Herkomst Tonie en Odilia Viergever, keurslager
Tonie en Odilia Viergever, keurslager
Kleurplaten & Spelletjes
Meer Kip en Kalkoen Pro Regno | Vir die Koninkryk – Hebreërs 12:28 | Page 2
Posted by: proregno | May 15, 2019
God se wet vir vandag: ‘n Paar opmerkings
Hoe lief het ek u wet; dit is my bepeinsing die hele dag. (Ps. 119:97)
As julle My liefhet, bewaar my gebooie. (Joh. 14:15)
Luister gerus na hierdie behulpsame potgooi audio program oor die verstaan van die Bybelse wette vir vandag, aangebied deur Jaco de Beer en Marnix Boersema (luister gerus na van die ander sake wat ook daar bespreek word):
Verstaan die Bybelse wette
Mens kan hoor die broeders is lief vir die Here, en daarom lief vir sy wet, in die konteks van die hele Skrif, soos Jesus ons ook geleer het (Matt. 5:17-19; Joh. 14:15), en ook bevestig is deur Paulus (Rom. 3:31; 13:8-10).
Die program het veral gefokus op drie sake:
1. Die indeling van die wet en hoe ons dit onderskei (2:30):
-Seremoniële-, Morele en Siviele-wette
2.Die wet as koninkrykbeginsel vir die kerk (17:20):
-Tot watter mate moet ons nog die wet gehoorsaam? Watter wette geld nog vir ons as gelowiges?
3. Hoe werk die wet en die Evangelie saam (29:00):
-Hoe pas die wet in by die verkondiging van die Evangelie – indien enigsins?
Ek wil ‘n paar gedagtes byvoeg by hierdie bespreking, hopelik om die gesprek verder te neem:
A. Die drie-erlei indeling van die wet
Die indeling word afgelei uit die geheel van die Heilige Skrif, veral ook soos belig in die NT uit verskeie gedeeltes, nie noodwendig eksplisiet nie, maar wel implisiet.
Insiggewend dat die Statevertaling verklaarders, wel die indeling vanuit die Skrif hier begrond in Deut 5:31, in ‘n frase wat in heelwat plekke in die Skrif voorkom, in verskillende vorme (kursief bygevoeg):
Deut 5:31, ” Maar jy, bly hier by My staan, dat Ek jou kan meedeel al die gebooie 24) en die insettinge en die verordeninge wat jy hulle moet leer, dat hulle dit kan doen in die land wat Ek hulle sal gee om dit in besit te neem.”
Kanttekening 24: “Van hierdie drie agtereenvolgende woorde, beteken die eerste (na die meeste se mening), die sedewet, die tweede, die seremoniële wet, en die derde, die politieke of burgerlike wette of regte.
Die mees onlangse boek, waarvan ek bewus is, wat seker die beste hierdie drie-erlei indeling bybels en teologies begrond, is die volgende werk:
From the Finger of God: The Biblical and Theological Basis for the Threefold Division of the Law, by Philip S. Ross
“A book of great relevance with an immensely important message for the contemporary church, From the Finger of God is to be welcomed with open arms. It is a fine example of careful, readable biblical, theological, and historical scholarship that leads to deeply satisfying conclusions.” Sinclair B. Ferguson, Associate Preacher, St. Peter’s Free Church, Dundee
Sien hierdie onderhoud met die skrywer van die boek: Philip S. Ross
Soos blyk uit die bespreking van Jaco en Marnix, is die onderskeid tussen die morele oftewel sedewet aan die eenkant (10 gebooie), en die seremoniële wet baie duidelik, eersgenoemde is blywend en bindend ook in die NT bedeling, terwyl die seremoniële wette vervul is in die sin dat die waarheid nog geleer word (sien bv. die boek Hebreërs), maar dit nie meer gedoen moet word nie, die gebruik daarvan is afgeskaf.
Die gereformeerde belydenisskrifte deur die eeue dui dit baie duidelik aan, onder andere artikel 25 van die NGB:
ARTIKEL 25: DIE SEREMONIËLE WET IN CHRISTUS VERVUL
Ons glo dat die seremonies en heenwysings na die wet met die koms van Christus opgehou het en dat alle voorafskaduwing tot ‘n einde gekom het1.
Die gebruik daarvan moet derhalwe onder die Christene afgeskaf word. Die waarheid en inhoud daarvan bly nogtans vir ons in Christus Jesus bestaan: in Hom het hierdie seremonies en heenwysings juis hulle vervulling2.
Ons gaan ook nog voort om die getuienisse van die wet en die profete te gebruik om ons in die evangelie te bevestig en ook om ons lewe in alle eerbaarheid tot eer van God en volgens sy wil in te rig3.
Matteus 27:51; Romeine 10:4; Hebreërs 9:9-10
Matteus 5:17; Galasiërs 3:24; Galasiërs 5:2-4; Kolossense 2:17
Romeine 13:8-10; Romeine 15:4; 2 Petrus 1:19; 2 Petrus 3:2; 2 Petrus 3:18
En dan die Westminster Confession, chapter 19:2,3
Die onderskeid egter tussen al die wette is egter nie altyd maklik nie, veral nie tussen die morele wet en die siviele oftwel gevalle/burgerlike/juridiese wette nie. Uit sekere kringe is die eenvoudige, maar tog oorvereenvoudigde siening dat die burgerlike wette in sy geheel verval het met die einde van die ‘teokrasie van Israel’ en glad nie meer enigsins vir vandag van toepassing is in die NT bedeling nie.
Jaco en Marnix se opmerkings wys daarop dat die onderskeid tussen morele en siviele wette nie so eenvoudig is nie, en dat daar beginsels onderliggend is aan die burgerlike wette, wat nog van toepassing kan wees, terwyl die spesifieke vorm en sekere spesifieke toepassings van die burgerlike wette nie presies vandag dieselfde gaan wees nie, bloot omdat ons nie meer in Israel se tye lewe nie, maar in vandag se tye.
So, dit blyk, soos met enige gesprekke oor verhouding OT – NT, ook wat die burgerike wette betref, daar beide kontinuiteit en diskontinuiteit gaan wees, wat in ag geneem moet word, natuurlik in die konteks van die hele Skrif, die heilshistoriese en openbaringshistoriese verloop en vervulling in Christus, alles in ag geneem.
Ons gereformeerde belydenis wys in daardie rigting, hierbo met NGB artikel 25 se woorde:
“Ons gaan ook nog voort om die getuienisse van die wet en die profete te gebruik om ons in die evangelie te bevestig en ook om ons lewe in alle eerbaarheid tot eer van God en volgens sy wil in te rig.”
Die Westminster Confession of Faith, chapter 19:4,5:
So die onderlinge beginsels van die wette geld nog, maar nie die spesifieke vorm soos in Israel se tyd nie (sien die verskeie aanhalings hier onder aan die einde van my artikel).
Ek dink een van die redes waarom mense verward raak oor die verhouding tussen die morele en juridiese/siviele wette, is juis omdat die ‘onderskeid’ tussen die wette nie reg en goed verstaan word nie.
Hier is iemand soos Rushdoony se verduideliking van die verhouding tussen die morele en siviele wette, behulpsaam (kyk asb. verby die Amerikaanse bendegevegte van ek is vir of teen Rushdoony, vir of teen teonomie, ens., soos Paulus ons reeds teen waarsku in 1 Kor. 1:10-16, om die waarde te sien in Rushdoony se werk oor die wet), om ook die wysheid van God se siviele wette vir alle tye raak te sien (vrylik verwerk):
“Om Bybelse Reg te verstaan, is dit belangrik om sekere basiese karaktertrekke van die wet van God te verstaan:
A. Sekere breë beginsels word verklaar
Hierdie verklarings vorm die basis van die reg. Die Tien Gebooie gee hierdie verklarings. Die Tien Gebooie is dus nie ‘n paar wette tussen ‘n ander klomp wette nie, maar is die basis waaruit ander meer spesifieke wette vloei. ‘n Voorbeeld van so ‘n basiese wet is: ‘Jy mag nie steel nie’. As die wet ontleed word, dan moet daar op die volgende implikasies gelet word:
– Dit is die positiewe bevestiging van private eiendom en dit straf enige
oortredings teen eiendom. Die Tien Gebooie bevestig en beskerm dus elkeen ‘n basiese terrein van die lewe.
– Nog belangriker is dit dat hierdie bevestiging plaasvind deur God en nie deur die mens of die staat nie. Al die gebooie vind sy oorsprong in God, wat as die soewereine Koning deur die wette orde handhaaf in sy skepping en daaroor regeer.
– Aangesien God al die wette verordineer, is ‘n oortreding van die wet ‘n
oortreding teen God. Elke wet, of dit gaan oor eiendom, die persoon, familie, arbeid, kapitaal, kerk, staat of enigiets anders, se verwysingsraamwerk is altyd eerstens na God. Alles is deel van Sy Skepping en daarom is dit vanselfsprekend dat enige oortreding teen God is (Ps. 51:4)
– Dus is alle wetteloosheid ook sonde. Enige burgerlike, familie, kerklike of enige ander oortreding is ook ‘n godsdienstige oortreding, behalwe as die ongehoorsaamheid gehoorsaamheid aan God is.
B. Uit die Tien Gebooie vloei die gevalle of siviele wette.
Dit is die illustrasie van die Tien Gebooie – of die algemene beginsel- in terme van spesifieke sake. Hierdie spesifieke sake dui dus die toepassing van die Tien Gebooie aan. Om te verhoed dat dit misbruik word, gee die Skrif self aanwysings hoe om daarmee te werk te gaan.
Die Apostel Paulus wys vir ons duidelik dat die Nuwe Testament die wet van God onderskryf. Hieronder volg eerstens die basiese beginsel, tweedens die gevallewet, en derdens Paulus se verklaring van die toepassing van die wet,
– ‘Jy mag nie steel nie‘ (Ex.20:15) – basiese wet of beginsel.
– ‘Jy mag ‘n os nie muilband as hy graan dors nie.’ (Deut.25:4) –illustrasie/toepassing van die basiese wet, wat ook genoem word ‘n gevalle of burgerlike wet.
– ‘Want in die wet van Moses is geskrywe: ‘n Os wat graan dors, mag jy nie
muilband nie.’ Is dit miskien oor die osse dat God Hom bekommer?
Of spreek Hy inderdaad om ons ontwil? Ja, want om ons ontwil is dit
geskrywe, omdat hy wat ploeg, op hoop moet ploeg; en hy wat dors, op hoop om wat hy hoop, deelagtig te word…. So het die Here ook vir die wat die evangelie verkondig, bepaal dat hulle van die evangelie moet lewe.’ (1
Kor.9:9, 10:14) = Paulus se interpretasie van die basiese wet, gevalle wet.
– ‘Want die Skrif sê: Jy mag ‘n os wat graan dors, nie muilband nie, en: Die
arbeider is sy loon werd.‘ (1 Tim.5:18) = wys op die eer aan die ouderlinge
wat die kerk regeer.
Albei hierdie versgedeeltes illustreer die vereistes van ‘Jy mag nie steel nie’ in terme van ‘n spesifieke saak, en wys so op die implikasies van die wet op die praktyk. ‘Die arbeider is sy loon werd’ (1 Tim.5:18) verwys ook na die beginsels wat uit spesifieke sake kom: Luk. 10:7, Lev.l9:13; Deut.24:14,15.
As dit dus ‘n sonde is om ‘n os te beroof van sy voedsel, dan is dit ook ‘n sonde om ‘n mens te beroof van sy lone: in albei gevalle is dit diefstal. As God dit as ‘n oortreding beskou dan beteken dit dat diefstal ‘n oortreding teen Hom is en dat mense dan eintlik direk of indirek van God steel (Mal.3:8-12).
Hierdie voorbeeld van gevallereg/uitspraakreg illustreer nie net die betekenis van elke spesifieke saak in die Skrif nie, maar dit dui ook op die belangrikheid daarvan. So word die definisie van diefstal ook meer verstaanbaar en omvattend gesien.”
Tot hier die verwerkte verduideliking van Rushdoony, raadpleeg gerus sy klassieke 3 volume werk: The Institutes of Biblical Law.
Sien prof. John Frame se resensie hier: The Institutes of Biblical Law: A Review Article
Wat die siviele strawwe betref, sien maar ook al die Skrifverwysings in Sondag 34-44, waar die Tien Gebooie behandel word, wat net weereens daarop wys dat ons kan nie die ‘Tien Gebooie’ buite of in stryd met die hele konteks van al sy wette lees nie, natuurlike alles in die lig van die geheel van die Openbaring.
Regdeur die eeue het gereformeerde gelowiges groot erns gemaak met die bestudering van God se hele Woord, ook sy hele wet, om daaruit nie net Christus en ons verlossing raak te sien nie, die wet wat ons daarheen tug (Gal. 3:24), maar ook om nou as dankbare verlostes ons hele lewe volgens sy wet in te rig, want die wet het meer funksies as net die tugmeester funkies (sien hier onder meer). Dit bring my by die kwessie van die verhouding evangelie en wet.
B. Wet en Evangelie
Ek kan my vereenselwig met Jaco en Marnix se verduideliking in die laaste deel van hul program. Hier kan mens ook byvoeg, dat die drieledige gebruik of funksie van die wet, soos deur die kerk bely deur die eeue, ook hier handig te pas kom, nl.
Die siviele gebruik (usus politicus sive civilis).
Die pedagogiese gebruik (usus elenchticus sive paedagogicus).
Die normatiewe gebruik (usus didacticus sive normativus).
Christus het hierdie wet vervul en vir ons die geregtigheid verwerf. Tog het die Wet nog betekenis behou vir die gelowige. Dr. A Duvenhage verduidelik die drie funksies of gebruike van die wet as volg (Geloofsleer, bl. 59, 60):
a. As kenbron van ons ellende. “Want deur die wet is die kennis van die sonde.” Rom. 3:20b: (vgl. Rom. 7:7). Die gelowige moet die wet van God voor oë hou soos n spieël, en dan word aan hom sy tekortkominge en doemwaardigheid ontdek. Die wet van God ontmasker die verwaande mens wat meen dat hy nie sonde het nie.
b. As tugmeester na Christus. “Die wet was dus ons tugmeester na Christus . . .” (Gal. 3:24a.) Hoe beter ons ons sonde ken, des te begeriger word ons om die vergewing van die sonde en die geregtigheid in Christus te soek.
c. As reël vir ons dankbaarheidslewe. Die gelowige moet trag om in sy daaglikse bekering (heiligmaking) volgens die wet van God te lewe. “Want ek verlustig my in die wet van God na die innerlike mens”. (Rom. 7:22).
Hoewel ons die wet van God in hierdie lewe nie ten volle kan hou nie, moet daar ‘n ernstige voorneme wees om na al die gebooie te begin lewe (Ps. 1:2: “maar sy behae is in die wet van die Here, en hy oordink sy wet dag en nag”). Die gelowige kan hom verlustig in die wet. Die juk van Christus is sag, en sy las is lig (Matth. 11:29); sy gebooie is nie swaar nie (I Joh. 5:3). Die ongelowige kan hom nie aan die wet onderwerp nie, omdat hy in vyandskap met God lewe (Rom. 8:7).”
Dr. Richard A. Muller sit dit as volg meer in detail uiteen:
“usus legis: use of the law. As distinguished by the Protestant scholastics, both Lutheran and Reformed, there are three basic uses of the lex moralis (q.v.).
(1)The usus politicus sive civilis, the political or civil use, according to which the law serves the commonwealth, or body politic, as a force for the restraint of sin, as indicated in 1 Timothy 1:9. This first usus stands completely apart from any relation to the work of salvation and functions much as revelatio generalis (q.v.) in bringing some knowledge of God’s will to all human beings.
(2) The usus elenchticus sive paedagogicus, the elenctical or pedagogical use; i.e., the use of the law for the confrontation and refutation of sin and for the purpose of pointing the way to Christ, often with reference to Romans 4:7; 7:8; and Galatians 3:21–22, 24. Some of the Lutheran orthodox (e.g., Hollaz) divide this second use into two parts, distinguishing (2a) the purely elenctical use of the law, which merely serves for the peccati manifestatio et redargutio, the manifestation and refutation of sin, from (2b) the usus paedagogicus, according to which the law becomes a guide to Christ in and through the work of the Spirit, a compulsus indirectus ad Christum, an indirect compulsion toward Christ. This division of the second use yields four uses, in which case
(3) the usus didacticus sive normativus would become the fourth use. Most frequently, however, the division is threefold, and this latter didactic or normative use is referred to simply as the tertius usus legis (q.v.), the third use of the law. This final use of the law pertains to believers in Christ who have been saved through faith apart from works. In the regenerate life, the law no longer functions to condemn, since it no longer stands elenctically over against humanity as the unreachable basis for salvation, but acts as a norm of conduct, freely accepted by those in whom the grace of God works the good. This normative use is also didactic, inasmuch as the law now teaches, without condemnation, the way of righteousness (cf. Ps. 119:105; Jer. 31:33).
In this model, Christ appears as the finis legis, or end of the law, both in the sense that the usus paedagogicus leads to Christ as to a goal and in the sense that the usus normativus has become a possibility for human beings only because Christ has fulfilled the law in himself. There is one major distinction between the Lutherans and the Reformed in the discussion and application of the usus legis: the Reformed lay heavy stress on the tertius usus legis, assuming that faith must spring forth and bear the fruit of good works, as defined by the law in its normative function. (Muller, Richard A. Dictionary of Latin and Greek Theological Terms: Drawn Principally from Protestant Scholastic Theology (p. 385). Baker Publishing Group)
Christus vervul die hele wet, elke jota en titteltjie, die hele drie-deling, soos die Vader vereis het (Matt. 3:15; hfst. 5-7; ens.), en in die vervulling bevestig en handhaaf Hy die wet vir alle tye in sy volle regmatige betekenis en doel. Dit beteken sekere aspekte bly voortbestaan ook in die NT tyd (10 gebooie soos dit ook deur die siviele wette in beginsel voortduur), terwyl ander aspekte vervul is in die sin dat dit nou afgeskaf is, ons ‘doen’ dit nie meer nie, maar leer nog daaruit (Hebreër boek, sien NGB art. 25 hierbo).
J. Van Genderen en WH Velema skryf: “dat Jezus de wet handhaaft door haar te vervullen.” (Beknopte Gereformeerde Dogmatiek, 1992: 597)
Dit sal daarom baie goed wees, as gelowiges oor die algemeen, predikante, teoloë, en ook veral christen regsgeleerdes en politici opnuut die rykdom van God se wet, sy hele wet ontdek, ook vir ons tye, vir alle lewensterreine en denke, binne en buite die kerk, in die woorde van Ps. 119:
Open my oë, dat ek kan sien die wonders uit u wet. (Ps. 119:18)
Hier is ‘n paar aanhalings van hoe gereformeerde gelowiges (en let wel, dit is ‘nié eers ‘n klomp moderne Amerikaanse teonomiste’ nie!), nie net vir of in die kerk of gesin nie, maar ook vir die samelewing, politiek, regspraak, volkere, ens., gedink het aan die rol van God se wet:
Calvyn by Joh. 8:1-11:
“As ons die amp in ag neem wat die Vader aan Sy Seun gedelegeer het – dan sal ons nie verbaas wees dat Jesus genoegsaam was met die beperkings van Sy roeping nie, en daarom het Hy nie die take van die Regter opgehef nie. Hulle wat egter die swaard ontvang het om misdade te korrigeer, maar die strawwe verslap het, het daarom verkeerdelik Jesus se voorbeeld gevolg, wat vloei uit hul growwe onkunde. … Maar laat ons onthou, dat alhoewel Christus die mens se sonde vergewe, hy nie die burgerlike verhouding vertrap nog die vonnisse en strawwe wat deur die wet bepaal is nie. “
Dr. James Jordan se opmerking oor Calvyn se preke by Deuteronomium: dit “openbaar dat hy die Mosaïese wette, insluitende die siviele aspekte gebruik het as die fondament van sosiale, politieke en regsprekende wysheid, en daardeur oor die algemeen gunstig daarteenoor gestaan het om die Mosaïese wette in die moderne wêreld toe te pas… Calvyn het nie twee honderd lesings gelewer oor algemene genade en natuurreg nie, maar hy het twee-honderd preke gelewer op die boek van Deuteronomium. Hy het volledige en direkte toepassings gemaak vanuit Deuteronomium na sy eie moderne situasie. Hy het Bybelse reg beskou as die fondament en die vertrekpunt vir juridiese en sosio-politieke oordenking.”Gary North [ed.], The Covenant Enforced: Sermons on Deuteronomy 27 and 28 by John Calvin (Tyler, Texas: ICE, 1990), p. xxxii.)
Ds. Joh Francke oor Calvyn: “Calvyn, volgens sy Institusies IV, 20:8,13-16, het wel deeglik oog gehad vir die onderskeid tussen Israel en die hedendaagse volke en owerhede. Calvyn wil die grondgedagte van die wet vashou en dit dan konkreet toegepas sien in die hedendaagse wetgewing. Hy wil van geen nabootsing weet nie… Wel gee die mosaïese wetgewing ‘n model vir navolging maar die aangewese weg is om die gebod aan te pas aan die plaaslike (moderne) omstandighede.” Congres van Gereformeerden, 30 Maart – 1 April 1948, Referatenbundel (Secretariaat: Broederweg 15, Kampen), p.122.
Dirk Postma oor die burgerlike wette, vanuit Mijne Handleiding voor De Godgeleerdheid:
“Vr. 21. Wat verstaan wij door de burgerlijke wetten van God aan Israel gegeven? Ant. Die inzettingen, geboden en rechten, die Israel als een bijzonder volk in het land Kanaan betreffen, naar dewelke zij zich moesten gedragen in hun huiselijk en openbaar samenleven, in vrede en oorlog beide.
Vr. 22. Zijn wij onder het N. Testament ook nog aan die wetten verbonden? Ant. Voor zooverre zij Israel als een bijzonder volk betroffen, hebben zij nooit andere volken eene directe verplichting opgelegd; doch voor zooverre zij eene algemeen zedelijke strekking hebben, zijn zij zeker voor alle volken, dus ook — en vooral voor ons Christenen — de allerbeste wetten en voorschriften van recht en billijkheid.
Bijgevolg dienen Christenvolken zich naar dezelve te gedragen, en hunne staatsmannen en wetgeleerden dienden wel zorg te dragen, dat hunne wetten daartegen niet strijden, al is in vele opzichten het spreekwoord mutatis mutandis(andere omstandigheden vereischen andere wetten) hier ook in acht te nemen, echter voor zooverre zij eene algemeen zedelijke strekken hebben, staan zij met de Tien geboden gelijk, zijn zij daarvan, als ware het, eene nadere verklaring en toepassing; zij behelzen alzoo de verklaring van Gods eeuwigen wil.
En wee een land en volk, dat hiertegen zondigt, vooral wanneer dit geschiedt door een Christennatie, die door het woord Gods is voorgelicht !
Moses se siviele wette in die Zuid- Afrikaanse Republiek:
Dr. Klaas Schilder se notas by NGB art. 25 (oor die seremoniële wet):
“Ons protesteer teen die poging om die OT toe te los, teen die Antinomianiste, wat sê: ons het niks daarmee te doen nie. Die OT mag nie toebly nie, want ons haal getuienis daaruit. ‘n Mens mag spreek oor die siviele en seremoniële wette, mits dit geskied in Nuwe-Testamentiese lig. Dit wil sê: die wette moet ons nie almal vandag wil toepas nie. Aan Israel is ‘n bepaalde nasionale en maatskaplike vorm gegee. By ons is dit ‘n ander vorm. Die grondgedagte moet egter wel gehandhaaf word. Ook die profete ja, die hele Ou Testament moet gehandhaaf word” (Christelijke Religie: over de Nederlandse Geloofsbelijdenis (Kopiëerinrichting v.d. Berg, Broederweg 6, Kampen), p.83)
Totius oor die OT wetgewing:
Ds. Joh. Francke aangaande NGB art. 36 en God se Wet, en hier haal ek hom aan en my eie verduideliking van sy skrywe daarmee saam:
Joh Francke, skryf in die reeds genoemde referaat (sien hierbo), “dat dit te betreur is dat die Rapport van 1905 [wat hoofsaaklik onder die invloed van die Kuyperiaanse ‘algemene genade’ teorie, gepleit het vir die skrapping van die 21 woorde uit NGB artikel 36] geen erns gemaak het met hul eie uitspraak, naamlik dat daar in Israel se wetgewing beginsels is vir alle tye en alle volke … Hierdie manne gee toe dat daar in Israel se wetgewing beginsels is vir alle tye en volke, maar sê dan rustig dat die NT geen lig verder verskaf nie. Daar word geen enkele poging aangewend om uit die OT na te speur wat die roeping van die owerheid vir alle tye en by alle volke moet wees nie. Prakties word die OT opsy geskuif en die NT word op hierdie punt onbruikbaar verklaar omdat dit niks daaroor sê nie. Met ander woorde: hier is die Skrif geen lig vir die owerheidspad nie.”
Ds. Francke kom dan ook by die moontlike hart van die debat, naamlik die verhouding tussen OT en NT, wat ook die ‘heilshistoriese benadering’ insluit. Volgens Francke as God in die OT Sy openbaring aangaande ‘n bepaalde saak gegee het, hoef ons nie noodwendig ‘n herhaling daarvan in die NT te verwag om dit geldig te maak nie. Indien die OT iets nie genoegsaam geopenbaar het nie sal die NT dit wel aanvul of tot verduideliking bring. Iemand wat dan beginsels vir die owerheid alleen in die NT wil soek, en “so die OT en die NT skei, breek die eenheid van die Woord van God”.
Prof. John Murray sê tereg: “sonder die verstaan van die heiligheid van God se wet, is die evangelie van genade betekenisloos.”
‘n Hoë siening van die Wet, bring ‘n hoë siening van die Evangelie!
Of soos J. Gresham Machen dit ook gestel het: “A new and more powerful proclamation of the law is perhaps the most pressing need of the hour… A low view of law always brings legalism into religion; a high view of law makes man a seeker after grace. Pray that the high view may prevail.” (What is Faith?)
Ds. J. van Bruggen, het baie jare gelede ook geskryf: “Ook het Israel se wel vir die burgerlike en sedelike lewe bepaald nie sy krag verloor nie. Die mosaïese’ wet het heeltemal te min aandag van die kerk gehad. Die teoloë los dit omdat dit ‘wet’ is en die juriste gaan dit verby omdat dit in die Bybel staan. Die herleefde belangstelling onder ons vir die verstaan van die wet is ‘n goeie ding.” 
Mag ons kerke daarin gehoorsaam antwoord in ons skriftuurlike en konfessionele dankbaarheidslewe, en die goeie Wet en goeie Evangelie op elke terrein van lewe en denke soek:
“En die draak was vertoornd op die vrou, en hy het weggegaan om oorlog te voer teen haar ander nakomelinge wat die gebooie van God bewaar en die getuienis van Jesus Christus hou” (Op. 12:17)
 Op stof omslag van Patrick Fairbairn se Revelation of Law in Scripture (Phillipsburg, New Jersey: Presbyterian and Reformed, 1996).
 Het Amen der Kerk: De Nederlandse Geloofsbelijdenis Toegelicht (Goes: Oosterbaan & Lê Cointre N.V., 1965), p.124, 125.
Sien ook die volgende bronne oor die wet van God vir vandag:
J. Piscator, Disputations on the Judicial Laws of Moses
P. Viret, The Christian and the Magistrate
HB Clark, Biblical Law: A Text of the Statutes, Ordinances, and Judgments of the Bible
GL Bahnsen, Theonomy in Christian Ethics
V. Poythress, The Shadow of Christ in the Law of Moses
Hier is my eie of ander se artikel oor die wet van God op my blog:
God se wet in die kerk- en volksgeskiedenis
Posted in Bybelse reg, bybelse wet, calvyn, tien gebooie, totius, wet, wet van God
Posted by: proregno | May 7, 2019
Die gay agenda en vir wie moet ek stem?
Ek moet bieg, sedert die geestelike en politieke oorgawe van 1990 en daarna (spesifiek na die referendum van 1992), vir beide geestelike en praktiese oorwegings, is ek nogal baie a-polities, en dit alles terwyl ek glo aan die Koningsheerskappy van Jesus Christus oor alle lewensterreine (1 Kor. 10:31, lees of luister ook na my huwelikspreek hier, afgelope Saterdag). Ek glo gelowiges moet orals die lig van die Evangelie versprei, en orals God se wet bekendstel as norm en standaard van ‘n goeie samelewing, vir alle mense en volke, gelowig en ongelowig, maar ons moet dit antiteties doen volgens God se Woord, en dit lyk my in die politiek van pragmatisme, gaan dit net nie ‘werk’ nie, ons moet maar aanpas, akkommodeer, kompromeer, ens, sodat ons nog ‘brood en spele’ kan behou.
Natuurlik roep baie dan uit, ‘geen party is perfek nie, die vorige bedeling was ook nie volmaak nie, ens.’, waarmee ek saamstem, maar waarom word ‘n Christokratiese republikeinse visie dan verwerp en nie ook geakkomodeer en bevorder nie, as ook ‘n onvolmaakte moontlike oplossing, … maar die huidige humanistiese demokratiese bedeling word omhels en geheilig?
Nou het ek tydens die vorige verkiesing geskryf waarom ek pessimisties is dat enige ‘Christelike politiek’, hetsy of dit die ACDP of die VF weergawe is, suksesvol gaan wees, en dit lyk nie of veel verander het nie, ongelukkig.
Dalk is heelwat van die sake wat ek daar genoem het, verouderd of nou irrelevant, maar ek verwys my lesers weer daarna, dalk is daar ‘n paar gedagtes wat u kan help om te gaan stem … of nie te gaan stem nie:
Die grootste krisis nie net van ons Afrikanervolk nie, maar ook vir Christene oor die algemeen, is dat ons dink die oplossing van ons land se krisis, lê in die politiek self, dat mense en partye ons kan red. Ja, daar is plek vir die politiek, soos alle lewensterreine in ons roeping as gelowiges, maar ons wesentlike krisis is ‘n geestelike krisis, nie ‘n opvoedkunde, politieke, ekonomiese, ens. krisis nie. En totdat ons dit nie besef nie, sal mense ongelukkig aanhou hoop dat een of ander ‘prins’ ons kom red en help, kontra Psalm 146.
In bogenoemde artikel, die tweede deel, wys ek juis op watter diepgaande deurgaande reformasie van ons eie persoonlike lewens, gesinne en gemeentes nodig is, sodat dit, deur die genade van die Here, weer ons gemeenskappe ten goede sal beinvloed, ook die politiek van die dag. Lees gerus dit oor en oor en bespreek dit met mekaar as mede-gelowiges, moet asb. nie vaskyk in my ‘politieke opmerkings’ nie, wat dalk te ‘links of te regs’ kan wees, soek die bybelse beginsels uit.
MAAR HOE MOET EK DAN NOU STEM MORE?
Onthou bo alles: daar is in wese slegs een verkiesing, wat die ganse mensebestaan bepaal, en dit is die uitverkiesing, lees weer Efesiërs 1 voor môre. Jesus bly Koning in alle tye en omstandighede, wie ookal regeer.
As u gaan stem, stem volgens christelike beginsels, en nie pragmatisme nie, nie vir ‘lesser of two evils’ of ‘die party wat die bose … party die beste kan teenstaan nie’, want laasgenoemde kan dan beteken, dat u oor 4 jaar weer vir die huidige ‘bose party’ sal moet stem, teen die nuutste bose party in 2023, ens. ens. …
So vir watter party moet ek voor stem?
Hier is ‘n goeie rigtingwyser wat ek hoop u sal help, Luther se woorde (moontlik ‘n samestelling oor wat hy en ander gesê het, maar dit gaan oor die inhoud):
“If I profess with the loudest voice and clearest exposition every portion of the truth of God except precisely that little point which the world and the devil are at the moment attacking, I am not confessing Christ, however boldly I may be professing Christ.”
Vat die mees kontroversiële saak wat tans in ons wêreld, ook in ons land, op die tafel is, in beide die kerk en samelewing, en kyk wat is elke party se standpunt daaroor, en baie belangrik, nie net in die mooi woorde van hul beleidsdokumente en manifeste nie, maar in die praktyk van elke dag.
Myns insiens is daar geen groter onderwerp op die tafel, as wat is die huwelik, en tussen wie mag ‘n huwelik gesluit word nie, volgens God se Woord.
Nou het ek nog altyd as mense my vra, vir wie ek moet stem, gesê, dit lyk vir my ‘n mens se enigste twee keuses is, of die VF of die ACDP, want dit lyk vir my dat hulle, elkeen met sy eie bagasie, soos ons almal maar het, tog die mees uitgesproke Christelik is en wil wees.
Waar staan hierdie twee partye dan met die gay agenda, wat die huwelik, die skeppingsordening, die wil van God wil vernietig vir ons tye?
Is hul konsekwent Bybels daaroor, in standpunt inname en praktyk?
Nou sien ek daar is nou ‘n groot gesprek daaroor op Facebook, na aanleiding van ‘n verklaring wat deur VF uitgereik is oor hul standpunt oor gay regte. Ek wil die lesers aanbeveel om daaroor te gaan lees op Frikkie Mulder se Facebook, al die argumente vir en teen die VF se standpunt oor gay regte, en dan te doen wat die Bereane gedoen het, in Hand. 17:11.
Lees al die besprekinge en standpunte daar, ook in die lig van hierdie baie belangrike woorde van Paulus, nadat hy gewys het op die erge sonde van homoseksualisme, wat wesentlik is vir daardie debat:
“…. mense wat — al ken hulle die verordening van God goed (slc: dat homoseksualisme, sien verse 26, 27, en dit wat daaruit vloei, homoseksuele ‘regte om te trou’ en hul ‘seksuele oriëntasie’ as goed te verkondig en te akkomodeer), dat die wat sulke dinge doen, die dood verdien — dié dinge nie alleen self doen nie, maar ook hulle goedkeuring skenk aan die wat dit doen. (Rom. 1:32 A53)
Oor die onderwerp van homoseksualisme self is daar al so baie geskryf die afgelope dekades, vir en teen, gelowig en ongelowig, mens weet nie later nie meer wat om alles te lees en te bestudeer nie. Sien die paar bronne wat ek hier onder aanbeveel, as studie materiaal, maar ook om mense te help wat worstel met die sonde van homoseksualisme, soos ons ook met ander sondes worstel en dit haat.
Ek wil egter as vertrekpunt, drie bronne aanbeveel, een wat reeds einde van die vorige eeu geskryf is, een in die huidige eeu, en een onlangs:
Greg L. Bahnsen, Homosexuality: A Biblical View
Don Fortson and Rollin Grams, Unchanging Witness: The Consistent Christian Teaching on Homosexuality in Scripture and Tradition
Watter artikel kan ek lees as goeie inleiding en oorsig oor die Bybelse perspektief op homoseksualisme, en wat gelowiges se standpunt daaroor moet wees?
Hierdie artikel van dr. Bahnsen:
“In the Shadow of Sodom: Does the Bible Really Say What We Thought About Homosexuality?“
“Those who condone homosexuality would rather not be seen in the harsh light of criticizing and rejecting Biblical revelation. They do not want it said that, by the standard of divine revelation, their opinion of homosexuality stands condemned by God, just as surely as homosexuality itself stands condemned in the word of God.
Therefore, they are compelled to argue that Scripture does not, after all, denounce homosexuality as so many Christians through history have thought. They argue that Christians who detract from the moral acceptability of homosexuality have actually misunderstood the Biblical witness — indeed, that the Biblical exhortations about love and forbearance actually condemn the Bible-thumpers who reproach homosexuals! The conflict, they would have us believe, is not over the proper standard of ethics at all. They suggest that we can readily accept the Bible as our moral standard and not come to the conclusion that God finds homosexuality morally abominable.
This will seem surprising to the ordinary student of Scripture, to be sure. But perhaps it should not be thought of as too surprising. Notice that the Apostle Paul, in excoriating Roman civilization, pronounced divine disapprobation against not only those who practice such inappropriate behavior as homosexuality, but also against those who “consent with them” that practice it (Romans 1:32). Individuals can not only be caught in the sin of sexual perversion, they can just as much be caught in the sin of perverse thinking about this sexual perversion. Paul describes them as people who “refused to retain God in their knowledge”; and accordingly, “God gave them up to a reprobate mind” (v. 28). Suppressing the truth in unrighteousness (v. 18), they became utterly “futile in their reasoning, and their senseless heart was darkened” (v. 21).
In this paper we will find that we must humbly draw the same conclusion as did Paul himself when people take the alarming position that God’s revelation does not really condemn homosexuality.”
“Therefore, our reading of the Biblical testimony in Romans 1 would certainly not incline us in the direction of thinking that God takes a tolerant attitude toward homosexuality. We have seen that Paul there presents homosexuality, both in outward practice and inward desire, as the leading illustration of the reprobate condition of unbelieving culture. Paul reiterates the Old Testament perspective, finding the condemnation of homosexuality in the testimony of man’s creation (cf. “nature”), in the testimony of history (e.g., Sodom), and in the testimony of the moral law (“God’s ordinance”).
Paul confirms the vile character of this sexual perversion and pronounces God’s judgment of death upon it. As I put it in my book, Homosexuality: A Biblical View: “We should soberly conclude that modern society as well as the modern church are both dangerously close to divine retribution as they continue to tolerate and approve homosexuality. ‘Gay liberation’ is symptomatic of a culture abandoned by God to destruction and a church provoking the Lord with abomination.”
“We see in conclusion, therefore, that Boswell’s mental gymnastics with the Old and New Testament witness have been ineffective in dimming the Biblical censure and condemnation of homosexuality. Boswell wishes to say that “the New Testament takes no demonstrable position on homosexuality,” in which case “the source of antigay feelings among Christians must be sought elsewhere.”
In point of fact, however, Christians can properly adduce, and through the years have rightly appealed to, the text of the Scriptures as the moral standard which warrants strong and principled disapproval of homosexual practices and feelings. Does the Bible really say what we had previously thought it did about homosexuality? Upon re-examination and interaction with contrary thinking, we are justified in answering that indeed it does. It is one thing for those who encourage or tolerate homosexuality to take their own personal stand against Biblical teaching; it altogether another thing for them to suppress or pervert what the Biblical text actually teaches. To say that Moses and Paul condemn homosexuality and you choose to disagree with them is a precarious thing to do, of course. But at least it demonstrates greater scholarly integrity than to pretend or rationalize that you are not impugning the witness of divine revelation.”
Bronne oor homoseksualisme, apologeties en pastoraal:
Die skrywer wat dit skriftuurlik, teologies, sosio-histories, kultureel die beste aanspreek, volgens my kennis, is dr. Robert AJ Gagnon, enige van sy artikels of boeke. Vreemd genoeg is hy VIDA, maar baie sterk teen die gay agenda, hier is sy webblad, lees maar alles onderskeidend:
Sy standaardwerk: The Bible and Homosexual Practice: Texts and Hermeneutics
Sien hier ‘n opsomming: http://www.theologymatters.com/NovDec01.PDF
Iemand wat dit goed aanspreek vanuit gereformeerde oogpunt, is Kevin de Young, sien sy boek daaroor, asook hierdie artikels van hom, baie oor die gay saak:
Die beste apologeet in SA wat gesaghebbend daaroor praat as ‘n bekeerde homoseksueel, is Andre Bekker, hy het ook ‘n bediening begin om bekeerde homoseksueles te help, New Living Ministry:
Kyk na die konferensie materiaal wat Andre al aangebied het.
My eie klein beradingsmodel om mede-sondaars te help: https://proregno.files.wordpress.com/2012/03/bybelstudie-program-vir-homoseksuele-lidmate.pdf
Sien ook: https://proregno.com/2015/10/13/hulp-vir-die-homoseksuele-sondaar/
Posted by: proregno | May 6, 2019
Troupreek: Alle dinge moet die HERE eer, ook ons huwelike (Rom. 11:33-36)
Alle dinge moet die HERE eer, ook ons huwelike
(Nota: dit was vir my ‘n besonderse voorreg om my oudste dogter, Joanette, en haar man, Gideon Smith, die afgelope Saterdag in die huwelik te bevestig. Hier onder volg my preek by daardie geleentheid. Mag dit nie net vir hulle nie, maar ook vir al ons almal in huwelike, tans en in die toekoms, ‘n bemoediging en ‘n liefdevolle vermaning wees waaroor die huwelik werklik gaan: soli Deo gloria)
Lees: Romeine 8:31-39 en Romeine 11:25-36
Teksvers: “Want uit Hom en deur Hom en tot Hom is alle dinge. Syne is die heerlikheid tot in ewigheid. Amen.” – Romeine 11:36
Tema: Alle dinge moet die HERE eer en loof, ook ons huwelike!
Preekopname (Plaas Elandsfontein, Saterdag, 2019-05-04) kan hier geluister en afgelaai word:
Huwelikspreek: Romeine 11:36
Geliefde bruid en bruidegom, bruilofsgaste,
Rom. 11:33-36 is lof uitroep,
‘n uitroep van verwondering en aanbidding,
van die Here se wonderbaarlike reddingsplan,
met hierdie wêreld deur al die eeue,
in en deur sy Seun, Jesus Christus.
Paulus, kan nie genoeg woorde uitspreek of vind,
om die lof van die Here te besing nie.
Die rykdom, wysheid en kennis van God,
sy ondeurgrondelike oordele en onnaspeurlike weë,
bring hom in ekstase,
daarom ook die vrae van vers 34 en 35…
Die doel van die vrae is juis sodat die mens sal uitroep:
Nee, ons kan nie uit onsself die Here se planne ken nie,
Ons kan dit nie menslik navors en bepaal nie,
en hoe Hy alles in die lewe, veral die verlossingwerk in Christus,
ten goede meewerk vir sy geliefde nie,
God se planne, moet aan ons geopenbaar word deur sy Gees en Woord.
Geen mense kan vir die Here bepaal of voorskryf,
wat Hy moet doen of nie doen nie,
hoe en wanneer sy reddingsplan moet geskied,
en met wie nie!
Die Here se reddingsplan in Jesus Christus het geskied, plaasgevind
en dit sal geskied tot die laaste dag,
in die woorde van v. 26, wat ons gelees het,
… en so sal die hele Israel gered word …
menende, al die Here se kinders, al sy uitverkorenes,
klein en groot, sal gered word,
deur die genadige barmhartige ontfermende God,
wat sy kinders liefhet.
Nie net onder die volk Israel nie,
want, dit verduidelik Paulus in Rom. 9-11,
maar ook onder elke volk, stam, taal en nasie,
dit was van die begin af sy raadsplan, reddingsplan,
om sy kinders te red onder al die volke,
soos Hy dit ook in Gen. 12 en ander plekke reeds in die OT geopenbaar het.
En daardie misterie, dat sy redding ook na ander volke gaan,
skryf Paulus later in hfst. 16: 25, 26 is die misterie,
wat NOU in Christus vervul is, en plaasvind in die NT bedeling.
Ja, Paulus is verwonderd in die Here se ondeurgrondelike weë,
en sy raadsplan om sy kinders, al sy kinders, sy kerk te red.
En daarom eindig Paulus hier in ons teks,
met daardie bekende woorde van lof uitroeping en aanbidding,
Want uit Hom, en deur Hom en tot Hom is alle dinge. Syne is die heerlikheid tot in ewigheid. Amen.
Ja, uit Hom, uit die Vader se genade, liefde, sy ewige raadsplan…
en deur Hom, deur Christus wat sy lewe kom aflê het, en weer opgestaan het,
en, tot Hom, alles, ook die redding se doel is om sy Naam te verheerlik,
sodat sy kinders gered, geheilig, herstel word … om weer ons skeppingsdoel,
na te kom: die eer en verheerliking van God Drie-enig!
Van ewigheid tot ewigheid…
NOU, mag u dalk vra, wat het dit te doen,
met die huwelik, met die bruilof van twee geliefdes vandag….
met Gideon en Joanette? ….
En dan is die antwoord: Alles!
Ja, alles, vir hul persoonlik, vir hul huwelik, wat vandag
begin … tot die dood hul skei.
Omdat die Here voor die grondlegging van die wêreld,
hul nie net gered het in sy Seun nie,
maar ook bepaal het dat hul vandag in die huwelik vir mekaar gegee word…
Maar ook vir ons almal wat hier teenwoordig is,
as getuies, mede feesgangers van die bruilof vandag, ons lewens,
ons huwelike, ons bestaan.
Want, ek weet, en ek is dankbaar teenoor hierdie grote en wonderbaarlike God, dat hierdie twee mense voor my,
soek bo alles, die eer van God in alles wat hul doen.
En ek glo, vertrou en hoop, dat hul dit ook gaan soek in die heilige huwelik, wat God daar vir die mens gestel het,
tussen man en vrou, en as Hy wil, vir hul nageslag,
tot verheerliking van sy grote Naam.
Die krisis van ons tye, ja wêreldwyd, maar ook in ons eie land,
onder ons eie mense, ons eie volk, ook binne die kerke,
is juis hierdie krisis, hierdie lewenskrisis, dat ons vergeet het,
dat die doel van ons ganse bestaan,
waarvoor ons geskape is, waarvoor ons gered word,
ons verhoudings, werk, huwelike, waarom ons nog grond het,
kos en klere, is die eer en verheerliking van God.
En, as Paulus hierdie lofwoorde uitroep van die Here se reddingsplan,
dan doen hy dit nadat hy in hoofstukke 1-11, hier waar hy nou is,
juis geleer het, hoe ook die Here se kinders as sy bruid,
saam alle mense in Adam,
afvallig geword het, in sonde geval het, met die sondeval,
daar in die tuin van Eden,
en die gevolg is dat daar ’n skeiding, egskeiding gekom het,
tussen God en ons.
Dink maar aan die eerste bruidspaar, Adam en Eva, in tuin van Eden
wat gesondig het, huwelik verbreek het, die eer van God vergeet het,
en hul eie begeertes en wil, bo God se wil geplaas het.
En die gevolge is die sonde wat in die wêreld gekom het,
wat God nie eer nie, wat ons verhoudings vernietig,
wat huwelike en gesinne verbrokkel,
waar liefde en ontferming moet wees,
is daar ongelukkig haat en bitterheid…
En Paulus draai nie doekies om nie,
hy skryf daarvan in Rom.1-3, in hfst. 1,
21 omdat hulle, alhoewel hulle God geken het, Hom nie as God verheerlik of gedank het nie; maar hulle het dwaas geword in hul oorlegginge, en hul onverstandige hart is verduister. …
Ja, omdat God nie ge-eer word nie, sy wil nie sentraal staan nie,
daarom die verbrokkeling van die lewe, huwelike, gesinne..
En ons het almal gesondig, afgewyk, verlore gegaan,
soos Rom. 3:9-20 dit saamvat, ons was in onsself
doemwaardig voor God, soek nie sy eer, maar ons eie eer,
en daarom het die Here se oordeel oor die mens gekom.
MAAR, geliefde bruidspaar, bruilofgangers…
dank God vir sy genade, in die woorde van ons Teks:
dank God vir sy rykdom, wysheid en kennis,
dank God vir sy onnaspeurlike weë,
WANT, ons hoor in Rom. hfst. 3 tot 8,
van die redding en verlossing van sonde, van die ewige oordeel en dood,
deur Jesus Christus, die Volmaakte Bruidegom, die Tweede Adam.
wat gekom het, om sy Bruid, sy kinders, wat in sonde geval het,
te kom red en heilig, volkome voor die Vader te kom maak,
nie ogv van ons werke nie, maar sy werk alleen,
sy Geregtigheid, sy Seun wat volkome sy wil vir ons kom vervul het
Hoor hoe treffend stel Paulus dit deur die Gees, Rom. 5:6-8 .
6 Want toe ons nog swak was, het Christus op die regte tyd vir die goddelose gesterwe. 7 Want nouliks sal iemand vir ‘n regverdige sterwe vir ‘n goeie mens sal iemand miskien nog die moed hê om te sterwe 8 maar God bewys sy liefde tot ons daarin dat Christus vir ons gesterf het toe ons nog sondaars was. – Rom. 5:6-8
En, wat ons gelees het daar in Rom. 8: 31Wat sal ons dan van hierdie dinge sê? As God vír ons is, wie kan teen ons wees? 32Hy wat selfs sy eie Seun nie gespaar het nie, maar Hom vir ons almal oorgegee het, hoe sal Hy nie saam met Hom ons ook alles genadiglik skenk nie?
Ja, ons goeie Vader, het sy Seun nie gespaar nie,
maar vir ons oorgegee, om vir ons sondes te betaal,
vir ons sonde dat ons dink die lewe gaan oor my en my begeertes,
die huwelik bloot vir my doelwitte, en begeertes.
Hy het juis vir die sonde kom sterwe
van dat ek nie my goeie hemelse Vader in alles,
ook die huwelik, gesin, werk, alles wil eer volgens sy wil nie.
En Hy gee alles wat nodig is, in Christus,
deur sy Gees en Woord,
sodat ek tot eer van sy Naam kan lewe,
in alle tye en omstandighede….
Gideon en Joanette,
Hy het alles vir julle genadiglik geskenk,
Gideon, vir jou as kind van God, man van God….
Joanette, vir jou as kind van God, as vrou van God …
om hom in julle hele lewe en toekoms te verheerlik.
Daarvoor is julle geskape, daarvoor is julle gered,
WANT, uit Hom, en deur Hom, en tot Hom is alle dinge,
ook vir julle lewe,
maar ook vir elkeen van ons wat vandag sy stem hoor.
Gideon en Joanette, julle weet dit, en het dit gehoor,
van julle ouers, medegelowiges, in die kerk,
dat ons huwelike op aarde, is ‘n beeld, prent, getuienis,
al is dit nog nie of altyd volmaak in hierdie lewe nie,
van die huwelik tussen Christus, as die Bruidegom,
met sy Bruid, die kerk, die gelowiges deur alle eeue.
Ons huwelike moet getuig van die ewige trou van die Here,
om elkeen van sy kinders te red en te bewaar tot in ewigheid,
In die huweliksformulier gaan ons netnou meer daarvan hoor,
ogv wat Paulus leer in Ef. 5:22-33,
dat die huwelik ‘n groot verborgenheid is,
met die oog op Christus en sy gemeente.
EN, as jul daaraan vashou, om God te verheerlik,
om hierdie beeld, prent te versier, dan sal dit met julle goed gaan,
in tye van voorspoed, reën, vrugbare jare, gesondheid, rykdom …
maar dan ook in tye van teëspoed, droogte, onvrugbare jare, siekte en armoede, soos dit alles die Here behaag, sy eer.
Dan, is dit juis wat die Here ons vashou,
dat ons kan weet en glo, niks sal ons van sy liefde in Christus ooit skei nie,
en daarom skei ons as geliefdes nooit van mekaar nie,
daarom kan ons deur die geloof, kinders kry … baie kinders kry …
ook in en midde hierdie tye wat ons vandag lewe.
Ons het hierdie belofte en troos dat die Here alles genadiglik skenk,
wat nodig is vir ons redding, en Godsverheerlikende huwelike en gesinne,
om oorwinningslewens in alles te lei,
ons het dit daar gelees in Rom. 8, spesifiek vanaf vers 34 en verder,
37 Maar in al hierdie dinge is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat ons liefgehad het. 38Want ek is versekerd dat geen dood of lewe of engele of owerhede of magte of teenwoordige of toekomende dinge 39of hoogte of diepte of enige ander skepsel ons sal kan skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus, onse Here, is nie.
Daarom, ja daarom, kom ons roep en jubel dit almal uit,
vandag met hierdie bruilof, saam met Gideon en Joanette,
ook die res van ons lewens, ook môre oggend as ons na sy huis toe gaan,
in dankbaarheid vir die Here se ewige liefde in Christus vir ons,
Want uit Hom en deur Hom en tot Hom is alle dinge. Syne is die heerlikheid tot in ewigheid.
Posted by: proregno | March 21, 2019
Die Kenmerke van die Valse Kerk – NGB artikel 20
Die Kenmerke van die Valse Kerk – NGB artikel 29
Met erkenning aan die bron, RFPA, plaas ek hierdie artikel oor die kenmerke van die valse kerk:
The Marks of the False Church part 1
“. . .As for the false Church, she ascribes more power and authority to herself and her ordinances than to the Word of God, and will not submit herself to the yoke of Christ. Neither does she administer the sacraments as appointed by Christ in His Word, but adds to and takes from them, as she thinks proper; she relieth more upon men than upon Christ; and persecutes those, who live holily according to the Word of God, and rebuke her for her errors, covetousness, and idolatry. These two Churches are easily known and distinguished from each other.”—Belgic Confession, Article 29
The “problem” of the article of our Confession of Faith quoted above is its absolute distinction between the true church and the false church. It does not speak of purer and less pure churches, of manifestations of Jesus’ body that vary in degree of faithfulness and doctrinal purity; but of “two Churches,” the true and the false.
Applied to the present situation of many, separated churches (denominations), the article might seem to teach that one particular institute is the only true church, while all the others are the false church. Such an interpretation of the article has been given by certain Reformed in the Netherlands; and, now and again, voices have been heard in the Protestant Reformed Churches expressing this position.
It is helpful for understanding the Confession’s teaching concerning the false church to have clearly in mind the reference of “true Church-false Church.” By the true church is not meant the invisible body of Jesus Christ. If this were the reference, the article would be distinguishing between the one, invisible, true church of Christ and the one, invisible, false church of the devil. Some have tried to escape the difficulty of the article’s “true Church-false Church” distinction by resorting to this explanation. That this is not meant is plain from the Confession’s admission that the true church has hypocrites mixed in with the good, which cannot be said of the invisible church of Christ. Also, the article makes plain that it refers to a church that has marks which we can see: preaching, sacraments, and discipline—a visible church, therefore.
Neither is this article primarily concerned with our duty to distinguish between believers and unbelievers. It is the case that true members of the church have a certain mark that sooner or later also distinguishes them from hypocrites, namely, a living faith. It is not, however, the point of this article to speak of the distinction between true and false members of the church, i.e., believers and unbelievers (“we speak not here of hypocrites, who are mixed in the Church with the good. . .”).
The article refers to the true institute of the church and the false institute of the church. The purpose of this article is the practical one of calling believers to membership in a true congregation and denomination and warning believers against membership in a false congregation and denomination. In order that believers may discern the true and the false, the marks of both are set forth. That this is, in fact, the subject is evident, first, from the mention of “the body and communion of the true Church”; second, from the fact that it is the institute that preaches, administers sacraments, and exercises discipline; and, third, from the fact that it is the institute that always has hypocrites mixed in with the good.
In any discussion of the false church, it is important to note the clear teaching of our Confession that the true church is never pure in the sense that all members are true believers. In the New Testament church, as among the Old Testament congregation, “they are not all Israel, which are of Israel” (Romans 9:6). It is also important to remember that the living members of the true church are not perfectly, or even nearly perfectly, holy. On the contrary, there “remain in them great infirmities.” (Cf. also the Heidelberg Catechism, Q. 114) This is important to keep in mind because there always are sects which wickedly break with the true church, as though she were the false church, because they see hypocrites in the church and because they do not find the lives of the members of the church as holy as they would like them to be.
Calvin warns against this: “Thinking there is no church where there is not complete purity and integrity of conduct, they, through hatred of wickedness, withdraw from a genuine church, while they think they are shunning the company of the ungodly” (Institutes, IV, I, 13). No one may despise, or leave, the church because wicked men appear in it; nor may anyone reject a church as false church because the members, including the officebearers, are sinful men. Calvin is correct when he analyzes this separatistic spirit and action as “excessive moroseness (which) is more the result of pride and a false idea of sanctity, than genuine sanctity itself, and true zeal for it. Accordingly, those who are the most forward, and, as it were, leaders in producing revolt from the Church, have, for the most part, no other motive than to display their own superiority by despising all other men” (Institutes, IV, I, 16).
The false church is an assembly that has the name and appearance of the church of Jesus Christ, but which has so apostatized from the word of God, or corrupted it, that Christ is not present in her preaching, sacraments, and discipline as head and Savior, so that his Spirit does not work faith, or give salvation, through these activities of the church. There may be children of God scattered among false churches, but this is in spite of the work of these churches; and these children of God must leave.
Mohammedanism is not a false church, but a pagan religion. The Jehovah’s Witnesses, Mormons, and the Unification Church of Moon are not false churches, but cults. But a Protestant church with an orthodox tradition; a smiling preacher with Christ always on his lips; and a congregation that bends over backward to show warmth and friendliness for Jesus’ sake (especially to new members) which denies the Godhead of Jesus and atonement of sin in the blood of the cross and which teaches social salvation by human works is a false church.
It is exactly the name and semblance of a Christian church that pose a threat to God’s people and that make the warning against the false church necessary.
Holy scripture sounds this warning. Matthew 7:15 tells us to “beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves.” Where there is false prophecy, there is a false church. John 10:1 speaks of a pretender-shepherd of the flock of Christ “that entereth not by the door into the sheepfold, but climbeth up some other way.” Commenting on this text, Calvin explains: “For if they who are called shepherds attempt to lead us away from Christ, we ought to flee from them, at the command of Christ, as we would flee from wolves or thieves; and we ought not to form or maintain intercourse with any society but that which is agreed in the pure faith of the Gospel.” Before the second coming of Christ, Antichrist will sit as God “in the temple of God, showing himself that he is God” (2 Thess. 2:4). This takes place through the diligent, seemingly Christian labor on his behalf of the “false prophet” (Rev. 13:11ff.; Rev. 19:20).
The Marks of the False Church part two
Still, she makes something of preaching, sacraments, and discipline. What she makes of them gives her away. She preaches another gospel than the gospel of salvation from sin by grace alone. She corrupts the administration of the sacraments by adding to the sacraments ordained by Christ, both as regards number and ritual; by taking away from the administration elements prescribed by Christ; by administering them to persons whom Christ judges unworthy; and, not least, by corrupting the meaning and truth of the sacraments in her teaching. She perverts the key power of discipline, for not only does she refuse to excommunicate those who live impenitently in grossest disobedience to the Law of God, but she also turns in fury upon those who, in their zeal for holiness, rebuke her for her wicked doctrines and evil practices. In short, she is not founded on, subject to, or upholding the truth of God’s word, sacred scripture. Not submitting, thus, to the yoke of Christ, she is not Christ’s bride, but a whore.
It is a mistake to identify one particular institute as the true church in distinction from all others which are then regarded as false. This is the position of Rome. Rome is the true church; all other churches are false. There might seem to be a softening of this hard line today. Rome calls the Protestants “separated brothers.” The Second Vatican Council went so far as to refer to Protestant congregations as “Churches or ecclesial communities” and to say that “in some real way they are joined with us in the Holy Spirit” (“Dogmatic Constitution on the Church,” Chapter II, 15). But Vatican II also insisted that Rome is “the Church,” “Mother Church,” and made clear that the “separated brothers” (read: “prodigal sons”!) must return to Rome.
With the exception of Luther in his most fiery, and least attractive, moments, the Reformers did not take the position that all churches except one were false. At the time of our Confession, Protestantism had divided into Lutheran churches and Reformed churches. Calvin, Farel, Beza, De Bres, and other Reformed leaders recognized the Lutheran churches as true churches, as well as the Reformed churches (cf. A. D. R. Polman,Onze Nederlandsche Geloofsbelijdenis, III, pp. 351ff.).
Herman Hoeksema warns against a fanatical application of the “true Church-false Church” distinction: “This does not mean that the believer who takes this calling seriously (the calling to join himself to the purest manifestation of the church in the world—D.E.) imagines that no one is saved outside of the particular church in which he has his membership” (Abundant Mercy, p. 78).
The Roman Catholic Church is the false church. This was the intent of the description of the false church in Article 29 of the Belgic Confession, along with the Anabaptist sects. In a corresponding article, Article 28, the French Confession of Faith of 1559 expressly names “the papal assemblies,” condemning them as “properly speaking. . .no Church,” since the pure word of God is banished from them, their sacraments are corrupted, or falsified, or destroyed, and all superstitions and idolatries are in them.” It does, however, see “some trace of the Church. . .left in the papacy,” so that Roman Baptism is recognized as valid Baptism. (Cf. Calvin, Institutes, IV, II, 11.) The Reformed agree with Luther’s judgment of Rome:
. . .it is evident that as the arch-whore of the devil they have abandoned the ancient church and its ancient bridegroom and have not only become apostate and heretical (for that word is too light and too honorable for such a hussy), but Antichrist and ‘antigod,’ indeed, the last and most shameless bride of the devil, setting herself up even above God (just as her bridegroom in heaven wanted to do)” (“Against Hanswurst,” Luther’s Works, Vol. 41, p. 205).
Rome preaches another gospel of righteousness by works, wreaks havoc with the sacraments, and is stained red with the blood of countless thousands of Waldensian, Huguenot, Dutch Reformed, and other saints. Although some treacherous Reformed congregations may pray for Rome as was done when the Roman idol came to Chicago not long ago, the souls of the martyred saints under the altar pray against Rome, saying, “How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?” (Rev. 6:10); and we do still pray, with heartfelt sincerity, the petition once found in the Anglican liturgy: “From the tyranny of the Bishop of Rome, and all his detestable enormities, good Lord deliver us.”
Apostate, modernist Protestant churches are the false church. These are the churches that deny the Godhead of Jesus and the blood-theology of the cross; proclaim humanism and social improvement for a gospel; and, while nourishing in their bosom (and at the holy table of the Lord) every kind of heretic, revolutionary, and scoundrel, bar from their ministry those men who cannot but submit to the commandment of God prohibiting the ordination of women, and harass, persecute, and drive out the godly.
Like the Anabaptist sects at the Reformation, the churches of our day which are founded on spiritual experiences rather than the word of God and which proclaim their “baptism with the Holy Spirit” rather than the cross of Jesus Christ and the forgiveness of sins are the false church.
The marks of the false church become horrifyingly visible in Reformed churches in Europe and in our land. There is the basic denial of the authority of the word of God, holy scripture, not only in practice, but also in official declaration. By virtue of this fact, Jesus Christ is renounced as head of the church and his yoke cast off. Instead of the pure doctrine of the gospel is preached worldly liberation (of females, blacks, the poor, homosexuals, and what not), or universalism, or salvation dependent on man’s works and will. Instead of the things which Jesus has commanded are preached the commandments of men, as the rule of a Christian life. Churches profane the sacraments by admitting to them members who maintain doctrines and practices inconsistent with the name of Christians. The powers in the church, an arrogant hierarchy, puffed up by and jealous of their own authority, if unable to excommunicate the pastors and people who rebuke the church for her errors, persecute them with ridicule and various pressures; and govern the church, not according to the word, but by pulling strings and shameful political maneuverings, so that their will is done.
This is not to say that they have become the false church, much less that there are not true churches among them; but it is to say that the apostasy from the word of God in Reformed churches is the deadly serious matter of losing the marks of the true church and becoming the false church.
No one may join the false church for any reason. All those who are in a false church must leave, regardless of the consequences. And for one to leave the true church for a church which apostatizes is not only inexcusable carelessness and folly, but is also contrary to the ordinance of God. From the true church, “no man has a right to separate himself.”
Sien ook hier die reeks oor die kerk: Die kerk by dr. WJ Snyman
Posted in kenmerke van die ware kerk, kerk, Kerk by WJ Snyman, kerklidmaatskap, kerklos, kerkreformasie, kerkregering, kerkverband, NGB | Tags: kenmerke van die valse kerk
Posted by: proregno | March 14, 2019
DR. WILLIE JONKER OOR HOMOSEKSUALISME IN SY ROMEINE KOMMENTAAR: DIE VERANDERINGS VAN 1969 NA 1998?
26 Daarom het God hulle oorgegee aan skandelike hartstogte, want hulle vroue het die natuurlike verkeer verander in dié wat teen die natuur is; 27 en net so het ook die manne die natuurlike verkeer met die vrou laat vaar en in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand: manne het met manne skandelikheid bedrywe en in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang. (Rom. 1:26-27 A53)
26 Daarom gee God hulle oor aan skandelike drifte. Hulle vroue verander die natuurlike omgang in ‘n teen-natuurlike omgang. 27 Net so laat vaar die mans ook die natuurlike omgang met die vrou en brand van begeerte vir mekaar. Mans pleeg skandelikhede met mans en bring oor hulleself die verdiende straf vir hulle perversiteit. (Rom. 1:26-27 A92)
26 Daarom het God hulle oorgegee aan skandelike drange: Hulle vroue het die natuurlike seksuele omgang verruil vir omgang wat teen die natuur is. 27 *Net so het ook die mans, terwyl hulle die natuurlike seksuele omgang met die vrou laat vaar het, vurig begin brand van begeerte na mekaar; mans het met mans skandelikheid bedryf en in hulleself die verdiende loon vir hulle afwyking ontvang. (Rom. 1:26, 27 Direkte Vertaling)
Dr. Willie se verklaring in 1969 weergawe van sy Romeine kommentaar (beklemtonings bygevoeg):
“26, 27 Terwyl al wat ’n wysgeer was in die tyd van Paulus geleer het dat die goeie geleë is in ’n lewe volgens die natuur. was dit juis die ellende van die heidene dat hulle deur hulle sonde teen die natuur in gegaan het. Waar die liefde tot God nie bestaan nie, verword ook die onderlinge liefde tussen die mense. Die seksuele perversiteite is veral ’n openbaring van die vervanging van die natuurlike liefde deur die teen-natuurlike. Paulus noem hier die homoseksualiteit by vroue en mans as uiterste voorbeeld van die verwording van die natuurlike medemenslikheid.
In die oorgegewenheid aan hulle skandelike luste wat tog geen bevrediging kan vind nie en die morele en geestelike gevolge daarvan, ontvang die heidene in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling. Die dwaling waarvan hier sprake is, is die godsdienstige dwaling waarvan v. 18 e.v. spreek.” [W.D. Jonker, Die Brief aan die Romeine, NGK Uitgewers, Pta, 1969)
1 Dr. Willie Jonker noem hier die sonde van homoseksualisme baie duidelik, deur die woord ‘homoseksualiteit’ te gebruik.
2 Homoseksualisme is die ‘uiterste voorbeeld van die verwording van die natuurlike medemenslikeheid’.
3 Om homoseksualisme te bedryf, en/of goed te praat en te akkomodeer (sien Rom. 1:32), is heidense gedagtes en geloofsoortuigings, nie Christelik oftewel Bybels nie.
4 Homoseksualisme is ‘n teken nie van dat God nog gaan oordeel nie, maar is deel van God se oordeel self, die “noodwendige vergelding van hulle dwaling.”
5 Die wesentlike dwaling is nie die homoseksuele seksuele wanpraktyke self nie, laasgenoemde is slegs die vrug/gevolg van die groter erger dwaling van verse 18-25, soos dr. Wille skryf: “Die dwaling waarvan hier sprake is, is die godsdienstige dwaling waarvan v. 18 e.v. spreek.”
6 Die godsdienstige dwalinge van v. 18-25 is:
6.1 Die waarheid van God word onderdruk (v. 18)
6.2 God word nie verheerlik of gedank nie (v. 21)
6.3 Dwase en onverstandige duister harte bepaal wat is reg en verkeerd (v. 21, 22)
6.4 Afgodery, die waarheid van God, die Skepper word verruil vir die skepsel (v. 23, 25)
7 En die gevolge is dat die Here hul oorgee (let wel: God gee oor, aktief), aan hulle afgode:
7.1 aan hul sondige harte en denke (v.24) … wat hul glo
7.2 onreine dade onder mekaar (v. 24) … wat hul doen
8 Die gevolg is die sondes van vers 26-31, en dat die mens homself regverdig, sy sondes – veral vandag van homoseksualisme – dit probeer goedpraat, akkomodeer, asof dit nie sonde is soos alle ander sondes wat in verse 29-31 genoem word nie.
9 Ironies, wat die Skrif as een van die ergste sondes noem, word vandag geregverdig, nl. homoseksualisme, maar nie die ander sondes in vers 29-31 nie?
10 Implikasie vir vandag: elkeen wat die sonde van homoseksualisme goedpraat, regverdig, is in denke en dade skuldig aan die godsdienstige dwalinge wat hierbo genoem word by nr. 6 (Rom. 1:18-25), dus is valse profete, is in wese heidens, nie meer gelowiges nie, is evangelisasie en sending terrein, nie gespreksterrein nie. Ware gelowiges moet nie onder sulke valse leraars sit of leiding verwag nie, gaan weg van hulle, leer die Koning en Herder van die Kerk:
“Laat hulle staan; hulle is blinde leiers van blindes. En as ’n blinde ’n ander blinde lei, sal altwee in die sloot val. (Matt. 15:14 A53)
Die basiese evangelie, soos deur Paulus uiteengesit word in die res van die boek Romeine, moet aan hulle wat homoseksualisme beoefen en/of ‘goedkeur’ (v. 32), verkondig word, met liefde, krag en waarheid, WANT,
“Sal ons in die sonde bly, dat die genade meer kan word? 2 Nee, stellig nie! Ons wat die sonde afgesterf het, hoe kan ons nog daarin (voort)lewe? 3 Of weet julle nie dat ons almal wat in Christus Jesus gedoop is, in sy dood gedoop is nie? 4 Ons is dus saam met Hom begrawe deur die doop in die dood, sodat net soos Christus uit die dode opgewek is deur die heerlikheid van die Vader, ons ook so in ’n nuwe lewe kan wandel. (Rom. 6:1-4 A53)”
Glo hierdie woorde van God, bid die Here dat hy dit op my en jou hart en lewe mag skryf deur sy Gees, en bly dan genadig lewe.
Verwerp dit, en sterwe dan in jou sonde, omdat jy “in ongeregtigheid die waarheid onderdruk” (Rom. 1:18):
“Want die loon van die sonde is die dood, maar die genadegawe van God is die ewige lewe in Christus Jesus, onse Here.” (Rom. 6:23 A53)
Dr. Willie se verklaring in 1998 weergawe van sy Romeine kommentaar:
“26–27 Terwyl al wat ’n wysgeer in die tyd van Paulus was geleer het dat die goeie geleë is in ’n lewe volgens die natuur, was die ellende van die heidene juis dat hulle deur hulle sonde teen die natuur ingegaan het. As gehoorsaamheid aan Gods gebod nie bestaan nie, verword ook die onderlinge liefde tussen die mense. Seksuele perversiteit is volgens Paulus ’n vervanging van die natuurlike liefde deur teen-natuurlike wellus wat van ’n skandelike aard is en tog geen bevrediging kan bied nie. Hy teken ’n prent van die seksuele bandeloosheid in die wêreld van sy tyd en sê dat diegene wat daarby betrokke is oor hulleself die verdiende straf vir hulle perversiteit bring.” [Jonker, W. D. (1998). Die brief aan die Romeine (Ro 1:26). Kaapstad: N G Kerk-Uitgewers.]
“My opmerking of vraag: hoekom is die woord ‘homoseksualisme’ in die 1969 uitgawe verwyder uit die 1998 uitgawe, asook die koppeling tussen homoseksualisme en die bron van hierdie sonde, die dwalings van verse 18-25?
Is dit dr. Willie Jonker wat dit self verander het, of ‘n latere redaksie, en hoekom?”
Posted in dr. willie jonker, gay, gay agenda, homoseksualisme, sodomie
Posted by: proregno | February 11, 2019
Preek: Ons gee nie moed op nie! (2 Kor. 4:1-6)
Lees: 2 Kor 4:1-6
Teks: 2 Kor 4:1, “Aangesien ons hierdie bediening het volgens die barmhartigheid wat ons ontvang het, gee ons nie moed op nie.
Psalms: 146:1,2; 146:3,4; 103:6,7; 103:8,9; 138:1,4
Video-opname: 2 Kor. 4:1-6 – Ons gee nie moed op nie
Broeders en susters, toehoorders,
Daar is diegene onder u
wat al lank besig is
om vir u geliefdes te bid …
te bid dat hulle tot bekering sal kom.
‘n Familielid, ‘n gesinslid,
miskien selfs ‘n huweliksmaat?
Dalk is dit ‘n vriend of vriendin daar buite
dalk ons volksgenote?
Dalk is u hart ruim genoeg
om ook te bid vir ‘n verloregaande wêreld?
Hoe dit ook al sy:
en ons getuig.
Ons as ouderlinge en predikante
bid ons vir onbekeerde gemeentelede.
Ons getuig en verkondig,
ons praat en lees die Bybel voor
en haal die Bybel aan …
maar niks verander nie.
Alles bly skynbaar soos dit was
en dit kan ‘n mens moedeloos maak.
En dan wil ek soms vra:
wie kan die gewig van ander mense
se siele probeer dra
en nie onder daardie gewig later swik nie?
Jy het gebid en gepraat en gepreek,
maar al wat jy sien
hoe die mense wat jy met die woord bedien,
net al hoe verder wegdryf,
net al hoe dieper in die modder wegsink,
net al hoe verder weg in die donker verdwaal.
Ek sal nie eerste een wees
wat dit ervaar nie.
Paulus het dit ook in sy bediening beleef.
Daardie kwelling was gedurig daar.
Saam met al die ander probleme,
waarmee hy te kampe gehad het,
het die apostel dit ook nog gehad.
en die daaglikse bekommernis
So stel hy dit aan die einde van hierdie brief:
Daar was sy daaglikse bekommernis,
sy sorg vir al die gemeentes (2 Kor 11:28).
Deur die genade van die Here
het hy nie moed opgegee nie.
Deur daardie selfde genade
gaan ons ook nie tou opgooi nie.
Nè, geliefde broeder en suster
medestryder in die geloof?
Aangesien ons self hierdie bediening
volgens God se barmhartigheid ontvang het,
gooi ons nie die handdoek in nie,
gee ons nie op nie.
Dis wat die Heilige Gees vir ons sê.
Ek kan kan preek,
ek kan getuig,
ek kan bid
omdat ek genade van die Here ontvang het.
Mag ek dit nooit vergeet nie.
Die refrein weerklink telkens deur die apostel se briewe.
Jesus Christus het aarde toe gekom
So skryf hy aan Timoteus
Aan my is barmhartigheid bewys
om n voorbeeld te wees
vir die wat in Hom sal glo (1 Tim 1:15,16).
As dit is hoe ons in die bediening gekom het,
sal ons mos nie moed opgee nie.
Maar, so gaan Paulus voort in ons Skrifgedeelte
ja, die apostel het ‘n maar:
Maar , skryf hy
ons het van die heimlike dinge
wat skandelik is,
ons is nie agterbaks in ons optrede nie
Ons vertroetel nie boesemsondes
in ons eie lewens nie.
Skandelike heimlike dinge.
Ek weet in wie se oog die splinter is
en ek weet ook waar die balk lê.
Ons het afstand gedoen van geheime dinge,
dinge wat ‘n mens skaam maak.
Ons is bedienaars van die lig.
Daarom vermy ons die praktyke
wat nie die lig van verdra nie.
Ja, die apostel het homself geken
en die Heilige Gees ken ons.
Hy weet en ek weet:
donkerwerk is konkelwerk.
Hoeveel donkerwerk en konkelwerk
sal ons nie partykeer self doen nie?
Is dit nie so nie broeders en susters.
Ons weet wat die regte uitkoms moet wees.
Ons bedoelings is goed.
Ons wil die voortgang van die evangelie verseker.
Ons wil hê
ons gebede moet verhoor word
maar dan sal ons soms dinge bietjie probeer aanhelp:
‘n woordjie hier laat val,
agteraf iemand beskinder
‘n broeder of suster vir ons mening probeer werf
toutjies trek in familieverband,
Dit sonde, dis vleeslike, menslike taktieke,
maar wat wou,
sal baie sê,
dis vir ‘n goeie saak.
Die doel heilige mos die middele,
Nee, ons wandel nie in listigheid nie.
Listigheid, dis die apostel se presiese woord
en hy gebruik dit weer in hoofstuk 11 van die brief
waar hy die Satan se werk beskryf:
die slang het Eva deur sy listigheid bedrieg.
Donkerwerk is duiwelswerk.
Ons wandel nie in listigheid
of vervals die woord van God nie.
Om die Here se woord te verdraai
is ewe eens kenmerkend van die duiwel.
Om God se duidelike woord
te vervals of te verdraai of af te water,
Ag en hoe dikwels val ons as predikers
nie in daardie slaggat nie!
Sondag na Sondag verkondig ons die God van liefde,
want ek weet
dis wat julle graag wil hoor,
maar ons laat dit na
om te noem
dat God ook ‘n verterende vuur is.
Mense wil so graag hoor
dat daar vir hulle genade is,
maar dat die onbekeerde sondaar
onder God se oordeel staan …
dis nie sulke goeie nuus nie.
Ons wil so graag die kerk
vol kruike van voorspoed sien,
maar die lydensbeker word verswyg.
Dis wanneer die mens die woord bepaal,
dat dit so gaan
dat hulle later ‘n menigte leraars
rondom hulle sal versamel …
leraars wat hulle in hulle oor sal streel.
Maar ons doen dit ook, as gelowiges
in ons getuienis taak onder ons geliefdes …
Ons bedien aan hulle ‘n vervalste, afgewaterde woord,
want ons wil hulle nie ontstel nie.
want ons wil hulle goeie gesindheid behou.
Dalk bly ons eenvoudig net stil
en bedien geen woord nie.
In sy eerste brief het Paulus alreeds
so ‘n woord aan die Korintiërs gebring:
‘n ontstellende woord:
Moenie dwaal nie,
het hy by nadruk geskrywe,
geen hoereerders of afgodedienaars of egbrekers
of wellustelinge of sodomiete
sal die koninkryk van God beërwe nie (1 Kor 6:10).
‘n Ontstellende woord,
want sê nou maar net
dis my dogter wat daardie saamblyer is
en daarmee volhard …
dis my seun wat daardie homoseksueel is …
dis my broer wat egbreker is …
Sal ek dan nie maar liefs
hierdie Skrif verswyg nie?
die liberale teoloë begin napraat nie,
die manne en vroue wat sê:
daar staan nie wat daar staan nie,
daar staan iets anders?
Dit raak so maklik
om daardie weg te volg.
Die weg van vervalsing en afwatering.
Daarmee behou ek dalk goeie gesindhede,
maar daardie man of vrou
kind of vriend se siel
sal eendag van my afgeëis word.
Ja, dit is baie moeiliker wees
om die waarheid aan die lig te bring,
soos dit in ons Skrifgedeelte staan.
Die waarheid aan die lig te bring,
soos die Paulus en sy navolgers moes doen.
Dis wat die apostel jare later aan Timoteus opdra:
Lê jou daarop toe
skryf hy in sy tweede brief
om jou as ’n werker beproef voor God te stel
‘n werker wat hom nie hoef te skaam nie,
’n werker wat die woord van die waarheid reg sny (2Tim 2:15).
Maar wees gewaarsku,
medestryder in die geloof,
die toehoorders gaan nie daarvan hou nie.
Daar is net een Toehoorder,
wat werklik tevrede gaan wees.
Met elke preek wat die dominee lewer,
met elke stukkie evangelieverkondiging van ons ouderlinge
elke keer wanneer ons die woord deel met ons geliefdes
of wie die Here ook al oor ons pad gebring het,
is daar een Toehoorder,
wat ons nie mag teleurstel nie …
Die Here hoor elke woord wat ons lees,
Hy hoor ek woord,
wat ek preek
elke woord wat u deel
of nie deel nie
of weglaat …
of verdraai …
Deur die waarheid aan die lig te bring,
beveel ons ons by elke menslike gewete aan
voor God .
‘n Godvresende teoloog het een keer opgemerk.
Indien die woord van God reg gesny word,
kan daar maar net een van twee dinge gebeur:
Die toehoorders gaan of hulleself haat
of hulle gaan die prediker haat.
Bring die waarheid aan die lig:
as ons evangelie dan nog bedek is,
is dit bedek in die wat verlore gaan.
Ons kan dit ook soos volg vertaal:
as die waarheid dan nog versluierd is,
dan is dit versluierd in die wat verlore gaan.
Daar is niks verkeerd met die waarheid nie.
Sommige mense, baie mense, die meeste mense
is eenvoudig nie ontvanklik daarvoor nie.
Daar hang ‘n sluier oor hulle harte.
Dis nie dat die evangelie bedek is nie,
die hart van die toehoorder is bedek.
Soos Paulus self skille op sy oë gehad het,
so strompel die blindes in hulle onkunde voort.
Net soos die oë van die blinde
nie die son kan sien nie.
Die blindheid van die ongelowige
doen geensins afbreek
aan die helderheid van die evangelie nie.
Net omdat mense blind is,
beteken dit nog nie
dat die waarheid onduidelik is nie.
is en bly ongelowig.
Die god van hierdie wêreld het hulle sinne verblind,
sodat die verligting van die evangelie
van die heerlikheid van Christus,
nie op hulle sou skyn nie.
Die god van hierdie wêreld verblind ons sinne.
Hy verskuif ons aandag weg van die boodskap
weg van die boodskap na die boodskapper.
Dan ervaar die boodskapper
dit wat die apostel Paulus
onder die Korintiërs ervaar het:
Dis hier te kort,
daar te lank.
Ds Paulus het nie so oulik
gepreek soos Ds Apollos nie.
Ds Paulus is nie so oortuigend
soos die Griekse redenaars nie.
Ons verlang na die tyd
toe Ds Petrus nog hier was.
Hy verskuif ons aandag weg van die boodskap,
weg van die boodskap na die boodskapper
en wat ons dan sien,
is ‘n gewone mens …
vol swakhede en tekortkominge.
Is dit ook hoekom u soms huiwer
om iets te sê?
Hierop het die apostel onmiddellik ‘n regstelling:
ons verkondig nie onsself nie,
skryf hy vir die Korintiërs.
Dit gaan nie oor my nie,
maar dit gaan om Christus Jesus …
Christus Jesus as Here.
Dis wat in ons Skrifgedeelte staan.
Dit gaan oor die Gesalfde, die Seun van God.
Dit gaan oor Jesus die Verlosser
wat aarde toe gekom het
om sondaars te red.
Om my te red …
maar Christus Jesus …
Hy is die Een met al die heerlikheid.
Dis na Hom waarna my siel smag
soos ‘n hert in dorre streke smag
na die helder waterbeke.
Hy is my Here.
Hy is die baas
Hy is die Meester.
Hy is die Beskikker.
Ek behoort aan Hom …
in lewe en in sterwe, behoort ek aan Hom.
Ek behoort aan Hom
voor Wie elke knie eendag gaan buig.
hoe stram daardie knie nou mag wees nie.
Geagte toehoorder, geagte familielid, vriend, kind
glo jy ook werklik in die Christus Jesus
glo jy werklik die Gesalfde, die Verlosser.
Is hy jou Here?
Ons is julle diensknegte,
skryf Paulus aan Korintiërs.
Ons bedien aan julle die evangelie.
Daarom is ons julle bediendes.
ons verkondig onsself as julle diensknegte.
Dis wat ons gelees het.
Ons is slawe vir julle,
maar weet een ding, Korintiërs,
ons behoort nie aan julle nie.
Ons behoort aan ons Here, Jesus Christus.
Ons bedien julle,
maar ons doen dit om Jesus ontwil.
In hierdie donker wêreld dra ons die lig aan
soos die getroue bediendes in God se huis
dit nog maar altyd gedoen het.
Ek dra dit uit
na die wêreld daarbuite
en laat dit skyn
onder hierdie krom en verdraaide geslag
laat dit skyn onder die
wat in die verdwaasdheid van hulle gemoed
in die donker rondploeter.
God is immers die Een
wat gesê het
dat daar uit duisternis lig moet skyn.
Sien u broeders en susters,
hoe die apostel ons weer terugvoer na die God van die skepping?
Dis God wat gesê het
dat daar uit duisternis lig moet skyn ….
dit is ook Hy
wat in ons harte geskyn het
om die verligting te bring.
Daarom gee ons nie moed op nie.
Daarom staan ek vandag weer hier voor u
gereed met God se woord
ongeag wie ‘n oor het om hoor,
ongeag hoe dik die skillekors voor u oë is.
Daarom sal my gebede steeds opwaarts strewe,
elke dag opwaarts strewe
Rondom my is daar ‘n wolk van getuies.
Dis die onsterflike siele van medegelowiges.
Die Verlosser self is met my
tot aan die voleinding van die wêreld.
Dis my Baas se belofte.
Sy Gees immer aktief
in al sy gemeentes,
in almal wat aan Hom behoort.
Posted in Bybelverklaring, ds. Gustav Opperman, prediking, preke, preke ds Gustav Opperman, Skrifverklaring, Woordverkondiging