Om onsself in verhouding tot stand te bring, soos een onder baie, versag ons grense en maak ons ​​vatbaarder vir 'n dieper kennis. Die meeste van ons probeer soms beter voel deur ons onsself met iemand te vergelyk wat, weens karakter, beroep of kennis, ons oordeel om minder as ons te wees.
Vergelyking is een van die maniere waarop die ego self versterk - óf deur ons spesiale of klein te laat voel, wat twee kante van dieselfde munt is. Thomas Jefferson het dit in een kort sin gevang:
Onthou dat niemand beter is as jy nie, maar dat jy beter is as niemand nie.
Natuurlik geniet 'n gesonde ego waardeer, geprys, ongevraagde spesiale behandeling, het op een of ander manier gekyk. Ons hoef nie narciste te wees om spesiaal te voel nie. Die moeilikheid kom wanneer ons met lof erken, met ons vooraanstaande posisie of kennis - wanneer ons begin glo dat die blink beeld is wie ons is en dat ons spesiale respek of behandeling daarvoor verdien. Dan word die warm gevoel van waardeer word grootmoedigheid.
Daar is iets heeltemal mooi en gepas om 'n talent of vaardigheid te poleer. Daar is iets waarlik bevredigend om enigiets goed te doen. Die beskawing is 'n groot skuld aan almal wat bereid was om hul lewens aan 'n talent te gee of omdat dit die kroeg van wat dit beteken om mens te wees, skuld. Nelson Mandela, Rosa Parks, die Dalai Lama, Yo Yo Ma, Beethoven, Tolstoy, Emily Dickinson, Pablo Neruda, Marie Curie - die lys van uitsonderlike individue is eindeloos. Mense soos hierdie is inderdaad spesiaal.
Hulle is 'n geskenk van die gode gegee en dit sal maklik wees, vergewe, selfs omdat dit na hul koppe gaan, maar daar is sommige wat groot vaardigheid besit sonder om dit persoonlik te neem. Hulle het gewerk en hul lewens gegee aan 'n talent of 'n oorsaak, maar hulle weet dat die kreatiewe of geestelike krag waarvoor hulle as 'n leidraad gedien het, nie van hulle is om te eis nie. Baie van hierdie individue weet wat die meeste van ons nie doen nie: hoe meer jy weet, hoe meer jy besef hoe min jy weet; Hoe meer jy jouself aan 'n dissipline gee, hoe meer jy besef hoe min van die pad jy gereis het.
In 1913, net ses jaar voor die einde van sy lang lewe, het Pierre-Auguste Renoir, die groot Franse impressionistiese skilder, gesê: "Ek leer net om te verf."
Probeer om nederig te wees?
Tog kan jy nie probeer nederigheid ervaar, want nederigheid is 'n egte gehalte van wese wat nie deur die ego nagemaak kan word nie. Jy kan nie probeer om te lewe asof jy weet jy is nie meer of minder as enigiemand anders nie.
Die meeste van ons moet verneder word, deur die lewensproewe aan ons knieë gebring. Die stryd bel ons om ons posisies, ons idees oor wie ons is en hoe die lewe bedoel is, te gee.
Nederigheid kom voor wanneer die lewe ons terugbring na ons eweredige plek in die skema van dinge; wanneer ons gewillig en in staat is om onsself te getuig sonder skuld of oordeel, soos ons werklik is, vratte en almal; of omdat ons deur genade gegrond is in 'n dimensie van ons mensdom wat reeds onder die oppervlak van ons verhaal is.
Die behoefte om spesiaal te voel
Dit is nie maklik om nederigheid te ken nie, solank ons ​​ons eie verhaal glo. As ons net ons storie, ons beeld, moet ons spesiaal voel om aansienlik te voel; Want diep weet ons dat ons geen grond het nie. Iets in ons weet dat die identiteit wat ons skep om deur die wêreld te beweeg, altyd en altyd voorlopig is, nie net omdat ons sterf nie, maar ook omdat ons kan insien dat dit nie deur ons hele lewe stewig gegrond is nie.
Vir al sy waardevolle uitvoerende magte is die ego-identiteit net min of meer nuttig om ons te help om ons pad in die wêreld te maak. Natuurlik het dit waarde: ons het almal 'n storie nodig om in hierdie wêreld te lewe. Ons moet almal iemand wees om 'n werksaansoek in te vul.
Maar as ons gelukkig is, sal die tyd kom wanneer die lewe ons onderstebo sal verander en al ons kosbare munte sal uit ons sakke val. As jy Zen beoefen, kan dit ook gebeur as jy vir 'n dag of tien jaar voor 'n wit muur sit, wanneer jou hele huiskaarte skielik op die grond val en jy herken die glinsterende stilte wat jy is en altyd. Of jy kyk eendag in die spieël terwyl jy jou tande poets en skielik deur al jou vreugde en hartseer kyk na die een wat kyk, die stilte in die middel van die groot wind van jou lewe.
Die oorgawe van die behoefte om 'n held te wees
In die held se reis moet die tyd kom wanneer die held soveel druk, binne of buite, wat iets moet gee, teëkom. Hy of sy is die een wat moet gee - gee die idee om 'n held op 'n reis te wees, en val onderstebo op die aarde af. Daar is nooit 'n waarborg vir 'n gelukkige einde nie, en omdat dit so is, kan 'n deur oopgaan wat ons nooit eens geweet het nie.
Ervarings soos oorgawe, aanvaarding en toelating sal nooit as strategieë werk nie. Jy kan dit nie vervaag nie, net soos jy nie kan doen asof jy nie spesiaal voel nie, soos die rabbis in die volgende storie ons te duidelik laat sien.
Daar is 'n ou Joodse verhaal van twee rabbi's wat deur die sinagoge loop, wanneer hulle die skoonmaker in die hande vat. Hulle kon net sy woorde vang: "Adonai, wees barmhartig, want ek is niemand, nie eens 'n vlek in jou oog nie." Een rabbi leun in die ander en in 'n toon van minagting, sê in sy oor: "Kyk wie dink he is niemand. "
Die rabbi's voel beter as die skoonmaker. Na alles, was hulle rabbi's. Wat kan die skoonmaker weet oor die geestelike deug van nederigheid? Of op 'n dieper vlak, buite die deugde van nederigheid, hoe kan 'n blote skoonmaker deur sy ego se storie sien na die ligte stilte wat oral is? Want dit is wat niemand werklik beteken nie: leef sonder 'n sentrale bedryfstelsel met jou naammerker daarop.
Die ego kan hom in enige vorm draai wat hy wil en glo dat dit eg is. Ons kan selfs bekeer dat niemand spesiaal is in 'n geestelike kostuum wat die ego gly wanneer niemand kyk nie.
Tog kan jy bereid wees om die ego by die werk te kyk, om te sien hoe dit voel wanneer jy jouself vergelyk, jouself bo of onder iemand plaas. Uiteindelik, een dag of oomblik - wie weet hoekom? - die hartdeur sal oopgaan en daar is jy in 'n ander land; daar is jy 'n krulletjie mis op die wind.
Wat die ego vrees meeste
Om so geheimsinnig en onbeskaamd te wees as 'n kris mis op die wind - dit is presies waaroor die ego bang is. Dit wil nie 'n krul mis op die wind wees nie; dit wil sy eie gravitas, sy eie gesag en mag om op te tree, voel. Dit is waarvoor dit sukkel, en die stryd self gee dit 'n gevoel van bestaan.
Neem die stryd weg, en wie of wat sou ons identiteit wees? Lyding maak 'n groot deel van die meeste mense se identiteit uit, dit is een rede waarom dit moeilik is om op te gee. Na alles, as ons die stryd gee om iemand te word, wie sal ons wees? Wat sal ons wees?
Die waarheid is dat die ego nooit het 'n antwoord op enige vraag of paradoks wat regtig saak maak. Die enigste antwoord is om oor te gee.
Waaraan ons oorgegee het, is die lewendige lewenskragtigheid wat daar alreeds agter alles is wat ons dink ons ​​ken, agter al die argumente en redes wat ons vir alles het. En ons val terug in die helderheid van dit onbewus deur te oorgee tot op die oomblik, wat reeds gebeur, binne en buite. Net soos dit nou is.
Dit is altwee onmoontlik en eenvoudig - ons het net die teenwoordigheid van verstand nodig om onsself onttrek van die storie wat ons oor die huidige oomblik maak en laat dit wees wat dit is.
© 2016 deur Roger Housden. Gebruik met toestemming van
Om die stryd te laat val: Sewe maniere om die lewe wat jy het, lief te hê
deur Roger Housden.
Roger Housden is die skrywer van oor twintig boeke, insluitende die bestsellers Tien gedigte-reeks. Sy skryfwerk is in baie publikasies, insluitend die New York Times, die Los Angeles Times, en O: Die Oprah Magazine. 'N Boorling van Engeland woon hy in Marin County, Kalifornië, en leer oor die wêreld. Besoek sy webwerf by rogerhousden.com
Is jy sukkel vir 'n "perfekte lewe"?