Laas naweek was natuurlik weer Dankfees en die sonnetjie het sy kop uitgesteek om die duisende Suid-Afrikaners welkom te heet by die Hop Farm in Kent.
Ons het darem self dou voor dag ons koeke en baksels in die motor gelaai en soos meeste, hul bydraes afgelewer voor die massas opdaag. Dit het ons ook die geleentheid gegee om 'n lekker sitplek te kry terwyl daar nog plek was. Ek het bietjie kopgekrap, maar sommer gou besluit om nie vêr van die pannekoek en vetkoek stalletjies plek in te neem nie, ag is wel geneem van die luidsprekers wat nie te vêr van ons gestaan het nie, maar nou ja, ten minste sou ons heeldag weet wat, waar aangaan.
Die Dankfees is natuurlik nie net 'n plek waar jy al die lekkernye van ons land kan koop en nuttig nie, maar ook die perfekte plek om ou kennisse te ontmoet en selfs nuwe vriende te maak. So het ek 'n paar jaar gelede 'n ou vriend raakgeloop wat saam met my sy klerkskap voltooi het. Groot was my skok dat hy toe wel vrou gevat het en toe noggal 'n oulike enetjie daarby. Vandag is hulle nou al paar jaar getroud met 'n pragtige kleinding aan hulle sy en ons sien vreeslik uit na hul kuiertjies in Engeland. (Nee, nie net omdat hy my Klippies "pusher" is nie). Was dit nie vir die Dankfees nie, sou ek my ou maat seker nooit weer gesien het nie, nie te min, om saam met hulle te deel in hul vreugde as nuwe ouers.
Dié jaar het ek afgespreek om 'n dametjie en haar gesin, van my kant van die wêreld daar te ontmoet. Ja ek praat van die Weskus, daar waar ons lekker vinnig en aanhoudend praat, jy moet net mooi luister. So vertel sy my met smaak hoe sy amper by hul kar uitgeval het oor die mannetjie wat haar sò mooi in Afrikaans gegroet het by die hek. Dit was glo haar eerste Afrikaanse vreemdeling in die ses maande wat hul saam met ons die reën op dié eiland trotseer. Nog groter was haar skok toe meer as duisend Suid-Afrikaners hulle binne die terrein inwag. Almal gelukkig en vreedsaam (sommiges letterlik), die plek het gemaal en gedrom van ons Volk. Ons het gesit en gesels en sommer lekker gelag oor ons skooldae en al die dingetjies van ons wêreld en gou is ou vriende aan nuwes voorgestel, en so gaan ons aan.
Ons kon nie die vertoning van Arno Jornaan, Lianie May en Jak de Priester bewoon nie, maar my gedagtes sal gevul bly tot volgende jaar. Gevul met die manne wat so ernstig met hul kortbroeke om hul potjies sit, die gekraak van die tou toe beide spanne sak vir die finale trek en die amper tasbare geur van braaivleis wat die geluide van 'n onvergeetlike Fees, afrond. My gunsteling egter, buiten vir die rustige gekuier saam met my vriende, is die smaak van daai pannekoekie wat ek vir die dag van more gehou het…