Die eerste bedryf van African Songbook speel in Qunu in die Oos-Kaap waar Mandela grootgeword het. Dit is in die vorm van ’n oratorium en is deur Stephenson gekomponeer.
“Ek het die afgelope 18 jaar libretti geskryf waarin beskryf word wat dit is om Suid-Afrikaans te wees,” skryf ­Williams in sy programnotas. “Die meeste daarvan was ’n reaksie op die maatskaplike verandering wat aan?’t gebeur was in Suid-Afrika ná apartheid. In dié tyd het ek twee keer ­kommissies om ’n opera oor Mandela te skryf, van die hand gewys. Ek kon nie my pad deur die labirint van sy lewe vind nie, en kon my nie eens indink hoe die ­musiek sou klink nie.”
Williams het gemeen daar was toe nog nie werklik genoeg perspektief op die lewe van die man wat steeds leef nie. Met die herdenking vanjaar van Mandela se vrylating 20 jaar gelede en talle sokkertoeriste vandeesmaand in die Kaap, het Wil­liams besluit dit is nou die gulde geleentheid om so ’n werk op die planke te bring.
Williams sê terwyl hy Mandela se Long Walk to Freedom ­gelees het, het African Songbook ­ as ’n driebedryf-opera begin struktuur aan­neem. “Elk van die bedrywe ­verteenwoordig ’n rigtinggewende oomblik in Mandela se lewe. Dit wys sy karakter en sy invloed op die ­ontwik­ke­ling van die nuwe Suid­Afrika.”
Die musiekblyspel Beauty and the Beast spog, behalwe vir die tydlose liefdesverhaal tussen Belle en Beast en die pragtige liedjies, met ’n hele paar komieklike karakters wat in die ondier se kasteel woon.
Sy karakter kry gereeld die geleentheid om vir Cogsworth die horlosie “op te wen” soos hy hom terg. “En ek geniet dit tog só om die karakter elke keer net ’n bietjie verder te dryf, dit is groot pret.”
Een van die groot uitdagings wat die rol bied, is dat dit fisiek baie uitputtend is. Diegene wat al die opvoering gesien het, sal weet dat Pieter heeltyd met sy arms in die lug staan soos wat hy die kerse orent hou. Voorts staan hy heeltyd in ’n balletposisie met sy voete – hakke teen mekaar, tone uit na buite. “En ek is geen balletdanser nie,” vertel hy. “Dit was nie lank nie of ek het die ekwivalent van tennis-elmboog in my skouers en later my knieë ontwikkel. Dus vat ’n mens maar ’n bietjie Voltaren en sit maar die ys op ná die uitvoering.”
Ook is daar praktiese uitdagings, soos dat hy nie tussen tonele gou ’n glas water kan gryp nie – sy hande is immers heeltyd toe onder die “kerse” van sy kostuum. Gelukkig het hy ’n wonderlike assistent wat help, “een van daardie fantastiese mense wat weet wat jy nodig het nog voordat jy self weet”.
Veral een toneel wat vir hom uitstaan, is die “Be our guest”-uitvoering, waartydens die karakter Belle die meeste van die karakters in die kasteel ontmoet. Dit is waarlik ’n skouspelagtige nommer.
Pieter, wat danksy die beligting die eerste paar rye van die gehoor kan sien en dus hul gesigsuitdrukkings kan dophou, sê dit is vermaaklik veral om te sien hoe die gehoorlede verskillende voorwerpe identifiseer. (Die uwe, byvoorbeeld, het nogal ’n rukkie gevat om een karakter as ’n rasper uit te ken.)
Hoewel hy sy rol in Beauty as ’n absolute hoogtepunt beskryf, het hierdie veelsydige akteur vele ander rolle in sy loopbaan.
Dié diversiteit pas hom baie goed. “Ek het nog altyd gehou van variasie. Ek raak sommer maklik verveeld. En regtig, ek is baie gelukkig om te kan doen wat ek wil.
Wanneer hy nie aan die werk is nie, geniet hy dit om ná vyf maande in Johannesburg terug by die huis in Kaapstad te wees. Deur die dag – die rolverdeling moet saans rondom 18:00 aantree by die Kunstekaap – kuier hy met vriende, fliek gereeld en oefen ’n bietjie. “Maar Beauty is uitputtende werk en dus het ’n mens baie rus nodig deur die dag.”
En sy toekomsplanne? Daar is nog heelwat wat hy wil bereik. Hy sal nie nee sê vir ’n rol in ’n film nie, veral ’n periode-stuk. En hy het baie lus om ’n tydjie in New York te gaan deurbring. “Ek het net so ’n gevoel ek sal daar kan tuisvoel. Maar regtig, as ’n mens in Kaapstad bly, moet ’n ander plek waarlik ongelooflik wees om jou soontoe te kan lok; dus sal ons nog sien!”
Ons gebruik ook hul kombuis wat volgens die era ingerig is, vir tipiese disse uit die era en dek later ŉ tafel om daarby te pas. In dié tye was die kombuis die warmste vertrek in die huis omdat al die kookwerk op ŉ oop vuurherd gedoen is.
Hy wys ons ook hoe om kweperkonfyt te kook en maak op die ou tuismanier bokmelkkaas.Dit word gegeur met geroosterde knoffel, sout, peper en gekapte sprietuie. Dit neem ongeveer ŉ uur vir die vloeistof om deur die moeselienlap te loop en ŉ mens moet dit nie probeer aanhelp en die water deur die lap forseer nie.
Hierna wys Niel Els van die Boschendal restaurante ons hoe om sy ma se tarentaalpastei te maak. Dis ŉ heerlike gedoente wat jy in ŉ swartpot maak. En, as deeg, maak jy ŉ skonresep aan wat jy met ŉ bietjie suurroom meer vloeibaar maak. Beslis een wat jy sommer vir ŉ lekker Sondagmiddag buite-ete kan probeer. Hy doen dit in die buite-oond en sê as jy jou hand sowat 3 sekondes binne kan hou sonder dat dit brand, die oond warm genoeg is om jou pastei binne 10 minute reg te hê.
Vroue het plat, balletskoene gedra en grimeringsgewys was die styl baie natuurlik. Hulle het net hulle wange ŉ bietjie rooi gemaak en altyd gesorg dat hulle hare sag en vroulik lyk.