Die skoenlapper-effek van vroue se toestand - Diverse
Die skoenlapper-effek van die situasie van vroue
Die toestand van vroue op afgeleë plekke - of net om die draai - kan elkeen van ons meer beïnvloed as wat ons dink.
Die realiteit vir Baie vroue wat in die 21ste eeu woon, verskil nie van 50, 100 of honderde jare gelede nie.
Hul belangrikste opsie vir oorlewing is om hul liggame te verkoop. Dit maak nie saak hoe hulle lyk, hul ouderdom, hul kleur, hul oortuigings of praktyke nie - hulle word bloot as 'n kommoditeit gesien.
Hierdie video op VBS.TV vertel die verhaal van die vroue wat in Casa Xochiquetzal, 'n veilige hawe vir bejaarde prostitute in Mexiko-stad, woon.
Ek is ongetwyfeld geskok oor die ouderdom van die meeste van hierdie vroue, waarvan sommige nog steeds buite die beskermde mure van die huis werk:
Ek is nie hier om polities of sosiaal te wonder wat ons kan doen om die landskap van vroueregte regoor die wêreld te verander nie. 'N Onderwerp wat altyd besprekingswaardig is, maar nie my punt vandag nie. In plaas daarvan wonder ek op watter maniere ons wêreldwyd beïnvloed word deur die voortdurende onderdrukking en bemagtiging van vroue.
Gegewe, ek is 'n vrou, so ek neem dit direk in my hart en ingewande as ek video's soos hierdie sien, of lees oor die hoë mate van gewelddadige aanvalle en verkragtings wat in Haïti plaasvind.
Maar ek wonder ook hoe die skoenlapper-effek tot stand kom. Meer as net 'n film, is die idee agter hierdie verskynsel dat iets klein wat in een deel van 'n stelsel (in hierdie geval die menslikheidstelsel) gebeur, die hele stelsel op onbepaalde (moontlik / waarskynlik negatiewe) maniere kan bewerkstellig.
Hoe kan elkeen van ons wat gelukkig genoeg is om 'n bevoorregte lewe te leef, in hierdie geval is basiese veiligheid en sekuriteit 'n gegewe, wat werklik beïnvloed word deur wat hierdie vroue elke dag in die gesig staar?
Ons word van 'n diep, onsigbare krag gedryf om te reis, ons gat in rat te kry, ander te help.
Ek het geen regte antwoord nie. Ek glo dat baie pyn geskep word vir ons kollektiewe bewusteloosheid, en dat ons die pyn kan uitoefen op maniere waarop ons nie trots is op ons daaglikse lewe nie. Ek dink ook die teenoorgestelde kan waar wees: ons word gedryf van 'n diep, onsigbare krag om te reis, ons gat in rat te kry, ander te help.
Die realiteit is miskien positief, en negatiewes kan spruit uit geweld. Maar dink aan elkeen van ons, mans en vroue, kan genees word as ons moeders, susters, dogters en vriende op een of ander manier eenvoudig en veilig kan wees.