Toediening van organiese pigmente in plastiek en harsen - Zeya Chemicals
Sintetiese hars en plastiek het belangrike industriële sektore geword, wat mense van verskillende sintetiese vesels, ligte nywerheidsprodukte en spesiale funksionele materiale voorsien. Met die ontwikkeling van sintetiese hars, plastiek en sintetiese veselbedryf neem die vraag na kleurmiddels jaar na jaar toe. Volgens die eienskappe van verskillende gekleurde voorwerpe, kleurproses en verwerkingstoestande word die kwaliteit van organiese pigmente as kleurmiddels bygewerk tot hoër vereistes; die intrinsieke kwaliteit en toepassingseienskappe van kleurmiddels het die voorkoms van harse, plastiek en sintetiese vesels direk beïnvloed. Een van die belangrike faktore in toediening (soos weerstandsbestandheid, sterkte, ens.).
1. Vereistes vir die verrigting van kleurstowwe in plastiek en harsen
Die organiese pigment of anorganiese pigment wat vir plastiese kleure gebruik word, moet 'n gewenste kleur, hoë kleursterkte en helderheid, goeie deursigtigheid of verbergingsvermoë hê, en ook verskillende toepassingseienskappe hê soos hieronder beskryf.
1 Uitstekende hittestabiliteit is een van die belangrikste aanwysers as 'n plastiese kleurstof.
Die kleurstof is uitstekend in hittebestendigheid en kan kleurverandering voorkom as gevolg van ontbinding of verandering in kristalvorm tydens verhitting. Vir sommige harse wat hoër vormtemperature benodig, soos poliëster en polikarbonaat, moet kleurstowwe met 'n hoë termiese stabiliteit veral gekies word.
2 Uitstekende migrasieweerstand, geen spuitverskynsel nie.
As gevolg van die verskillende bindingsmagte tussen die kleurstofmolekules en die hars, kan pigmentmolekules van bymiddels soos weekmakers en ander hulpmiddels vanaf die binnekant van die hars na die vrye oppervlak of na aangrensende plastiek migreer. Hierdie migrasie hou verband met die molekulêre struktuur van die hars, die styfheid en digtheid van die molekulêre ketting, en ook aan die polariteit, molekulêre grootte, oplossing en sublimasie-eienskappe van die pigmentmolekule. Die kleurplastiek word gewoonlik gedurende 24 uur met 80 ° C en 0,98 MPa met 'n wit plastiek (soos PVC) gekontak, en die migrasieweerstand daarvan word beoordeel volgens die mate van migrasie op wit plastiek.
3 Goeie verenigbaarheid met hars en maklike verspreiding.
Die kleurstof mag nie met die plastiekkomponent reageer nie, of deur ontblote katalisators of hulpmiddels in die plastiek ontbind word om die kwaliteit van die gekleurde artikel te beïnvloed. Die kleurstof moet 'n uitstekende verspreidbaarheid, 'n fyn deeltjiegrootte en gekonsentreerde verspreiding hê, en maklik wees om bevredigende helderheid en glans te verkry.
4 Die organiese pigmente wat gebruik word vir die inkleur van buite-plastiekprodukte, moet uitstekende ligvastheid en weervastheid hê.
Daarom, hoewel die anorganiese pigment uitstekende ligweerstand, weerweerstand, hittebestandheid en migrasieweerstand het, en die koste laag is, aangesien die kleur nie baie helder is nie, is die verskeidenheid klein, die chromatogram onvolledig, die kleursterkte laag, en verskeie variëteite is swaarmetalsoute, en die toksisiteit is relatief laag. Groot, beperk tot plastiese kleure, dus word meer organiese pigmente gebruik.
2, die belangrikste struktuur tipe plastiek kleurstof
Daar is twee soorte kleurmiddels vir plastiese kleure: een is 'n oplosmiddel-kleurstof of 'n paar verspreide kleurstowwe, wat gekleur word deur infiltrasie en oplos in 'n hars, soos polistireen; die ander een is 'n pigment, insluitend anorganiese pigmente en organiese pigmente. Albei is onoplosbaar in die hars en word deur fyn deeltjies gekleur.
Organiese pigmente het belangrike kleurmiddels vir plastiek en harsen geword vanweë hul wye verskeidenheid, helder kleur, hoë kleursterkte en uitstekende toedieningsprestasie. Volgens hul verskillende soorte strukture, bevat pigmente wat geskik is om met plastiek te kleur, die volgende soorte.
1 onoplosbare azo-pigment
Die variëteite wat geskik is vir plastiekkleuring is hoofsaaklik enkel- en dubbele azo-pigmente met 'n komplekse struktuur, gewoonlik monoazo-pigmente met 'n eenvoudige struktuur, lae molekulêre gewig, en azo-kondensasie-pigmente. Die chromatogramreeks is hoofsaaklik geel, oranje en rooi pigmente. . Hierdie variëteite is geskik vir die kleur van 'n verskeidenheid plastiek en het goeie toepassingseienskappe. Verteenwoordigende variëteite soos azo-kondensasiepigmente, CI Pigment Yellow 93, 94, 95, CI Pigment Red 144, 166, 242, ens., Benzimidazolone pigmente, CI Pigment Yellow 151, 154, 180 en CI Pigment Brown 23, ens. Heterosikliese pigmente soos Pigment Yellow 139, 147 en ander variëteite.
2 meer pigmente
Vanweë die groot molekulêre polariteit, matige molekulêre gewig, goeie termiese stabiliteit en 'n hoë verkleuringsterkte, verteenwoordig dit hoofsaaklik naftolsulfonsuur (karboksielsuur) rooi meerpigment, wat CI Pigment Red 48: 2, 53: 1, 151 en ander variëteite verteenwoordig.
As gevolg van die uitstekende hittebestandheid, ligte snelheid, weerstabiliteit, hoë kleursterkte en trekweerstand, is dit geskik vir die kleur van verskillende soorte harsen en plastiek. Die chromatogram is slegs blou en groen. Verteenwoordigende variëteite is CI Pigment Blue 15, 15: 1 (stabiel 'n tipe), 15: 3 (ß-tipe), 15: 6 (ε-tipe) en CI Pigment Green 7, 36 ensovoorts.
4 heterosikliese ring en gesmelte ringketon
Sulke pigmente sluit in kinakridone, dioxazines, isoindolinone, antrakinonderivate, 1,4-diketopyrrolopyrrol (DPP), indoolketone en metaalkomplekse. 'N Klas pigmente.
3. Kleur van hoofhars en plastiek in
Die kleur van die harsplastiek behels die vermenging van die hars, die plastiek direk met die kleurstof, en die harsverfproses deur die harsverfproses, wat gekleur word voordat die hars in 'n vesel gemaak word. Beide kleurtegnieke vereis dat die pigment uitstekende hittestabiliteit en 'n goeie verspreidbaarheid het. Die totale deeltjies van die pigment mag nie 2 ~ 3μm oorskry nie. Die growwe deeltjies sal die treksterkte van die vesel nadelig beïnvloed en selfs breek veroorsaak. Dit is beter om 'n harsbereiding van 'n pigment te gebruik in plaas van 'n poeierpigment. Die harsmassa-kleurmetode kan geklassifiseer word in smeltspin, nat spin en droë spin. In die geval van smelt-spin word 'n termoplastiese hars soos poliëster, poli-amied, polipropyleen of dergeliks in 'n ekstruder gesmelt, deur 'n spingat geëkstruder en dan afgekoel en gestol.
Daarom moet die organiese pigment as kleurstof nie 'n beduidende kleurverandering by die wenteltemperatuur ondergaan nie, en die draer wat vir die pigmentbereiding gebruik word, moet identies wees of soortgelyk aan die gepigmenteerde polimeer.
In die afgelope jaar is 'n paar nuwe heterosikliese organiese pigmente in die mark bekendgestel, en verskillende harse soos polivinielchloried (PVC), poliëster (PET), ABS-hars, nylon en polikarbonaat kan volgens die toedieningsvereistes gekies word. Verskeidenheid.
PVC is 'n belangrike klas van termoplastiese materiale wat in 'n wye verskeidenheid toepassings gebruik word, insluitend spesiale prestasievereistes vir lae-end- en hoë-eindstowwe, soos konstruksiemateriaal, motors, deure en vensters. As gevolg van die lae verwerkingstemperatuur, kan verskillende soorte organiese pigmente gebruik word om in te kleur. Afhangend van die verwerkingstoestande en die eindgebruik van die gekleurde produk, is daar spesifieke keuses vir die kleurstof, en die volgende toepassingskenmerke moet nagekom word.
As die PVC gekleur word, kan die gevolglike blomverskynsel beskou word as 'n gedeeltelike oplossing van die organiese pigment as kleurstof by die verwerkingstemperatuur en die herkristallisasie van die pigment by kamertemperatuur. Hierdie verskynsel word veroorsaak deur ander polimextrose. Dit bestaan ook in die middel; veral die sagte PVC-materiaal sal die oplosbaarheid van die kleurstof verhoog as gevolg van die teenwoordigheid van weekmaker (versagmiddel), wat meer bloei-verskynsels tot gevolg het, en daar kan gesien word dat die verhoging van die verwerkingstemperatuur aansienlike bloei tot gevolg het. Dit hou direk verband met hul toename in pigmentoplosbaarheid by hierdie temperatuur.
2. kleuring van poli (koolwaterstof) (PO) hars
Polyolefins (Polyolefins) is 'n wye verskeidenheid van hoë-opbrengste plastiek met 'n hoë opbrengs wat geklassifiseer kan word op grond van monomeer en digtheid of druk tydens verwerking; a, lae-digtheid poliëtileen (LDPE) of hoëdruk-poliëtileen, die ooreenstemmende verwerkingstemperatuur is 160 - 260 ° C; b, hoë-digtheid poliëtileen (HDPE) of lae-druk poliëtileen, die ooreenstemmende verwerkingstemperatuur is 180 ~ 300 ° C; polipropyleen (PP), die verwerkingstemperatuur is 220 ~ 300 ° C.
Oor die algemeen sal organiese pigmente in LDPE, HDPE en PP harse migreer. Die neiging om te migreer sluit bloed en bespuiting in, wat meer duidelik is namate die smeltindeks toeneem en die molekulêre gewig van die polimeer afneem.
As sommige organiese pigmente gekleur is in politeenplastiek, kan dit vervorming of plastiese inkrimping van plastiekprodukte veroorsaak. Die rede kan beskou word as 'n kiemmiddel as 'n kleurmiddel om die kristallisasie van plastiek te bevorder, wat lei tot spanning in plastiek. Wanneer die pigment naaldagtige of met staafvormige anisotropie is, is dit meer geneig om in die vloei van die hars te belyn, wat 'n groot krimpverskynsel tot gevolg het, en die sferiese kristallyne organiese pigment of anorganiese pigment vertoon 'n klein vorming van krimp. Daarbenewens is die verspreibaarheid van die pigment in die polydisperse belangrik, veral die film of die geblaasde film en die smelt-spinverfproses. Daarom word die morfologie van die pigmentbereiding of die pigmentkonsentraat dikwels gebruik om die verspreidingseienskap te verbeter; die gekose pigmente is meestal heterosikliese strukture en fenoliese mere.
3. kleur van deursigtige hars soos polistireen
Gebaseer op termoplastiese stowwe plus polistireen (PS), stireen-akrielonitril-copolymeer (SAN), polimetielmetakrilaat (PMMA), polikarbonaat (PC), ens., Is 'n hoë hardheid, sag verhard. Die termoplastiese hars het uitstekende deursigtigheid. Om die oorspronklike deursigtigheid van die gekleurde artikel te behou, benewens die kleuring van bogenoemde pigmente, is dit beter om 'n oplosmiddelverf (SDSolventDyes) en 'n verspreide kleurstof (Dis.D.) met 'n hoë oplosbaarheid te gebruik. Dit word tydens die kleurproses in plastiek opgelos om 'n stabiele molekulêre oplossing te vorm, met 'n hoë kleursterkte.
'N Goeie hittestabiliteit om te verseker dat die kleur en kleur nie by die verwerkingstemperatuur verander nie;
B, uitstekende ligvastheid en weervastheid, veral vir buite-kleurprodukte;
C, onoplosbaar in water, om bloeding van gekleurde plastiek te voorkom;
D, toksisiteitsaanwysers moet aan die vereistes voldoen
E. Die kleurstof moet voldoende oplosbaarheidseienskappe hê in 'n organiese oplosmiddel, wat 'n belangrike faktor is vir die verkryging van 'n deursigtige kleureffek.
4. kleur van polyamide (nylon) hars
As die kleurmiddel van die polyamide kan 'n organiese pigment gebruik word, en 'n polimeer-oplosbare kleurstof kan ook gekies word, waarin die kleur deur die organiese pigment grofweg in twee verskillende grade kleurmiddels geklassifiseer kan word, soos hieronder getoon.
Toepaslike algemene variëteite CIPY147 PY 150 PR 149PR 177 PV 23
Uitstekende prestasie PY192 PG 7
Vir poliësterharsen (insluitend PET en PBT) kan pigmente gepigmenteer word, maar meer word gepigmenteer met polimeer-opgeloste kleurstowwe (dit wil sê opgeloste kleurstowwe), waarvan sommige geskik is vir PET-kleur, soos PY138, PY147 (onderskeidelik Quinoxanes, aminoguanidiene en gechlorineerde kondensate) en PR214 en PR242 is geskik vir poliësterkleuring.
Die kleur van ABS-hars is ook meestal oplosmiddelverf, wat nie net goeie deursigtigheid het nie, maar ook 'n goeie ligvastheid het, en dit kan saam met anorganiese pigmente gebruik word om ondeursigtige gekleurde produkte te verkry. Oplosmiddelkleurmiddels wat algemeen gebruik word, is SY93, SO60, SR111, SR135, SB104, en SG104 en SG3.
Polyurethane (PUR, Polyurethane) word wyd gebruik in kunsmatige leer materiale. Dit kan met weekmakers bygevoeg word om die sagtheidseienskappe soos PVC te verbeter. Terselfdertyd word PUR gebruik in stofbedekkings soos tolueen, metieletielketon, DMF, THF, isopropanol. / tolueenmengsel, ens., dus moet die kleurstof gekies word as die oplosmiddelbestande eienskap, dit wil sê die pigment wat in die bogenoemde oplosmiddel onoplosbaar is, anders is dit maklik om migrasie te veroorsaak; terselfdertyd, as die poliuretaan skuim gemaak word, moet die kleurstof voldoende stabiliteit hê. .