Brandpunt | Die NHS 'Veldwerk'
Met die lieflike weer daar buite is die laaste plek waar jy wil wees, in die Hospitaal!
Ek sal my nooit as 'n weerprofeet uitgee nie, maar het ek nie net meer as drie maande gelede gesê, hier kom hitte wat dié mense nie ken nie? Wel sowaar! En hier bak ons nou lekker onder die son in Engeland, die Leeus het die Aussies gewen en vir die eerste keer in 77 jaar is daar 'n Britse Wimbledon manskampioen en moet tog nie vir Prins George vergeet nie.
Diep verwonderd vra jul seker, waarop is die man? Wel, dis pille! NHS pille wat ek moes begin neem die Vrydag net voor die Leeus hul stertkwas in die tweede toets gesien het. Al die gebeure hierbo moes ek, been in die lug, vanuit die skerm wat hul huis noem beleef. Die son het net die kwik begin roer toe ek huis gebonde die son moes mis, en nou, vandag dat ek my laaste pilletjie gedrink het, wil dit mos reën.
Ek sal nie in diepte ingaan oor die ongelukkie wat my getref het nie, so kom ons noem dit 'Veldwerk" vir dié wat dalk gewonder het hoe dit is om in die kokende hitte in die genade van 'n NHS hospitaal gelaat te word. 'n Ervaring wat ek graag met julle deel. Ek moet! Vir dié wat ook met 'n kortbroek grassny.
Ek begin dus by my dokter; Ek hap nog so na teruggaan werk toe, toe hy met so 'n skuins glimlag my in die rede val, "Jy kan maar 'n oornag-sakkie gaan pak" — Als in Engels, sê hy my. Verstom het ek na hom gekyk.
Is hy dan reg? Dit nadat ek klaar vir 'n week by die huis moes sit en elke vyf minute wakker skrik met die Kindle wat daar op die vloer lê. Kom ek sê jou, die antibiotika was sterk! Ek is 'n groot man en om my so moedeloos deurmekaar te kry, vat baie gif. Iets wat selfs Klippies sukkel om te doen.
Ek het sy spreekkamer verlaat, bekommerd. Soos net ons mans kan raak as ons weet ons gaan nou 'n plek binne waar ons dalk nie gaan uitkom nie. So het my vroutjie uit London gehaas om my voor middagete by dié spesialis te kry.
Dit was belangrik, want sy skof verander middagete, en as die dokter vir jou sê jy moet iemand spesifieks gaan sien voor iemand anders aan diens kom, dan maak jy maar so. Rooiwarm stop ons later voor 'A&E', net om agter in 'n lang ry te gaan staan om aan te meld vir aandag.
Dit was net onder twee uur later toe 'n plompe verpleegstertjie my na 'n kamer roep. Sy het my so uitgekyk en toe op 'n groen bloeddrukapparaat besluit om my geduld verder te toets. Dié bléddie ding blaas en blaas en blaas terwyl sy rustig eenkant sit en my leêr bestudeer.
My arm is later blou en die are staan soos een wat 'n wit-trein in het (Brood deurdrenk met wit spiritus – iets wat die arme Bergies gebruik om te vergeet van die werklikheid). Ek sê toe, in Engels, "Werk dié ding? Kyk hoe staan my are!" En met dié begin hy toe darem meet. Sy het daar van haar stoeltjie af geglimlag en gesê, "Ha! Yes that one does not take prisoners" en twee uur later toe ek my plek tussen 'n paar maer ou omies opneem en die nagnursie vir my sê, "Oh I love your accent, it rolls off the tongue", toe weet ek, my lot is hier geboek.
So het ek gelê, in die hitte vir 'n week. Elke aand was ek in 'n ander saal en elke oggend is 'n nuwe dokter aan my voorgestel. Op my tweede laaste dag is ek darem die lafenis van ons plastiek-fantjie van die huis gegun en toe die Dokter die Vrydag vir my sê, "I better release you before you catch something here", toe sê ek net, "Dankie Meneer"en agt uur later was ek met 'n sak vol pille by die huis.
Senuagtig kyk ek nou maar hoe die gras buite groei en die goggas mensvleis soek. Dié outjie sit maar binne. Smaak my dis veiliger so!