Kolera - Nuut
Kolera in Frankryk gepubliseer in L'Illustration
Die boosheid van die XIXe eeu
Die wêreld het altesaam sewe cholera-pandemies vanaf 1817 beleef, die laaste wat nog buite Europa aktief was. Afkomstig van die Indiese subkontinent, het hulle Frankryk in die 19de eeu vier keer getref.e eeu: in 1832, in 1854, in 1866 en in 1884. Hierdie uiters aansteeklike en verwoestende siekte is onderwerp van talle voorstellings - begin met die beskrywing van die gevolge daarvan in Parys in 1832 wat Victor Hugo gegee hetVerwoes(1862). Daardie jaar is die president van die Raad, Casimir Perier, deur die siekte weggeneem, soos geïllustreer deur die ets met die titelDie Cholera Morbus. Hy is bekend daarvoor dat hy fotografie direk in die joernalistiek gebring het deur homself in hierdie nuwe dokumentêre instrument op te lei en in die 1890's geleidelik foto-gravure op te lê in die plek van tekeninge wat in die pers gegraveer is. geïllustreer.
Franse samelewing op die proef
Die Cholera Morbus word aangebied as 'n pamflet met vertikale formaat wat saam met ander produkte van dieselfde drukker versprei moes word. Op die leë bladsy beslaan die getekende deel die boonste driekwart, die titel en die kommentaar die onderste kwartaal. Die geëtste en gekleurde toneel speel af in 'n ongeïdentifiseerde stedelike omgewing. Die hoogte van die gebou op die agtergrond en die monument waarop die driekleurvlag wapper, dui op 'n stad van belang. Vier figure vorm 'n skildery van geometriese verhoudings op die voorgrond: die kop van die twee sterwende mans is op die vlak van die knieë van die staande man en vrou. Al drie mans het 'n groenerige gelaatskleur, 'n teken van siekte. Diegene wat op die grond sterf, hou hul mae vas, hulle gelaatstrekke word gekenmerk deur lyding. Die man in vodde is hard en kragtig, maar kragtig, maar het alles van 'n swerwer: hy beliggaam ongetwyfeld die epidemie. Sy blou baadjie, die wit voorskoot en die rooi rok van die vrou wat hom soen, vind aanklank by die driekleur. Net die vrou het 'n rooskleurige gelaatskleur: sy dra die Frigiese pet en beliggaam die Julie-rewolusie wat hierdie nuwe nasionale kleure presies opgedring het.
Die illustrasie van 12 Julie 1884 het sy lesers verskeie bladsye aangebied om hulle in staat te stel om die situasie visueel te begryp. Die oorsig verkies veral om die voorkomende maatreëls wat getref is om die verspreiding in Frankryk en buite sy grense te voorkom, uit te lig. Die twee beelde op bladsy 40 beklemtoon die ontsmetting van reisigers en hul bagasie aan die grens met Italië. Hierbo toon 'n verlate gebou wat deur 'n kruis ('n ou kapel) oorkom word, al die tekens van agteruitgang met sy omgevalle pleister, 'n breuk in die omliggende muur, wilde grasse, stapels klip en verlate planke. Die tipe plantegroei stem ooreen met die Mediterreense klimaat. Inteendeel, die beeld is inteendeel gevul met karakters wat op 'n kronkelende pad tussen hoë mure saamtrek. As hulle die boonste helfte van die verhoog alleen beset, beteken dit opsluiting; 'n man wat sy voorkop afvee, stel die warmte voor. Bewaak deur soldate gewapen met bajonette, spuit twee mans vloeistof op oop bagasie. Die genesingsoplossing is in die groot glasbottels links onder. Geen woorde word gewissel tussen die karakters wat die proses waarneem en wag nie.
'N Politieke epidemie
In 1832 weet almal dat die hoofstad deur die epidemie swaar getref is en die president van die Raad doodgemaak het. Daar is dus geen twyfel vir lesers van die tyd dat die toneel in die strate van Parys afspeel nie. Die sartoriale kontras tussen die twee slagoffers en die twee allegorieë kan op twee maniere gelees word. 'N Siekte wat gebore is uit die losbandigheid en die onvermoë waarin die armes leef, val almal aan sonder onderskeid, geld en eiendom beskerm niemand nie. Die aanklag wat deur die teks ingestel is, dui daarop dat dit veral kritiek kan wees op die alliansie tussen die volk en die volkburgering, die groot begunstigde van die drie glorieryke jare van Julie 1830. In die teks is die term propaganda (politieke ) beteken die van voortplanting (epidemie). Die skrywer ontken die demokratiese golf wat deur Europa geswaai het, skerp. Ten slotte het die tekening ongetwyfeld 'n antisemitiese lading: met sy sak en sy enkelvoudige profiel, wie behalwe die swerwende Jood, kosmopolities in wese, dwaal Europa meedoënloos rond? Wie was nog altyd bekend daarvoor om die plaag te saai? Wie is 'n gelisensieerde revolusionêre opstoker? Die skrywer van die getekende pamflet uit 1832 is blykbaar onder die voorstanders van outokratiese monargie. Dit is deel van 'n lang reeks voorstellings wat die vergelyking tussen epidemie en revolusionêre 'koors' bevestig, wat die dierlike aard van die verspreiders daarvan beklemtoon, wat dus uitgeskakel moet word.
Vyftig jaar later soek baie samelewings voort na sondebokke om epidemiese ontploffings te verklaar. Die lande wat die geboorteplek van industriële rewolusies was, het egter die era van die wetenskap betree. In Europa het die vyfde cholera-pandemie veral in Hamburg uitgebreek, maar die res van Frankryk gespaar. Die herinnering aan die groot golf van 1853-1854 (meer as 143 000 dood) is egter steeds lewendig en Die illustrasie stuur verslaggewers op die terrein. Hierdie weekblad stel sy lesers in staat om die voorkomende beperkings- en ontsmettingsmaatreëls van diegene wat die Frans-Italiaanse grens naby Menton oorsteek, stap vir stap te volg: bagasie, inklok en wag in barakke (vroue en mans is geskei) van die Lazaretto. van die Latta. Die reeks gegraveer uit sketse wat deur Clair-Guyot op die terrein gemaak is, getuig van die verloop van een era na 'n ander: van die uitsluiting van 'peslagoffers' tot voorkomende behandeling, en van die voorrang van polisiebeheer tot dié van dokters. In 1884 het Erich Koch die vibrio geïsoleer wat cholera veroorsaak het, wat dodelike diarree veroorsaak deur voedsel en water en hande te besoedel. Pasteur het reeds die rol van bakterieë in die oordrag van siektes getoon. Die openbare mening is nog nie oortuig nie omdat die wetenskaplike debat steeds woed. Die tonele van Die illustrasie versprei die idee dat kollektiewe beheer moontlik is, dat die wetenskap besig is om oplossings te vind en dat gesondheidsbeleid nou deel vorm van die administrasie van die bevolking.
Jean-Pierre Bacot, Die geïllustreerde pers in die 19de eeu eeu. 'N Vergete verhaal, Limoges, University Press of Limoges, 2005.
Patrice Bourdelais, André Dodin, Gesigte van cholera, Parys, Belin, 1987.
Lazaret: Inrigting waar persone wat vermoedelik kontak met aansteeklike pasiënte het, geïsoleer word en waar hulle onder kwarantyn kan gaan. Bron: Larousse