Ons het drie rustige dae net buite Trujillo gebly by 'n plek met die naam van Casa Kiwi. Ja, soos die naam voorstel, behoort dit aan 'n New Zeelander. Dit het steeds kort-kort bly reen, maar ons het die tydjie gebruik om te ontspan. Die enigste nadeel was dat die miggies ons gevreet het, en laat ek jou vertel dat ek vat eerder 'n muskiet byt voor ek 'n miggie byt vat, want dit jeuk vir 4-5 dae aaneen.
Naby ons kamer venster was 'n hoop hout, wat so paar Iguanas gehuisves' het. Waneer die reen ophou, en die sonnetjie dreig om uit te kom, sit die 'menere' bo op die hout en bak in die son. Ek het hulle sit en kyk vir so paar uur aaneen. Dis nie dat hul doen en late so interesant was nie, want hulle sit meeste van die tyd soos soutpilare, stok stil. Daar was nou nie juis iets anders om te doen nie, en ek het nog nooit regtig geleentheid gehad om 'n Iguana met die verkyker van nader dop te hou nie. Die een ou grote was duidelik die 'koning' van die hoop hout, want as hy beweeg dan pronk hy sy kop so op en af en die ander kleiner Iguanas gee maar pad . Die groot man se lyf was seker so 350-400mm lank, en sy sterk dieselfde (700-800mm in totaal). Die kleiner outjies was so 200-250mm lyf en 400-500mm totaal. Ja, stel jou voor 'n trapsoetjies van 'n half meter in lengte,lyk soortvan dieselfde.Op een tyd was daar 9 van hulle op die hout. Chaz (die New Zeelandse eienaares) vertel ons toe later die aand dat die locals sop maak van die Iguanas, en dit as 'n lekkerny beskou word.
Ons het gehoop dat die weer sou verbeter, aangesien ons graag wou gaan snorkel het op die skeepswrakke wat vlak in die baai le, maar die weer voorspelling vir die volgende week het sleg gelyk, so toe pak ons maar ons ou esel en maak soos beesmis, val die pad. Soos die weer voorspel het, het dit liggies gereen, maar nietemin het ons die rit deur die pragtige oerwoud-agtige omgewing baie geniet. 'n Groot deel van die pad suid was baie sleg, en ek moes stadig ry, maar dit het ons die geleentheid gegee om pragtige voels te sien. Hulle het alerande eksotiese kleure, vanaf pot blou to helder oranje en alles tussen in. Elke keer waneer ons 'n 'nuwe' voel of dier sien, prys ek net die Skepper vir Sy eindlose vindingrykheid en magdom. Dis waar dat hierdie avontuur ons nie net baie van kulture en diere geleer het nie, maar ons ook nader aan God gebring het, op baie maniere. Ons het baie lof gehoor van 'n blyplek naby Lake La Yojoa, en het soontoe gemik. Die meer en omgewing is pragtig, ook met alerande pragtige voels en digte oerwoud. Die blyplek daar was egter 'n bietjie van 'n teleurstelling, en ons het maar net een aand oorgebly. Die hoofpad suid was nie van die beste nie, vol slagate en onbeskofte bestuurders. Gelukkig was die pad deur Telegalpa (Honduras se grootste stad) nie sleg nie, en ons kon deur ry in 'n japtrap. Ons plan was om in Danli te oornag, maar aangesien dit nog vroeg in die dag was, het ons besluit om aan te stoot na die grenspos, en Nicaragua.