'n Laaste kuier saam met ma
'n Laaste kuier saam met ma
Hier waar ek sit en skryf sien ek haar staan. Vir ma. Daardie dinsdag. Die laaste keer dat ek by haar gekuier het.
Daardie oggend het ek wakker geword en geweet. Vandag gaan ek vir ma kuier. Ek moes net. In my gemoed was n onrustigheid, n onstuimigheid wat nie wou bedaar nie.
Ek het vroeg die oggend voor haar huis gestop. Die toeter geblaas. Sy het op die stoep uitgekom. Vir 'n oomblik verbaas na my motor gekyk. Ek het laggend vir haar n soentjie geblaas. Syt na my staan en kyk. Haar hande in haar sye, haar kop skeef gedraai. Haar oë het gelag en 'n bree glimlag van verrassing het haar gesig opgehelder.
Al het ek dit op daardie oomblik nie geweet nie, was dit een van daardie oomblikke wat vir tyd en ewigheid altyd in my brein en my hart ingeets sou wees. Die beeld van ma soos sy daardie oggend op haar stoep gestaan het.
Ek het uitgeklim. Sy het nader geloop en gesê: "Maar dit is darem nou n baie groot verassing." Ek het 'n bos blomme na haar uitgehou. Rose, angeliere, fyn varings en groot pienk lelies. Sy het dit geneem en haar gesig in die geurige weelde gedruk. Sy het my gesoen en laggend n traan van haar wang gevee.
Het ek my daardie dag net verbeel of was daar 'n sagte lig om haar. Dat daar n sagte hunkering in haar oë was? Hoekom o hoekom was daar niks wat my kon voorberei dat hierdie my laaste kuier by ma was nie?
Ons het die winkels ingevaar. Ek het vir haar 2 nuwe rokkies gekoop. Ek het haar probeer ompraat vir n sagte broekpak. Syt laggend haar kop geskud. Ma het glad nie langbroeke gedra nie. By die apteek geurige lyfroom en parfuum wat ek eers laf in die lug gespuit het sodat sy onder dit moes deurloop. "En waarom al die persente, ek verjaar mos eers oor 3 weke?" het sy gevra, maar haar oë was blink en sag, gelukkig.
Ons het baie gelag, daardie laaste dag. Die simpelste opmerking het ons slap van lag teen mekaar laat leun. Ma het n ongelooflike sin vir humor gehad. Hoe moes ek toe weet dat die lag in huil gaan verander.
By die musiekwinkel het ek vir haar die nuutste Cathy Viljoen kasset gekoop. Syt met haar vinger daaroor gevryf. Daar het n liedjie oor die luidspreker gespeel: 'One glad morning when this live is over I'll fly away. To a land where joy shall never end. I'll fly away...
Deur die blommewinkel se venster het ons na die handgemaakte lappoppe gekyk. Syt my vertel ouma het vir hulle sulke poppe gemaak as kinders. Ons het ingegaan en ek het n pop met n blou narpak aan in haar arms gedruk. Sy het dit vir n oomblik teen haar vasgedruk. Dalk het ek my verbeel maar haar blik het verby die blomme in die winkel gekyk. Daar vêr, waar ons mense nie kan sien nie. Het sy dalk die glinstering van strate van goud gesien? Of het sy aan haar ma gedink wat haar reeds vooruit gegaan het?
Laggend en al geselsend het ons deur die winkels geloop. Warm en moeg in die restaurant se sagte stoele gaan neerplons. Ons het oor die tafel vir mekaar gekyk en het ek my verbeel of was daar vir n slegs n oomblik n vreemde trek in haar oë. So asof sy toe reeds geweet het dat ek en sy nooit weer so oorkant mekaar sou sit nie. Het sy vir n oomblik jammer vir my gevoel omdat sy geweet het hoe seer dit vir my gaan wees as sy weg is....Ons het klein porsies kos en yslike nageregte bestel. Soos kinders dubbele dik melkskommels gedrink.
Ons het gepraat en gepraat. Sy was bekommerd oor van haar kinders. Oor my pa wat van die huis gewerk het. Ekt geluister, alhoewel ek nie raad gehad het nie. Syt my vertel van n droom wat sy oor een van my broers gehad het. Die trane het oor haar wange geloop en sy het dit met n servet weggeklad. Daar was n dringendheid in haar, soos iemand wat op n reis gaan en alle take wil afhandel voor sy vertrek.
Sy moes geweet het dat sy ons gaan verlaat. Want weke voor die dag het sy my laat belowe dat ek na my twee klein sussies en my pa sal kyk as sy weg is. Maar ek, ek het nie vir een oomblik gedink dat dit ons laaste kuier saam is nie.
Toe ons later huistoe ry was ons altwee stil. Te stil besef ek vandag. By die huis het ons op die stoep getalm. Syt my haar lidrose gewys wat in malse oordadigheid oortrek was van dubbele pienk en rooi blomme. Haar varings wat gesond en groen uit hulle potte gepeul het.
Sy het my vertel dat sy al haar kaste uitgepak en skoongemaak het. Als wat sy nie gebruik nie, uitgegooi het. Hoe moes ek weet dit was nie net 'spring cleaning' nie. Dat sy besig was om gereed te maak om haar bruidegom te ontmoet nie. Dat die dinge van die aarde nie meer vir haar saak gemaak het nie. Elke kind se kaartjies,briefies ens is individueel uitgesoek en in n groot bruin koevert gebere met sy of haar naam op.
Syt vir my die briefie gewys wat ek vir haar in die hospitaal gestuur het toe my jongste sus gebore is, saam met die bord kos wat ek gekook het. "Vir mammie. My eerste poging. Jammer die boontjies het gebrand. Die pampoen is nie te sleg nie. Tannie Hannetjie het my raad gegee. Van mammie se groot dogter. Eleen." Daarmee saam n fyn sakdoekie, waaraan ek met groot slordige steke n kantjie gewerk het.
Sy het vir ons koffie gemaak en ons het rustig in haar sitkamer gesit. Die orrel waarop sy elke oggend gespeel het, het oopgestaan. Die kinders het op haar skoot kom klim en sy het plek gemaak vir altwee. Syt het Lidus in sy sytjie gekielie tot hy skaterlag en vir Sussie teer op die groot lint in haar min haartjies gesoen. Het ek my verbeel of was daar vir n oomblik groot droefheid in haar oë toe sy na my kyk. Toe sy die twee kindertjies teer teen haar vasgedruk het.
Ek kon daardie dag nie my ry kry nie. Dit was asof n onsigbare mag my daar by ma se huis wou hou. Ek is bang om in die donker alleen te ry. Maar die donker het my daar kom kry. In ma se huis, terwyl ons die hoeveelste koppie koffie drink.
Ek het my handsak opgetel en weer neergesit. Getalm. Ek sou weer in haar huis kom na sy weg is. Maar wat is n huis sonder 'n moeder?
Sy het op die sypaadjie gestaan en vir my gewaai toe ek ry. My oor en oor gemaan om versigtig te ry. Ek het in die spieëltjie gekyk en haar daar sien staan totdat ek in die hoofpad ingedraai het. Ek het die motor se noodligte aangesit as laaste groet. My verwonder aan die gevoel van absolute verlorenheid wat oor my kom lê het.
Dit het gevoel of ek my hart by ma agter gelaat het. Daardie laaste dag. Naby die huis het ek n yslike uil raakgery. In trane uitgebars en onbeheersd gehuil van skrik.
Die vrydagaand het ma en pa die kinders gebring. Hulle was haastig. Syt met die groetslag n bakkie met heerlike bruin vetkoekies na my uitgehou. "Laat dit goed gaan met jou," het sy gesê en my teer gesoen. Die volgende oggend het ma se siel haar liggaam verlaat. Daar langs die pad naby Louis Trichardt.
Ek het baie keer gewonder wat ek sou doen as ek moes weet daardie dag, dat dit my laaste kuier by ma was. Sou ek daar gebly het. Haar dag en nag opgepas het, sodat die engele haar nie kon kom haal nie. Sou ek voor God gelê het en hom gesmeek het om haar nie so gou al te kom haal nie.
Maar ons weet en ons ken nie die uur wanneer Jesus ons kom haal nie. Hier waar ek sit na soveel jare, pyn my hart as ek dink aan ma en ons laaste kuier saam. Maar ek koester dit in n spesiale kamer in my hart. Want ek weet...daar bo in die hemel wag sy vir my. Daar gaan ons mekaar weer in blye weersiens ontmoet. Daar waar geen afskeid is nie. Waar daar geen laaste kuier is nie.
Posted by Eleen Blaeser at 11:41 PM 1 comment:
'n Ding met n ring
Posted by Eleen Blaeser at 8:57 AM No comments:
Posted by Eleen Blaeser at 11:07 AM 1 comment:
Wat is in 'n huis
Wat is in 'n huis
Ek het na letterlik elke huis te koop aangebied in George gaan kyk. Die eiendomsagent het my later met dowwe oë aangekyk. Haar glimlag was so vals soos Pamela Anderson se julle weet wat. "Wel daar is nog een huis," het sy stadig gesê,"maar ek dink nie dit is wat jy soek nie." Ons het om die hoek gery en sy het voor 'n hek stilgehou. Dit was in 'n ingeleefde buurt met bree teerstrate omsoom deur groot eikebome.
'n Ouerige huis het ver agter in die erf so groot soos 'n plot gestaan. 'n Reuse, reuse Akasia boom het langs die oprit gestaan. Sy takke oopgesprei oor die groot grasprek. Die agent het gepraat, maar ek het nie gehoor wat sy sê nie. Al wat ek raakgesien het was die honderde struike wat woes en mals in die reuse tuin geblom het. Bouganvillas het in trosse uit die bome gehang. Die soet geur van katjiepiering het die lug gevul toe ek in verwondering uit die motor geklim het. 'n Plaat oranje en geel clivias het onder die bome en struike in die oorgroeide voortuin gestaan.
Drie yslike Jakarandas het trots aan die anderkant van die paadjie gestaan. Ten volle geklee in hul pers kleed. Aan hulle voete het honderde agapantus in vol blom gestaan. Grondbedekkers het ongesnoei en wild onder hulle gegroei. Ek kon sweer ek hoor die feetjies fluister tussen die plate ivys.
Die tuin was 'n lushof vol kleur en geur. Drie wilgebome het in knus bymekaar gestaan en ek het geweet: daar gaan ek 'n dammetjie maak. Daar gaan ek wilde boomvarings en broodbome plant. Daar moet 'n bankie kom waarop ek kan sit en lees.
Ek was soos Alice in wonderland. Ek het aan die blare van die Australiese wildebessie gevryf. My verkyk aan die ander Akasias wat sonder plan of patroon geplant is. 'n Digte heining het die erf voor van nuuskierige oë verberg. Aan die een kant en agter die huis het reuse eiekebome in volle groen drag gekleed gestaan. Hulle takke het aan mekaar geraak en 'n veilige hoekie vir 'n rustelose siel geskep.'n Regte egte "kersfeesboom" het aan die anderkant van die huis gestaan.
"Hoeveel?" het ek hees gevra. Trane het oor my wange gerol en ek kon sien die agent dink ek is getik. "Maar jyt nog nie gesien hoe lyk die huis nie?" het sy verbaas gevra. Ek het na haar gekyk en geweet sy dink net in rand en sent. Haar siel verstaan nie, dat jy badkamers kan oordoen en mure kan verf nie. Maar dat dit 'n leeftyd neem om die paradys te skep. Kon die vrou nie sien dat ons nou binne in Eden staan nie.
Dit was toe duurder as wat ons begroot het, maar ek het maniere om my sin te kry. Eers huil ek, dan word ek stil en dan word ek dikbek. Ek weet nie waarvoor my man die bangste is nie...Maar binne die volgende paar weke het groot trokke die meubels kom aflaai. Het helder kinderstemme die groot erf met sy groen grasperk gevul. Baie ekstra hande het die uitpakkery in n japtrap afgehandel. Die ou familie buurt met sy groot bome langs die strate het 'n deel van ons geword.
Elke meubelstuk het sy plek in die huis gevind. So asof daar reeds toe die huis gebou is, beplan is vir my meubels. My groot hemelbed het regoor die groot vensters gestaan wat op die groen tuin uitgekyk het.
Onder die matte het ek die pragtigste hout blokkiesvloere ontdek. Die matte sonder seremonie opgelig en weggegee. Geen wit mure vir die huis nie. Die gang is sonskyn geel geverf. Die eetkamer liggroen met vrolike gordyne. Sussie se groot kamer pers en groen. Nuwe verfmetodes is beproef. Pa het nuwe teels in die waskamer en kombuis gesit. My badkamer het 'n groot hoekbad gekry waarin ma en pa toe nog knus kon pas. Waarin die kleintjies in die familie drie-drie kon bad of sommer maak of dit 'n swembad is.
Die kinders het 'n ruim familiekamer gekry met groot vensters en skuifdeure, wat naweke gevul is met hulle vriende. Die ou huis het nie net ons gesin omarm en veilig in sy boesem gehou nie. Dit het die buurt se se kinders se tweede tuiste geword. Daar was altyd genoeg brood, kaas, konfyt en polonie vir borde vol brood wat gemaak is deur wie ookal honger was. Millie se heerlike etes het op die stoof staan en prut, genoeg vir ons en vir enige een wat wou saam eet. Oupa het groot bakke vol bruin vetkoekies gebak waarvan die kinders nie genoeg kon kry nie.
Saans het vriende sommer gou oorgestap vir 'n vinnige koffie, of ons na hulle. Na 'n genoeglike kuiertjie teruggestap onder die maanlig wat sy vriendelike strale oor die bree straat gegooi het.
Afvlerk kinders het soms saans uitgeput van al die moeilikheid by hul ouerhuise en in hul lewens opgekrul op die banke in die familiekamer rustig lê en slaap. Iemand in die gesin sou wel 'n duvet oor hulle gooi. Tussen snikke deur hulle harte en emosies kom ontlaai omring deur gesinslede wat troos en raad gee. Baie geheime lê nou nog veilig bewaar tussen die mure van die huis.
Op die groot grasperk voor, amper so groot soos 'n rugbyveld is rugby en krieket gespeel. Ouboet het die bal vêr oor die erf en oor die heining tot in die straat geskop. Die kinders jillend agterna . Fred, ons yslike St Bernard blaffend agter die kinders aan, of rollend saam met ouboet oor die gras. Hy het kleinboet sommer aan sy hemp se kraag beetgekry en oor die gras gesleep.
Die buurt se kinders kon nog heerlik almal saam in die straat voor ons huis speel. Die meisies het skelmpies bymekaar klere en grimering geleen en in groepies geheime gesprekke gevoer. Onder mekaar gegiggel en soms 'n paar trane gestort.
Die kinders het ook lekker onder mekaar baklei, maar ook geleer om weer te vergewe. Dat vriende en vriendskap kosbaar is en gekoester moet word.
Die dorp se 50cc motorfiets bende het by Lidus kom raad vra. Daar is die probleem bepraat en bewerk totdat die fiets weer kon "rev" en trek soos 'n sestienjarige wou hê hy moes. Hier het hy ook verlief geraak op die madonna oorkant die pad wat reeds op 15 die seuns laat struikel het met haar bultende bates.
Met verjaardag partytjies het die kinders se vrolike stemme saam met hulle musiek in die naglug opgeklink. Tente is opgeslaan en vure aangesteek vir ouboet se 21st. Ouma het by die tafel gesit en 'n groot erdeskottel artappelslaai gemaak. Oom Japie het al van vroegdag die skaap op die spit bespuit en gesmeer met allerhande geheime olies en kruie. Met sussie se sweet 16 is die bure vooraf gewaarsku. Groot luidsprekers is opgestel en tot 11 uur het die swetterjoel jongmense geeët, gelag en gedans. Veilig onder die ou huis se dak.
By een geleentheid het Johnny 'n pak slae vrygespring deur so hoog soos hy kan in een van die groot bome te klim. Daar het hy die hele dag bly sit, met Lidus wat vir hom kos en koeldrank aandra. Die motor het byna van self die pad met sy bekende draaie en bakens gevolg, en ons veilig by die huis besorg.
Oor die alle het Millie ons huishoudster van al die jare die septer geswaai. Sy was die kinders se tweede ma. Hulle het geglo daar is niks wat Millie nie kon regmaak nie.
Kerstyd is ons groot kersboom in die hoek van die familiekamer opgeslaan. Vrolik toegedraaide geskenke het die ruimte onder die boom gevul. Oukersaand het ons om die boom vergader. Kersliedere gesing, die kersverhaal gelees. Persente uitgedeel en weggelê aan die feesmaal wat tradisioneel elke oukersaand voorberei is. Daar was altyd vriende of familie wat die aand saam met ons geniet het. Daar is baie gelag en die kinders se oë het geblink.
Ekstra tafels is gewoonlik in die familiekamer ingedra wat sommer die res van die vakansie daar gebly het. Want die Transvaal familie het kom kuier. Bedags het almal by die see en meer geboer. Saans as die kinders moeg in hulle bedjies gelê het, het die grootmense by die tafel gesit en kaartspeel of gesels. Hope koppies koffie gedrink en genoeg geeët vir die res van die jaar.
Dit was hier waar ons gereed gemaak het vir ouboet se troue met die meisie wat ons so liefgehad het soos 'n eie dogter. Haar klokkielag het deur die tuin en huis weerklink, en sy kon nie genoeg kyk na die ring aan haar skraal vingertjie nie.
Dit was ook hier waar ons slegs 23 dae later die nuus ontvang het wat die aarde van sy baan laat tuimel het en die maan se glans laat verdof het. Die huis en erf was gevul met die krete van ongeloof en pyn. Die mure van die huis was die stille getuienis van die stomme verdriet en die magtelose smartlike trane wat snags in die kamers van die huis gestort is.
Toe ouboet terugkom na sy tyd in Amerika het hy duisende kersliggies saamgebring. Hy en kleinboet het die huis en tuin in 'n towerwereld van derduisende flonkerende liggies omtower. Stringe motors het saans in die straat gestop en mense het in die towertuin kom rondstap. Die kinders van die buurt het stil, heeltemal teen hul rumoerige aard in, op die gras kom sit. Saggies onder mekaar gesels, so asof hulle bang was om die magiese atmosfeer te versteur.
Dit was ook hier waar ons die nuus moes verwerk dat 4 van ons vriende op 'n plaas vermoor is. Van Mynhardt se broer wat deur 'n kragkabel doodgeskok is. Ek het koppies trooskoffie aangedra na my hartseer vriendin wat in 'n bondel in my mooi, rustige sitkamer gesit het. My vriendin wat verkrag is het kom koffie drink. Haar mond het gelag maar in haar oë en haar bewende hande was die verskrikking van wat gebeur het duidelik sigbaar.
'n Jong vriendin wie se verloofde onder die vermoordes was het in my tuin kom sit. Haar groot blou oë was blink, maar sy het nie gehuil nie. Net in haar sagte stem vertel hoe sy nie kan sin maak uit dit wat gebeur het nie. Vir my sy briewe en gedigte aan haar kom voorlees. Ek het net geluister en sag aan haar hand geraak, want ek het geweet geen woorde kon haar troos nie.
Pierre die oorgewig, arm ryksmanskind het gereeld sy hart by ons kom leegmaak. Troosteloos sit en huil oor sy bedorwe ma wat sommer eensklaps besluit het hy moet by sy biologiese pa gaan woon wat hy in 15 jaar nooit gesien het nie. Die lewe by sy grootmaak pa vir wie hy baie lief was opgee. By sulke geleenthede het ouboet hom gegryp en op die gras met hom gaan stoei. Ek hoor nog sy skaterlag oor die grasperk opklink. Die bewondering in sy oë vir ouboet se brute krag. Die lekkerte om iewers te behoort al is dit ook net vir paar uur.
Hier het sussie se bewonderaars vir haar ringe in mooi dosies op haar vensterbank gelos, wat sy maar weer moes teruggee. Hier het sy verlief geraak op haar huidige man, al is hulle jare later na vele onderstrominge eers getroud. Hier het sy die grootste gedeelte van haar lief en leed jare deurgebring. Ure voor die klavier in haar kamer gesit. Drome gedroom oor haar toekoms. Menige jong seun in die buurt se hart gebreek omdat sy eerder haar lewe wou geniet as kys. Saam met haar vriende gelag en gekuier. Veral met Lelanie wat soos 'n dogter in die huis was.
Lelanie se ma het MS. Saterdae as haar man gholf speel het sy koffie kom soek. Een strook deur gesels en gelag. Soms hartseer geraak omdat sy bang was sy gaan nie haar dogters sien groot word nie. Dit gaan nou baie sleg met haar. Hul woon in Amerika en sy kan nie meer praat nie. Maar haar helder lag klink nog in my sitkamer in die ou huis. Ek sien haar nog op die klippe by die visdam sit en lag, soos die aand op sussie se sweet 16 toe ons tot byna dagbreek buite gesit en gesels het.
Rudolf se groep vriende uit Amerika het daar kom oorslaap die aand voor hul vertrek. Toegebondel in slaapsakke teen die Kaapse koue. Die vorige aand het ons vir hulle 'n tipiese suid-afrikaanse ete voorgesit. Wildsboud, bobotie, pampoensop, pampoenkoekies met sous, gebakte patats, elke lekkerte waaraan jy kan dink.
Die volgende oggend het ons vir hulle 'n 5 ster ontbyt gemaak. Oupa het in die kombuis gestaan en heerlike bruin gebrande vetkoekies gebak. Dit was 'n wenner. Sakke vol is saamgeneem om op die vliegtuig te eet.
Die paddas in die dammetjie het so geraas dat pa en Burt saans opgestaan het om dit te vang en in die rivier daar naby te gaan gooi. Maar die volgende aand net sodra ons lekker snoesig onder die komberse gele het het die paddakoor soos een man losgetrek..Dan spring hy en pa op en ek gil agterna:"julle doen niks aan my paddas nie!!!"
Jy bou 'n woning met sand en steen en sement. Die argitek trek na vele beplanning vir jou n plan op en die bouer wyk nie daarvan af nie.
Maar 'n huis word gebou met herinneringe. Met mense en emosies. Onbeplande vreugde en verdriet. Kinderstemme wat lag en gesels. Goeie en slegte dinge wat oor jou pad kom.
Die dag toe ons die huis verkoop het ek gesê dat ek nie eers gaan terugkyk nie. Dit was 'n grou winterdag toe ek vir ek vir 'n laaste keer die lang oprit afgery het. Die skadu van die reuse akasia het vir 'n oomblik op my motor gehuiwer. Die Jakarandas se stamme was kaal. In die visdammetjie het die paddas gekwaak. Die agapantus se blomme was af en die geel en oranje gousblommetjies het die middelbedding omsoom.
Mynhardt het langs die straat met sy fiets gestaan. Ek het deur my trane vir hom gewaai. In die spieëltjie gesien hoe hy my motor agterna kyk. Toe het ek my flikker aangeskakel en links gedraai. Die vreemde pad na my nuwe vreemde huis geneem.
Met ons laaste vakansie in die Kaap het ons voor die huis gaan stilhou. Die meeste van die bome is uitgehaal. Die tuin is verwaarloos. Daar hang 'n troosteloosheid oor die plek.
Ek het my oë gesluit. Helder kinderstemme het die tuin gevul. 'n Groot hond het opgewonde geblaf. 'n Motorfiets het gebrom. Ek kon die vetkoekies wat in die kombuis gebak word ruik. Millie se stem wat die kinders vermaan. Die helder klanke van 'n klavier het na my aangewaai gekom. Ongestorte trane het my oë gebrand.
Burt het die motor aangeskakel en ons het weggery. En n leeftyd daar agter gelaat.
Posted by Eleen Blaeser at 10:29 PM 1 comment:
Die dag van die nonne.
Die Dag van die nonne...
In die hoofstraat van my grootword-dorp, Middelburg staan 'n klein Roomse kerkie. Om by ouma se huis te kom, moes ons nood gedwonge verby die kerkie loop. Ons was vrek bang, want naas die Engelse en die rooi gevaar uit Rusland was die katolieke die mense waarvoor ons die bangste was. Die nonne in hul swart gewade was vir ons die verpersoonliking van alles wat boos was..
Ek en my niggie [Petro] het eendag al ons moed bymekaar geskraap en by die kerkie wat altyd oop was gaan inloer. Dit was skemer binne en in die gloed van 'n paar kerse wat voor gebrand het kon ons die nonne sien werskaf. Een het skielik opgekyk en ons gesien. Iets vir die ander gese en omgedraai na ons toe. Sy het 'n lang blink stok [so het dit vir ons gelyk] in haar hand gehad. Sy het daarmee na ons gewys en vinnig na ons aangestap gekom. Daar was 'n blink lem aan die punt van die stok.[of so het dit vir ons gelyk]
Petro het 'n woord gesê wat ons diep in die moeilikheid sou kon laat beland. Ek het gegil, haar hand gegryp en ons het soos een man uitgestorm, die non al roepende agter ons aan. Ons het eers uitasem tot stilstand gekom toe ons by ouma se huis die trappies ophardloop en letterlik met die deur in die huis geval het. Dis toe dat ons agterkom dat ons die sak met inkopies, wel, verloor het. Ons het ewe onderdanig na ma en tant Sarie gestaan en luister. Net elke tweede woord van die skrobering gehoor. Ons gedagtes was met ander goed besig.
Van die dag af was ons nog banger as ooit as ons daar verby loop. Die kinders by die skool het vertel dat hulle gehoor het die nonne steek die mense wat geoffer word met die einste lem wat ons gesien het in hulle harte. Die harte word dan uitgesny en almal moet daarvan eet. Hulle verkies, so het die kind vertel, jong meisies. Virgins. Ons was net baie dankbaar dat ons nog los kon rondloop. Ons ouers sou nie eers geweet het ons is geoffer nie.
So loop ons een reenerige dag 'n week of wat later, terug huistoe van die dorp af. Die reenwolke laat lyk die wêreld skemer en ons stap vinnig. Ons nader die kerkie. Ons sien hulle gelyk en gaan botstil staan. Twee nonne in hul swart gewade staan by die hekkie en gesels. Ons gryp mekaar se hande vas. "Oh shit" sis my niggie en alhoewel ek dit nie hardop gesê het nie, het ek presies dieselfde woorde in my gedagtes uitgespreek. Ons loop op wankelrige bene nader, maar hou hulle met valkoë dop. Ons het geen planne om op die jeugdige ouderdom van 14 offers te word nie.
Die nonne het na ons staan en kyk. Die een het skielik omgedraai en vinnig die kerk ingeloop. Ons het haastig verby die kerk geloop. Net toe ons die straat wou oorsteek het 'n stem na ons geroep. Ons het omgekyk. Die non het na ons aangestap gekom. 'n Bruin papiersak in haar hand.
Ons het 'n [duet-gil] gegee. Met groot oë na mekaar gekyk, en blindelings oor die straat gehardloop. Die non al roepend agterna. Die bruin sak swaaiend in haar hand. Ons het gehardloop asof n trop wilde honde ons jaag. Maar die non tannie was defnitief in haar vorige lewe 'n olimpiese atleet of hulle word spesiaal afgerig om so te kan hardloop om virgins te vang om te offer. Want as ons so in die hardloop oor ons skouers gekyk het was sy kort agter ons. Dis met die oor die skouer kykery dat ek my balans verloor en uitgestrek op die teerpad pad geval het.
Petro, dierbare ding wat sy is, het dood in haar spore gestop en terug gehol om my op te help. Te laat. Die non het langs ons gestaan. Ek het snikked op die nat pad gesit. My knieë nerf-af en bebloed. Ek was nou so moeg dat ek nie eers omgegee het of sy my gaan offer nie. Maar my niggie was nou vies en het ewe uitdagend na haar staan en kyk. My hand stewig in hare. En ek het gedink, as die tannie weet wat goed is vir haar, gaan sy nie nou verder met ons lol nie. Ek ken die trek op my nig se gesig baie goed, en dit voorspel niks goeds vir tannie non nie.
Die non het ons so staan en bekyk en toe uit haar maag begin lag. Syt geskud soos sy lag. Behoorlik dubbeld gevou van die lag. Ek het na Petro gekyk en geweet ons dink dieselfde ding. Nou is die een wat ons gevang het, nog mal ook. Sy het naderhand die trane uit haar oë gevee en toe hou sy die bruinsak na my niggie uit. Die het dit met 'n agterdogtige trek op die gesig aangevat versigtig daarin geloer. Toe breed geglimlag en die inkopiesak uitgehaal. Ons het na mekaar gekyk en na die non wat ons nog glimlaggend staan en bekyk het. Toe soos een man in 'n histeriese lagbui uitgebars.
Die einde van die saak was dat die gawe non vir ons mooi verduidelik het hoe dinge binne die Roomse kerk werk. Ons het dit nou nie alles verstaan nie, maar wel besef dat hulle wonderlike werk onder die arm mense doen. En dat hulle definitief nie die harte van jong virgins eet of hulle offer nie. In die jare wat gevolg het was ons 'n paar keer as die lewe gedruk het vasbeslote om nonne te word. Maar my niggie was te lief vir dans en ek het aan engtevrees gely. Geen swart gewade vir ons nie.