Boekbespreking - Opvoeding vir vrede en menseregte: 'n inleiding - Globale veldtog vir vredesopvoeding
Junie 30, 2021 Boekresensies, Publikasies 0
Opvoeding vir vrede en menseregte: 'n inleiding, deur Maria Hantzopoulos en Monisha Bajaj, Londen, Academic Bloomsbury, 2021, 192 bls., US $ 36.95 (sagteband), US $ 110.00 (hardeband), US $ 33.25 (e-boek), ISBN 978-1-350-12974-0.
Beskikbaar via Bloomsbury
Gedurende die afgelope dekades het menseregte-onderwys en vredesonderrig op belangrike en afsonderlike maniere as wetenskaplike velde gegroei. In Opvoeding vir vrede en menseregte: 'n inleiding, Maria Hantzopoulos en Monisha Bajaj maak gebruik van hul jare lange akademiese en praktisynservaring op hierdie gebiede om 'n oorsig te gee van elk van die twee gebiede, sowel as om die oorvleuelings en sintese tussen hulle te ondersoek. Sodoende het hulle 'n uitstekende inleidende teks geskryf wat ons begrip van elkeen uitbrei en dien as 'n platform om voort te gaan om wetenskaplikes en praktisyns te bevorder in hul studie en implementering van onderwys vir vrede en menseregte.
Die ses hoofstukke van die boek bied afsonderlike fondamente vir die begrip van die velde van vrede en opvoeding van menseregte as voorspel vir die oorbrug van die twee. In hoofstuk 1 word vredesopvoeding bekendgestel, histories en in terme van hedendaagse kwessies in die veld; In hoofstuk 2 word dan gebruik gemaak van twee voorbeelde van vredesonderwysinisiatiewe in die Verenigde State ter illustrasie van die konsepte wat in die vorige hoofstuk uiteengesit is. Hoofstuk 3 en 4 volg 'n soortgelyke benadering: die outeurs stel die geskiedenis en breedte van die veld van menseregte-onderwys in hoofstuk 3 voor voordat hulle transformerende menseregte-onderwys illustreer deur middel van twee voorbeelde (een uit Indië en een uit Bangladesj) in hoofstuk 4. In beide hoofstukke 2 en 4 weerspieël die gekose voorbeelde formele en nie-formele opvoedkundige kontekste. In hoofstuk 5 plaas die outeurs die velde van vrede en onderrig oor menseregte op mekaar en ondersoek die kruisings tussen hulle as deel van die breër sambreel van 'bevrydende onderwys', wat ook die gebied van onderwys vir sosiale geregtigheid insluit. Die outeurs skets kortliks die beginsels van bevrydende onderwys as geheel, en fokus dan meer op die bespreking van die begrippe waardigheid en agentskap en hoe belangrik dit is om die doelstellings van bevrydende onderwys te bereik. Laastens is hoofstuk 6 gestruktureer as 'n gesprek tussen leiers op die gebied van vrede en opvoeding oor menseregte, wat almal op die adviesraad van die nuwe boekereeks wat hierdie teks bekendstel, is. Hierdie gesprek handel oor belangrike bydraes tot die gebied van vrede en opvoeding oor menseregte, dringende vrae vir wetenskap en praktyk op hierdie gebiede, en advies (vir skoliere, studente en praktisyns) - om sodoende die boek op sigself nie as 'n slot af te sluit nie, maar eerder as platform vir bykomende dialoog. In die teks is ook 'n deeglike geannoteerde bibliografie oor fundamentele en hedendaagse vakkundigheid in vredesopvoeding en onderrig oor menseregte opgeneem.
Opvoeding vir vrede en menseregte: 'n inleiding bou voort op vorige tekste van die twee outeurs, maar dit is regtig 'n manier om studente nuut in hierdie onderriggebiede bekend te stel. Van besondere belang is die sorg wat Bajaj en Hantzopoulos neem om die historiese opkoms van vredesonderwys en menseregte-onderrig aan te bied en om voort te bou op besprekings van hierdie historiese fondamente, met die klem op kritiese en dekoloniale elemente van hierdie velde. Hierdie benadering staan ​​ook sentraal in die hoofstuk wat kyk na kruisings tussen vredes- en menseregte-onderwys: Bajaj en Hantzopoulos bespreek historiese benaderings tot die konseptualisering van waardigheid en agentskap as deel van hul voorgrond van die konsepte as sentraal tot bevrydende onderwys in die algemeen in terme van hoe hulle kwessies aanspreek van krag, kritiese bewussyn en transformasie. Hierdie aandag aan sowel historiese trajekte as die meer onlangse fokus op kritieke en dekoloniale dimensies is noodsaaklik om studente wat nuut is in hierdie gebiede, deeglik te begryp oor wat gelei het tot die huidige state van vrede en opvoeding oor menseregte, en hoe die velde beïnvloed deur verskillende denkrigtings.
Dit is egter die laaste hoofstuk van die boek wat die meeste doen om hierdie teks te onderskei. Die insluiting van veelvuldige stemme - lede van die adviesraad vir boeke, waarvan baie in die hele teks aangehaal word - is 'n basiese voorbeeld van die beginsels van vredesopvoeding en menseregte-onderwys wat die skrywers in die voorafgaande hoofstukke bespreek. By die inbring van hierdie stemme, sowel as die opstel van die hoofstuk as 'n dialoog tussen hulle, beweeg Bajaj en Hantzopoulos weg van die idee van outeur as outoriteit, in plaas daarvan om 'n model van outeurs as fasiliteerders te vergestalt en om addisionele dialoog aan te moedig (om ten minste te voorkom deels deur addisionele boeke in hierdie nuwe reeks). Dit is verfrissend en buitengewoon ongewoon om te sien dat 'n inleidende teks, selfs op hierdie terreine van studie en praktyk, geskryf word om 'n benadering te modelleer wat die argumente wat dit lewer, beliggaam.
As daar iets is wat verbeter kan word, kan die insluiting van addisionele voorbeelde (in plaas van die aanbieding van twee kort gevallestudies van elk van vredesonderwys- en menseregte-opvoedingsprogramme) die reeds sterk teks versterk. Die vier voorbeelde wat aangebied word, soos Bajaj en Hantzopoulos opmerk, bied 'n 'klein venster' na die moontlikhede van kritieke vredesonderrig- ​​en menseregte-opvoedingsprogramme wat gerig is op bevryding en transformasie. En dit is duidelik dat daar 'n balans is tussen te min illustratiewe voorbeelde en te veel, veral in 'n boek wat gerig is op die breedte van kwessies en konsepte, aangesien dit lesers aan hierdie twee onderling gekoppelde velde bekendstel. Dit is egter juis omdat die outeurs beide interkonneksies tussen vredesopvoeding en onderwys vir menseregte wil illustreer, en die maniere waarop hierdie velde uiteenlopend is, dat 'n paar ekstra voorbeelde nuttig sal wees. In die besonder kan bykomende voorbeelde verdere insig gee in sommige van die onderskeid tussen hierdie twee gebiede, wat, gegewe die besondere belange van die outeurs, minder beklemtoon word as die baie ooreenkomste tussen hulle.
Steeds, Opvoeding vir vrede en menseregte: 'n inleiding is 'n waardevolle bydrae wat die historiese oorsig van beide velde in kaart bring, asook 'n deeglike oorsig van meer onlangse benaderings en 'n genuanseerde bespreking van integrasie oor die twee gebiede. Behalwe dat dit dien as 'n grondslag vir 'n belowende reeks boeke op hierdie terreine van studie en praktyk, sal hierdie teks van nut wees vir 'n wye verskeidenheid lesers, insluitend professore en studente van vredes- / menseregte-onderwys, klaskameronderwysers en praktisyns. in hierdie velde.
Geleerdes wonder oor die trajek van die uitbreiding van sosiale geregtigheidsprogramme
Odisha-regering (Indië) om onderwys vir menseregte in die skoolkurrikulum in te stel
Mag 9, 2017 Beleid 0
Die regering van Odisha het besluit om menseregte-onderwys in die skoolkurrikulum in te stel. Die onderwerp word in handboeke van klas VI tot X bekendgestel. [lees verder…]
Konferensieoproepe vir die integrering van menseregte-onderwys
Desember 11, 2018 Aktiwiteitsverslae 0
Meer investering is nodig in opvoeding oor menseregte en die versterking van die burgerlike samelewing om ongelykheid en volhoubaarheid aan te spreek. Dit was die sleutelboodskap van die negende internasionale konferensie oor menseregte-onderwys (ICHRE) wat in Sydney, Australië, gehou is. [lees verder…]