FW de Klerk het in 1990 die eerste stap gedoen om die onderhandelings vir ŉ nuwe grondwetlike orde aan die gang te kry. Op die keper beskou het hy egter eintlik bloot die laaste stap gedoen waardeur formeel erkenning verleen is aan die kragte vir ŉ swart oorname wat reeds lank aan die werk was. Gevolglik is daar eers ŉ tussentydse en daarna die huidige (1996), dikwels onvanpas daarna verwys as die finale grondwet, onderhandel. Ofskoon die African National Congress (ANC) geregverdig die grondwet as eintlik sy maaksel beskou, het De Klerk homself baie intiem met die grondwet vereenselwig en hou dit tot vandag toe nog voor as die instrument wat al ons belange volledig beskerm. Die Grondwet is in die middel negentigs van die vorige eeu en daarna, trouens juis so besing dat dit in werklikheid in ŉ volskaalse grondwetlike mitologie – ŉ sekulêre heilsleer – ontaard het. Hierdie heilsleer oor die (bykans) volmaaktheid van die grondwet is op twee geloofsoortuigings gebaseer. Eerstens word geleer dat die grondwet soewerein en oppermagtig is. Trouens, dit is so kragtig dat dit die bepalende faktor vir die politiek is en waaraan alles onderhorig is. Die tweede geloofsartikel leer dat die grondwet goed – eintlik volmaak is – aangesien dit ook aan Afrikaners alles waarborg wat ons nodig het. Die grondwet is dus ons ware veilige hoede, ons vaste burg.