Kuns, medisyne en brandstof - die verrassende historiese gebruike van antieke mummies - Inligting
Deur Liz Leafloor | Epoch Times
Mummies is 'n bekende beeld in die moderne Westerse kultuur, wat soms stilweg in glasmuseumhouers rus, of ander kere op twee vervloekte voete skuifel, kreunend en gedrapeer in vodde linne in Hollywood -films. Dit was egter nie te lank gelede nie dat mummies op onkonvensionele maniere gebruik is - as dwelms, as vermaaklikheidsbediening en miskien selfs as brandstof.
Alhoewel mummies op elke kontinent regoor die wêreld gevind kan word, word dit dikwels met antieke Egipte verbind. Die vroeë bronne van die bewaarde oorskot van mense en diere was grafrowers wat grafte en begraafplase geplunder het, op soek na goud, juweliersware en waardevolle items. Soms word die liggame verkoop namate hulle mistiek en waarde kry.
In die vroeë 19 ste eeu was die argeologiese wetenskap nog in sy kinderskoene, maar ekspedisies het baie gewild geword ná Napoleon se veldtog na Egipte en Sirië. Wetenskaplike opgrawings in Egipte was goed bedoel, maar nie altyd gelei deur geleerdes of kundiges nie, en was dikwels opportunistiese opgrawings deur ryk, nuuskierige amateurs. Dit het daartoe gelei dat terreine, artefakte en kennis beskadig of vernietig is. Mediese disseksies van mummies was meer teater as forensies.
Die Egiptiese ekspedisie onder bevel van Napoleon Bonaparte. Léon Cogniet, vroeg in die 19de eeu. (Publieke domein)
Mummies word nie beskou as die oorblyfsels van geliefdes nie, maar word eerder as 'n handelsware, 'n nuuskierigheid en 'n oorblyfsel van 'n antieke tyd beskou - waarvan die eienskappe misties en kragtig was. Hulle speel nie net 'n rol in die kunste, wetenskappe en kultuur van Europa, Amerika en ander plekke regoor die wêreld nie, maar hulle het ook baie verrassende (en twyfelagtige) historiese gebruike gehad:
Ou Egiptiese mummies is in die 16de jaar opgemaak en in 'n bruin olieverf gemaak ste en 17 ste eeue. Die ryk pigment, bekend as Caledonian Brown, Egyptian Brown of selfs net Mummy Brown, is gemaak van die oorblyfsels van menslike en katlike liggame. Ondanks die neiging om te kraak, was dit 'n baie gewilde pigment - totdat kunstenaars uiteindelik ontdek het waaruit dit gemaak word. Die Britse kunstenaar Edward Burne-Jones sou sy buis verf 'n seremoniële begrafnis in sy agtertuin gegee het nadat hy die oorsprong daarvan besef het.
Verf is gemaak met Mummy Brown -verf. 'Interieur van 'n kombuis', Martin Drolling, 1814. (Public Domain)
Daar word beweer dat een mummie genoeg verf kan lewer om twintig jaar lank verskeie kunstenaars te hou. Uiteindelik het die aanbod van mummies vir gebruik in verf afgeneem (net soos die aantal kunstenaars wat lyke in hul verf wou hê), en Mummy Brown word nou gemaak met die mineraal hematiet.
Volgens Smtihsonian.com het Europese oortuigings en gebruike (en dié van kulture regoor die wêreld) in die 16 ste en 17 ste eeue ingesluit eet en drink menslike oorskot - gemaalde bene, bloed en vet - as medisyne om siektes te behandel; dit was geneesmiddels vir alles, van hoofpyn tot geestesongesteldhede en dodelike siektes. Dit was dus geen sprong om die 'magiese en kragtige' mummies vir dieselfde doeleindes te gebruik nie.
Die Britse monarg Charles II sou mummiestof op sy vel vryf om die 'grootheid' op te neem.
'N Studie in die Journal of the Royal Society of Medicine toon aan dat mummies honderde jare lank in Europa wyd as medisyne of medisyne gebruik is. Reeds in die Middeleeue is antieke mummies uit Egipte geneem en in poeier gemaal. Dit moet ingesluk of plaaslik toegedien word, en daar word gesê dat die Britse monarg Charles II mummiestof op sy vel sou vryf om die 'grootheid' op te neem. Hierdie 'lykmedisyne' het uiteindelik gesterf namate wetenskap en moderne medisyne wins gemaak het, maar voorbeelde van die gebruik van mummies as medisyne verskyn nog in die katalogusse in Europa so laat as die 20 ste eeu.
Daar word gesê dat die linne -omhulsels en papirusvesels van mummies in die Verenigde State drukpapier gemaak het. Dit is meer 'n stedelike legende as 'n feit. In die 1850's bereik Amerika 'n dilemma in die maak van papier. Omdat dit meer koerante vervaardig het as in enige ander land, het dit grondpapier nodig gehad om tred te hou met die produksie. Die bewering dat mummies en hul omhulsel gebruik is om aan hierdie vereiste te voldoen, is nie bewys nie, maar dit was 'n idee wat wyd bespreek is, en dit is in 'n 1847 -uitgawe van Scientific American gerapporteer.
Argeoloog dr. Isaiah Deck het in 1855 geskryf oor die beskikbaarheid van begraafplase vir mummies as hulpbronne: 'Op talle plekke is hulle so talle uit die gewone spore van die meeste reisigers dat na die periodieke storms hele gebiede van sand gestroop kan word, en laat fragmente en ledemate blootgestel word in so 'n groot verskeidenheid. "
Net soos die verhale van mummiepapier, is mummies as brandstof waarskynlik net 'n stedelike legende, maar dit spruit uit verslae van die Amerikaanse skrywer Mark Twain. Die humoris het hierdie idee gewild gemaak toe hy geskryf het oor die eerste spoorlyn wat oor Egipte gebou is in "The Innocents Abroad". Hy het beweer dat as gevolg van 'n gebrek aan bome in die woestyn, mummies as treinbrandstof gebruik is, en skryf: "Die brandstofverbruik vir die lokomotief bestaan ​​uit mummies wat drie duisend jaar oud is, gekoop deur die ton of deur die begraafplaas vir die doel. " Hy (oënskynlik tong-in-die-kies) het tot die gevolgtrekking gekom dat hulle waarskynlik goed verbrand het, aangesien hulle in harse en bitumen bedek was en soos koordhout gestapel kon word.
In die 1800's was mummies, Egiptiese kultuur en alles wat daarmee verband hou (bekend as Egyptomania) woedend, en koninklike en hoë samelewing in Europa het gesê dat mummie -uitpak -partytjies as sosiale geleenthede gehou sou word. Soos die naam aandui, is mummies aangeskaf en onthul tot die vreugde van 'n gehoor. Hierdie uitpakkinge of "afrolings" was egter dikwels nie uitsluitlik vir partytjies nie, maar het akademies plaasgevind, al was dit in die openbare omgewing.
Die Yale Peabody Museum of Natural History skryf van die bekendste voorstander van mummie-uitpakwerk, die Victoriaanse ouderdom-chirurg Thomas Pettigrew. Hy sou lykskouings of 'afrolpartytjies' hou waar die Britse sosiale elite sou vergader om te kyk. Hierdie morbiede nuuskierighede het die publiek aangetrek en was grootliks 'n bril, maar gedetailleerde kennis van antieke balsemingstegnieke is deur middel van hierdie anatomiese studies versamel.
Examination of a Mummy - A priestess of Ammon, Paul Dominique Philippoteaux c 1891. Credit: Peter Nahum at The Leicester Gallery, London
Mummies is nog steeds opgewonde en fassineer moderne navorsers en die breë publiek, en ons gaan voort met ons mummie-"uitpak-partytjies" deur gebruik te maak van hoëtegnologiese skanderingstegnologieë, gevorderde ondersoeke en forensiese tegnieke en museum-mummie-uitstallings. Deur 'n moderne lens gesien, is die manewales van vroeë mummie -fanatici en die historiese gebruike van die oorskot verrassend en oneties, maar destyds het die doeleindes perfek en prakties sin gemaak.
Hopelik vind ons nageslag nie ons waardering vir en behandeling van ou oorblyfsels so treurig en onopgelos soos ons almal wat in Egyptomania toegedraai was nie!
Voorgestelde foto: Egiptiese mummie in die British Museum, Londen. Krediet: Quintanilla / BigStockPhoto
Die artikel ' Kuns, medisyne en brandstof - die verrassende historiese gebruike van antieke mummies is oorspronklik gepubliseer op The Epoch Times en is met toestemming herpubliseer.
Terwyl BiteLabs ' menslike wors net 'n konsep is, het ware menslike roomys in 2011 by die Icecreamists-restaurant in Londen op die mark gekom. Die Baby Gaga " met verwysing na die beroemde popsangeres Lady Gaga en die tipe melk, en die roomys is toegedien met regte borsmelk van donateurs. Volgens The National Post het een van die skenkers gesê van die roomysproduk: Dit was glad nie indringend om te skenk nie-net 'n eenvoudige bloedtoets. Wat kan natuurliker wees as vars melk uit 'n vrylopende moeder in 'n roomys? "
Die roomys met vanielje is na 'n kort tydjie uit die rakke verwyder en is deur die gesondheidsamptenare vir toetse in beslag geneem om te sien of dit veilig is vir menslike gebruik.
Sommige van die vroegste bekende verslae van versagte lyke kom van die Griekse historikus Herodotus (4de eeu v.G.J.) wat opgeteken het dat die Assiriërs hul dooies met heuning gebalsem het.  'n Eeu later is die liggaam van Alexander die Grote na bewering in 'n heuninggevulde sarkofaag bewaar, en daar is ook aanduidings dat hierdie praktyk nie aan die Egiptenare onbekend was nie.  
'N Ander rekord van versagting word gevind in die Bencao Gangmu (artikel 52, "Die mens as medisyne") onder die inskrywing vir munaiyi (木乃伊 "mamma"). Dit haal die Chuogeng lu (輟 耕 錄 "Praat terwyl die ploeg rus", ongeveer 1366) deur die geleerde van die Yuan -dinastie Tao Zongyi (陶 宗儀) en Tao Jiucheng (陶九成).
Volgens [Tao Jiucheng] in sy [Chuogenglu], in die lande van die Arabiere is daar mans 70 of 80 jaar oud wat bereid is om hul liggame te gee om ander te red. So 'n mens neem nie meer kos of drank nie, net om te bad en 'n bietjie heuning te eet, totdat sy uitskeiding na 'n maand niks anders is as heuning nie, dan kom die dood. Sy landgenote plaas die lyk in 'n klipkis vol heuning, met 'n opskrif wat die jaar en maand van die begrafnis aandui. Na honderd jaar word die seëls verwyder en die sous wat gevorm is, gebruik vir die behandeling van wonde en breuke van die liggaam en ledemate - slegs 'n klein hoeveelheid intern is nodig vir die genesing. Alhoewel dit in hierdie dele skaars is, noem die gewone mense dit 'versmelte mens' [miren 蜜 人], of, in hul vreemde toespraak, "mu-nai-i". Dus meneer [Tao], maar ek weet self nie of die verhaal waar is of nie. Ek voeg dit in elk geval by vir die oorweging van die geleerdes. 
Volgens Joseph Needham en Lu Gwei-djen was hierdie inhoud Arabies, maar Li Shizhen het die storie deurmekaar gemaak met 'n Birmaanse gewoonte om die lyke van abonne en hoë monnike in heuning te bewaar, sodat "die Westerse idee van 'n geneesmiddel gemaak van permanent. menslike vlees is gekombineer met die kenmerkende Boeddhistiese motief van selfopoffering vir ander. "  In haar boek Styf: Die nuuskierige lewens van menslike kadavers, skrywer Mary Roach merk op dat die teks daarop wys dat dit nie die waarheid van die versagtende manverhaal ken nie. 
Bencao Gangmu noem die konkoksie miren (蜜 人), vertaal as "heuningpersoon" of "versmelte man". Miziren (蜜 漬 人 "heuningversadigde persoon") is 'n moderne sinoniem. Die plek waarvandaan dit kom, is tianfangguo, 'n ou naam vir Arabië of die Midde -Ooste "). Die Chinese munaiyi (木乃伊), saam met 'mummie' leenwoorde in baie ander tale, kom uit Arabies mūmīya (mummie) of van Persies mūmiyâyī (مومیایی, "mummie"), self van my "was".
Mellifikasie is 'n meestal verouderde term vir die vervaardiging van heuning, of die proses om iets te versuur, uit die Latyn mellificāre ("Om heuning te maak"), of mel ("Heuning"). Die antieke Griekse woord mélissa (μέλισσα) beteken "byheuningby (poëtiese) heuning".
Heuning is in baie verskillende kulture in begrafnispraktyke gebruik. Birmese priesters het die gewoonte om hul hoof abbette in kiste vol heuning te bewaar.  Die reputasie daarvan vir medisinale gebruike en duursaamheid is lank reeds gevestig. Vir ten minste 2700 jaar is heuning deur mense gebruik om verskillende siektes deur middel van aktuele toediening te behandel, maar eers onlangs is die antiseptiese en antibakteriese eienskappe van heuning chemies verduidelik. Vanweë sy unieke samestelling en die ingewikkelde verwerking van nektar deur die bye wat die chemiese eienskappe daarvan verander, is heuning geskik vir langdurige berging en word dit maklik geassimileer, selfs na lang bewaring. Die geskiedenis ken voorbeelde van heuningbewaring vir dekades, eeue en selfs millennia. 
Die antibakteriese eienskappe van heuning is die gevolg van die lae wateraktiwiteit wat osmose, waterstofperoksied -effek,  en hoë suurgehalte veroorsaak.  Die kombinasie van hoë suurheid, higroskopiese en antibakteriese effekte het gelei tot heuning se reputasie as 'n aanneemlike manier om 'n menslike kadawer te mummifiseer, ondanks die gebrek aan konkrete bewyse.
Beide Europese en Chinese farmakope gebruik medisyne van menslike oorsprong, soos urineterapie, of selfs ander medisinale gebruike vir borsmelk. In haar boek sê Roach dat die medisinale gebruik van mummies en die verkoop van vals "goed gedokumenteer" is in chemieboeke van die 16de tot die 18de eeu in Europa, "maar nêrens buite Arabië was die lyke vrywilligers nie".    
Mummies was tot ten minste die agtiende eeu 'n algemene bestanddeel in die Middeleeue, en nie net as medisyne nie, maar as kunsmis en selfs as verf. Die gebruik van lyke en liggaamsdele as medisyne strek ver terug - in die Romeinse Ryk is die bloed van dooie gladiators as behandeling vir epilepsie gebruik. 
In sy boek stel Bernard Read 'n verband voor tussen die Europese middeleeuse praktyke en dié van die Midde -Ooste en China:
Die onderliggende teorieë oor die gebruik van menslike middels vind baie gemeen tussen die Arabiere, verteenwoordig deur Avicenna, en China deur die [Bencao]. Liggaamshumor, lewenskragtige lug, die sirkulasies en talle dinge word duideliker begryp as 'n uitgebreide studie gedoen word van Avicenna of die Europeërs wat hul geskrifte op Arabiese medisyne gebaseer het. Die verskillende gebruike wat in die algemeen in die beskaafde wêreld algemeen voorkom, [Nicholas] Lemery het ook vrouemelk vir ontsteekte oë aanbeveel, ontlasting word op sere aangebring, en die menslike skedel, brein, bloed, naels en "al die dele van die mens", is in die sestiende-eeuse Europa gebruik. 
Ons sien 'n groot oplewing in die gewildheid van beenbouillon: dit is een van die nuutste gesondheidsvoedsel wat daar is.
Mense begin die aankoop van massa-vervaardigde, kommersieel verwerkte "voedselprodukte" wat deur groot ondernemings gemaak word, verwerp. Hulle stel meer en meer daarin belang om terug te keer na hul wortels: vir organies gegroeide kos het hulle grootouers en grootouers grootgeword.
Gesondheidsbewuste mense stel nie meer daarin belang om bloot die goedkoopste opsie by die kruidenierswinkel te gaan haal nie. Nou wonder hulle hoe hulle slow cookers kan gebruik om hul eie sous te maak. Hulle blaai deur boere en markte om plaaslike beenverskaffers te vind. Hulle wil koop by betroubare ondernemings wat sous maak met slegs die beste bestanddele.
Hier is 10 feite oor die eertydse Egiptiese koningin Nefertiti.
Nefertiti was 'n tienerkoningin.
Nie verbasend vir die era nie, was Nefertiti vyftien toe sy met die sestienjarige trou Amunhotep IV. Vyf jaar in sy bewind het die farao sy godsdienstige beweging begin en homself herdoop Akhenaten.
Akhenaten en Nefertiti het 'n nuwe stad gebou.
Met die grondslag van hul nuwe monoteïstiese godsdiens die songod Aten, Nefertiti en Akhenaten aanbid, het hulle verder van die ou regering van die ou Egipte geskei en 'n nuwe hoofstad gebou met die naam Amarna.
Nefertiti was moontlik van koninklike erfenis.
Die stamboom van Nefertiti bestaan ​​meestal uit twee teorieë. Sommige historici glo dat haar pa dit is Ai, wat 'n belangrike raadgewer was vir verskeie farao's, waaronder Nefertiti se toekomstige man. (Ay het selfs farao geword ná die dood van koning Tut in 1323 vC.) Ander akademici bespiegel dat Nefertiti 'n prinses uit die Mittani koninkryk in die noorde van Sirië.
Ons weet wel dat Nefertiti 'n suster gehad het Mutbenret (of Mutnodjemet), wat genoem word in die oorlewende kuns van Amarna.
Standbeeld van Nefertiti en Akhenaten (Foto: Rama via Wikimedia Commons)
Sy het baie titels gehad.
Soos die meeste koninklikes, het Nefertiti tydens haar bewindstyd baie titels gehad, waaronder:
Soet van liefde
Koning se vrou
Dame van alle vroue
Meesteres van Bo- en Neder -Egipte
Staande figuur van Nefertiti (Foto: Andreas Praefcke via Wikimedia Commons)
Nefertiti het haar naam gestand gedoen.
Nefertiti is in 1370 vC in die Egiptiese stad Thebe gebore. Haar naam in Engels beteken dat die pragtige vrou gekom het. Toe sy en haar man Akhenaten die verskuiwing in die godsdiens van Egipte begin het, het Nefertiti die bykomende naam aangeneem Neferneferuaten. Altesaam beteken haar volle naam: 'Mooi is die skoonheid van Aten, 'n pragtige vrou het gekom.'
Nefertiti aanbid Aten (Foto: Jon Bodsworth via Wikimedia Commons)
Sy regeer oor die rykste tydperk in die antieke Egiptiese geskiedenis.
Akhenaten en Nefertiti het geheers oor die moontlik rykste tydperk in die antieke Egiptiese geskiedenis en mdash, wat miskien die brandstof was vir Akhenaten se visie. Tydens sy bewind het die nuwe hoofstad Amarna 'n artistieke oplewing behaal, anders as enige ander era in Egipte. Die Amarna styl beweging en figure van meer oordrewe verhoudings, met langwerpige hande en voete. Die uitbeeldings van Akhenaten gedurende hierdie tyd gee hom duidelik vroulike eienskappe met wye heupe en prominente borste.
Sy was 'n kragtige vrou.
Nefertiti was die gunsteling gemeen, oftewel Groot koninklike vrou, van Akhenaten vanaf die begin van sy bewind. Volgens historiese verslae het Nefertiti ses dogters by Akhenaten gehad met die name Meritaten, Meketaten, Ankhes-en-pa-aten, Neferneferuaten-tasherit, Neferneferure en Setepenre. Alhoewel hulle geen seuns het nie, beeld die kuns van Amarna die koninklike egpaar uit as 'n sterk, liefdevolle verhouding. Nefertiti word ook in a verskeidenheid rolleinsluitend die bestuur van strydwaens, die bywoning van seremoniële dade met Akhenaten en die verslaan van vyande.
'N Huisaltaar met Akhenaten, Nefertiti en drie van hul dogters. (Foto via Wikimedia Commons)
Sy was geliefd en verafsku.
Alhoewel Nefertiti en Akhenaten oor die ou Egipte regeer het in 'n tyd van ongekende rykdom, het hul nuwe godsdiens die ryk ontwrig. As koningin was Nefertiti deur sommige lief vir haar charisma en genade. Sy was egter ook grootliks gehaat as gevolg van haar aktiewe leierskap in die songerigte godsdiens van Akhenaten.
Nefertiti het moontlik as farao regeer ná haar man se dood.
Die omstandighede rondom Nefertiti se dood is 'n raaisel, want haar naam verdwyn uit die historiese rekord op ongeveer die 12de jaar van Akhenaten se 17-jarige bewind. 'N Gewilde teorie dui daarop dat Nefertiti op daardie stadium haar ou titel laat vaar het en amptelik geword het mede-regent onder die naam Neferneferuaten.
Sommige stel ook voor dat Nefertiti eintlik die farao is om Akenaten se bewind te volg deur haarself te hernoem Smenkhkare. As dit waar was, het Nefertiti 'n soortgelyke standpunt ingeneem as die vroulike farao Hatshepsut, wat in die mode van 'n koning Egipte regeer het, selfs met die seremoniële vals baard.
Sy is verwant aan King Tut (maar nie met bloed nie).
Aangesien Nefertiti geen eie seuns gehad het nie, die opvolgende farao Toetanchamon (of "King Tut ") was die seun van Akhenaten en een van sy onderste konsorties.
Begrafnismasker van Toetanchamon (Foto: Roland Unger, via Wikimedia Commons)
Die Engelse woord mammie is afgelei van die Middeleeuse Latyn mammie, 'n leen van die Middeleeuse Arabiese woord mūmiya (مومياء) en van 'n Persiese woord my (was),  wat 'n gebalsemde lyk beteken, sowel as die bitumineuse balsemingsmiddel, en ook 'bitumen' beteken.  Die Middeleeuse Engelse term "mummie" is omskryf as "mediese voorbereiding van die stof van mummies", eerder as die hele lyk, met Richard Hakluyt in 1599 nC wat kla dat "hierdie lyke die mummie is wat die Phisistians en Apothecaries doen teen ons wil laat ons sluk ".  Hierdie stowwe is gedefinieer as mummie.
Die OED definieer 'n mummie as 'die liggaam van 'n mens of dier wat gebalsem is (volgens die ou Egiptiese of 'n soortgelyke metode) as 'n voorbereiding vir die begrafnis', met verwysing na bronne vanaf 1615 nC.  Chamber's Cyclopædia en die Victoriaanse dierkundige Francis Trevelyan Buckland  definieer 'n mummie soos volg: "'n Menslike of dierlike liggaam wat uitgedroog is deur blootstelling aan son of lug. Ook toegepas op die bevrore karkas van 'n dier wat in prehistoriese sneeu ingebed is".
Wespies van die genus Aleiodes staan ​​bekend as "mummie -wespe" omdat hulle hul ruspe -prooi as "mummies" toedraai.
Alhoewel die belangstelling in die studie van mummies tot in Ptolemaïese Griekeland strek, begin die mees gestruktureerde wetenskaplike studie aan die begin van die 20ste eeu.  Voor dit is baie herontdekte mummies verkoop as nuuskierighede of vir gebruik in pseudowetenskaplike nuwighede soos mummia.  Die eerste moderne wetenskaplike ondersoeke na mummies het in 1901 begin, uitgevoer deur professore aan die Engelssprekende Government School of Medicine in Kaïro, Egipte. Die eerste X-straal van 'n mummie kom in 1903, toe professore Grafton Elliot Smith en Howard Carter destyds die enigste röntgenmasjien in Kaïro gebruik het om die gemummifiseerde liggaam van Thutmose IV te ondersoek.  Die Britse chemikus Alfred Lucas het gedurende dieselfde tydperk chemiese ontledings op Egiptiese mummies toegepas, wat baie resultate gelewer het oor die tipes stowwe wat in balseming gebruik word. Lucas het ook beduidende bydraes gelewer tot die ontleding van Tutankhamun in 1922. 
Patologiese studie van mummies het verskillende vlakke van gewildheid gedurende die 20ste eeu gesien.  In 1992 is die Eerste Wêreldkongres vir Mummiestudies in Puerto de la Cruz op Tenerife op die Kanariese Eilande gehou. Meer as 300 wetenskaplikes het die kongres bygewoon om byna 100 jaar se versamelde data oor mummies te deel. Die inligting wat tydens die vergadering aangebied is, het 'n nuwe toename in belangstelling in die onderwerp veroorsaak, met een van die belangrikste resultate as die integrasie van biomediese en bioargeologiese inligting oor mummies met bestaande databasisse. Dit was nie moontlik voor die kongres nie as gevolg van die unieke en hoogs gespesialiseerde tegnieke wat nodig is om sulke data te versamel. 
In meer onlangse jare het CT -skandering 'n van onskatbare waarde geword in die studie van mummifikasie deur navorsers toe te laat om mummies digitaal uit te pak sonder om die liggaam te beskadig.  Die detailvlak by sulke skanderings is so ingewikkeld dat klein linne wat in klein gebiede soos die neusgate gebruik word, digitaal in 3D kan herbou word.  Sulke modellering is gebruik om digitale lykskouings op mummies uit te voer om die oorsaak van dood en lewenstyl te bepaal, soos in die geval van Toetankamen. 
Mummies word tipies verdeel in een van twee verskillende kategorieë: antropogeen of spontaan. Antropogene mummies is doelbewus deur die lewendes geskep om 'n aantal redes, die algemeenste vir godsdienstige doeleindes. Spontane mummies, soos Ötzi, is onbedoeld geskep as gevolg van natuurlike toestande soos uiters droë hitte of koue, of anaërobiese toestande soos dié wat in moerasse voorkom.  Terwyl die meeste individuele mummies uitsluitlik tot die een of ander kategorie behoort, is daar voorbeelde van beide tipes wat met 'n enkele kultuur verbind is, soos dié uit die antieke Egiptiese kultuur en die Andes -kulture van Suid -Amerika.  Sommige van die later goed bewaarde lyke van die mummifikasie is onder Christelike kerke gevind, soos die gemummifiseerde predikant Nicolaus Rungius wat onder die St. Michael-kerk in Keminmaa, Finland, gevind is.  
Tot onlangs is geglo dat die vroegste antieke Egiptiese mummies natuurlik geskep is as gevolg van die omgewing waarin dit begrawe is.   In 2014 het 'n 11-jarige studie deur die Universiteit van York, die Macquarie-universiteit en die Universiteit van Oxford voorgestel dat kunsmatige mummifikasie 1500 jaar vroeër plaasvind as wat eers gedink is.  Dit is bevestig in 2018, toe toetse op 'n 5600-jarige mummie in Turyn aan die lig gebring het dat dit doelbewus gemummifiseer is met linnedoeke en balsemingsolies gemaak van naaldhars en aromatiese plantekstrakte.  
Die behoud van die dooies het 'n diepgaande uitwerking op die ou Egiptiese godsdiens gehad. Mummifikasie was 'n integrale deel van die rituele vir dooies wat reeds in die 2de dinastie begin (ongeveer 2800 vC).  Egiptenare het die behoud van die liggaam na die dood gesien as 'n belangrike stap om goed te leef in die hiernamaals. Namate Egipte meer welvaart verkry het, het begrafnispraktyke ook 'n statussimbool geword vir die rykes. Hierdie kulturele hiërargie lei tot die skepping van uitgebreide grafte en meer gesofistikeerde balsemingsmetodes.  
Teen die 4de dinastie (ongeveer 2600 v.C.) het Egiptiese balsemers 'ware mummifikasie' begin bereik deur 'n proses van ontbinding. Baie van hierdie vroeë eksperimente met mummifikasie in Egipte is onbekend.
Die paar dokumente wat die mummifikasieproses regstreeks beskryf, dateer uit die Grieks-Romeinse tydperk. Die meerderheid papiere wat oorleef het, beskryf slegs die seremoniële rituele wat betrokke is by balseming, nie die werklike chirurgiese prosesse nie. 'N Teks bekend as Die ritueel van balseming beskryf sommige van die praktiese logistieke van balseming, maar daar is slegs twee afskrifte wat bekend is en elkeen is onvolledig.   Met betrekking tot mummifikasie wat in beelde getoon word, is daar blykbaar ook baie min. Die graf van Tjay, aangewys as TT23, is een van slegs twee bekendes wat die toedraai van 'n mummie toon (Riggs 2014). 
'N Ander teks wat die prosesse beskryf wat in laasgenoemde periodes gebruik is, is Herodotus se geskiedenis. Geskryf in Boek 2 van die Geskiedenisse is een van die mees gedetailleerde beskrywings van die Egiptiese mummifikasieproses, insluitend die vermelding van die gebruik van natron om lyke te dehidreer vir bewaring.  Hierdie beskrywings is egter kort en redelik vaag, sodat geleerdes die meerderheid van die tegnieke kan aflei wat gebruik is om mummies wat opgegrawe is, te bestudeer. 
Deur die huidige tegnologiese vooruitgang te benut, kon wetenskaplikes 'n magdom nuwe inligting ontdek oor die tegnieke wat gebruik word by mummifikasie. 'N Reeks CT-skanderings wat in 2008 op 'n 2400-jarige mummie uitgevoer is, onthul 'n hulpmiddel wat in die skedelholte agtergelaat is.  Die werktuig was 'n staaf, gemaak van organiese materiaal, wat gebruik is om die brein uitmekaar te breek sodat dit uit die neus kon dreineer. Hierdie ontdekking het gehelp om die bewering in Herodotus se werke dat die staaf 'n haak van yster was, uit die weg te ruim.  Vroeëre eksperimentering in 1994 deur navorsers Bob Brier en Ronald Wade ondersteun hierdie bevindings. Terwyl hulle probeer om die Egiptiese mummifikasie te herhaal, het Brier en Wade ontdek dat die verwydering van die brein baie makliker was as die brein vloeibaar gemaak is en toegelaat word om met behulp van swaartekrag te dreineer, in plaas daarvan om die orgaan stuk-vir-stuk uit te trek met 'n haak. 
Deur verskillende studiemetodes oor dekades heen het moderne egiptoloë nou 'n akkurate begrip van hoe mummifikasie in antieke Egipte bereik is. Die eerste en belangrikste stap was om die ontbinding te stop, deur die interne organe te verwyder en die liggaam af te was met 'n mengsel van speserye en palmwyn.  Die enigste orrel wat agtergebly het, was die hart, want tradisie was dat die hart die setel van gedagtes en gevoelens was en daarom nog steeds nodig sou wees in die hiernamaals.  Na reiniging is die liggaam met natron in die leë liggaamsholte sowel as buite op die vel uitgedroog. Die interne organe is ook gedroog en in individuele flesse verseël, of toegedraai om in die liggaam te vervang. Hierdie proses het gewoonlik veertig dae geduur. 
Na dehidrasie was die mummie toegedraai in baie lae linne. Binne die lae het Egiptiese priesters klein amulette geplaas om die oorledene teen die bose te beskerm.  Nadat die mummie heeltemal toegedraai was, was dit bedek met 'n hars om die bedreiging van klam lug weg te hou. Hars is ook op die kis aangebring om dit te verseël. Die mummie is toe in sy graf verseël, saam met die wêreldse goedere wat vermoedelik sou help om dit in die hiernamaals te help. 
Aspergillus niger, 'n geharde swamspesie wat in verskillende omgewings kan leef, is gevind in die mummies van antieke Egiptiese grafte en kan ingeasem word wanneer dit versteur word. 
Mummifikasie en rang
Mummifikasie is vandag een van die bepalende gebruike in die antieke Egiptiese samelewing. Daar word geglo dat die praktyk om die menslike liggaam te bewaar 'n kenmerk van die Egiptiese lewe is. Tog het selfs mummifikasie 'n ontwikkelingsgeskiedenis en was dit gedurende verskillende tydperke op verskillende maniere op verskillende maniere toeganklik. Daar was ten minste drie verskillende prosesse van mummifikasie volgens Herodotus. Dit wissel van 'die mees volmaakte' tot die metode wat gebruik word by die 'armer klasse'. 
'Die mees perfekte' metode
Die duurste proses was om die liggaam te bewaar deur uitdroging en beskerming teen plae, soos insekte. Byna al die aksies wat Herodotus beskryf het, dien een van hierdie twee funksies.
Eerstens is die brein deur die neus uit die skedel verwyder, die grys stof is weggegooi. Moderne mummie -opgrawings het getoon dat in plaas van 'n ysterhaak wat deur Herodotus deur die neus gesteek is, 'n staaf gebruik is om die brein deur die skedel te vloeibaar, wat dan deur swaartekrag uit die neus uitloop. Die balsemers spoel die skedel dan af met sekere middels wat meestal enige oorblyfsels van breinweefsel verwyder het en ook bakterieë doodmaak. Daarna het die balsemers 'n insnyding langs die flank gemaak met 'n skerp lem uit 'n Ethiopiese klip en die inhoud van die buik verwyder. Volgens argeologiese bewyse bespreek Herodotus nie die afsonderlike bewaring van hierdie organe en hul plasing nie in spesiale potte of in die holte, 'n proses wat deel was van die duurste balseming.
Die buikholte is daarna met palmwyn gespoel en 'n infusie van fyngedrukte, geurige kruie en speserye, die holte is daarna gevul met speserye, insluitend mirre, kassia, en, Herodotus, "elke ander spesery behalwe wierook", ook om die persoon.
Die liggaam is verder ontwater deur dit sewentig dae lank in natron, 'n natuurlike sout, te plaas. Herodotus dring daarop aan dat die liggaam nie langer as sewentig dae in die natron gebly het nie. Korter tyd en die liggaam word nie meer heeltemal ontwater nie, en die liggaam is te styf om in posisie te kan beweeg om dit toe te draai. Die balsemers was dan weer die liggaam en draai dit toe met linnebande. Die verbande is bedek met 'n tandvleis wat moderne navorsing getoon het dat dit 'n waterdigte middel en 'n antimikrobiese middel is.
Op hierdie stadium is die lyk aan die gesin teruggegee. Hierdie 'perfekte' mummies is dan in 'n mensgemaakte houtkas geplaas. Ryker mense het hierdie houtkaste in steensarkofae geplaas wat verdere beskerming gebied het. Volgens Herodotus het die gesin die sarkofaag in die graf regop teen die muur geplaas. 
Die tweede proses wat Herodotus beskryf, is gebruik deur middelklas mense of mense wat 'onkoste wil vermy'. In hierdie metode is 'n olie afkomstig van sederbome met 'n spuit in die buik ingespuit. 'N Rektale prop het verhoed dat die olie ontsnap. Hierdie olie het waarskynlik die dubbele doel gehad om die interne organe vloeibaar te maak, maar ook om die buikholte te ontsmet. (By liquefying the organs, the family avoided the expense of canopic jars and separate preservation.) The body was then placed in natron for seventy days. At the end of this time, the body was removed and the cedar oil, now containing the liquefied organs, was drained through the rectum. With the body dehydrated, it could be returned to the family. Herodotus does not describe the process of burial of such mummies, but they were perhaps placed in a shaft tomb. Poorer people used coffins fashioned from terracotta. 
Mummies from various dynasties throughout China's history have been discovered in several locations across the country. They are almost exclusively considered to be unintentional mummifications. Many areas in which mummies have been uncovered are difficult for preservation, due to their warm, moist climates. This makes the recovery of mummies a challenge, as exposure to the outside world can cause the bodies to decay in a matter of hours. [ aanhaling nodig ]
Kyk die video: Pilot Frituurvet als brandstof
Copyright © salvadoryoscar.com | Kuns, medisyne en brandstof - die verrassende historiese gebruike van antieke mummies...