Gaan Reis Skrywer Gaan na Gell: 'n Onderhoud met Thomas Kohnstamm - Reisverhale - 2020
Opgedateer: 01/18/2018 | 18 Januarie 2018
'N Paar maande gelede het 'n boek uitgekom wat die reisskrywerwêreld uitgewis het. Gaan reisskrywers na die hel toe? het baie kontroversie veroorsaak met die uitbeelding van die skryf van gidse. Lonely Planet moes spesiale verklarings uitreik om gebruikers te verseker dat sy boeke akkuraat was. Nou, met die probleem afgesterf, weerspieël skrywer Thomas Kohnstamm oor die omstredenheid, reisboeke en skryfwerk.
Nomadiese Matt: Jou boek het baie kontroversie geskep toe dit vanjaar uitgekom het. Het jy so 'n media-firestorm verwag? Het jy gedink dat daar so 'n negatiewe reaksie op die roman sou wees?
Thomas Kohnstamm: Ek het geweet dat daar 'n kontroversie sou wees, maar ek het (miskien naïef) aanvaar dat die gesprek gegrond sal wees op wat eintlik in my boek gesê is. Baie van die opblaas is gegrond op spekulasie, gerugte en misquotes. 99% van die mense wat my kritiseer en my boek het nie eens 'n kopie van die boek gesien nie of 'n enkele bladsy daarvan gelees nie.
Die kontroversie het met jou gesê dat jy vir die Colombia-boek nooit na Colombia gegaan het nie. U is egter gevra om die geskiedenisafdeling van die artikel te skryf, wat regtig uit enige biblioteek gedoen kan word. Dink jy die media het dit net buite verhouding geblaas?
Dit het gekom van 'n gesprek wat ek met 'n Australiese joernalis gehad het oor die kwessie van "lessenaaropdaterings" in reisskrif. Ek het die Geskiedenis, Omgewing, Kos & Drink en Kultuur afdelings van die boek geskryf - basies die intro van die gids. Sou my navorsing voordeel trek uit my besoek aan die land: ja. Maar die realiteit is dat op baie goedkoop reisskrywingsprojekte (dws lande soos Colombia), uitgewers net kan bekostig om 'n paar skrywers in die veld te stuur. Lonely Planet het my nie gekontrakteer om na Colombia te gaan nie, aangesien daar nie genoeg geld in die begroting vir die boek was nie. Ek het die navorsing gedoen op grond van geheue, notas, onderhoude met Colombiane en navorsing by die Colombiaanse Konsulaat in San Francisco.
Die joernalis het my woorde gedraai om hulle te laat klink asof ek deur LP betaal is om na Colombia te gaan, en ek het persoonlik vasgestel dat die geld onvoldoende was en daarom lui by die huis gesit en geskaap het. Die hele koerantartikel is geskryf met die doel om so sensasioneel en skandelik as moontlik te wees. Die artikel is opgetel deur 'n paar nuusdrade en het die wêreld en blog-eggokamer gereis sonder 'n dieper gedagte of evaluering. En dit alles was gebaseer op 'n enkele, foutiewe storie in 'n Australiese poniekoerant.
Verlede maand het ek 'n reisskrywer ondervra wat gesê het dat jou boek 'n onakkurate beskrywing van die beroep was. Volgens hom kan 'n bietjie selfdissipline, die vermoë om 'n regverdige kontrak te onderhandel, en 'n mate van professionalisme die werk verrig. Wat is jou gedagtes hieroor?
Gaan reisskrywers na die hel toe? gaan oor my ervaring as 'n jong wye oogskrywer wat op my eerste projek werk. Dit is nie 'n boek oor my hele loopbaan as reisskrywer nie. Uiteraard het ek geleer hoe om in die bedryf baie beter te funksioneer, aangesien ek meer projekte onder my band gehad het.
Baie mense kry ernstige finansiële probleme op hul eerste projek of twee. As hulle nie 'n manier vind om dit onder die moeilike tyd en finansiële beperkings te laat werk nie, word hulle eenvoudig vervang deur 'n ander wye oëskrywer wat vir min meer as 'n bylyn en 'n kans om te reis, sal werk. Die potensiële arbeidspoel is feitlik onbeperk.
Ek het ook net die hoogste punte van Lonely Planet op my skryfwerk ontvang. Ek het dalk botsings in die pad gehad, maar ek het uiteindelik altyd kwaliteit werk gedoen. Ek het uiteindelik baie meer avontuurlustige, vooraanstaande navorsing en insiggewende skryfwerk gedoen as baie van dié drama-skrywers wat al daar tyd spandeer het om dieselfde ou hotelle langs die toeristepad te besoek.
Ek lees jou een keer het pistool geslaan terwyl jy op die werkstuk was. Uit die storie en jou boek lyk dit asof reisboek skryf een interessante ramp na die ander is.
Ek was net een keer pistool geslaan - gelukkig. Ek het baie gekke ervarings as reisskrywer gehad, maar ek hou regtig daarvan om betrokke te raak by wat op 'n gegewe plek aangaan en nie net as 'n losstaande waarnemer op te dryf nie. Soms kom ek oor my kop in.
Hoe het jou familie en vriende gereageer op die boek? Dit is redelik rou. Ek is seker daar was nie belangstelling in die lees van jou dwelm- en seksuitbuiting nie.
My ma gee nie om vir die drink nie. My vriendin het nie omgee vir die seks nie. My pa het gedink dit was alles goed. Ek het dit doelbewus geskryf sonder terugvoer van vriende en familie, aangesien ek op 'n onbeskaamde, eerlike manier oor my ervarings wou skryf.
Dit lyk asof jou dae as 'n gids skrywer verby is. Wat doen jy nou?
Ek het nie oor 'n paar jaar 'n reisboek geskryf nie. Ek werk tans net aan boeke en skermskrywers. Ek hoop om voort te gaan met reisreis, maar ek verkies die boeklengteformaat.
Die meeste skrywers begin om 'n skrywer te wees - hierdie soort gevoel in jou skoot wanneer Lonely Planet jou na Brasilië gestuur het. Wat het jou 'n skrywer laat bly en nie terug in die sakewêreld wat jy verlaat het nie?
Ek het begin om ook skrywer te wees - alhoewel ek oorspronklik die meeste geïnteresseerd was in die politiek. My eerste gids projek het 'n bietjie meer skielik aangekom as wat ek verwag het, maar in Do Travel Writers gaan na die hel toe? Ek bespreek hoe ek alreeds 'n taalboek vir Lonely Planet voorheen geskryf het en in 2000 'n reisboek aangebied is. In my vroeë twintigerjare het ek 'n ontluikende skryfloopbaan gehad, maar is afgelei deur 'n paar jaar in die akademie. Toe ek uit 'n D Phil-program val, het ek per ongeluk in die sakewêreld gewas.
Reis skryf het jou na baie plekke geneem. Wat is jou gunsteling land?
Dit is moeilik om te sê. Ek is lief vir Brasilië en sal hierdie jaar Kersfees en die Nuwejaar spandeer. Indië was een van die mees fassinerende plekke wat ek gereis het. Ek is lief vir ski in Frankryk en Chili. Ek wil Mozambique en Madasgaskar besoek.
Nadat jy die reisboek wêreld van binne gesien het, beveel jy nog aan dat mense hulle gebruik?
Ek raai steeds reisboeke aan en verkies Lonely Planet vir die ander handelsmerke. Dit gesê het, sou ek redeneer dat reisboeke subjektief (en ietwat arbitrêr) is en nie die enkelvoudige of korrekte manier is om 'n bestemming te nader nie. Mense moet riglyne gebruik as 'n basiese instrument, maar volg hulle nie slaafs nie. Andersins maak reisboeke basies verseker dat duisende mense almal presies dieselfde unieke reiservaring het.
Thomas Kohnstamm woon tans in die Stille Oseaan Noordwes en gaan voort om golwe te maak met sy boek, Gaan reisskrywers na die hel toe?. Vir diegene wat dink dat reisgidse is die evangelie waarheid, onthul Kohnstamm die onderkant van die reisbedryf en sy dikwels ergernisende effek op skrywers, reisigers en die bestemmings self. Dit het 'n bietjie kontroversie in die reisskryfsirkels veroorsaak! As jy belangstel om meer te lees, kan jy die boek by Amazon koop.