'N Stofstorm nader Stratford, Texas, 1935. George E. Marsh / NOAA
Toe die suidelike Groot Vlakte van die VSA in die dertigerjare met 'n reeks droogtes verdwyn het, het dit 'n ongekende impak op die hele land gehad. Gekombineer met dekades se ondeurdagte landboubeleid, die resultaat was die Stofkom. Groot stofstorms het in 1931 begin en die land se grootste graanproduserende gebiede verwoes. Amerikaanse koring- en mielieproduksie het neergestort met 32% in 1933 en het aanhou val vir die res van die dekade namate meer droogtes toegeslaan het.
Teen 1934 was 14 miljoen hektaar landbougrond is buite gebruik afgegradeerterwyl 'n verdere 51 miljoen hektaar (ongeveer driekwart van die grootte van Texas) sy bogrond vinnig vergiet het. Miljoene mense het hul bestaan ​​verloor. Die desperate migrasie wat gevolg het, is verewig in die roman van John Steinbeck Die druiwe van die toorn.
Maar watter gevolge sou 'n ontwrigting soos die Dust Bowl nou hê, wanneer die Groot Vlakte van die VSA nie net die broodmandjie van Amerika is nie, maar 'n groot produsent van stapelmoes wat regoor die wêreld uitgevoer word? As deel van 'n internasionale span navorsers, ons het 'n rekenaarsimulasie gedoen om uit te vind.
'N Kaart van die state en provinsies wat die meeste deur die stofkom geraak is, 1935-1938. Grondbewaringsdiens
Meer eiers in minder mandjies
Die globale voedselsisteem is vandag meer verbind as ooit. Groot ontwrigting van die produksie in een streek, soos die Dust Bowl veroorsaak het, kan 'n rimpeleffek hê op die wêreldwye voedselvoorraad en -pryse.
Die handel in voedsel neem vinnig toe sedert die middel van die 1900's, en 80% van die wêreldbevolking woon nou in lande wat meer voedselkalorieë invoer as wat hulle uitvoer. Vir ongeveer die helfte van ons, afhanklikheid van ingevoerde kalorieë en proteïene het toegeneem gedurende die afgelope drie dekades, terwyl bykans twee derdes van mense toenemend op ingevoerde groente en vrugte staatmaak vir noodsaaklike mikrovoedingstowwe.
Baie lande, wat wissel van relatief klein lande soos Finland tot baie bevolkte China en Indië, verhoog hul afhanklikheid van invoere, terwyl die aantal handelsbande verminder word, en meer van hul eiers in minder mandjies plaas. Terselfdertyd word 'n paar lande die kern van wêreldwye voedselproduksie, soos die VSA en Brasilië wat die uitvoer van sojabone oorheers, wat hoofsaaklik as veevoer gebruik word.
Volgens die onlangse simulasie sou 'n afname in die koringproduksie van die VSA van dieselfde omvang as wat gedurende die Dust Bowl plaasgevind het (ongeveer 30% oor vier agtereenvolgende jare), byna alle koringreserwes in die VS uitput en die wêreldvoorrade met 31% verminder. Aangesien die VSA een van die wêreld se grootste koringuitvoerders is en baie handelsbande het, sal byna alle lande geraak word.
Laer koringreserwes kan 'n tekort aan produkte soos meel, pasta en brood veroorsaak, wat baie te duur is vir baie mense om te koop, veral in armer lande. Selfs al verhandel 'n land nie koring direk met die VSA nie, kan die toenemende gevolge van die produksieskok by ander handelsvennote gevoel word. Lande wat met beperkte aanbod vanuit die VSA aan hul behoeftes wil voorsien, sal die invoer van elders moet verhoog en hul uitvoer moet verminder, en dit sal die ander handelsvennote ontwrig.
'N Ineenstorting in die Amerikaanse koringproduksie het wêreldwye gevolge. Maradon 333 / Shutterstock
Namate wêreldwye voedselreserwes krimp, laat dit die wêreld nog meer blootgestel aan toekomstige skokke. Sonder hierdie buffer sal koringprodukte waarskynlik direk gerantsoeneer word wêreldwye voedselpryse verhoog.
Die stofkom-simulasie illustreer hoe handel die gevolge van produksieskokke in een wêrelddeel na lande van ver kan oordra. Maar wêreldhandel is 'n tweesnydende swaard. Dit kan help om tydelike tekorte in plaaslike aanbod te oorkom 'n ryk en voedsame dieet moontlik te maak. Globalisering het voedselproduksie verskuif na streke waar dit doeltreffender is - of dit nou ekonomiese koste of hulpbronne soos land en water is. Dit het help red gewasland en water en die bevolking toegelaat het om voorspoedig te wees selfs waar plaaslike hulpbronne skaars is.
Die COVID-19-pandemie het reeds daartoe gelei sommige lande beperk voedseluitvoer, Met die potensiaal vir tekorte. Maar die risiko's van klimaatsverandering veroorsaak skokke in voedselproduksie dreig ook.
Die warm klimaat versterk die ekstreme weer soos droogtes, vloede en storms, en verhoog die risiko van gelyktydige gewasonderbrekings regoor die wêreld. Aan die begin van 2020 het buitengewone nat weer gehelp om Kenia te teel ergste sprinkaan uitbraak vir meer as 70 jaar, wat die potensiaal het om te verbruik groot akker oeste.
Maar selfs met soveel onsekerheid en risiko's, is dit moeilik om te dink dat mense die voordele van 'n wêreldwye voedselsisteem prysgee. Sou iemand van ons regtig wou teruggaan na 'n tyd waarin ons nie op enige tyd van die jaar kos van afgeleë plekke en verskillende klimaat kon geniet nie?
Maar miskien ons moet die begeerte na doeltreffendheid bevraagteken wat die huidige stelsel aangedryf het, en eerder probeer om een ​​te bou wat skokke kan weerstaan.
Kleinskaalse boere plant verskillende gewasse om te verseker dat die mislukking van een nie 'n ramp is nie. Dieselfde beginsel kan op 'n veel groter skaal toegepas word die wêreldwye voedselsisteem. Verkryging van 'n uiteenlopende reeks stapelvoedsel en bronne om dit te kweek kan help om te verseker dat die mislukking van een komponent - of dit nou een proteïenbron is of een handelsvennoot wat dit verbou - deur 'n ander vergoed kan word.
Die moderne stofkom-simulasie kan help om sommige van die sistemiese risiko's in die wêreldwye voedselsisteem te belig, maar die COVID-19-pandemie is 'n beter bewys van hoe broos ons hiperverbindingswêreld is. Eerder as om te probeer om terug te keer na die situasie voor die krisis, moet lande die geleentheid benut om hierdie stelsel na iets meer veerkragtig te omskep, sodat ons voorbereid sal wees op die volgende groot ontwrigting.
Miina Porkka, postdoktorale navorser in veerkragtigheid in water en voedselstelsels, Stockholm Universiteit; Alison Heslin, nadoktorale navorser in landbou en omgewingsverandering, Columbia Universiteit, en Matti Kummu, medeprofessor in wêreldwye kwessies oor water, Aalto Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Ons het gesimuleer hoe 'n moderne stofkom die wêreld se voedselvoorraad sou beïnvloed en die resultaat is vernietigend