KOOS KOMBUIS: Kerfees hoort nie in Afrika nie!
It's the season for suicide and little silver balls, says KOOS KOMBUIS, who'd far rather have his Christmases in London. Here, at least, the cards, carols and all the kitsch match the winter weather. Snowmen in the South African summer, on the other hand, are enough to make you scream!
Die Kersgety is op ons, soos 'n dief in die nag.
Net toe ons gedink het "dit sal nooit weer gebeur nie".
Dit is weer daardie tyd van die jaar. Die tyd van selfmoord en silwer balletjies. Die tyd van fees en vrees. Die wrede nek-omdraai-einde van nog 'n oorhaastige, besige jaar.
Ag, miskien is dit oor-sinies van my om so negatief te wees. After all, Kersfees het sy magic oomblikke, al is hierdie magic oomblikke skaars en wyd verspreid. Ja, daar is mos die oomblikke wanneer mens regkry om te glo in die wellewendheid van alles. Jy skink 'n glasie rooiwyn en jy prewel: "Vrede op aarde." Jy sien die blik van verwondering op 'n sewejarige kind se gesig wanneer hy sy nuwe Nintendo-game oopmaak, en jy dink: "In die mens 'n welbehae."
Maar dan kom die vuil skottelgoed. En die speelgoed wat assemble moet word, die batterye wat ontbreek, die gestry oor seating arrangements om die Kers-ete-tafel. Die onderlinge jaloesie en venyn van mense wat mekaar te goed ken…
Ek ervaar al jare lank 'n onvergenoegdheid oor die Suid-Afrikaanse Kers-seisoen, 'n onvergenoegdheid wat soms grens aan weersin en walging.
Kersfees, die seisoen van kitsch op sy ergste, kapitalisme op sy beste, en kontraste wat ten hemele skreeu.
Kontraste? Ja, want ek dink dit is die rede waarom ek Kersfees in Suid-Afrika haat. Waarom ek eerder in Londen wil wees, kille onpersoonlike Londen.
Ek was eenmaal oor die Kersseisoen in Londen, en dit was wonderlik! Daar was geen toeriste op straat nie. Die son het al sowat drieuur die middag gesak en dan het die winkels tot laat oopgebly. Daar was ook Kersversiersels in die winkels, maar dit het ten minste gepas by die weer! Die lirieke van Jingle Bells het sense gemaak! Dit het gevoel of mens midnight shopping doen. Dit was bitterlik koud, en een of twee keer het dit liggies gekapok.
Dis mos hoe Kersfees moét wees. Koud. Sneeuerig. Dis wat al die prentjies sê. Dis hoe die simboliek van Kersfees in ons koppe ingedonder is vanaf kindsbeen. Nou waar, vra ek met tane in my oë, waar in hierdie suiderland is die sneeu waarvan almal so praat? Waar is die fokken slee's en die takbokke?
Kyk, ek hou van die Suid-Afrikaanse somers en die see en die sonskyn en die draairoomyse en alles. Maar moenie Kersfees ook nog ingooi in hierdie mix nie. Dit pas nie by ons klimaat nie. Dis false advertising, 'n mixed metaphor, 'n leuen. Ons moet Kersfees either skuif winter toe, soos die inwoners van Tulbagh (met behulp van 'n borg deur Coca-Cola), of ons moet 'n nuwe manier kry om Christus se maagdelike geboorte op 'n Afrika-manier te vier. Met trek-osse en versierde doringbome of iets. Iemand moet 'n plan maak.
As ek nog een keer, hier waar ek voor my air conditioner sit en koue bier drink en die sweet van my afvee, 'n Kerskaartjie moet oopmaak met 'n prentjie van sneeumanne en winter-velde waar verkluimde skaapwagters sing, gaan ek… SKREE.
Ek sal SO hard skree dat julle my tot in Londen sal kan hoor.
Ander rubrieke: Trauma: Die groot gelykmaker, Wat Confucius van die ANC dink, O, die goggas en geite van sonnige Suid-Afrika, Die reënboognasie is so dood soos my gunsteling koffiebeker, Het die Bloubulle regtig die Curriebeker gewen?, "Die getik van tydbomme", en "Skokkende nuwe wending in die Caster Semya sage".