© B4RN, skrywer met dien verstande
Die rustige, poskaart-perfekte dorpie Clapham, geleë tussen Lancashire se opvallende skoonheid, die Forest of Bowland, en die asemrowende uitsigte van die Yorkshire Dales, lyk ver verwyder van die COVID-19-pandemie. Maar toe die Britse regering middel Maart 'n landwye ineenstorting aangekondig het, het Clapham op groot waarskuwing gegaan.
Plaaslike inwoners het 'Clapham COBRA' genoem, 'n vrywilliger-reaksie-inisiatief wat daarop gemik was om die negatiewe gevolge van isolasie te verlig deur inligting te deel, voorrade te lewer en mekaar in te check. Soos baie plattelandse dorpies, is Clapham redelik geografies geïsoleer en is die tuiste van 'n verouderde bevolking, met die meeste van die ongeveer 600 inwoners ouer as 45 jaar oud. Maar as dit kom by ekstreme isolasie, het dit ook 'n unieke voordeel: anders as baie landelike Engeland, Clapham spog met een van die beste internetverbindings in die land - en die inwoners het dit self gebou.
Ann Sheridan onthou goed die oomblik toe sy in Maart 4 breëband vir die landelike noorde, bekend as "B2016RN" (uitgespreek as "skuur"), op haar plaas in Clapham gekry het. Sy het my telefonies vertel:
Ek kan onthou dat my bure langsaan amper opgeblaas het omdat hul seun die hele reeks Game of Thrones op 'n internetverbinding van 2 megabit per sekonde (Mbps) afgelaai het. En niemand van hulle kon dae lank iets anders op die internet doen nie, nie waar nie? Dit was dus vanselfsprekend dat as die gemeenskap nie agterweë sou bly nie ... ons iets moes doen.
B4RN het in 2014 begin om sy vesel-tot-tuis-netwerk in Clapham uit te brei, en teen die einde van 2018 is ongeveer 180 huise uit 300 in die dorp verbind met 'n bekostigbare volledige gigabit-per-sekonde simmetriese verbinding (tans slegs ongeveer 10% van huise in Brittanje is dit selfs in staat om so 'n verband te ontvang). Die snelhede is indrukwekkend, veral in 'n landelike konteks waar internetkonnektiwiteit verskriklik agter die stedelike gebiede in Brittanje is. Landelike aflaai snelhede gemiddeld ongeveer 28Mbps, in vergelyking met gemiddeld 62.9 Mbps in stedelike gebiede. B4RN lewer intussen 1,000 XNUMX Mbps.
Die internet is belangriker as ooit tydens die sluiting, waar 'n gebrek aan toegang ander blootstel ongelykhede in internetgebruik en vaardighede. Maar B4RN beteken veel meer vir digitaal en geografies geïsoleerde gemeenskappe as die internetdiens wat dit lewer.
Fiberoptiese kabelrol in 'n skaapveld. © Kira Allmann, 2019, skrywer met dien verstande
B4RN is geregistreer as 'n Community Benefit Society, wat beteken dat die onderneming aan die gemeenskappe behoort wat dit nodig het: gemeenskapslede besit die onderneming, en in die geval van B4RN bou hulle ook baie van die infrastruktuur self. As gevolg hiervan behels die proses om 'B4RN' te kry 'n aansienlike toewyding - van tyd, opleiding, geld en fisieke arbeid.
Ann Sheridan was 'n B4RN-kampioen, wat beteken dat sy die vrywilligerspoging was om B4RN in haar dorpie te bou. Die rol was 'allerhande dinge', onthou sy. Die opbou van 'n veseloptiese internetnetwerk van voor af behels 'n skerp leerkurwe en baie spanwerk. Gemeenskapslede moet hul dekkingsgebied karteer, toestemmings verkry (genoem blare) om hul bure se land oor te steek en loopgrawe oor lande en tuine te grawe om plastiekkanale vir die veseloptiese kabel te lê.
Uiteindelik is die verbindings wat B4RN op 'n plek soos Clapham vergemaklik, meer as tegnologies - dit is persoonlik. En die impak van daardie verbindings is veral nou duidelik. 'Almal in die dorp ken almal, dit was in elk geval so,' verduidelik Sheridan. "Maar B4RN het vuurpylversterkers onder dit geplaas."
Die afgelope jaar het ek met mense in baie verskillende gemeenskappe gekuier en gepraat wat B4RN help bou het, en ek het elke keer 'n soortgelyke verhaal gehoor: jy grawe B4RN in jou eie tuin, maar B4RN grawe ook in jou . Die wedersydse begrip en opregte vriendskappe wat tydens die bouproses onder plaaslike mense gekweek word, duur ver buite die installasie self. In Clapham het die samewerkingspoging wat by B4RN aangegaan is, bygedra tot 'n bestaande verslag wat gehelp het in die aangesig van die koronavirus-sluit.
Soos Sheridan dit gestel het: "Ons ken mekaar. Ons weet wat ons sterk en swak punte is, sodat ons net kan aanhou met dinge. "
Chris Conder, medestigter van die B4RN, het by 'n rekenaarklub Vrydagmiddag betoog. Koek is altyd ingesluit. © Kira Allmann, 2019, skrywer met dien verstande
Die konnektiwiteit verdeel
B4RN is gebore uit noodsaaklikheid. Tradisionele winsgewende telekommunikasieondernemings is tot dusver het gesukkel te bereik landelike gemeenskappe. Mobiele dekking bly ook agter: 83% van die stedelike persele het 'n volledige 4G-dekking, maar in landelike gebiede is dit net 41%. In sommige gebiede, waaronder baie van die plekke waar B4RN werk, is daar hoegenaamd geen dekking nie.
'N Groot rede vir hierdie ongelykheid is dat private telekommunikasiemaatskappye het min finansiële aansporings om hul netwerke na landelike gebiede uit te brei. Meer fisiese infrastruktuur is nodig om verspreide dorpe en huise te bereik, en daar is selde genoeg potensiële betalende kliënte in hierdie yl bevolkte gebiede om die koste te vergoed.
Aansporings deur die regering, soos subsidies en koopbewyse, het daartoe bygedra om private ondernemings aan te moedig om minder kommersieel lewensvatbare "bouwerk" aan te neem, maar maatskappye is steeds traag om dit uit te voer en is geneig om prioritiseer om bestaande infrastruktuur te versterk oor die bou van nuwe netwerke. Die omvattende digitalisering van die alledaagse lewe, van bankwese tot vermaak, het jaar na jaar hierdie kloof-stedelike digitale kloof nog groter gemaak.
Volgens die Britse telekommunikasiereguleerder Ofcom is ongeveer 11% van die landelike perseel het nie eens toegang tot 'n 10 Mbps-verbinding nie, en hoewel Ofcom die dekking van 'supersnelle' breëband (95 Mbps) van 30% landswyd waarneem, word hierdie statistieke van telekommunikasieondernemings self versamel. Landelike gebruikers beskryf dikwels baie slegter diens.
in 'n 2019 opname van die National Farmers Union-lede, sê 30% dat hulle minder as 'n 2Mbps-verbinding ervaar, en slegs 17% het toegang tot 'n 24Mbps-verbinding. Landelike gemeenskappe word agtergelaat en hul ervarings van ontkoppeling is onsigbaar in totale statistieke.
'Ek wou breëband hê'
Toe ek in die lente van 2019 in Clapham aankom, ontmoet ek Chris Conder, 'n vrou wat reguit praat, wat waarskynlik die dryfkrag agter B4RN was. Haar onwrikbare veldtog vir breëband vir haar dorp, Wray, strek oor byna twee dekades en het meer as een eksperimentele infrastruktuurprojek aangespoor. Soos baie mense in plattelandse dorpies gepraat het, was Conder se begeerte na breëband persoonlik.
"Ek was 'n oppasser vir oupa wat demensie gehad het," het Conder my vertel. Dit was moeilik om hom behoorlik te versorg op hul plattelandse plaas, maar sy het gehoor van die medisyne, en dit het gelyk na presies die ding wat sy nodig het.
Ek sou die dokter bel, en ek sou sê, kyk hy het net die koerant in die vuur gegooi en amper die huis aan die brand gesteek omdat hy iets daarin gelees het wat hom ontstel het, of hy het op die vloer geval, sal u iemand asseblief uitstuur ? En die dokter het Dinsdag 'n week die psigiatriese verpleegster gestuur. En toe die psigiatriese verpleegster kom, het daar 'n lieflike ou man in sy stoel gesit en sy tee gedrink, gelukkig soos Larry. Ek kon dus geen hulp met sy medikasie kry nie, en sy toestand het erger en erger. En ek het geweet dat ek videokonferensies sou kon doen as ek breëband het, so ek het probeer alles om breëband te kry ... Ek het net gedink, as die dokter net kon sien wat hy doen, sou hy sê: o my goedheid, ja, laat ons maar sy medikasie verander.
Aanvanklik het sy opsies ondersoek deur middel van 'n belangrike telekommunikasieverskaffer. Maar die koste was hoog, en dorpe moes lank wag. In sommige gevalle word gemeenskappe aangesê om tienduisende pond in te samel vir 'n maatskappy om 'n veselkas in die omgewing te installeer, maar toe dit aankom, was die snelheid in mense se huise, wat baie kilometers van die kabinet se verbinding af geleë was, nog steeds onbeduidend.
'Ek dink nie dat iemand ons ooit sonder hul eie motor besoek het nie,' onthou ek dat Conder in 2018 telefonies aan my gesê het toe ek die eerste uitstappie na B4RN van Oxford beplan. 'Hoe sal jy hier kom?' Alhoewel dit nie ver van stede soos Lancaster of Manchester was nie, was die treinstasie waar Conder my uiteindelik ontmoet het, beslis op sekere gevolglike maniere afgeleë. Met een blik oor die golwende heuwels wat met woude besaai is en deur klipperige riviere gesny word, is dit duidelik dat die internet hier nie 'n klein dingetjie is nie.
B4RN-voertuig het tydens 'n veselinstallasie in 'n veld in die noordweste van Engeland geparkeer. © Kira Allmann, 2019, skrywer met dien verstande
Die bou van veerkragtige, veselvoedingsnetwerke in landelike gebiede is uitdagend en duur vir enige telekomoperateur. Ter erkenning van hierdie feit, het die Britse regering het £ 5 miljard begaan die implementering van landelike veselnetwerke. Die hoë koste is as gevolg van baie faktore. Huise is dikwels ver uitmekaar versprei, en om 'n verbinding van een eiendom na die volgende te verkry, moet u wettige toestemming kry om groot stukke privaat grond oor te steek. Daarbenewens is daar 'n ou infrastruktuur - meestal koperdraad wat gelê is om telefoongewese seine te dra - wat ondernemings grotendeels verkies het om hul internetverbindings te gebruik, eerder as om nuwe veseloptiese lyne oor die vele riviere, paaie, spoorlyne en ou klipmure wat in die pad staan.
Dus het Conder en 'n paar veronregte vriende alternatiewe opsies begin ondersoek, soos draadlose netwerk. Daardie pogings het haar in aanraking gebring met rekenaarnetwerkingenieurs aan die Universiteit van Lancaster, en na jare van samewerking, veldtog en kajolering, is B4RN in 2011 tot stand gebring - met Barry Forde (nou uitvoerende hoof van B4RN), 'n professor in rekenaarnetwerke aan die Universiteit van Lancaster, aan die stuur. Hy het sy tegniese kundigheid bygedra terwyl Conder haar chutzpah beoefen het.
Conder en Forde, saam met 'n paar ander plaaslike advokate, het die stigtingsbestuurskomitee saamgestel, en al wat oorgebly het, was om hul ambisieuse visie in werklikheid te omskep sonder om die bank te breek. En dit is hoe die B4RN-motto gemunt is: "JFDI"; "Doen dit maar net".
Net Flippin 'Do It
Die bestuurspan van B4RN het geld vir hul netwerk begin insamel deur aandele in die onderneming te verkoop, maar gemeenskappe moes steeds aggressief insamel om die bouwerk te bekostig, wat maklik die honderde duisende pond vir materiaal en spesialiskontrakteurs sou kon inwin. Hulle moes die koste laag hou, en dit is toe, volgens Conder, die plaaslike posbode in Wray 'n voorstel vir spelveranderings.
Conder het soms 'n klein kapselonderneming uit haar plaashuis bedryf, en die posbeampte was eendag in 'n bedwang terwyl sy oor die B4RN-planne gaan. Nadat hy na haar verskillende bekommernisse geluister het oor hoe om dit alles af te haal, het hy gesê: "Julle is boere, nie waar nie? Jy het delwers. Waarom grawe jy dit nie in jouself nie? '
Voorbereiding van veseloptiese kabel vir versmelting. © Kira Allmann, 2019, skrywer met dien verstande
En die res was geskiedenis. Conder en die ander stigterslede het reeds bykans voltyds vir B4RN gewerk, maar hulle het besef dat as hulle byna elke nuwe intekenaar as 'n vrywilliger werf, dit die hele proses sal bespoedig en die koste sal behou laag. Vroeë aannemers het bure gewerf, en bure het bure gewerf. Hulle het gratis wegblaaie onderhandel om mekaar se land oor te steek en hulpbronne soos grawe, delwers, bore en ander toerusting saam te voeg. Die eerste dorp wat verbind is, was Quernmore in 2012, en Conder se dorp, Wray, amper 20 km daarvandaan, het in 2014 aanlyn gekom.
Toe Conder 'n kwotasie van BT versoek het om vesel van die naaste mas in Melling aan Wray te lê, het BT aan haar gesê dat dit £ 120 per meter sou kos. B4RN se eerste ronde aandele het £ 300,000 ingesamel om die kanaal, bekabeling en ander toerusting vir hul eie gebou aan te koop, en hulle het vrywilligers £ 1.50 per meter vergoed vir die kernkanaal wat hulle neergelê het. Nie net het hulle geld gespaar op die aanvanklike netwerkuitbreiding oor landelike landbougrond nie, maar hulle het die finansiering van begin tot einde geheel en al in die gemeenskap gehou.
B4RN het vandag ongeveer 7,000 huise in die landelike noordweste van Engeland verbind. Langs die vrywilligers wat nog die plaaslike gebou beoefen, neem hulle 56 permanente personeellede in diens om die netwerk daagliks te bedryf. 'N Verbinding kos £ 150 per intekenaar, en die maandelikse intekening vir 'n volle 1000 Mbps-verbinding is 'n plat £ 30 per maand. Dit is moeilik om breëbandpryse sinvol tussen Britse verskaffers te vergelyk, maar kabel.co.uk verslae dat die gemiddelde koste van breëband in die Verenigde Koninkryk ongeveer £ 0.86 per megabit per maand beloop. Die maandelikse prys van B4RN is nader aan £ 0.03 per megabit.
Vir ander gemeenskappe wat hul opsies in moeilike bereikbare gebiede oor die hele land oorweeg, is B4RN nou 'n 'gevallestudie' in die regering se leiding oor gemeenskap geleide breëbandprojekte. Voor die sluiting het B4RN se periodieke "show and tell days" aan voornemende gemeenskappe die geleentheid gebied om B4RN-lande te besoek en te leer hoe om dit eerstehands te doen. As gevolg van hierdie uitruil van kennis, het B4RN ander projekte geïnspireer en opgelei op plekke soos Norfolk en Devon en Somerset.
Met verloop van tyd het die belangrikheid van bekostigbare breëbandkonnektiwiteit stadigaan toegeneem, wat weerspieël word in verskeie belangrike inisiatiewe om infrastruktuurontwikkeling in landelike gebiede aan te moedig. En net soos die omvang van die COVID-19-krisis 'n dreigende nasionale ineenstorting noodsaak in Maart, het die regering Universele diensverpligting (USO) in werking getree het. Dit verleen mense in die Verenigde Koninkryk die reg om 'n ordentlike breëbandverbinding (van ten minste 10 Mbps) aan te vra.
In 'n openbare erkenning van die digitale skeiding van die Verenigde Koninkryk, bevat die manifes van die algemene verkiesing in 2019 van al drie die groot partye ambisieuse breëbandplanne. Arbeid het selfs belowe om nasionaliseer British Telecom (BT) ten einde gratis breëband aan die land te voorsien, wat was ronde bespot. Maar die krisis in coronavirus het 'n kollig op die belangrikheid van breëband in die alledaagse lewe opgelei, en dit is ongetwyfeld 'n belangrike rol in die betwiste vermoede dat internettoegang 'n kwessie van basiese regte is.
Jorj Haston, die B4RN-vrywilliger-koördineerder en opleidingsbeampte, het volgens my in April aan die telefoon gesê: "Die meeste mense sal op die oomblik die brandstof uitsit, dink ek, eerder as om die breëband uit te skakel."
B4RN-vrywilligers grawe en installeer 'n kamer. © B4RN, skrywer met dien verstande
Op die oomblik is B4RN besig om die netwerk in ongeveer twee dosyn gemeenskappe uit te bou. 'N Verdere twee dosyn is in die beplanningstadia. Die proses kan tyd neem, aangesien gemeenskappe finansiering bymekaar skraap en vrywillige "dig-dae" koördineer om 'n projek vorentoe te bring. Ontsluiting het dinge onvermydelik vertraag, maar die vrywilligheidsgedrewe aard van elke gemeenskapsbou, tesame met die oop kommunikasielyn tussen gemeenskapskampioene en B4RN-personeel, het onverwagte voordele inhou om mense onder verbindingstoestande te verbind.
In Silverdale, naby Morecambebaai, reageer die plaaslike B4RN-kampioen, Martin Lange, vinnig op "desperate" inwoners wat op verbindings wag. Silverdale is in die middel van die gebou, met tot dusver ongeveer 400 huise aanlyn. 'Die afgelope twee jaar het ons al die truuks geleer,' sê Lange en praat oor B4RN. 'Ek het al hierdie kit in my motorhuis.' Die gedesentraliseerde aard van die B4RN-gebou, waar vrywilligers uit die gemeenskap dikwels 'n groot deel van die tegniese installasie doen, het daartoe gelei dat kampioene soos Lange kan voortgaan om verbindings te maak en plaaslike prioriteitsgevalle op grond van mond-tot-mond te identifiseer.
B4RN-vrywilligers grawe 'n sloot vir kanaal in Over Kellet. © B4RN, 2019, skrywer met dien verstande
Die week toe ek met hom gepraat het, het Lange 'n Silverdale-man en sy gesin, wat self-isoleerend was weens 'n siekte, verbind. Die man het per e-pos gesê dat hulle dringend die internet nodig het om werk en skool aanlyn te doen, met een kind wat spesiale behoeftes het. Lange blaas die vesel na die man se huis: stuur die veseloptiese kabel deur plastiekgange met behulp van saamgeperste lug. Dit is 'n werk wat normaalweg 'n uur met twee vrywilligers sou neem, maar Lange vier geneem het, en alleen gewerk het om maatskaplike distansieriglyne te volg. Toe het hy handskoene aangehad en die vesel in die router gesmelt en buite die huis gewerk. Uiteindelik slaan hy die steriele router deur die venster.
B4RN-vrywilligers en personeel het die afgelope paar maande vinnig met "quick fixes" vorendag gekom en kreatief geraak oor hoe om verbindings te installeer sonder om te naby te kom. Dit is 'n uitdaging vir B4RN, wat op baie maniere gebou is op fisiese nabyheid. Op 'n dag van grawe 'sou dorpies tipies saamkom om aan verskillende aspekte van die netwerk saam te werk. En daar is iets vir almal om te doen.
"Mense wat miskien nie noodwendig kon grawe nie, dink, o, hierdie projek is nie regtig vir my nie, maar daar is soveel meer as dit," sê Mike Iddon, 'n B4RN-kampioen in Burton-in-Kendal. Hulle het mense nodig om die plaaslike netwerkkaarte te teken of om die kanaal duidelik te benoem. Sommige mense dra by deur tee en koek te voorsien.
Vezelkanaalgraaf gegrawe deur B4RN-vrywilligers in Caton. © B4RN, 2015, skrywer met dien verstande
Deesdae gaan B4RN-personeel en vrywilligers - soos Lange en Iddon - routers deur vensters deur, mense deur die grawe- en installeringsproses via die telefoon laat loop en draadlose hotspots instel in gebiede waar die vesel nog nie die huise bereik het nie. Waar hulle kan, implementeer B4RN-personeel ook tydelike verbindings vir sleutelwerkers en -organisasies. Die afgelope weke het hulle 'n polisievrou in die Ribble Valley verbind met die COVID-19-reaksiespan, 'n hemoloog in Cumbria wat 'n huiskantoor moes oprig om sy self-isolerende pasiënte te bedien, en 'n farmaseutiese pakhuis in Lancashire wat die NHS lewer. .
Lockdown het die belangrikheid van die internet beklemtoon. Maar paradoksaal genoeg het die model van B4RN vir sukses meer te make met die krag van menslike verbindings wat lank integraal by geografies geïsoleerde landelike gemeenskappe was.
Moderne tyd en neigings het baie fasette van die landelike lewe geërodeer, aangesien plaaslike instellings soos dorpsale en winkels gebuk gegaan het onder die ekonomiese druk van die toenemende sentralisering van dienste in metropolitaanse gebiede - of aanlyn. Jong mense het die platteland gevlug vir opvoedkundige en ekonomiese geleenthede in stede. In hierdie konteks bied B4RN 'n nuwe plaaslike lokaal vir gemeenskapsbou - 'n sosiale ruimte gesmee in en van die digitale era.
B4RN-vrywilligers beweeg 'n katrol van plastiese kanale in 'n veld. © B4RN, 2015, skrywer met dien verstande
Tydens normale tye organiseer 'n klein groepie vrywilligers van B4RN - onder leiding van Conder - 'n weeklikse 'rekenaarklub' by die B4RN-hoofkantoor in Melling. Mense van regoor die B4RN se noordwestelike dekking streef hul toestelle en vrae in en kry advies van plaaslike mense oor hoe om 'n wifi-booster op te stel of die kleinkinders op Skype te laat lui. Onder toesluit is dit die persoonlikste dienste wat die meeste gemis word.
In hierdie landelike uithoek van die land slaag B4RN - hardnekkig, geleidelik - waar ander pogings tot uitbreiding van digitale konneksie misluk het. Dit kom meestal neer op plaaslike toewyding en plaaslike kennis. Die koronavirus-pandemie het duidelik gemaak dat hierdie gemeenskappe al lankal gevoel het - die internet is nie meer 'n luukse nie; dit is 'n noodsaaklikheid om ten volle deel te neem aan 'n toenemend gedigitaliseerde samelewing.
In die proses het gemeenskappe hul persoonlike bande opgeskerp en 'n gemeenskapsgees weer opgewek wat meer kan doen as om die internet na 'n paar honderd plaaslike woonkamers te kry. Volgens Ann Sheridan se woorde: "Dit bou weer veerkragtigheid in die gemeenskap". En daardie veerkragtigheid blyk nou duidelik. Een ding is seker: kom reën of skyn, of 'n wêreldwye pandemie, B4RN hou steeds verbindings. Hulle sal dit net doen.
Kira Allmann, postdoktorale navorsingsgenoot, Universiteit van Oxford
Jy is hier: Tuis > Lewe > Wetenskap en Tegnologie > Die afgeleë Britse dorpie wat een van die vinnigste internetnetwerke in die Verenigde Koninkryk gebou het