Ek het vroeg wakker geword en het kort ná 6 in die donker begin loop. As gevolg van albergue-logistiek sal dit my laaste 30-kilometer (19-myl) dag wees. Dit het 19-kilometer (11-myl) vir Woensdag en 20-kilometer (12-myl) vir Donderdag, die laaste dag, verlaat.
As Noag lewendig was, sou dit 'n lekker dag gewees het om die ark uit te trek. My een-grootte-pas-alle vinyl-poncho was een te klein en lyk soos 'n minirok op my nie-so-petite raam. My kortbroek, skoene, sokkies en onderklere was deurgaans heeltemal geweek.
Met die koel temperature en oorvloedige reën was dit nogal 'n uitdaging om in die donker te loop. My koplamp het lig gegee, maar daar was gevaar met elke stap.
Met 'n bietjie ontmoediging en 'n groot aptyt was ek verlig om 'n dorp te vind wat kos bedien. Ek het om agtuur in die kroeg geloop, baie nat gevoel, honger en spandeer. Die hitte van die binneland en die glimlag van die eienaar het 'n uitsonderlike verwelkoming en 'n broodnodige houdingsaanpassing gegee. Daar was drie mense in die kroeg, en een was my Hongaarse vriend Judith. Haar vriendin Annie was nog steeds aan die gang, maar was 'n paar dae agter.
Ons het albei 'n buitengewone hoeveelheid kos geëet wat ons geeste vernuwe het.
Nuwe Gewoontes, Nuwe Bewegings
Rus en kos is natuurlik belangrik vir almal op hierdie reis. Ek het altyd na my lyf geluister en die hele dag baie breek. Dit was ook wonderlik hoe 'n stukkie roosterbrood of tortilla de patata nie net my energievlak kan verbeter nie, maar ook my bui. Ek het 'n lang persoonlike geskiedenis gehad om te hard te druk en het gehoop om hierdie nuutgevonde waardering vir rus te neem.
Ek het ook 'n lekker nuwe gewoonte gevorm om klein irritasies te versorg voordat hulle die geleentheid gehad het om in groter probleme te ontwikkel. Toe my veters nie goed gevoel het of my sokkies gebons het nie, het ek gestop en die probleem reggestel. Dit het nie lank geduur nie, maar dit sal maklik wees om oor te slaan. Dit was nog 'n les wat ek gehoop het om huis toe te neem.
Toe niks anders gewerk het nie, het ek my eie "skuif" geskep om die oomblik te herstel. Ek sal my wandelstok in die grond plant met my regterarm ten volle verleng en gaan voort om in 'n volledige sirkel om dit te loop. Miskien was dit die verandering van natuurskoon of die afleiding van ongemak en frustrasie. Miskien was dit 'n gevoel van prestasie om te kan sien waar ek vandaan gekom het. Miskien was dit 'n truuk om die looproetine te breek. Wat dit ook al was, het hierdie eenvoudige en effektiewe skuif altyd 'n verfynde en positiewe houding tot gevolg gehad.
dit Verkwik beweeg, soos ek dit noem, het ook 'n vieringskuif geword. Toe ek ekstase gevoel het, het ek die stok in die hart van die roete geplant en daar rondom gedans.
Die einde van die Camino in sig
Ek dink dat ons liggame weet wanneer die einde naby is. Op hierdie punt op die roete het ek baie kommentaar oor pyn en moegheid gehoor. Met die einde in sig het dormende en verdoofde pyn uit die steek geloop. Ek het ook gevind dat ek baie meer versigtig is om beserings te vermy. In die jeug van my loop het ek tyd gehad om te herstel. In my sonsondergang was dit nie 'n opsie nie. Ek het gevoel dat my liggaam en vooruitsigte soortgelyk sal wees in die latere jare van my sterflike lewe.
Binne die pelgrimgroep het ek ook baie bekommerd oor die uitdagings wat ons almal by die huis gekry het, gehoor. Toe die partytjie geëindig het, sal ons almal kyk na 'n ander stel omstandighede, drasties anders as die daaglikse vreugdes om op die Camino te stap. Ek het geweet dat ek belangrike besluite geneem het oor my verhouding met Roberta.
Judith was baie moeg en sien uit na die einde in Santiago. Haar geeste was hoog, maar haar lyf was klaar. Sy sal Donderdag haar loop voltooi en terug wees by 'n lessenaar in Londen. Dit was vir my moeilik om so 'n dramatiese verandering in omstandighede voor te stel. Ek was dankbaar om die korporatiewe lewe op so 'n vroeë stadium in my lewe te ervaar en te verlaat.
Gegewe al die stappe wat op hierdie punt agter my was, was dit moeilik om te dink dat die einde net 'n paar dae weg was. Santiago lê net 24 myl van die pad af; Ek kon daar gewees het in 'n 45-minuut taxirit. Dit was 'n vreemde surrealistiese opsie. Ek was dankbaar om die volgende twee dae te spandeer om my Camino te voet te spandeer.
Hartopening, gekoppel aan die natuurlike wêreld
Ons het die kroeg na 'n ander wêreld vertrek. Die reën het 'n tydelike vakansie gehad. Net soos die vorige 25 dae, was dit nog 'n wonderlike dag om te loop. My hart het oopgemaak en ek het 'n deel van die natuurlike wêreld gevoel, en nie daarvan afgeskei nie. Hierdie konneksie was sedert die Franse Pireneë teenwoordig, maar het skynbaar versterk word.
Ek was beslis in 'n reënwoud. Die kronkelroete het elke beurt weer gekyk. Groot bosse van bloekombome het dramaties by die uitsig aangesluit. Die bas lyk soos verskeie blaaie van bruin papier wat maklik van die gasheer geskeur kan word. Die bome was so weelderig dat ek skaars kon reën onder hul natuurlike bedekking. Die wyer uitsig sluit in strome, rollende heuwels, groot woude, graangewasse, klipbruggies en weiveld.
Einde is 'n deel van die lewe
Onder 'n grys lug het ek verbygegaan deur 'n begraafplaas. Begraafplase is deel van die lewe op hierdie ou roete. Hulle groet jou as jy dwaal in 'n dorp of jou op pad stuur terwyl jy vertrek. 'N Muur sluit die meeste in, met 'n ysterhek vir uitgang. Grafstene toring bo die aarde en identifiseer die verborge inhoud. Baie grafte is bedek met 'n eenvoudige kruisbeeld, terwyl sommige slanke marmermonumente is wat die oorblyfsels van hele gesinne bewaar. Min is gemanik.
Ek het die meeste van die begraafplase geslaag, maar ek het gedwing om sommige te besoek. Ek weet nie wat my gelok het nie. Dood is die enigste sekerheid van die lewe en ook die fokus van onbeperkte bekommernis en spekulasie. Toe ek in die begraafplaas se mure was, was ek siek, en ek het altyd 'n uitsig in die uitsig gehou. Op hierdie dag, naby die einde van die Camino, was ek verlig om 'n geslote hek te vind. Dit was duidelik dat ek nie te veel aan die dood wou dink nie - my dood, die dood van geliefdes, die dood van verhoudings of selfs die dood van my Camino-reis.
© 2013 deur Kurt Koontz. Alle regte voorbehou.
Herdruk met toestemming. kurtkoontz.com
'N miljoen stappe
deur Kurt Koontz.
Kurt Koontz het gedink hy was goed voorbereid vir sy 490-myl-staprit op die historiese Camino de Santiago-pelgrimstogroete in Spanje. Hy was fiks en sterk. Hy het 'n goeie gids en al die regte toerusting gehad. Sy pelgrim-paspoort sal hom toegang verleen tot die skuiling van koshuise langs die pad. Maar alles wat egter behulpsaam was, het nie die grootheid van sy eksterne of interne avontuur begin dek nie, aangesien hy deur sy persoonlike geskiedenis van verslawing, herstel en liefde navigeer. Met uitgaande humor en vriendelikheid, deel dagboek, deel reisverslag, 'N miljoen stappe is 'n reis binne 'n reis al die pad na die katedraal van Santiago de Compostela en daarbuite.
Nadat hy vroeër sy werk as 'n suksesvolle verkoopsbestuurder van 'n Fortune 500-tegnologiemaatskappy afgetree het, het Kurt Koontz vrywillig in sy gemeenskap en in Europa en Noord-Amerika gereis. Hy het nooit oorweeg om 'n boek te skryf voordat hy byna 500-myl oor Spanje in 2012 geloop het nie. Daardie miljoen stappe was so dwingend dat hy teruggekom het en begin skryf en praat oor sy lewensveranderende avonture. Hy woon en skryf op 'n boomkruin in Boise, Idaho. Lees sy blogs by kurtkoontz.com.
Lees nog 'n uittreksel uit hierdie boek.
Eugina gebruik haar tyd op die Camino om haar volgende stap in die lewe te oorweeg. Dit het my laat wonder hoe ...
Om te dink onder ekstreme tydsdruk is nie optimaal nie, maar dit is onvermydelik dat ons sal vind ...