Vir Breytenbach kan jy dus nie vasvat nie. Hy’s die nomadiese kunstenaar, wat sy verbeelding in tussenin ruimtes vind. Hy’s die een met vele mombakkies en name, hy’s die reisiger, hy’s die nie-burger van die middelwêreld, soos hy self daaroor skryf – die drywende wêreld, “the floating world”, soos daarna in Japan verwys word, dalk die vlietende wêreld in Afrikaans. Die ewigdurende, die standhoudende, kom vir Breytenbach as kunstenaar juis uit die vlietende, uit die besef dat die niet solied is, dat die niks ook als behels.
Ounooi sterf in 1978, mag nie die begrafnis bywoon nie, hulle hou die sel se lig aan, kyk deur die loergat.
Met Breytenbach se eerste kunsuitstalling in Suid Afrika is ŉ pragtige bundel, Painting the Eye, met afdrukke van skilderye en opstelle oor Breytenbach se kuns gepubliseer. In sy opstel gebruik John Miles die beeld van ŉ blinde bergklimmer uit ŉ Breytenbach gedig om oor sy kuns te skryf. Hoe kan ŉ blinde mens dan ŉ landskap waardeer? Miles skryf oor hoe Breytenbach in sy kuns probeer wys wat ons nie kan sien nie – die wind, liefde, toeval, verhoudings. As die wind jou hoed van jou kop af waai, gryp jy die hoed, nie die wind nie. Hoe skilder jy dít wat ons nie kan sien nie? Hoe skryf jy oor dít wat ons nie kan sê nie. Jy skilder daaroor, jy skryf daaroor. John Miles kom tot die gevolgtrekking: “Dit alles word geldig gemaak op die utopie van die papier en die doek. Utopie: die nie-plek, die groot ontstellende leegte. Want daar is niks buiten die bewussyn nie en die bewussyn is niks.” 
Tóg is hierdie ontwykende Breytenbach ook lyflik. Hy’s gebore en soos almal van ons het hy met sy geboorte reeds begin sterf. As hy skryf oor toe hy op 16 September 1939 op Bonnievale uit sy ma se skoot gebeur het, was die verderf reeds in sy pa se saad. Sy heel eerste gedigte gaan oor doodgaan – ons weet die dood begin by die voete – en sy heel laaste gedigte, oor so paar dekades, sal steeds oor die dood gaan. Hy moet sy vyandige voete paai, skryf Breyten, “want ek moet nog leer om te sterf/ want ek moet nog besluit omtrent die wyse waarop”. 
Laat ek dan afsluit met ŉ verwysing na ŉ gedig oor jeug en oudword, daardie gedig as vorm van berou, die een oor die “babelaasoggende” waar Breytenbach skryf oor toe hy en sy vriend “uit kon stap met ge-oliede koppe en lywe met nuwe krake in iedere sit en lit.” Waar hy skryf oor ’n “bliksemse son” wat “naaldskerp ’n wit doek aan die aarde probeer stik”:
Die lense wat ons visie bepaal is ongelooflik interessant. Die beeld wat ons sien word omgedraai deur die kamera en ons oog. In die 9de eeu het Alhazen ‘n eksperiment opgestel met drie kerse wat langs mekaar staan en hul beeld deur ‘n klein gaatjie projekteer. Dit het gewys dat die kers wat aan die linkerkant staan, sy beeld aan die regterkant projekteer en dat die regterkantste kers weer aan die linkerkant projekteer. Lig trek reguit, maar lense draai dit om.
Ons oë of lense is maar net die beginpunt van dit wat ons sien en die interpretasie is eintlik die belangrike gedeelte.
Tot vandag toe bewaak die Orakel die vuur by Orkney. Hy vra steeds ‘n paar sente by besoekers en vir die wat nie geld het nie, vra hy skoene.
Vrees manifesteer op die snaakste plekke en om die tyd in die ry meer draaglik te maak, begin ek op my selfoon lees oor Halloween. Ek klik verby boodskappe wat waarsku dat dit duiwels is en dat ‘n ware Christen nie Halloween gedenk nie.
In digterskringe word die Lykdig ingespan om ‘n verband met die afgestorwenes te trek. Vroeër hierdie jaar het die Lykdig-kompetisie ‘n mens laat dink aan die oop stoel wat gelaat word deur bekende digters. Hul is as getuies geroep om hul koppe instemmend te knik en baie huidige digters het as medium opgetree tussen die leser en die onderwerp van die Lykdig.
Baie dinge het ‘n donker kant en dit is moeilik om te besluit watter deel van die donker jy aan jou kinders wil wys. Party vrese is daar ter beskerming, maar ander vrese hou ‘n mens net terug in die lewe. ‘n Mens kan die kinders ook nie vir altyd weghou van die donder wêreld nie en soos Neil Gaiman dit stel, is dit belangrik dat kinders besef dat dit moontlik is dat die lig die donker kan verslaan.
Dit wil amper lyk asof ‘n mens die kleingoed ‘n tipe van inenting teen die donker kant van die lewe moet gee – ‘n bietjie van die donker sodat hul teenliggame op kan bou vir die toekoms.
My selfoon se battery het genoeg gehad en ‘n vrees om sonder my selfoon te wees, oortuig my om die selfoon vir ‘n wyle te bêre. Ek besef meteens dat alhoewel ek die heeldag saam met die man in verskillende rye gestaan het, ek nog nie sy gesig gesien het nie. Ek wonder ook hoekom net ek gekla het toe hy voor my ingedruk het in die ry. Het niemand anders dit dan gesien nie? Ek besluit ook dat dit beter is as ek net slapende honde laat begaan, aangesien ek op hierdie stadium al naby die voorkant van die ry is. Met my aankoms by die toonbank sien ek die dame met die kougom wat my verveeld aanstaar. Sy het alles al gesien wat die toonbank kan bied en skrik nie vir koue pampoen of snaakse kwinkslae wat narre soos ek naby aan toemaaktyd vir haar toesnou nie. Toe ek by die deur uitstap, sien ek ‘n man wat ‘n kennisgewing teen die deur opplak – ‘n 46664 konsert ter ere van Madiba. (Skielik twyfel ek of die batenommer op die stoel nie dalk dieselfde gelyk het as die embleem op die kennisgewing nie. Ek dink terug aan Martin Luther wat sy 95 stellings op 31 Oktober teen die kerk in Wittenberg vasgespyker het en die daaropvolgende kerkskeuring wat dit tot gevolg gehad het. Die vrees vir verandering is nommer 24 op die lys van vrese wat ek voorheen raakgelees het.
Die vyfde April 1994 is egter die dag wat Kurt sy brose bestaan op aarde vaarwel geroep het. Hy was dus drie dae reeds dood in die kweekhuis bo die garage van die Lake Washington Boulevard-herehuis. Die grusame ontdekking van Kurt se stukkende lyk word gevind deur ene Gary Smith, ’n elektrisiën wat ’n nuwe sekuriteitstelsel moes installeer. Dis ironies dat niemand daaraan gedink het om Kurt te loop soek in die mees vanselfsprekende plek waar hy sou wegkruip en homself geweld aandoen nie: daar was reeds talle soektogte deur die huis se vertrekke; Courtney Love het selfs ’n privaatspeurder gehuur om Kurt op te spoor. Niemand het daaraan gedink om in die anneks te kyk nie.
“Frances” verwys na sy dogter met Courtney Love wat in 1992 gebore is, ’n paar maande na hulle troue in Hawaii.
Ironies genoeg rig hy die nota aan ene “Boddah”, sy denkbeeldige maatjie uit sy kinderjare, wat terselfdertyd baie soos “Boeddha” klink. “Nirvana” is ’n Boeddhistiese term wat hy gekies het vir sy grunge groep se naam toe hy in ’n Boeddhistiese fase was (hy was ook tot sy dood gefassineerd met Djainisme). Verder word ’n deel van sy as deur Courtney Love na die Namgyal Buddhist Monastery naby Ithaca, New York, geneem waar dit seremonieel geseën en met spesiale klei vermeng word tot ’n tipiese Tibettaanse tsatsa gedenkbeeldjie.
In sy tiende jaar skei die Cobains, ’n waterskeiding vir Kurt. Hy internaliseer hierdie gebeurtenis op ’n gewelddadige en intense wyse. Daardie jaar krap hy die volgende woorde teen sy muur uit: “I hate Mom, I hate Dad. Dad hates Mom, Mom hates Dad. It simply makes you want to be so sad” (Cross:21). Hierna word die haat vir die self egter stewiger gewortel as dié vir sy ouers en karteer Kurt sy selfvernietigingsdrange in sy dagboeke en kunswerke.
Sy latere heroïne-gebruik wat veral eskaleer op Nirvana-toere het nie net te make met sy innerlike demone nie, maar ook met ’n onuithoudbare en chroniese maagkondisie wat deur die jare met min sukses gediagnoseer en behandel word. In sy dagboek skryf hy:
Daar is nie veel gepubliseerde gedigte oor Kurt Cobain nie. Johann de Lange (110-111) het wel ’n ontroerende gedig oor Kurt se laaste oomblikke geskryf. Die metafoor wat de Lange gebruik is ongewoon in die konteks van Kurt se lewe, omdat hy nie met swem geassosieer word nie. Tog is dit ’n geslaagde metafoor, omdat dit Cobain se verskriklike isolasie voorstel waarmee hy sy hele lewe lank geworstel het en herinner die water-konsep aan die idee van die baarmoeder waarmee gewerk word in die album In Utero: