En met die eerste luister klink dit ook rockerig: “My hart”, die openingsnit, skop af met ’n elektriese-kitaar-rif, en ’n punk-geïnspireerde koortjie. Dieselfde met “Superman in my oë” of die titelsnit of “Indoktrinasie”.
Ek dink die punt wat ek probeer maak is dit: wanneer pop-sensibilities seëvier soos in “Lucky Strike” of “Wag vir my” of “Wie sal my bystaan” (al is die lirieke in laasgenoemde soms cringeworthy - voorbeeld: “die tyd het sy tol geëis/ wat moet ek dan nog bewys/ wat’s die prys”) is hulle baie luisterbaar.
En dis dan wanneer hulle eintlik op hulle beste is. Dis nie grensverskuiwend nie, en hulle gaan nou nie soos Hunter Kennedy vir hulle lirieke as “die volgende Breytenbach” beskryf word nie.
Maar daar is plek vir almal in hierdie wêreld: vir die rockers, vir die poppies, vir die jocks, vir dié wat hou van Oos-Oesbekistanse kookkuns, vir die digters en skrywers en skaters en dié wat nie in enige bepaalde kategorie val nie.
Maar aangesien daar natuurlik nie regtig iets nuuts in die wêreld nie, is my raad dit (steeds uit “Identiteit”): “As jy aanhou om jou kyk/ hoe sal jy soos jouself kan lyk/ sal jy wees wie jy rêrig wil wees?”.
Staan ’n kans om Saarkie se nuwe album Identiteit te wen. Stuur ’n e-pos aan wen@litnet.co.za met jou naam en die woord "Saarkie" en jy mag dalk die gelukkige wenner wees.