Smaak Amsterdam Wes Tassen geel 89740.300 | van Os tassen en koffers
Crossbodytas Wes geel Versindaba » Blog Archive » Digstring: Yskas (Bibi Slippers)
Let’s hear what you think of me now, but baby don’t look up / The sky is falling. – Tori Amos
haar oorlog teen die ys
het op ’n sonskyndag begin
toe sy bruin oë skielik blou was
was meer wit meer teenwoordig
en twee grade
sy het ’n affodil-tattoo gekry en soms
bedags by die huis begin bly
om te voel hoe die kamers koeler word
om ’n oog te hou
op die yskas
snags het sy die yskas hoor
rammel en roggel
’n kil gekoggel waarvoor hy
doof was met sy blou oë wat
eers bruin was
sy kon nooit meer slaap nie
toe brei sy maar serpe en hekel
het tergend aanhou snerp
en op ’n sondag geëindig
hy het haar op die vloer gekry
halfverkluim en opgebaklei
teen die ys
teen die yskas
sy het afsydig vir hom geglimlag
haar tande meer wit meer teenwoordig
haar groen oë grys
[© bibi slippers]
Terwyl ek gewerk het aan die manuskrip wat uiteindelik Fotostaatmasjien sou word. Ek wou ’n reeks gedigte skryf wat “covers” is, in die styl van liedjieskrywers wat ek bewonder, en ’n mix-tape van hierdie gedig-covers-van-liedjies in die bundel insluit.
Relatief vinnig, in vergelyking met van die ander wat letterlik jare geneem het om hulle uiteindelike vorm te vind. Hierdie een het verskeie klein veranderinge ondergaan, maar die basiese idee was van die begin af daar, en ek moes net bly sit en seker maak dat die idee plus minus dieselfde op die papier lyk en voel as wat dit in my geestesoog gelyk het.
Nie te veel gesweet nie. Daar is ’n bietjie van ’n narratiewe kwaliteit aan dié gedig, en gewoonlik is die gedigte vir my bietjie makliker as hulle ’n storie vertel wat ’n duidelike begin, middel en einde het.
Ek het probeer om die vreemdheid van Tori Amos se musiek en lirieke in die vers vas te vang, maar dis die enigste beginsel waarvolgens ek hier geskryf het. Terwyl ek geskryf het, het ek oor-en-oor na haar liedjie “Silent all these years” geluister, en probeer om ook iets van die ritme daarvan in die vers in te werk.
Ek het baie onseker gevoel oor die reeks verse, en hulle vir Loftus Marais gewys om te hoor of hy dink hulle is die moeite werd om verder te slyp. Hy was entoesiasties oor van die verse in die reeks, en ek dink hierdie was een van hulle, as ek reg onthou…
Dit het die eerste maal die lig gesien toe Fotostaatmasjien in 2016 gepubliseer is.
Die emosionele impuls vir hierdie gedig het uit ’n werklike insident ontstaan: ek was besig om die yskas in ’n destydse geliefde se huis te ontvries en skoon te maak, toe die beeld van iemand wat op die vloer lê voor ’n yskas by my opgekom het, en ook ’n baie droewige gevoel daarmee saam. Die gedig is egter eers 5 jaar later geskryf, en alles in die “storie” wat vertel word is opgemaak, maar die emosionele kern van die ding is die reine waarheid.
Ek dink dit gaan oor ’n romantiese verhouding wat stadig afkoel totdat die twee mense onredbaar koud teenoor mekaar staan.
Tori Amos se musiek het my gehelp om die beeld en emosionele kern te gelei na die papier. Ek dink ek het dalk voorheen halfhartige pogings aangewend om hierdie gedig te skryf, maar eers toe ek dit onder die invloed van Tori Amos gedoen het, het dit begin werk. Daar was ’n ander poging tot ‘n Tori Amos-gedig, wat iets met ‘n baddery of ’n domestic meermin te doen gehad het – maar op die ou end is dit die yskas en die ysbeer wat geskryf wou word. Die meermin wag seker nog vir ’n meer geskikte geleier.
Hmmmm, nee. Ek weet ek moes al voorheen hierdie vraag antwoord, en nou kan ek nie onthou wat ek die vorige keer gesê het nie? Ek dink ek probeer maar die soort vers skryf wat ek graag sou wou lees, en ek dink iets in my wonder ook altyd of Loftus daarvan sal hou.
Onlangs het ek ‘n essay van George Saunders gelees waarin hy baie mooi skryf oor die skrywer wat die leser in die verbeelding oproep, dat die ideale leser die rede is waarom mens probeer om jou eie skryfwerk te verbeter:
This mode of revision, then, is ultimately about imagining that your reader is as humane, bright, witty, experienced and well intentioned as you, and that, to communicate intimately with her, you have to maintain the state, through revision, of generously imagining her. You revise your reader up, in your imagination, with every pass. You keep saying to yourself: “No, she’s smarter than that. Don’t dishonour her with that lazy prose or that easy notion.”
Die essay is hier te lese: https://www.theguardian.com/books/2017/mar/04/what-writers-really-do-when-they-write
Dis ’n bietjie meer van ’n tradisionele narratief, dink ek? Andersins, as ek dit nou so vinnig lees, is dit eintlik nogal baie soos die ander.
Nee, ek dink nie so nie. Dalk is die yskas in my verbeelding ’n tipiese Afrikaanse een J
Ek dink ek was redelik tevrede. Dit voel klaar.
Die feit dat Andries Bezuidenhout van hierdie gedig hou is vir my die grootste kompliment.
Oe, ek het vreeslik graag as kind rympies gepleeg, maar dis veiliger as ons eerder nie hieroor praat nie.
Tags: Bibi Slippers gedigte, Digstring Bibi Slippers, Yskas Bibi Slippers
Monday, November 6th, 2017 | Digstring.