkse posisies. Op die aand van die 30ste, het hy vrywillig ammunisie en voorrade na geïsoleerde loopgrawe geneem. Verskeie mans is dood of gewond tydens die poging, en Parker alleen het daarin geslaag om dan eerstehulp te verleen. Later is hy ernstig gewond.
Die Victoria Cross is toegeken aan Cdr Edward Unwin RN, Midshipman George Drewry RNR, Midshipman Wilfred Malleson RN, AB William Williams, Seaman George Samson RNR, Sub-Lt Arthur Tisdall RNVR, en L/Cpl Walter Parker RMLI.
30 April - Australiese duikboot "AE-2" (1914, 655/800t, 4-18in tt, 1-12pdr), Lt Cdr Stoker. Die "E" -klas "AE-2" was vroeg op die 25ste die Dardanelle binne, en was die eerste boot wat in die See van Marmora deurgebreek het en onderweg 'n Turkse geweerboot in die Narrows getorpedeer het. Toe op die 30ste, naby Marmora -eiland, en duik, verloor sy snoei en verskyn wild naby 'n torpedoboot. Omdat sy nie kon bly lê nie, is sy in die drukromp vasgekeer deur drie skulpe van die vyandelike oorlogskip - die "Sultan Hissar", en moes sy afgesny word. Teen hierdie tyd het Lt-Cdr Boyle se "E-14" ook deurgekom.
3de April - Turkse kruiser "MEDJIDIYE" (1904, 3300t, 2-15cm). Die Turke het een van hul min groot oorlogskepe verloor toe die ligte (of beskermde) kruiser "Medjidiye" saam met die "Hamidieh" en vier torpedobote gevaar het om Odessa te bombardeer. Sy het 'n myn getref en in vlak water gesink, net 15 kilometer van die teiken af. "Medjidiye" is gou deur die Russe grootgemaak en teen die einde van die jaar weer in diens as die 'Prut', vernoem na die mynlaag wat in Oktober 1914 teen 'Goeben' verloor is.
Italië verklaar oorlog teen Oostenryk-Hongarye - Op die 23ste keer Italië hom teen haar voormalige bondgenote, maar verklaar op die oomblik slegs oorlog teen Oostenryk-Hongarye, deels om grondgebied te verkry. (Oorlog is eers in Augustus 1916 teen Duitsland verklaar). Die Italiaanse leër van byna 900 000 man was in 36 afdelings georganiseer en onder bevel van genl Luigi Cadorna, hoof van die Italiaanse generale staf, was swak toegerus, maar het die Oostenrykers op hierdie front in getal getel. Die grens tussen Oostenryk en Italië strek byna 300 myl van Switserland tot by die Adriatiese See in die vorm van 'n groot "S" aan sy sy, en bestaan ​​uit byna onbegaanbare berge, goed versterk deur die Oostenrykers. Aan die Switserse grens begin die Oostenrykse enklave Trentino, wat met die Oostenrykers op die hoogtes in die noorde van Italië gedruk het, en die Italianers onder in die Po -vallei waar hul hoofspoorlyne geleë was. Ten ooste van die Trentino was die hoë Carnic Alpe, en dan die Isonzo -rivier wat noord na suid deur Gorizia loop na die Carso -plato en die see by die Golf van Triëst. Buiten die Isonzo was die Ljubljana Gap, die enigste poort na Oostenryk-Hongarye, en die hoofdoel van die Italianers. Selfs dit het beteken om opdraande te veg, met die immer teenwoordige bedreiging van die Oostenrykers in die Trentino agter hulle, die Italiaanse toevoerlyne uit te breek en af ​​te sny.
ITALIAANSE MARIE - Toe Italië die oorlog betree, is die eerste van die twee slagskepe van die "Doria" -klas (13-30,5 cm of 12in), "Duilio", voltooi, met "Andrea Doria" in 1916. Cavour ", Italië het nou altesaam vyf dreadnoughts in vergelyking met die drie in Augustus 1914.
Die situasie in die Adriatiese See het gelei tot aanvalle deur beide kante, die Oostenrykers het hulle van die sterk verdedigde, diep waterbase soos Pola en Cattaro opgestoot en die lang Italiaanse kuslyn beskiet. Die Italianers het teruggeslaan en is versterk deur die Franse "Armée Navale", gebaseer op Brindisi en die Griekse eiland Korfu, saam met Britse eenhede. Nie een van die twee partye kon die Adriatiese See in 1915 beheer nie, maar die geallieerde blokkade het die Oostenrykers daarvan weerhou om 'n rol in die Middellandse See te speel, en het hulle weer toegelaat om die Serwiërs te ontruim.
Mei/Junie - Duitse kus duikboot "UB-3" (in opdrag as die Oostenrykse U-9, 1915, 130/140t, 2-45cm tt). Nadat hy per trein by Pola aangekom het om te vergader, vaar die kus-duikboot "UB-3" na die Egeïese en Dardanelle-gebied en verdwyn. Sy het blykbaar op 23 Mei Pola verlaat, gesleep deur die Oostenrykers tot by die Straat van Otranto, en is nooit weer gesien nie.
24 Mei - Main Sortie van die Oostenrykse vloot - Met die oorlog verklaar, het die grootste deel van die Oostenrykse vloot gevaar om die Italiaanse Adriatiese kus te bombardeer, hoofsaaklik in die noordelike deel. Verder suid die Italiaanse verwoester "TURBINE" (1902, 330t, 4-7.6cm, 2-45cm tt) is op die eiland Pelagosa teëgekom en deur die Oostenrykse verkenningskruiser "Helgoland" en verwoesters "Csepel", "Tatra" en "Lika" gesink. Die Oostenrykse skepe, waaronder die drie "Radetzky's" voor die dreadnought en die drie voltooide "Tegetthoff" dreadnoughts, was dieselfde dag terug in Pola. Daar het hulle die res van die oorlog deurgebring, met een uitsondering in 1918, as onaktief as 'vloot in gereedheid' vir enige groot vlootaksie.
Gallipoli - Hewige en onderbroke gevegte het voortgegaan Gallipoli tot Julie en dan Augustus, toe verdere landings gedoen is.
Britse duikboot suksesse - Royal Navy -duikbote het nog twee VC's vir hul bevelvoerders in die Dardanelles -veldtog gewen, in 'n maand wat ook 'n Franse duikboot en drie Britse slagskepe verloor het. Begin op die 27 April, Het luitenant-bestuurder Boyle in "E-14" die See van Marmara bereik vir 'n suksesvolle patrollie van drie weke wat die versterking van die Turkse magte in Gallipoli belemmer het. Die rekeninge verskil effens oor sy suksesse, insluitend 'n beweerde torpedo -geweerboot wat ingesink is terwyl hy binnekom. "Nur ul Bahir", en 'n voormalige White Star-vaartuig wat troepe na Gallipoli vervoer het, voordat hy weer by die vloot aangesluit het 18 Mei. Na sy versuim om in 1914 na die Oossee deur te breek, het luitenant-generaal Naismith in "E-11" nou die See van Marmara bereik. Verlaat op die 19 Mei, sy bevele was "om op hol te loop", wat hy gedoen het, en ongeveer agt skepe laat sink, waaronder 'n vervoer langs die hoofstad van Konstantinopel. Hy het veilig teruggekeer begin Junie, en het later in 1915 nog twee ewe suksesvolle patrollies anderkant die Dardanelles gemaak. Die Victoria Cross is toegeken aan luitenant-hoof Edward Boyle RN en luitenant-generaal Martin Naismith RN.
1ste Mei - Franse duikboot "JOULE" (1913, 400/550t, 1-45cm tt, 6 torpedokrae/wiegies) het probeer om deur die Dardanelles-verdediging te breek, maar het myna in die Narrows getref en was saam met al haar bemanning verlore.
13-27 Mei - Drie Britse slagskepe verlore - In die nag van die 12de/13de, die ou Britse slagskip "GOLIAT" (1900, 13.200 ton, 4-12 duim) was voor anker van Kaap Helles af, wat noue ondersteuning bied vir die geallieerde troepe wat op Gallipoli vasgevang was. Die Duits-bemande, Turkse torpedoboot "Muavenet" (of "Muavenet-I-Miliet") het getorpedeer en haar met meer as 500 seemanne na die onderkant gestuur.
Die eerste Duitse U-boot wat die Middellandse See ingevaar het, was nou in die Egeïese See. Lt-Cdr Hersing in "U-21" het einde April Duitsland verlaat en half Mei Cattaro bereik. 'N Week later is hy op pad na die Dardanelle en die geallieerde skepe wat Gallipoli aflê, die groter wat beskerm word deur netwerke teen verwagte duikbootaanval. Op die 25ste het hy die Britse pre-dreadnought getorpedeer "TRIUMPH" (1904, 12,000t, 4-10in) terwyl sy haar gewere ter ondersteuning van Gabe Tepe afgevuur het, halfpad tussen Suvla Bay en Cape Helles. Sy het binne 'n kort tyd omgeslaan met die verlies van ongeveer 70 mans.
Twee dae later, op die 27ste, vang Hersing die ou Britse slagskip "MAJESTIES" (1895, 14,800t, 4-12in) in dieselfde gebied en rol as "Triumph", en het haar twee keer getorpedeer. Sy het binne sewe minute omgedraai en gesink, maar die ongevalle was nie swaar nie. 'U-21' het later deur die Dardanelle gegaan en vroeg in Junie Konstantinopel bereik. Sy is in die Middellandse See verenig deur kleiner "UB" en "UC" bote wat oor die land na Pola gereis het, terwyl groter U-bote later direk na die Middellandse See vaar om by die paar Oostenrykse duikbote te kom.
10 Mei - Duitse gevegskruiser "Goeben" het swaar eenhede van die Russiese Swartsee-vloot ontmoet, waaronder 'Evstafi', voor 'n aanval op die Turkse kus. Sy is beskadig deur twee skulpe van 30,5 cm (12 in) oos van die Bosporus.
Italië - Teen die tyd dat die Italianers gereed was vir die eerste van ongeveer elf gevegte van die Isonzo -rivier, het die Oostenrykers 20 afdelings aan die voorkant gereed onder bevel van aartshertog Eugen. In die Eerste Slag van die Isonzo wat van ongeveer 23 Junie tot 7 Julie geduur het, het die Italianers in die rigting van Gorizia aangeval, maar slegs beperkte vordering gemaak.Intussen het hulle in die Trentino en die Alpe 'n aantal klein aanvalle geloods om hul posisies te verbeter.
9 Junie - Britse ligkruiser "Dublin". Deur deel te neem aan 'n sweep aan die Albanese kus, en begelei deur Franse en Italiaanse vernietigers, is "Dublin" getref en beskadig deur 'n torpedo van die Oostenrykse duikboot "U-4". 'Dublin' het binnekort tot 17 knope gewerk en het teruggekeer na Brindisi, maar was 'n paar maande buite werking.
10 Junie - Italiaanse duikboot "MEDUSA" (1912, 250/305t, 2-45cm tt). Aangesien Duitse duikbote na die Oostenrykse vloot oorgeplaas is en ook bereid was om onder die Oostenrykse vlag in die Middellandse See te werk, behaal hulle hul eerste suksesse in die Adriatiese See. Na voltooiing by Pola en kort voordat hy as 'U-11' aan die Oostenrykers oorhandig is, sak die 'UB-15' wat deur Duitse bemanning onder bevel van Lt. Heimburg onder bevel van Lt Heimburg was, 'Medusa' in die noordelike Adriatiese See van Venesië af. (Ander datums, insluitend die 1ste en 9de Junie, kan in sommige bronne gevind word).
3de Junie - Franse mynlaag "CASABIANCA" (1895, 970t, 100 myne). Die Geallieerdes het nou probeer om die Golf van Smyrna met mynvelde te sluit. Tydens die operasies het die ou torpedokruiser "Casabianca", omskep in 'n mynlaag, opgeblaas en op een van haar eie myne gesink.
Mesopotamië - Vanuit die Basra -gebied het 'n Britse leërkorps (genl John Nixon), insluitend die 6de Indiese afdeling (genl Charles Townshend), noordwaarts na die Eufraat- en Tigrisrivier beweeg, wat na Bagdad gemik het. Amara on the Tigris (nie te verwar met die meer Kut-el-Amara nie) is op die 3de gevange geneem, bygestaan ​​deur 'n verskeidenheid klein Royal Navy-vaartuie, waaronder "Comet", "Shaitan", "Shushan" en "Sumana".
Italië - Tien dae na die einde van die Eerste Slag, het die Tweede Slag van die Isonzo begin en duur in Augustus of September, afhangende van rekeninge. Die Italianers het min vordering gemaak.
7 Julie - Italiaanse kruiser "AMALFI" (1909, 9 800 t, 4-25,4 cm, 8-19 cm). Die Italiaanse vloot het sy eerste groot verliese gely toe twee gepantserde kruisers deur vyandelike duikbote in die Adriatiese See gesink is. Die eerste op die 7de was die "Amalfi" in Venesië wat 'n sweep deur Italiaanse vernietigers langs die Istriese kus ondersteun het. Sy is getorpedeer en in die boonste Adriatiese See gesink deur die onlangs bymekaargemaakte Duitse "UB-14" (maar aangedui as Oostenrykse "U-26"), onder bevel van Lt Heimburg, wat 'n maand tevore in "UB-15" Italiaans verantwoordelik was. duikboot "Medusa".
18 Julie - Italiaanse kruiser "GIUSEPPE GARIBALDI" (1901, 8,100t, 1-25,4cm & amp; 2-20,3cm). Verder suid was die "Garibaldi" en haar kruiserafdeling aan die suidelike Dalmatiese kus, wat die spoorlyn tussen Ragusa en Cattaro gebombardeer het. Sy is deur een of twee torpedo's getref en sak af van Gravosa, die slagoffer van die Oostenrykse "U-4", wat "Dublin" in Junie beskadig het.
27 Julie - Franse duikboot "MARIOTTE" (1913, 530t, 4-45cm tt, 2 druppels) Nog 'n geallieerde duikboot is gesink en probeer om deur die Dardanelle na die See van Marmara te breek. Die "Mariotte" was vasgekeer in die Turkse netwerke van Chanak in die Narrows, gedwing om op te staan ​​en afgeskiet nadat dit deur walbatterye beskiet is.
Mesopotamië - Nasiriya op die Eufraat is gevang deur Britse magte tydens die beweging op Bagdad.
Russiese Swartsee vloot - By Nikolayev in die Oekraïne was die eerste twee "Imperatritsa Mariya" -klas Dreadnoughts met hul gewere van 12-30,5 cm (12in) besig om te voltooi vir die Russiese Swartsee-vloot. Toe die 'Imperatritsa Mariya' en 'Imperatritsa Ekaterina Velikaya' later die jaar in gebruik geneem is, het die Russe die superioriteit bo die Duits-Turkse vloot verleen met sy enkele dreadnought-gevegskruiser, die 'Goeben'. Die Russiese susterskip "Imperator Alexander III" (later "Volya") was eers in 1917 gereed.
5 Augustus - Italiaanse duikboot "NEREIDE" (1913, 220t, 2-45cm tt). Die Italianers het die Oostenrykse eiland Pelagosa in die sentrale Adriatiese See in Julie beset, en later dieselfde maand het die Oostenrykers 'n onsuksesvolle poging aangewend om dit te herower. Nou in Augustus lê die Italiaanse "Nereide" ter see ter ondersteuning van die garnisoen. Op die oog af is sy deur die Oostenrykse Lt von Trapp se "U-5" getorpedeer en gesink. Na nog 'n Oostenrykse aanval later in die maand, is die eiland ontruim.
12 Augustus - Oostenrykse duikboot "U-12 " (1911, 240t, 2-45cm tt). Oostenrykse duikbote het hul eerste verlies gely. Op of om die 12de, "U-12" is ontgin en gesink in die boonste Adriatiese See, buite Venesië.
13 Augustus - Oostenrykse duikboot "U-3" (1909, 240t, 2-45cm tt). Ver in die suide, maar nog steeds op die 12de, het "U-3" die Italiaanse gewapende handelskruiser "Citti di Catania" aangeval en gemis tydens patrollie in die Straat van Otranto. Die AMC het probeer om te ram, maar blykbaar sonder sukses, en die geallieerde vernietigers is uitgestuur. Die volgende oggend op die 13de, "U-3" is gesien en gesink deur die geweervuur ​​van die Franse "Bisson" NE van Brindisi.
17 Augustus - Italiaanse duikboot "JALEA" (1913, 250t, 2-45cm tt). Minder as twee weke na die verlies van "Nereide" het "Jalea" verlore gegaan op 'n Oostenrykse myn in die boonste Adriatiese See, in die Golf van Triëst.
Landings by Suvla Bay, Gallipoli - Gen Hamilton met nog drie geallieerde afdelings, het probeer om die Turke op Gallipoli te oortref met verdere landings op die 6de. Dit het net noord van Anzac Cove en die ANZAC -magte in Suvla Bay plaasgevind met die doel om Sair Bair te bereik. In die gesig van die Turkse vyfde leër, nou 13 afdelings sterk, het die poging misluk.
8ste Augustus - Turkse pre-dreadnought "HAYREDDIN BARBAROSSA" (1893, 10 000 t, 6-28 cm). Die Britse duikboot "E-11" (Lt-Cdr Naismith VC) keer vir die tweede keer terug na die See van Marmara en was gedurende die maand verantwoordelik vir talle vaartuie, waaronder 'n kanonboot. Toe, op die 8ste, buite Bulair op die Gallipoli-skiereiland, het hy die voormalige Duitse pre-dreadnought "Hayreddin Barbarossa" getorpedeer en gesink op pad om die Turkse landverdediging te ondersteun.
RNAS -vliegtuig -torpedo -aanvalle -'n Nuwe vorm van oorlogvoering verskyn op die 12de, toe 'n seevliegtuig met 'n kort 184 wat deur Flt Cdr Edmonds bestuur is en van die omskepte pakkie "Ben-my-Chree" aan die kus van Gallipoli vlieg, 'n gestrand Turkse handelaar raakloop (onlangs getorpedeer deur Boyle's "E-14") in die see van Marmara met 'n 14-torpedo. In 'n soortgelyke aanval vyf dae later is 'n vervoer moontlik gesink. Dit was die eerste keer dat torpedo's uit vliegtuie geval is.
Bulgarye en Serwië -Terwyl onoorwonne Serwië langs die toevoerroetes tussen die belangrikste sentrale moondhede en Turkye sit, met Roemenië wat oorlog toe wil gaan, en die Turke ondersteuning nodig het, besluit die Duitse C-in-C, genl Falkenhayn om Serwië af te sluit en te bring Bulgarye in die stryd. Oortuig deur die sukses van die Duits-Oostenrykse deurbraak teen Rusland, die onvermoë van die Italianers om enige vordering oor die Isonzo te maak, en die Britse mislukking om Gallipoli in te neem, het Bulgarye in die geheim by die Sentrale Magte aangesluit op die 6de. Twee weke later het hulle hul leër begin mobiliseer wat gereed was vir 'n aanval op Serwië in Oktober, 'n mag wat voor die oorlog verby was, in totaal ongeveer 1,2 miljoen man was.
27 September - Italiaanse pre-dreadnought "BENEDETTO BRIN" (1905, 14.700t, 4-30.5cm). Die Italiaanse vloot het nog 'n groot verlies gely, maar in geheimsinnige omstandighede. Die "Benedetto Brin" ontplof in die hawe van Brindisi en sak met lewensverlies, waaronder die bevelvoerder van die 3de Slagafdeling. Oostenrykse sabotasie is later beweer dat dit die oorsaak was.
5 September - Britse duikboot "E-7" (1914, 655t, 4tt, 1-12pdr). Nog 'n geallieerde duikboot het verlore gegaan vir die verdediging van die Dardanelle. Op pad vanaf Mudros op die 4de vir nog 'n patrollie in die See van Marmara, is 'E-7' (Lt Cdr Cochrane) vasgekeer in A/S-nette by Nagara en geskud deur ontploffende myne. Die volgende dag op die 5de en nog steeds ingeburger, is die boot beskadig deur ladings wat deur luitenant-generaal Heimburg, bevelvoerder van die onlangs aangekomde Duitse "UB-14" en sy kok, van 'n roeiboot af laat sak is! Die Britse boot het die oppervlak bereik om deur Cdr Cochrane gestamp te word.
Mesopotamië -Kut-al-Amara op die Tigris, goed op pad na Bahgdad, is geneem toe genl Townshend 'n goed gevestigde Turkse mag verslaan het. Hy druk verder na Bagdad.
Vang van Kut-al-Amara -Net voor die inname van Kut-al-Amara, het skepe van die RN Flotilla probeer om 'n deur te dwing. Hulle is kort voor die stad gestop deur 'n oplewing oorkant die Tigrisrivier, bestaande uit swaar smouse en 'n dhow wat in die middel van die stroom gesink is, wat heeltemal onder die Turkse vuur bedek was. Teen skemer op die 28ste het die gewapende paddle-stoomboot "Comet" (Lt-Cdr Cookson) en twee gewapende lanserings nie daarin geslaag om die dhow deur geweervuur ​​te vernietig of deur die versperring te breek deur te stamp nie. Cdr Cookson het 'Comet' langs die dhow gelê en met 'n byl deur die aansluitkabels probeer sny. Hy is getref en vermoor, en die skepe het teruggetrek. Toe Kut die volgende dag geneem is, is die versperring afgebreek. Die Victoria Cross is postuum toegeken aan luitenant-hoof Edgar Cookson DSO RN.
Italië - Die Derde Slag van die Isonzo, eintlik 'n voortsetting van die vroeëre, het in die middel van die maand begin met die stryd wat tot November voortgeduur het.
Nederlaag van Serwië - Na 'n interval van nege maande sou die vierde inval van Serwië plaasvind. Vir die aanval beveel die Duitse FM Mackensen drie van die vier leërs wat deelgeneem het - die Oostenrykse Derde, Duitse elfde en Bulgaarse Eerste. Die Duitsers en Oostenrykers sou uit die Oostenryk-Hongarye in die noorde toeslaan, met die oog op die Serwiese hoofstad Belgrado, terwyl die Bulgaarse Eerste uit die ooste sou nader. 'N Vierde leër, die Bulgaarse Tweede, onder bevel van Sofia, sou aanval in die suidooste van Serwië en die spoorlyn na die Griekse hawe Salonika aan die Egeïese See afsny. Die Serwiërs was in die minderheid, uit die klas, en het nie artillerie nie. Die Oostenryk-Duitse leërs het op die 6de/7de hul inval vanuit die noorde begin, en Belgrado het twee dae later geval.
Geallieerdes open die Masedoniese Front - Die Geallieerdes het verwag dat die aanval op Serwië sou plaasvind, en op die 3de begin 'n Britse en 'n Franse afdeling by Salonika. Die nominale bevel van die geallieerde ekspedisiemag berus by die Franse generaal Maurice Sarrail. Griekeland het neutraal gebly, maar die landings is ondersteun deur die pro-geallieerde Griekse premier Eleutherios Venizelos, wat gou van die bewind geval het. 'N Ander front - Masedonië - is dus geopen, maar het gou politieke probleme ondervind en 'n gebrek aan doelwitte en duidelike bevelstruktuur.
Bulgarye in oorlog - Op die 11de het Bulgarye oorlog verklaar, en nog twee leërs het in die ooste en suidooste van Serwië gevorder. 'N Week later het die Bulgare die kommunikasie met Griekeland begin verbreek. Nog vyf dae en die spoorlyn na Salonika is afgesny, en die Geallieerdes kon nie die Serwiërs voorsien of saamwerk nie. Terwyl Serwië sukkel om te oorleef, trek die Geallieerdes terug in Salonika en versterk die hawe teen beide Bulgare en Grieke.
Geallieerde poging om die Otrantostraat te sluit - Met die Oostenrykse vloot in die hawe gebottel, het die Geallieerdes hul eerste poging aangewend om die Straat van Otranto vir Duitse U-bote te sluit. Sowat 60 burgerlike vissersdrivers het in September uit Brittanje aangekom en was nou op A/S -patrollie met hul nette aan die begin van 'n lang en uiteindelik onsuksesvolle poging om die Straat van 50 myl breed te sluit. Teen die einde van die oorlog het die Otranto Barrage, soos dit genoem is, mynvelde, vernietigers, treil- en duikboot-patrolleerders, motorlanserings, seevliegtuie en ballonne ingesluit.
Aanvalle op Bulgarye - Met oorlog verklaar, het geallieerde skepe Bulgarye se kort Egeïese kuslyn begin blokkeer. Op die 21ste het Britse oorlogskepe, waaronder die kruiser "Theseus" en monitors "M-15" en "M-28", Dedeagatch gebombardeer.
30 Oktober - Franse duikboot "TURKOOIS" (c1910, 390t, 6-45cm tt, 1-37mm). Die eerste Franse duikboot wat die See van Marmara bereik het, het op die 30ste gestrand en is moontlik deur Turkse walbatterye getref (rekeninge verskil). 'Turkoois' is ongeskonde vasgelê en in die Turkse vloot opgeneem as 'Mustadieh Ombashi', maar nooit weer in gebruik geneem nie. Papiere wat aan boord gevind is, het die Duitsers in staat gestel om 'E-20' in 'n hinderlaag te lok wat terselfdertyd deurgebreek het.
31 Oktober - Britse vernietiger "LOUIS" (1913, c1000t, 3-4in, 4tt) in 'n ondersteuningsrol, is by Gallipoli in Suvla-baai verwoes en deur Turkse geweervuur ​​vernietig.
Italië - Die Derde Slag van Isonzo het vroeg in November geëindig. Die Vierde Slag het gou begin en tot Desember voortgeduur.
Serwië - Die vierde en laaste inval van Serwië het tot 'n einde gekom. Die oorlewende Serwiese leërs wat in die weste en suide geveg het, moes noodgedwonge terugtrek na Montenegro en Albanië. Teen die 28ste was die veldtog amper verby, Serwië is deur die Oostenryk-Duitse en Bulgaarse leërs oorval, en die Serwiërs het in twee gesny.
Geallieerde vliegtuie val Bulgarye aan - Sqdn Cdr Davies, No.3 Sqdn, RNAS vlieg 'n Nieuport, en Flt Sub-Lt Smylie in 'n Henri Farman, val die spoorwegaansluiting by Ferrijik naby die Golf van Enos in die Bulgaarse provinsie Thracië op die 19de aan. Terwyl Smylie gebombardeer het, is sy vliegtuig raakgery en hy het naby die land geland. Cdr Davies beland en red hom. * Die Victoria Cross is toegeken aan eskader -dr Richard Davies DSO, RNAS.
Libië - Die Senussi -stam was in opstand teen hul Italiaanse meesters en bedreig ook die Britte in Egipte. Die Duitsers het probeer om die opstand te ondersteun en te voorsien.
5 en 6 November - Britse gewapende instapboot "TARA" (1,860 grt) en Egiptiese kuswagvaartuig "ABBAS" -Die Duitse duikboot "U-35" (Lt-Cdr Kophamel) het mans en ammunisie oor die Middellandse See gedra, sommige in seilskepers gesleep en dit by Bardia geland om die Senussi te ondersteun. Op die 5de, van Sollum af, sak "U-35" die "Tara" en sleep die oorlewendes in bote na Bardia, waar hulle gevangenes van die Senussi word. Die volgende dag is die Egiptiese 'Abbas' gesink en 'Nur El Bahr' het Sollum beskadig deur die U-boot se geweervuur. In Maart 1916 is die "Tara's" -manne uit hul woestyngevangenis gered tydens 'n gewaagde aanval deur 'n Britse pantsermotor.
Gallipoli -veldtog - Lord Kitchener het Gallipoli besoek. Geallieerde slagoffers beloop nou minstens 250 000, insluitend 50 000 vermoorde, en die Franse dring ook aan op 'n veldtog aan die Masedoniese front vanuit Salonika. Die besluit is geneem om te ontruim.
5 November - Britse duikboot "E-20" (1915, 670t, 5tt, 1-12pdr), Lt Cdr Warren. Met inligting wat verkry is uit die gevange Franse duikboot "Turquoise", wag die Duitse "UB-14" (Lt-Cdr Heimburg) op "E-20" met 'n enkele torpedo in die See van Marmara. Slegs nege mans, waaronder die C.O. is opgetel nadat die Britse boot ontplof het. (Sommige bronne skryf die insinking toe aan "UB-15", wat na byeenkoms in Pola tydelik onder bevel van Heimburg was voordat hulle na die Oostenrykse vloot oorgeplaas is. "UB-15" het in die Adriatiese See gebly.)
Mesopotamië - Net kort van Bagdad, tydens die eerste opmars in die stad, die vier dae Slag van Ctesiphon het op die 22ste begin. Die aanvallende Britse en Indiese magte kon nie deurbreek nie en het teruggetrek langs die Tigris na Kut-al-Amara.
29ste November - Duits "UC-13" (1915, 170t, 12 myne). 'N Paar klein Duitse duikbote het nou die Swart See bereik, via Konstantinopel, en was hoofsaaklik gevestig in Varna aan die Bulgaarse kus. Nadat hy vroeër die jaar by Pola bymekaargekom het, patrolleer "UC-13" nou van die Kaukasiese kuslyn, en loop terug by 'n hewige storm aan die ooste van die Bosporus, naby die monding van die Sakaria-rivier (41.09N) , 30-30E). Sy het óf gesink na die voorval, óf is later deur vuurwapens vernietig.
Serwië en Masedonië - Gedurende Desember, Januarie en tot en met Februarie het die oorblyfsels van die Serwiese weermag 'n geveg teruggetrek oor die sneeubedekte berge na die kus van Albanië en hul gevangenes saamgeneem. Van daar af ontruim die Italiaanse en Franse vloot die oorlewendes eers na Korfu, en sommige uiteindelik na Salonika om in 'n nuwe Serviese leër te hervorm word. Meer as 100,000 mans het hierdie reis sonder verlies gemaak. Vroeg in Desember het die Italianers twee afdelings by Valona, ​​Albanië, geland om die suide van die land te hou. Intussen het die Frans-Britse troepe hul operasies op die Masedoniese front voortgesit, terwyl Salonika in 'n verdedigingstoestand was.
4 Desember - Italiaanse vernietiger "INTREPIDO" (1913, 680t, 1-12cm, 2-45cm tt). Oostenrykse en Duitse duikbote val Geallieerde toevoerroetes in die Adriatiese See aan, en Duitse "UC-14" het myne van Valona, ​​Albanië, oor die Straat van Otranto gelê vanaf die hak van Italië. Op die vierde sak "Intrepido" en 'n vervoer in die veld "UC-14's".
5 Desember - Franse duikboot "FRESNEL" (c1909, 400t, 6 torpedokragte/wiegies). Oostenrykse ligmagte, waaronder die kruiser "Novara" en verwoesters het die kus van Noord -Albanië uitgevoer en die "Fresnel" vasgeval voor die monding van die Bojana -rivier, naby waar sy op die stasie was. Destroyer "Warasdiner" het haar vernietiging deur 'n geweervuur ​​voltooi en die bemanning gevange geneem.
28/29 Desember - Oostenrykse Cruiser Raid in die Adriatiese See - Die Oostenrykse vloot het nog 'n aanval uitgevoer, hierdie keer om die Serwiese ontruiming in te meng. Die nuwe verkenner-kruiser "Helgoland" vergesel van vyf "Tatra" -klasvernietigers (almal 1913/14, 850t, 2-10cm, 4-45cm tt) het die voorbasis van Cattaro verlaat en laat op 28 op die 28ste na Durazzo gegaan. gang, siende Franse duikboot "MONGE" (1910, 400t, 1-45cm tt & amp; 6 torpedo-krae/wiegies) self op patrollie suid van Cattaro. Destroyer "Balaton" het losgebrand voordat hy gestamp het en haar na die onderkant gestuur. Vroeg die volgende dag het die Oostenrykse eskader by Durazzo aangekom en die vuur geskiet, maar vernietiger "LIKA" is ontgin en gesink, en "Triglav" erg beskadig in dieselfde veld. "Czepel" het probeer om haar op sleeptou te neem, maar het 'n skroef beskadig en die werk is deur "Tatra" oorgeneem. Die kreupele Oostenrykse mag keer toe stadig noordwaarts terug.
Geallieerde magte in Brindisi is gewaarsku en die Britse ligkruiser "Dartmouth" en die Italiaanse "Quarto" seil om te onderskep, gevolg deur Franse vernietigers, en later die Britse ligkruiser "Weymouth", die Italiaanse "Nino Bixio" en Italiaanse vernietigers. Die Oostenrykers het ook gereageer en van Cattaro, gepantserde kruiser "Kaiser Karl VI", en later nog ander skepe, waaronder die "Novara", gestuur om die terugkerende oorlewendes van die aanval te ondersteun, maar hulle het geen aksie gesien nie.
Vroeg in die middag van die 29ste was die gevorderde geallieerde skepe in aksie met die Oostenrykse eskader wat nog net halfpad huis toe was. Die Franse verwoesters het na die Oostenrykse vernietiger gegaan "TRIGLAV" , steeds onder sleeptou, wat laat vaar is en na Kaap Rondini na die onderkant gestuur is, op pad gehelp deur die Franse "Casque". Intussen het die kruisers probeer om die "Helgoland" en drie oorblywende vernietigers af te sny en te hanteer. In 'n langafstand-kanonne-tweegeveg wat deur die middag geveg is, het "Helgoland" die geallieerde kruisers vaardig vermy en veilig Cattaro bereik, maar met die verlies van die waardevolle "Lika" en "Triglav".
3de Desember - Turkse vernietiger "YARHISAR" (c1907, 280t, 1-65mm, 2tt). Tydens sy derde en laaste patrollie in die See van Marmara het Lt-Cdr Naismith in "E-11" bygedra tot sy reeds aansienlike aantal Turkse vaartuie wat gesink en gestrem is. Op die 3de het hy die "Yar Hissar" in die Golf van Ismit getorpedeer en gesink.
Britse duikbootbedrywighede - Aan die einde van hul bedrywighede in die Dardanelle en die See van Marmara, het eise vir Turkse skepe wat tot einde 1915 deur Britse duikbote gesink is, een ou slagskip en 'n gepantserde skip, ses klein oorlogskepe, 16 transporte en ongeveer 200 klein stoomskip ingesluit. en seilvaartuie, hoewel sommige hiervan gestrand en gered is. In ruil daarvoor het drie Britse en een Australiese E -klas bote verlore gegaan, plus vier Franse.
Ontruiming van Gallipoli - Die Royal Navy het die ontruiming van die Britse en ANZAC -magte vanaf die noordelike strandkoppe rondom Anzac Cove en Suvla op die 19de voltooi, alles sonder verlies. Drie weke later was die manne aan die beurt op die Cape Helles -strande aan die punt van Gallipoli. Groot geallieerde verliese van oorlogskepe tydens die mislukte veldtog om Konstantinopel te neem, sluit in:
Kaarte wat die gebeure aan die Westelike Front vaslê
Kaarte wat die gevegte en gebeure aan die Oosfront illustreer
Die Sarajevo rimpeleffek
Meer as 65 miljoen troepe was betrokke by die Eerste Wêreldoorlog, 'n ongekende aantal in 1914.
Gevolglik het die oorlog ook 'n treurige rekord opgestel in die verwoesting.
Oor die algemeen is die oorlog in Europa uitgevoer, maar die Midde -Ooste, Afrika en Asië het ook optrede gevind.
Wie was betrokke by die Eerste Wêreldoorlog?
Op die een of ander manier, byna almal. Slegs die volgende lande het daarin geslaag om neutraal te bly:
In Europa: Denemarke, Holland, Noorweë, Swede, Switserland en Spanje.
In die Amerikas: Argentinië, Chili, Colombia, Mexiko en Venezuela.
In Asië: Afghanistan en Persië.
Die belangrikste vegters van die Eerste Wêreldoorlog
Die Sentrale Magte het teen die Geallieerdes geveg.
Die Sentrale magte was Duitsland, Oostenryk-Hongarye, Turkye en Bulgarye.
Die Bondgenote was Frankryk, Groot -Brittanje, Rusland, Italië, Japan, die Verenigde State, Roemenië, Serwië, België, Griekeland, Portugal en Montenegro.
En hier is hulle op 'n kaart.
Wat was die oorsake van die Eerste Wêreldoorlog?
Imperialistiese uitbreiding is ondersteun deur 'n wydverspreide netwerk van militêre alliansies. Hierdie uitgebreide alliansiestelsel was kwesbaar, aangesien niks kon gebeur sonder dat almal daardeur geraak word nie.
In eenvoudiger terme het almal 'n belofte aan almal gemaak om hulle te help as hulle aangeval word. Al wat gebeur het, is dat iemand moet nies, en almal sal gedwing word om kant te kies en te veg of hulle wil of nie.
Trouens, iemand het op 28 Junie 1914 wel nies.
Op 28 Junie 1914 het Serwiese radikale Gavrilo -beginsel vermoor Aartshertog Franz-Ferdinand van Oostenryk in Sarajevo. 'N Maand later, op 28 Julie 1914, verklaar Oostenryk oorlog teen Serwië en die res van die wêreld volg in die Eerste Wêreldoorlog.
Bulgarye het op 30 September 1918 Turkye op 30 Oktober oorgegee en Oostenryk-Hongarye op 4 November 1918.
Op 11 November 1918 is 'n wapenstilstand tussen die Geallieerdes en Duitsland onderteken. Die Eerste Wêreldoorlog is amptelik beëindig.
Die vredeskonferensie was onder leiding van die & quotBig Four, & quot
David Lloyd George van Brittanje, Georges Clemenceau van Frankryk,
Vittorio Orlando van Italië, en Woodrow Wilson van die Verenigde State.
Wie het die Eerste Wêreldoorlog gewen? Wie het die Eerste Wêreldoorlog verloor?
Die Geallieerdes was die oorwinnaars van die Eerste Wêreldoorlog. Die Sentrale Magte het die Eerste Wêreldoorlog verloor.
Wat was die slagoffers van die Eerste Wêreldoorlog?
Gedurende die vier jaar van die oorlog is meer as 8,5 miljoen soldate dood en 20 miljoen gewond. 'N Totaal van 15 000 000 miljoen sterftes word geraam. Ongeveer 90% van alle Oostenrykse gemobiliseerde magte het slagoffers geword.
Aan die einde van WWI het die Geallieerdes die Verdrag van Versailles met Duitsland en die Verdrag van Saint Germain met Oostenryk.
En dit is wat almal op die Europese kaart verloor / behaal het:
Die Verenigde State en die Eerste Wêreldoorlog
Die Verenigde State was vasbeslote om neutraal te bly in Europese aangeleenthede. Duitsland se onbeperkte duikbootoorlogvoering het binnekort die mening van Amerika verander.
Verder het die Zimmermann -telegram deur die Verenigde State onderskep is. Hierdie telegram, gestuur deur Arthur Zimmermann , het Duitsland se voorstel van 'n alliansie met Mexiko teen die Verenigde State onthul, en 'n begrip van ons kant [van die Duitser] dat Mexiko die verlore gebied in Texas, New Mexico en Arizona moet herwin.
Die Amerikaners vryf hul oë twee keer, lees weer die telegram, en op 6 April 1917 betree die Verenigde State die Eerste Wêreldoorlog.
Terselfdertyd het die Russe hul hande vol gehad met die Eerste Wêreldoorlog en die Russiese rewolusie van 1917 wat alles in die land omgekeer het.
En sonder 'n blaaskans het die nasie probeer om die Russiese burgeroorlog 1918-1920, wat blykbaar 'n wandeling in die park was in vergelyking met die volgende hoofstuk, die bewind van massamoordenaars Stalin vanaf 1928-1953, wie se kolossale wreedheid slegs onderbreek is Tweede Wereldoorlog , waartydens Rusland 18 miljoen van sy mense verloor het.
Dit is die ongelooflik verwoestende agtergrond van die Russiese volk.
Die impak van die Eerste Wêreldoorlog op die mensdom
Die Eerste Wêreldoorlog het vier dinastiese ryke in die land van
- Turkye ( Ottomaanse dinastie )
Vir die name van die laaste keisers en hul opvolgers, sien die Lvov Trivia .
Die oorlog het ook die kaart van Europa drasties hervorm en baie daarvan in ekonomiese desperaatheid gelaat.
Al die Duitsland se oorsese kolonies in China, in die Stille Oseaan en in Afrika is deur die Geallieerdes oorgeneem.
Die vlootoorlogvoering van die Eerste Wêreldoorlog, 1914-1918
Die voormalige Duitse duikboot UB 148 op see, nadat hy aan die Geallieerdes oorgegee is. UB-148, 'n klein duikboot aan die kus, is gedurende die winter van 1917 en 1918 in Bremen, Duitsland, neergelê, maar nooit in diens van die keiserlike Duitse vloot nie. Sy was besig met die voorbereidings vir die inbedryfstelling toe die wapenstilstand van 11 November die vyandelikhede beëindig het. Op 26 November is UB-148 oorgegee aan die Britte in Harwich, Engeland. Later, toe die Amerikaanse vloot belang gestel het om verskeie voormalige U-bote aan te skaf om saam met 'n Victory Bond-rit te gebruik, was UB-148 een van die ses bote wat daarvoor aangewys is.
Die dreadnoughts verteenwoordig 'n rewolusie in die ontwerp van oorlogskepe, en tog is die konstruksie daarvan gebaseer op die eeue-oue definisie van die doel van vlootveldtogte as die teenoorgestelde konfrontasie van twee opponerende gevegsvlote. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het senior vlootoffisiere wat opgelei is in die seil, nie net geleer om splinternuwe skepe en wapens te beoefen nie, maar ook getuig van 'n transformasie in oorlogvoering wat die oorlog op see verander het van 'n tradisionele oppervlakte -ontmoeting in 'n kompleks balans van verdedigende strategieë en geheime taktiek wat twee nuwe en onvoorsiene dimensies behels: onder water en in die lug.
Binne -aansig van 'n Britse vloot duikboot in aanbou, Clyde en Newcastle.
Brittanje het vinnig voordeel getrek uit sy blywende vlootoorheersing en geografiese posisie deur 'n handelsblokkade van Duitsland en sy bondgenote te stig sodra die oorlog begin. Die Groot Vloot van die Royal Navy het die Noordsee gepatrolleer, myne gelê en toegang tot die Kanaal afgesluit, die bewegings van die Duitse Hoogseevloot ingekort en verhinder dat handelskepe grondstowwe en voedsel aan Duitsland voorsien. Die Noordsee het 'n mariene niemandsland geword, met die Britse vloot wat die uitgange bottel ', soos Richard Hough dit beskryf in The Great War at Sea 1914-1918.
Die effek van die blokkade op die burgerlikes van Duitsland na vier jaar se oorlog is opgemerk deur generaal-majoor van die Britse leër, sir Aylmer Gould Hunter-Weston, in Desember 1918 tydens 'n besoek aan Duitsland: 'Die voedselsituasie is inderdaad baie ernstig ... Die Duitsers leef nou heeltemal op hul voedselkapitaal - hulle het al hul lêhenne geëet en eet al hul melkkoeie ... [daar is 'n werklike skaarste".
Ontruiming van Suvla-baai, Dardanelle, Gallipoli-skiereiland, op Januarie 1916. Die Gallipoli-veldtog was deel van 'n poging van die Geallieerdes om die Ottomaanse hoofstad van Konstantinopel (hedendaagse Istanbul) te verower. Na agt bloedige maande op die skiereiland het die geallieerde troepe hulself teruggetrek onder die dekmantel van vuur uit die see.
Die gelyktydige torpedo van HMS Aboukir, Hogue en Cressy deur 'n enkele Duitse duikboot in September 1914 het die koninklike vloot geskok en die admiraliteit gedwing om die bedreiging wat die U-bote, soos hulle bekend geword het, vir die oppervlaktevloot inhou.
Alhoewel die Geallieerdes hul eie duikbote gehad het, wat in die loop van die oorlog aktief in die Adriatiese See, die Oossee en die Dardanelle was, was verdediging teen duikbote stadig ontwikkel. Die Britse vloot het 'n beroep op sy eie personeel en op die groter publiek gedoen om idees. Mynvelde, netgrense, diepteskade en patrollies is ingestel, maar meer gereeld kan hierdie verdediging ontduik word. U-bote kan feitlik onopgemerk rondloop, aangesien die waarneming van 'n periskoop die betroubaarste metode was om op te spoor in 'n tyd toe sonartegnologie nog in sy kinderskoene was.
In die Dardanelle blaas die geallieerde vloot 'n gestremde skip op wat die navigasie belemmer het.
In Januarie 1916, in antwoord op 'n navraag van die voormalige premier en toe die eerste heer van die admiraliteit Arthur Balfour, het die opperbevelhebber van die Groot Vloot John Rushworth Jellicoe die belangrikheid van speel beklemtoon tot die sterkte van die vloot-die grootte daarvan- beheer oor die Noordsee behou: "... oor 'n moontlike vlootoffensief ... ek het lank tot die gevolgtrekking gekom dat dit selfmoord sou wees om ons hoofvloot te verdeel …". Gedurende die eerste twee jaar van die oorlog konsentreer die Geallieerdes gevolglik hul vlootpogings op 'n verdedigende strategie om handelsroetes te beskerm, anti-duikboot-toestelle te ontwikkel en die blokkade te onderhou, eerder as om aktiewe direkte konfrontasie te soek.
Verdediging was 'n noodsaaklike strategie, maar dit was ook uitmergelend, herhalend en onlamig. Baie in die vloot het gesmag na beslissende optrede en 'n groot oorwinning in die see om die Slag van Trafalgar te herroep en die algemene publiek tevrede te stel. Die geringe gevegte van die Heligoland Bight and Dogger Bank en die rampspoedige veldtog in Dardanelles het weinig die spanning verlig. Eerste Sea Lord Admiral H B Jackson het 'n opmerking aan Jellicoe gemaak 'Ek dink dat u moet let op die stalheid van u belangrike bevelvoerders, net soos algemene gesondheid. Ek wens u kan 'n verandering in u eentonige werk kry ".
die Britse Vliegtuighouer HMS Argus. Omskep van 'n seevaart, kon die Argus 15-18 vliegtuie vervoer. Aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog het die Argus geen gevegte gesien nie. Die romp van die skip is geverf in Dazzle -kamoeflering. Dazzle camouflage is wyd gebruik tydens die oorlogsjare, bedoel om dit vir 'n vyand moeilik te maak om die reikafstand, koers of spoed van 'n skip te skat, en dit 'n moeiliker teiken maak, veral gesien uit 'n periskop van 'n duikboot.
Jackson se wens is toegestaan ​​op 31 Mei-1 Junie 1916 toe The Grand Fleet uiteindelik die High Seas Fleet ontmoet het in direkte gevegte aan die kus van Denemarke. Die Slag van Jutland sou die enigste groot seestryd van die Eerste Wêreldoorlog wees, en die belangrikste ontmoeting tussen oorlogskepe van die dreadnought -era.
Met minder skepe was die plan van Duitsland om te verdeel en te verower. 'N Duitse voormag, onder leiding van viseadmiraal Franz Hipper, het visum-admiraal David Beatty se gevegsbeamptes betrek in die hoop om hulle van die hoofvloot af te sny. 'N Brandstryd het ontstaan ​​toe Beatty Hipper agternagesit het, terwyl Hipper Beatty na die res van die High Seas Fleet gelei het. Die geallieerdes het vroeë slagoffers gely in die verlies van HMS Indefatigable en koningin Mary voordat Beatty omgedraai het om weer by die Grand Fleet aan te sluit. Die Hoogseevloot en die Groot Vloot het deur die middag gebots totdat die duisternis neergedaal het. Gedurende die nag het die High Seas Fleet ontsnap en teen die vroeë oggendure van 1 Junie was die geveg verby.
Marines en matrose van die Verenigde State wat in 1918 op 'n ongeïdentifiseerde skip poseer (waarskynlik die USS Pennsylvania of USS Arizona).
Beide kante het die stryd as 'n oorwinning aangevoer. Duitsland het die Geallieerdes groter verliese aangerig as wat dit self gely het, en tog was die Hoogseevloot ongeskik terwyl die Groot Vloot die oorheersende vlootfaktor was. Omstredenheid oor die optrede van Jellicoe en Beatty volg egter vinnig op die stryd en ontneem sowel die Royal Navy as die Britse publiek die volstrekte triomf wat jare se frustrasie vereis het. Dit is sprekend dat Jellicoe se afskeidswoorde aan sy vlootkollegas by die verlaat van die Groot Vloot 'n paar maande later lui: 'Mag u moeisame werk bekroon word met 'n glorieryke oorwinning'.
Na die Slag van Jutland het die High Seas Fleet nooit weer 'n poging aangewend om die hele Groot Vloot te betrek nie, en die Duitse vlootstrategie het weer gefokus op geheime onderwateroperasies.
'N Myn word op 29 Oktober 1918 op Helgoland, in die Noordsee, aan wal gesleep.
Die duikboothistorikus Richard Compton-Hall stel voor dat die hongersnood van die Duitse bevolking as gevolg van die geallieerde blokkade 'n beslissende invloed op U-Boat-bemannings se toenemend genadelose aanvalle gehad het, wat uitloop op die verklaring van onbeperkte duikbootoorlogvoering op 1 Februarie 1917. U-Boats aangeval handelskepe, in die hoop om die Geallieerde handel te ontwrig en op dieselfde manier Brittanje, 'n eilandnasie wat van sy invoer afhanklik is, te verswak.
Die gevolg was 'n groot lewensverlies in die Merchant Navy en 'n tekort aan Britse skeepsvaart waarmee skeepsbouers nie tred kon hou nie. Neutrale skepe was nie immuun nie, en passasiersvaartuie ook nie. RMS Lusitania is in 1915 deur 'n U-boot laat sink, wat Amerikaanse passasiers doodgemaak het en sommige daartoe versoek het dat hulle in die oorlog sou toetree. Die hernude bedreiging vir burgerlikes het daartoe gelei dat die VSA in April 1917 oorlog verklaar het, 'n maand waarin 869 000 ton geallieerde skeepsvaart gesink is.
'N Curtiss Model AB-2-vliegtuig katapulteer van die dek van die USS North Carolina op 12 Julie 1916. Die eerste keer dat 'n vliegtuig ooit deur 'n katapult van 'n oorlogskip af gelanseer is, was op 5 November 1915 uit die Noord-Carolina.
'N Brief van die Raad van Handel aan die kabinet in April 1916 het dit voorspel " ... die tekort aan skeepsvaart sal hierdie land ernstiger in gevaar stel as wat 'n ramp kan wees kort na die nederlaag van die vloot ... ". Omdat die Groot Vloot onoorwonne was, het dit duidelik geword dat die oorlog nie in 'n tradisionele seestryd gewonne of verlore sou gaan nie, maar deur die reaksie van die Geallieerdes op die sogenaamde 'duikboot bedreiging'.
Die reaksie van die Geallieerdes was 'n stelsel van konvooie. Oorlogskepe begelei handels- en passasiersvaartuie en beskerm hulle teen U-Boat-aanval weens sterkte in getalle. Die konsentrasie van die skeepvaart in klein trosse in uitgestrekte seë het skepe moeiliker gemaak as om makliker ontwykende zigzag-kursusse te vind, het dit vir U-bote moeilik gemaak om konvooi-roetes te voorspel en torpedo's te teiken en die gepaardgaande oorlogskepe kon teenaanvalle gebruik deur dieptelading te gebruik. Die Royal Naval Air Service (RNAS) en later die US Naval Air Service het dekking gebied, wat ondergedompelde U-bote opgemerk het en sodoende hulle daarvan weerhou het om op te daag en die konvooi akkuraat te rig. Gestuurverliese het gedaal en teen die tyd van die wapenstilstand in 1918 was die verlieskoers in die konvooie minder as 0,5 persent.
Die USS Fulton (AS-1), 'n Amerikaanse duikboot tender geskilder in Dazzle-kamoeflering, in die Charleston South Carolina Navy Yard op 1 November 1918.
Die oorlog op see is nie gekenmerk deur monumentale gevegte, glorieryke oorwinnings en spookagtige landskappe nie, net soos die oorlog op land. Die Slag van Jutland was die enigste volskaalse regstreekse aksie wat tussen opponerende vloote plaasgevind het en selfs dit was besluiteloos. Tog het die blokkade van voorraad aan Duitsland die land verswak, wat direk tot die einde van die oorlog bygedra het, soos die U-Boat-veldtog inderdaad sou gedoen het as die konvooi-stelsel uiteindelik nie daarin kon slaag om Brittanje van hongersnood te red nie. Beheer oor die Noordsee beteken nie minder nie as die verskil tussen onafhanklikheid en inval.
Die oorlog op see was 'n toets vir senuwees en vindingrykheid. Beide kante moes net 'n paar jaar tevore tegnologieë en maniere om te veg baasraak. Dit was 'n marathon van uithouvermoë en volharding, dikwels ondankbaar, maar altyd van kritieke belang.
Mans op die dek van 'n skip wat ys verwyder. Oorspronklike byskrif: " Op 'n wintersoggend terugkeer uit Frankryk ".
The Rocks of Andromeda, Jaffa, en transports belaai met oorlogsvoorrade het in 1918 na die see gegaan. Hierdie beeld is geneem met behulp van die Paget -proses, 'n vroeë eksperiment in kleurfotografie.
'N 155 mm-geweer by Sedd-el Bahr geland. Oorlogskepe naby die Gallipoli -skiereiland, Turkye tydens die Gallipoli -veldtog.
Matrose aan boord van die Franse kruiser Amiral Aube poseer vir 'n foto by 'n aambeeld wat aan die dek geheg is.
Die Duitse slagskip SMS Kaiser op parade vir Kaiser Wilhelm II in Kiel, Duitsland, omstreeks 1911-14.
Britse duikboot HMS A5. Die A5 was deel van die eerste Britse A-klas duikbote wat in die Eerste Wêreldoorlog vir hawe-verdediging gebruik is. Die A5 het egter slegs enkele dae na die ingebruikneming in 1905 'n ontploffing opgedoen en het nie aan die oorlog deelgeneem nie.
U.S. Navy Yard, Washington, DC, die Big Gun -afdeling van die winkels, in 1917.
'N Kat, die gelukbringer van die HMS Queen Elizabeth, loop in 1915 langs die loop van 'n 15-duim-geweer op die dek.
Die USS Pocahontas, 'n Amerikaanse skip wat in 1918 in Dazzle -kamoeflering gefotografeer is. Die skip was oorspronklik 'n Duitse passasierskip met die naam Prinzess Irene. Sy was aan die begin van die oorlog in New York vasgelê, en deur die VSA in beslag geneem toe dit in April 1917 die konflik betree het, en herdoop Pocahontas.
Ontsnap op die laaste oomblik uit 'n vaartuig wat deur 'n Duitse substraat getorpedeer is. Die vaartuig het reeds sy boog in die golwe gesink, en haar agterstewe lig stadig uit die water. Daar kan gesien word hoe mans teen toue gly terwyl die laaste boot wegtrek. Ca. 1917.
Die Burgess-seevliegtuig, 'n variant van die Dunne D.8, 'n stertlose geveerde tweedekker, in New York, wat deur die New York Naval Militia, ongeveer 1918, gebruik is.
Duitse duikbote in 'n hawe, die onderskrif, in Duits, sê " Ons U-bote in 'n hawe ". Voorste ry (links na regs): U-22, U-20 (die sub wat die Lusitania gesink het), U-19 en U-21. Agterry (links na regs): U-14, U-10 en U-12.
Die USS New Jersey (BB-16), 'n slagskip van Virginia-klas, in 'n kamoefleerjas, ongeveer 1918.
Die bekendstelling van 'n torpedo, British Royal Navy, 1917.
Britse vragskip SS Maplewood onder aanval deur die Duitse duikboot SM U-35 op 7 April 1917, 47 seemyl/87 km suidwes van Sardinië. Die U-35 het aan die hele oorlog deelgeneem en die suksesvolste U-boot in die Eerste Wêreldoorlog geword, en 224 skepe laat sink en duisende doodgemaak.
Menigtes op 'n kaai in die buitenste hawe, Suid -Australië, verwelkom gekamoefleerde troepeskepe wat mans uit die buiteland huis toe bring, omstreeks 1918.
Die Duitse kruiser SMS Emden, gestrand op Cocos -eiland in 1914. Die Emden, 'n deel van die Duitse Oos -Asiese eskader, val in Oktober 1914 'n Russiese kruiser en 'n Franse verwoester in Penang, Maleisië aan, en laat sink dit. om 'n Britse radiostasie op Cocos Island in die Indiese Oseaan te vernietig. Tydens die aanval het die Australiese kruiser, HMAS Sydney, die Emden aangeval en beskadig en dit gedwing om vas te loop.
Die Duitse gevegskruiser Seydlitz brand in die Slag van Jutland, 31 Mei 1916. Seydlitz was die vlagskip van die Duitse viseadmiraal von Hipper, wat die skip tydens die geveg verlaat het. Die gevegskruiser het die hawe van Wilhelmshaven op eie krag bereik.
'N Duitse U-boot gestrand aan die suidkus van Engeland, na oorgawe.
Oorgawe van die Duitse vloot by Harwich, op 20 November 1918.
Duitse duikboot "U-10 " op volle spoed.
Imperial German Navy 's slagskip SMS Sleeswyk-Holstein vuur 'n salvo af tydens die Slag van Jutland op 31 Mei 1916 in die Noordsee.
Lewe in die vloot en omheining aan boord van 'n Japannese slagskip, ongeveer 1910-15.
Die "Leviathan ", voorheen die Duitse passasiersvaartuig "Vaterland ", vertrek uit Hoboken, New Jersey, na Frankryk. Die romp van die skip is bedek met Dazzle -kamoeflering. In die lente en somer van 1918 was Leviathan gemiddeld 27 dae vir die heen -en -weer -reis oor die Atlantiese Oseaan en het 12.000 soldate tegelyk vervoer.
Oorsig van die gekamoefleerde USS K-2 (SS-33), 'n duikboot uit die K-klas, langs Pensacola, Florida, op 12 April 1916.
Die komplekse innerlike masjinerie van 'n Amerikaanse duikboot, tussenskepe, wat na agter kyk.
Die Zeebrugge-aanval het op 23 April 1918 plaasgevind. Die Royal Navy het probeer om die Belgiese hawe Brugge-Zeebrugge te blokkeer deur ouer skepe in die kanaalingang te laat sink, om te keer dat Duitse vaartuie die hawe verlaat. Twee skepe is suksesvol in die kanaal gesink, ten koste van 583 lewens. Ongelukkig is die skepe op die verkeerde plek gesink, en die kanaal is binne dae weer oopgemaak. Foto geneem in Mei 1918.
Geallieerde oorlogskepe op see, 'n watervliegtuig, 1915.
Die Russiese slagskip Tsesarevich, 'n voorgevreesde slagskip van die keiserlike Russiese vloot, lê ongeveer, ongeveer. 1915.
Die Britse Groot Vloot onder admiraal John Jellicoe op pad om die vloot van die keiserlike Duitse vloot te ontmoet vir die Slag van Jutland in die Noordsee op 31 Mei 1916.
HMS Audacious bemanningsbord aan boord om aan boord van RMS Olympic te gaan, Oktober 1914. Die Audacious was 'n Britse slagskip, wat deur 'n Duitse vlootmyn aan die noordelike kus van Donegal, Ierland, gesink is.
Wrak van die SMS Konigsberg, na die Slag van Rufiji Delta. Die Duitse kruiser het in die Rufiji Delta Tanzania -rivier geloop, wat meer as 100 km bevaar is voordat dit in die Indiese Oseaan ongeveer 200 km suid van Dar es Salaam geloop het.
Troepvervoer Sardinië, in verblindende kamoeflering, na 'n werf tydens die Eerste Wêreldoorlog.
Die Russiese vlagskip Tsarevitch verby HMS Victory, ca. 1915.
Duitse duikboot gee oor aan die Amerikaanse vloot.
Sink van die Duitse Cruiser SMS Bluecher, in die Slag van Dogger Bank, in die Noordsee, tussen Duitse en Britse dreadnoughts, op 24 Januarie 1915. Die Bluecher het gesink met die verlies van byna duisend matrose. Hierdie foto is geneem vanaf die dek van die Britse Cruiser Arethusia.
Ten slotte, 'n plan
Teen April het die VSA uiteindelik 'n plan en 'n vloot van 65 antisubmarine -skepe. Aan die einde van die maand is alle tenkwaens in die hawe bestel. Geen tenkwaens het olie om die Atlantiese Oseaan gehaal totdat hulle begeleide was nie. Van toe af het die meeste handelskepe in begeleide mini-konvooie langs die kus langs die kus gereis. Snags het handelskepe in beskutte hawens gesit.
Flying Minutemen oefen by Civilian Air Patrol Base # 20 in Trenton, Maine.
Die burgerlike lugpatrollie, waarvan 'n vyfde vroue was, het begin sorteer. Vlieëniers in klein vliegtuie in privaat besit het die kus patrolleer vanaf basisse wat strek van Trenton, Maine, tot Lantana, Fla.
Alhoewel dit nie effektief was om U-bote te laat sink nie, het die vliegtuie aanvalle voorkom. Die U-bote was onder bevel om onder te dompel by die aanskou van 'n vliegtuig. Van 5 Maart 1942 tot 31 Augustus 1943 het die Coastal Patrol 86 865 missies gevlieg, 173 U-bote gesien, 91 skepe in nood en 17 drywende myne aangemeld en 363 oorlewendes van U-bootaanvalle gered. Negentig vliegtuie het tydens hierdie missies verlore gegaan en 26 mense is dood.
Die Merchant Marine het die ergste verliese tydens die Tweede Wêreldoorlog gely
Dit klink dalk gek, maar 'n organisasie het in die Tweede Wêreldoorlog erger verliese gely as die weermag, die Marine Corps of selfs die vloot wat die toesig daaroor gehou het: The Merchant Marine, die matrose wat skepe beman het wat goedere van Amerikaanse fabrieke vervoer het na Europese slagvelde het byna 4 persent van sy lede in die oorlog verloor.
Offisiere en bemanningslede van Merchant Marine was in die Tweede Wêreldoorlog baie gewild, maar dit was 'n gevaarlike en grootliks ondankbare diens.
Die Merchant Marine was nooit ontwerp vir frontliniegevegte op die slagveld of op die see nie. Dit bestaan ​​meestal uit burgerlike lede wat in vredestyd byna enige soort maritieme handel dryf, van visvangtoere tot olieversending. Tydens 'n oorlog kan die federale regering van hierdie matrose 'n hulpverlener van die Amerikaanse vloot maak.
En tydens die Tweede Wêreldoorlog het hierdie manne ligte opleiding ondergaan voordat hulle skepe beman het wat nie net die seë en storms moes trotseer nie, maar Duitse U-bote wat in wolfpakke georganiseer is en beveel is om op die Merchant Marine te jag.
Dit het hierdie mans tot die ergste geveg gedwing, ten spyte van hul grootliks nie-gevegsrol. En dit het vir beide kante sin gemaak. Logistiek verskuif voorrade en wen saam met die bedryf wat die voorraad skep, oorloë. Duitsland het 'n swak industriële basis en moes die Amerikaanse industrie soveel as moontlik uit die oorlog hou. Maar een van Amerika se grootste rolle in die oorlog was die van Arsenal van demokrasie, en dit kon dit nie bekostig om die Merchant Marine by die hawe te hou nie.
Duitse U-bote het skepe laat sink onder geallieerde kleure en het nie die vermoë gehad om die mense te herstel en te red wat deur die sinking bedreig is nie.
(Willy Stower, publieke domein)
En so patrolleer Duitse U-bote aan die Amerikaanse kuste en sak skepe-soms binne die lig van hul hawens. Waar moontlik, het Duitse U-bote op die oppervlak gewerk en suurstof afgetrek om hul dieselmotors aan te dryf en aangeval met dekgewere wat gate in skepe en hul romp sou kan slaan en hulle kon verdoem. As dit te gevaarlik was, sou hulle onder water jag en met torpedo's aanval.
Vir die matrose van die Merchant Marine was dit skrikwekkend. Hulle word bedreig deur Duitse aanval vanaf die oomblik dat hulle die afstand van die walgewere verlaat het totdat hulle Europese hawens bereik het. Amerikaanse waters was eintlik een van die gevaarlikste, aangesien U-bote snags op die kus gejag het, op soek na Amerikaanse skeepsilhouette wat ligte van die strand af blokkeer. Sodra hulle die teiken gehad het, kon die subs aanval en verdwyn.
Met die getal van die waters rondom die Amerikaanse Filippyne, Alaska en die Golf van Mexiko het die Merchant Marine ongeveer 196 skepe in Amerikaanse waters verloor. Intussen het ons in die Karibiese Eilande, ons agterplaas, nog 180 skepe verloor. Amptelik het die VSA 1,554 skepe in die oorlog verloor. Ongeveer 8 000 tot 12 000 Merchant Marine matrose is dood.
'N Skip sink tydens die Tweede Wêreldoorlog.
En die situasies tydens die sinkings was skrikwekkend. Toe skepe getref word, het matrose slegs minute of sekondes tyd om uit die boot te klim en na veiligheid te kom. Brande en die verdraaide romp kan gange blokkeer en ontsnapping onmoontlik maak. Spring te vroeg in die water van te hoog, en u kan sterf as u die water tref. Wag te lank, en die suig van die skip sal u onderdruk om te verdrink. Haaie, oliebrande en hongersnood kan selfs diegene doodmaak wat veilig ontsnap het.
En vreemd genoeg, aangesien die bemanningslede nog steeds tegnies burgerlikes was, selfs al was hulle onder beheer van die vloot, het hul salaris gestaak wanneer hulle nie aktief op 'n skip gedien het nie. Dit het ingesluit wanneer die skepe onder hulle gesink is en hulle weke moes spandeer om 'n veilige hawe te bereik.
Die ergste jaar was verreweg 1942, toe ongeveer 500 skepe in 'n enkele jaar verlore geraak of gevang is. Toe die VSA en die Asmoondhede in Desember 1941 oorlogsverklarings uitruil, het Amerikaanse skepe wat gesink het of andersins verlore gegaan het, van Januarie tot November van gemiddeld 1 per maand die hoogte ingeskiet tot ongeveer 55 in Desember, sonder om Navy -oorlogskepe te tel wat in Pearl Harbor vernietig is.
"Victory " en "Liberty " skepe wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in aanbou was. Met hierdie skepe kon Amerikaanse wapens en voorrade massaal na Afrika, Europa en die Stille Oseaan gestuur word.
Die VSA het die konvooi -stelsel uit die Eerste Wêreldoorlog weer in diens geneem. Handelskepe is aangemoedig om met beplande konvooie met Amerikaanse en Britse vlootbegeleide te vaar, en skepe wat deelgeneem het, was baie veiliger as diegene wat alleen was. Minder as 30 persent van die Amerikaanse en geallieerde skepe wat verloor is deur U-bootaanvalle, was in 'n konvooi terwyl hulle gesink het.
Dit was te wyte aan 'n aantal faktore, waarvan die donkerste was dat hulle onder water moes bly, selfs wanneer U-bote die voorsprong teenoor Navy-vaartuie gehad het. Aangesien hulle nie hul dekgewere kon gebruik sonder om op te daag nie, beteken dit dat hulle net soveel skepe kan laat sink as wat hulle torpedo's gehad het.
Maar die Britse tegnologiese vooruitgang en die groot Amerikaanse nywerheidsbasis het kragtige sub-jag wapens begin gee aan die Amerikaanse en geallieerde vloot, en skielik het die U-bote nog baie meer bekommerd gehad oor konvooie as net hul beperkte arsenale. Teen Mei 1943 het sonar, radar, verbeterde dieptelade en ander gereedskap die stryd in die Atlantiese Oseaan en oor die meeste oseane laat kantel.
'N Illustrasie van die sink van die Lusitania in opdrag van die London Illustrated News. Die skip is gesink deur U-bote, wat gelei het tot die direkte betrokkenheid van Amerika by die Eerste Wêreldoorlog.
Subs was op die vlug, en die Merchant Marine kon met minder kommer vaar. Tog het die Merchant Marine tydens die oorlog tussen 9 000 en 12 000 matrose verloor, afhangende van wie se getalle u gebruik. Die Nasionale Tweede Wêreldoorlog -museum stel die aantal dooies en vermoedelik dood op 11 324, 'n verlieskoers van byna 4 persent. Intussen het die mariniers byna 3,7 persent verliese gely met 24 500 doodgemaak uit 669 000 mense wat gedurende die oorlog gedien het.