Kardinaal Lavigerie - Verskeie
Titel: Kardinaal Charles Lavigerie Kardinaal-Primate-van Afrika.
Afmetings: Hoogte 239 - Breedte 164
Kontak kopiereg: © RMN-GP (Paleis van Versailles) / Daniel Arnaudet / Gérard Blot
Prentverwysing: 81-000493 / MV6020
Kardinaal Charles Lavigerie Kardinaal-Primate-van Afrika.
© RMN-GP (Paleis van Versailles) / Daniel Arnaudet / Gérard Blot
Biskop van Nancy, Charles Martial Allemand Lavigerie, word in 1867 aangestel as aartsbiskop van Algiers. Hierdie enkele aksie sou hom alreeds 'n groot reputasie besorg, maar hy is dit nog te danke aan die beroemde 'roosterbrood van Algiers' wat hy in 1890 op die raad uitgespreek het. van pous Leo XIII met die oog op die saamtrek van die kerk met die Republiek. Hierdie opening het gelei tot die ensikliek Inter sollicitudines van 16 Februarie 1892, wat gemengde resensies onder Franse Katolieke ontvang het. Die republiek, wat as die "hoogste behoefte van Frankryk" voorgestel is, het omstreeks 1890 definitief triomfantelik gehou, maar het nie sy beloftes gestand gedoen nie omdat die skeiding van die Kerke en die Staat in 1905 uitgeroep is. Hierdie heildronk, wat die gevolge van 'n donderweer gehad het, het kardinaal Lavigerie die toorn van die regs besorg, want hy was self al lank naby legitimistiese kringe.
Bonnat het kardinaal Lavigerie twee jaar voor die 'heildronk van Algiers' verteenwoordig, in 'n tyd toe die prelaat geveg het vir die definitiewe afskaffing van slawerny en toe hy steeds voorgekom het as een van die spilpunte van die legitieme stroom. Gryp pen in die hand, poseer die karakter natuurlik naby sy werktafel. Geklee in sy kardinaal se gewoonte het hy die toeskouer amper geamuseerd gekyk. Maar onder sy goedaardige lug deurboor die vertroue van die groot klerk van die Kerk sowel as van die Staat, bewus van sy belangrikheid. In die skaduwees staan ​​'n lang kruis. Die omlysting wat deur die skilder gekies word, dra by tot die vertaling van die groot oorweging wat die prelaat dan geniet.
Die politieke ontwikkeling van kardinaal Lavigerie kan gemeet word aan die feit dat hierdie portret in die Salon van 1888 op dieselfde tydstip as Jules Ferry, wat bekend is as een van die argitekte van die Republikeinse wortels van Frankryk, uitgestal is. Die skildery van hierdie twee portrette onthul Bonnat se politieke en godsdienstige sienings, en die kombinasie van hierdie twee skilderye het sekere voortdurende verbande tussen kerkmense en linkse politici ontlok. Hierdie portret, baie eenvoudig in sy konsepsie, wys meer die man as die prelaat. Die skilder is in hierdie sin die erfgenaam van Ingres wat saam met sy Portret van M. Bertin (Louvre), het die weg geopen na hierdie soort voorstellings waar die karakter die toeskouer deur die sterk teenwoordigheid soos deur sy blik direk op hom oplê, op die toeskouer afdwing. As gevolg hiervan is hierdie portret nie amptelik nie en is dit slegs die beeld van 'n baie gewilde man met diep oortuigings.