Bartolotta Ristorante Di Mare: 'n Seekos -mekka in die woestyn - Tradisionele resepte - 2022
Bartolotta Ristorante Di Mare: 'n Seekos -mekka in die woestyn
Langs die winkelsentrum binne die Las Vegas By Wynn Casino vind u die naamrestaurant van Paul Bartolotta, Bartolotta Ristorante Di Mare. Hierdie moderne multi -vlak restaurant, 'n seekos mekka in die middel van die woestyn, voldoen aan sy hype.
Aandete by Bartolotta is 'n besonderse ervaring van begin tot einde. Die Italiaans-geïnspireerde spyskaart word in kursusse opgestel, sodat gaste 'n voorsmakie van verskeie gepaste porsies in een maaltyd kan proe, met die groot finale as die gekose vis. Variëteite met eksotiese name, soos orata, scorfano en gallinella, word gereeld ingevlieg en in groot waentjies aan diners aangebied, en die bedieners doen baie moeite om elke vis aan te dui en die voorbereiding daarvan te beskryf. Met dit in gedagte het ek en my man besluit om die seekatslaai, die linguini en mossels en 'n sout-bedekte branzino te deel.
Ek het al in die verlede seekat slaai gehad, maar nog nooit een so lekker geproe nie. Liggies geklee in olyfolie en suurlemoensap, was die Liguriese seekat so sag dat dit in my mond gesmelt het. Bedien met twee klein aartappels en rucola, was dit die perfekte inleiding tot wat nog sou kom. Die volgende pastagereg was linguini met mossels, wat ook heerlik was, met die pasta wat tot 'n perfekte al dente -konsekwentheid gekook is en presies vir my smaak gesout is.
Die hoofgereg, branzino, was bedek met twee pond sout en gekruid met venkel en sitrus. Ons bediener het die kors op 'n kundige manier verwyder en die vis aan die kant van die vis gevul, terwyl hy die lae en stadige kookmetode beskryf het. Bedek met 'n paar nuwe aartappels en gebraaide courgette, dit was die perfekte porsie vir twee. Hierdie kookmetode, wat algemeen op Sicilië voorkom, produseer 'n klam, amper romerige vis met net 'n sweempie sout. Dit is 'n merkwaardige eenvoudige manier om heerlike vis te kook.
Die nageregspyskaart bevat 'n paar Italiaanse standaarde: semifreddo, Liguriese suurlemoenkoek, gelato en sjokolade -amandelkoek. Ons het die sjokolade -amandelkoek gedeel en kon nie gelukkiger gewees het nie. Bedek met tuisgemaakte vanielje -bone gelato, was dit 'n goeie manier om die maaltyd af te sluit.
Die kwaliteit en voorbereiding van die kos en die kennis en diens wat die personeel van Bartolotta bied, is besonders. As u in Vegas is, lief is vir seekos en 'n paar ekstra dollars wil spandeer, beveel ek 'n ete by Bartolotta sterk aan.
Vind romanse in Vegas
Vergeet wat Nicolas Cage u wil laat glo uit sy meesterstuk uit 1992 Wittebrood in Vegas, dat Vegas nie 'n plek vir liefde is nie. Eintlik moet u regtig aandag gee aan die lesse van Nicolas Cage in 1995 en rsquos Verlaat Las Vegas, waar hy agterkom dat Vegas nie 'n plek vir liefde is nie. Maar op grond van die film lyk dit asof Vegas 'n plek is om Elisabeth Shue naak te sien, so die liefde is dalk nie so belangrik nie. Ek was net ses dae in Vegas en vier dae te lank in mdash, en terwyl jy liefde in Sin City kan vind, kan jy uiteindelik romanties vind in die wonderlike versameling restaurante wat nou in die stad is.
Parys die stad is romanties, Parys die hotel en casino is nie. Dit is omdat Parys eeue se geskiedenis en sjarme agter die rug het, terwyl Vegas 'n 60-jarige toeristeval is wat in 'n woestyn gebou is om hedonisme aan te moedig en lewensbesparings te verminder. Hou dit in gedagte, want romanse in Vegas is die uitsondering, nie die reël nie, en die eerste ding wat u moet leer, is die verskil tussen 'n meisie wat op soek is na romanse en 'n meisie wat op soek is na iets anders. Ken jy die pragtige meisie wat alleen by die video poker bar sit? Sy is nie daar vir romanse nie. Sy is daar sodat u haar aan die einde van die nag kan betaal. Elke aantreklike alleenstaande meisie alleen in Vegas moet eintlik as buite perke beskou word. Dit is net veiliger op die manier. Hou by die voor die hand liggende toeriste, en u is in goeie toestand.
Of jy nou alleen na Vegas of met jou beduidende ander gaan, die ware uitdaging is om die skaars romantiese plekke te vind. Aangesien Vegas pragtig en vreeslik is, is hierdie plekke byna altyd restaurante wat voel asof hulle nie in Vegas is nie. U kan enige restaurant wat deel uitmaak van die casino en die rsquos -winkelsentrum uitskakel. Niemand het ooit romanties gevoel in 'n winkelsentrum nie. Wat u nodig het, is 'n restaurant wat heeltemal geïsoleerd voel van die res van Vegas. Dit laat ons met Mandalay Bay en The Wynn/Encore.
Mandalaybaai kry punte vir Mix van die internasionaal bekroonde sjef Alain Ducasse. Ongelooflike kos en die beste uitsig in die stad sorg vir 'n baie romantiese aand. As u van die 64ste verdieping af soos 'n superskurk van 'n Bond -film wil uitkyk oor u kriminele domein, is Mix die regte plek. Die Wynn en Encore bied egter 'n funksie waarmee Mandalaybaai kan meeding: watervalle. Daar is iets oor 'n goeie waterval wat elke ete in 'n romantiese een verander. Gelukkig loop The Wynn oor van hulle. Of jy nou die fantastiese watervalvertoning by SW Steakhouse geniet of ontspan met 'n bietjie teppanyaki by Okada, die watervalle by The Wynn sorg vir 'n ongelooflike romantiese agtergrond. My nuwe gunsteling het egter nie 'n waterval nie. Nee, Bartolotta het sy eie privaat meer. Afgesonderd en intiem, hierdie & ldquoristorante di mare & rdquo (lees: bootvragte Italiaanse seekos) is my stem vir die mees romantiese plek in Vegas. Ek het twee weke gelede daar geëet saam met 'n vriend van my, en ondanks die feit dat ons albei vriendinne het, het ons amper uitgemaak. Dit is ' s daardie romanties.
Die vind van die perfekte romantiese plek is 'n uitdaging in 'n klas-verhongerde woestyn soos die Vegas Strip. As u slim daaroor is, kan u 'n restaurant kry wat u sal help om die benjamiene wat u net by die craps-tafel weggespoel het, te vergeet. As romanse nie u ding is nie, praat dan met die warm jong ding in die video poker bar. Dit gee nie om as jy haar na Margaritaville neem nie, solank jy die geld aan die einde van die nag op die kommode laat.
All Star Chefs Piekniek in die Vallei van Vuur
'N Groep bekende sjefs met buiteposte in die witwarm Las Vegas kom bymekaar vir 'n koel piekniek op 4 Julie in die Nevada-woestyn.
Die meeste mense sou nie 'n plek kies wat die Vallei van Vuur genoem word vir 'n piekniek nie, maar dan werk die meeste mense nie by die braai van professionele kombuise nie. Dit lyk asof sjefs 'n ander verhouding tot hitte het as die res van ons, veral sjefs met restaurante in die warm Las Vegas. "Ons het selfs voetbal op die rotse gespeel," sê sjef Paul Bartolotta van Bartolotta Ristorante di Mare in Wynn Las Vegas. "Dit was nogal mal."
Vir hierdie piekniek op die vierde Julie in die woestyn, het Bartolotta en sy vriende, insluitend Todd English of Olives Las Vegas, Bradley Ogden van Bradley Ogden in Las Vegas en Wynn Las Vegas & aposs uitvoerende vise -president van restaurante, Elizabeth Blau — op pad na die staat Valley of Fire parkeer, 'n uur buite Vegas, vir 'n klein vakansie. Die piekniekgangers het 'n paar eie geregte oorgedra, plus 'n paar van sjefs wat ten minste hierdie keer nie kon bywoon nie. Bartolotta & aposs ryk Italiaanse tuna, witboontjie en rucola -slaai het die Middellandse See na die woestyn gebring. Engels het 'n piekniekklassieker, aartappelslaai, verryk met drie soorte mosterd. En Craftsteak & aposs Tom Colicchio het peperoncini (ingelegde soetrissies) by sy suurlemoen -kekerertjieslaai gevoeg vir 'n lekker happie.
Nadat die slaaie begin is, het die groep begin toebroodjies uitpak. Rokerige spek en verkruimelde bloukaas het Ogden & aposs se knapperige hoendersubs onweerstaanbaar gemaak. Emeril Lagasse van Emeril & aposs New Orleans Fish House Las Vegas verskaf pikante muffulettas, gevul met salami, mortadella, provolone -kaas en olyfslaai. As nagereg het die sjef Sherry Yard van Wolfgang Puck & aposs Spago (wat 'n buitepos in Las Vegas het) 'n afskilferige, botterige, bytgrootte nektarientert bygedra en hoeveel weet niemand. Hulle is so vinnig verslind dat daar geen kans was om dit te tel nie.
The Fine Dining Restaurants of Vegas " Top Chef "
Die Houston Chronicle het onlangs 'n stuk oor gedoen Top sjef, erken die sjefs en lekker restaurante van Vegas. Hier is die lys.
Die sjef Alessandro Stratta se weelderige Alex bedien wat hy die Franse Riviera noem. Ons noem dit wonderbaarlik. Alles oor die onderneming - die weelderige interieur, die kundige diens, die uitstekende kos - is die beste van sy spel. Alex word gehuisves in Wynn Las Vegas, met 'n verleentheid van kookkuns, en bied geregte soos John Dory met fondant -aartappel, seeforel met verkoolde inktvis, knapperige varkbuik met ertjies en Serrano -ham, gebraaide Amerikaanse Wagyu -ribbetjies met uie konfyt en gebraaide skurfte met geskroeide foie gras. As u van plan is, kan u net sowel die proe -spyskaart van $ 295 insluit, insluitend wyne. U lewe immers net een keer.
(Fotokrediet/sterbulletins: sjef Alessandro se skepping#8217)
Daar is 'n rede Paul Bartolotta het vanjaar die beste sjef in die suidweste gewen met die James Beard -toekennings van#8217. Sy restaurant in Wynn Las Vegas word deur voedselkritici beskryf as een van die asemrowendste seekoservarings ter wêreld. Daar is baie geskryf oor die restaurant se manier waarop seediere daagliks ingevlieg word. Maar die ware maat is u eie smaak: kies die hele branzino (seebaars), orata (brasem) of geroosterde aragosta (stekelkreef). Van die klein mossels in knoffel -tamatiesous tot die seekosrisotto tot die tarbot, Bartolotta wil beïndruk. En beïndruk hy doen. Die pryse kan Poseidon skok, maar u sal ver moet reis om 'n beter Italiaanse seekoservaring te vind.
Uitstekende restaurante ly moontlik onder hierdie ekonomie, wat van 'n burger (veral 'n goeie een) 'n logiese aandete maak. Sjef Laurent Tourondel, gesien in Afdeling 4, weet van 'n goeie burger, en sy BLT Burger in Mirage is gereed om die Amerikaanse Amerikaanse maaltyd voor te sit, gekombineer met kundige friet en dik melkskommels. Die spoggerige restaurant laat jou soos 'n volwasse speler voel terwyl jy met gemaklike kosse soos mozzarella-stokkies, uieringe, nacho's, s 'mores en Krispy Kreme-broodpoeding gekombineer word. Moeilik om te weerstaan, so moenie probeer nie.
Dit is 'n bietjie moeite om Thomas Keller se bruisende bistro in die Venesiaanse Venezia -toring te vind. Maar u belonings is baie in hierdie groot kafee van die sjef wie se Franse wasgoed een van die gewildste eetervarings ter wêreld is. Bouchon bedien Franse Franse bistro -geregte, insluitend bokkaasslaai, eendkonfyt, gebraaide skaapboud, croque madame, brandade, steakfrites en profiteroles. Dit is huislike kos in 'n informele omgewing wat ontbyt, middagete en aandete bied. Die brood is hemels. Moenie die rillette van salm misloop nie (en verskoning om nog meer brood te eet). Die rou kroeg is gereed om oesters en 'n koue glas Sancerre voor te sit. In die middel van die woestyn voel jy of jy in Parys is.
Hoofbeoordelaar Tom Colicchio se chique steakhouse in MGM Grand is waarskynlik die beste Top sjef restaurant. Dieselfde laseroog wat Colicchio op deelnemers oplei, is gefokus op sy spyskaart met gebraaide en gebraaide vleis bo -op die beeshoop. Maar soos ons gesien het in seisoen 6 's episode met Natalie Portman, Craftsteak is meer as 'n koei -tempel; dit bedien ook onberispelike seekos en die mees ongerepte groente. As u 'n begeerte het om Vegas te verblind, sal u dit nie in hierdie taamlike ernstige eetkamer vind nie. Maar u kry kundige diens en uitstekende kos.
Vir sjefs in Las Vegas word die kans langer
Robert Martinez, 'n 33-jarige kelner by Rao's in die Caesars-paleis, het gesê dat hierdie swaargewigte 'n waaier van $ 100-rekeninge gehad het en dit aan almal in die personeel gegee het, en 'n vrygewige fooi van $ 12 000 tot $ 15 000 tjeks gegee het.
Maar nou, sê Kevin Carter, 'n 49-jarige kelner by Craftsteak in die MGM Grand Hotel and Casino, "die walvisse het getrek."
Verlede jaar was 'n vierde van die restaurante met die hoogste wins in die land in Las Vegas. Maar die fees het oorgegaan na hongersnood. Minder onthullers kom aan, en hulle spandeer minder. Terwyl die ekonomie op dreef kom, is meer as 5 000 voedsel- en restaurantwerkers hier werkloos.
"Ons kyk uit en ons sien elke straalvliegtuig kom en gaan," sê Michael N. Baker (50), 'n kelner vir agt jaar in die Top of the World -restaurant in die Stratosphere Casino Hotel -toring. 'Hulle was die hele dag lank gestapel,' het hy bygevoeg. 'Toe was daar niks daar buite nie. Dit was skrikwekkend. "
Baie van die 2 900 restaurante in die stad word deur moegheid gepla.
'Dit was goud, en skielik het dit goud geword,' het Malcolm M. Knapp gesê, wat aan die hoof is van 'n restaurantkonsultantfirma wat sy naam dra.
Bill Lerner, 'n skoolhoof van Union Gaming, 'n navorsingsonderneming, het gesê dat daar 'te veel vyfster-restaurante, shows, spa's-te veel bekende sjefs' is.
On the Strip, naby Circus Circus, is die gapende leegte van die Echelon-projek van $ 4,8 miljard wat verlede Augustus gestaak is saam met sy 12 tot 15 nuwe restaurante, waaronder dié van sjefs soos David Chang van Momofuku Ko in Manhattan.
Die onvoltooide, spieëlblou oog van die Fontainebleau-toring van $ 2,9 miljard, teenoor Circus Circus, hang soos 'n profesie oor die stad. Dit het bankrot geraak en 6 000 poste saamgeneem.
Maar in die heelal van die woestynrestaurante het daar nou 'n spieëlbeeld ontstaan ​​wat redding of ondergang kan beteken: die CityCenter -projek van $ 8,5 miljard.
Die CityCenter-casino, hotel, konvensiesentrum, winkelsentrum, woon- en vermaaklikheidsmetropool wemel van konstruksiekrane en glinster in die son van 100 grade.Dit lyk soos 'n hallusinogene Red Grooms-parodie van die Las Vegas Strip. Die ontwikkeling strek oor 'n kwartmyl, van die Bellagio tot by die Monte Carlo Resort and Casino, en sal na verwagting in Desember oopmaak.
Ongeveer 30 restaurante moet die mengelmoes van sewe geboue bewoon - van tapse torings tot kristallyne skerwe - ontwerp deur agt beroemde argitekte, waaronder Sir Norman Foster en Daniel Libeskind. Die konsepte van geliefde sjefs word vertoon en tereggestel, waaronder Pierre Gagnaire, Michael Mina, Masayoshi Takayama, Wolfgang Puck en Jean-Georges Vongerichten.
Vir sommige bied CityCenter, ontwikkel deur MGM Mirage en Dubai World, skatte wat die gons en gejaag oorskry: 4000 kos- en restaurantgeleenthede, 'n derde van die 12.000 nuwe werksgeleenthede in die kompleks.
Maar as dit bestaande restaurante kannibaliseer, kan dit hierdie eens slaperige spoorwegstop wat deur 'n groot hoeveelheid sand omring word, verder verwond.
Sin City het reeds 'n sandkas geword met aansporings, afslag en promosies, waar selfs luukse eiendomme soos die Bellagio gratis hotelaande aanbied, plus dobbel-, kos- en drankkoepons aan hul klubkaartklante.
Sommige toeriste wat ekonomies is, vlug uit hul casino's om buite die strook te eet. Maar restaurante in die buurt is onder toenemende druk van die Strip af, aangesien inwoners soos nog nooit tevore deur casino's met 'n "verblyfpakket" wat restaurant -etes insluit, voorgehou word nie.
Te midde van die smouse en kaartjieblaaie vir begeleide motors ding daar 'n duizelingwekkende oorvloed aan winskopies mee. Dit sluit reuse-aanbiedinge in vir die "$ 5,99 New York Steak N Eggs" by Bill's Gamblin 'Hall & Saloon, die reuse-advertensiebord by die Tropicana Casino & amp Resort met sy "Legendary Lobster Special $ 19,95" en die uiteindelike ooreenkoms, die advertensieborde van Siegel Suites. verkondig "Leef hier eet gratis."
Aan die hoë kant is daar 'n woestynfeest met geadverteerde "somersmaak -spyskaarte" by die MGM Grand ($ 60 by Craftsteak, $ 59 by Shibuya, $ 45 by SeaBlue, $ 39 by Nobhill Tavern). By Aureole and Mix in die Mandalay Bay Resort and Casino is daar nuwe prix fixe -spyskaarte. Mario Batali en David Burke in die Venesiër bied ook Wolfgang Puck by Spago in Caesars Palace en 'Taste of Wynn'-promosies (insluitend $ 36-spyskaarte by Society Café Encore en Daniel Boulud Brasserie) aan.
Steve Wynn, die voorsitter van Wynn Resorts, het gesê dat sy kliënte "nie die bottel Margaux koop nie, en dat hulle nie soveel bestel nie - maar hulle is hier." Sy Wynn en Encore, net soos verskeie eiendomme aan die hoë kant, het 'n besetting van 90 persent.
Wynn het gesê dat hy aangemoedig word dat "die boekingsvenster elke maand langer word - dit was vroeër 90 dae, dan 30 verlede herfs, nou kom dit terug - en ook besprekings is aan die gang."
Verlede jaar "val die hemelruim en mense skrik", sê Elizabeth Blau, 'n restaurantkonsultant. 'Nou het dinge gestabiliseer.'
Maar vir baie restauranteurs in Las Vegas is flat nog steeds die nuutste ding, en vir sommige, "met 10 persent laer, dit is die nuwe woonstel", sê Joseph Bastianich, vennoot van Mario Batali in drie restaurante by die Venetian Resort Hotel and Casino.
Mnr. Bastianich het gesê dat sy Carnevino Italian Steakhouse in die Palazzo in die Venesiaan vanjaar $ 18 miljoen se inkomste beloop, maar nou "verwag ons $ 13 miljoen tot $ 14 miljoen."
Sirio Maccioni, 'n pionier in fynproewers in Las Vegas met sy restaurante Le Cirque en Osteria del Circo in die Bellagio, het gewaarsku dat 'dit baie lank sal neem voordat dit weer terugkeer soos dit was'. Hy het opgemerk dat die inkomste uit sy restaurante onlangs met 5 tot 10 persent gedaal het, en dat dit verlede jaar met 25 persent gedaal het.
Kelners by hoë kwaliteit eiendomme het 'n afname in wenke van 20 tot 50 persent gehad. 'Ons ledetal het sedert verlede jaar met 10 of 11 persent gedaal,' sê D. Taylor, sekretaris -tesourier van die Culinary Workers Union Local 226, wat 50 000 voedsel- en drankwerkers en ander werknemers in hotelle en casino's verteenwoordig.
Mnr. Martinez van Rao's het gesê dat die personeel ingestem het om die werksweek van 5 dae na 4 en op die werksdag van 8 uur tot 6 te verminder, net om al hul werk te red. Hy beraam dat die gemiddelde tjekkoste vir sy tafels $ 30 tot $ 50 was.
En 'n grimmige resessiespel van musikale leerstoel het begin. Francisco Rufino, 'n 33-jarige braaikok in die casino-hotel in Parys, die afgelope nege jaar, is daar na 'n kafee gestamp weens besnoeiings in 'n casino-restaurant. 'Op sy beurt het ek 'n ander kok, wat ontslaan is, verplaas,' het hy gesê.
Tog het baie nog hoop. Mnr. Bastianich beplan 'n restaurant in die Venesiaanse, met die voorlopige titel Nancy's Luncheonette, en bied die kos aan van Nancy Silverton, sy Los Angeles -vennoot in Osteria Mozza saam met Batali.
Mnr. Maccioni, wat gesê het dat hy 75 is, het nie daarvan weerhou om 'n restaurant met 'n Toskaanse tema in CityCenter te open nie-"met 175 sitplekke en 'n pragtige kroeg," het hy gesê-om Sirio genoem te word.
Die restauranteurs van die stad het skaars opgehou om tot 'n verstommende vlak te styg deur verfynde verhemelte luukse te bied. Die 300-sitplek Carnevino bied bronverifieerde beesvleis, wat sewe weke lank drooggemaak is in sy eie verouderingsfasiliteit in Las Vegas, waar rekenaarskyfies lugvloei en humiditeit beheer.
En die 230-sitplek Bartolotta Ristorante di Mare in die Wynn vlieg elke week 'n ton seekos in van die Middellandse See, insluitend krappies uit Venesië en keiserlike rooi garnale uit Marokko. Van die vis word lewendig afgelewer, en dit word alles vervoer "op passasiersvliegtuie wat vlieg, of my vis daarop is of nie," sê Paul Bartolotta (48), wat eens by Taillevent in Parys opgelei het en by Spiaggia gekook het. Chicago.
Rick Moonen by RM Seafood in die Mandalaybaai bied drie soorte ooskus aan die ooskus, sowel as lewende Dungeness -krappe en krewe van Maine. 'U moet mal wees om volhoubare seekos in die middel van die woestyn te wil aanbied,' het mnr. Moonen, wat in 2002 met drie sterre van The New York Times bekroon is vir sy werk by RM Seafood in Manhattan, en nou, soos Mnr. Bartolotta woon hier.
Maar meneer Moonen en ander vind dat luukse hulle deesdae net so ver kan neem. By sy slanke restaurant van $ 6 miljoen met 'n nautiese tema, is die volume hoër, maar die tjekgemiddeld, wat vroeër $ 65 tot $ 70 was, is nou "in die veertigerjare". Drie maande gelede moes mnr. Moonen sy 80-sitplekke, RM Seafood Upstairs, met 'n gemiddelde tjek van $ 120, sluit. 'Dit was 'n vreeslike dag,' het hy gesê, 'maar ons heropen in die herfs.'
Alessandro Stratta het gesê dat sy gemaklike restaurant in Wynn Las Vegas, Stratta, met die gemiddelde tjekkoste van $ 60, "vanjaar 30 persent besiger is as verlede jaar." Maar sy eksklusiewe restaurant, Alex, met 'n gemiddelde tjek van $ 320 per persoon, het 'n afname van 15 persent en is nou vier dae oop in plaas van vyf.
In hierdie ekonomie, sê David McIntyre, vise -president vir kos en drank by die MGM Grand, "is dit nie genoeg om net 'n prix fixe -spyskaart te kry nie, u moet u produk herdefinieer."
Dus het die casino se Nobhill Tavern sy spyskaarte herontdek en nou is daar 'n daling van 40 persent per tjek, 'het mnr. McIntyre gesê. 'Maar ons het nou 'n toename van 60 % in totale volume.
En hoewel die 66-sitplek Joël Robuchon nog steeds 'n 16-gang $ 385-spyskaart bied, bedien dit nou twee kursusse vir $ 89.
Daarom word daar nie algemeen op die koms van mededingende restaurante by CityCenter gewag nie.
'Ek wens niemand kwaad toe nie,' het mnr. Bartolotta gesê, 'maar het ons nog 20 restaurante nodig? Nee, nou jaag almal om 'n deel van 'n krimpende tert.
Maar Bart Mahoney, vise -president vir kos en drank van die CityCenter -vennoot MGM Mirage, het gesê dat "ons hoop om die mark te laat groei."
Robert Goldstein, die 54-jarige president van 'n mededinger, die Venesiaan, klink besonders oor CityCenter terwyl hy in sy kantoor op die tweede verdieping sit en uitkyk op die casino se kenmerkende replikas van 90 persent van die Campanile en die brug van die sug. 'Dit gaan nie die einde van die wêreld wees nie, en dit sal nie die toerisme in Las Vegas weer begin nie,' het hy gesê. 'Dit is nog 'n projek wat in 'n moeilike tyd begin.'
Hy verwys na 'n voorbladartikel van Life van 20 Junie 1955, wat hy 'n raamwerk gemaak het wat 'n cancan -danser uitbeeld en 'Las Vegas - Is Boom overextended?'
Hy het bygevoeg: 'Las Vegas is nou 'n bietjie af, en op die oomblik is die stad oorbou. Maar dink u regtig dat dit alles sal verdwyn en na swart gaan? "
Ek het Danny Meyer, alwetende restaurateur van New York, gebel en vir hom gesê ek het 'n vraag oor Las Vegas.
Voordat ek kon aangaan, het hy my afgesny.
'Die antwoord is geld,' het hy gesê. "Wat is die vraag?"
Dit sou dit gewees het: Waarom kan sjefs nie nee sê nie?
Vandag gaan almal na Las Vegas om te dobbel, behalwe sjefs, wat soontoe gaan met hul lotgevalle. Noem 'n sjef wat 'n kookboek (goed) gepubliseer het, 'n James Beard -toekenning (beter) gewen het, gereeld op televisie verskyn (beste) of sy eie kookprogram (boerpot) het, en iemand uit Vegas sal bel. Die nuwe leuse van die Vegas hotel mob: Kill 'em with cash.
Voordat ekutives in Vegas die wonderlike winspotensiaal van voedsel ontdek het, was ek mal daaroor. Nie by die buffette nie, daardie voerkrale vir die mensdom. Ek praat van 'n vroeër tyd, toe elke hotel drie soorte restaurante gehad het - nie meer nie, nie minder nie. Hulle het oor die stad gepraat op dieselfde manier as wat die Brown Derby van Hollywood gepraat het, en nou is hulle weg.
Die koffiewinkels was gemeenskapsentrums, spilpunte van politieke, sosiale en soms selfs gesinslewe. Die beste was in die Caesars -paleis, waar ek in 1968 Thanksgiving -ete saam met die hotel se hoof van dobbelary, 'n ou familievriend, geëet het. Hy wou my 'n goeie uitstuur gee voordat ek na Vietnam vertrek, en hy het 'n paar tafels bymekaargesit en ek het kalkoen geëet en saam met sy gesin gestop. Daarna het sy vrou my haar pienk Pontiac -cabriolet aan my geleen om deur die stad te ry, en hy het my 'n vertoonmeisie geleen vir toe ek nie in die stad rondry nie.
Die casino -vertoonlokale was nie net bedoel vir loopbaanmeisies wat verdwaal het nie. Hulle het ook gesorg vir koninklike eet (gewoonlik op prima rib) voordat Steve en Eydie die verhoog pak. Die sitkamer in die vertoonlokaal is byna altyd in teaterstyl, en u kry nie 'n gratis optrede tydens aandete nie, tensy u lus is om in King Arthur's Arena te spring (invallende leërs! Dansende meisies!). Die fynproewerskamers was vir hoë rollers - hulle is nog nie walvisse genoem nie. Byna almal was verplig, 'n praktyk wat tot in die negentigerjare vasgehou het. Die fynproewerskamers beskik oor die algemeen oor die mooiste gastronomie plus die eerste groeiende Bordeaux uit slegte jare. Hulle het wonderlike name gehad: Sultan's Table at the Dunes, die Regency Room by die Sands Palace Court by Caesars Palace House of Lords in die Sahara en die Candlelight Room by die Flamingo.
As u die afgelope paar jaar in Vegas was, dink u waarskynlik dat dit 'n wonderlike restaurantstad geword het. Jy mag reg wees. Dit is net nie 'n baie goeie kosstad nie. Die hotelrestaurante - niemand gee om vir die ander soorte nie - is almal dieselfde, grillerig en duur. Hulle het geen beduidende verskille nie, behalwe vir hul versierings, wat redelik verstommend kan wees, van Limoges-porselein tot met swane-gevulde strandmere. Tog, wanneer elke restaurant $ 6 miljoen tot $ 10 miljoen kos om te bou, oortref ooreenkomste die onderskeid. Dit is die vloek van die te welvarende: daar is net soveel plekke waar 'n persoon met onbeperkte geld kan inkopies doen.
Lekker eet in Vegas gaan oor die glinsterende en die nuwe. Dit is 'n eksklusiewe korporatiewe kombuis vir die massas. Dit gaan oor die sitplek van baie mense en dit vinnig na die casino's en die vertoonlokale bring. Die meeste kliënte ploeg binne negentig minute deur hul proe -spyskaarte, maar al wat u hoef te doen is om te vra en die kos kom nog vinniger. Grootte is nie beperk tot vierkante beeldmateriaal nie. Kubieke voet tel ook baie. Restaurante moet nie net breed wees nie, hulle moet ook hoog wees-twee en veertig voet in die geval van Aureole. Is almal gelukkig? Ek is bevrees dit is so.
Hier is 'n nuusbrief: Hierdie nuwe restaurante verander nie net die stad nie. Hulle verander ook die lekker eetgoed in Amerika. Dit is groot nuus. Vegas is tot 40 miljoen grootoogbesoekers per jaar, en hul enigste verpligte ontspanningsaktiwiteit, behalwe om dom te wees, is om te eet. Vegas is nou die sjabloon waar lesse oor eet goed ingeprent word in die kollektiewe bewussyn van Amerika.
Onervare kliënte kom agter dat luukse restaurante sintuiglike oorgawe bied, gekombineer met gastronomiese eenvormigheid. As hulle hul geld in San Francisco of New York spandeer, leer hulle dalk iets anders, maar hulle gaan nie na dié stede om volwaardige gaste te word nie, nie meer nie. Hul skoollokale is restaurante wat gerig is op byeenkomste, uitgawes en uitgawes, vakansies sonder geskiedenis of tradisies, restaurante wat tien jaar gelede nie bestaan ​​het nie.
Hier is die eerste ontstellende boodskap: hulle word geleer dat 'n restaurant wonderlik kan wees, selfs al het dit geen verlede, geen persoonlikheid en geen uniekheid nie. Amerika het voedselstandaardisering uitgevind om vyftien sent hamburgers te verkoop, en nou is die monster los.
Besoekers aan Vegas glo dat die eet in die restaurant van sjef Guy Savoy in Caesars Palace nie anders is as om in sy restaurant in Parys te eet nie, en dat die eet in Daniel Boulud Brasserie in Vegas dieselfde is as om by Daniel in New York te eet. (Guy Savoy in Vegas is inderdaad bedoel om 'n kulinêre replika te wees, maar Boulud se ietwat toevallige plek in die Wynn verskil aansienlik van die vlagskip van New York.) Vir gemiddelde Amerikaners - absoluut tevrede met aanpassings en te onverskillig of te blasé om omgee om oorspronklike te ervaar. —Vegas het die regte ding geword.
Ek weet nie eers meer wat die name aan restaurante beteken nie. Verteenwoordig Daniel Boulud en Guy Savoy regte mense vir diegene wat in hul restaurante eet, of is dit bloot logo's? Miskien word Bobby Flay en Emeril Lagasse as vlees en bloed beskou omdat hulle op TV gesien word. Almal anders is 'n handelsmerk. Vir neofiete is sjefs nie meer mense wat kook nie.
Die skuldige hier is handelsmerk, wat sinnelose replikasie is. Charlie Palmer, 'n sjef met twee Vegas-restaurante, beplan 'n woonstel-hotel, die volgende (maar beslis nie finale) stap in die skep van 'n omvattende Charlie Palmer-leefstyl. Dit gebeur in die naam van ons twee groot Amerikaanse ambisies, om geld te verdien en om pret te hê.
Die wesenlike uiteensetting van die lekker eetervaring is die voorkoms van beroemde sjefs. Ek het na dertien restaurante in Vegas gegaan, en slegs drie sjefs was daar: Paul Bartolotta van Bartolotta Ristorante di Mare in die Wynn Guy Savoy, in die stad vir die opening van sy restaurant in Caesars Palace en Tom Colicchio, wat Craftsteak in die MGM Grand bedryf . Colicchio was toevallig in die stad en het 'n episode van Top sjef vir Bravo, om nie aan te dui dat hy nie tussen die take in die kombuis geswoeg het nie. Sjefs met restaurante in Vegas verdien waarskynlik $ 300,000 tot $ 750,000 per jaar, basies vir die gebruik van hul naam. 'N Paar wat gereeld aan die werk kom, kan ekstra bonusse verdien om op te daag.
Die meeste restaurante in Vegas, ongeag die koste, is 'n eksklusiewe franchise. Hulle het groot name, groot begrotings en weinig anders. Hulle is uitklophoue. Dit is tragies, want franchising vernietig kreatiwiteit. Dit stop die ontwikkeling van sjefs. Dit mislei kliënte. Gevestigde restauranteienaars stem meestal nie saam met my nie.
Ek het Drew Nieporent, die beroemde restaurateur van New York, gevra of hy dink dat 'n replika van 'n gekoesterde onderneming beter is as die oorspronklike van 'n sjef wat nie berug is nie, en hy antwoord: 'Die afslag is beter.' Hy het 'n tak van Nobu in die Hard oopgemaak Rock Hotel & amp Casino - toe ek in Vegas was, was dit die moeilikste bespreking. Hy sê: 'Hierdie groot ontwikkelaars bel eerder iemand soos ek as om iets nuuts en oorspronklik te skep. Dit is maklik, en dit is verpak. Dit is eintlik van die kaarte af. Hulle dink dit is moeiteloos, en vir iemand met geld is dit die geval. ' goed soos Spago in Beverly Hills. Ek weet nie of dit so is nie, maar is 'n Spago wat 85 persent so goed is as die oorspronklike beter as 'n hoteloperateur wat 'n restaurant oopmaak?
Ek het by Nobu in New York en in Vegas geëet. Dieselfde geld vir Spago in Beverly Hills en in Vegas. Die probleem is dat hulle nie 85 persent is nie. Ek gee 60 persent aan Nobu in Vegas, deels omdat die besoedeling slordig is en deels omdat die gewrig chaoties is. Spago in Vegas drops under 50 percent because it's not nearly as ambitious as the estimable Spago in Beverly Hills and because the food seems to be ecuted mechanically—the famous Chinese chicken salad looked and tasted as though it had been assembled in a Cuisinart.
Perhaps a culling of the herd was already in the works and all Covid did was accelerate the process. Are the big money restaurant days over? Certainly until those conventions return, and no one is predicting that until next year, at the earliest. If that's the case, it will be a leaner/meaner gastronomic world that awaits us down the road — not the cornucopia of choices laid before you every night, no matter what style of food struck your fancy. The fallout will include the casinos playing it safe not throwing money at chefs like they once did, and sticking with the tried a true for awhile. Less ambitious restaurant choices? Absoluut. It is impossible to imagine a single European concept making a splash like Joël Robuchon did in 2005, or any Food Network star getting the red carpet treatment just for slapping their name on a door. The era of Flay, Ramsay, Andrés and others is over, and the "next big thing" in Las Vegas dining won't be a thing for a long time.
If the gelée amuse-bouche attested to Mr. Robuchon's unflagging creativity, a mille-feuille consisting of two triangular layer cakes of fresh king crab, Fuji apple, watercress and bibb lettuce with perfectly fitted tomato lids bespoke his artistry. They rested on a red disk formed by a coulis of tomato and Périgord verjus (unfermented juice of unripe grapes), delightful in its balance of acid and fruitiness, with minuscule green dots of parsley-infused mayonnaise around its circumference. So precisely was all this applied, each dish reportedly requiring 20 minutes to complete, that I thought for a second that it was part of the decoration of the plate. Towerkuns.
I could not resist trying langoustines, a Robuchon specialty, which are not often seen in the United States. Pulled into tight circles, enveloped in ephemeral ravioli cases with more than a few slivers of truffle, and cooked for only a few instants, these were meltingly sweet and ultratender. A hillock of barely steamed baby Savoy cabbage shared the plate, along with a slick of glossy veal reduction. Niks anders nie.