Swangerskap, stories oor geboorte
Vroue se gesondheid Geboorte
"Swangerskap, stories oor geboorte" is die onderwerp van ons vandag se artikel, waarin ek jou sal vertel van my vriend se persoonlike ervaring.
Hier is feitlik al nege maande van my swangerskap tot 'n einde gekom, en by die laaste onthaal het die ginekoloog my gesê: "Alles, pak 'n sak, maak geestelik voor, die ander dag moet geboorte gee!". Ek het tuis gekom met 'n vreugdevolle gevoel dat ek binnekort met my baba sal ontmoet. Hierdie lang wagtydperk kom uiteindelik tot 'n einde. Maar toe ek verstandig besef en verstaan ​​het dat ek gou gebore sou word, was die gevoel van vreugde geleidelik vervang deur 'n totaal ander sensasie. Ek het besef dat ek baie bang was. Onmiddellik het ek al die wonderlike dinge vergeet wat my gedurende hierdie nege maande vergesel het: die eerste vreugde toe ek uitgevind het dat ek 'n kind verwag het; rangskikking van kinders; koop klere vir die baba; keuse van naam. Die kop is geboor met net een gedagte - om geboorte te gee, dit is so pynlik!
Ek is bang vir die aard van die lafaard en die pyn. En sy was verskriklik bang vir geboortepyn, hoewel sy natuurlik geboorte sou wou gee. My vrees is ook bevorder deur die besigtiging ten tyde van talle films waarin die vrou tydens die geboorte moes geskree het (sy het nie gil geskree nie, maar die keel al die tyd). Ja, en "goeie" vriendinne, ma's, het almal in besonderhede geweet, hoe pynlik hulle was om te verduur, en hoe lank het die hel gegaan, dat geen einde of rand gesien kan word nie.
Dit alles het natuurlik nie my optimisme en positiewe houding bygevoeg nie. Maar jy kan nie met die knieë in die hospitaal gaan nie. Met my vrees moes ek iets doen. En 'n paar dae later moes ek verskeie literatuur bestudeer op soek na die gekoesterde woorde "om geboorte te gee, maak dit nie seermaak nie." Natuurlik het ek nog nooit so iets gevind nie, maar ek het nog gerusgestel die inligting oor die veranderinge, die stories oor die bevalling. Ek het nie weggehardloop van my vrees vir pyn nie, dit uitgewis of net nie daaraan dink nie. Inteendeel, ek het besluit om dit oor te dink en dit op die rakke te plaas. En dis wat ek het.
Eerstens het ek aanvaar en besef dat ek nog seergemaak sal word. Wel, daar was nie 'n enkele geval in die geskiedenis dat 'n vrou pynloos geboorte gegee het nie. Maar! In die letterlike sin van die woord sal daar geen pyn wees wat ondraaglik is nie. Ja, dit sal seermaak, maar weer verdraagsaam. Elke persoon is immers uniek op sy eie manier en elkeen het sy eie drempel van sensitiwiteit. En ek het geen twyfel dat die natuur vir elke konkrete persoon presies soveel lyding sal gee nie, aangesien dit of dit sal kan verduur. Nie meer nie.
Op hierdie punt kan jy na die posisie van godsdiens kyk, wat sê dat God almal liefhet. Ons is almal geskep deur die Skepper, en Hy het ons almal gelyk. Geboorte is 'n proses wat ook deur Hom voorsien word. Hy sal as 'n liefdevolle Skepper nie sy kinders stuur nie, net ondraaglike lyding. Andersins is die hele konsep van liefde, waarop godsdiens gebaseer is, lank blootgestel.
En vanuit 'n mediese oogpunt kan mens sê dat elke organisme voorsien word van 'n "pynstillende stelsel" wat pyn sensasies reguleer. As dit baie pynlik word, begin morfienagtige stowwe vrygestel word, wat die pyn sensasies van die liggaam verminder. Daar is soos 'n onafhanklike narkose.
Tweedens het ek besef dat ek 'n bietjie bang is om tydens die bevalling te sterf, soos in die Middeleeue. Maar selfs toe het vrees gou verdwyn uit die besef dat wetenskap en tegnologie ver vooruit gegaan het. Naas my sal gekwalifiseerde spesialiste wees wat sal oplet, as iets verkeerd gaan, en betyds sal die nodige hulp verleen.
Derdens het ek opgehou luister na al die "vriendelike" meisie-vriendinne wat "ta-ah-seer" was. Beslis dat ek alles anders sou hê, omdat ek sielkundig voorbereid was. 'N Goeie emosionele bui is reeds 'n groot pluspunt in 'n moeilike toets. En die verhaal van een van my bure, wat op die vooraand van die geboorte was, het 'n rolprent gekyk oor vroue wat deur fasciste in konsentrasiekampe gemartel is tydens die Groot Patriotiese Oorlog, my gelei tot die idee om vir myself 'n soort "mededinger van pyn" te skep, waardeur dit nie vreeslik sou wees om pyn te ly nie. In hierdie geval het die buurman, toe sy deur die gevegte uitgeput was, gedink dat die vroue in die kampe alleen ter wille van die Moederland ly, so hoe kan sy nie geduldig wees vir haar eie kind nie.
Ek moes oorweeg en hoe om al die voorafgaande nie een keer te verstaan ​​nie, voor die opwindende gebeurtenis wat plaasgevind het. Maar toe die gevegte begin het, het ek heeltemal kalm en na die hospitaal gegaan, alles sal goed wees!