“Tweede Oorlog” en ”Pyloorlog” word albei in geskrifte gebruik. “Tweede Opiumoorlog” verwys na een van die Britse strategiese doelwitte: die wettiging van die opiumhandel, die uitbreiding van handel in Asië, die oopstel van die hele China vir Britse handelaars en die vrystelling van buitelandse invoere van interne deurvoerbelasting. Die “Pyloorlog” verwys na die naam van ’n vaartuig wat die beginpunt van die konflik geword het. Historici debatteer oor die belangrikheid van die opiumfaktor in die oorlog.
Intussen was daar in Hongkong ’n poging om sir John Bowring, die Britse superintendent, en sy gesin te vergiftig. Die bakker wat aangekla is daarvan dat hy arseen in die brood gesit het, het die poging verbrou deurdat hy te veel gif in die deeg gesit het. Dit het tot gevolg gehad dat die slagoffer in so ’n mate gebraak het van die gif dat slegs ’n nie-dodelike hoeveelheid in sy stelsel agtergebly het. Stadsomroepers is uitgestuur met ’n waarskuwing om die ramp af te weer.
Die kwessie het 'n opskudding in Brittanje veroorsaak. Die Britse Laerhuis het op 3 Maart ’n resolusie teen die regering met 263 teen 249 stemme aanvaar wat gelui het: “Dat hierdie Huis met besorgdheid verneem van die konflikte tussen die Britse en Chinese owerhede op die Kantonrivier; en, sonder om ’n mening te gee oor die omvang van rede tot klagte deur die Regering van China se nie-nakoming van die Verdrag van 1842, beskou hierdie Huis dat die skrifte wat ter tafel gelê is nie voldoende gronde is vir die gewelddadige manier waarop die nadraai van die Pylinsident hanteer is nie, en dat ’n Gekose Komitee aangestel sal word om ondersoek in te stel na die stand van ons kommersiële verhouding met China.” In reaksie het Lord Palmerston die patriotisme van die Whigs wat die resolusie geborg het, aangevat en die parlement is ontbind.
Na die verkiesing in Brittanje in 1857 en ’n vergrote meerderheid vir Palmerston is die persone in die Whig-faksie wat China ondersteun het, stilgemaak, en het die nuwe parlement besluit om vergoeding van China te eis na aanleiding van die verslag deur Harry Parkes, Britse konsul in Guangzhou, omtrent die Pylinsident. Die Franse Keiserryk, die Verenigde State en die Russiese Ryk is deur Brittanje genader om ’n alliansie te vorm.
Rusland en die Verenigde State het gesante na Hongkong gestuur om die Britte en Franse by te staan. Hulle het uiteindelik geen militêre bystand gebied nie. Die Verenigde State was wel in twee veldtogte betrokke, die eerste in weerwraak vir ’n Chinese aanval op ’n offisier van die Amerikaanse Vloot. Die gevolglike veldtog was die Slag van die Pêrelrivierforte naby Kanton. Die tweede was in 1859 toe ’n Amerikaanse oorlogskip, die USS San Jacinto, die Dagu-forte gebombardeer het ter ondersteuning van die Britse en Franse troepe op land.
Twee weke later het Ignatjew die Qing-regering gedwing om ’n “Bykomende Verdrag van Peking” te onderteken wat die grondgebied oos van die Oessoeririvier (wat deel uitmaak van Uiter Mantsjoerië) aan die Russe te sedeer. Die oorwinning oor die Keiserlike weermag deur ’n relatief klein Anglo-Franse mag (ten minste 10 Chinese teen 1 Anglo-Fransman) saam met die vlug (en gevolglike dood) van die keiser en die afbrand van die Somerpaleis was ’n skokkende slag vir die eens magtige Qing-dinastie. “Die antieke samelewing is sonder twyfel teen 1860 deeglik deur die Weste oorwin en verneder.” Na hierdie oorlog in die 1860’s het ’n groot moderniseringsbeweging in China, bekend as die Selfversterkingsbeweging, begin en verskeie institusionele hervormings is geloods.