PREEKSKETS: PSALM 22
Psalm 22 val in twee dele uiteen. In die eerste deel hoor ons die gepynde noodkrete van iemand wat ervaar dat God hulle verlaat het en die pleidooi dat God tog sal ingryp. Iewers gryp God dan in in die lewe van die digter en in die tweede deel van die Psalm hoor ons dan 'n dank- en loflied wat as getuienis dien vir die geloofsgemeenskap en verder.
Gelowiges hoor die eggo van die Psalm in die gebeure rondom Jesus se kruisiging en ons sien inderdaad hoe Jesus aan die kruis die Godsverlatene word sodat ons nie dit hoef deur te gaan nie. Dit gesê, bly die Psalm een wat vir elke gelowige woorde kan gee in tye van nood en ook die hoop dat God inderdaad nie ver sal bly nie, maar sal ingryp en red.
Van besondere belang is die rol van die geloofsgemeenskap in die gedig: Die pad wat God met die verbondsvolk in die verlede gestap het word in herinnering geroep en dit is tussen die gelowiges dat die digter sy verlossing vier en daarvan getuig. Uiteindelik word sy verhaal ook deel van die geloofsgeskiedenis waaruit ander kan put en dien dit saam as getuienis. Dit is juis opvallend hoe ver hierdie getuienis strek: Dit is nie beperk tot Israel nie maar strek tot die uithoeke van die aarde, na alle ander nasies toe. Dit kyk selfs vooruit na die toekoms na diegene wat nog gebore moet word en wat die verhaal van God se goedheid sal hoor.
Soos die digter aan die einde van die gedig oor God se werk kon getuig met die woorde "Hy het dit gedoen" (v32), so kan ons ook getuig oor die Een wat uitgeroep het "Dit is volbring", en daarmee ons noodkreet geantwoord het.