Nuwe abnormaal: Oproep tot hoop en aksie - Diskoers
As jy my vyf maande terug gevra het hoe ek dink 2020 gaan uitdraai, sou ek vir jou ‘n optimistiese storie met baie hoop vertel het. Ek sou nie ons nuwe afgesonderde en gemaskerde normaal eers kon indink nie. Dit is met hierdie verbasende na-wete waarmee ek die nuwe normaal, post-Korona, gaan probeer uitlê. Alhoewel hierdie nuwe normaal eers oor ‘n onbekende tydperk ‘n realiteit kan word, lê ek dit uit asof dit klaar hier is.
Die normale werksdag het radikaal verander. Daar bestaan nie meer kop aan stert verkeer nie. Mense het sosiale distansiëring so geïnternaliseer dat daar twee kar lengtes se spasie tussen karre gehandhaaf word. By die werk is oop plan kantore iets van die verlede en is vervang met individuele werk bubbles. Stywe handdrukke voor vergaderings is ook as taboe verklaar.
Afrikaanse kultuur het ook nie onveranderd gebly nie. Ooms en tannies soengroet glad nie meer nie, die jonger garde aanvaar hierdie verwikkeling met dankbaarheid. Sokkie is ook iets van die verlede weens mense se ongemaklikheid om so naby aan mekaar te wees. Dit is vervang met Tik Tok video’s van danse wat tussenweë gestuur word.
Daar is ook nou ‘n permanente noodtoestand in die land, so verklaar omdat die politici dronk is van die mag wat daarmee gepaard gaan. Drank mag slegs oor naweke gekoop word, onderhewig aan streng voorwaardes. Sigarette is slegs onwettig beskikbaar, die swartmark het selfs ingestem om sondebelasting op die produkte te hef.
Die ekonomie is swakker as ooit te vore. Die werkloosheidsyfer is bo 50% (ongeag die definisie wat jy verkies). Die Reserwebank het hulle laaste kaart gespeel en het die repokoers na 0% verlaag, oom Ace se planne vir kwantitatiewe verligting is moontlik die enigste uitweg. Daar is natuurlik ‘n permanente universele basiese inkomste ingestel en SASSA se sisteme werk perfek om die inkomste uit te deel.
Ek skets hierdie toekomstige distopie nie vir komiese verligting nie, maar eerder as waarskuwing vir wat ons realiteit kan wees as ons nie ons individuele en gemeenskaplike verantwoordelikhede nakom om ‘n beter toekoms te bou nie. Ek deel dus my hoop vir die nuwe normaal met die hoop dat dit nie meer belaglik klink as die voorafgaande beskrywing nie.
Ek hoop almal het ‘n nuwe dankbaarheid vir hulle werk. Om ‘n aktiewe rol te speel in ons ekonomie is ‘n reuse voorreg en dit is almal se verantwoordelikheid om dit te verbeter. Dus moet elke individu, met unieke maniere, die probleem van werkloosheid probeer aanspreek.
Ek hoop die kwessie van onderrig-toestande word met dieselfde erns oorweeg as wat dit tydens die pandemie oorweeg is. Ons land se onderwyssisteem is in die moeilikheid en dit is ouers se plig om dit aan te spreek. Ouerbetrokkenheid (in die samestelling van hulle kinders se kurrikulum) is die sterkste remedie teen die mag van onderwys vakbonde. Hiermee hits ek nie ‘n oorlog tussen onderwysers en ouers of helikopter-ouers aan nie.
Ek hoop Suid Afrikaners kan saamwerk teen publieke gevaar soos wat ons met die aanvang van die grendeltydperk gedoen het. Die meerderheid van mense het by die huis gebly ter wille van hulle en ander se gesondheid. Hierdie eenheid vir ‘n spesifieke doel kan as templaat dien vir toekomstige gevegte teen publieke gevare soos werkloosheid en misdaad.
Ek hoop dat gelowige byeenkomste ‘n prioriteit vir mense sal word. Die belangrikheid van die gemeenskap van gelowiges is vir my bevestig in hierdie krisis. Die rol wat weeklikse fisiese byeenkomste in mense se lewens kan speel is onbegryplik en kan radikale transformasies te weeg bring.
Ek hoop ons kan weer sonder vrees braai en sokkie, want ‘n nuwe normaal daarsonder is nie die moeite werd nie.
Dietlof Ferreira doen tans sy oudit klerkskap van die huis af. Hy is kinderlik opgewonde dat die regering hom nou toelaat om in die aand te gaan draf.