Bestway FILTRUJĄCA BESTWAY FLOWCLEAR 58499 (2200gal)
Intex Baseino Intex CryClear Saltwater ™ CG-26668
Intex Baseino kopėčios Intex Deluxe, 132 cm Exchange rates trends between Swedish Krona (SEK) and Croatian Kuna (HRK) - 2016-10-27 - CountryCurrencyRates.com
USD0.1113 (-1.6%)EUR0.1019 (-1.1%)GBP0.0908 (-1.6%)CNY0.7548 (-1.0%)JPY11.6546 (-0.6%)CAD0.1488 (-0.1%)CHF0.1104 (-1.3%) Exchange rates trends between Swedish Krona (SEK) and Croatian Kuna (HRK)
1 SEK0.76424 HRK2 SEK1.52848 HRK5 SEK3.82119 HRK10 SEK7.64238 HRK100 SEK76.42384 HRK500 SEK382.11921 HRK1000 SEK764.23841 HRK2000 SEK1528.47682 HRK5000 SEK3821.19205 HRK10000 SEK7642.38411 HRK50000 SEK38211.92053 HRK100000 SEK76423.84106 HRK We Three (My Echo, My Shadow And Me) | Fab Forum
HomeFab ForumPaul McCartneyPaul McCartney songsWe Three (My Echo, My Shadow And Me…
Written by: Sammy Mysels, Dick Robertson, Nelson Cogane
Strings conducted by Eddie Karam OK, ek sien hulle noem dit deesdae Jool soos in die Noordelike provinsies. Ons het van karnaval gepraat. Gisteraand was dit “vensters”. Die hele Kaap was daar. Al van net na 18h00 af het jy al gesukkel om by Stellenbosch ingery te kom. Op die kampus was daar massas en massas mense.
Dit bly altyd vir my ‘n interessante sensasie. ‘n Nostalgie. Dis asof ek daar staan en die herinneringe wil indruk. Ek voel nie tussen 25 en 30 jaar ouer as die studente nie. En alhoewel ek dink ek lyk ook nie ouer nie wys my kinders en hulle vriende my ontaktvol daarop dat ek verkeerd is. [$%^& hulle, het ek nou maar gedink].
Ek probeer waak daarteen om my kinders te verveel met “toe ek” stories. Maar ek kon darem nie help om die herinnering gisteraand te deel met my seun van die ietwat banale kompetisie wat hom een donker aand buite Helshoogte afgespeel het nie. Ek en my kamermaat kom van iewers af gestap, minding our own business. Nes ons by Helshoogte verbystaap burp ‘n ou daar van bo af. Man, ‘n absolute meesterstuk.
Ek reken toe dit behoort nie onbeantwoord gelaat te word nie. Dus antwoord ek. Ek meen nou maar, ek het self ‘n paar versweë talente gehad, het ek toe gedink. Daar is egter onmiddellik weer ‘n antwoord. Ek sweer daai ou het op ‘n PA system geburp, dit was unreal, man. Ek probeer weer, beter as die eerste keer. Die antwoord is weer sonder enige vertraging. Nou hoor ek iemand anders skree daar van ‘n ander kant af “sies, jou vark!” Ek weet glad nie waaroor dit was nie, dalk het iemand iets op die vloer gemors of so, verstaan.
Anyway, there comes a time when one has to admit defeat. Daai man was ‘n meester. Ons gee toe maar die stryd gewonne en stap voort koshuis toe.
Anyway, terug by gisteraand se ‘vensters’.
Die geheelbeeld is een van sorgloosheid, vryheid, en pragtige mense.
Daar is ook die hiper cool ouens. Soos die een ou wat met ‘n mobiele hubly geloop het – tensy hy doodgewoon sy drank met ‘n dik pyp uit ‘n half-jack uit gesuig het natuurlik. Ek moet sê, ek het gedog daai man probeer miskien net so effentjies te hard om cool te wees. Maar dan weer, ek is 30 jaar ouer as hy, so ek is nie veronderstel om dit te verstaan nie.
Ek kon nie anders as om te dink aan die aanhaling uit die Sunscreen speech nie:
Namibië toertjie – Hoofstuk 4
Januarie 22, 2011 in Sonder kategorie
Van Epupa af terug huis toe
Die terugtog van Epupa af is baie meer ontspanne. Ek weet nou wat om van die pad te verwag, en ek het nog geen pap wiel nie. Wat beteken dat ek nog twee spaarwiele beskikbaar het vir sodanige gebeurlikheid.
Nadat ons weer op Opuwa petrol ingetap het reis ons verder. Ek gaan lewer Jörgen se spaarwiele vir hom af. My spaarwiel lê reggemaak en wag vir my. Binne ‘n halfuur is ons weer op pad. Khorixas toe.
Ons misgis ons bietjie met die afstand. Die donker begin ons vang, met ‘n wesenlike Kudu-gevaar. Ons sien een voor sononder. Die bordjie wat moet sê Khorixas is nog 10 km weg sê egter dis nog 40km. My vrou vererg haar vir die bordjie en dring aan dat ons stop. Sy gaan sit in die middel van die pad om af te koel.
So ‘n halfuur na sononder kom ons in Khorixas aan. Colin-hulle is reeds daar, en halfpad met kosmaak. Ons kry die enigste oorblywende stukkie gras in die karavaanpark. Dit was ‘n uitputtende meer as 11 ure se ry aan 580 km.
Die karavaanpark is in ‘n uitstekende toestand. Ons bestel wegneem-etes by die restaurant.
Die volgende dag mik ons Langstrand toe, tussen Walvisbaai en Swakopmund. Frikkie is steeds op sy eie vandat ons hom in Etosha agtergelaat het. Van Khorixas af is Colin ook in sy eie rigting in, maar die afspraak is om mekaar weer by Langstrand se karavaanpark te ontmoet.
Ons ry verby die Brandberg waar dié ‘n ent weg na die Weste van die pad lê, maar nou is ons bietjie haastig en besluit om nie daar in te draai nie.
Toe ons Hentiesbaai in die oog kry besef ek en en my vrou maar net weer: ons is eintlik see-mense. Nee, dis te koud om in te swem, ons hengel nie, niks nie. Ons wil dit kan sien en hoor, en met ons voete op koue nat sandstrand kan stap.
Dis ‘n blye weersiens om die ander manne by Langstrand te kry. Ons ruil stories uit van pap wiele en stukken coils en al daai.
Ek en my vrou gaan doen weer ons gunsteling tydverdryf en gaan drink koffie op die stoep van die Strand Hotel by die promenade. Daarna besoek ons die museum. Dit spaar ‘n klomp moeite, want daar kan ek sommer ‘n foto neem van ‘n afbeelding van die Brandberg se Wit Vrou om by my foto van die Brandberg te liasseer!
Ons het stukke hardboard by die hardeware winkel in Walvisbaai gekoop, en gaan doen ‘n bietjie duinry. Ons takel sommer die eerste beste duin wat ons kan kry. Dit vat ‘n tydjie voor ons besef die idee is om die kerswas wat jy aansmeer weer af te poets voordat die bord glad word. Maar ons kry die idee. Dit ry duin dat die byle huil! Groot pret.
Teen die aand begin ek en my vrou beide besef dat hierdie styl van duinry nie medies aangedui is vir almal nie. Ons sukkel beide met kwaai laer rugpyn. Miskien moes ons gelê het, eerder as gesit het, op die borde.
Dis vreeslik irriterend om te luister na ouens wat drie weke in Suid-Afrika besoek afgelê het en hulleself dan beskou as bevoeg om te adviseer hoe Suid-Afrika sy probleme moet oplos. ‘n Besoek aan ‘n land laat jou bloot net met ‘n te oppervlakkige waarnemings. Baie bewus daarvan maak ek die volgende waarnemings oor Namibië.
My persepsie is dat, selfs van nog voor Namibië se onafhanklikwording, rasse-verhoudinge meer gemoedelik is as in Suid-Afrika. Dit mag te doen hê met die feit dat daar reeds vir elf jaar voor onafhanklikheid nie meer apartheid in Namibië was nie. Die sowat 1,8 miljoen mense in Namibië is natuurlik ook ‘n fraksie van die bykans 50 miljoen in Suid-Afrika, met minder druk op hulpbronne.
Dis nie asof daar nie misdaad is nie. Die roldraad en hoë heinings in Windhoek is stille getuienis daarvan. Iemand sal waarskynlik heel geneë wees om die klere van jou lyf af te steel in Windhoek as jy lank genoeg wil stilstaan daarvoor. Maar ek kry die indruk dat die kanse minder is dat iemand noodwendig jou keel daarvoor gaan afsny.
Die lang pad huis toe
Ons keer huiswaarts deur die Namib Naukluft park. Ons probeer petrol tap by Solitaire, maar die pompe is droog. Ek verstaan daar is nou weer petrol.
Vandaar mik ons na Sesriem. By Sesriem se afdraai kry ons ‘n buitelander wat die land op ‘n fiets deurkruis. Stoksielalleen. Op sy versoek neem ek ‘n foto van hom met sy kamera terwyl hy in die pad afry. So ‘n “into the sunset” tipe van foto, behalwe dat die son nog hoog sit.
By Sesriem kry ons petrol.
Sossusvlei het water, verneem ons. ‘n Rare gesig wat gesien móét word. Maar gister se duine ry en die gevolglike rugpyn wat ek en my vrou ervaar laat ons besluit om verby te hou. Teen die tyd wat ons by Sesriem kom het my vrou haar op die agersitplek gemaklik probeer maak in ‘n poging om ‘n posisie te kry waar haar rug minder seer kan wees. Ek self skuif ook maar rond agter die Venture se stuurwiel op soek na daardie ontwykende posisie waarin my rug dalk minder seer mag wees. Ons sien bloot nie kans om dalk die Venture deur dik sand te moet stoot op pad Sossusvlei toe nie. Ons hou dus deur Maltehoë toe, terwyl Frikkie en Colin en hul gesinne die pad aandurf Sossusvlei toe. Iets wat ons natuurlik onsself later oor sou skop nadat ons hulle fotos gesien het.
Ons doen aan by die Pappot op Maltehoë.
Hulle het kampeerplek, en ook ‘n kamer wat baie billik geprys is. Ons wil die kamer bespreek ter wille van ons seer rûe, maar Mannetjies verduidelik dat daar nou pas ‘n buitelander op ‘n fiets 3 dae lank in die kamer gebly het. Daar moes ietsie fout gegaan het met sy kosmakery, met die gevolg dat die geur in die kamer dit vir die oomblik ongeskik maak vir menslike bewoning. Ek vertel vir mannetjies van die buitelander op die fiets, en spreek my kommer uit oor die goeters wat mens kan oorkom so op jou eie op ‘n fiets in die verlatenheid. Mannetjies stem saam, maar met ‘n stemtoon wat dit meer na ‘n wens laat klink as ‘n besorgdheid.
So slaan ons dus toe maar weer tent op en wag vir Frikkie-hulle om op te daag. Colin is weer sy eie koers in.
Vroeg die volgende môre val ons in die pad terug huis toe. Negentig km van die SA grens af staan Siegfried en sy gesin met ‘n linkerhandstuur Ford Explorer.
Hulle het so pas ‘n band verloor. Dié is darem met ‘n gelapte spaarwiel vervang, maar die Explorer wil nie start nie. Die Explorer het ‘n veiligheidsmeganisme wat die petrolpomp uitsny as daar ‘n harde slag is, om brand te voorkom. ‘n Nota op die enjin sê die petrolpomp moet net ge-reset word, en dat jy die eienaarshandleiding moet raadpleeg. Geen probleem nie, buiten dat Siegfried nie so ‘n boekie saam met die tweedehandse Explorer gekry het nie. Na sowat ‘n uur gee ons op en besluit om die Explorer verder te sleep. Dis egter ‘n outomatiese voertuig, so eers spring die eienaar se handige seuns onder die voertuig in om die dryfaste te ontkoppel. By Vioolsdrif het ons weer selfoonontvangs en kan Siegried die motorhandelaar bel wie verduidelik waar die reset knoppie druk. En siedaar, die Explorer loop weer.
Home, James, home, and don’t spare the horses…
Ons vertrek eers na 5 die middag by Vioolsdrif. By Vanrhynsdorp neem ons afskeid van Frikkie en sy gesin. My vrou reël ‘n bottel koffie by die restaurant om ons wakker te hou. By Olifantsdam hou ons stil, drink koffie en hardloop ‘n paar keer om die kar om wakker te word. By Citrusdal hou ons stil, drink koffie en hardloop om die kar. By Moorreesburg haal ons die Explorer in – met al ons stop, koffie drink en om die kar hol het hulle ons al verbygesteek.
Om 00h15 toet en flikker ons afskeid van Siegfried-hulle by die Durbanville afdraai. Om 00h45 is ons tuis. Om 01h00 slaap ons. Vas.
Afstand afgelê: 5820 km
Liters gebruik: 611
Brandstofverbruik: 9,5 km / liter (Toyota Venture 2.2 GLE)
Nagte oorgeslaap: 14
Tent opgeslaan: 9 keer
Welkom by die wêreld van akamediese uitnemendheid
Vanoggend vergesel ek my seun na die tersiêre instansie waar ons hoop hy die volgende drie jaar groot hoogtes gaan bereik. Dit was ‘n seremonie in ‘n groot oop amfiteater. Ons was vroeg, en ons het ‘n lekker plek onder ‘n boom gekry.
Die akademiese prosessie het onder die majestieuse tone van Gaudiamus Igitur uit die gebou gestap gekom en onder die gezibo’s plek ingeneem. Gaudiamus het bietjie gelol, maar iemand het die probleem vinnige opgelos en dit het toe nie verder geklink soos ‘n langspeelplaat wat vashak nie.
Die studente en hul ouers is vriendelik welkom geheet. Die Vise-rektor het ‘n toespraak gemaak. Ek kon nie lekker hoor nie – het te ver gesit. Maar dan weer, ek hoef nie te hoor nie, dis my seun wat moet hoor. Nadat ons vir Nkosi Sikilela gesing het verlaat die prosessie weer die gezibo’s terug na die administrasie gebou toe.
‘n Welsprekende professor neem toe die mikrofoon oor en doen ‘n lekker ‘pep talk’ waarin hy die studente aanmoedig om ‘n boek of wat te lees. Of vir die wie moontlik al die ondervinding gesmaak het om ‘n boek te lees, om dit nog een te lees. En om ‘n paar flieke te gaan kyk. Hy het voorgestel dat ouens The Social Network gaan kyk. Die punt wat hy probeer maak het was: kry ‘n nuwe idee, voer jou idee uit. Moenie jou bekwaam om ‘n goeie werker te wees nie maar ‘n werkgewer. Eintlik ‘n heel inspirerende toesprakie, het ek nogals gedink. Ek het amper weer lus geraak vir swot.
Dan het ‘n dame wie in beheer van HR is verduidelik van die fasiliteite soos mediese, sielkundige en HIV ondersteuning en so aan. Daarna stel sy die SRC voor aan ons, en stel en groot mandoer van die SRC voor.
Die kêrel heet toe ook almal kortliks welkom. En toe, minder kortliks, slaan hy oor na Malemese en verduidelik vir ons klompie Eerstejaar- en ander Comrades wat nou daar aandagtig na hom luister dat:
– Die gebrek aan fondse vir studente is te wyte aan wanadministrasie.
– Die SRC verstaan die behoefte van honger studente – die SRC sal werk dat almal kos kry.
– Die derdejaars (wie nie eintlik nou daar is nie) moet weet hulle kwalifiseer vir finansiële bystand.
– Freedom is not to end up being dressed fancy.
– “They” will not understand. Hy’t nie gesê wie “they” is nie. Ek is ook nie mooi seker wat dit is wat “they” nie gaan verstaan nie – miskien is dit ‘n case in point, dan.
– Hy gee ons klompie comrades toe ‘n vinnige rondown van die 1976 onluste, van die struggle teen apartheid, en van apartheid education wat maak dat mense nie weet wat Twitter is nie, of dink Google is iets wat jy eet.
Alhoewel ek die toespraak heel vermaaklik gevind het, het ons toe maar besluit om bietjie te loop en die kampus te bekyk. Ek is jammer, dit was regtig ongeskik vir ons. Sal dit help as ek noem dat ons nie die enigstes was nie? Nie lank daarna nie was die toespraak klaar en is daar verversings aangebied. Die toeloop na die verversings toe was egter bietjie kwaai, toe het ons dit ‘n ‘skip’ gegee en huis toe gegaan.
So daar het ons dit: ons eerste skoolverlater se eerste dag op kampus.
In remembrance of the King of Rock
Ons gaan ry een middag ‘n draai van Gouritsmond af om te gaan kyk hoe die manne se hengelry gaan by Kanon. Soos die kraai vlieg is Kanon 2,6km weg, maar dis oorkant die rivier, so padlangs is die 25km om daar te kom. Lekker outing saam met ons jongste. Dis sy maatjies se pa’s wat daar vis vang.
Die maatjies vind mekaar dadelik. Chris-Jan is die oudste van die lot, 8 jaar oud. Nou vermaak die lotjie mekaar. Speel bietjie wegkruipertjie. Spring by die duine af, daai tipe dinge. Min gepla met die ernstige besigheid van visvang waarmee hul pa’s hulle besigh ou.
“Kyk hieso, julle, ek gaan ‘n ballas sprong doen!” roep Janko. Hy hardloop oor die duin, maak sy bene oop en land wydsbeen op sy boude onder op die sand. Nou weet ek ook sommer wat ‘n ballas sprong is. Nou doen almal ballas spronge. Almal die kleingoed nou, meen ek. Ek is bloot ‘n waarnemer. Daar is sekere goed wat grootmense net doen as hulle gesuip is.
Maar soos dit maar gaan moet iemand altyd ‘n beter idee hê. Hierdie keer is dit Chris-Jan met die beter idee.
“Kyk hieso, julle, ek gaan ‘n Michael Jackson sprong doen!” Dan illustreer hy die tegniek met gutso. Hy hol by die duin op. As hy bo kom gryp hy sy knaters vas soos wat Micahael Jackson gereeld op die verhoog gedoen het, en spring by die duin af. Dis eintlik maar net ‘n effense verfyning van Janko se ballas sprong, maar dit vind nietemin byval by. Die hele crowd spring in en doen Michael Jackson spronge.
Long live te king of rock, ek sê.
Ek wonder of ek bekommerd moet wees wanneer ek ‘n ‘please call me’ op my selfoon kry wat my uitnooi om vir Mathata te bel indien ek binne die kategorie val van “back to school and sexualy active”. Ek interpreteer dit dat ek beide moet wees. “Learn your ABC’s: Abstain, Be Faithfu, Condomize,” gaan die sms voort.
Mmmm…. wel, OK, ek gaan mos darem gelukkig nie terug skool toe nie, so ek aanvaar ‘that settles it’.
…. nie eers jou uroloog nie.
Jan Twak se hospitaalstorie inspireer my om ook (een van) my hospitaalstories te vertel. Die kruks van die storie (vir die wat nie vandag tyd vir nonsens het nie) is dit: moet niemand vertrou nie, veral nie jou uroloog nie, hoor nou wat ek sê.
Dit was eintlik ‘n groot dag, daai dag in April 2002. Vir my en vir Mark Shuttleworth. Nee, ek ken hom nie, ons het net toevallige ‘n gedeelde belangrike dag. Mark is daai dag maan toe, en ek is hospitaal toe.
Ek gaan meld die oggend aan by die hospitaal en boek myself in. Die dame agter die rekenaar pons allerhande brokkies inligting op die rekenaar in en druk ‘n vorm uit vir my om te teken.
Gelukkig lees ek die vorm, eerder as om net te teken by die kruisies wat sy gemerk het. Ek sien ek is bespreek vir ‘n vasektomie en ‘n besnydenis. Ek skrik. Ek het geweet van die vasektomie, maar die besnydenis is vir my nuus. Ek sê die dame daai besnydenis-ding gaan nie werk nie. As hulle my weer besny gaan dit ‘n amputasie wees. Sy kyk my humorloos aan. Sy neem die vorm terug en vergelyk dit met die besonderhede op haar rekenaar. Die inligting is korrek, lig sy my in. Sy bel nietemin die dokter se spreekkamer. Ek sweet.
Die dokter se ontvangsdame sê toe bykbaar dis oraait, ek hoef nie vir ‘n sirkumsisie te gaan nie. Dankie, ek voel nou beter, maar ek sweet nog steeds. Ek meen nou maar, ek is nog nie eens toegelaat nie, en ek bespeur ‘n basies fout, gelukkig darem voordat dit gebeur het. Dis nie asof die waarde van my voorhuid my so aanstaan nie, dis net, sover ek weet, ‘n nie-herhaalbare prosedure. Ek meen nou maar, waaraan sny jy die tweede keer?
Nou tik die dame weer die toelatingsvorm oor. Sy is nou al bietjie ongeduldig met my wat so orig is. Sy druk weer die vorm uit en sit dit onder my neus neer om te teken. Baie geïntimideerd besluit ek egter daar is te veel op die spel. Ek sal maar liewerster weer lees voor ek teken.
Nee! Wraggies, weggesteek op ‘n ander plek op die vorm staan dit lewensgroot weer: SIRKUMSISIE. Ek begin nou palpitasies kry, benewens die erge sweet wat nog nie tot bedaring gekom het nie.
“Seblief toggies?” prewel ek en druk ‘n bewende vinger op die woord.
Die dame versag haar houding, tik weer die vorm, en hierdie keer kom ek weg sonder die gewraakte prosedure.
Ai, maar slaap ‘n man lekker van die narkose. Met ‘n derde baba in die huis (jy verstaan nou waar die behoefte aan die mediese proseduretjie ontstaan het) het ek lanklaas so lekker geslaap. Later maak hulle my wakker, my vrou is daar, ek kan maar huis toe gaan. Ek trek aan en ons gaan huis toe. ‘n Rustige daggie uit.
Maar narkose, lyk my, is ‘n pes. Iewers het ek ‘n paar uur verloor. Ek meen nou, buiten vir die die ure wat ek lê en slaap het. My vrou vertel my dat ek soos ‘n grapgat aangegaan het en al die nurse’e later rondom my bed gestaan en luister het vir my twakpraatjies. Ek weet niks van daai af nie. Dis eintlik onbillik, ek is seker mens sou iets kon skryf daaroor.
My vrou wil my nie alles vertel wat ek gesê het nie. Maar blykbaar het ek haar gegroet met die mededeling dat die nurse sê ons mag nie daai aand seks hê nie. By geleentheid, verstaan ek, het iemand iets van ‘n stand-up comedian gemompel, waarop ek toe blykbaar verduidelik dat ek meen hy is tans tydelik buite aksie.
Dit was blykbaar die kuis deel van my vertoning. Ek is vreeslik jammer. Ek is nie seker waaroor nie, maar ek is regtig jammer. Ek het blykbaar ietwat ongepoetsde goeters kwytgeraak.
Nou ja, 8 ure later, toe is die “8-ure blok” uitgewerk. Nou sien, terwyl die uroloog besig was het hy ook sommer ‘n sistoskopie gedoen. Dis wanneer hulle ‘n kamera voor by die blaaspyp indruk en loer wat in jou blaas aangaan. Soos ‘n “pee(p)ing tom”?
Die uroloog het vooraf mooi verduidelik dat hy dit met ‘n miniatuur kamera doen. Sommer so tjop-tjop. Sy woordkeuse, mag ek noem, het my ietwat ongemaklik gelaat. In ieder geval, toe daai 8-ure blok uitgewerk is, toe raak dit duidelik dat die uroloog NIE met ‘n miniatuur kamera daar in is nie. My outydse Richo KR10 Super kamera met zoomlens is ‘n mooi bog. Of dalk het die uroloog net vergeet om die driepoot af te haal, ek sal nooit weet nie.
‘n Paar dae later kon ek darem weer normaal toilet toe gaan sonder om flou te word van die pyn.
Ek reken Mark Shuttleworth het daai dag meer opwinding gehad as ek. Maar dan weer, dis baie goedkoper om vir ‘n vasektomie te gaan as om maan toe te gaan, en boonop betaal die mediese fonds nie vir trippe maan toe nie.
Maar die punt is: oppas vir jou uroloog!