Nou ja, so het ek regtig lanklaas geskryf. Doodeenvoudig nie tyd nie. Die eerste semester van die akademiese jaar is mos gelykstaande aan ander mense se Krismistyd: elke dag ‘n lang dag en ‘n aanmekaar dag, met saktye vir al wat ‘n ding is. Toets vir die Duitse studente, toets vir die Afrikaanse studente, werksopdragte vir die Ingelse studente, en nuwe lesse wat moet uitgewerk word en punte wat moet ingegee word. So moet alle semesterstudente vier werksopdragte ingee gedurende die semester, wat ‘n mens met min tyd laat vir enigiets anders.
En soos ek deur die lokaal stap, kook my bloed: die rekenaars is in presies dieselfde toestand as wat hulle die vorige jaar was. En erger. Ons kan ook nie op die server kom nie, wat beteken dat my klas nie kan voortgaan nie. Uiteindelik stap ek af na die IT-mense. Daar sit twee dames agter die toonbank. Die een is besig met middagete en die ander kyk my stadig aan. Ek verduidelik die probleem. Sy kom staaaaadig orent. Met die sien ek toe dat sy hoog swanger is. Sy sê nie ‘n woord nie, maar sy pluk haar foon uit en druk dit teen die oor. En daar stap sy. Voor my uit, met ek wat agter haar aanwaggel. Jammer, sy het gewaggel en dit was bietjie stadig vir my natuur. Nou nie dat ek weet waarheen sy gaan nie, maar ek volg haar. Sy’t nog niks gesê nie – alhoewel ek my ‘n “hallo doc” verbeel het. Ons sukkel teen die trappe op. Waarom, dit weet ek nie, want daar is ‘n dienlike rolstoeltoegang tot die volgende vloer en dit behoort goed te werk vir ‘n swanger dame. Maar sy kies die ompad. Uiteindelik kom ons by die lokaal uit.
“Volgende maand,” seg sy, en syg in die hoek van die lokaal op die vloer neer. En daar kruip sy onder die tafel en lê plat op die vloer met die grote maag en verstel en druk aan die boks in die hoek onder die tafel.
Ek het toe maar my klas verdaag en ‘n e-pos boodskap vir die Helpdesk gestuur. Ek sal Donderdag sien of die korrespondensie enige vrugte afgewerp het.