In die brief vra Mary of David vir Susan saamgevat het na die Peace Decorations omdat sy so baie van vlae hou. Sy vra verder uit of Susan se hoes al beter geword het en sê dat die huis so leeg is sonder haar – waarskynlik ’n heenwys daarna dat Susan, toe sewe jaar oud, op skool was by St. Andrew’s in Johannesburg. Dis opvallend dat sy niks sê oor die seuntjie wat skaars twee maande tevore dood is nie. Sy skryf bloot dat sy Pratt sal kontak sodra sy terug is in Johannesburg sodat hulle dinge kan uitpraat, en dat sy na die woonstel toe gaan, nie plaas toe nie. Sy latere egskeidingsdagvaarding gee haar adres aan as Osborneweg 42, Orange Grove, Johannesburg. Vermoedelik het sy reeds die woonstel betrek voordat sy Durban toe is omdat dit naby die skool was.33
Dit kan maklik die verkeerde indruk skep. Volgens die geldende reg was daar destyds net vier toelaatbare gronde vir ’n egskeiding: egbreuk, ongeneesbare kranksinnigheid oor ’n tydperk van sewe jaar, gevangeskap van minstens vyf jaar, of as die een party die ander “onregmatig en kwaadwilliglik” verlaat het (Hahlo 1969:358). Een van die partye moes dus altyd “die blaam dra” sodat ’n egpaar kon skei, selfs al het hulle vrywillig ooreengekom om te skei.37
Mary is later met ’n Johannesburgse prokureur, Gordon Wallace Cumming, getroud. Ook hulle was sosiaal gesiene, en al het hulle nie in Houghton gewoon nie, was Dunkeld net so ’n klein trappie daaronder. Aanvanklik het hulle eers by sy ouers gewoon, maar het later ’n eie huis in dieselfde buurt gekoop.42
Die tydperk van 1949 tot 1953 word gekenmerk deur ’n konstante regstryd tussen die twee, waar hulle by tye net by monde van hulle prokureurs kommunikeer het. In September 1949 het Pratt regstappe ingestel vir uitsluitlike voogdyskap van sy dogter.44 Na baie geheen-en-weer is die aangeleentheid bygelê in ’n ooreenkoms tussen die partye in Augustus 1951, waar uitsluitlike voogdyskap vir Susan aan Mary toegeken is.
Op die ou einde het Mary toegegee en is die besonderhede in terme van ’n ooreenkoms neergelê. Die ooreenkoms het onder meer bepaal dat Susan oor Kersfees vir ’n skivakansie na Klosters kon gaan. Sy sou na afloop van die jaar, in Julie 1952, per vliegtuig of per boot terugkeer Suid-Afrika toe en die vakansie by haar ma deurbring. Indien sy baat sou vind by die eerste jaar, sou beide ouers besluit of sy vir ’n verdere jaar kon terugkeer na die Switserse privaatskool. Sy kon egter ook teruggaan na St. Andrew’s toe op Pratt se onkoste. Na voltooiing van haar skoolopleiding sou sy geregtig wees om vir ’n jaar na ’n afrondingskool in Europa te gaan. Pratt sou die onkoste dra, en moes sy eksvrou £10 onderhoud per maand betaal vir die tye wat hulle dogter by haar met vakansie was. Mary kon vir haar klere koop met dien verstande dat sy dit moes afspreek met Pratt se verloofde en dat hy dan die onkoste binne twee weke sou vereffen. Die ooreenkoms het ook ’n bepaling gehad dat Susan nie saam met Pratt mag ry indien hy die bestuurder is nie. Hy kon wel met haar op sy Magaliesberg-plaas rondry.46 Die rede vir die klousule was dat Pratt ’n paar keer epileptiese aanvalle gehad het terwyl hy bestuur het.
Op die ou einde het sy ingestem om hom een Sondag in Julie te besoek.51 Patty het getuig dat sy geskok was oor die antagonistiese houding wat Susan skielik teenoor haar pa ingeneem het. Volgens Patty het Susan en haar pa gestry en nadat sy ’n uur en ’n half gehuil het, het sy Susan op haar versoek na haar ma teruggeneem.52 In September sou sy hulle op die plaas besoek vir drie weke, maar na ’n paar dae het Pratt haar “sonder rede” terug geneem. Susan het beweer dat “her father and stepmother did not want her anymore and that her father had been ‘horrid’ to her”.53
Die agtergrond van die struweling was dat Arthur Pratt kort tevore dood is en dat Pratt blykbaar ’n bevlieging gekry het dat Susan, as sy enigste erfgenaam, voorberei moes word daarop om die besigheid eendag oor te neem, en derhalwe “verantwoordelikheid en beskeidenheid” moes leer.54 Hy wou haar dus na ’n kloosterskool in Krugersdorp stuur en het voorgegee dat hy nie Switserse valuta in die hande kon kry om vir ’n tweede jaar in Lausanne te betaal nie. Susan het gevra of dit makliker sou wees om Franse valuta te kry, omdat sy dan graag saam met van haar vroeëre Switserse skoolmaats na ’n kloosterskool in Neuilly, naby Parys, wou gaan. Pratt het egter gemeen dat sy “nog veels te jonk is” daarvoor.
’n Verdere aspek wat hulle verhouding versuur het, is dat Arthur Pratt voor sy dood vir Mary verseker het dat hy voorsiening gemaak het vir Susan. Die testament wat Arthur Pratt in 1951 opgestel het, het bepaal dat maandelikse onderhoudsbedrae aan sy vrou, die sekretaresse wat sy steunpilaar was, sy susters, sy vrou se suster en niggies van hom betaal moes word tot hulle dood. Negentig persent van die res van sy boedel moes gelykop verdeel word tussen sy seun en dogter. Uit die res het hy ’n trustfonds geskep wat £500 000 sterk was om die onderhoudskostes van die ander te dek. Indien David voor Arthur te sterwe sou kom, sou sy aandeel terugval in die trustfonds en dit moes deur ’n administrateur gebruik word om sy weduwee en al sy kinders te versorg. Indien die weduwee weer sou trou, moes die geld in die trustfonds alleen ten bate van die kinders administreer word, wat hulle by mondigwording gelykop sou erf. Susan sou dus nie direk op onderhoud uit die Arthur Pratt Trustfonds geregtig wees solank as wat haar pa gelewe het nie.57
Mens sien dus dat David Pratt soos ’n bedorwe rykmanskind opgetree het wat gewoond was om sy sin te kry en baie selfgesentreerd en wispelturig kon wees. Hy het min verantwoordelikheidsin aan die dag gelê ten opsigte van sy onderhoudsplig.
Pratt se psigiese probleme het in 1954 ’n nuwe klimaks bereik. Dit is moontlik dat die voorafgaande stres in die onderhoudsaak wat uiteindelik in 1953 geskik is, die druk om met ’n jong vrou getroud te wees en boonop geseën te word met die geboorte van ’n baba op Oukersdag 1953, te veel vir die labiele Pratt was om te hanteer. Dieselfde het gebeur na die geboorte van sy seuntjie by sy eerste vrou in 1940. Die vraag is dus of daar ’n moontlike verband bestaan het tussen die geboorte van sy kinders en verhoogde stresvlakke wat tot epileptiese aanvalle of depressie gely het. Het Pratt dalk gevrees dat epilepsie oorerflik is en dat sy kinders ook onder die stigma daarvan sou moes ly?