Die idee agter die muur van bome kom al ‘n baie lang pad, maar daadwerklike vordering word die afgelope dekade gemaak nadat die Afrika-unie die projek van stapel laat loop het.
Die “muur” word nie meer gesien as ‘n nou strook bome aan die suidelike rand van die Sahara nie. Die ideaal is nou om die Sahara te omring met ‘n wye gordel van plante, bome en bosse wat landbougrond sal beskerm. Die nuwe visie sluit ook al die omliggende lande soos Algerië in en nie net die 11 oorspronklike lande suid van die Sahel nie.
Diere soos wildsbokke, hase en voëls wat 50 jaar laas gesien is, is aan die terugkeer na die beplante streke.
Vroulief besit nie ’n hoed nie. Die volgende dag skaf sy ’n ruim, kleurige sonhoed aan, maar haar gewete pla haar en sy gaan koop ’n effe duurder hoed.
By die kerk word daar binne reeds gesing – sonder orrel – maar onoortreflik. Ons gaan sit waar Rebecca ons plek aanwys, en kyk rond. Nie baie werkgewers het van die uitnodiging gebruik gemaak vir uitreiking nie, maar darem genoeg vir ’n begin. Die meeste is wel huishulpe se werkgewers, want daar is mos ’n baie sterk band van omgee … gewoonlik.
Moruti Hoffman kom in, en die verrigtinge begin. Hy preek in Suid-Sotho, maar ’n tolk haal alles uit. Af en toe kry vroulief, wat Suid-Sotho vlot magtig is, ’n glimlaggie vir van die vertalings.
Dit laat Oom Herrie dink aan die dae toe hy as jong ouderling ’n leespreek by die Doppers se Batho-gemeente moes lewer. Die tolk het die ding gedoen, al het oom Herrie so driftig aangegaan as waartoe hy in staat is. Na die diens het dit nie gehelp oom Herrie beduie hy is nie ’n Moruti nie – vir die kerkraad was oom Herrie presies dit.
Buite die kerk het ’n klomp tsotsi’s kom kyk of hulle iets te ase uit die onverwagse klompie stadsvoertuie kon kry, maar hulle het hulle misgis met die groep Christenstryders – ’n spannetjie jong mense wat Moroti Hoffman “aangestel” het om die motors op te pas. Kort voor lank is daar harde stemme, en oom Herrie wat lank in plakkergebiede gewerk het, weet die boendoehof is in “sitting”. En toe klap die sambokke, daar is weer ’n geskree en die gepynigdes verdwyn al skreeuende. Dit weet oom Herrie, was nie deel van Moruti Hoffman se planne nie.
Omtrent net so het oom Herrie oor pres. Cyril Ramaphosa se staatsrede gevoel. ’n Uitreik-aksie wat dreig om onvoltooid te wees, want daar is ’n gat in die emmer. Daardie gat is die planne om eiendom te kan onteien sonder kompensasie. Oom Herrie het verwag die president sou bietjie meer uiteensetting gee, wat meer gerusstellend sou wees, maar die teenoorgestelde het gebeur.
Al wat oom Herrie weet, as hy agterkom sy grondjie (wat hy nie het nie) is in gedrang, gaan plaas hy die hele plaas onder verbande – van die bank tot die koöperasie, die Land Bank en ’n paar “loan sharks”. Elke trekker en implement is die bank s’n. Die vee, behalwe ’n paar uitskot wat oom Herrie vir die veediewe los, is lankal verkoop en die geldjie via ’n geheime kaasrekening Dubai toe oorgeplaas. Per ongeluk suip oom Herrie die verkeerde soort onkruidgif tussen die gewasse waarop daar ook produksielenings staan.
Ja nee, die regering sal duur betaal vir die “gratis” grond. En sou die regering nog taai wees oor wie om die skulde te betaal, begin die “loan sharks” se invorderaars bene en arms breek.
Om by die punt uit te kom. Groot banke en instellings kontak my gereeld oor wat hulle te doen staan oor lenings wat boere aanvra. Uiteraard kan ek hulle die regsantwoord gee wat hulle bevredig. Banke is bekommerd oor watertariewe hoeveel des te meer oor totale onteiening.