Hoeveel Duitse soldate was daar teen die tyd dat Nazi -Duitsland oorgegee het? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoeveel Duitse soldate was daar teen die tyd dat Nazi -Duitsland oorgegee het?
Hoeveel Duitse soldate was daar teen die tyd dat Nazi -Duitsland oorgegee het? (Wat ek bedoel met oorgawe is 8 Mei 1945)
Ek het dit gelees en daar staan ​​in die vroeë Mei daar nog ongeveer 800K as soldate in Pragua, en ek het gedink: waarom was hulle nie in Berlyn nie?
En hoeveel meer was daar en het oorgegee nadat Hitler selfmoord gepleeg het?
Ek vra slegs oor soldate, en dink nie aan jong seuns en ou mense wat as soldate uitgestuur word nie. Maar diegene wat eintlik gewapen en in staat is om te veg.
Feit uit die Tweede Wêreldoorlog: Sommige Nazi -militêre eenhede het geveg selfs nadat Duitsland oorgegee het
Sommige kon nie heeltemal glo dat alles verby was nie. Hulle het jare lank verlang na 'n einde aan die oorlog in Europa. 'Toe was dit skielik op hulle almal, en die impak van die feit was iets wat nie kon registreer nie - soos die dood van 'n geliefde', het die historikus van die Amerikaanse 3de Infanteriedivisie daardie jaar geskryf.
Om middernag op 3 September 1945, ses jaar tot die dag nadat Brittanje met Duitsland oorlog gevoer het, het dr. Dege die twyfelagtige eer gehad om die bevelvoerder van die laaste Duitse eenheid te wees om aan die Geallieerdes oor te gee. Dit was vier maande na die nederlaag van Hitler se Ryk. Daar is gesê dat een van sy eerste vrae na die oorgawe was: 'Is die Führer regtig dood?'
Daar is op 8 Mei 1945 gesê dat sommige van die oorwinnaars verdwaas ronddwaal. Hulle was verbaas oor 'n vreemde stilte. Die gewere het nie meer die permanente spervuur, hul konstante metgesel, afgevuur gedurende die laaste maande sedert hulle die Ryn oorgesteek het nie.
Op daardie dag in Mei het 'n sersant van 'n gevegsingenieur wat by generaal George S. Patton, Jr. Se Derde Leër in Oostenryk gedien het, aan sy vrou geskryf: 'Die oorlog is verby! Al waaraan ons kan dink is, dank God, dank God ... niemand gaan meer op my skiet nie. Ek kan nie doodgemaak word nie. Ek het dit reggekry! " Ontvanger van die medalje van eer, Audie Murphy, wat van sy drie wonde in Cannes herstel het, het in die skare uitgegaan om die groot oorwinning te vier. 'Ek voel net 'n vae irritasie', het hy later geskryf. 'Ek wil geselskap hê en ek wil alleen wees. Ek wil praat en ek wil swyg. Daar is VE -dag sonder, maar geen vrede nie. "
Sakke van Duitse verset bly oor
Die meeste GI's is egter nie toegewy aan filosofisering nie. Hulle het bloot blind gedrink in plaas daarvan. Dit was Dinsdag 8 Mei 1945 — Victory in Europe Day. Dit was alles verby. Die Duitsers is uiteindelik geslaan. Daar was weer vrede. Is die Duitsers werklik geslaan? Was daar werklik vrede in Europa?
Die afgelope paar weke het die groot geallieerde leërs deur Hitler se spoggerige "1000 jaar-ryk" gevlieg, wat 12 jaar en vyf maande geduur het, en beslaan alles van groot, indien verpletter, tot afgeleë, ongeskonde dorpe en gehuggies. Maar in hul dringende poging om die Nazi -dier dood te maak, het hulle groot gebiede in Duitse hande gelaat. Daar was oral Duitse buiteposte oor honderde kilometers in Duitsland self en in die voormalige Duits-besette lande, wat skynbaar onder niemand se beheer was nie, behalwe dié van die plaaslike bevelvoerders.
In die gebied van Dessau, waar die Amerikaanse en Sowjet -leërs nie kon skakel nie, funksioneer die hele Duitse infrastruktuur steeds. Byna twee maande lank het die inwoners hul eie poskantore, telefooncentrales, ensovoorts bestuur, bewaak deur 'n aansienlike aantal Duitse soldate, terwyl die Geallieerdes totaal onbewus was van die situasie. Verder noord in die gebied van die Duitse grens het SS -troepe steeds in die woude rondom Bad Segeberg gehou. Goed ingegrawe, het hulle geweier om oor te gee totdat die bevelvoerder van die Britse 11de Pantserdivisie siek geword het van die situasie. Hy gaan nie meer die dood in sy afdeling waag nie, wat sedert Normandië genoeg gely het. In plaas daarvan het hy die bevelvoerder van die Duitse 8ste Valskermafdeling beveel om die taak vir hom te doen. Dus, gedurende die week nadat die oorlog amptelik verby was, het Duits teen die dood geveg.
Die "Night of the Long Messes" en die Slag van Texel
Dit was nie die enigstes nie. Op die Nederlandse eiland Texel, oorkant die belangrike Duitse vlootbasis Den Heldern, was 'n volskaalse mini-oorlog aan die gang sedert einde April 1945. Destyds was die 82ste Infanteriebataljon, bestaande uit Russiese voormalige gevangenes oorlog van Sowjet -Georgië onder ongeveer 400 Duitse offisiere en onderoffisiere, het hulle voorberei op die stryd teen die Kanadese wat na Holland gevorder het. Die voormalige krygsgevangenes het geglo dat verset hul dood in die geveg of gedwonge repatriasie na Rusland sou beteken, waar hulle weer as verraaiers gedood kon word.
In plaas daarvan om vir die Duitsers te veg, het hulle gemut onder 'n voormalige vlieënier met breë skouers, luitenant Sjalwas Loladze. Hy het aangevoer dat as hulle hul Duitse meerderes sou verras en hulle toegerus sou wees met watter artillerie hulle ook al op die eiland sou vind, hulle sou kon uithou totdat Kanadese valskermsoldate op Texel val en hulle verlig.
So het hulle einde April hul eie "nag van die lang messe" uitgevoer. In een nag het hulle hul Duitse offisiere en onderoffisiere in hul beddens geslag, ongeveer 250 van hulle, en die res van hulle gevange geneem. Die bataljonbevelvoerder, 'n majoor Breitner, kon nie in sy woonbuurte gevind word nie. Dit was nie verbasend nie. Hy was in die bed saam met sy minnares, 'n plaaslike Nederlandse meisie. Toe Breitner die middernag hoor skiet, het hy gedink die Kanadese het geland, maar hy het gou agtergekom dat Duitse wapens afgevuur word en dat sy troepe gemut het. Met vuurwapen het hy 'n plaaslike visserman gedwing om hom na Den Heldern te roei en die owerhede daar ontstel.
Die volgende dag begin die Slag van Texel. Die Duitsers het drie bataljons gevorder, in totaal ongeveer 3500 man, en hulle het die Georgiërs gou gedwing om terug te trek. Tog het die voormalige gevangenes geweier om oor te gee. Teen 400 man teen Mei, het hulle die bitter stryd voortgesit waarin geen kwartaal gegee of verwag is nie. Toe 'n Georgiër deur die Duitsers gevange geneem word, is hy van sy uniform ontneem en ter plaatse geskiet. Die voormalige krygsgevangenes het 'n nog eenvoudiger metode gehad. Hulle het bondels van hul gevangenes aan mekaar vasgemaak en 'n enkele granaat aan hulle vasgemaak. Dit was bloedig, maar doeltreffend, het hulle gedink. Boonop het dit hul kwynende voorraad ammunisie bespaar.
Terwyl die Kanadese, wat nou die deel van Holland beset het, impotent gekyk het (of so het hulle later gesê), het die manne van die Georgiese bataljon en hul destydse Duitse meesters mekaar genadeloos geslag. VE Dag het gekom en gegaan, en hulle was nog steeds besig.
Farmbacher hou vas in Lorient
Op 8 Mei het nog 'n afgesnyde Duitse garnisoen-dié van die groot Duitse U-bootbasis by Lorient aan die Franse kus-nog steeds uitgehou, terwyl die geallieerde bevel tot oorgawe en die van die laaste Nazi-leier, admiraal Karl Dönitz, geïgnoreer is. om hul arms neer te lê. In Augustus 1944 wou Patton die belangrikste vlootbasis vang, maar nadat sy leër groot verliese by Brest en ander Bretonse hawens gely het, het hy die aanval beëindig.
Lorient sou toegelaat word om aan die wingerdstok te verdor. Ongelukkig vir die Geallieerdes het Lorient nie verdor nie. Vir meer as 'n jaar het sy bevelvoerder, bejaarde generaal Wilhelm Fahrmbacher, aanvalle van die Franse en Amerikaanse troepe wat die Lorient omring het, bestry nadat Patton met sy Derde Leër vertrek het. Nadat hy die Ridderkruis in Rusland gewen het, is Farmbacher op Lorient op die weiveld uitgestuur.
Tydens 'n beleg, is hy deur U-boot en langafstandvliegtuie voorsien, wat die rantsoene van die garnisoen aangevul het met aanvalle op die Franse en Amerikaners en hulle diep in hul ry ingedring het om kos te koop van die plaaslike boere, wat bereid was om omgaan met die vyand - teen 'n prys.
Gedurende die lang maande het Farmbacher daarin geslaag om die moraal van die garnisoen te handhaaf met 'n daaglikse voorraad van daardie Duitse stapelvoedsel - brood. Die troepe is egter onbekend, maar die meeste van die varsgebakte Komissbrot is gemaak van saagsels. Fahrmbacher en sy hoofkwartiermeester, wat die saak streng geheim gehou het, het die plaaslike treinspoor laat optrek om by die houtsleepers daaronder te kom. Daagliks en in die geheim is hierdie dwarslêers gesaag om saagsels te maak.
Een van die eerste dinge waarop die bevelvoerder van die vesting aangedring het sodra hy deur sy soldaatkneg wakker gemaak en sy koppie akkerkoffie gekry het, was dat die kwartiermeester die toestand van die saagsels moes rapporteer. Nou, meer as 'n week nadat Duitsland oorgegee het, roep Fahrmbacher sy kwartiermeester en vra: 'Hoeveel spoorwegslapers het ons nog?' Die kwartiermeester huiwer, en die groot generaal weet instinktief dat hy in die moeilikheid is. Stadig, terwyl hy die generaal se oë vermy, antwoord die kwartiermeester: "Een!"
Fahrmbacher het geweet die situasie was hopeloos. Hy kon die garnisoen nie met 'n paar sakke meel en die saagsels van 'n eensame houtslaper voer nie. Dit was tyd om oor te gee.
Die middag stuur hy sy laaste boodskap aan Dönitz ver in Noord -Duitsland by die klein kusdorpie Murwik. Dit het gelees: 'Wil u aanmeld by my standvastige en onoorwonne mans. Ons onthou ons uiters beproefde vaderland. Lank lewe Duitsland. " Daarop beveel hy een van sy offisiere om met die Franse belegers kontak te maak om oor te gee. 'N Rukkie later bevind die bejaarde generaal hom vyf jaar in 'n Paryse tronk omdat hy Franse eiendom ontsier het. Sy werklike misdaad was dat hy nie geweet het waar die Franse posseëls was wat met die woord "LORIENT" bedek was en deur die garnisoen gebruik is nie. Sy Franse ondervraer wou dit vir homself hê, omdat hy weet dat dit skaars is en binnekort waardevol sal wees. Hulle was, en hulle is. Vandag is elkeen van die 60-jarige seëls minstens $ 1000 werd.
Die laaste Duitse oorgawe
Weer het tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n belangrike rol gespeel. Dit het die uitkoms van vlootgevegte bepaal en die roetes van militêre konvooie bepaal. Weer en sigbaarheid het fotografiese verkenning en bombardemente beïnvloed. 'N Groot deel van die D-dagbeplanning het om die weer gegaan, en die landing self is met 24 uur vertraag weens onstuimige see. Weerinligting was so sensitief dat dit vanaf weerstasies gekodeer is.
Teen Augustus 1941 het die Geallieerdes baie weerstasies gevang wat deur die Duitsers bedryf is op Groenland en op Spitsbergen, in die Svalbard -argipel in Noorweë. Hierdie stasies was kritiek omdat die lug oor Svalbard baie vertel het oor wat oor die Noord -Atlantiese Oseaan en die vasteland van Europa sou kom. Spitsbergen was 'n besonder belangrike plek, aangesien dit die Duitsers in staat gestel het om die weerstoestande op die geallieerde konvooi -roete na Noord -Rusland te monitor.
Svalbard -argipel lê in die Arktiese Oseaan ongeveer duisend kilometer van die Noordpool af. Hierdie bevrore woesteny is in die 17de en 18de eeu vir die eerste keer gebruik as 'n walvisjagbasis, waarna dit verlaat is. Toe begin steenkoolmynbou, wat gelei het tot die stigting van verskeie permanente gemeenskappe. Toe Noorweë in 1940 onder Duitse besetting kom, het die Nazi's beheer oor die olievelde en die weerstasies daar geneem. Destyds het die Sowjetunie nie tot die oorlog toegetree nie. Maar dit het verander toe Duitsland die Unie in Julie 1941 binnegeval het. Die Verenigde Koninkryk en Kanada het dadelik militêre magte na Svalbard gestuur om Duitse installasies en hul weerstasies te vernietig.
Die benaderde ligging van die weerstasie van Operation Haudegen. Politieke kaart van Svalbard deur Peter Hermes Furian/Shutterstock.com
Die Duitsers het baie pogings aangewend om weerstasies op Spitsbergen op te rig, maar almal het misluk of die Geallieerdes te beurt geval. In Oktober 1941 het die Nazi's 'n meldstasie in Spitsbergen gevestig, maar dit is die daaropvolgende maand deur Britse oorlogskepe verjaag. 'N Tweede stasie is in 1941 by Ny Alesund gestig en het 'n jaar lank in werking gebly totdat dit ook ontruim is.
In September 1944 het die Duitsers hul laaste weerstasie met die naam Operation Haudegen op Nordaustlandet, een van die mees afgeleë en noordelike van die belangrikste eilande op Svalbard, opgerig. 'N U-boot en 'n voorraadvaartuig het elf mans, saam met toerusting, wapens, ammunisie en voorrade op die eiland neergelê en haastig teruggetrek na Noorweë voordat hulle deur geallieerde oorlogskepe ontdek kon word. Die mans het die weerstasie opgerig en twee onopvallende hutte met plat dakke met houtpanele opgerig en met wit nette gekamoefleer.
Foto: Uit die argief van Wilhelm Dege
Operasie Haudegen begin in Desember 1944. Vyf keer per dag stuur die stasie geënkripteerde weervoorspellings na die Duitse vlootbevel by Tromsø. Boonop het hulle een keer per week 'n waterstof gevulde weerballon na 8 000 meter gestuur om data uit die boonste atmosfeer te bekom. Die oorblywende tyd is bestee aan die verkenning van die eiland en leer oor wetenskap, geografie, filosofie en wiskunde by die leier van die ekspedisie, dr. Wilhelm Dege. Die jongmanne het 'n sauna gebou en hulself bygedra tot die genoegsame voedselvoorraad, en geniet lekkernye soos rendiervleis waarvan die meeste Duitsers destyds net in hul bomkelders kon droom.
Siegfried Czapka, die 18-jarige radio-operateur, het in 2010 aan die Duitse tydskrif Der Spiegel gesê: "Dit was 'n onvergeetlike ervaring, ons het alles behalwe bier gehad.& quot
Maar die lewe in die Arktiese gebied was natuurlik hard. Temperature het ver onder die vriespunt gedaal, daar was sneeustorms en daglig was skaars. Ysbere was nog 'n bedreiging. Die mans moes elke keer as hulle buitentoe gaan, gewere by hulle dra. Die mans is streng opgelei om die swaarkry die hoof te bied. Hulle het geleer om te ski, om kranse af te trap, igloe te bou, te kook en te bak, tande te trek, skietwonde op te doen en selfs bevrore ledemate te amputeer.
'N Lid van die weerstasie trek 'n besmette tand van 'n kollega. Foto: Uit die argief van Wilhelm Dege
Op 8 Mei 1945 kry die mans 'n boodskap van hul bevelvoerders in Tromsø dat Duitsland oorgegee het en die oorlog verby is. Hulle is beveel om ontslae te raak van plofstof, geheime dokumente te vernietig en weerberigte ongekodeerd te stuur. Toe heers daar volkome radiostilte. Die mans het probeer om die basis te kontak, maar daar was geen antwoord nie. Hulle het hul koördinate begin oordra oor die golflengtes wat die Geallieerdes gebruik het, maar geen skip of vliegtuig verskyn nie. Die mans het 'n rantsoen van twee jaar gehad, maar die idee om vir 'n geruime tyd op ys vas te sit, het min aandag getrek. Die mans was bekommerd oor hul gesinne in Duitsland, of hulle nog gelewe het of deur lugaanvalle vermoor is. Uit wanhoop het hulle begin stuur op geallieerde noodkanale.
Einde Augustus is 'n antwoord ontvang. Noorweegse owerhede het die gestrande mans verseker dat 'n skip vroeg in September na Spitsbergen sou vaar. Hulle vreugde was grensloos toe 'n vaartuig in die nag van 3 en 4 September in die fjord naby die weerstasie aankom. Dit was 'n seëljagskip wat deur die Noorse vloot gehuur is om die Duitsers te gaan haal.
Die Noorweërs het aan wal gekom en almal het saam 'n groot feesmaal geëet. Toe gee die bevelvoerder van die Duitsers formeel oor — vier maande nadat die oorlog geëindig het — deur sy dienspistool aan die Noorse kaptein te oorhandig.
Die Noorse het daarna gestaar en gevra: Kan ek dit dan behou? ' ", onthou dr. Eckhard Dege, die seun van Wilhelm Dege, die bevelvoerder. My pa het verduidelik dat hy kon omdat hulle oorgegee het. "
Die mans is na Tromsø geneem waar hulle drie maande lank krygsgevangenes geword het. In Desember 1945 keer hulle terug na hul huise, na 'n verdeelde land. Sommige bevind hulle in Oos -Duitsland, ander in die Weste. Die mans van die eenheid het mekaar probeer ontmoet, maar dit was onmoontlik as gevolg van die spanning tussen Oos- en Wes -Duitsland. Dit was slegs 60 jaar na die voorval dat twee van die oorlewendes herenig is vir 'n reis na die eiland.
Geoloog Wilhelm Dege, hoof van Operasie Haudegen. Foto: Uit die argief van Wilhelm Dege
Soldate maak tyd dood met musiek. Foto: Uit die argief van Wilhelm Dege
Die mans vier Kersfees in 1944. Foto: Uit die argief van Wilhelm Dege
'N Man kom terug met 'n doodgemaakte rendier. Foto: Uit die argief van Wilhelm Dege
'N Lid van die weerstasie met 'n doodgemaakte ysbeer. Foto: Uit die argief van Wilhelm Dege
In 2004 keer Siegfried Czapka (regs) saam met 'n kollega terug na die ou weerstasie op Noordoosland, Spitzbergen. Foto: Siegfried Cap
Rekords van Duitse militêre soektogdiens Redigeer
In die na-oorlogse era was die militêre soektogdiens Deutsche Dienststelle (WASt) verantwoordelik vir die verskaffing van inligting aan die families van die militêre personeel wat in die oorlog vermoor of vermis geraak het. Hulle onderhou die lêers van meer as 18 miljoen mans wat in die oorlog gedien het. Teen die einde van 1954 het hulle ongeveer 4 miljoen militêre dooies en vermis geïdentifiseer (2,730,000 dood en 1,240,629 vermis).  (Sedert die val van kommunisme is die rekords in die voormalige DDR (Oos -Duitsland) beskikbaar gestel aan die WASt). Die Duitse Rooi Kruis het in 2005 berig dat die rekords van die militêre soektogdiens 'n totaal van Wehrmacht -verliese op 4.3 miljoen mans (3.1 miljoen dood en 1.2 miljoen vermis) in die Tweede Wêreldoorlog bevat. Hulle figure sluit Oostenryk en dienspligtig etniese Duitsers uit Oos -Europa in.  Die Duitse historikus Rüdiger Overmans het die lêers van WASt) gebruik om sy navorsingsprojek oor Duitse militêre ongevalle uit te voer.
Oorlogstatistieke saamgestel deur die Duitse hoëkommando (OKW) Edit
Die Duitse militêre stelsel vir die aanmelding van ongevalle was gebaseer op 'n numeriese verslag van ongevalle deur individuele eenhede en 'n aparte lys van die name van individuele ongevalle. Die stelsel was nie eenvormig nie, omdat verskillende militêre takke soos die weermag, lugmag, vloot, Waffen SS en die militêre hospitale elk verskillende stelsels van verslagdoening gehad het. Vroeg in 1945 het die Duitse hoëkommando (OKW) 'n opsomming van die totale verliese tot 31 Januarie 1945 opgestel.Die Duitse historikus Rüdiger Overmans glo, op grond van sy navorsing, dat hierdie syfers onvolledig en onbetroubaar is. Volgens Overmans het die ongevalle -meldstelsel aan die einde van die oorlog in die chaos gebreek. Baie mans wat vermis geraak het of gevange geneem is, is nie by die Duitse hoëkommando (OKW) ingesluit nie. Overmans beweer dat baie individuele verslae van ongevalle nie aan die einde van die oorlog verwerk is nie en nie weerspieël word in die Duitse hoëkommando (OKW) se statistieke nie. 
Die volgende skedules gee 'n opsomming van die OKW-syfers wat in die na-oorlogse era gepubliseer is.
In 1945 in die pers gerapporteer Edit
Volgens 'n verslag wat deur die Reuters -nuusagentskap gepubliseer is, het hoogs vertroulike argiewe wat op Flensburg gevind is op 29 Julie 1945, in die huis van generaal Reinecke, Duitse verliese tot 30 November 1944 as 3,6 miljoen getoon in die volgende skedule.
Gedood 1,710,000 52,000 150,000 1,912,000
Ontbreek 1,541,000 32,000 141,000 1,714,000
Totaal 3,251,000 84,000 291,000 3,626,000
Bron van syfers: Gregory Frumkin. Bevolkingsveranderinge in Europa sedert 1939, Genève 1951. Bladsy 72
OKW oorlogsdagboek Wysig
Percy Ernst Schramm was verantwoordelik vir die handhawing van die amptelike OKW -dagboek tydens die oorlog. In 1949 publiseer hy 'n artikel in die koerant Die Zeit, waarin hy OKW Casualty Figures  gelys het, verskyn hierdie syfers ook in 'n multi-volume-uitgawe van die OKW-dagboeke.
OKW -ongevalle -syfers 1 September 1939 tot 31 Januarie 1945
Ontbreek & amp POW
Gewond & amp; siek
Oosfront 1,105,987 1,018,365 2,124,352 3,498,059
Noord: Noorweë/Finland 16,639 5,157 21,796 60,451
Suidwes: N Afrika/Italië 50,481 194,250 244,731 163,602
Suidoos: Balkan 19,235 14,805 34,040 55,069
Wes: Frankryk/België 107,042 409,715 516,757 399,856
Opleidingsmagte 10,467 1,337 11,804 42,174
Oorlede aan wonde-alle fronte 295,659 - 295,659 -
Ligging nie gegee nie 17,051 2,687 19,738 -
Subtotaal (weermag) 1,622,561 1,646,316 3,268,877 4,188,037
Vloot 48,904 100,256 149,160 25,259
Lugmag 138,596 156,132 294,728 216,579
Totale geveg: alle takke 1,810,061 1,902,704 3,712,765 4,429,875
Ander sterftes (siektes, ongelukke, ens.) 191,338 - 191,338 -
Totale totaal 2,001,399 1,902,704 3,904,103 4,429,875
Bron van syfers: Percy Schramm Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht: 1940—1945: 8 Bde. 1961 (ISBN 9783881990738) Bladsye 1508-1511
1-Hierdie statistieke bevat verliese van die Waffen SS sowel as Volkssturm en paramilitêre diens by die gewone magte. 
2-Hierdie statistieke bevat die slagoffers van die vrywillige magte uit die Sowjetunie. 83 307 dood 57 258 vermis en 118 127 gewond.
3-Ingesluit in hierdie statistieke is 322 807 krygsgevangenes wat deur die VSA en die VK gehou word.
4-Die syfers vir gewondes van die weermag tel op 4,219,211. Schramm het die totaal op 4,188,057 gestel.
5-Syfers van vermiste sluit krygsgevangenes in besit van bondgenote.
Wes -Duitse regering Statistiek Jahrbuch (Statistiese jaarboek). Redigeer
A. OKW -syfers van 9/1/1939 tot 31/12/1944
Vermiste en krygsgevangenes
Weermag en Waffen SS 1,750,000 1,610,000 3,360,000 5,026,000
Vloot 60,000 100,000 160,000 21,000
Lugmag 155,000 148,000 303,000 193,000
Totale Wehrmacht 1,965,000 1,858,000 3,823,000 5,240,000
Bron: Statistiek Jahrbuch für die Bundesrepublik Deutschland 1960, Bladsy 78
B. Maandelikse veldleër (Feldheer) slagoffers September 1939 tot November 1944
1939 Dood - - - - - - - - 16,400 1,800 1,000 900
1939 Ontbreek - - - - - - - - 400 - - -
1940 Dood 800 700 1,100 2,600 21,600 26,600 2,200 1,800 1,600 1,300 1,200 1,200
1940 Ontbreek - 100 - 400 900 100 - - 100 100 100 -
1941 Dood 1,400 1,300 1,600 3,600 2,800 22,000 51,000 52,800 45,300 42,400 28,200 39,000
1941 Ontbreek 100 100 100 600 500 900 3,200 3,500 2,100 1,900 4,300 10,500
1942 Dood 44,400 44,500 44,900 25,600 29,600 31,500 36,000 54,100 44,300 25,500 24,900 38,000
1942 Ontbreek 10,100 4,100 3,600 1,500 3,600 2,100 3,700 7,300 3,400 2,600 12,100 40,500
1943 Dood 37,000 42,000 38,100 15,300 16,200 13,400 57,800 58,000 48,800 47,000 40,200 35,300
1943 Ontbreek 127,600 15,500 5,200 3,500 74,500 1,300 18,300 26,400 21,900 16,800 17,900 14,700
1944 Dood 44,500 41,200 44,600 34,000 24,400 26,000 59,000 64,000 42,400 46,000 31,900 -
1944 Ontbreek 22,000 19,500 27,600 13,000 22,000 32,000 310,000 407,600 67,200 79,200 69,500 -
Notas: Syfers sluit in Waffen SS, Oostenrykers en dienspligtig etniese Duitsers. Syfers vir ontbrekings sluit in krygsgevangenes wat deur bondgenote gehou word. Bron: Statistiek Jahrbuch für die Bundesrepublik Deutschland 1960, Bladsy 78
Das Heer 1933–1945 deur Burkhart Müller-Hillebrand Edit
In 1969 het die Wes-Duitse militêre historikus Burkhart Müller-Hillebrand (de) publiseer die derde deel van sy studie oor die Duitse leër in die Tweede Wêreldoorlog Das Heer 1933–1945 wat die getalle van OKW -ongevalle en sy skatting van die totale Duitse slagoffers bevat. Müller-Hillebrand het volgehou dat die OKW-syfers nie 'n akkurate weergawe van Duitse ongevalle gee nie, omdat hulle die verliese in die laaste maande van die oorlog aan die oostelike front en die dood van die krygsgevangene in die Sowjet-gevangenskap na die oorlog onderskat het. Volgens Müller-Hillebrand was die werklike onherstelbare verliese in die oorlog tussen 3,3 en 4,5 miljoen mans. Oor die algemeen beraam Müller-Hillebrand die totale dooies en vermiste op 4,0 miljoen mans. 
A. Verliese Aangemeld deur OKW 1 September 1939 - 30 April 1945 (vir alle takke van diens)
Dood van alle oorsake
MIA en Krygsgevangenes
Werklik: 1 September 1939- 31 Desember 1944 1,965,324 1,858,404 3,823,728
Geskatte: 1 Januarie 1945 - 30 April 1945 265,000 1,012,000 1,277,000
Totaal 2,230,324 2,870,404 5,100,728
Bron: Müller-Hillebrand Das Heer 1933–1945 Deel 3. Bladsy 262
Die syfer van 1 277 000 vermoor en vermis vanaf 1 Januarie 1945 - 30 April 1945 is deur die Amerikaanse weermag geraam in die verslag van 1947 Duitse mannekrag 
B. Veldleër (Feldheer) slagoffers September 1939 tot November 1944
1944 tot 30 November. 121,335 215,981
Totaal 1,709,739 1,540,829
Bron: Müller-Hillebrand Das Heer 1933–1945 Deel 3. Bladsy 264
C. Veldleër (Feldheer) slagoffers September 1939 tot November 1944
Pole 1939 16,343 320
Noorweë 1940 4,975 691
Wes tot 31 Mei 1944 66,266 3,218
Wes-Junie 1944-30 November 1944 54,754 338,933
Afrika 1940 - Mei 1943 12,808 90,052
Balkan 1941 - 30 November 1944 24,267 12,060
Italië Mei 1943 - 30 November 1944 47,873 97,154
Rusland Junie 1941-30 November 1944 1,419,728 997,056
Tuisfront 1939-30 November 1944 64,055 1,315
Bron: Müller-Hillebrand Das Heer 1933–1945 Deel 3 Bladsy 265
Sterkte per diensvertakking Wysig
Sterkte per diensvertakking
Lugmag (insluitend infanterie -eenhede)
Bron: Geschichte des Zweiten Weltkreiges, A.G Ploetz verlag -Würzburg 1960 pp. 122–24
Statistiese studie deur Rüdiger Overmans Edit
Die Duitse historikus Rüdiger Overmans het die studie in 2000 gepubliseer Deutsche militärische Verluste im Zweiten Weltkrieg (Duitse militêre ongevalle in die Tweede Wêreldoorlog), wat op grond van 'n statistiese opname van Duitse militêre personeelrekords 'n herbeoordeling van die Duitse militêre oorlogsdood verskaf het. Die finansiële steun vir die studie kom van 'n private stigting. Toe Overmans sy navorsingsprojek gedurende 1992 tot 1994 uitgevoer het, was hy 'n offisier in die Duitse weermag. Overmans was 'n medewerker van die Duitse Armed Forces Military History Research Office van 1987 tot 2004 en was van 1996-2001 aan die fakulteit van die Universiteit van Freiburg. In 1992, toe Overmans met die projek begin, was Duitse militêre dooies in die oorlog wat by die Deutsche Dienststelle (WASt) gelys is, 4,3 miljoen mans (3,1 miljoen is dood en 1,2 vermis en vermoedelik dood). Sedert die ineenstorting van die kommunisme het voorheen geklassifiseerde dokumentasie aangaande Duitse militêre ongevalle aan Duitse navorsers beskikbaar gestel.
Die navorsingsprojek behels die neem van 'n statistiese steekproef van die vertroulike Duitse militêre personeelrekords wat by die (WASt) geleë is. Die projek wou die totale sterftes en die oorsaak daarvan bepaal, wanneer en in watter oorlogsteater die verliese plaasgevind het, asook 'n demografiese profiel van die mans wat in die oorlog gedien het. Negentien werknemers by Deutsche Dienststelle het bygestaan ​​in die opname. Die personeelrekords bevat 3,070,000 mans wat bevestig is dat hulle dood is Doods lêers en nog 15 200 000 man in die Algemene lêers wat in die oorlog gedien het, insluitend die vermiste en vermoedelik dood. Die totale steekproef wat vir die navorsing getrek is, bestaan ​​uit die lêers van 4,844 personeel wat tydens die oorlog dood of vermis is: die eerste groep 4,137 van die weermag, die lugmag en 172 van die Waffen SS en paramilitêre organisasies, insluitend (3,051 bevestig dat hulle dood is uit die Doods lêers en nog 1 258 is dood of vermis in die Algemene lêers) Die tweede groep van 535 mans wat dood of vermis is, is uit die afsonderlike vlootlêers gekies. Overmans hou vol dat die resultate op grond van die grootte van die geselekteerde steekproef 'n 99% vertrouensvlak het dat die resultate akkuraat was. Die navorsing deur Overmans het in 2000 tot die gevolgtrekking gekom dat die totale Duitse militêre dooies en vermistes 5,318,000 was. Die resultate van die Overmans -navorsingsprojek is gepubliseer met die goedkeuring van die Duitse weermaggeskiedenis -ondersoekkantoor van die federale ministerie van verdediging (Duitsland). 
Die volgende skedules gee 'n kort oorsig van die Overmans -studie.
Volgens amptelike status (per R. Overmans) 
Bevestig dood 3,068,000
In regsgedinge dood verklaar 1,095,787
Opgeteken in rekords (registrierfall) 1,154,744
Totaal dooies 5,318,531
Volgens amptelike oorsaak van dood (per R. Overmans) 
In aksie vermoor 2,303,320
Oorlede aan wonde, siektes, ens. 500,165
Tot die dood veroordeel 11,000
Geen inligting 12,000
Subtotaal-dood in aktiewe diens 2,851,485
Finale verslag "Letzte Nachricht" 701,385 
Subtotaal- Vermoedelik dood 2,007,571
Bevestigde sterftes as POW 459,475
Van die 2 miljoen vermoedelik dood, glo Overmans dat 700,000 in Sowjet -aanhouding gesterf het sonder dat hulle as krygsgevangenes aangemeld is. 
By Front (per R. Overmans) 
Oosfront tot 31/12/44
Wesfront tot 31/12/44
Finale gevegte in Duitsland (Oos- en Wes-fronte Jan.-Mei, 1945)
Ander (Duitsland, vloot, Pole, ens.)
Italië (tot die oorgawe in 1945)
Die Balkan (tot Oktober 1944)
Noord -Europa (Skandinawië sonder Finland)
Overmans verklaar dat daar nie voldoende gegewens is om die 1,230,045 sterftes in die 1945 "finale gevegte" in Duitsland tussen die Westelike Geallieerde inval in Duitsland en die Oosfront in 1945 op te skort nie, hoewel hy skat dat 2/3 van hierdie slagoffers toegeskryf kan word aan die Oosfront.  Hierdie verhouding (2/3 Oos vs. 1/3 Wes) weerspreek die Heeresarzt weeklikse ongevalleverslae vir die weermag aangaande die tydperk van 1.1.-20.4.1945,  waarvolgens ca. 83 % van die KIA en 87 % van die WIA in die 'finale gevegte' het in die Ooste plaasgevind. 
Vir die hele jaar 1945 stel Overmans die totale verliese op 1.540.000 (1.230.045 in die laaste gevegte 57.495 in ander teaters en 252.188 POW).  Overmans 1,230,045 figuur vir die "finale gevegte" sluit in (1) vermoorde, (2) vermiste, (3) andersins oorledenes "sonder krygsgevangenes", soos op p. 272. Die vermiste (697 319) sluit nie bevestigde sterftes in gevangenskap in nie, maar op bladsy 288 noem Overmans 400 000 vermiste in die Ooste in 1945 en verklaar dat hierdie vermiste gegrond was op sy bevinding dat twee derdes van die sterftes tydens die "laaste gevegte" "het in die ooste van Duitsland plaasgevind. Hy voer verder aan (p. 289) dat ongeveer die helfte van die 1,536,000 vermiste in die Ooste tussen 1941 en 1945, volgens sy berekeninge, moontlik in die Sowjet -gevangenskap gesterf het. Aan die ander kant verklaar Overmans dat "300 000 soldate per maand" (p. 275), "dit wil sê 10 000 man per dag" (p. 279, vgl. Bl. 283, ook in die inleiding vermeld) hul lewens werklik verloor het in 1945. Oor die algemeen skat Overmans die verliese vir die hele oorlog aan die Oosfront op 4 miljoen en in die Weste 1 miljoen. 
Maandelikse Duitse militêre slagoffers op die punt van dood volgens Overmans -studie. (Dit sluit nie lewende krygsgevangenes in nie.)
Na 1947 - - - - - - - - - - - - 25,000
Totaal alle jare - - - - - - - - - - - - 5,318,000
Notas: Syfers sluit in Waffen SS, Oostenrykers, dienspligtig etniese Duitsers, Volkssturm en ander paramilitêre magte. Syfers sluit nie gevangenes in wat deur bondgenote aangehou word nie. Gevangenes wat tydens die oorlog aangehou is, word hieronder in 'n aparte skedule gelys. Maandelikse syfers word nie toegevoeg nie as gevolg van afronding.
Totaal vermis en vermoedelik dood (nie POW ingesluit nie) per Overmans 
(waarvan op Sowjet-Duitse front)
1941 & amp voorheen 30,000 (26,000)
1946 & amp later 0 0
Totaal 2,007,000 (1,536,000)
Duitse weermag dood aan die Oosfront (per R. Overmans) 
Totaal gedurende die jaar
Sowjet-bronne het berig dat "die Duitse leër in 1945 meer as 1 000 000 mans alleen op die Sowjet-Duitse front verloor het." 
Syfers bevat nie sterfgevalle van gevangenes van 363,000 in gevangenskap van die Sowjetunie nie, maar hierdie verliese is afsonderlik deur Overmans gelys.
Aantal diensplig deur dienstak (per R. Overmans) 
Per dienstak (per R. Overmans) 
By Nation of Origin (per R. Overmans)  
Oorlog dood (Wehrmacht en Waffen SS)
Dienspligtig (slegs Wehrmacht)
Duitsland (na -oorlogse grense 1945)
Duitsland (voormalige Oostelike Gebiede) en Danzig) 
Subtotaal Duitsland (grense van 1937, insluitend Danzig) 
Buitelandse onderdane van Duitse afkoms in geannekseerde streke van Oos- en Suidoos-Europa  Bygevoegde gebiede (Poolse gebiede geannekseer deur Nazi-Duitsland, Sudetenland, Eupen-Malmedy en Memel)
Subtotaal Groter Duitse Ryk
Buitelandse onderdane van Duitse afkoms uit Oos- en Suidoos -Europa (Pole, Hongarye, Roemenië, Joegoslavië) 
Ander (uit Wes -Europa)
Volgens Overmans is daar geen betroubare syfers om die nasionale oorsprong te identifiseer vir die getal van 900 000 mans van Duitse afkoms wat in die Waffen-SS ingeskryf is nie  Overmans beweer dat rekords van die Deutsche Dienststelle (WASt) slegs persone van Duitse afkoms "deutsche" ondersoek het nach Abstammung " Maar Poolse bronne beweer dat die Duitsers tydens die oorlog etniese Pole met geweld in die Duitse weermag ingeroep het. Professor Ryszard Kaczmarek van die Universiteit van Silezië in Katowice, skrywer van 'n monografie met die titel Polacy met Wehrmachcie ("Pole in die Wehrmacht") het opgemerk dat baie Poolse burgers in die Poolse gebiede wat deur Nazi -Duitsland geannekseer is, met geweld in Opper -Silezië en Pommeren ingeroep is. Hulle is deur die wet tot burger van die Derde Ryk verklaar en is dus onderhewig aan 'n krygsraad in die geval van ontduiking.  'n Wes-Duitse skatting van 1958 stel die militêre oorlog van etniese Duitse (deutschen Bevölkerung) buitelanders uit Oos-Sentraal-Europa in die Duitse weermag op 432 000 (Baltiese state 15 000, Pole 108 000, Tsjeggo-Slowakye 180 000, Hongarye 32 000, Joegoslavië 40 000) en Roemenië 35 000) 
Overmans bevat nie Russiese vrywilligers in die Wehrmacht in sy figure nie, slegs persone van Duitse afkoms (Deutsche nach Abstammung). Volgens Overmans is daar geen betroubare gegewens oor verliese van Sowjet -vrywilligers nie  Die Russiese militêre historikus G. I. Krivosheev beraamde verliese in die Wehrmacht van vrywilligersformasies en SS -troepe (Vlasoviete, Balts, Moslems, ens.) Op 215,000.  Die statistieke van die Duitse hoëkommando plaas die slagoffers van die vrywillige magte uit die Sowjetunie tot 31/01/1945 op: 83,307 dood 57,258 vermiste en 118,127 gewonde 
Vergelyking van syfers op 31/12/1944 van Overmans en die Duitse hoëkommando wysig
Overmans beweer dat sy navorsingsprojek met 'n statistiese steekproef van die rekords van die Deutsche Dienststelle (WASt) bevind het dat die Duitse militêre ongevalle -stelsel vir ongevalle tydens die oorlog onklaar geraak het en dat die verliese onderskat is. Die volgende skedule vergelyk die totale dooies en lewende krygsgevangenes volgens Overmans op 31/12/1944 met die syfers van die Duitse hoëkommando.
Totaal dode per Overmans @12/31/44 3,643,000 
Voeg by: krygsgevangenskap gehou deur bondgenote per Overmans 1,283,000 
Voeg by: Geskatte verliese van Sowjet -vrywilligers 140,000 
Aangepaste verliese @12/31/1944 5,066,000
Totaal dooies en vermiste per OKW @12/31/1944 3,823,000 
Duitse krygsgevangenes Redigeer
Die lotgevalle van Duitse krygsgevangenes was kommerwekkend in die naoorlogse Duitsland. Teen 1950 het die Sowjette berig dat hulle alle Duitse krygsgevangenes gerepatrieer het, behalwe 'n klein aantal veroordeelde oorlogsmisdadigers. Tydens die koue oorlog in Wes -Duitsland was daar bewerings dat 'n miljoen Duitse krygsgevangenes in die geheim deur die USSR gehou is. Die Wes -Duitse regering het die Maschke -kommissie op die been gebring om die lot van die Duitse krygsgevangene in die oorlog te ondersoek In sy verslag van 1974 het die Maschke -kommissie bevind dat ongeveer 1,2 miljoen Duitse militêre personeellede wat vermis is meer as waarskynlik dood is as krygsgevangenes, waaronder 1,1 miljoen in die USSR.  Op grond van sy navorsing glo Rüdiger Overmans dat die dood van 459,000 dooie krygsgevangenes bevestig kan word in die lêers van Deutsche Dienststelle (WASt) (insluitend 363,000 in die USSR). Overmans skat dat die werklike dodetal van Duitse krygsgevangenes ongeveer 1,1 miljoen mans is (insluitend 1,0 miljoen in die USSR) hy beweer dat onder diegene wat as vermis aangemeld is, mans was wat eintlik as gevangenes gesterf het.  Gegewens uit die Sowjet -argief wat deur G. I. Krivosheev gepubliseer is, het die sterftes in die USSR van Duitse krygsgevangenes op 450,600, insluitend 356,700 in NKVD -kampe en 93,900 in transito geplaas.  Na die ineenstorting van kommunisme het data uit die Sowjet -argief beskikbaar geraak oor die dood van Duitse krygsgevangenes in die USSR. In onlangse jare was daar 'n gesamentlike Russies-Duitse projek om die lot van krygsgevangenes in die oorlog te ondersoek. 
Volgens die rekords van die westelike Geallieerdes het 2,8 miljoen Duitse soldate tussen D-dag en einde April 1945 1,3 miljoen tussen D-dag en 31 Maart 1945 oorgegee,  en 1,5 miljoen daarvan in die maand van April.  Vanaf begin Maart het hierdie oorgawe die Wehrmacht in die Weste ernstig verswak en verdere oorgawe meer waarskynlik gemaak en sodoende 'n sneeubal -effek gehad. Op 27 Maart verklaar Eisenhower op 'n perskonferensie dat die vyand 'n geklopte leër is.  In Maart was die daaglikse koers van krygsgevangenes wat aan die Wesfront geneem is, 10 000  in die eerste 14 dae van April, dit het gestyg tot 39 000  en in die afgelope 16 dae het die gemiddelde 'n hoogtepunt bereik van 59 000 soldate wat elke dag gevange geneem is.  Die aantal gevangenes wat in Maart en April in die weste geneem is, was meer as 1,800,000,  meer as dubbel die 800,000 Duitse soldate wat hulle in die laaste drie of vier maande van die oorlog aan die Russe oorgegee het.  Een rede vir hierdie groot verskil, moontlik die belangrikste, was dat Duitse magte wat die Rooi Leër in die gesig staar, geneig was om tot die einde te veg uit vrees vir Sowjet -gevangenskap, terwyl Duitse magte wat die Westerse Geallieerdes in die gesig gestaar het, neig om oor te gee sonder om veel op te doen weerstand. Gevolglik was die aantal Duitse dood en gewond baie hoër in die Ooste as in die Weste.  
Die Wes -Geallieerdes het ook 134 000 Duitse soldate in Noord -Afrika  gevange geneem en minstens 220 000 teen die einde van April 1945 in die Italiaanse veldtog . Die totale aantal Duitse krygsgevangenes wat die Westerse Geallieerdes teen 30 April 1945 in alle oorlogsteaters gehou het, was meer as 3,150,000, wat in NW -Europa gestyg het na 7,614,790 na die einde van die oorlog. 
Dit is opmerklik dat die geallieerde leërs wat die 2,8 miljoen Duitse soldate tot 30 April 1945 gevange geneem het, terwyl Adolf Hitler nog geleef het en so hard as wat hy kon weerstaan, op hul piek 88 afdelings, , met 'n pieksterkte bestaan ​​het. in Mei 1945 van 2 639 377 in die VSA en 1 095 744 in die Britse en Kanadese magte. Die ongevalle wat die Westerse bondgenote gely het om hierdie bydrae tot die nederlaag van die Wehrmacht te lewer, was relatief lig, 164,590–195,576 gedood/vermis, 537,590 gewond en 78,680 gevange geneem,   'n totale verlies van 780,860 tot 811 846 om die Duitse weermag 'n verlies van 2,8 miljoen gevangenes te berokken. Die aantal dooies en gewondes aan beide kante was ongeveer gelyk.  Dit, plus die feit dat die meeste oorgawes in April 1945 plaasgevind het, dui daarop dat (anders as aan die Oosfront (Tweede Wêreldoorlog), waar die aantal Duitsers wat gedood en gewond is, die aantal gevangenes wat deur die Sowjets geneem is, veel oorskry het), die meeste Duitse soldate wat hulle aan die Wes -Geallieerdes oorgegee het, het dit sonder 'n geveg gedoen. Byvoorbeeld, in die geveg van die Ruhr -sak was daar ongeveer 10 000 sterftes aan die Duitse kant (insluitend krygsgevangenes in Duitse gevangenskap, buitelandse dwangarbeiders, Volkssturm -milisie en ongewapende burgerlikes),  terwyl ongeveer 317 000 Duitsers oorgegee het. 'Baie Duitsers het myl vir myl geloop voordat hy 'n Amerikaner gevind het wat nie te veel ander pligte besig was om sy oorgawe te aanvaar nie.'  Ter vergelyking, in die Slag van Halbe aan die Oosfront van 24 April tot 1 Mei 1945, is meer as 30 000 Duitse soldate, uit 'n veel kleiner aantal omsingel, doodgemaak teen die Rooi Leër. 
Duitse krygsgevangenes dood- Overmans skat 2000
Nasie wat Krygsgevangenes hou
Verenigde Koninkryk ongeveer 3 600 000 c. 2 000
VSA ongeveer 3 000 000 5-10,000
USSR ongeveer 3 000 000 maks. 1 000 000
Frankryk ongeveer 1.000.000 meer as 22 000
Joegoslavië ongeveer 200,000 ongeveer 80 000
Pole ongeveer 70,000 ongeveer 10 000
België ongeveer 60,000 ongeveer 500
Tsjeggo -Slowakye ongeveer 25,000 ongeveer 2 000
Nederland ongeveer 7 000 ongeveer 200
Luxemburg ongeveer 5 000 15
Totaal ongeveer 11 000 000 ongeveer 1 100 000
Bron van figure-Rüdiger Overmans, Soldaten hinter Stacheldraht. Deutsche Kriegsgefangene des Zweiten Weltkrieges. Bladsy 246.
Bevestigde POW -sterftes
Nasie wat POW hou
Verenigde Koninkryk 21,000
Ander nasies 8,000
Bron van syfers Deutsche militärische Verluste im Zweiten Weltkrieg bladsy 286
Duitse krygsgevangenskap gehou in gevangenskap (Per R. Overmans) 
Gemiddeld gedurende kwartaal
Westerse bondgenote gehou
Gehou deur Sowjets en hul bondgenote
Totale Lewende POW
4de kwartaal 1941
4de kwartaal 1942
4de kwartaal 1943
4de kwartaal 1944
1ste kwartaal 1945
2de kwartaal 1945
3de kwartaal 1945
Bron: Rüdiger Overmans Soldaten hinter Stacheldraht. Deutsche Kriegsgefangene des Zweiten Weltkriege. Ullstein Taschenbuch vlg., 2002 Bladsye 272-273
Overmans het die volgende punte in Deutsche militärische Verluste im Zweiten Weltkrieg
Op grond van sy navorsing meen Overmans dat die totaal van 459 000 dooie krygsgevangenes wat in die lêers van Deutsche Dienststelle (WASt) gelys is, onderskat word. Hy beweer dat die 2 miljoen wat aangemeld is as vermis en vermoedelik dood is (sien skedule hierbo - Total Missing and Presumed Dead), in werklikheid dood was as krygsgevangenes. Hy wys daarop dat dit nie die aantal Duitse oorlogssterftes sal verhoog nie, omdat sommige van die vermiste aangemeld sou word as dooie krygsgevangenes. Hy meen verdere navorsing is nodig oor die lot van die krygsgevangenes. 
Hy glo dat benewens die 363 000 bevestigde krygsgevangenes dood in die USSR, dit lyk heeltemal aanneemlik, alhoewel dit nie bewysbaar is nie, dat 700 000 Duitse militêre personeel wat by die vermiste gelys is, werklik in Sowjet -aanhouding gesterf het
Hy glo dat personeel wat op die slagveld gevang is, moontlik aan wonde of in transito gesterf het voordat dit as krygsgevangene aangeteken is. Hy het daarop gewys dat dit die geval was met sommige Duitsers in Amerikaanse en Britse hospitale. 
Hy hou vol "Andersins kyk ons ​​na die geval van Frankryk, waar die syfers van die Maschke -kommissie gebaseer is op amptelike Franse gegewens, wat 'n belangrike punt is om te veronderstel dat baie van die 180 000 vermiste aan die westelike front in werklikheid dood was in Franse aanhouding, of soldate in Indochina .
Hy het daarop gewys dat die swaar dodetal wat die Maschke -kommissie beraam het van 80 000 Duitse krygsgevangenes in Joego -Slawië gebaseer was op gedokumenteerde ooggetuieverslae. 
Russiese bronne Redigeer
Die Russiese militêre historikus G. I. Krivosheev het syfers gepubliseer oor die ongevalle op alle fronte wat deur die Duitse opperbevel tot 30 April 1945 opgestel is op grond van gevange Duitse rekords in die Sowjet -argief.
Gedood of dood aan wonde
1 September 1939- 31 Desember 1944 1,965,300 1,858,500 3,823,800 5,240,000
1 Januarie 1945 - 30 April 1945 265,000 1,012,000 1,277,000 795,000
Totaal 2,230,300 2,870,500 5,100,800 6,035,000
Krivosheev het 'n aparte stel statistieke gegee wat die verliese op 2,230,000 stel, 2,400,000 vermis en 5,240,000 gewond. Volgens Krivosheev "Die syfers in die Wehrmacht -dokumente met betrekking tot Duitsland se oorlogsverliese is dus teenstrydig en onbetroubaar." 
Gebaseer op Sowjet-bronne het Krivosheev Duitse verliese aan die Oosfront van 1941-1945 op 6,923,700 mans gelê: insluitend-4,137,100 vermoor, 2,571,600 gevange geneem en 215,000 dood onder Russiese vrywilligers in die Wehrmacht. Die sterftes van die POW was 450 600, insluitend 356 700 in NKVD -kampe en 93 900 in transito.  Sowjet-bronne beweer dat "In 1945 het die Duitse leër meer as 1 000 000 mans alleen op die Sowjet-Duitse front verloor." 
Geskatte getalle vir die slagoffers in die Tweede Wêreldoorlog is uiteenlopend en teenstrydig. Die skrywers van die Oxford -metgesel vir die Tweede Wêreldoorlog handhaaf dit statistieke oor ongevalle is berug onbetroubaar  Die volgende is 'n lys met gepubliseerde statistieke oor Duitse ongevalle in die Tweede Wêreldoorlog.
, artikel Wêreldoorloë (2010) Militêr-dood, sterf aan wonde of in die tronk-3 500 000 gewondes-5 000 000 gevangenes of vermis-3 400 000 burgerlike sterftes weens oorlog-780 000. Geskatte totale sterftes - 4,200,000. (Militêre sterftes sluit in mans wat buite Duitsland dienspligtig is, en daarbenewens is miskien 250 000 dood aan natuurlike oorsake, selfmoord of tereggestel. Siviele sterftes sluit nie Oostenryk of 2,384 000 sterftes in die vlug en uitsetting van Duitsers in (1944–50) 
Oxford -metgesel vir die Tweede Wêreldoorlog (2005) Militêre verliese - Duitsland 4,500,000, Oostenryk 230,000 Burgerlike verliese - Duitsland 2,000,000, Oostenryk 144,000. Totale verliese vir Duitsland en Oostenryk - 6 874 000. 
Tweede Wêreldoorlog lessenaarverwysing (2004) 1 810 061 gevegsterftes en 1 902 704 vermiste en vermoedelik dood, in totaal 3 712 865. Burgerlikes het 3,600,000 doodgemaak. 
Ensiklopedie van die Tweede Wêreldoorlog (2004) Slagsterftes 2,049,872 gewondes 4,879,875 vermis in aksie 1,902,704. Burgers sterf 410 000. 
Oorlogvoering en gewapende konflikte - 'n Statistiese verwysing (2002) Totale militêre dooies veroorsaak 3,250,000, insluitend gevegsterftes van 2,850,000 gewonde 7,250,000. Burgerlike sterftes 593.000 in Anglo-Amerikaanse bombardemente (insluitend 56.000 buitelandse werkers en 40.000 Oostenrykers), 10.000 sterf in die kruisvuur in die weste en 619.000 verloor vir Sowjets en hul bondgenote in die ooste. 
Atlas van die Tweede Wêreldoorlog (1997) Duitsland-militêr sterf 2,850,000 burgerlike dood 2,300,000. Oostenryk- militêr dood 380,000 burgerlike dood 145,000. 
Tweede Wêreldoorlog - 'n Statistiese opname (1993) Militêr vermoor en vermis 3,250,000 gewond 4,606,600. Burgers 2,050,000 deur bondgenote en 300,000 deur Duitsers. 
Harper Encyclopedia of Military History (1993) Militêr- 2 850 000 dood en 7 250 000 gewondes. Burger dood 500,000.  (1992)- Militêre dooies 3,250,000 en 3,600,000 tot 3,810,000 burgerlike dooies.  (1990) meer as 4 miljoen militêr dood 593 000 burgerlikes is dood onder lugaanval moontlik is 1,0 miljoen burgerlikes dood tydens die vlug van die Rooi Leër. 'N Bykomende 2,1 miljoen burgerlikes het omgekom tydens die uitsettings uit Oos -Europa.  (1990-1997)- Volgens die berekeninge van R. J. Rummel was die gesamentlike Duitse en Oostenrykse dodetal weens die oorlog en politieke moorde deur regerings (Democide) in die Tweede Wêreldoorlog 10,1 miljoen mense. Rummel beweer dat sy syfers vir oorlogssterftes politieke moorde deur regerings uitsluit.   Die besonderhede van Rummel se ramings is soos volg.
Oorloë en oorlogsverwante sterftes 1700-1987 (1987) - Totale sterftes in Duitsland/Oostenryk 6.626.000 - Duitsland (militêr 4.750.000 burgerlikes 1.471.000), Oostenryk (militêr 280.000 burgerlikes 125.000)  en J. David Singer (1982) Duitsland militêr dood 3.250.000  (1965) Duitsland totale sterftes 3,750,000 - (militêr 3,250,000 burgerlikes 500,000) 
Engelse taalbronne het die dodetal op 2 tot 3 miljoen gestel vir die vlug en uitsetting van die Duitsers. Hierdie syfers is gebaseer op die Wes -Duitse regeringsyfers uit die 1960's.          
Volgens die verslag van generaal George Marshall wat in 1945 uitgereik is, was die 'uiteensetting van die Duitse en Italiaanse verliese teen Amerikaanse, Britse en Franse magte' in die oorlog in Europa soos volg:
Tunisië 19,600 19,000 130,000 (A) 168,000
Sicilië 5,000 2,000 7,100 14,100
Italië 86,000 15,000 357,089 458,089
Wesfront 263,000 49,000 7,614,794 (B) 7,926,794
Totaal 373,600 85,000 8,108,983 8,567,583
Bron van syfers: Tweejaarlikse verslag van die stafhoof van die Amerikaanse weermag aan die minister van oorlog: 1 Julie 1943 tot 30 Junie 1945 
(A) 252 415 Duitsers en Italianers is in Tunisië gevange geneem  Volgens die Imperial War Museum Na die Italiaanse oorgawe in 1943 het 100 000 Italianers vrywillig as 'mede-operateurs' gewerk. Hulle het aansienlike vryheid gekry en gemeng met plaaslike mense.  Italiaanse fascistiese magte het in die Italiaanse veldtog geveg tot aan die einde van die oorlog met die Italiaanse Sosiale Republiek
(B) Sluit 3,404,949 ontwapende vyandelike magte in.
In die tweejaarlikse verslag van die stafhoof van die Amerikaanse weermag wat in 1945 uitgereik is, word die Japannese "slagoffers" op 1,219 miljoen geraam.  Marshall se syfers van vyandelike gevegsterftes word net met sterftes in die Amerikaanse weermag gekombineer, wat daarop dui dat die verliese van Japannese vlootmagte nie ingesluit is nie. Japannese regeringsgetalle vanaf 2003 stel hul militêre oorlog op 2,3 miljoen.  Volgens die Japanese Relief Bureau van die Ministerie van Gesondheid en Welsyn in Maart 1964 het altesaam 2 121 000 Japannese dienspligtiges in die Tweede Wêreldoorlog omgekom.  Hiervan was 1 647 200 in die weermag en 473 800 in die vlootmagte. Van die weermagdood het altesaam 1 456 500 plaasgevind op die gevegsfronte waarna Marshall se syfers verwys (Suidelike Stille Oseaan,  Sentraal-Stille Oseaan,  Indië-Birma,  China  en Aleoetiërs. ) Marshall se figuur vir China is dit baie laer as dié van die Relief Bureau (126,000 teen 435,600), maar vir die teaters waar Japannese magte die Amerikaanse en Britse Rykse magte gekonfronteer het, is die som van Marshall se syfers (1,093,000) effens hoër as die som van die syfers van die Relief Bureau vir hierdie teaters (1 020 900).
Op grond van inligting wat in Januarie 1946 beskikbaar was, het die Metropolitan Life Insurance Co die Duitse weermag op 3,250,000 doodgemaak. Volgens Gregory Frumkin het dit vermoedelik verwys na totale Duitse magte, insluitend die wat buite die Duitse grense van 1937 ingeroep is.  
In 1951 het Gregory Frumkin, wat sy hele bestaan ​​lank die redakteur van die Statistical Year Book of the League of Nations was, 'n beoordeling van Duitse militêre verliese verskaf op grond van 'n demografiese ontleding van die Europese bevolking van 1939 tot 1947. Frumkin het totale Duitse militêre dood en vermis op 3.975.000: Duitsland (grense van 1937) 3.500.000 Oostenryk 230.000 200.000 Sudeten -Duitsers uit Tsjeggo -Slowakye 40.000 uit Frankryk, 3.700 uit Nederland 700 uit Noorweë en 398 uit Denemarke. 
Die Wes -Duitse regering in November 1949, gebaseer op 'n ontleding van die bevolkingsbalans vir Duitsland binne sy grense van 1937, het die Duitse militêre verliese op 3,250,000 gestel: 1,650,000 vermoor en 1,600,000 vermis. Syfers sluit Oostenryk en dienspligtig etniese Duitsers uit Oos -Europa uit 
'N Demografiese ontleding van die bevolkingsbalans deur die Wes -Duitse regering in 1960 stel die totale militêre verliese van die Wehrmacht op 4,440,000 3,760,000 vir Duitsland (grense van 1937) 430,000 dienspligtig etniese Duitsers uit Oos -Europa en 250,000 uit Oostenryk. 
Amptelike statistieke wat deur die Wes -Duitse regering in 1956 gepubliseer is, stel die dodetal weens lugaanvalle op 635 000.  Die ramings van ander bronne is egter geneig om laer te wees, wat wissel van 305,000 tot 500,000 mense wat deur geallieerde bombardemente op Duitse stede doodgemaak is.
1956 Wes -Duitse regeringsverslag Edit
Die skedule hieronder bevat 'n uiteensetting van die statistieke wat deur die Wes -Duitse regering in 1956 gepubliseer is. Dit het 'n geraamde van 635,000 totale sterftes, 500,000 as gevolg van die strategiese bomaanval op Duitsland en 'n bykomende 135,000 sterftes tydens lugaanvalle tydens die vlug van 1945 en ontruimings aan die oostelike front.  Die burgerlike sterftes tydens die lugaanvalle op die oostelike front na 31/01/1945 is ook ingesluit by die syfers van die verliese tydens die vlug en die uitsetting van Duitsers (1944–50) 
Siviele bombardemente (nie vlugtelinge ingesluit nie) van 436,000 sluit 350,000 dood, 54,000 sterf aan wonde en 32,000 vermiste en vermoedelik dood.
Van die 350 000 burgerlikes wat as dood gelys is (nie vlugtelinge ingesluit nie), het 126 000 van die sterftes na 31 Januarie 1945 plaasgevind.
Verliese vir Duitsland in die grense van 1937, wat altesaam 593,000 beloop het, was ingesluit in die totaal van 635,000 dooie lugaanvalle. 465,000 vlugtelinge nie ingesluit nie (410,000 burgerlikes, 32,000 buitelanders en krygsgevangenes en 23,000 weermag en polisie) en verliese van 128,000 vlugtelinge aan die oostelike front (127,000 burgerlikes en 1,000 weermag en polisie)
Die Oostenrykse regering stel hul verliese in die lugoorlog op 24,000. Hierdie syfer is ingesluit in die skedule hierbo.
Bronne vir syfers in skedule:
(1) Hans Sperling, Die Luftkriegsverluste gedurende des zweiten Weltkriegs in Deutschland, Wirtschaft und Statistik Oktober 1956, tydskrif gepubliseer deur Statistisches Bundesamt Deutschland. (Duitse regering se statistieke kantoor)
(2) Statistisches Jahrbuch für die Bundesrepublik Deutschland 1960, Bladsy 78.
Die Amerikaanse strategiese bomaanval -opname wysig
Die United States Strategic Bombing Survey het drie verskillende syfers gegee vir Duitse sterftes in lugaanvalle
1-Die opsomming van 30 September 1945 het totale slagoffers gedurende die hele oorlogstydperk op 305,000 doodgemaak en 780,000 gewond gestel. 
2- Die afdeling Uitwerking van strategiese bomaanvalle op die Duitse oorlogsekonomie van 31 Oktober 1945 het die verliese op 375,000 gedood en 625,000 gewond  
3-Die afdeling Die effek van bomaanvalle op gesondheid en mediese sorg in Duitsland van Januarie 1947 'n voorlopige berekening van die dood van lugaanvalle op 422,000   gemaak het. Volgens die verslag is "geen volledige en akkurate syfers oor Duitse burgerlike lugaanvalle wat die hele tydperk van die oorlog dek, beskikbaar nie". Die skrywers beweer dat die Duitse syfers vir 1940 tot 1943 van 111 000 vermoorde oor die algemeen korrek was en dat hul skatting van 311 000 dood vir die jare 1944 en 1945 gebaseer was op die tonne bomme wat laat val het en die bevolkingsgrootte van die stede wat gebombardeer is. Met betrekking tot algehele verliese het hulle tot die gevolgtrekking gekom dat "Daar word verder beraam dat 'n bykomende aantal, ongeveer 25% van die bekende sterftes in 1944 en 1945, steeds onherstel en onaangeteken is. in ronde getalle 'n halfmiljoen Duitse burgerlikes wat deur geallieerde lugaanvalle gedood is "
Ontleding deur Richard Overy Edit
Die historikus Richard Overy het in 2014 'n studie oor die lugoorlog gepubliseer The Bombers and the Bombed: Allied Air War Oor Europa 1940-1945 waarin hy die amptelike Duitse syfers van doodsoorlog betwis het. Hy het die totale sterftes in lugaanvalle op 353 000 geraam. Die belangrikste punte van Overy se ontleding is soos volg. 
Overy beweer dat die Duitse ramings gebaseer is op verkeerde spekulasies oor verliese gedurende die laaste maande van die oorlog, toe daar 'n leemte in die rekordstelsel was. Hy wys daarop dat die syfers vir doodsaanvalle in die laaste drie maande van die oorlog in die Wes -Duitse getalle op 300,000 geraam is, wat die dood insluit van 135,000 oostelike vlugtelinge wat weswaarts vlug, maar Overy glo dat dit nie aanneemlik is nie. Die amptelike Duitse syfers vir die laaste maande van die oorlog bevat die opgeblase totaal van 60,000 sterftes as gevolg van die bombardement van Dresden - Overy merk op dat die jongste navorsing die dodetal in Dresden op ongeveer 25,000 stel, minder as die helfte van die Wes -Duitse skatting 
Overy het sy analise gebaseer op data in Duitse argiefbronne vir die jare 1940-1942 en die verslag van die Civilian Defense Division van United States Strategic Bombing Survey  vir die tydperk Januarie 1943 tot Januarie 1945. Hierdie argiefbronne het 'n totaal van 271,188 lugaanvalle aangedui. sterftes vanaf die begin van die oorlog tot einde Januarie 1945. Overy het opgemerk dat "dit ongetwyfeld nie almal insluit wat dood is of aan wonde gesterf het nie, maar wel uniformpersoneel, krygsgevangenes en buitelandse werkers, en dit geld na die Groter Duitse gebied ". Met behulp van die data van die United States Strategic Bombing Survey bereken Overy 'n gemiddelde maandelikse dodetal van 18,777 van September 1944 tot Januarie 1945, en neem hierdie maandelikse gemiddelde skatting van verliese van 57,000 van Februarie tot April 1945 by, waarby hy 'n bykomende 25,000 sterftes in Dresden byvoeg sterftes van 82 000 van Februarie tot April 1945. Die syfers tot einde Januarie 1945 van 271,000 en die 82,000 van Februarie tot April 1945 gee 'n totale syfer van 353,000 sterftes in die lugoorlog. Overyy som op: "Gedetailleerde rekonstruksie van sterftes as gevolg van die bombardement van die Royal Air Force van Februarie tot Mei 1945, alhoewel dit onvolledig is, dui op 'n totaal van ten minste 57 000. As die ongevalle wat deur die Amerikaanse lugmag toegedien is, veronderstel is om laer te wees, aangesien hul bombardement was minder duidelik gemik op stede, is 'n totale dodetal van 82,000 weer statisties realisties. By gebrek aan ondubbelsinnige statistiese bewyse gee die syfer van 353,000 'n geskatte skaal wat ooreenstem met die bewyse ". 
Ander skattings van sterftes in lugaanvalle Redigeer
'N Verslag van 2005 deur die Duitse Rooi Kruis stel die dodetal as gevolg van strategiese bombardement op 500,000. : 17
'N Studie uit 1990 deur die Oos -Duitse historikus de: Olaf Groehler het geraam dat 360,000–370,000 burgerlikes dood is deur geallieerde strategiese bombardemente binne die Duitse grense van 1937. Vir die Duitse Ryk, insluitend Oostenryk, dwangarbeiders, krygsgevangenes en weermag, word die totaal op 406,000 geraam. In 2005 is Groehler se syfers gepubliseer in die gesaghebbende reeks The German Reich and the Second World War 
Die skatting deur die Wes -Duitse regering in November 1949 vir die grense van Duitsland in 1937 was 450 000 mense wat tydens bomaanvalle dood is en 50 000 in grondgevegte. Syfers sluit nie Oostenryk in nie. 
Die Britse premier Clement Attlee het in 'n verklaring aan die parlement op 22 Oktober 1945 die Duitse dodetal in die bomaanval op 350,000 gestel 
Burgerlikes is in 1945 in militêre veldtog doodgemaak
Die Wes -Duitse regering het in 1956 'n growwe skatting gemaak van 20 000 burgerlikes wat tydens die militêre veldtog van 1945 tydens die huidige Duitse grense ná die oorlog dood is, insluitend die voormalige Duitse gebiede in Pole.  Daar is egter 'n meer onlangse skatting van 22 000 burgerlikes wat slegs tydens die gevegte in Berlyn dood is.  Sivieles wat in die gevegte en gruweldade in Oos-Pruise (Konigsberg, Pillau), Pommerania (Danzig, Kolberg) en Silezië (Breslau) gesterf het, is nie by hierdie syfers ingesluit nie. Die verliese van burgerlikes uit Oos-Sentraal-Europa in die 1945 is ingesluit by die uitsettingsdood, volgens die Duitse argiefverslag van 1974 dat 150 000 gewelddadige sterftes van burgerlikes in Oos-Sentraal-Europa tydens die militêre veldtog van 1945 plaasgevind het. 
Sterftes weens Nazi -politieke, rasse- en godsdienstige vervolging Redigeer
Die Wes -Duitse regering het die aantal Duitsers wat deur die Nazi se politieke, rasse- en godsdienstige vervolging vermoor is, op 300 000 gestel (160 000 Duitse Jode ingesluit) 
'N Verslag van 2003 deur die Duitse federale argief stel die totale vermoorde tydens die Action T4 Euthanasia -program op meer as 200 000 mense. Voorheen is berig dat 70 000 mense in die genadedoodprogram vermoor is, volgens onlangse navorsing in die argiewe van die voormalige Oos -Duitsland dat die aantal slagoffers in Duitsland en Oostenryk ongeveer 200 000 was.  
NKVD spesiale kampe in Oos -Duitsland 1945–1950 Wysig
Die Sowjets het spesiale NKVD-kampe opgerig in die deur die Sowjet besette dele van Duitsland en gebiede oos van die Oder-Neisse-lyn vir interne Duitsers wat beskuldig word van beweerde bande met die Nazi's, of omdat dit die vestiging van Stalinisme in Oos-Duitsland belemmer het. Tussen 122 000 en 150 000 is aangehou en minstens 43 000 het nie oorleef nie. 
Uitsetting van Duitsers na die Tweede Wêreldoorlog en die dwangarbeid van Duitsers in die Sowjetunie Edit
Burgerlike sterftes as gevolg van die vlug en uitsetting van Duitsers en die dwangarbeid van Duitsers in die Sowjetunie, word soms by die Tweede Wêreldoorlog -slagoffers ingesluit. Tydens die Koue Oorlog het die Wes -Duitse regering die dodetal op 2.225 miljoen  geraam tydens die ontruimings in die oorlog, dwangarbeid in die Sowjetunie sowel as die uitsettings na die oorlog. Hierdie syfer sou onbetwis bly tot in die negentigerjare toe sommige Duitse historici die werklike dodetal in die uitsettings gestel het op 500 000 bevestigde sterftes wat in 'n Duitse Rooi Kruis -studie in 1965 verskyn het.   Die Duitse historiese museum stel die syfer op 600,000 sterftes, volgens die 2 miljoen uitsettingssterftes kan nie ondersteun word nie.  Die standpunt van die Duitse regering, die Duitse federale agentskap vir burgerlike opvoeding en die Duitse Rooi Kruis is egter dat die dodetal in die uitsettings tussen 2,0 en 2,5 miljoen burgerlikes is.  : 17 Die Duitse historikus Rüdiger Overmans beweer dat daar meer argumente is vir 'n laer syfer van 500 000 as vir die hoër syfers van meer as 2,0 miljoen. Hy is van mening dat die vorige studies deur die Duitse regering aan kritieke hersiening onderworpe behoort te wees en dat nuwe navorsing nodig is om die werklike aantal uitsettingssterftes vas te stel. 
Die volgende studies is gepubliseer deur die Wes -Duitse regering wat die uitsettingssterftes beraam.
In 1950 het die Wes -Duitse regering 'n voorlopige raming gemaak van 3 000 000 Duitse burgerlikes wat vermis is in Oos -Europa (1,5 miljoen uit die vooroorlogse Duitsland en 1,5 miljoen etniese Duitsers uit Oos -Europa) wie se lot opgeklaar moes word.  Hierdie skatting is later vervang deur die demografiese studie van die Duitse regering in 1958.
Die Schieder-kommissie van 1953 tot 1961 het na raming 2,3 miljoen burgerlike sterftes in die uitdrywings- Duitsland in 1937 grens aan die Oder-Neisse-streek 2,167,000 (syfer sluit 500,000 militêre en 50,000 doodsaanvalle in) Pole (grense van 1939) 217,000, Free City of Danzig 100,000 Tsjeggo-Slowakye 225 600 Joego -Slawië 69 000 Roemenië 10 000 Hongarye 6 000  Die statistiese inligting in die Schieder -verslag is later vervang deur die demografiese studie van die Duitse regering van 1958.
Die statistiekkantoor van die Wes -Duitse regering het in 1958 'n verslag uitgereik waarin die aantal burgerlikes dood of vermis is by die uitdrywings en dwangarbeid in die USSR op 2,225,000 (insluitend 1,339,000 vir Duitsland in 1937 grens aan Polen 185,000, Danzig 83,200 Tsjeggo -Slowakye 272,900 Joegoslavië 135,800 Roemenië 101,000 Hongarye 57 000 Baltiese state 51 400. Die syfers sluit die vermoorde in die militêre veldtog van 1945 en die dwangarbeid van Duitsers in die Sowjetunie in.  Die syfers uit hierdie verslag word dikwels aangehaal deur historici wat in die Engelse taal geskryf het. Rüdiger Overmans het daarop gewys dat hierdie syfers persone verteenwoordig wie se lot nie opgeklaar is nie, nie noodwendig dood is as gevolg van die uitsettings nie. 
Die Wes -Duitse regering stig 'n verenigde liggaam van die Suchdienst (soekdiens) van die Duitse kerke wat saam met die Duitse Rooi Kruis saamwerk om die individuele lotgevalle op te spoor van diegene wat dood of vermis was as gevolg van die uitsettings en deportasies. In 1965 is die eindverslag uitgereik deur die soektogdiens wat 473.013 burgerlike sterftes in Oos -Europa kon bevestig en nog 1,905,991 gevalle waarvan die lot nie bepaal kon word nie. Hierdie verslag het tot 1987 vertroulik gebly. Rüdiger Overmans het 'n opsomming van hierdie gegewens op 'n historiese simposium in 1994 in Pole aangebied. 
In 1974 het die Wes -Duitse federale argief (Bundesarchiv) 'n verslag uitgereik om "inligting wat in die federale argief en elders beskikbaar is, op te stel en te evalueer rakende misdade en wreedhede wat tydens die uitsetting teen Duitsers gepleeg is". Die verslag beraam 600 000 burgerlike sterftes (150 000 gewelddadige sterftes tydens oorlog in 1945 200 000 in dwangarbeid van Duitsers in die Sowjetunie en 250 000 in na -oorlogse interneringskampe en dwangarbeid in Oos -Europa)  In die besonder het die verslag sterftes geïdentifiseer as gevolg van misdade teen die internasionale reg: die verslag van 1958 van die Federale Kantoor vir Statistiek wat as 'naoorlogse verliese' gelys word, twee miljoen mense wie se lot in die bevolkingsaldo nie in berekening gebring is nie, maar wat volgens die verslag van 1974 'nie uitsluitlik slagoffers was van internasionale reg "soos sterftes na die oorlog as gevolg van ondervoeding en siektes.
Onlangse navorsing oor Duitse skorsingsverliese:
Die Deutsches Historisches Museum stel die aantal dooies op 600,000, volgens die amptelike syfer van 2 miljoen kan nie ondersteun word nie. 
In sy studie oor Duitse militêre ongevalle in 2000 het Rüdiger Overmans 344 000 bykomende militêre sterftes gevind van Duitsers uit die voormalige oostelike gebiede van Duitsland en dienspligtig etniese Duitsers uit Oos -Europa. Overmans meen dat dit die aantal burgerlikes wat voorheen as vermis in die skorsings gelys is, sal verminder. Overmans het nie burgerlike skorsingsverliese ondersoek nie, slegs militêre ongevalle; hy het bloot opgemerk dat ander studies beraam het dat die verliese van skorsing van ongeveer 500,000 tot 2,000,000 sou wees. Overmans beweer dat daar meer argumente is vir 'n laer syfer van 500 000 as vir die hoër syfers van meer as 2,0 miljoen. Hy meen nuwe navorsing oor die aantal uitsettingssterftes is nodig, aangesien slegs 500 000 van die aangemelde 2 000,00 sterftes bevestig is.  
Die Duitse historikus Ingo Haar beweer dat burgerlike verliese in die uitdrywe al dekades lank deur die Duitse regering oorskat is om politieke redes. Haar voer aan dat die Wes -Duitse regering tydens die Koue Oorlog politieke druk op die Statistisches Bundesamt geplaas het om die syfers opwaarts te stoot om saam te stem met die Soektogdiens, altesaam 2,3 miljoen dooies en vermiste. Haar beweer dat die soekdiens van 1,9 miljoen vermiste persone gebaseer is op onbetroubare inligting en dat die werklike dodetal in die uitsettings tussen 500-600,000 is, wat gebaseer is op bevestigde sterftes.   
Die Duitse historici Hans Henning Hahn en Eva Hahn het 'n gedetailleerde studie gepubliseer oor die vlug en uitsettings wat skerp krities is oor die amptelike Duitse verslae van die koue oorlog. Die Hahn's glo dat die amptelike Duitse syfer van 2 miljoen sterftes 'n historiese mite is wat nie gegrond is nie. Die Hahn het daarop gewys dat die getal van 473,013 bevestigde sterftes 80,522 in die naoorlogse tydperk insluit, volgens hulle dat die meeste sterftes tydens die Nazi -georganiseerde vlug en ontruiming tydens die oorlog plaasgevind het, en die dwangarbeid van Duitsers in die Sowjetunie. Hulle plaas die uiteindelike skuld vir die massavlug en verdrywing op die oorlogstydbeleid van die Nazi's in Oos -Europa. 
In 2006 bevestig die Duitse regering sy oortuiging dat 2,0 tot 2,5 miljoen burgerlikes omgekom het tydens die vlug en die uitsetting uit Oos -Europa. Hulle beweer dat die syfer korrek is omdat dit bykomende sterftes insluit as gevolg van wanvoeding en siektes van die burgerlikes wat onderworpe is aan die uitsetting. Staatsekretaris in die Duitse federale ministerie van binnelandse sake, Christoph Bergner, het die standpunt van die onderskeie regeringsinstellings in Deutschlandfunk uiteengesit en gesê dat die getalle wat deur die Duitse regering en ander aangebied word nie strydig is met die getalle wat Haar aangehaal het nie, en dat die onder 600.000 skatting bestaan ​​uit die sterftes wat direk veroorsaak is deur gruweldade tydens die uitsettingsmaatreëls en dus slegs mense insluit wat ter plaatse verkrag, geslaan of doodgemaak is, terwyl bogenoemde twee miljoen ramings ook mense insluit wat op pad was na Duitsland na die oorlog is dood aan epidemies, honger, koue, lugaanvalle en dies meer. 
Geskatte totale Duitse bevolkingsverliese (in 1937 Duitse grense) wat direk verband hou met die oorlog wissel tussen 5,5  tot 6,9 miljoen mense.  Hierdie syfers sluit nie etniese Duitsers uit ander nasies in die Duitse militêre en etniese Duitse burgerlikes in wat uitgeskors is nie. In 1956 bevat die Wes -Duitse regeringsyfers in die onderstaande tabel 'n geskatte ongeveer 5,5 miljoen sterftes (militêr en burgerlik) wat direk veroorsaak is deur die oorlog binne die grense van 1937.  'n Studie deur die Duitse demograaf Peter Marschalck stel die totale sterftes direk wat verband hou met die oorlog, beide militêr en burger op 5,2 miljoen, plus 'n geskatte afname in geboortes van 1,7 miljoen, wat die totale bevolkingsverliese wat verband hou met die oorlog op 6,9 miljoen mense binne die grense van 1937 te staan ​​bring.  Daar was addisionele sterftes van die etniese Duitsers buite Duitsland in Oos -Europa, mans dienspligtig tydens die oorlog en etniese Duitse burgerlike sterftes tydens uitsettings na die oorlog
Duitse regeringsyfers (2005) Wysig
In 2005 het die Duitse regering Suchdienste (Soekdiens) die totale gesamentlike Duitse militêre en burgeroorlog dood op 7 375 800, insluitend etniese Duitsers buite Duitsland en Oostenrykers. Hierdie syfer bevat 4,3 miljoen militêre dooies en vermistes, 500 000 sterf deur strategiese bombardement, 300 000 slagoffers van Nazi -politieke, rasse- en godsdienstige vervolging, 2 251 500 burgerlikes wat dood is by uitdrywings en 24 300 Oostenrykse burgerlikes. : 12
Bevolkingsbalans vir Duitsland in die grense van 1937 (nie Oostenryk of die etniese Duitsers van Oos -Europa ingesluit nie): Mei 1939 tot Oktober 1946
Volgens die Wes -Duitse regering 1956
Duitsland grens in 1937
Bevolking Mei 1939 Sensus 69,310,000
Lewende geboortes 8,670,000
Netto immigrasie-Duitse vlugtelinge 4,080,000
Subtotale toevoegings 12,750,000
Burgers-Dood deur natuurlike oorsake (7,130,000)
Burgerlikes dood in lugoorlog (410,000)
Burgerlikes het in 1945 landgevegte vermoor (20,000)
Militêre dooies (3,760,000)
POW gehou deur Geallieerdes (1,750,000)
Duitsers bly in Pole (1,750,000)
Duitsers bly in die buiteland (130,000)
Uitsetting en Deportasie Burgerlik dood/vermis (1,260,000)
Geëmigreerde en vermoorde Jode (200,000)
Netto emigrasie van buitelandse bevolking (200,000)
Ander, Misc. (140,000)
Subtotale verminderings (16,750,000)
Bevolking Oktober 1946 Sensus 65,310,000
Syfersbronne: Wirtschaft und Statistik Oktober 1956, Tydskrif gepubliseer deur Statistisches Bundesamt Deutschland. (Duitse regering se statistieke kantoor)
-Bevolking Mei 1939 Sensus- Hierdie syfers is vir Duitsland aan die grense van 1937, dit sluit nie Oostenryk of die etniese Duitsers van Oos-Europa in nie. 
-Lewende geboortes- dit is die wat werklik aangeteken is van Mei 1939 tot Junie 1944 en van Januarie tot Oktober 1946. Die gaping in belangrike statistieke tussen die middel van 1944 en die einde van 1945 is beraam. 
-Net Immigrasie-Duitse vlugtelinge was etniese Duitsers van Oos-Europa wat voor die oorlog in 1937 buite Duitsland gebly het. 
Burgerlike sterftes- Dit is sterftes as gevolg van natuurlike oorsake wat nie direk verband hou met die oorlog nie. Die figuur bevat sterftes wat eintlik aangeteken is van Mei 1939 tot Junie 1944 en van Januarie tot Oktober 1946. Die gaping in lewensbelangrike statistieke tussen die middel van 1944 en die einde van 1945 is beraam.  Die syfers van die Duitse regering se statistieke kantoor in die tabel hierbo stel die sterftes as gevolg van natuurlike oorsake op 7,130,000. 'N Studie deur die Duitse demograaf Peter Marschalck het beraam dat die verwagte sterftes weens natuurlike oorsake op grond van die sterftesyfer in die vredestyd 5,900,000 sou wees.  Die Duitse ekonoom de: Bruno Gleitze van die Duitse Instituut vir Ekonomiese Navorsing het geraam dat daar in die totaal 7,1 miljoen sterftes weens natuurlike oorsake 1,2 miljoen oormatige sterftes as gevolg van 'n toename in sterftes as gevolg van die moeilike omstandighede was in Duitsland tydens en na die oorlog  In die geallieerde besette Duitsland was die tekort aan voedsel 'n akute probleem in 1946–47, die gemiddelde inname van kilokalorie per dag was slegs 1,600 tot 1,800, 'n onvoldoende hoeveelheid vir langtermyn gesondheid., [158 ]
- Gedood in lugoorlog 
-Gemoor in 1945 Land Battles- Dit is 'n rowwe skatting wat in 1956 gemaak is vir Duitsland in die huidige naoorlogse grense, nie die voormalige Duitse gebiede in die na-oorlogse Pole nie.  Daar is egter 'n meer onlangse skatting van 22 000 burgerlikes wat slegs tydens die gevegte in Berlyn dood is. 
-Military Dead - Sluit Wehrmacht sowel as SS/polisie en paramilitêre magte in. Die Statistisches Bundesamt het die totaal op 3,760,000 gestel.  Die Overmans -studie van Duitse militêre ongevalle stel die totaal op ongeveer 4,4 miljoen. 
-POW steeds in besit van bondgenote- 1.750.000 POW uit Duitsland binne die grense van 1937 was nog steeds in Oktober 1946 deur die bondgenote gehou.  Totale Duitse POW op daardie tydstip was ongeveer 2.5 miljoen, insluitend 300.000 mans uit ander nasies wat deur Nazi Duitsland is nie ingesluit by die bevolking van 1939 nie  en 384 000 krygsgevangenes wat in Duitsland gehou is en wat in die 1946 -sensusgetalle ingesluit is. Teen 1950 was bykans alle krygsgevangenes vrygelaat, behalwe 29 000 mans wat in dwangarbeid in die USSR aangehou is of as oorlogsmisdadigers skuldig bevind is.
-De Duitsers wat in Oktober 1946 in Pole was, was 1,750,000, maar teen 1950 was die getal verminder tot 1,100,000 as gevolg van uitsettings na Oktober 1946. Die wat in 1950 oorgebly het, het Poolse burgers geword, maar was Duitse onderdane in 1939. 
-De Duitsers bly in die buiteland-Sluit uitgesette Duitsers in wat na ander lande geëmigreer het of in Denemarke was. 
-Uitstoot en deportasie dood -Hierdie skatting is slegs vir die Oder -Neisse -streek in Duitsland aan die grense van 1937, insluitend die etniese Duitsers van ander Oos -Europese lande. Die figuur bevat burgerlike sterftes in die militêre veldtog van 1945, die dwangarbeid in die USSR, asook oormatige sterftes as gevolg van hongersnood en siektes na die oorlog.  Die Duitse Kerkdiens het die totaal van bevestigde uitsettingsdood op ongeveer 300,000 vir Duitsland in die grense van 1937 gestel, die saldo van 960,000 is as vermis gerapporteer en wie se lot is nie opgeklaar nie. 
-Emigreerde en vermoorde Jode- Die Statistisches Bundesamt (Duitse regering se statistieke kantoor) het 'n totaal van 200 000 Jode gegee wat geëmigreer het of vermoor is, maar hulle het nie 'n skatting gemaak van die mense wat vermoor is nie.  Die meeste bronne buite Duitsland stel die dood van die Holocaust in Duitsland op ongeveer 150 000 Jode.
-Net -emigrasie van buitelandse bevolking - Die Statistisches Bundesamt het daarop gewys dat dit 'n rowwe skatting is. 
-Ander, Misc. - Die Statistisches Bundesamt omskryf die ander as "geëmigreerde Duitsers, krygsgevangenes wat vrywillig in die buiteland bly en Duitse konsentrasiekampsterftes" (deutsche KZ-Opfer). 
-Populasie Oktober 1946 Sensus- Syfer van 65,310,000 sluit nie 693,000 ontheemdes (DP's) in Duitsland in nie. Die figuur sluit 853 000 in die Saarland in. 
Bevolkingsaldo vir Oostenryk Wysig
Die Oostenrykse regering verskaf die volgende inligting oor menslike verliese tydens die bewind van die Nazi's.
Vir Oostenryk was die gevolge van die Nazi -regime en die Tweede Wêreldoorlog rampspoedig: Gedurende hierdie tydperk is 2 700 Oostenrykers tereggestel en meer as 16 000 burgers is in die konsentrasiekampe vermoor. Ongeveer 16 000 Oostenrykers is in die gevangenis dood, terwyl meer as 67 000 Oostenrykse Jode na doodskampe gedeporteer is, maar slegs 2 000 van hulle het geleef om die einde van die oorlog te sien. Boonop het 247 000 Oostenrykers hul lewens verloor in die leër van die Derde Ryk of as vermis aangemeld, en 24 000 burgerlikes is dood tydens bomaanvalle. 
Bevolkingsbalans vir die etniese Duitsers van Oos -Europa Redigeer
In 1958 het die Wes -Duitse regering se statistiese kantoor die verliese van die etniese Duitsers op 1,318,000 gestel (886,000 burgerlikes in die uitdrywings en 411,000 in die Duitse weermag en 22,000 in die Hongaarse en Roemeense weermag)  Die navorsing van Rüdiger Overmans bring militêre verliese van etniese Duitsers op 534,000  Ingo Haar wys daarop dat van die 886,000 geraamde burgerlike dooies uit Oos -Europa slegs ongeveer 170,000 sterftes bevestig is, word die balans as onopgeloste gevalle beskou. 
In die naoorlogse Duitsland was die lot van burgerlikes en krygsgevangenes 'n omstrede onderwerp. Die huidige siening van die Duitse regering is dat hierdie verliese te wyte was aan 'n aggressiewe oorlog wat deur die Duitse nasie begin is.  Daar is egter randgroepe wat probeer om die misdade van die Hitler -tydperk te trivialiseer deur Duitse verliese met die Holocaust te vergelyk.
Die bombardement op Dresden en die bomaanval in die algemeen was 'n onderwerp van ultra-regse propaganda in die na-oorlogse Duitsland. [ aanhaling nodig ] Onder andere meen die Duitse historikus Wolfgang Benz dat die gebruik van die term "Bombardement Holocaust" in stryd is met historiese feite.  Die Duitse regering plaas tans die uiteindelike skuld vir die massavlug en verdrywing op die oorlogsbeleid van die Nazi's in Oos -Europa.  Daar is diegene soos Heinz Nawratil wat probeer om die verdrywings uit Oos -Europa gelyk te stel aan die Holocaust. Die Duitse historikus Martin Broszat (voormalige hoof van die Institute of Contemporary History in München) beskryf Nawratil se geskrifte as 'polemiek met 'n nasionalisties-regse standpunt', en dat Nawratil 'op 'n absurde wyse die omvang van' uitsettingsmisdade 'oordryf'.  Die Federasie van Expellees het die belange van Duitsers uit Oos -Europa verteenwoordig. Erika Steinbach, die huidige president van die Federasie, het verontwaardiging ontlok toe sy die verklarings van ander lede van die uitdryforganisasie ondersteun wat beweer dat Hitler se aanval op Pole 'n reaksie op die beleid van Pole was. Die Federation of Expellees het begin met die stigting van die Center Against Expulsions.  Die voormalige president van Duitsland Joachim Gauck en die Duitse kanselier Angela Merkel het steun uitgespreek vir die Center Against Expulsions. In Pole word dit egter deur sommige beskou as 'n poging om die wonde van die oorlog weer oop te maak en na die vooroorlogse grense terug te keer. [ aanhaling nodig ]
Die lot van meer as een miljoen vermiste Duitse soldate in die USSR was 'n kwessie in die naoorlogse Wes-Duitsland, en sommige beweer dat hulle in geheime arbeidskampe deur die Sowjets aangehou is. Dit is nou bekend dat hulle die oorlog nie oorleef het nie, Rüdiger Overmans glo dat hulle waarskynlik in Sowjet -aanhouding gesterf het. 
James Bacque, 'n Kanadese skrywer met geen vorige historiese navorsingservaring nie, het 'n boek geskryf Ander verliese waarin hy beweer dat die Verenigde State verantwoordelik is vir die dood van 800 000 tot 1 000 000 Duitse krygsgevangenes. Op grond van sy eie navorsing beweer Bacque dat dokumente uit die Amerikaanse argief toon dat daar 800 000 Duitse krygsgevangenes was wat die Amerikaanse ballingskap nie oorleef het nie. Bacque beweer dat generaal Eisenhower en die Amerikaanse weermag doelbewus steun vir die Duitse krygsgevangenskap teruggehou het en hul dood veroorsaak het. Bacque bied sy argumente aan met 'n beskrywing van die haglike omstandighede in die krygsgevangenekampe in Rheinwiesenlager en ooggetuieverslae van afgetrede Amerikaanse militêre offisiere. Bacque beweer dat daar 'n sameswering van die Verenigde State was om hierdie verliese te bedek. Bacque se boek het wye aandag gekry toe dit die eerste keer in 1989 gepubliseer is, sedertdien is sy bewerings uitgedaag deur historici wat bevind het dat sy proefskrif ongegrond is. Die Amerikaanse militêre historikus Stephen Ambrose was mederedakteur van die boek Eisenhower en die Duitse krygsgevangenes waarin hy Bacque se aansprake weerlê. Ambrose beweer dat die syfer van 800 000 krygsgevangenes wat uit die Amerikaanse rekords ontbreek, 'n boekhoufout was, dat baie krygsgevangenes vrygestel is en dat daar geen rekords gehou is nie. Ambrose wys daarop dat die VSA en die Verenigde Koninkryk 'n groot logistieke probleem moes hanteer om die groot aantal oorgelegde Duitse personeel te behou en vind die bewering dat Eisenhower en die Amerikaanse weermag doelbewus steun aan die Duitse krygsgevangenskap geweier het, sonder verdienste.  Rüdiger Overmans meen dat "die tesis van die Kanadese James Bacque nie ondersteun kan word op grond van feitelike individuele gegewens, wat voorheen getoon is nie". 
'N Humanitêre organisasie, bekend as (Duits: Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge, aangesteek. 'German War Graves Commission'), word deur die Bondsrepubliek Duitsland aangesê om al die Duitse gevalle soldate op te teken en hul begraafplase in die buiteland in 46 lande te onderhou. Die organisasie is op 16 Desember 1919 gestig om na die soldate se grafte van die Eerste Wêreldoorlog om te sien. Later het die Duitse ongevalle weer begin opspoor vanaf 1946 na die Tweede Wêreldoorlog. Tans het die kommissie 'n aanlyn databasis waarin soldate se familie na die vermiste familielede kan soek. 
Beramings dui aan dat minstens 40 000 oorlogsgevalle per jaar aangetref word. Die kommissie het reeds meer as 300 begraafplase uit die Tweede Wêreldoorlog en 190 uit die Eerste Wêreldoorlog in heel Europa gebou. 
Toe die Nazi's die Hamptons binnegeval het
Edward John Kerling en George John Dasch, twee van die agt Nazi -saboteurs wat deur die FBI gevang is.
(Krediet: Bettmann/Getty Images)
Die nag was veral donker toe die seeman van die Amerikaanse kuswag, John Cullen, kort ná middernag op 13 Junie 1942 deur die sandduine van Amagansett, New York, gepatrolleer het. Regulasies wat van krag was nadat die Verenigde State ses maande tevore die Tweede Wêreldoorlog betree het, het reeds onderbrekings opgelê die dorpie lê in die Hamptons, en die dik mis wat die oostelike punt van Long Island bedek het, het dit vir Cullen nog moeiliker gemaak om te sien.
Die 21-jarige ȁSandponder " luister na die Atlantiese Oseaan se skoot op die strand toe die figure van vier verdagte mans skielik in die mis uitkristalliseer. Natuurlik was alle mans op die strand wat die aandklok verbied, per definisie agterdogtig, maar iets was veral vreemd aan hierdie manne wat beweer dat hulle plaaslike vissermanne was wat gestrand het.
Foto's van saboteurs George John Dasch, Geinrich Harm Heinck en Richard Quirin.
Die groepleier, wat sy naam as George John Davis genoem het, lyk nie geklee vir die deel in sy fedora, rooi rits trui en tennisskoene nie. Die selfverklaarde visserman het toe geweier om saam met Cullen na die nabygeleë kuswagstasie terug te keer. Miskien besef hy dat hy niks meer kon doen om agterdog te wek nie, het die leier gebars, en ek sou u nie wou doodmaak nie. U weet nie waaroor dit gaan nie. " Die valse visser het 'n klompie rekeninge uit 'n tabaksakkie in 'n sak van sy nat broek gehaal en gesê: " geld en jy kan lekker kuier. "
Cullen het een van die mans in 'n vreemde taal hoor praat voordat $ 260 in sy hande gedruk is. Onbewapen en in die minderheid, gebruik Cullen sy diskresie en begin terugkeer na die kuswagstasie, 'n half kilometer verder. Toe hy uit die oogskoot in die mis kom, het sy gang vinnig in 'n sprint opgejaag.
Cullen het by die stasie ingebars, sy kollegas wakker gemaak en gesê: 'Daar is Duitsers op die strand!' met plofstof, kontant en bedoelings van sabotasie.
Foto's van saboteurs Werner Thiel Ernest Peter Burger en Hermann Neubauer.
Nog voor die Verenigde State die Tweede Wêreldoorlog betree het, het Duitse militêre intelligensie 'n plan ontwikkel met die naam Operation Pastorius — ter ere van Franz Daniel Pastorius, wat in 1683 die eerste permanente Duits-Amerikaanse nedersetting in Germantown, Pennsylvania, nou deel van Philadelphia en #x2014om die Ooskus in die geheim te infiltreer en Amerikaanse oorlogspogings te saboteer. Walter Kappe, 'n Duitse weermagluitenant wat 'n paar jaar in die Verenigde State was, het die saboteurs gewerf, wat almal vlot Engels praat en 'n tyd lank in die Verenigde State gewoon het.
Die rekrute het 'n �otage kamp " bygewoon op 'n landgoed buite Berlyn waar hulle geleer het om bomme, brandstoftoestelle en selfs timers te maak wat gemaak is van net droë ertjies, suikerklontjies en skeermeslemme, " volgens 'n verslag deur Britse intelligensie -agentskap MI5. Hulle het fabrieke en vervoergeriewe besoek om meer te wete te kom oor die kwesbaarhede van die infrastruktuur.
FBI "Gewilde " plakkaat vir die Nazi -saboteur Walter Kappe.
Die saboteurs het die taak om anti-oorlogse propaganda te versprei en Amerikaanse brûe, spoorweë, waterwerke, fabrieke, reservoirs en kragsentrales te vernietig. Volgens MI5 is hulle ook opdrag gegee om klein terreurdade uit te voer, soos die aanbring van brandbomme in tasse wat in bagasieopslagplekke en in winkels in Jode besit word. beserings 𠆪ngesien dit Duitsland nie sou baat nie. "
Die eerste sel van vier Nazi-saboteurs het op 26 Mei 1942 van 'n Duitse duikbootbasis in Lorient, Frankryk, vertrek. Die volgende vierman-groep vertrek twee dae later. Die saboteurs het $ 175 200 dollar in Amerikaanse geldeenheid gekry wat in die voering van duffelsakke vasgewerk is, genoeg om twee jaar operasies te finansier, asook sakdoeke met die name van Nazi -simpatiseerders in Amerika wat met onsigbare ink geskryf is.
Operasie Pastorius het 'n rotsagtige begin beleef toe die U-boot wat die saboteurs na Amagansett vervoer het, op 'n sandstaaf 100 meter van die kus van Long Island gestrand het. Die saboteursel, wat gelei word deur die 39-jarige George John Dasch, die Nazi wat die alias van George John Davis aan Cullen gegee het, het ongemaklik geraak deur hul onverwagte ontmoeting met Cullen, en het haastig verander in sjofele vissersklere wat in duffelsakke versteek was, begrawe sy toerusting in die sand om later opgehaal te word en in die skrop agter die strand verdwyn.
Kuswagoffisier John C. Cullen ontvang die gelukwensing van admiraal Stanley V. Parker ter erkenning van sy diens.
Hoe Sowjet -troepe die Nazi's getart het tydens hul laaste rit na Berlyn in die Tweede Wêreldoorlog
Die geweld van die laaste weke van die Tweede Wêreldoorlog op die Oos-front van Europa word slegs deur die chaos gekombineer, aangesien die uitgeputte en minder getalle Duitsers verdwyn het onder aanvalle van goed toegeruste en hoogs gemotiveerde Sowjet-troepe.
Die voorste linie het meer vloeibaar geraak, met Sowjet -magte wat vinnig Nazi -eenhede omhul het wat daarna shamboliese terugtogte gemaak het en desperate uitbraakpogings begin het.
Soms het die Sowjet -magte so vinnig by ontruimde Duitse posisies aangekom dat die Russe geleenthede gevind het om hul teësprekende vyande te bespot.
Die Sowjet -wedloop na Berlyn het op 15 April vanaf posisies oos van die stad begin, en teen die oggend van 21 April 1945 het personeelbeamptes by die Duitse weermag en gewapende magte gesamentlike hoofkwartier in Zossen, suid van Berlyn, omgord om vasgelê te word Hitler ontken 'n versoek dat hulle moet wegbeweeg van die Sowjet -vooruitgang.
Maar die Sowjet -tenks het nie meer suid van die hoofkwartier se gas gekry nie, en die vertraging het Hitler se personeel laat heroorweeg en die hoofkwartier beveel om na Potsdam, suidwes van Berlyn, te trek. Die beamptes by Zossen het die bestelling net betyds gekry.
"Laat die middag het Sowjet -soldate met versigtigheid en verwondering die versteekte kamp by Zossen betree", skryf historikus Antony Beevor in sy boek uit 2002, "The Fall of Berlin 1945."
Net vier Duitse verdedigers was oor. Drie het hulle dadelik oorgegee. Die vierde was te dronk om iets te doen.
"Dit was nie die massa papiere wat binne-in die lae, zigzaggeverfde betongeboue waai nie [die Sowjetunie], maar die begeleide toer van die inwoner," volgens Beevor. Die toer, skryf hy, het die Sowjet -troepe afgeneem onder die doolhof van bunkers van die twee hoofkwartiere, gevul met kragopwekkers, kaarte en telefone.
'Sy belangrikste wonder was die telefoonstasie, wat die twee hoogste hoofkwartiere met Wehrmacht -eenhede verbind het,' skryf Beevor.
"'N Telefoon lui skielik. Een van die Russiese soldate het dit geantwoord. Die beller was blykbaar 'n senior Duitse offisier wat gevra het wat gebeur," skryf Beevor. "'Ivan is hier,' antwoord die soldaat in Russies en sê vir hom dat hy hel toe moet gaan."
Sowjet -troepe het ander maniere gevind om die Duitsers met hul eie telefoonlyne te bespot.
'N Paar dae later, toe Russiese leërs na die buitewyke van Berlyn vorder, was die senior offisiere in die Fuhrer -bunker, wat nie oor die nodige seintoerusting beskik nie, toenemend in die duister oor troepebewegings. Om opgedateerde inligting aan Hitler te verskaf, moes hulle hulle na die inwoners van Berlyn wend.
'Hulle het burgerlike woonstelle gebel rondom die periferie van die stad, wie se nommer hulle in die Berlynse gids gevind het,' skryf Beevor. "As die inwoners geantwoord het, het hulle gevra of hulle enige teken van opkomende troepe gesien het. En as 'n Russiese stem antwoord, gewoonlik met 'n string uitbundige vloekwoorde, was die gevolgtrekking vanselfsprekend."
In die laaste dae van April 1945 het Berlyners hul stad die 'Ryk se begrafnisbrand' begin noem, en Sowjet -troepe het hulle geroep om hul dreigende oorwinning by hul byna oorwonne vyand in te vryf.
"Rooi leërsoldate het besluit om die telefoonnetwerk te gebruik, maar eerder vir vermaak as vir inligting," skryf Beevor. "Terwyl hulle na woonstelle gesoek het, het hulle gereeld opgehou om willekeurig in Berlyn te bel. Elke keer as 'n Duitse stem antwoord, kondig hulle hul teenwoordigheid aan in onmiskenbare Russiese toon."
Die oproepe 'het die Berlyners geweldig verbaas', het 'n Sowjet -politieke beampte geskryf.
Te midde van die bespotting het die stryd om Berlyn en die gevegte wat dit voorafgegaan het, wydverspreide vernietiging en die dood gelaat.
Die geveg het begin met een van die kragtigste artilleriebakke in die geskiedenis van die mensdom, en teen 2 Mei was ongeveer 100,000 Duitse troepe - baie van hulle ou mans en kinders - en meer as 100,000 Duitse burgerlikes dood. Duitsland het op 7 en 8 Mei onvoorwaardelik oorgegee.
Sowjetmagte het ongeveer 70 000 troepe verloor in die stryd om die stad. Baie van hulle sterftes is veroorsaak deur die haas van die Sowjet -operasie, wat gedryf is deur die begeerte van bevelvoerders om Stalin te beïndruk en tevrede te stel en deur Stalin se eie begeerte om Nazi -kernnavorsing aan te gryp.
Vir Herrig sou die dag uiteindelik op 6 Junie 1944 met dagbreek aanbreek, toe - na 'n vertraging van 24 uur weens slegte weer - Operation Overlord van stapel gestuur is.
Heinrich Runder, 'n Duitse soldaat, herinner aan sy gevoel toe hy die indringende magte as 'pure vrees' beskou het. Hy het gesê: ''n Groot aantal skepe. Absoluut groot.
'Ek kan jou vertel dat my keel droog, pynlik droog geword het en dat my hande begin bewe. Ek was nie die enigste man wat so geraak is nie; een van die baie jong seuns het begin wankel asof hy siek sou word. '
Die geallieerde strandlandings het gepaard gegaan met 'n hewige bombardement van skepe aan die kus, tesame met bombardemente deur vliegtuie wat ontwerp was om Duitse masjiengeweerneste en artillerieplasings uit te skakel.
Grenadier Heinrich Runder het dit beskryf. 'Ek kon die ontploffings voel wat my ore laat klop en my neus bloei,' het hy gesê.
'Ek kon die groot bunker agter ons sien ... Een van die vuurpyle tref dit en blaas die bunker in stukke. Die mure en die dak het almal uitmekaar gevlieg. '
'N Nazi -tenk wat onderstebo geblaas is deur die geallieerde bomaanval. Twee Nazi -soldate herinner aan die gruwels van vuurpyle wat deur Amerikaanse Thunderbolt -vliegtuie afgevuur is wat met petrol en teer gevul is om te verseker dat die vloeistof by die teiken vassteek terwyl dit brand. Een man beskryf 'n direkte treffer op 'n bunker as ''n visioen van die hel' '
Ten spyte van die Nazi -propaganda wat Hitler se weermag as onoorwinlik (links) geverf het, het diegene wat in Normandië gestasioneer was, gesê dat baie van hulle besef dat hulle verslaan sal word wanneer die Geallieerdes inval, selfs al weet hulle nie presies wanneer dit sou wees nie. Reg, 'n Franse koerant kondig die geallieerde oorwinning aan
Terwyl sommige dele van die Nazi-leër destyds die mees gevorderde ter wêreld was, het diegene wat op D-dag in Normandië gestasioneer was, bestaan ​​uit tienerrekrute met min opleiding of buitelandse dienspligtiges. Een Duitse soldaat het onthou dat 'n peloton pole hul Duitse bevelvoerder geskiet het eerder as om teen die Geallieerdes te veg
Duitse propaganda wat een van die verdedigingsgewere in Normandië toon, wat die teiken van geallieerde beskietings en bombardemente was om dit uit te skakel voordat die landings plaasgevind het
Ander onthou 'n besondere gruwel - dié van Amerikaanse vuurpyle wat deur Thunderbolts -vliegtuie afgevuur is - wat gevul is met vlambare vloeibare gemengde teer of rubber om te verseker dat dit by sy doelwit bly terwyl dit brand.
Runder onthou die oomblik toe 'n mens sy loopgraaf as 'volkome hel en chaos' beskou, en beskryf hoe mans aan die brand hardloop of agteruit in die vlamme val om te sterf.
'N Ander soldaat beskryf 'n direkte treffer van een van die vuurpyle op 'n bunker as' 'n visioen van die hel, 'n onwelvoeglike gesig wat my nou nog bybly. '
Terwyl sommige Duitse plase vroeg in die gevegte swaar getref het, het dié op die Omaha -strand - waar die Amerikaanse troepe die meeste van hul slagoffers gely het - grotendeels ongeskonde gebly, wat baie van die troepe wat aan wal gekom het, tot 'n einde gekom het.
Personeelsersant Henrik Naube, vasgesteek in 'n masjiengeweer-nes wat oor die strand kyk, onthou: 'Die Amerikaners was ongeveer vierhonderd meter van ons af.
'Ek het hulle nie eers individueel gesien nie, maar ek het begin skiet en die geweer van links na regs langs die strand gevee. Dit het die eerste paar manne in elke lyn neergeslaan dat die MG 42 so sterk was dat die koeëls gereeld deur 'n menslike liggaam sou gaan en alles wat daaragter was, sou tref.
'Soveel van hierdie mans is getref deur 'n koeël wat reeds deur 'n man voor of selfs twee mans gegaan het.
'Die enigste keer dat ons opgehou het om te skiet, was toe die geweerloop oorverhit het, en die meganisme het tekens van 'n fout getoon. Ons wou nie die gevaar loop dat die geweer breek nie, so ons het dit laat rus om dit af te koel. Ons het ons gewere opgeneem en dit eerder gebruik. '
Karl Wegner bevind hom in 'n soortgelyke posisie. Hy beskryf sy emosies as golwe van mense, en voeg by: 'My gedagtes het gerasionaliseer dat dit oorlog was. Tog het dit 'n suur smaak in my mond gelaat.
'Maar dit was nou nie die tyd om aan reg of verkeerd te dink nie, net aan oorlewing ... Nadat die eerste oomblikke verby was, het my gedagtes outomaties geword. As die geweer vasgekeer het, sou ek dit vinnig opruim, want elke sekonde tel ...
'Toe ek die bout terugtrek vir die duisendste keer, het ek 'n rukkie stilgehou om langs die strand te kyk. Ek het Amis [slang vir Amerikaanse soldate] oral sien lê.
'Sommige was dood, en ander nog lewendig ... Wat ek gesien het, het my oortuig dat dit op die oomblik erger was as vir ons waar ons was, alhoewel ons 'n stamp gekry het - en steeds kry.'
Terwyl sommige Duitse soldate dit reggekry het tot die oggend van die aanval, was hulle teen die middag besig om ammunisie op te doen en was hulle oorweldig deur die omvang van die geallieerde aanval. Terwyl troepe daarin geslaag het om roetes uit die strandmoordgebiede en in die duine te vind, het die Duitsers weinig ander keuse gehad as om oor te gee
Nazi-bevelvoerder Karl-Wilhelm von Schlieben gee hom oor aan die Amerikaners. Meer as een Nazi -soldaat wat die strande verdedig het, het gesê hulle is verbaas dat hulle lewendig geneem is en het verwag dat die Amerikaners hulle op sig sou skiet nadat soveel van hulle op die sand neergeskiet is
Amerikaanse troepe kom aan wal by Utah -strand, waar 'n hewige geallieerde bombardement tesame met 'n tenkaanval verseker het dat die Duitse verdediging binne 'n paar uur gebreek word
Die Geallieerdes het op die eerste dag van die geveg nie daarin geslaag om enige van hul belangrikste doelwitte te bereik nie, maar het 'n houvas in Europa gekry waaruit hulle die Nazi's kon terugry na Berlyn, waar hulle deur Russiese magte verpletter is. Daar word vermoed dat tot 10 000 geallieerde mans op D-dag gesterf het, terwyl tot 9 000 Duitsers omgekom het
Ten spyte van 'n paar suksesse in Omaha, het dit vinnig geblyk dat die Duitse troepe - grootliks onervare, onder toegeruste en swak bevele (Erwin Rommel was die dag in Parys saam met Hitler) - gaan verloor.
Ammunisie het skaars geword, veral in die masjiengeweerneste, en 'n teenaanval wat versterkings sou meebring, het óf gestop óf afgeweer.
Toe die verdedigers opgetel word, onthou Stefan Heinevez (20) dat hy die man langs hom met 'n koeël deur die keel geslaan het voordat hy 'n ander een in die bors gekry het en gesê: 'Hy is letterlik in stukke voor my geskiet.'
'N Paar oomblikke later beroof 'n geallieerde vliegtuig sy posisie en sny 'n Russiese soldaat - ingeroep in die Duitse weermag nadat Hitler Stalin se magte aangeval het - in die helfte.
'Die res van ons kon net oor die twee stukke trap terwyl ons aangehardloop het,' het hy gesê.
Toe hulle besef dat die dag verlore was, het sommige dienspligtiges geweier om met die skip af te gaan. Een grenadier, Helmuth, onthou hoe Pole en Elsassiërs in sy loopgraaf aan die Duitse bevelvoerder gesê het dat hulle oorgegee het toe die Amerikaners aangeval het.
Die beampte weier om oor te gee en het aan hulle gesê hulle sal geskiet word as hulle weier om te veg, en een van die mans het 'n koeël in sy kop gesit. Helmuth, as die enigste Duitser wat in die sloot oorgebly het, is geslaan en hardloop.
Joseph Häger onthou dat hy 'n uur lank in 'n loopgraaf naby Omaha geveg het - 'die verskriklikste tyd in my lewe' - voordat hy saam met 30 gewonde mans in 'n bunker beland het toe die Amerikaners gevorder het.
Terwyl die Nazi -troepe vasgekeer was, het die Geallieerdes die aarde begin ophoop teen die vents voordat hulle 'n vlammenwerper op die been gebring het. Häger beskryf 'n byna muitery voordat een van die mans 'n wit kombers van 'n gewonde man geruk het, dit aan 'n stok vasgemaak het en dit in oorgawe gewaai het.
Intussen bevind Naube, byna bewusteloos deur 'n mortierronde, hom deur die Amerikaners gevange geneem - tot sy groot verbasing, aangesien hy verwag het dat hy op sigself geskiet sou word.
'Toe ek aan die strand dink, die hope lyke daar onder ... ek het gedink die vyand sou ons doodmaak,' het hy gesê.
'Sou ons hulle genade bewys het as die rolle omgekeer was, as ons die aanvallers was?'
Daar word vermoed dat 9 000 Duitse troepe op D -Day gesterf het in vergelyking met 10 000 geallieerde soldate - hoewel slegs 4 400 amptelik verantwoord is - in die grootste amfibiese aanval wat ooit plaasgevind het.
Die Geallieerdes het nie een van hul belangrikste doelwitte bereik op die eerste dag van die geveg nie, maar Duitse verdedigers het nie daarin geslaag om 'hulle in die see terug te gooi', soos Rommel belowe het om te doen.
Met 'n teenstop op die vasteland van Europa kon die Geallieerdes die binneland binnedring en die Nazi's tot in Berlyn terugry, waar Hitler se magte uiteindelik deur die Russe verpletter is.
Nazi-Duitsland oorgawe: Februarie 1945-Mei 1945
Op die middag van 12 April 1945, naby die einde van die Tweede Wêreldoorlog, stort die Amerikaanse president Franklin Delano Roosevelt inmekaar en sterf aan 'n serebrale bloeding. Vise -president Harry Truman is van relatiewe onduidelikheid tot 'n wêreldstadium gevoer waarin die Verenigde State toesig moes hou oor die finale nederlaag van Nazi -Duitsland en Japan en 'n belangrike rol speel in die heropbou van die naoorlogse orde.
Adolf Hitler interpreteer Franklin Delano Roosevelt se dood as 'n wonderwerk van bevryding. In sy bunker in Berlyn het die Duitse leier groteske fantasieë gespeel oor 'n eindoorwinning waarin sy vyande verdeeld en vyandig geraak het - of moeg was vir die ontsaglike koste om die Duitse volk te onderwerp. Adolf Hitler het nie meer die werklikheid van sy gehawende land raakgesien nie. Die swaarste bombardement van die oorlog het Duitse stede die een na die ander verwoes - veral die stad Dresden. Van 13 Februarie tot 15 Februarie is 30 000 mense daar dood in geallieerde bombardemente. Nazi -Duitsland kon nie oorlogsproduksie onderhou nie. In die weste en ooste het Duitse magte fatalisties geveg teen hopelose kanse.
Teen 9 Februarie het Amerikaanse troepe die Siegfried -lyn in Wes -Duitsland oortree, en teen 5 Maart het hulle die Rynrivier by Keulen bereik. Die Duitsers het min weerstand gebied, met slegs 26 swak gewapende afdelings. Intussen het 214 afdelings probeer om die Rooi Leër in die ooste van Duitsland terug te hou. Teen 4 Mei het die Duitse magte in Noord -Duitsland, Nederland en Denemarke oorgegee aan Montgomery se Britse leërs van die Statebond. Verder suid het generaal Eisenhower die Amerikaanse opmars van die Ryn-Berlyn-as af na die suide van Duitsland geswaai, waar hy gevrees het dat die Duitse weermag 'n finale standpunt in 'n berggebied sou neem. Amerikaners het vroeg in Mei Oostenryk binnegegaan, teen die tyd dat die asmagte in Italië ook oorgegee het. Op 28 April is Benito Mussolini deur Italiaanse partydige gevange geneem en vermoor.
Tweede Wêreldoorlog Beeldgalery
Adolf Hitler het hom net twee dae oorleef. Sedert Januarie 1945 het die Sowjets meedoënloos na Berlyn en Wene gedryf. Teen Februarie het 'n opeenvolging van aanvallende aanvalle die Rooi Leër binne trefafstand van albei hoofstede gebring. In die suide is Boedapest teen 11 Februarie beset en die laaste Duitsers is vroeg in April uit Hongarye verdryf. Verder noord bereik Zhukov se leërs die Oderrivier teen 2 Februarie, maar vir die volgende maand het vurige sakke Duitse weerstand die vordering na Berlyn gestuit.
Die plan vir die laaste aanslag is vroeg in April deur Joseph Stalin goedgekeur, en 'n groot halfsirkel van die magte van die Sowjetunie is op 16 April by Adolf Hitler se hoofstad van stapel gestuur. Tien dae na die begin van die geveg het die magte van generaal Chuikov - verdediger van Stalingrad twee jaar tevore - die sentrum van Berlyn bereik. Toe Adolf Hitler op 30 April meegedeel is dat daar geen vooruitsig op verdere verdediging is nie, neem hy afskeid van sy personeel en bevelvoerders, gaan terug na sy woonkamer met Eva Braun -die minnares met wie hy uiteindelik die vorige dag ingestem het - en daar homself vergiftig en geskiet terwyl sy gif geneem het. Die lyke is verbrand in die tuin van die Rykskanselier, waar soldate van die Sowjetunie 'n paar dae later verkoolde oorskot gevind het.
Adolf Hitler se selfmoord het die einde aangekondig. Op 2 Mei het die gehawende oorblyfsels van die Berlynse garnisoen oorgegee. Op 7 Mei onderteken Adolf Hitler se bedryfshoof, Alfred Jodl, die daad van onvoorwaardelike oorgawe in die vroeë oggendure in Reims, Frankryk. Die Sowjetunie wou 'n meer uitgebreide en simboliese seremonie hê, en 'n tweede oorgawe is die volgende dag in Berlyn opgevoer. Alhoewel Victory in Europe (VE) op 8 Mei aan beide kante van die Atlantiese Oseaan gevier is, het Duitse magte wat teen 'n wanhopige laaste stand rondom Praag geveg het, geweier om op te gee tot 12 Mei.
In die Stille Oseaan beplan die VSA sy aanval op Iwo Jima die vorige Oktober, toe dit duidelik word dat die eilande naby die Japannese vaderland belangrike poste sal maak vir die uiteindelike inval. Beide Iwo Jima en Okinawa sou as 'n voorlopige stap aangeval en skoongemaak word. Op albei eilande is groot Japannese garnisoene - in grotte en jakkalsgate - beveel om teen die laaste man te weerstaan. Na 'n hewige bombardement het vier Amerikaanse afdelings op 19 Februarie op Iwo Jima geland. Vier weke se woeste gevegte het buitengewoon groot Amerikaanse verliese meegebring, maar byna die hele Japanse garnisoen, meer as 20 000 man, is uitgewis.
Op 1 April 1945 is 'n soortgelyke landing op Okinawa onderneem. Nadat die VSA veilige losies aan wal gevestig het, het nog 'n bittere stryd gevolg om die eiland skoon te maak. Die Amerikaanse vloot taakmag is weke lank aangeval deur kamikaze selfmoordvliegtuie, wat meer as 30 skepe laat sink het. Ongeveer 12 500 Amerikaanse soldate is dood, maar so ook 110 000 Japannese. Weerstand teen Okinawa eindig eers op 21 Junie. Die intense geveg het aangedui hoe moeilik 'n laaste stryd om die tuiseilande van Japan sou wees.
Voordat Iwo Jima gevange geneem is, het Joseph Stalin, Winston Churchill en Franklin Delano Roosevelt vir die laaste keer bymekaargekom. In die Krimstad Jalta, van 4 Februarie tot 11 Februarie, herhaal Joseph Stalin sy vroeëre ooreenkoms dat die Sowjetunie die oorlog teen Japan sou betree sodra Nazi -Duitsland verslaan is. In ruil daarvoor is die belofte aan die Kurieleilande en die terugkeer van die Japanse helfte van Sakhalin -eiland aan hom gegee. Daar is ook ooreengekom oor die oprigting van 'n nuwe Poolse staat.
Franklin Delano Roosevelt, met swak gesondheid, was ook vasbeslote om die grondslag te lê vir 'n naoorlogse wêreldorde waaraan die Sowjetunie kon deelneem. Die gevolg was 'n konferensie in San Francisco, Kalifornië, wat op 25 April 1945 begin het. Deelnemers het die grondslag gelê vir die Verenigde Nasies se organisasie, wie se stigterhandves op 26 Junie onderteken is. Teen daardie tyd het Franklin Delano Roosevelt - wie se visie die organisasie grootliks weerspieël - was dood.
Onder die Westerse bondgenote het meer as 'n miljoen mense tydens die oorlog gesterf. Die Sowjetunie het na raming 27 miljoen verloor, Pole ses miljoen en Nazi -Duitsland meer as vyf miljoen. "Wat 'n vreeslike oorlog," het Joseph Stalin aan Zhukov gesê. & quotHoeveel lewens van ons mense het dit meegevoer. Daar is waarskynlik baie min gesinne oor wat nie iemand naby hulle verloor het nie. & quot
Gaan voort na die volgende bladsy vir 'n gedetailleerde tydlyn oor die belangrike gebeure in die Tweede Wêreldoorlog wat gedurende die eerste twee weke van Februarie 1945 plaasgevind het.
Om meer belangrike gebeurtenisse van die Tweede Wêreldoorlog te volg, sien:
Sommige van die dramatiese veranderinge wat die Tweede Wêreldoorlog meegebring het, het eers agterna duidelik geword. Hierdie artikels ondersoek die nagevolge van die 20ste eeu se gewelddadigste dekade:
Hoeveel Wehrmacht -soldate het van Januarie tot April 1945 oorgegee?
Menslike natuur. Niemand, buite die geestesongestelde of die selfmoord, wil sterf nie.
Die meeste Duitsers, met die uitsondering van sommige van die meer dwaling van hardnekkige Nazi's, het ook geweet dat die oorlog teen 1945 verlore was. op die dood van wat blykbaar 'n verlore saak geword het.
In die lente van 1945 het die Sowjets 2 miljoen Duitse krygsgevangenes gehad, terwyl die westelike Geallieerdes 7,5 miljoen gehad het. Die totale totaal was dus ongeveer 9,5 miljoen - 'n syfer wat alle Wehrmacht -soldate insluit (ten minste diegene wat nog lewe) wat oorgegee het sedert die begin van die oorlog.
Hulle het geweet dit is verby. Weerstand was nutteloos. Almal het geweet hoeveel sterf aan die voorkant. Elke gesin in Duitsland het iemand verloor. Hulle het gesien hoe hul stede in puin gestamp is deur geallieerde bombardemente. Hulle kon Sowjet -tenks in die strate van Berlyn sien. In baie gevalle het die ammunisie eenvoudig opraak omdat hulle omring en beleër is.
In die filmondergang, gebaseer op Traudl Junges se dagboeke, is die Fuhrer ingelig dat die Sowjets nou minder as 500 meter van die bunker af is, en dat die verdedigers gedurende die nag hul ammunisie sal uitput.
Daar was geen hoop nie. Dit was nutteloos. Baie wou net hê die nagmerrie moet verby wees. Die oorgawe aan die westelike geallieerdes het die moontlikheid gebied. Sommige is deur die Sowjette gevange geneem omdat hulle geen ander keuse gehad het nie.
Sover ek weet, het die laaste weke van die oorlog gegaan oor die terugtrek na die weste om Amerikaanse en Britse beskerming te bekom. Om deur die Rooi Leër vasgevang te word, word beskou as 'n baie meer skrikwekkende lot, en dit was heeltemal geregverdig. (Alhoewel daar gesê moet word dat die Duitse troepe jare vroeër die vlak van wreedheid in die ooste bepaal het en die Sowjet -troepe net so erg teruggee as wat hulle ontvang het. die verwagtinge vir 'n vernietigingsoorlog.) Na raming sterf meer as 'n miljoen Duitse soldate in Sowjet -gevangeniskampe. En dit wil sê, as hulle enigsins lewendig geneem is.
Ek weet dat daar 'n paar eenhede was wat daarop aangedring het om teen die Amerikaners te veg, maar ek wonder hoeveel gevegte daar werklik teen die middel van April aan die westelike front was. Die rede waarom die nuwe Duitse leierskap nie oorgegee het totdat die westelike en oostelike bondgenote in die middel bymekaargekom het nie, was nie uit die wanhoop dat hulle hul gebied kon behou nie, maar om soveel as moontlik mense uit die gebiede te kry wat die Sowjet -besette sou wees sone.
Heeltemal so. Die vlug na die weste het 'n paar maande plaasgevind voordat Duitsland oorgegee het. Eers stadig, dan 'n vloed die afgelope weke. Diegene wat vlug, het meer invloed op die oorgawe van Duitsland as wat die meeste besef.
U het gevra na die vlak van gevegte aan die Westelike Front in April 1945. Tabel 8 van my bron waarna verwys word, gee die Amerikaanse weermag van maand tot maand van Junie 1944 tot Mei 1945 die slagoffers. Ek dink die getalle vir April en Mei 1945 sal verras jou. Tabelle vir die Britse en Franse slagoffers word ook gelys. Baie Duitse eenhede het in die laaste dae aansienlike weerstand gebied, met 'n paar hardnekkige uitrustings wat tot in Junie en Julie geveg het. Dit, tesame met wat groothandelsoorgawes genoem is, dui aan hoe chaoties die situasie was.
Sedert die Ruhr geneem is, het geallieerde verliese wat Duitsland elke dag gely het, Eisenhower woedend gemaak. Hy het hierdie woede uiterlik onder beheer gehou, maar met sy personeel het dit privaat laat vlieg, en baie van wat sy beleid geword het oor wat om te doen na die oorgawe was 'n manifestasie. In vergelyking met die Amerikaanse behandeling van vyandige krygsgevangenes gedurende die oorlog, was sy behandeling van gevangenes in Europa ná die oorgawe baie hard.
Die Black Day Nazi -Duitsland val Griekeland in die Tweede Wêreldoorlog aan
Duitse artillerie wat Griekse verdediging afskiet. Krediet: Bundesarchiv, Bild 101I-163-0319-07A / Bauer / CC BY-SA 3.0 de
Dit was 6 April 1941 toe gewapende magte uit Duitsland 'n massiewe aanval op die noordelike grens van Griekeland geloods het nadat die Italiaanse weermag vroeër klaaglik misluk het in sy poging om Griekeland binne te val.
Die oorspronklike plan van Adolf Hitler was om sy Italiaanse bondgenote te stuur om die klein land in die Middellandse See oor te neem sodat hy sy troepe kon versamel om voor te berei op die ambisieuse veldtog om Rusland in die lente aan te val.
Die Italianers het op 28 Oktober 1940 probeer om Griekeland sonder 'n geveg binne te gaan, maar hulle het 'n dawerende "OXI " van premier Ioannis Metaxas ontvang.
Die Italianers het daarna vanaf die Albanese grens aangeval, maar die Griekse leër in die getal het nie net daarin geslaag om die land te verdedig nie, maar het die aanvallende magte verder teruggestoot na Albanië en meer gebied beset en 'n kragtige slag vir die Italiaanse magte geslaan.
In die lente van 1941 berei die Duitse oorlogsmasjien voor op 'n hewige aanval op Rusland.
Duitsland het Griekeland onderskat
In die oë van die Nazi -generaals was Griekeland 'n klein detail wat voor die Russiese veldtog uitgesorteer moes word.
Min het hulle geweet van die Griekse veggees wat hoog gestyg het ná die oorwinnende oorlog op die Albanese front.
"Operasie Marita " – soos Duitsland die aanval op Griekeland genoem het – het die Nazi -magte na die Bulgaarse grens gebring. Hulle het die hele Panzer -afdelings ingesluit wat bedoel was om kort daarna noordwaarts na Rusland te verhuis.
Intussen het Griekeland hulp gevra om die Duitsers te stop. Die koninkryk het 62 000 troepe van die Statebond gestuur wat langs die Haliacmon-lyn in posisie geplaas is terwyl die Grieke gekies het om die versterkte Metaxas-lyn te beset.
Die Griekse Eerste Leër het egter aan die Albanese front gebly, ingeval die Italianers hul verwydering uit Albanië as 'n teken van swakheid sou beskou.
Die Metaxas-lyn aan die Grieks-Bulgaarse grens
Op 6 April het veldmaarskalk Wilhelm List die Duitse leër laat aanval en die Slag van Griekeland begin.
Die Duitsers het Prilep eers met Panzer -tenks geslaan, vergesel van bombardemente van die Luftwaffe, en die gebied van die res van die land afgesny. Daarna verhuis hulle na Monastir, met 'n plan om Florina op 9 April aan te val.
Hierdie stap was 'n groot bedreiging vir die Britse flank en kon die Griekse troepe in Albanië maklik afgesny het. In die ooste val die Duitsers Joegoslavië aan en vorder deur die Strimonvallei. Om die saak te vererger, is die noordoostelike streek verswak deur 'n gebrek aan voldoende troepe.
Fort Roupel: die eerste lyn van die verdediging van Griekeland
Duitsland vorder vinnig deur Joego -Slawië en mik na Griekeland en Thessaloniki en verslaan Griekse troepe by die Doiran -meer. Hulle het die stad teen 9 April verower.
Die Griekse weermag het egter daarin geslaag om die opkomende Nazi's ernstige skade aan te rig vanaf hul sterk versterkte plekke in die berge.
Fort Roupel –, wat by die Metaxas Line opgeneem is, het teen die Duitse aanval uitgehou en eers deur die manne laat vaar ná die oorgawe van die Griekse leër in Thessaloniki.
Die dapperheid van die Griekse soldate in die getal wat daar geveg het, is later deur selfs die Duitse generaals geprys.
Toe die Duitsers hulle suksesvol van die res van die land afgesny het, het die Griekse Tweede Leër op 9 April oorgegee aan die aanvallers. Na hul oorgawe het enige werklike weerstand aan die oostekant van die Axiosrivier opgehou.
Die Duitsers het voortgegaan met hul opmars, en hulle het 'n poging aangewend om Monastir Gap, waar hulle op 10 April aangeval het, sonder die weerstand van die Joego -Slawiërs, het hulle besluit dat dit 'n goeie geleentheid sou wees om die Britte naby Vevi aan te val.
By die Servia en die Olympus -pas is die Duitsers deur die Britte gestop. Die Britse magte daar het bevel gekry om die Pineios -kloof ten alle koste vas te hou totdat ander Britse troepe 'n kans kry om na die suide te beweeg.
Op hierdie stadium bevind die Griekse Eerste Leër hom in Albanië afgesny deur die Duitse magte. In plaas daarvan om hulle aan die Italianers oor te gee, het hul bevelvoerder besluit om op 20 April aan die Duitsers oor te gee. Die volgende dag is besluit dat die Britte hulle na Kreta en Egipte sou onttrek.
Duitsland val Athene binne
Die soldate van die Statebond is op 24 April aangeval, maar hulle kon hul posisie die hele dag behou totdat hulle teruggedruk is. Op 27 April het Duitse troepe daarin geslaag om die flank te omseil en hulle het Athene binnegegaan.
Nadat Duitsland Athene verower het, was die stryd om die vasteland van Griekeland vir alle doeleindes verby. Die Geallieerdes het ontruim, en tydens die ontruimings het die Duitse troepe daarin geslaag om sewe tot agtduisend van hul soldate te vang.
Aan die einde van die ontruiming het die Britte ontsnap met 'n totaal van ongeveer 50 000 man.
Die Slag van Kreta het op 20 Mei begin, met die Gemenebest -troepe en die Griekse Weermag wat die Duitse valskermspringers verset het tydens die eerste hoofsaaklik luginval in die militêre geskiedenis. Teen 1 Junie het die Duitsers Kreta verower, alhoewel hulle 'n groot aantal ongevalle gely het.
Duitse tenks wat die stad Athene binnekom
Die nadraai van die Slag van Griekeland
Meer as 13,300 Griekse soldate is dood tydens die Slag van Griekeland, nog 62,660 is gewond en 1,290 het vermis geraak.
In die verdediging van Griekeland teen Duitsland verloor die Britte 903 soldate, met nog 1,250 gewondes en 'n verstommende 13,900 gevang.
Nadat die Nazi's Griekeland ingeneem het, is besluit om die nasie tussen Duitsland, Italië en Bulgarye te verdeel. Die asse het hul veldtog op die Balkan gestaak toe hulle Kreta verower het.
Hierdie oorwinnings sou egter vir die Duitsers duur wees. As gevolg van die Slag om Griekeland en die ander gevegte op die Balkan, moes die inval van die Sowjetunie vertraag word. Dit het beteken dat die Duitse troepe waarskynlik nie net die Sowjet -leër nie, maar ook die wrede Russiese winter sou beveg.
Prys van Griekse dapperheid
In elk geval was die weerstand van Griekeland teen die as -magte opmerklik. Van die eerste Italiaanse aanval op 28 Oktober 1940 tot 1 Junie 1941 toe Kreta geval het, het dit 216 dae geneem om Griekeland militêr te verower.
Die veel groter en militêr magtige nasie Frankryk het in slegs drie-en-veertig dae aan Duitsland geval, terwyl Noorweë altesaam een-en-sestig dae teëgestaan ​​het. Pole het dertig dae lank weerstand gebied, België agttien, en Holland het binne vyf dae geval.
Die nasies van Denemarke en Tsjeggo -Slowakye het daarteenoor oorgegee sonder om 'n skoot teen Duitsland te skiet.
Nazi -soldate by Fort Roupel
Die protagoniste van die Tweede Wêreldoorlog, geallieerdes en vyande, het baie gepraat oor die dapperheid wat Griekeland in die verdediging teen Duitsland getoon het.
Die Russiese leier Joseph Stalin, in 'n ope brief wat tydens die oorlog op Radio Moskou gelees is, het gesê dat die Russiese volk die Grieke altyd dankbaar sal wees omdat hulle die Duitse weermag lank genoeg vertraag het om die winter in te gaan, en ons daardeur die kosbare tyd gee nodig om voor te berei. Ons sal nooit vergeet nie. "
Die Russiese veldmaarskalk Georgy Zhukov het in sy memoires geskryf: As die Russiese volke daarin geslaag het om hul vermoeide liggame voor die poorte van Moskou op te lig, om die Duitse stroom in bedwang te hou en terug te sit, is hulle dit verskuldig aan die Griekse volk, wat die vertraging van die Duitse afdelings al die tyd wat nodig is. Die gigantomachy van Kreta was die hoogtepunt van die Griekse bydrae. "
Hitler se stafhoof, veldmaarskalk Wilhelm Keitel, het tydens die Neurenberg -verhore gesê: Die ongelooflike sterk weerstand van die Grieke het die Duitse aanval op Rusland met twee of meer belangrike maande vertraag as ons nie hierdie lang vertraging gehad het nie, die uitkoms van die oorlog sou anders gewees het in die oostelike front en in die oorlog in die algemeen. "
Griekse soldate wat die Metaxas -lyn verlaat ná die kapitulasie
Adolf Hitler self het oor die dapperheid van die Griekse vegters in 1944 met die beroemde Duitse fotograaf en filmmaker Leni Riefenstahl gepraat, soos sy in haar memoires vertel het.
Hitler het vir haar gesê: Die ingang van Italië tot die oorlog was katastrofies vir ons. As die Italianers nie Griekeland aangeval het en as hulle nie ons hulp nodig gehad het nie, sou die oorlog 'n ander rigting ingeslaan het. Ons sou tyd gehad het om Leningrad en Moskou te verower voor die Russiese koue weer begin het. "
In 1941, in 'n toespraak op die Reichstag, het Hitler ook hulde gebring aan die dapperheid van die Grieke: " Daar moet gesê word, ter wille van die historiese waarheid, dat onder al ons teenstanders slegs die Grieke met sulke eindelose moed geveg het en trotseer die dood. "
Die Britse premier, Winston Churchill, het beroemd gesê oor die Grieke wat teen die Duitsers geveg het: Tot nou sal ons sê dat die Grieke soos helde veg. Van nou af sal ons sê dat helde soos Grieke veg. "