In die gedig "Valdeur" lyk dit asof die spreker meen dat die moontlikheid om poësie te skryf hom die geleentheid gee om sekere aspekte van sy innerlike lewe onder beheer te bring
Wilhelm het erg aan Bipolêre Gemoedstoornis gely. Sedert sy eerste aanval op 19-jarige ouderdom, is hy lewenslank, tot en met sy dood op 38-jarige ouderdom, daardeur geteister. Hy het gesterf in sy slaap tydens 'n hiper-maniese aanval, waarvoor hy massiewe dosisse medikasie ontvang het wat uiteindelik sy asemhalingsentrum onderdruk en sy dood veroorsaak het. Ongelukkig was die wetenskap oor mediese behandeling en die verskeidenheid psigotropiese middels nog nie so goed ontwikkel en verstaan soos vandag nie. Carina se bydrae op die miniseminaar van LitNet verduidelik besonder goed, en in detail die verskeidenheid middels wat hedendaags voorgeskryf kan word.
Die sikliese aard van die siekte beskryf hy in 'n ontstellende gedig, Sprokie, waarin 'n "sluwe" voël uit die see opstyg en die "ryp rooi vrug, iewers in 'n bos" aan repe skeur, met slegs verdroogde repe skil en die muwwe reuk wat hang in die lug, wat oorbly. Die volgende oggend styg die voël "met nooit gestilde kreet" weer uit die see en in die bos "hang die ryp vrug weer glansend en rooi en vol."
Professor Louise van Zyl, in haar indrukke na die herlees van Knobel se werk in 2005, skryf: "As beeld van 'n digter wat hom in 'n oorgangstydperk in die Afrikaanse letterkunde bevind en verstegnies, sowel as tematies worstel met die spanning tussen die tradisionele en die vernuwende, is Knobel se oeuvre 'n besonder boeiende een ..." (Verslag 2005)