Dankie vir die boeke. Julle het dit geskenk aan ‘n plek waar kinders beskerm word. Sommige van hulle teen hulle ouers.
Ook maar goed so. As hy uitgevind het hoe ongewild hy hier op die LitNet-blogruimte begin raak het, het hy dalk sy eie lewe geneem.
Die nuus berig ook graag oor kinders wat vir die eerste keer op die skoolbanke sit. Daar is betraande gesiggies wat veronderstel is om die ouers se hartsnare te roer. Daar is ook die soort nuusitems wat verpak word as “ware lewensverhale”: die nuuskantoor fokus op ‘n skool in die Oos-Kaap, byvoorbeeld, en wys beelde van die idilliese groen velde en die kontrasterende armoede van die skoolgebou.
Ek dink wel hierdie wetgewing lewer sosiale kommentaar, sonder dat dit dalk bedoel. Die samelewing het verander. Elke individu se waardes hoef nie te verander nie. Dis nie wat die wet probeer afdwing nie. Dink ek in elk geval. Wil die ouers onder julle nie bietjie laat weet wat julle dink nie? Onthou dat ek self die ma is van jong kinders, so moenie glo ek is so objektief soos dit mag klink nie.
Ek het gehoop die (middelklas-)gehoor gaan die (werkersklas-)kunstenaars ‘n gelyke kans gee om te wees wie hulle werklik is, soos wat David Kramer reggekry het met die vertoning gisteraand. En omgekeerd: die (werkersklas-)kunstenaars op die verhoog – kan hulle ook die (middelklas-)gehoor ‘n gelyke kans gee?
Kersfees is verby, maar daar is beslis nog mense wat langpad moet ry van die vakansie af huistoe. Mense wat nie noodwendig gelukkig is oor die langpad nie en, mag ek my verstout om te sê, die geselskap in die motor nie.
Hoogtepunte sluit in die eerste liedjie, die titel van die CD, waarvan die volgende YouTube-video gemaak is.
Wat kies jy? Die diepte van Anna Davel se stem, die uitbundigheid van kinders wat sing – of dalk die teenoorgestelde hiervan (en dit terwyl jy weet jy sit die volgende dag reeds weer by die werk)?
As jy gelukkig genoeg is om op vakansie te wees saam met jou kroos, skaf gou die CD aan. As jy reeds terug by die huis is, koop dit vir die volgende vakansie. Of sommer net vir by die huis 🙂
Ek wil niemand se vreugde demp met hierdie inleiding nie. Ek is dankbaar vir nog ‘n dag en jaar en daar is rede om fees te vier omdat geliefdes nog tyd het om saam deur te bring. Maar toe wonder ek net so terloops of al die skares wat juig oor die nuwe jaar elke jaar so uitbundig opgewonde is as hulle elk ‘n nuwe lewensjaar betree. Maak dit mense naastenby so opgewonde? Hiervoor het ek nie nodig om iemand te bel nie. Ek raai sommer die antwoord. Mense is nie altyd so opgewonde as hulle ouer word nie. Dit beteken mos die dood kom nader. Waarom dan die massa-histerie oor die Nuwejaar?
Die boom van die lewe. Ons elkeen s’n en die een in die middel van die eerste tuin. The Tree of life. Waar ons ingewortel is. Wie is ons. Die plek binne ons gesin en die plek binne ons kosmos: hoe dit ons vorm. Die gesprekke wat ons met God voer oor alles wat ons nie verstaan nie terwyl die lewe van die kosmos net meedoënloos sy loop neem.
Vandag reeds ‘n dag later. Op die Nuus gisteraand praat hulle toe van die Kaapse Klopse en hier lees ek toe bietjie agtergrond oor Tweede Nuwejaar.