Herman Lategan: Vergeet van koer as die 6 motte jou voer | Netwerk24
05 November 2017 10:22
japie s.nw. Eenvoudige, onervare, veral plattelandse persoon. Afleiding met -ie van die eienaam Jaap, afgelei uit Jakobus / Jacobus. Eerste optekening in Afrikaans by Pannevis (1880). – Etimologiewoordeboek van Afrikaans (G.J. van Wyk et al).
Hierdie jaap hou van kos wat sonder tierlantyntjies voorberei en bedien word, daarom verlustig ek my aan veral oorsese smulpape wat soms heerlik die draak steek met die mees uitspattige eetplekke en hul spyskaarte.
Service Included is ’n memoir deur Phoebe Damrosch oor haar dae as kelner by die gevierde Manhattan-restaurant Per Se. Dié plek het oor ’n dekade terug $12 miljoen gekos om te bou. Praat van prag en praal. Dit is in die imposante ­Time Warner Center net oorkant Central Park geleë, as iemand daar wil gaan proe.
Sy skryf wanneer die dis The Cappuccino of Forest Mushrooms bedien is, moes een kelner die soepterrien op ’n skinkbord hou, ’n ander het dan die sampioenbiscotti, sampioenskuim, en sam-
dusting powder) à la kaneel vasgehou.
Hierdie klam en muwwe paddastoele is glo diep in die laatnag deur ’n groep fynproewers in ’n reënwoud geoes. Dan, terug by die tafel, was daar ’n siel wat die sop nog moes inskep. Dit is nou drie mense wat om jou soos pluimhaarmotte fladder.
As die maître d’ besluit het om hand by te sit, was daar vier mense, en met die sommelier word dit dan vyf. O ja, as die persoon wat water en brood bedien bykom, is daar ses. Vergeet maar van ’n liefdevolle en private gekoer-koer met ’n skelmpie, ’n menigte so groot soos ’n plaaslike protesoptrede omring jou.
Gaan kyk op hul webwerf. Jy kan tot $195 per kop betaal, selfs meer, en van die juweeltjies wat dit insluit is onder meer verbrande heuning, wit garnale uit Caro­lina (nie die een in Mpumalanga nie), en verskoon die Engels: Pearl Tapioca (padda-ogies in Koekenaap) with Island Creek Oysters.
Daar is darem ’n sultana of twee in een maaltyd, net ingeval jy na ’n slukkie vaaljapie of brandewyn met boerejongens verlang.
Die ontslape Brit, kritikus en lewenstyljoernalis A.A. Gill het ook nie tyd vir siergoedjies en lawwighede gehad nie. ’n Paar jaar terug, toe al wat kosskrywer en rolprentster uitasem die lof van die bistro L’Ami Louis in Parys besing het, het hy dit gaan probeer.
In ’n artikel in Vanity Fair sit hy die snobisme van hierdie bedryf op sy plek. Dit is beter om dit in sy moedertaal te lees, sodat die nuanses nie verlore gaan nie.
“We order foie gras and snails to start. Foie gras is a L’Ami Louis specialty. After 30 minutes what come are a pair of intimidatingly gross flabs of chilly pâté, with a slight coating of pustular yellow fat. They are dense and stringy, with a web of veins. I doubt they were made on the premises. The liver crumbles under the knife like plumber’s putty and tastes faintly of gut-scented butter or pressed liposuction. The fat clings to the roof of my mouth with the oleaginous insistence of dentist’s wax.”