Dit is “ ’n ander soort CSI-teks,” skryf Marius Crous, “een waarin besin word oor die kuns, die vervlietende aard van die skeppingsdrif, herinnering en ’n subtiele impressionistiese blik op die interaksie tussen man en vrou. Ons het behoefte aan Carolien se ideologiese naïwiteit om te kan oorleef.”
Sy het ’n aantal kortverhale gepubliseer asook vertalings van gedigte. In 2013 het ’n vertaling van werk van Willem van Toorn verskyn met die titel Paaie vir die deurtog (Litera). Daar het drie digbundels uit haar pen verskyn – Die donker is nooit leeg nie (Tafelberg, 1997) en In die landskap ingelyf (Protea, 2003) en Die stilte opgeskort (Protea, 2014). In 2016 verskyn haar eerste roman, Die taal van been (Litera). Tans werk sy aan ’n brieweboek van geselekteerde briewe uit die nalatenskap van Elize Botha. Sy was ook betrokke as literêre adviseur by die Cloete-omdigting van die Psalms en is tans literêre adviseur by die nuwe direkte vertaling van die Bybel in Afrikaans.
Op ’n aand het Carolien in Frans se studeerkamer ingestap, die skinkbord met tee op die lessenaar se hoek neergesit en gesê: “Ek wil ’n jaar van my lewe hê. Een jaar van my lewe vir myself na twintig jaar waarin ek probeer het om alles vir almal te wees.”
Sy het self bietjie geskrik vir hoe stomp dit uitgekom het, maar sy het die woorde so uitgedink en besluit om dit net so te sê.