Terapeutiese skryfwerk - Holistiese medisyne - 2022
'N Skrywer is die mooiste beroep ter wêreld: as my huis brand, verlaat my maat my, of as ek in die hospitaal is na 'n motorongeluk, kan ek steeds 'n verhaal daaroor skryf. Skryf kan help. In baie maniere.
Maar is dit nie sinies om vir iemand wat getraumatiseer is, te sê nie: skryf net? Inteendeel: beroemde skrywers het oor traumatiese ervarings begin skryf, en vir baie was dit die enigste manier om verskriklike ervarings te hanteer. Byvoorbeeld, J.R. Tolkien se "Lord of the Rings" weerspieël ook die ervaring van die skrywer in die massamoorde van die Eerste Wêreldoorlog.
'Hoe lank is dit vandat u 'n verhaal geskryf het om u ware liefde of oorweldigende haat op papier te plaas? Wanneer was dit die laaste keer dat jy dit gewaag het om 'n geliefde vooroordeel uit te laat sodat dit soos 'n weerlig na jou kant toe kom? Wat is die beste of slegste in u lewe, en wanneer is u bereid om dit te fluister of uit te skree? ' (Ray Bradbury)
Skryf help om gevoelens uit te druk, veral onbewuste, onderdrukte of verleentheid. Maar die gevoelens kan nie net op hierdie manier uitgedruk word nie, maar kan ook in 'n vorm gebring word en gewillig gevorm word in die volgende stap.
Skryf in terapieë is so belangrik, want in sielkundige krisisse word die blik vernou: alle deure lyk toe, alles mooi val uit die persepsie, die wêreld is grys in grys. Skryf is dikwels die eerste manier om uit die innerlike gevangenis te breek, om jou blik weer te verbreed en tog nie hulpeloos blootgestel te word aan vrees en sielkundige beserings nie.
Die terapeut speel aanvanklik die rol van 'n noukeurige gids. Onopgeloste vrae lei dikwels tot 'n blok van skrywers, verstandelik gestremde mense is bang om getaboeide woorde en gedagtes neer te skryf, mense in 'n krisis is bang vir hul innerlike beelde wat hulle onderdruk; bevrore gevoelens breek slegs in fragmente op, en 'n geestelike chaos verwar die kliënt tydens skryf.
Eerstens neem die terapeut die vrees vir mislukking van die kliënt weg. Skryf as 'n genesing dien nie om die Nobelprys te wen nie, maar om die chaos van die psige te verhelder.
nota: As u self sielkundige probleme ondervind en terapeutiese skryfwerk wil beoefen, bespreek dit vooraf met u behandelende dokter of u terapeut of hierdie terapeutiese benadering geskik is vir u.
Kreatiewe Skryfwerk is oorspronklik van die VSA en is 'n integrale deel van elke universiteit daar. In Duitsland is hierdie gratis skrywe aanvanklik verwerp omdat die vaste struktuur van die literêre genres die werktuie van die skrywer voorgestel het. Dit was slegs in die nasleep van die hervormingsprosesse na 1968 dat kreatiewe skryfwerk die pedagogiek betree het. In die Verenigde State was dit professionele skrywers wat dit ontwikkel het, terwyl dit in Duitsland hoofsaaklik bedoel was vir persoonlike ontwikkeling.
Kreatiewe skryftegnieke bestaan ​​al sedert antieke tye. Dadaïsme, surrealisme en moderne kuns het later gespeel met taal en regte of veronderstelde nonsens as 'n vorm van uitdrukking.
Kreatiewe skryfwerk bevat tegnieke wat die vloei van denke aan die gang kry. Dit sluit in skryfwerk sonder innerlike skêr, dit wil sê neerskryf waaraan ek kan dink sonder om aan die eindproduk te dink. Hierdie proses is moeilik om te skei van dinkskrum, skryf in verband met ander aktiwiteite soos dans of skilder of waarneem. Die doel is nie om 'n vaste doel te hê nie, maar om betrokke te raak by die skryfwerk.
Hierdie kreatiewe skryfwerk dien verskillende doeleindes. Die eerste, en miskien die belangrikste, is om pret te hê. Dit klink banaal, maar dit is ook 'n hoofmotief vir professionele skrywers. Ray Bradbury, skrywer van Slaughterhouse 5, het gesê dat die pret van skryf die grondslag van skryf is. Wat banaal klink, kan genesing veroorsaak vir mense wat aan ernstige sielkundige probleme ly: hulle het pas die plesier van die lewe verloor.
Kreatiewe skryfwerk kan ontwikkel tot 'n belangrike terapeutiese proses: die betrokke persoon skryf vanuit die siel wat binne rommel en hanteer verbeeldingryke probleme. Niemand rem nie: om woede, hartseer of haat op kreatiewe wyse in te stel, maak niemand seer nie en is konstruktief besig met situasies waaraan 'n mens ly. Op hierdie manier leer jy jouself beter ken.
Diegene wat geraak word, sit dikwels voor wat hulle geskryf het en dink: 'Sjoe, was dit regtig ek?' Hulle verwerk ervarings en ervarings op skrif, want die ontwerp van taal is 'n wesenlike oomblik om menslik te wees.
Gereelde skryfwerk bring jou eie onbewuste in jou bewussyn in. Watter onderwerpe, met watter probleme kom ek voor, met watter sleutelwoorde kom ek voor? Diegene wat skryf, is aktief en kan ook hul aktiwiteite van ver af bekyk. Die innerlike skrywer word die waarnemende ego.
Skryf in die geval van ernstige traumatisering en geestesongesteldheid moet altyd saam met 'n opgeleide skryfterapeut aangeleer word en moet daarna terapeuties vergesel word. As die skrywer egter nie erge traumas ondervind nie, is dit gewoonlik nie nodig nie.
Skryf kan my uit 'n diep, swart gat haal. Want as ek dink dat dit nie kan aangaan nie, kan ek daaroor skryf; en dan gaan dit aan, eers op papier en later in die lewe. Ek kan net die gedagtes in hierdie slegte buie opneem, dit vorm deel van my lewe, en as ek beter voel, kan hulle 'n opwindende verhaal word.
Kreatiewe skryfwerk is belangrik vir almal wat professioneel met taal werk: dit maak sakebriewe lewendiger en verbeter kommunikasie met ander mense. Hoe meer ek kreatief skryf, hoe meer kreatief raak ek. Kreatiewe skryfwerk duur sonder evaluering. Wanneer ek 'n artikel, 'n roman of die notule van die vrywilliger-brandweer-vergadering publiseer, struktureer ek die teks.
Maar kreatiewe skryfwerk is nie die eerste stap nie. Daarom het ek geen vorige kennis nodig as ek kreatief skryf nie. Die enigste ding wat belangrik is, is nuuskierigheid. Ek leer aspekte van myself wat diep in die onderbewussyn begrawe is, leer ken. Veral as ek ontevrede is, ontstaan ​​positiewe verbeeldings oor hoe ek kan wees, en deur dit neer te skryf, word ek meer en meer.
In terapie help skryf ook om vermoedelik hopelose situasies te bemeester deur onkonvensionele oplossings aan te bied. As ek skryf, is daar altyd iets van my eie, iets heeltemal anders as wat ek beplan het. In die proses verander die skrywer, meestal sonder om dit eers te sien.
In die eerste plek, en dit geld veral vir mense met diep sielkundige letsels, kan ek in 'n fiktiewe verhaal al my haat, woede en hartseer toelaat, en dit sonder beperkinge uitleef, en ook nie presies wat ek geleer het of uitdruk nie. toegelaat word.
Skryf in terapie
Skryf is 'n terapie om jouself uit te druk. In terapeutiese skryfwerk bly die teks as 'n produk, wat eerstens die selfwaarde van diegene wat geraak word, aktiveer en tweedens die volgende stappe in genesing moontlik maak.
Skryf fokus op diegene wat geraak word. Selfs in kreatiewe skryfwerk kan u u gedagtes in swart en wit sien, sodat u dit nie kan vermy nie. Skryf bied dus 'n raamwerk en 'n struktuur, en dit help slegs as daar chaos in die emosionele lewe is. Tekste bied ook beskerming: tussen die betrokke persoon en die buitewêreld, en ook tussen die persoon en die terapeut, is daar papier of die skootrekenaar.
Skryf alleen, ongeag die inhoud, stel 'n kreatiewe en gestruktureerde proses aan die gang: uitdrukking volg op die uitdrukking van wat uitgedruk word, en hierdie proses kan ook verder ontwikkel of weer begin word. Die binneste foto's kom aan die lig deur die woorde. Deur bloot hul bewustelose uit te druk in terme van wat hulle aangaan, begryp hulle dit en begin daarmee werk.
Eerstens gaan die skrywers hul bewusteloos in deur te identifiseer met wat hulle geskryf het, maar tweedens gaan hulle ook weer uit: as u hul eie teks lees, sien u 'n mens se innerlike beelde van ver af.
Skryf en droom
Kreatiewe skryfwerk en drome oorvleuel, want albei is die taal van die onbewuste en daarom ons lewenswyse.
Baie godsdienstige kulture het drome beskou as openbarings van ander wêreldse realiteite, toekomstige voorspellings en profesieë. Dit is nie heeltemal waar nie, en dit is ook nie heeltemal verkeerd nie: droombeelde dui nie op 'n eksterne, wetenskaplike werklikheid nie, maar 'n interne, 'n subjektiewe werklikheid. Dit is simbole, en in hierdie sin wys hulle geestelike prosesse en gevare. Literatuur bestaan ​​ook uit sulke simbole.
Doodsdroome kondig byvoorbeeld selde 'n werklike dood aan. Alhoewel dit ook moontlik is en herhaaldelik bewys word, is dood in 'n droom gewoonlik 'n oordrag: of ons gevoelens vir 'n ander persoon sterf, of dat ons 'n aspek van onsself laat sterf omdat ons hom verwaarloos dit is dat 'n vriendskap verbrokkel.
Om in 'n droom dood te maak, beteken ook nie noodwendig dat die droom 'n moordenaar word nie, maar dit is 'n uitdrukking van ons woede teen iemand. Selfmoorddrome kan toon dat ons ongelukkig is, eensaam voel, in 'n doodloopstraat is en ons ook 'n ernstige waarskuwing kan gee.
Ons eie dood is die belangrikste prentjie van die dood, want dit toon die dood van 'n ou en verouderde selfbeeld en die behoefte om te ontwikkel tot 'n hoër bewussynstoestand. In die besonder word drome wyd versprei waarin iemand na sy eie dood kyk, sy eie begrafnis.
Die rigting waarin ontwikkeling moontlik is, word in die besonderhede van die droombeelde aangedui: 'n uitvoering kan byvoorbeeld wys dat ander nie van hul eie ontwikkeling hou nie, dat ander mense beperkings oefen waarvoor iemand ly. Of dit dui aan watter sosiale omgewing oorbly. As 'n dromer byvoorbeeld sterf in die dorp waar hy vandaan kom terwyl hy in 'n verre stad studeer, is die droomtaal eenvoudig. Die ou self bestaan ​​nie meer nie, en in die nuwe lewensfase is daar ander take om te doen - die mens is nie meer die ou nie, of hy nou daarvan hou of nie.
Drome om mense wat reeds dood is te ontmoet, dui nie op 'n ware lewe van die siele van hierdie oorledenes nie, maar verklaar die geloof in 'n hiernamaals. Want in die droom verskyn hierdie "spoke" regtig. Inteendeel, hierdie oorledene staan ​​voor iets belangriks, of dit oop vrae was met die oorlede ouma, of dat ons ons in 'n droom simbolies met 'n oorledene versoen.
Min doodsdroom is eintlik waarskuwings oor gevare in die buitewêreld. Selfs moeders wat droom dat hul kinders in 'n meer sal verdrink of deur 'n motor verbygery word, het gewoonlik 'n sielkundige motivering. Dit is die vrees dat die moeder nie ooreenstem met haar eie ideaal van ouers of verborge spanning tussen moeder en kind nie.
Vir droominterpretasie is dit egter waar dat droomsimbole altyd 'n individuele taal praat en nie elke droom dieselfde ding vir elke persoon beteken nie.
Drome as voorspellings
Drome werk baie soos sprokies. Baie sprokies kon amper onveranderd in die droom verskyn. Die idee dat drome die toekoms voorspel, is oud. Die vermoë van die siel om die wette van wetenskap, tyd en logika te oorkom, bevorder die begeerte om hierdie onherkenbare moontlikhede van kennis te gebruik.
Navorsing oor sogenaamde ware drome, dit wil sê die lees van gedagtes in drome, die sien van toekomstige gebeure in drome, het die afgelope dekades nie regtig gevorder nie. Daar is 'n algemene ooreenkoms dat drome gewoonlik gebaseer is op leidrade wat ons bedags in die onderbewussyn opgetel het en snags "met die wysheid van die hart" verwerk en sonder die beheer van kritiese denke.
As 'n reël word drome nie direk bewaarheid nie, maar simbolies: duisende drome waarin vriende sterf of mense sterf in 'n motorongeluk, lei daartoe dat dit regtig gebeur soos in 'n droom. Die psigiese werklikheid kom baie meer voor: 'n droom waarin die minnaar wegvlieg en twee weke later vir hom sê dat hy na 'n ander stad verhuis en die verhouding beëindig, het onbewuste leidrade. Die vraag was waarskynlik al in die kamer sonder dat ons dit wou erken.
Ann Faraday noem drome die 'waghonde van die psige' wat voortdurend op soek is na tekens wat die gees ontsnap. Dit is slegs drome wat ons aandag vestig op hierdie verborge gevoelens en probleme. Drome is altyd 'waar' omdat dit die lewe, probleme, gevoelens en vrae van die droom weerspieël. Of daar nou paranormale drome is, drome wat eksterne waarhede beskryf, kan slegs beoordeel word as ons baie vertroud is met hierdie 'taal van die hart' en hierdie verskillende vlakke kan skei. In kulture was drome in elk geval 'n teken van Daar is nie sprake van spoke, gode of hoër waarsêers nie.
Die meeste van die beweerde voorspellings is in hierdie spanningsarea: ons verbeel ons dikwels daarna dat ons sou gedroom het van iets wat gebeur het, en dat "heldersiende" hul invloed dikwels op ander bloot uit sulke aansprake verband hou.
Baie drome is so uitgebreid dat hulle, soos astrologie, altyd bewaarheid word: as ek droom van 'n skip se sink of 'n storm, is die waarskynlikheid dat 'n skip êrens in die wêreld sal daal, of 'n storm verwoes baie groot. En ek sien ook nuus oor my droom.
Dit is dus meer 'n aanduiding dat droombeelde ons gedrag beïnvloed as dat dit inligting verskaf oor 'n gebeurtenis wat onafhanklik van ons plaasvind. 'N Droomdagboek kan hier help, waarin die besonderhede en die tyd van die droom presies aangeteken word.
Die droomdagboek kombineer droom met skryf. Hiervoor het ons 'n notaboek en 'n pen nodig. Ons vergeet die meeste van ons droominhoud binne 'n paar minute. Maar om te interpreteer wat 'n droom vir ons beteken, is klein besonderhede ook belangrik.
Daarom plaas ons die droomdagboek reg op ons bed: terwyl ons aan die slaap raak, skryf ons neer, solank dit moontlik is watter beelde in ons koppe verskyn. As ons wakker word, haal ons die boek op en skryf ons drome onmiddellik neer. Al word ons snags wakker, skryf ons dadelik die droomfoto's neer.
In die notaboek skep ons tabelle of groepe waarin ons let op watter elemente in drome voorgekom het, wanneer, watter aksies gebeur het en hoe hierdie setstukke met mekaar verband hou: wat gebeur het op die dag in die buitewêreld, wat in die wêreld gebeur het droom? Ons laat vrye ruimte vir interpretasies: wat kan hierdie aksie beteken, watter probleme toon die droom, watter oplossing bied dit?
Die werklike lewe: as ons na die alledaagse lewe verwys, moet ons dit beslis neerskryf. Wat is analoog aan wat in 'n droom gebeur? Wat is die verskille tussen droom en wakker gebeure? Die droom wys dikwels oplossings vir 'n probleem met presies hierdie verskille, alternatiewe besluite wat sin maak, of dit struikel oor wat vir ons stresvol is. As ons sulke verwysings neergeskryf het, kan ons daaroor nadink en miskien nuwe insigte kry. Hierdie verwysings verskyn egter dikwels geïnkripteer in drome.
'N Droomdagboek maak sin omdat ons dikwels net die belangrikheid van 'n droomfoto raaksien. Dae, selfs weke na 'n droom, val dit "soos skubbe van ons oë af". Ons herken dikwels eers jare later watter droomsimbole watter betekenis gehad het in watter tyd.
'N Droomdagboek help om herhalende droomsimbole te ontdek en dus' ons onderwerpe '. Dit geld veral mense met geestesgesondheidsprobleme vir nagmerries waarin figure, of dit nou spinnekoppe, katte, honde, sekere mans, narre of insekte is, op die kern van vrees dui; dit kan byvoorbeeld in onopgeloste konflikte lê. Maar hierdie onderwerpe is ook positief: Watter karakters in die droom beskerm ons? Laat ons hulle bewus word, of gaan hulle voortgaan om in die skaduwee te plant?
Die volgende stap is om met hierdie herhalende karakters te werk, deur aan die slaap te raak by die gebeure van die vorige en komende drome, bewusmaking van hierdie beelde te maak en 'n rekord te hou van hoe drome verander.
Nog meer: ​​drome en dus vrees kan beïnvloed word. As ons bang is vir een karakter en onsself met 'n ander kan vereenselwig, dan kan ons in ons wakker of half-slapende gedagtes ons alter ego laat verouder tot 'n held of heldin wat die uitdaging in die gesig staar of die gevaar laat krimp.
Ons kan ook die droomdagboek gebruik as basis vir die ontwikkeling van verhale uit ons drome. Dit is hoe ons onsself daarvan vrylaat, en in die beste geval lei dit tot literatuur wat ander mense graag wil lees. Die ontwikkeling van fiktiewe verhale uit drome vergemaklik die las van diegene wie se drome ernstige probleme het.
Die geskiedenis skep 'n afstand van u eie ervaring en lyding en plaas dit op 'n algemene vlak. Die fiktiewe karakters ontwikkel vanuit 'n aspek van die self, maar op 'n sekere punt is hulle nie meer nie, maar lei hul eie lewe. As ons hierdie 'erwe' kan waarneem ongeag ons sielkundige gemoedstoestand, het ons ons bevry van ons vrees.
Skrywers met gemoedsversteurings
Skrywers ly die meeste onder alle beroepe aan gemoedsversteurings: Jack London, Herman Melville, Edgar Allan Poe en Ernest Hemmingway het albei aan bipolêre versteuring gely, en grensversteuring was waarskynlik geassosieer met Hemmingway. Virginia Woolf, Heinrich Heine, Charles Baudelaire, Sylvia Plath en Friedrich Hölderlin het aan depressie gely.
Of die hen eerste gekom het of die eier kan soms nie gesê word nie: oorlaai skrywers met hul ingewikkelde fantasiee die brein, en reageer dit op sielkundige probleme? Of het u vooraf gemoedsversteurings en is u dus veral geskik vir die werk?
In 'n studie met honderd Anglo-Amerikaanse skrywers, het die psigiater Felix Post bevind dat 80,5 persent van hulle aan psigoses en depressie ly; elke derde persoon was 'n alkoholis. Die skrywers is ook gekenmerk deur uiterste buierigheid - of dit nou kliniese bipolariteit of grenslyn was. Ander studies het aangetoon dat skrywers geneig is tot depressie en skisofrenie.
Depressie kan die gevolg wees van die feit dat skrywers baie meer dink oor die wêreld en die posisie daarvan as gevolg van hul werk as 'gewone mense'. Boonop leef professionele skrywers dikwels in uiters onsekere finansiële omstandighede: hulle weet nooit of 'n roman wat hulle al jare skryf, 'n sukses sal wees of selfs 'n uitgewer sal vind nie. Hulle is dikwels baie eensaam in hul werk. Boonop is sommige van hulle baie oop in hul tekste omdat hulle gewoonlik baie eie ervaring verwerk. Hierdie gebroke selfbeskerming kan ook lei tot geestesversteurings.
Deur te skryf, het mense met sielkundige "afwykings" geleer dat hulle hul geestelike kruising van grense kreatief kan gebruik deur literêre grense oor te steek. Die verskil tussen die vraag of die sosiale omgewing iemand as 'siek' of 'briljant' beskou, is dikwels of hulle hul 'gekke idees' op papier plaas.
'N Dikwels onderskatte vorm van kreatiewe skryfwerk is die dagboek. Dit behoort slegs aan die persoon wat dit skryf. Gedigte, feitelike tekste, gedagtes, fantasieë, voltooide verhale, alles kan ingesluit word. Hierdie dagboek gaan in die notaboek. Of dit nou in die bus, in die kafee of in die wagkamer is - die beste inspirasie is om mense rondom my te bekyk. Dit verskerp die uitsig en die sensitiwiteit.
'N Dagboek hoef nie net nugtere besonderhede te beteken nie. Dit is ook belangrik, maar hier, op die private gebied, is daar ook ruimte vir die gekke gedagtes, die fantastiese idees en die veronderstelde onmoontlike wense wat in die onbewuste versprei. Elke noodsaaklike bevinding kan later neergeskryf en gelees word. As dit nie sin maak nie, is dit glad nie 'n probleem nie.
As ons gereeld dagboeke skryf, word hierdie "gekke" in 'n patroon gerangskik en word ons duideliker wat ons regtig wil hê, wat ons moet verander, en daar word toenemende duidelikheid oor hoe ons dit kan implementeer.
Dit help byvoorbeeld om elke aand gelukkige of selfs interessante oomblikke neer te skryf. As ons die klein en groot suksesse noem wat ons behaal het, bring ons onbewuste 'n positiewe weg: Diegene wat sleg oor hulself dink, voel sleg.
As ek altyd dieselfde ding doen en die omstandighede dieselfde is, sal dit waarskynlik tot dieselfde ding lei. Vir mense wat nie wil of kan leef soos dit is nie, bevestig hierdie ervaring hul frustrasie. Hulle dink "dit sal nooit verander nie", "dit was nog altyd so", "ek het geen geluk in die lewe nie", of "daar is geen plek vir my nie".
Ons onbewuste versterk sulke negatiewe selfbeelde sodra ons dit gered het, want dit werk stadig. Die onbewuste gee nie om of 'n gewoonte negatiewe of positiewe gevolge het nie, omdat die geoefende patrone werk, is dit stewig geanker in die brein via neuronale weë. Skryftegnieke help om hierdie patroon van selfvervullende profesieë en hopeloosheid te gebruik deur ou oortuigings en gepaardgaande neurale weë letterlik te "oorskryf".
Skrywers ken die vrees vir die leë vel, die skrywersblok. Mense wat op die punt staan ​​om 'n eksamen af ​​te lê, moet 'n sakebriefie of 'n faktuur skryf, sien hulself gereeld voor die sleutelbord en dit wil nie aangaan nie. Kreatiewe skryfwerk kan sulke blokkasies oplos omdat dit die gedagtes laat vloei. Gewoonlik is dit nie die inhoud van 'n feitelike teks wat ons wanhoop nie, maar stagnasie. As jy by die venster uitkyk, skryf oor die swartvoël wat wurms buite soek en die blomme in die vaas beskryf, kan die vloei van skrif weer aan die gang kom.
Mense doen net wat hulle wil met entoesiasme. Selfs diegene wat nie 'n besluit neem nie, neem 'n besluit: vir gemak en valse sekuriteit wat te eniger tyd kan afbreek. Dit maak mense ontevrede. Diegene wat aan hierdie ontevredenheid of selfs veel erger geestesversteurings ly, vermy gewoonlik 'n dissipline van binne.
Deur gereeld op 'n spesifieke tydstip vir 'n spesifieke tyd te skryf, bevorder dit die terugkeer na selfdissipline. As u mislukking rangskik na mislukking en u as buitestaander ervaar as gevolg van 'n sielkundige abnormaliteit, is dit dikwels moeilik om die selfdissipline te ontwikkel wat 'n organisasie van u eie wense en doelstellings verteenwoordig. Diep is diep oortuig daarvan dat hy nooit hierdie doelwitte kan bereik nie. Hy lyk aan die buitekant slap en passief omdat hy die gevoel verloor het waarom hy aan sy lewe moet werk.
Gereelde skryfwerk vermoor twee voëls met een klip: eerstens bring dit 'n struktuur tot 'n chaotiese of doellose alledaagse lewe en 'n ontstoke psige. Tweedens lewer dit 'n toetsbare resultaat. Die persoon let elke dag op vordering, stagnasie en regressie en kan met hierdie materiaal werk.
Kreatiewe skryfkuns versterk die persepsie. As ek in die kafee sit en verveeld raak as ek aanvaar dat niks sal gebeur nie, kyk ek noukeuriger na die uiteenlopende lewe rondom my deur na besonderhede te soek. Watter oogkleur is my eweknie, 'n klein litteken agter die oor, waar kom dit vandaan? Waarom is daar 'n klein vlek op die servet? Hoe lyk die wêreld? Hoe voel die lewe? Hoe voel ek? Hoe reageer ek op my omgewing? Mense met geestesgesondheidsprobleme leer om te konsentreer sonder om te evalueer. In die beste geval beteken dit dat hulle nie meer so baie op hul lyding konsentreer nie.
Maniere om uit te stel
Depressiewe mense voel dikwels bevrore; dit lyk asof niks buite hul liggaam beweeg nie. Skryftegnieke kan u help om uit hierdie styfheid te kom.
Gratis skryf beteken om op 'n leë vel te skryf sonder om te dink en nie die pen neer te sit nie - binne 'n sekere tydsraamwerk. Hierdie doellose skryfwerk kan gebruik word om 'n onderwerp te vind. 'N Geordende variant is die skryf van 'n sleutelwoord, 'n inleidende sin, 'n prent, 'n voorwerp. Dit kan stop, maar die resultate kan ook gekombineer en saam ontwikkel word. Willekeurig geselekteerde woorde stimuleer idees. Kans is belangrik om nuwe gedagtes aan te wakker. Ek soek na enige woord uit 'n teks, 'n katalogus, 'n tydskrif, 'n leksikon.
Provokasies verander van plan. Vaste ervarings breek uit. Stellings wat in stryd is met feite, die werklikheid of die bekende vrystellingsidees. Voorbeelde: ek kan lug drink. My bratwurst eet my. Ek blaf na my hond. My kat speel skaak.
Kies verskillende terme, maak nie saak watter nie, vier: reis, bloed, venster, hond. Hulle moet in die teks verskyn, gaan nou. 'N Smalere variant is byvoorbeeld 'n selfstandige naamwoord tafel, byvoorbeeld 'n byvoeglike naamwoord swart, byvoorbeeld 'n werkwoord swem.
Kies enige koerantopskrif. Om dit te doen, skryf die verhaal. Of skryf kreatief daarop.
'N Woord, 'n sin, 'n frase word in die binnekring geplaas. Daarom vorm verenigings. Dit word op hul beurt omlyn en met mekaar verbind. Alleen of saam, hetsy in die geheim of op die bord. Nuwe kettings van verenigings begin weer by die kern van die groep. 'N Sogenaamde toetsnetwerk word geskep. Dit kan in een rigting uitgebrei en geïnterpreteer word. Dit kan lei tot 'n skryfimpuls of 'n onderwerp.
Mense met geestelike "afwykings" leer uit skryf dat hulle hul lyding kreatief kan gebruik. Op die beste manier kan u ander help deur die lewensprobleme op papier te sit van baie mense wat met hulle kan identifiseer tydens lees en beter voel omdat hulle minder alleen en gemarginaliseer is. Op hierdie manier kan terapeutiese skrywe duidelikheid oor jouself oordra, sielkundige lyding verlig en ander lyers aanmoedig. (Dr. Utz Anhalt)
Bradbury, Ray: Zen in the Art of Writing. Berlyn 2003.
Winnewisser, Sylvia: Skryf die siel eenvoudig vry. Hoe terapeutiese skryfwerk die siel beïnvloed. Hanover 2010.
Dzananovic, Ines: Skryf jouself af van die siel. Bewyse vir skryf as terapeutiese intervensie by mense met depressie - 'n literatuuroorsig. 2017, ResearchGate
Video: Звуки природы, пение птиц, Звуки Леса, для релаксации, сна, Медитации, Relax 8 часов (Mei 2022).