Wanneer ons in toorn betrap word, sny ons ons altyd af van die groter prentjie en van 'n gevoel van ons basiese verbintenis. As ons ons kwaad emosionele reaksies duidelik kan sien, sal dit duidelik word dat hulle ons afbreek en ons lewe verklein. Ons sal sien hoe hulle afkeer is van die lewe, hoe hulle ons skei en ons gesluit hou.
Tog, ondanks die feit dat ons onsself en ander met ons woede beseer, hou ons hierdie emosionele beperking vas met 'n raaiselagtige volharding. Selfs as ons voortgaan om pyn op te doen deur ons energie deur kwaai emosionele reaksies te lek, hou ons ook aan om kwaad gedagtes en gedrag met 'n koppigheid wat gesonde verstand verontagsaam, selfs as ons ons lewe beperk tot 'n klein selfgesentreerdheid.
Wat is werklik woede?
Waaroor gaan woede werklik? Wanneer die lewe nie die manier is waarop ons dit wil hê nie, reageer ons. As ons verwagtinge het, verwag ons dat hulle nagekom word. As ons vereistes het, vereis ons dat hulle nagekom word. As ons sterk begeertes het, sal ons nie tevrede wees nie, tensy hulle vervul word. Alhoewel die lewe neutraal is, sonder enige vooroordeel om ons prente te pasmaak, moet ons glo dat die lewe die manier waarop ons wil, moet gaan. En wanneer dit nie gebeur nie, is die resultaat dikwels woede, in een of ander vorm.
Ek praat nie net oor groot ontploffings van woede nie. Selfs op sagte dae lek ons ​​energie deur woede, op subtiele maniere, van oggend tot nag. Ons kan kwaad wees in die vorm van ongeduld as ons met 'n rooi lig in die verkeer moet wag. Ons kan kwaad wees in die vorm van geïrriteerdheid as ons TV-afstandhouer ophou werk. Ons kan kwaad wees in die vorm van selfgeregtigheid as iemand laat kom. Ons kan kwaad wees in die vorm van frustrasie as ons span verloor. Ons kan kwaad word in die vorm van verontwaardiging as ons voel ons word geïgnoreer of nie waardeer nie.
Die meeste van die tyd sien ons nie eens hoe ons energie deur woede lek nie, hoe ons ons lewe verklein, of hoe ons ons lyding deur ons beslaglegging op die lewe op 'n bepaalde manier voortduur. Meeste van die tyd volg ons net een van die twee kenmerkende maniere wat ons geleer het om woede te hanteer wanneer dit ontstaan.
Hoe ons geleer is om ons woede te hanteer
Eerstens, as ons kondisionering ons vertel dat dit nie reg is om kwaad te wees nie, sal ons ons gevoelens onderdruk. Selfs wanneer ons weet, is hierdie benadering nie goed vir ons fisiese of emosionele gesondheid nie. As die kondisionering sterk is, sal ons steeds ons woede toespits. Interessant genoeg bly ons dit selfs in die geestelike praktyk. Dit is nie ongewoon dat meditators hul woede onverskillig onderdruk nie, in 'n poging om 'n ideale prentjie te vervul van hoe hulle veronderstel is om te wees. Maar of ons meditatiewe omseil of ander afwykings soos kos of televisie gebruik, ons woede uit bewustheid uitstoot, bevry ons nie daarvan nie. Dit gaan voort om op ons af te druk en binne as ongesonde pyn vas te hou. Of dit ons as siekte, depressie, passiewe aggressie of 'n ontploffing van woede besoek, sal vroeër of later ontstaan.
Die tweede, meer algemene manier om woede te hanteer, is om dit uit te druk. Ons druk dit intern deur rumineer of ommekeer; ons spreek dit uit deur middel van skuld. Die punt is dat ons uitdrukking altyd behels dat ons in ons reaksie glo, met al die gevolglike selfregverdiging. Ons het 'n sterk vasberadenheid om reg te wees en te oorwin, al is dit net in ons eie gedagtes.
Of ons ons woede onderdruk of uitdruk, in geen geval verduidelik ons ​​dit ooit, en ons ervaar dit ook nie regtig nie. Selfs wanneer ons vasgevang word om woede uit te druk, is ons selde in kontak met sy energie. Ons is so verlore in die juigheid om ons gedagtes te glo en om te blameer dat ons nie die woede ervaar nie. Trouens, een van woede se funksies blyk te wees dat dit ons toelaat om te voorkom dat dit regtig gebeur. Wat vermy ons? Ons kan die meer pynlike emosies van pyn of verdriet vermy. Ons kan vermy die kern vrese wat feitlik altyd ons woede onderlê. Dit is soveel makliker om kwaad te wees - veral wanneer die sappe vloei - as om pyn of verdriet of vrees te ervaar. Geen wonder dat ons soveel tyd spandeer aan ons woede nie! Maar selfs wanneer ons die krag en juigheid voel om kwaad te wees, om reg te wees, maak ons ​​steeds die lewe uit en sluit ons harte.
Woede: Lief vir dit? Haat dit? Aanvaar dit?
Dit is nodig om te erken dat ons dikwels ons woede liefhet, selfs wanneer dit ons lewe ongelukkig maak. Ons fouteer dikwels die gevoel van mag wat ons woede vergesel as een of ander manier outentieke en self-validerende. Dit is die sogenaamde ego by sy werk om die selfgesentreerde droom voort te sit.
Een van die hoofprobleme in die werk met woede is dat dit dikwels skielik of reg ontstaan ​​in die middel van rommelige en komplekse omstandighede wat nie bevorderlik is vir 'n gefokusde aandag op die emosie self nie. Miskien is die beste wat ons kan doen, om net te kyk hoe ons onsself gaan deur ons bekende kwaai antwoord. Of dalk het ons dieselfde ou pyn ervaar om ten minste te weet om ons mond te hou, om nie meer skade te veroorsaak nie. Dit op sigself kan 'n groot stap vorentoe wees.
Ons moet verstaan ​​dat dit nie sleg is om woede te voel nie; Woede is bloot ons gekondisioneerde reaksie op die lewe wanneer dit nie ooreenstem met ons prente nie. Ons maak net sake erger deur toe te voeg aan die woede selfbeoordeling en selfhaat, wat albei op meer foto's van hoe ons of die lewe behoort te wees. In plaas daarvan kan ons liefdevolle vriendelikheid bring - die kern daarvan is nie-uitspraak vir ons praktyk, wat die swaarkry en selfbelang van ons eie drama verlig.
Om met woede te oefen, moet ons bereid wees om daarmee saam te werk, nie as die vyand nie, nie as die ou las van my lyding nie, maar as net die dinge van ons gekondisioneerde lewe. Wanneer ons dit duidelik sien, sien ons ook dat ons nie ons woede besoek nie, 'n baie groot stap is om dit te verduidelik. Leer om ons mond toe te hou wanneer ons andersins vent, is nie 'n klein taak nie. Dit moet nie onderdruk word nie, maar om ons potensiële skadelike gedrag op die oomblik te hou.
Hersiening van ons woede
Dan, soos die tyd dit toelaat, kan ons weer kyk wat eintlik gebeur het. Wanneer ons daarna gaan sit om te mediteer, kan ons die ontsteltenis weer in ons gedagtes skep. Ons doen dit alles in elk geval wanneer ons weerspreek en selfregverdig, maar ek praat daarvan om dit as oefening te doen, doelbewus en met bewustheid. Wanneer ons opsetlik weer 'n oproer maak, onthou ons wat eintlik gebeur het - waar ons was, wat gesê is, hoe ons gevoel het. As dit moeilik is om dieselfde emosionele pons te kry, kan ons die omstandighede oordryf net om weer aan die oorspronklike gevoelens te koppel. Die punt is om die woede (of enige emosie) binne 'n oefenomgewing te ervaar. Selfs as ons die presiese emosionele reaksie nie weer kan skep nie, kan ons dit nog steeds op 'n manier werk wat nie moontlik was in die verwarring en spoed van die oorspronklike episode nie.
Een nuttige hulpmiddel wat ek van Joko geleer het [Charlotte Joko Beck, skrywer van alledaagse Zen, Gewone Gees en die vroeër Niks Spesiaal: Living Zen] is om die heropgemaakte emosionele ervaring in drie komponente af te breek: die objektiewe situasie, die emosie self en die gedragstrategie wat die emosionele reaksie gevolg het. Dit help om die proses duidelikheid te gee.
Byvoorbeeld, jou maat of kollega kritiseer jou, en voordat jy dit weet, is jy in 'n kwaai ruil. Later, wanneer jy hierdie ervaring herbou, vra jy jouself eers af: "Wat was die objektiewe situasie? Wat het eintlik gebeur?" Dikwels is alles wat gebeur het, dat woorde wat gepraat word, of selfs meer objektief klink, verband hou met die tympaniese membraan in jou oor. Die woorde self het geen emosionele las gehad nie. Jy het die emosionele reaksie op die objektiewe gebeurtenisse ingeënt. Sodra jy dit sien, kan jy dan na die tweede komponent kyk: die emosionele reaksie self. Watter spesifieke emosies of emosies het jy gevoel? Wees so akkuraat en eerlik as wat jy kan om jou gevoelens te identifiseer; Dikwels weet ons nie eens wat hulle is nie. Skuif dan na die derde komponent, die gedragstrategie. Wat was jou strategie - om te voldoen, aan te val, om te onttrek? Alhoewel die strategie nie dieselfde is as die reaksie nie, word hulle dikwels in dieselfde voorspelbare patroon verbind.
Wanneer ons in die gedragstrategie gevang word, het ons min hoop om ons woede te verduidelik. Dit is veral waar as ons strategie blameer en selfverdedigend behels, met die gepaardgaande gevoel van mag om reg te wees. As ons nie kan blameer nie, kan ons op die aanvanklike reaksie self fokus. Ons vra eers: "Wat is die geglode gedagtes?" Soms is die geglode gedagtes reg op die oppervlak; Ander kere mag hulle nie toeganklik wees nie. Hoe dan ook, die volgende en mees belangrike stap is om die fisiese ervaring van die emosie te betree. Om in ons woede te woon, het die potensiaal om ons tot die kern vrese wat ons oppervlakreaksies dikwels aan te dryf, af te dwing. Deur hierdie manier herhaaldelik te oefen, sal die gevoel van ruimheid rondom ons kwaad reaksies vergroot. Aangesien ons hulle minder as "ek" beskou, word ons minder geneig om hulle in die hande te kry.
Woede: Die lewe pas nie by ons klein foto's nie
Wanneer ons duidelik sien hoe woede ontstaan ​​bloot omdat die lewe nie ons klein foto's pas nie, is dit nie so moeilik om die woede te laat val nie. Wat moeilik is, is dat ons kwaad wil wees. Ons kan sien hoe ons woede kom uit ons onvoltooide prente en van ons wil die woede regverdig. Ons kan ook sien dat wanneer woede ontstaan, ons dit nie moet uitdruk nie, en ons moet dit ook nie regverdig deur die geglode gedagtes te verdedig nie.
Soms kan ons die gedagte hê dat ons kwaad moet wees om deel te hê aan die lewe. Ons mag dink dat sekere situasies aksie vereis en dat as ons nie kwaad is nie, ons nie sal optree nie. As ons sien wat ons dink is duidelik 'n onreg, is ons woede nie die katalisator vir ons optrede om die situasie reg te stel nie? As ons nie kwaad was nie, wat sou ons motiveer om positiewe verandering te skep?
Uit 'n praktyk oogpunt is woede nooit geregverdig nie, maak nie saak hoe regverdig ons mag voel nie. Dit beteken nie dat ons nie moet optree wanneer die situasie optrede vereis nie. Dit beteken dat ons kan optree sonder die negatiewe aspek van ons woede. Solank as wat ons hierdie negatiwiteit benut deur te glo in ons gedagtes, belemmer ons ons om duidelik te wees. Solank ons ​​deur die kragtige negatiewe energie van woede bestuur word, sluit ons ons harte styf toe. In die meeste gevalle is ons steeds in die greep van vrees, waarin ons die lewe maak - of dit nou in die dekmantel van 'n persoon, 'n groep of instelling is - die vyand. Dit roei ons stewig in 'n noue sin van 'self'. As ons ons woede regverdig, het ons die groter prentjie van ons basiese verbintenis verloor.
Pad na Ontwaking: Let op ons Woede
Let dus op jou woede wanneer dit ontstaan. Beskou dit as jou pad na ontwaking. Kyk hoe dit uit u onvoltooide prente ontstaan. Let op of jy dit vul of uitdruk. As jy dit uitdruk, let op jou smaak: druk jy dit intern deur stoei, of sit jy daar buite, selfs op subtiele maniere? Kyk of jy jou geglode gedagtes kan identifiseer. Bring jouself dan terug om in die fisiese ervaring van woede self te woon.
Wees oop om jou kernvrese te ervaar. Onthou, jy kan dit net doen as jy besluit om op te hou om te blameer. Wil jy jou hart in toorn hou? Voel die pyn om so voort te gaan en laat daardie teleurstelling jou hart binnedring.
Shambhala Publikasies. © 2002. http://www.shambhala.com
Om Zen te wees: Bring meditasie tot lewe
Ons kan gebruik wat die lewe bied, Ezra Bayda leer, om ons geestelike praktyk te versterk - insluitend die onrus van die daaglikse lewe. Wat ons nodig het, is die bereidwilligheid om net met ons ervarings te wees - of hulle pynlik of aangenaam is - om onsself oop te maak vir die realiteit van ons lewens sonder om iets te probeer herstel of te verander. Maar dit vereis dat ons ons mees diepgewortelde vrese en aannames konfronteer om geleidelik vry te raak van die vernouings en lyding wat hulle skep. Dan kan ons wakker word aan die liefdevolle liefde wat in die hart van ons wese is.
EZRA BAYDA is 'n Zen onderwyser wat met die Gewone Mind Zen Skool, het formele dharma-oordrag in 1998 van die skool se stigtersonderwyser, Charlotte Joko Beck, ontvang. 'N Student van meditasie vir meer as dertig jaar, hy leef, skryf en leer by die San Diego Zen Sentrum in San Diego, Kalifornië.