Brittanje en vuurpyltegnologie - Daarbenewens - 2021
Die raketontwikkeling in Groot-Brittanje voor 1939 was eintlik veel groter as wat verwag kon word gegewe die konserwatisme wat in alle dele van die weermag gevind kon word. Die Amerikaners het spanne gestuur om te leer oor die Britse vuurpyltegnologie, en dit was die reputasie daarvan.
Aan die einde van 1940 is 'n raket van 3 duim in gebruik geneem. 128 van hierdie klein vuurpyle kon afgevuur word uit 'n 'projektor'. In Mei 1940 is reeds besluit dat hierdie vuurpyle teen Duitse vliegtuie gebruik moet word. Die firma G A Harbey in Greenwich het die opdrag gegee om hierdie vuurpyle te vervaardig en teen September 1940 is meer as 1 000 vervaardig. In Oktober 1940 is 'n vuurpylbattery gevorm wat gelei is deur majoor Duncan Sandys om Cardiff te verdedig met behulp van die drie-duim vuurpyle. Op 7 April 1941 word die eerste Duitse vliegtuig deur een van hierdie vuurpyle neergesit. Einde April het twee vuurpylbatterye die Walliese stad verdedig. Die batterye staan ​​bekend as 'Z' batterye - hierbo afgebeeld. Uiteindelik is die 'UP-3' gekoppel aan radar en toerusting wat die vlugspoor van vliegtuie voorspel het. Toe dit ontplof, het die vuurpyl 'n dodelike radius van 70 voet. Die 'UP-3' is ook in grootte vergroot om 'n groter oorlogshoof te kon dra. Teen Desember 1942 het 91 Z batterye in die Verenigde Koninkryk bestaan.
Brittanje het ook lug-tot-oppervlak-missiele ontwikkel. Dit was 'n modifikasie van die 'UP-3' en was byna 6 voet lank en in staat om byna 1000 mph te wees. Teen 1942 word hulle operasioneel in die Royal Navy gebruik waar hulle hoofsaaklik teen duikbote gebruik is. Die weermag het die gedagte om hulle te laat verdwyn, aangesien die senior bevelvoerders van die weermag hulle as 'oorbodig' beskou. Die Royal Navy het voortgegaan met die ontwikkeling van die 'UP-3' en het met die 'Matras'-stelsel vorendag gekom wat in amfibiese landerye gebruik is. Die 'Matras'-stelsel is gebruik om die landings op Sicilië en die vasteland van Italië te verwoes. Dit was hierdie sukses in die 'sagte onderbuik' van Wes-Europa wat die leër oorreed het om 'UP-3' aan te neem, en 'n weermagweergawe is gebruik toe die Britse en Kanadese leërs die Rynrivier oorsteek.
Aan die einde van die oorlog is die 'Stooge' deur die Britte ontwikkel. Dit is ontwerp om vliegtuie, veral Japanese kamikazes, aan te val. Die 'Stooge' was 'n radio-geleide raket met 'n reikafstand van 8 tot 9 myl. Dit het 'n topsnelheid van 500 km / u bereik en 'n oorlogskop van 220 pond gedra.
Die raketontwikkeling in Groot-Brittanje voor 1939 was eintlik veel groter as wat verwag kon word gegewe die konserwatisme wat in almal gevind kon word ...