Reën – WoordNoot
24 Februarie 2020 woordnoot
Dit reën. Soos gewoonlik maak die donkerte en geraas van reën storms haar benoud. Sy is nie een vir grys en donker nie. Gee haar enige dag kleur! Spatsels van rooi, blou, groen en geel! Sy verstaan kleur. Iemand wat hou van ander mense. Wat daarvan hou om die vrolikheid van die lewe uit te leef. Maar vir baie lank is haar hart net so grys en donker soos die weer.
Die druppels kom in vlae na haar toe. Sy staan onder die groot sambreel. Sy kan nie verder loop nie want die water stroom oor die pad. Sy hou van die feit dat die sambreel se skaduwee haar gesig verberg. Niemand kan die leed wat uit haar oë straal, raaksien nie. Haar gedagtes warrel deur haar kop. Nes sy dink sy het ‘n skuiwergat ontdek, voel sy dat haar idees absurd is. Die reën word erger. Sy staan doodstil in die ruimte tussen die geboue. Sy is eintlik al sopnat, net haar hare is nog droog.
Sy het hierdie situasie nou al honderd maal in haar gedagtes deurgetrap maar die emosie bly brand. Die verlange na vrede en om ongebonde net te skep. Sy is ‘n kunstenaar en ‘n vrek goeie een daarby. Maar Adam is die vlieg in die salf. Sy was so lief vir hom maar met die tyd voel dit asof die afstand tussen hulle al hoe groter word. Eers het sy haar nie daaraan gesteur nie. Later het sy aanmerkings ‘n snaar geroer wat haar seergemaak het. Maar die afgelope tyd kan sy nie glo dat hy so klakkeloos goed kwyt raak nie. Asof sy nie bestaan, of dit kan hoor nie! Niks wat sy maak is goed nie. Niks wat sy sê is reg nie. Hy breek haar hart al vir die laaste twintig jaar. Sy weet haar ster het nog nie verskiet nie. Al is sy aan die verkeerde kant van vyftig. Die enigste rede dat sy nog daar bly is omdat sy geen inkomste het nie. Sy staan nog steeds net doodstil op die plekkie en luister hoe die reëndruppels op die sambreel val.
Sy begin bid, n bedevaart, want sy het nie meer enige opsies oor nie. Die lewe is ondraaglik. “Here, bid sy woordeloos. Ek reik uit na U. Laat U geneeskrag my binneste oorspoel.” Net dit. Sy bly stil, skielik bewus dat Iemand naby haar is. Sy voel hoe die Teenwoordigheid haar koester. Om haar vorm die water poeletjies. Party poele water meng met olie wat op die pad lê. Die inspirasie tref haar dadelik toe sy na die reën druppels kyk wat in die waterpoele plons.
Nege maande later sit sy in haar piepklein sitkamertjie, die laaikas teen die muur. Geverf met ‘n nuwe tegniek wat die binneversierders vanoor die hele wêreld gaande het. Sy het ‘n kans gevat, om uit te reik na haar wêreld van kleur!Sy rus haar kop teen die kopstuk van die stoel, die enigste meubelstuk wat sy na die egskeiding gevat het. Dit en die laaikas. Dit was die dag net nadat sy in die reën gestaan het. Verskuil onder die sambreel. Die reen het opgehou en die son het dadelik begin skyn.
‘n Reënboog het in ‘n jubelende helderkleur straal voor haar oopgevou. Haar nuwe dag het aangebreek.
Skryf gerus saam aan hierdie woordsnoer.
Previous Memories in n boek
Next Ode vir Towerinne van Rebusfontein
24 Februarie 2020 om 3:29 nm
Sjoe, pragtig geskryf!
24 Februarie 2020 om 3:31 nm
24 Februarie 2020 om 7:11 nm
Sjoe Riatjie, jou skryftalent op sy beste!
24 Februarie 2020 om 7:12 nm
Ag nee hoor…sommer net geskribbel maar baie dankie liewe mater…
24 Februarie 2020 om 8:13 nm
Diep skrywe Woordnoot. ❤
24 Februarie 2020 om 8:15 nm
Dankie Kameel…waardeer jou terugvoer
25 Februarie 2020 om 7:05 vm
Dis ‘n eonderlike skrywe Ria. Die seerkry en dan die bevryding – altyd die hoop op ‘n beter toekoms. Welgedaan. En bemoedigend.
25 Februarie 2020 om 7:18 vm
Baie dankie liewe Hester vir die saamlees
25 Februarie 2020 om 7:28 vm
Inspirasie onder ‘n swart sambreel. Puik Woordnoot. Dankie dat jy my snoere mooi geryg het!
25 Februarie 2020 om 7:32 vm
Plesier liefste Vliegie…jy druk my altyd in n rigting. Ek het dit eers so gekyk en gedink ek gaan nie ag en toe ek weer sien is dit al waaraan ek kan dink!😙
25 Februarie 2020 om 7:33 vm
Ek is lief vir julle wat so rigting drukbaar is! 😉
25 Februarie 2020 om 7:31 vm
Ek het jou skrywe op Inlinkz gehak.
25 Februarie 2020 om 7:35 vm
Dankie…ek het dit so laat geskryf en daar was nie tyd om aan te hak nie💟💟
26 Februarie 2020 om 5:47 vm
26 Februarie 2020 om 6:04 vm
3 Maart 2020 om 1:55 nm
3 Maart 2020 om 4:19 nm