Will Mostert Stories
'n Paar stories soos deur Will Mostert op Facebook geplaas
Vandag dink ek terug aan sekere van my troepe waarvoor ek basies gegee het. Eerstens onthou ek Arno du Toit. Hy was van Jagersfontein. Arno was 'n stil, goedgemanierde troep. Hy het naweke saam met my tot in Bloemfontein gery met my kapoenkleurige VW. Daar het sy ouers hom op 'n sekere plek ontmoet. Ek onthou dat hulle my mooi cufflinks gegee het as 'n geskenk. Ek het uitgeklaar en Arno weer ontmoet op die kampus van die Vrystaatse universiteit. Ek was 'n tweede jaar LO student. Die Desember vakansie het nader gekom en baie van ons het volunteer om vir grensdiens te gaan. Dit sou saam met die Vrystaat Universiteit kampus kommando wees. Ek het ook volunteer, my leer is aangevra, maar Heidelberg kon nie my leer opspoor nie en die kommandant by die Vrystaat Universiteit Kommando het net eenvoudig geweier om my saam grens toe te vat sonder om my leer te sien. Miskien het hy gedink ek is een of ander krimineel of iets. Arno het gegaan. Ek onthou hoe Arno my kom groet het. Hy was so opgewonde om te gaan! Die storie gaan dat daar gedink is dat daar terroriste in die lokasie by Ruacana is. Die lokasie is omring deur ons ratels met 'n niemandsland tussen die ratels en die lokasie. 'n Offisier het Arno, met die radio op sy rug, beveel om saam met hom te gaan. Hulle het binne die niemandsland geloop en ons eie ratels het losgebrand. Die offisier is in die been gewond en Arno in die ribbes. Aanvanklik is gedink dat dit net 'n vleeswond was, maar Arno het blykbaar gese dat hy besig is om dood te gaan. Kort daarna is hy oorlede. 'n Rondte het wel sy borskas binnegaan.
As ek reg is, was dit Kersnag 1979. Arno se ouers is vandag in die ouetehuis op Jagersfontein. Sy pa het in die bank gewerk op Jagersfontein en sy ma was 'n onderwyseres.
Op hierdie oomblik sit ek en tik in my kantoor in Taipei met trane in my oe. Rus in vrede my troep, Arno du Toit!
Vandag is net 'n lekker-lees, rustige storie van 'n ander troepie wat deur my hande is. Ek dink Beachbum Venter was in my Julie inname, 1977. Natuurlik was hy van Durban en dit was sy eerste keer weg van die see en uit Durban! So vir hom was dit soos om oorsee te gaan! Hahaha! ie eerste keer toe ek Beachbum (ek het hom die naam gegee en tot vandag toe nog weet ek nie sy regte naam nie!) gesien het, het ek gedink hy is 'n sexy meisie! Sy lang blonde, reguit hare het tot op sy skouers gehang. Dan was hy klein gebou. 'n Regte surfer.
Ons (die korporaals) het toestemming gekry om die troepe te begin jaag nadat hulle die medies geslaag het. Die ouens het medies gedoen en ons moes ons beurt afwag om by die haarkapper Uit te kom. Vir die ouens wat Heidelberg ken, ek het die manne laat sit op die pawiljoen wat uitkyk oor die rugbyveld. Ek het begin om hul die range van die weermag te leer. Ek het gou agtergekom dat dit 'n geweldige effort van my gaan vat om iets in Beachbum se kop te kry. (Ek hoop nie hy is op die FaceBook ding nie! Hahaha!) Hy kon lance-corporal en corporal onthou, want hy het geweet dit is my naam, maar "sersant" was bo sy vuurmaakplek! Natuurlik het ek al die manne gevra, maar dan weer terug na Beachbum. Elke keer as hy nie "sersant" kon onthou nie, moes hy 'n 400m hardloop! Hy kon lekker hardloop met die golwende wit hare reguit agter hom soos 'n vlag.
Weer en weer moes Beachbum hardloop! Later is hy papnat gesweet, die hare hang toutjies! Hy kom na my toe na nog 'n 400m, ruik so aan sy arms en se: "Corporal I can smell the brandy coming out!" Hahaha! So ek het nie net die dinges uit hom gejaag nie, maar die brandewyn ook! My manne was belangrik vir my en alhoewel ek hulle geweldig gejaag het en hulle baie pushups moes doen, het hulle tog onder my vel gekruip. Beachbum was een van hulle. Aan die einde van basies sien ek Beachbum in 'n behoorlike hoop sit. Die trane hardloop oor sy wange. Ek vra hom wat fout is. Hy vertel my toe deur die snikke dat sy meisie verwagtend is - dit het gebeur met die eerste naweekpas! Ek het opgeslip om hom te leer om versigtig te wees! Hahaha! Miskien moes ek kondome ingesluit het in een van die skietkuns lesse. "Maak seker die loop is verstop!" Of so-iets. Hahaha! Hy het my raad gevra. Ek het hom gese om terug te gaan en "to face the music".
Wat van Beachbum geword het weet ek nie. Altyd gewonder wat gebeur het.
Ek was net 19 toe ek as Dril-en-Skietkuns instrukteur basies moes gee. (Heidelberg, Leergimnasium) My eerste basies in Januarie 1977 was redelik maklik. Die troepies was van Bloemfontein en omliggende Vrystaat dorpies. Hulle was beleefd, baie gehoorsaam en kon reeds dril met die hulp van die skool kadet program. My tweede basies met die Julie inname was 'n ander storie. Gelukkig was ek meer gehard en meer bedonnerd. Die troepies was van Johannesburg en omgewing. Die storie het geloop dat meer as die helfte van die 44 ouens dagga gerook het. Wanneer hulle nou op 'n "high" wou gaan, het hulle Kapt Viljoen se motorfiets dampe gaan suig! Daar was egter twee troepe wat geweldig uitgestaan het tussen die ander. Hier is hul storie. As die twee manne hier op die FaceBook ding is, wil ek hulde aan hul bring. Lerm was alreeds 25 jaar oud. Hy het eers by die poskantoor gewerk voordat hy weermag toe moes gaan. Hy was my 2IB. Eendag kom hy na my met die versoek dat ek 'n rol lyn vir hom moes kry. Ek het die rol lyn gekry en vir hom gegee. 'n Dag of so later moes die troepe 'n groot uitpak-inspeksie staan. As ek reg is, het 'n kommandant die inspeksie gehou. My ouens was in die Gideon Scheepers gebou reg teen die pad teenoor Christiaan de Wet. (vir die wat die Leergimnasium ken) Almal se beddens het teen die vensters gestaan. Lerm het dat elkeen, elke klein dingetjie volgens die lyn uitpak! Die lyn is gespan en elkeen moes dan die sluitstuk, of skeermes, wat ookal uitpak. Selfs die boots, stepout skoene, tekkies, alles! Natuurlik was dit 'n ongelooflike gesig! Persoonlik die beste inspeksie wat ek in my lewe gesien het. Die kommandant het die vertrek ingekom, gaan staan en die volgende woorde gese:" Ongelooflik! Kyk ek het hoendervleis." Dit was een inspeksie waar selfs ek nie 'n fout sou kon kry nie. Een van die troepe, ek onthou sy van vandag nog - Neven, het so 'n goeie inspeksie gehad dat hy alles moes uitdra, sy bed, behoorlik alles en in die pad moes sit. Die hele inname moes verby sy goed loop om na sy inspeksie te kyk! Natuurlik het Neven 'n ekstra pas gekry. Lerm? As daar enige probleme onder die ouens was, het hy hulle uitsorteer. Ek het net in 'n ander rigting gekyk en verby die kneusplekke van party van die ouens. Wonder waar hul vandag is?
Dit is al laat hier in Taiwan, maar ek moet vinnig die storie vertel van korporaal Gerrie Luus. Ek dink 'n paar manne sal hom nog kan onthou. 'n Klein astrante mannetjie met 'n groot mond. Hy was van Namibie.
Een Woensdag met Kapelaans-periode moes ons korporaals die troepe na hul onderskeie dominees, pastore, rabbies, ens vat. By "vat" bedoel ek ons moes hulle soontoe dril, uittree daar en dan weer die bus terug bestuur na die tyd. So kry elke korporaal 'n "bus" om te bestuur. Ek het nog gewag vir myne. Die volgende was Gerrie Luus. Gerrie moes die Jode na hul Rabbi toe vat. Hy loop soos 'n klein regop soldaatjie, halt voor hulle en skree alles in Afrikaans! "Duip! Herstel! Duip, Herstel! Afdeinnnnnng Aaaaandag! Linnnnnks mer drieeeee afmasjeeeeeer, liiiiinks om! Rig op die gaskamerrrrrrrs - voorwaarts mars! En daar gaan hy met al die Jode!!!!! As ek reg onthou was hy effens in die moeilikheid! Hahaha! Met dit 'n voorspoedige Nuwe Jaar vir almal! Mag 2018 alles wat mooi is vir almal inhou!
Vanoggend vroeg stap ek werk toe en sien die ou Taiwanese man loop. Nou wanneer 'n Taiwanese oud is, is hy oud. Die oompie was sekerlik in sy diep tagtigs, miskien selfs in die negentigs! Hy is krom en loop stadig met 'n kierie. Op sy kop het hy 'n beret en ek was verbaas om te sien hoe goed die beret lyk, nie net 'n hoed nie, maar asof hy weet hoe 'n beret moet lyk. Hy het my gesien en eerste in Chinees gegroet. Ek het hom instinktief gesalueer. Ag daardie ou, plooigesig het skielik verander in 'n pragtige glimlag! Hy het daardie salueer verskriklik geniet! Miskien het hy ook aan die army dae gedink. Ek is seker hy het die Japanese gesien en beleef met hul oorname van Formosa (Taiwan) in die Tweede Wereloorlog. Ons het op 'n vlak gekommunikeer wat alle tale ignoreer. Sy pragtige glimlag het my dag gemaak en ek glo my eerbewys van respek vir sy ouderdom en ondervindings het sy dag ook gemaak.
As daar enige stres vir my in die weermag was, was dit seker toe ek instruksie moes gee met Bestuur en Onderhoud. Ek het op 'n stadium 'n lang bak Bedford gehad as my voertuig. Die troep wil slaag sy teorie en kom dan vir sy bestuur gedeelte. Klim langs my in en ek vra: "Het jy al voorheen 'n kar of iets bestuur?" Dan die antwoord wat ek nie wil hoor nie! "Nee korporaal nog nooit." Dan weet ek dit is nag! Ons ry erens in Heidelberg, stop by 'n verkeerslig en wil links draai. Ek hoop die troep weet hoe lank is die bak agter ons, maar net vir die veiligheid se ek: "Onthou jy moet wyd draai, die bak is lank." "Goed korporaal" Die volgende oomblik draai ons die verkeerslig in sy moer in! Een plat verkeerslig! Later nader ons die ingang van die kamp, 'n draai na regs met 'n stewige opdraande na die hek. Ek vertel die troep om met 'n bietjie spoed te draai om teen die opdraande uit te kom. Die troep draai wyd na links om regs te draai - daar is 'n lamppaal, die volgende oomblik ruk ek my arm, wat die bedford onder my arm vasgeknyp het, in. Gelukkig is dit net die spieel wat in die slag bly! Om nie papierwerk in te vul nie, sal ek dit maar met 'n ander een vervang - dink ek, maar my donnerse senuwees is nou op. Ek vra toe toestemming van die staf of ek maar die ouens kan leer wegtrek teen die opdraandes - wat nogal 'n probleem was. Goed ek moet dit vir hulle leer. Ek wys die troep hoe om dit te doen, kry hom agter die stuur en se: "Sien jy my bril? Ek gaan die bril agter die agterwiel sit. As jy agteruitry, is my bril in sy moer en jy sal betaal vir 'n nuwe een!" Ek kry my baie ernstige gesig op en kyk die troep in die oe! Die troep is bleek en bewe. Ek loop na die agterkant van die bedford en sit my bril in my sak. "Ok! Die bril is agter die wiel - doen dit!" Die troep ref daardie Bettie! Laat los die handrem en skiet teen die opdraande uit! Nie een sentimeter agteruit nie! "Ok troep gaan na die staf en se jy is reg vir die toets." Volgende asseblief!!