Standto - Inligting - 2022
Weermagoffisiere het geglo dat die waarskynlikste tyd vir 'n vyandelike aanval vroegoggend was. Elke oggend, 'n uur voor dagbreek, het elke onderneming die bestelling ontvang. Al die mans in die voorste linie sou op die vuurstap staan ​​met gewere en vaste bajonette. Na 'n uur, toe die lig te goed geag word vir 'n vyandelike offensief, het die sersant die opdrag gegee en slegs die wagte was op hul hoede. 'N Uur voor donker word 'n tweede stand-by bestel. Toe die lig heeltemal verdwyn het, is die opdrag gegee.
Alhoewel die Duitsers bewus was van hierdie roetine, het 'n groot aantal aanvalle gedurende 'n stand-to-periode plaasgevind. Dit was veral die geval toe Duitse intelligensiebeamptes ontdek het dat hierdie gedeelte van die voorste linie deur onervare troepe gehou word.
Die dag het regtig begin by stand-to. Ondervinding uit die verlede het getoon dat die gevaarperiode vir aanval teen dagbreek en skemer was, toe die aanvaller, met die inisiatief, genoeg kon sien om vorentoe te beweeg en 'n goeie afstand af te lê voordat hy opgemerk word. Ongeveer 'n halfuur voor dagbreek en skemer word die bevel 'Stand to' gegee en stilweg deur die hele lengte van die bataljonfront verbygegaan. Op hierdie manier het die hele geallieerde frontlinie -stelsel gewaarsku. 'Staan', gaan langs die lyn. Spanning verslap, maar wagte hou steeds periskoop of deur 'n klein spieëltjie bo -op 'n bajonet vas.
Toe die ontbyt klaar was, wag daar nie lank nie, voordat 'n beampte verskyn met inligting oor die pligte en moeghede wat uitgevoer moet word. Die skoonmaak en inspeksie van wapens, altyd 'n belangrike taak, sal binnekort gevolg word deur pluk- en graafwerk. Die onderhoud van die sloot was konstant, 'n werk sonder einde. Weens die weer of vyandelike optrede het loopgrawe herstel, verdieping, verbreding en versterking nodig gehad, terwyl nuwe steungrawe altyd gesoek is. Die vervoer van rantsoene en voorrade van agter af het voortdurend voortgegaan.
Teen dagbreek 'staan ​​ons op ons arms', elkeen draai uit. As dit lig is, word alle gewere skoongemaak en geïnspekteer, en die mans het 'n groot hoeveelheid rum. Dan ontbyt, waarna ek hulle laat inslaap tot aandete, met die uitsondering van die dagwagters, net 'n paar manne wat die vyand se lyn deur periskope kyk. Na ete gaan die mans werk vir die herstel van periskope, ensovoorts, en sit ongeveer drie ure daarvan in.
Ons skemer weer teen skemer. Na donker moet ons oor die borsteling kom om enige herstelwerk aan die draadverstrengeling te doen, of herstelwerk aan die voorkant van die borstwering. In die belangrikste hier is baie werk wat gedoen moet word, en daar is verskeie plekke waar die loopgrawe oud en stukkend is, waarvandaan ons na die vyand kan loer; ons het byna 4000 sandsakke gevul en geplaas terwyl ons in die loopgrawe was.
Die volgende dag, 13 April, het my eerste toeval van loopgraafplig gekom. A- en B-ondernemings doen nog steeds 'n in-en-uit-roetine met C en D, drie of vier dae in, dieselfde nommer uit. Aangesien Kennedy in die loopgrawe in beheer was van die halfbataljon, was ek, hoewel ek nie as kaptein bevorder sou word nie, OC -geselskap. In briewe huis toe, in watter hoogtepunte ek ook al teen die CO en Adjudant toegewy het, watter hartseer ek ook al oor die verlaat van Vervoer en afkeer van gewone infanteriewerk gehad het, het ek dit duidelik gemaak dat ek geen gevaar het vir die loopgraaf nie. Op 6 voet 6 in was ek natuurlik ongerieflik lank; parapets sou te laag wees en ek moet waarskynlik gevang word. Maar ek het nie veel omgegee nie, alhoewel ek 'n lopie vir die geld wou hê, en in my dagboek het ek geskryf dat ek 'geweldig daarna uitsien om in loopgrawe te gaan'; daar moet ons in elk geval baie min CO of adjudant sien.
Om 9:00 gaan ek en Kennedy en die OC van B -geselskap voor die manne aan om by ons kollegas van die ander helfte Bataljon oor te neem. Die OC van C -maatskappy het my langs sy voorkant geneem, wat nou na my geselskap gegaan het, langs die draad buite, en my vertel wat hy gedoen het en wat gedoen moes word. Aangesien ek byna niks geweet het van ure se wag en stand-by nie, het Begg 'n lys van pligte opgestel. Beamptes het twee uur elk gedoen en daarna soveel as moontlik af voordat hulle weer aan die beurt gekom het; tydens stand-to was alle beamptes aan diens. Morning-to-order is beveel sodra die dag begin breek, en die nagwagters wat tot dusver op die vuurstap gestaan ​​het met kop en skouers bokant die borsteling, het nou daaronder gehurk en periodiek oor die nagwagters gekyk. Halfpad deur die oggendskemering word nagwagte verlig deur dagwagters-ongeveer 'n agtste van die getalwagters wat loer. Die res van die mans het deurgaans in die loopgraaf gestaan, en dit was die tyd dat 'n aanval verwag kon word. Uiteindelik met volle daglig, stand-down en dagwagters. Bedags staan ​​die wagte in die loopgraaf en kyk na tekens van die vyand (as hulle niks beter te doen het nie) deur periskope. Dieselfde roetine is in die aand uitgevoer. Dagwagte het by stand-to geword, dagwagters loer; verander na nagwagters wat loer, en dit by staande na nagwagters.
Daar was dikwels 'n meningsverskil tussen Kennedy en die res van ons oor wanneer stand-by gegee moet word. Hy het nooit daarvan gehou om risiko's te neem nie. Die meeste van ons was geneig om tot die laaste minuut te wag en die tydsduur so kort as moontlik te hou. Dit was 'n helse oorlas, veral vir diegene wat eers 'n uur of twee vroeër van die horlosie af gekom het.
Ek was die eerste nag op en leer toue. Kennedy het vir my gesê ek moet in die HQ -hut slaap, en dit het my gepas, aangesien dit meer gemaklik was as 'n A -beampte. Dit was ongeveer vier voet by vier voet hoog, maar onder die parapet was 'n stapelbed van sewe voet. Die B-onderneming OC het hierdie uitgrawing ingevoer, maar elders geslaap. Die parapet was inderdaad heeltemal te laag vir my; die ander A -maatskappy -subalterns het natuurlik verwag dat ek springerig sou wees, en hulle was versigtig en vriendelik. Voordat die aand uit was, dink ek dat hulle en die meeste mans besef het dat die oud-vervoerbeampte nie bang was vir sy nuwe werk nie. Ek was gelukkig sonder senuwees om oor te praat - in elk geval nie die soort nie.
Wat is geskiedenis?
Geskiedenis is die studie van die menslike verlede, soos dit beskryf word in geskrewe dokumente wat mense agtergelaat het. Die verlede, met al sy ingewikkelde keuses en gebeure, die dood van die deelnemers en die geskiedenis vertel, is wat die algemene publiek beskou as die onveranderlike grondslag waarop historici en argeoloë staan.
Maar as verskaffers van die verlede, erken historici dat die grondslag werklik dryfsand is, dat stukkies van elke verhaal nog nie vertel is nie en dat dit wat vertel is, gekleur is deur die huidige omstandighede. Alhoewel dit nie onwaar is om te sê dat geskiedenis die studie van die verlede is nie, is hier 'n versameling baie meer duidelike en akkurate beskrywings.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog was infanteriebrigades suiwer taktiese formasies. Administratiewe en logistieke funksies is deur die afdeling se hoofkwartier uitgevoer.  Die brigadehoofkwartier was saamgestel uit die bevelvoerder ('n brigadier -generaal), sy drie assistente, 'n brigade -adjudant en agtien aangewese mans wat gemors-, vervoer- en kommunikasiedienste voorsien het.  
Hoofkwartier, 181ste Brigade 361ste Infanterieregiment  362ste Infanterieregiment 347ste Masjiengeweerbataljon 
Met die afsterwe van die Square Division ten gunste van die driehoekige divisie, is die brigadehoofkwartier wat nou oorskot is, omskep in óf die divisie -hoofkwartier of die verkenningstroep van die afdeling. Die 181ste is gekies om in die 91ste Infanteriedivisie se verkenningstroep te verander. 
Op 1 April 1963 is die brigade heraktiveer as ondergeskik aan die 63ste Infanteriedivisie in Pasadena, Kalifornië. Die afdeling en ondergeskikte elemente is op 31 Desember 1965 geïnaktiveer as deel van die uitskakeling van die Army Reserve -afdelings. 
Hoofkwartier en hoofkwartier Kompanie 3de Bataljon, 15de Infanterie 4de Bataljon, 27ste Infanterie
Die 181ste Infanteriebrigade is in Desember 2006 heraktiveer in Fort McCoy, Wisconsin. Die brigade is saamgestel uit die 12de gereedheidsbrigade en die 2de brigade, 85ste opleidingsafdeling. 
Hoofkwartier en hoofkwartier Kompanie 3de Bataljon, 335ste Regiment (Opleidingsondersteuningsbataljon) 1ste Bataljon, 338ste Regiment (Opleidingsondersteuningsbataljon) 1ste Bataljon, 340ste Regiment (Opleidingsondersteuningsbataljon) 3de Bataljon, 340ste Regiment (Opleidingsondersteuningsbataljon) 2de Bataljon, 411de Regiment ( Logistieke ondersteuningsbataljon)
Tydens die Eerste Wêreldoorlog is die 181ste Infanteriebrigade op 5 Augustus 1917  in die National Army in Camp Lewis, Washington, as 'n ondergeskikte eenheid van die 91ste Infanteriedivisie saamgestel.  Die brigade bestaan ​​uit 8 134 personeel wat in 'n hoofkwartierafdeling georganiseer is met 5 offisiere en 18 aangewese soldate, die 361ste en 362ste infanterieregimente elk met 3,755 offisiere en aangewese soldate, en die 347ste masjiengeweerbataljon met 581 offisiere en aangewese soldate.  Die 181ste Infanteriebrigade het 10 maande lank by Camp Lewis geoefen voordat dit in Augustus 1918 onder bevel van brig. Genl John McDonald.  Na die Meuse-Argonne-offensief en die bevryding van Frankryk, is die brigade gestuur om die Britte by te staan ​​tydens die slag van Ypres-Lys tot die ondertekening van die wapenstilstand op 11 November 1918, wat die Eerste Wêreldoorlog beëindig het. Na vier maande van vredesoperasies in bevryde België, het die brigade na die Verenigde State teruggekeer en op 2 April 1919 op die USS by die hawe van New York aangekom Orizaba. 
Tussenoorlogse tydperk wysig
Die brigade is op 2 April 1919 na Camp Merritt, New Jersey, oorgeplaas. Dit het voortgegaan na Camp Kearny, Kalifornië, waar dit op 19 April 1919 gedemobiliseer is. Die brigade is op 24 Junie 1921 in die georganiseerde reservaat hersaamgestel, steeds aan die 91ste afdeling toegewys en toegewys aan die negende korpsgebied. Die Brigade is op 23 Maart 1925 herontwerp: Headquarters & amp Headquarters Company (HHC), 181ste Brigade en op 24 Augustus 1936 weer HHC, 181ste Infanterie Brigade herontwerp. Ondergeskikte regimente het opleiding ondergaan vir die Citizens Military Training Camp (CMTC) in die Presidio van San Francisco, die Presidio van Monterey en in Del Monte, dikwels met hulp van die 30ste Infanterieregiment. 
Die 91ste verkenningstroep het deelgeneem aan die veldtogte Rome-Arno (22 Jan 44-9 Sep 44), North Apennines (10 Sep 44-4 April 45) en Po Valley (5 Apr 45-8 May 45). In Julie 1944, tydens die Arno -veldtog van die Tweede Wêreldoorlog, het die 91ste verkenningstroep die taakspan Williamson onder leiding van brigadier -generaal E.S. Williamson, assistent -afdelingsbevelvoerder vir die 91ste afdeling. Die 2de peloton van die 91ste verkenningstroep en die 1ste bataljon, 363ste infanterie was die eerstes wat Leghorn (Livorno) binnegekom het op pad na die bevryding van Pisa.
Die troep bestaan ​​uit:
Aangewese soldate: 149
Na VE -dag is die brigade deur 1945 verskeie kere gedeaktiveer en hersaamgestel as 'n hoofkwartier en hoofkwartier en 'n verkenningstroep. Dit is in 1947 heraktiveer as 'n gemeganiseerde kavalerie -verkenningstroep wat in 1949 herontwerp is as die 91ste verkenningsmaatskappy.
Die eenheid was aktief van April 1963 tot Desember 1965 as die hoofkwartier en hoofkwartiermaatskappy, 2de Brigade, 63ste Infanteriedivisie. Die 181ste was gestasioneer in Pasadena, Kalifornië. Dit was in ooreenstemming met die plan om die weermagreserwe te herorganiseer na die nuwe strukture van die Reorganisatie Objective Army Division (ROAD). Die 63d is gekies vir behoud en die herorganisasie is voltooi teen einde April 1963. Die brigade bestaan ​​uit die hoofkwartier en hoofkwartier, die 3de bataljon, 15de infanterie en die 4de bataljon, 27ste infanterie.   In November 1965 is die laaste Army Reserve -gevegsafdelings geïnaktiveer.  Van Januarie 1966 tot Desember 2006 was die eenheid onaktief.
Operasies as 'n opleidingsbrigade Redigeer
Die 181ste Infanteriebrigade is in Desember 2006 heraktiveer by Fort McCoy, Wisconsin. Die brigade lei soldate, matrose en vlieëniers op om gebeurlikheidsoperasies in die Wêreldoorlog teen Terreur te ondersteun. Die 181ste fasiliteer die Army Reserve's Bestrydingsopleidingsprogram (CSTP). Die CSTP bestaan ​​uit twee oefeninge: die WAREX's (Warrior Exercise) gefokus op peloton -vlak opleiding, en die CSTX's (Combat Support Training Exercise) oefening    wat fokus op opleiding op maatskappyvlak in samewerking met die 86ste opleidingsafdeling en die 84ste opleidingsopdrag. Die 181ste bied jaarliks ​​sy bataljons aan om as waarnemer/beheerder by die NTC en JRTC te dien om die gereelde weermag, weermagreservaat en weermag se nasionale garde te bestry. Die meeste jare bied die 181ste waarnemer/beheerders aan die Mission Command Training Program tydens hul Oorlogsvegter oefeninge. Die brigade het ook meester Gunners en ander vakkundiges ondersteun Operasie Cold Steel, 'n belangrike inisiatief om die weermagreserwe se skieteropleiding te verbeter, van Februarie tot Mei 2018.  
is die regerende prins van Verona. is 'n verwant van Escalus wat met Juliet wil trou. is nog 'n familielid van Escalus, 'n vriend van Romeo.
is die aartsvader van die huis van Capulet. is die matriarg van die huis van Capulet. is die 13-jarige dogter van Capulet, die vroulike protagonis van die toneelstuk. is 'n neef van Juliet, die neef van Lady Capulet. is Juliet se persoonlike bediende en vertroueling. is die niggie van Lord Capulet, die liefde van Romeo aan die begin van die verhaal.
Peter, Sampson en Gregory is bediendes van die Capulet -huishouding.
is die aartsvader van die huis van Montague. is die matriarg van die huis van Montague. , die seun van Montague, is die manlike protagonis van die toneelstuk. is Romeo se neef en beste vriend.
Abram en Balthasar is bediendes van die Montague -huishouding.
is 'n Franciskaanse broeder en die vertroueling van Romeo.
Friar John word gestuur om die brief van Friar Laurence aan Romeo te lewer.
'N Apteker wat teësinnig Romeo -gif verkoop.
'N Koor lees 'n proloog vir elk van die eerste twee bedrywe.
Die toneelstuk, wat in Verona, Italië, afspeel, begin met 'n straatgeveg tussen Montague en Capulet -dienaars wat, net soos hul meesters, geswore vyande is. Prins Escalus van Verona gryp in en verklaar dat verdere skending van die vrede met die dood strafbaar is. Later praat graaf Paris met Capulet oor die trou van sy dogter Juliet, maar Capulet vra Parys om nog twee jaar te wag en nooi hom uit om 'n beplande Capulet -bal by te woon. Lady Capulet en Juliet's Nurse probeer Juliet oorreed om die hofmakery van Parys te aanvaar.
Intussen gesels Benvolio met sy neef Romeo, Montague se seun, oor Romeo se onlangse depressie. Benvolio ontdek dat dit die gevolg is van onbeantwoorde verliefdheid op 'n meisie met die naam Rosaline, een van die niggies van Capulet. Oorreed deur Benvolio en Mercutio, woon Romeo die bal by die Capulet -huis by in die hoop om Rosaline te ontmoet. Romeo ontmoet egter en raak verlief op Juliet. Juliet se neef, Tybalt, is woedend oor Romeo omdat hy die bal ingesluip het, maar word slegs verhinder om Romeo dood te maak deur Juliet se pa, wat nie bloed in sy huis wil vergiet nie. Na die bal, in die sogenaamde 'balkontoneel', sluip Romeo die Capulet -boord binne en hoor Juliet by haar venster wat haar liefde aan hom belowe, ondanks die haat van haar gesin teen die Montagues. Romeo maak homself aan haar bekend en hulle stem saam om te trou. Met die hulp van Friar Laurence, wat hoop om die twee gesinne te versoen deur middel van hul kindervereniging, is hulle die volgende dag in die geheim getroud.
Tybalt was intussen steeds ontstoke oor Romeo se sluip in die Capulet -bal, daag hom uit tot 'n tweestryd. Romeo, wat nou Tybalt, sy familielid, oorweeg, weier om te veg. Mercutio word beledig deur Tybalt se onbeskoftheid, sowel as Romeo se "gemene voorlegging",  en aanvaar die tweegeveg namens Romeo. Mercutio word noodlottig gewond toe Romeo probeer om die geveg op te breek. Romeo is bedroef en deur skuldgevoelens gekonfronteer en konfronteer Tybalt met die dood.
Benvolio voer aan dat Romeo Tybalt tereggestel het vir die moord op Mercutio. Die prins, wat nou 'n familielid verloor het in die stryd met die strydende families, verban Romeo uit Verona, onder die doodstraf as hy ooit terugkeer. Romeo oornag in die geheim in die kamer van Juliet, waar hulle hul huwelik volbring. Capulet, wat Juliet se hartseer verkeerd interpreteer, stem in om met haar te trou met graaf Parys en dreig om haar te verloën as sy weier om Parys se "vreugdevolle bruid" te word.  Toe sy dan pleit dat die huwelik vertraag word, verwerp haar ma haar.
Juliet besoek Friar Laurence vir hulp, en hy bied haar 'n drankie aan wat haar vir 'twee en veertig uur' in 'n dodelike koma of katalepsie kan bring.  The Friar belowe om 'n boodskapper te stuur om Romeo van die plan in kennis te stel, sodat hy weer by haar kan aansluit wanneer sy wakker word. Die aand voor die troue neem sy die dwelm, en toe sy blykbaar dood is, word sy in die familiekrip gelê.
Die boodskapper bereik egter nie Romeo nie, maar Romeo verneem in plaas daarvan van Juliet se oënskynlike dood deur sy dienaar, Balthasar. Hartseer koop Romeo gif by 'n apteek en gaan na die Capulet -grafkelder. Hy ontmoet Parys wat privaat oor Juliet gekom het. Parys glo dat Romeo 'n vandaal is, en konfronteer hom en in die daaropvolgende geveg vermoor Romeo Parys. Hy glo steeds dat Juliet dood is, maar drink die gif. Juliet word dan wakker en ontdek dat Romeo dood is, steek haarself met sy dolk en sluit hom aan. Die twisgesinne en die prins kom by die graf bymekaar om al drie dood te vind. Friar Laurence vertel die verhaal van die twee "ster-gekruiste liefhebbers". Die gesinne word versoen deur die dood van hul kinders en stem saam om hul gewelddadige vete te beëindig. Die toneelstuk eindig met die elegansie van die prins vir die liefhebbers: "Want nooit was 'n verhaal van meer wee as hierdie van Juliet en haar Romeo nie." 
Romeo en Juliet leen uit 'n tradisie van tragiese liefdesverhale wat uit die oudheid dateer. Een hiervan is Pyramus en Thisbe, van Ovidius Metamorfose, wat ooreenkomste bevat met die verhaal van Shakespeare: die ouers van die geliefdes verag mekaar, en Pyramus glo valslik dat sy minnaar Thisbe dood is.  Die Ephesiaca van Xenophon van Efese, wat in die 3de eeu geskryf is, bevat ook verskeie ooreenkomste met die toneelstuk, insluitend die skeiding van die geliefdes en 'n drankie wat 'n dodelike slaap veroorsaak. 
Een van die vroegste verwysings na die name Montague en Capulet is van Dante Goddelike komedie, wat die Montecchi noem (Montagues) en die Cappelletti (Kapulette) in canto ses van Purgatorio: 
Kom kyk, julle wat nalatig is,
Montagues and Capulets, Monaldi en Filippeschi
Een lot treur al, die ander in vrees. 
Die verwysing maak egter deel uit van 'n polemiek teen die morele verval van Florence, Lombardije en die Italiaanse skiereiland in sy geheel Dante tugtig deur sy karakters die Duitse koning Albert I omdat hy sy verantwoordelikhede teenoor Italië ("u wat nalatig is") verwaarloos het) en opeenvolgende pouse vir hul inbreuk op suiwer geestelike aangeleenthede, wat lei tot 'n klimaat van onophoudelike twis en oorlogvoering tussen mededingende politieke partye in Lombardy. Die geskiedenis skryf die naam van die familie op Montague as geleen aan so 'n politieke party in Verona, maar dié van die Kapulette as uit 'n Cremonese -gesin, wat albei hul konflik in Lombardy as 'n geheel speel eerder as binne die grense van Verona.  Verbonde aan mededingende politieke faksies, treur die partye ("Een lot treur al") omdat hul eindelose oorlogvoering tot die vernietiging van beide partye gelei het,  eerder as 'n hartseer weens die verlies van hul noodlottige nageslag soos die toneelstuk uiteensit, wat in hierdie konteks 'n uitsluitlik poëtiese skepping blyk te wees.
Die vroegste bekende weergawe van die Romeo en Juliet 'n verhaal soortgelyk aan Shakespeare se toneelstuk is die verhaal van Mariotto en Gianozza deur Masuccio Salernitano, in die 33ste roman van sy Il Novellino gepubliseer in 1476.  Salernitano vertel die verhaal in Siena en dring daarop aan dat die gebeure in sy eie leeftyd plaasgevind het. Sy weergawe van die verhaal bevat die geheime huwelik, die samesmelting van die broeder, die stryd waar 'n prominente burger vermoor word, Mariotto se ballingskap, Gianozza se gedwonge huwelik, die drankdrankie en die belangrike boodskap wat dwaal. In hierdie weergawe word Mariotto betrap en onthoof en Gianozza sterf van hartseer.  
Luigi da Porto (1485–1529) het die verhaal aangepas as Giulietta en Romeo  en dit in syne ingesluit Historia novellamente ritrovata di due Nobili Amanti ('N Nuut ontdekte geskiedenis van twee edele liefhebbers), geskryf in 1524 en postuum gepubliseer in 1531 in Venesië.   Da Porto trek aan Pyramus en Thisbe, Boccaccio's Decameron, en Salernitano's Mariotto en Ganozza, maar dit is waarskynlik dat sy verhaal ook outobiografies is: Hy was 'n soldaat wat op 26 Februarie 1511 by 'n bal teenwoordig was, in 'n woning van die Savorgnan -stam in Udine, na 'n vredeseremonie wat die opponerende Strumieri -stam bygewoon het. Daar het Da Porto verlief geraak op Lucina, 'n Savorgnan -dogter, maar die familievete het hul hofmakery gefrustreer. Die volgende oggend het die Savorgnans 'n aanval op die stad gelei, en baie lede van die Strumieri is vermoor. Jare later, nog half verlam van 'n gevegswond, skryf Luigi Giulietta en Romeo in Montorso Vicentino (waaruit hy die 'kastele' van Verona kon sien), wat die novelle na die bellisima e leggiadra (die pragtige en grasieuse) Lucina Savorgnan.   Da Porto het sy verhaal as histories feitelik voorgehou en beweer dat dit ten minste 'n eeu vroeër plaasgevind het as wat Salernitano dit gehad het, in die dae wat Verona beheer is deur Bartolomeo della Scala  (verengels as prins Escalus).
Da Porto het die vertelling naby aan sy moderne vorm aangebied, insluitend die name van die geliefdes, die mededingende families van Montecchi en Capuleti, en die ligging in Verona.  Hy noem die broeder Laurence (vriend Lorenzo) en stel die karakters Mercutio (Marcuccio Guertio), Tybalt (Tebaldo Cappelleti), Graaf Parys (conti (Paride) di Lodrone), die getroue dienskneg, en die verpleegster van Giulietta. Da Porto het die oorblywende basiese elemente van die verhaal ontstaan: die twisgesinne, Romeo - agtergelaat deur sy minnares - ontmoet Giulietta tydens 'n dans by haar huis, die liefdestonele (insluitend die balkontoneel), die periodes van wanhoop, Romeo vermoor Giulietta se neef (Tebaldo), en die versoening van die families na die selfmoorde van die geliefdes.  In da Porto se weergawe neem Romeo gif en Giulietta steek haarself met sy dolk. 
In 1554 publiseer Matteo Bandello die tweede bundel van hom Novelle, wat sy weergawe van Giuletta en Romeo,  waarskynlik geskryf tussen 1531 en 1545. Bandello het die plot verleng en geweeg terwyl hy die storielyn basies onveranderd gelaat het (hoewel hy wel Benvolio voorgestel het).  Bandello se verhaal is deur Pierre Boaistuau in 1559 in die eerste bundel van hom in Frans vertaal Geskiedenis Tragieke. Boaistuau voeg baie moralisering en sentiment by, en die karakters geniet retoriese uitbarstings. 
In sy 1562 verhalende gedig Die tragiese geskiedenis van Romeus en Juliet, Het Arthur Brooke Boaistuau getrou vertaal, maar dit aangepas om dele van Chaucer te weerspieël Troilus en Criseyde.  Daar was 'n neiging onder skrywers en dramaturges om werke wat op Italiaans gebaseer was, te publiseer roman—Italiaanse verhale was baie gewild onder teatergangers-en Shakespeare was moontlik bekend met William Painter se versameling Italiaanse verhale uit 1567 met die titel Paleis van plesier.  Hierdie versameling bevat 'n weergawe in die prosa van die Romeo en Juliet storie vernoem "Die goeie geskiedenis van die ware en konstante liefde van Romeo en Juliett". Shakespeare het voordeel getrek uit hierdie gewildheid: Die handelaar van Venesië, Baie opgewonde oor niks, Alles is goed Dit eindig goed, Meet vir maat, en Romeo en Juliet is almal van Italiaans roman. Romeo en Juliet is 'n dramatisering van Brooke se vertaling, en Shakespeare volg die gedig noukeurig, maar voeg detail by verskeie hoof- en kleinkarakters (veral die verpleegster en Mercutio).   
Die van Christopher Marlowe Held en Leander en Dido, koningin van KartagoDaar word vermoed dat beide soortgelyke verhale wat in Shakespeare se tyd geskryf is, minder direkte invloed het, hoewel dit moontlik gehelp het om 'n atmosfeer te skep waarin tragiese liefdesverhale kon floreer. 
Dit is onbekend wanneer Shakespeare presies geskryf het Romeo en Juliet. Juliet's Nurse verwys na 'n aardbewing wat volgens haar 11 jaar gelede plaasgevind het.  Dit kan verwys na die Dover Straits -aardbewing van 1580, wat die spesifieke lyn tot 1591 sou dateer. Ander aardbewings - in Engeland sowel as in Verona - is voorgestel ter ondersteuning van die verskillende datums.  Maar die toneelstuk se stilistiese ooreenkomste met N Midsomernagdroom en ander toneelstukke wat gewoonlik omstreeks 1594–95 gedateer is, plaas die komposisie daarvan tussen 1591 en 1595.  [b] Een veronderstelling is dat Shakespeare moontlik in 1591 met 'n konsep begin het, wat hy in 1595 voltooi het. 
Shakespeare s'n Romeo en Juliet is in twee kwarto -uitgawes gepubliseer voor die publikasie van die Eerste Folio van 1623. Dit word na verwys as Q1 en Q2. Die eerste gedrukte uitgawe, Q1, verskyn vroeg in 1597, gedruk deur John Danter. Omdat die teks talle verskille van die latere uitgawes bevat, word dit 'sogenaamde' bad quarto 'genoem, en die redakteur van die 20ste eeu, TJB Spencer, beskryf dit as' 'n verfoeilike teks, waarskynlik 'n rekonstruksie van die toneelstuk uit die onvolmaakte herinneringe aan een of twee van die akteurs ", wat daarop dui dat dit vir die publikasie geperateer is.  'n Alternatiewe verklaring vir die tekortkominge van die eerste kwartaal is dat die toneelstuk (soos baie ander van die tyd) moontlik voor die uitvoering deur die speelgeselskap baie gewysig was.  Maar "die teorie, geformuleer deur [Alfred] Pollard," dat die 'slegte kwarto' deur sommige van die akteurs uit die geheue gerekonstrueer is, word nou aangeval. Alternatiewe teorieë is dat sommige of al die 'slegte kwarto's' 'is vroeë weergawes van Shakespeare of afkortings wat vir Shakespeare se onderneming of vir ander maatskappye gemaak is. "  Die voorkoms vroeg in 1597 maak in elk geval 1596 die jongste moontlike datum vir die komposisie van die toneelstuk. 
Die superieure Q2 het die toneelstuk genoem Die wonderlikste en treurigste tragedie van Romeo en Juliet. Dit is in 1599 gedruk deur Thomas Creede en uitgegee deur Cuthbert Burby. Q2 is ongeveer 800 reëls langer as Q1.  Die titelblad beskryf dit as "Nuut gekorrigeer, aangevul en gewysig". Geleerdes meen dat die tweede kwartaal gebaseer was op Shakespeare se vooropgestelde konsep (sy vuil papiere genoem), aangesien daar tekstuele eienaardighede is, soos veranderlike etikette vir karakters en 'vals begin' vir toesprake wat vermoedelik deur die skrywer geslaan is, maar verkeerdelik deur die setter bewaar is. . Dit is 'n baie meer volledige en betroubare teks en is herdruk in 1609 (Q3), 1622 (Q4) en 1637 (Q5).  In werklikheid het alle latere Quartos en Folios van Romeo en Juliet is gebaseer op Q2, net soos alle moderne uitgawes, aangesien redakteurs meen dat enige afwykings van Q2 in die latere uitgawes (hetsy goed of sleg) waarskynlik van redakteurs of samestellers ontstaan ​​het, nie van Shakespeare nie. 
Die First Folio -teks van 1623 was hoofsaaklik gebaseer op Q3, met verduidelikings en regstellings wat moontlik uit 'n teateraanwysingsboek of Q1 gekom het.   Ander Folio -uitgawes van die toneelstuk is in 1632 (F2), 1664 (F3) en 1685 (F4) gedruk.  Moderne weergawes - wat verskeie van die Folios en Quartos in ag neem - verskyn die eerste keer met Nicholas Rowe se 1709 -uitgawe, gevolg deur Alexander Pope se weergawe van 1723. Pous het 'n tradisie begin om die toneelstuk te redigeer om inligting, soos verhoogaanwysings wat in Q2 ontbreek, by te voeg deur dit in Q1 op te spoor. Hierdie tradisie het laat in die Romantiese tydperk voortgeduur. Volledig geannoteerde uitgawes het die eerste keer in die Victoriaanse tydperk verskyn en word vandag nog geproduseer, en die teks van die toneelstuk word gedruk met voetnote wat die bronne en kultuur agter die toneelstuk beskryf. 
Geleerdes het dit uiters moeilik gevind om een ​​spesifieke, oorkoepelende tema aan die toneelstuk toe te ken. Voorstelle vir 'n hooftema sluit in die ontdekking deur die karakters dat mense nie heeltemal goed of heeltemal kwaad is nie, maar eerder min of meer dieselfde is,  uit 'n droom ontwaak en in werklikheid die gevaar van haastige optrede of die krag van tragiese lot. Nie een hiervan het wydverspreide ondersteuning nie. Selfs as 'n algehele tema nie gevind kan word nie, is dit duidelik dat die toneelstuk vol is met 'n paar klein tematiese elemente wat op komplekse maniere ineengestrengel word. Verskeie van die wat die meeste deur geleerdes bespreek word, word hieronder bespreek. 
As ek met my onwaardigste hand ontheilig
Hierdie heilige heiligdom, die sagte sonde is die volgende:
My lippe, twee blosende pelgrims, staan ​​gereed
Om die growwe aanraking glad te maak met 'n sagte soen.
Goeie pelgrim, u doen u hand te veel verkeerd,
Wat wyse toewyding hierin toon
Want heiliges het hande wat pelgrims se hande aanraak,
En palm tot palm is 'n heilige palmer se soen. "
—Romeo en Juliet, Wet I, toneel V 
Romeo en Juliet word soms beskou as 'n verenigende tema, behalwe die van jong liefde.  Romeo en Juliet het 'n simbool van jong geliefdes en gedoemde liefde geword. Aangesien dit so 'n voor die hand liggende onderwerp van die toneelstuk is, het verskeie geleerdes die taal en historiese konteks agter die romanse van die toneel ondersoek. 
Op hul eerste ontmoeting gebruik Romeo en Juliet 'n kommunikasievorm wat deur baie etiketskrywers in Shakespeare se tyd aanbeveel word: metafoor. Deur metafore van heiliges en sondes te gebruik, kon Romeo Juliet se gevoelens vir hom op 'n onbedreigende manier toets. Hierdie metode is aanbeveel deur Baldassare Castiglione (wie se werke teen hierdie tyd in Engels vertaal is). Hy het daarop gewys dat as 'n man 'n metafoor as uitnodiging gebruik, die vrou kan maak asof sy hom nie verstaan ​​nie, en hy kan terugtrek sonder om eer te verloor. Juliet neem egter deel aan die metafoor en brei daarop uit. Die godsdienstige metafore van "heiligdom", "pelgrim" en "heilige" was modieus in die destydse poësie en word meer waarskynlik as romanties eerder as godslasterlik beskou, aangesien die konsep van heiligheid verband hou met die katolisisme van 'n vroeëre era .  Later in die toneelstuk verwyder Shakespeare die meer gewaagde verwysings na Christus se opstanding in die graf wat hy in sy bronwerk gevind het: Brooke's Romeus en Juliet. 
In die latere balkontoneel laat Shakespeare Romeo hoor hoe Juliet se soliloquy is, maar in Brooke se weergawe van die verhaal word haar verklaring alleen gedoen. Deur Romeo op die toneel te laat luister, breek Shakespeare af van die normale volgorde van hofmakery. Gewoonlik moes 'n vrou beskeie en skaam wees om seker te maak dat haar vryer opreg was, maar die oortreding van hierdie reël lei tot 'n vinnige verloop van die plot. Die liefhebbers kan die hofsitting oorskry en na die gewone praatjies oor hul verhouding begin - en stem in om getroud te wees nadat hulle mekaar net een nag geken het.  In die laaste selfmoordtoneel is daar 'n teenstrydigheid in die boodskap - in die Katolieke godsdiens word selfmoorde dikwels tot die hel veroordeel, terwyl mense wat sterf om met hul liefde te wees onder die 'Religion of Love' saamgevoeg word met hul liefdes in die Paradys. Dit lyk asof Romeo en Juliet se liefde die siening van 'Religion of Love' eerder as die Katolieke siening uitdruk. 'N Ander punt is dat, alhoewel hulle liefde passievol is, dit slegs in die huwelik volbring word, wat hulle weerhou om die simpatie van die gehoor te verloor. 
Die toneelstuk stel waarskynlik liefde en seks gelyk aan die dood. Gedurende die hele verhaal fantaseer beide Romeo en Julia, saam met die ander karakters, daaroor as 'n donker wese, wat dit gereeld met 'n geliefde gelykstel. Capulet, byvoorbeeld, as hy die eerste keer dat Juliet (vervalste) dood ontdek, beskryf dit as 'n ontlasting van sy dogter.  Juliet vergelyk later eroties Romeo en die dood. Reg voor haar selfmoord gryp sy die dolk van Romeo en sê: "O gelukkige dolk! Dit is jou skede. Daar roes, en laat my sterf."  
Lot en toeval
Geleerdes is verdeeld oor die rol van die noodlot in die toneelstuk. Daar bestaan ​​geen konsensus oor die feit dat die karakters werklik saam sterf of dat die gebeure plaasvind deur 'n reeks ongelukkige kanse nie. Argumente ten gunste van die noodlot verwys dikwels na die beskrywing van die geliefdes as 'ster-gekruis'. Hierdie frase dui daarop dat die sterre die liefhebbers se toekoms vooraf bepaal het.  John W. Draper wys op die parallelle tussen die Elizabethaanse geloof in die vier humoristies en die hoofkarakters van die toneelstuk (byvoorbeeld Tybalt as 'n cholericus). Deur die teks in die lig van humor te interpreteer, verminder die hoeveelheid plot wat deur moderne gehore aan toeval toegeskryf word.  ​​Tog beskou ander geleerdes die toneelstuk as 'n reeks ongelukkige kanse - baie tot so 'n mate dat hulle dit glad nie as 'n tragedie beskou nie, maar as 'n emosionele melodrama.  ​​Ruth Nevo glo die hoë mate waarin toeval in die verhaal beklemtoon word Romeo en Juliet 'n 'mindere tragedie' van gebeurtenis, nie van karakter nie. Romeo se uitdagende Tybalt is byvoorbeeld nie impulsief nie; dit is na Mercutio se dood die verwagte aksie. In hierdie toneel lees Nevo Romeo as bewus van die gevare van sosiale norme, identiteit en verbintenisse. Hy maak die keuse om dood te maak, nie as gevolg van 'n tragiese fout nie, maar weens omstandighede. 
Dualiteit (lig en donker)
"O brawe liefde, o liefdevolle haat,
O enigiets van niks, skep eers!
O swaar ligtheid, ernstige ydelheid,
Misvormde chaos van goed-lyk vorms,
Loodveer, helder rook, koue vuur, swak gesondheid,
Nog steeds wakker slaap, dit is nie wat dit is nie! "
Geleerdes het al lank kennis geneem van Shakespeare se wydverspreide gebruik van ligte en donker beelde dwarsdeur die toneelstuk. Caroline Spurgeon beskou die tema van lig as 'simbolies van die natuurlike skoonheid van jong liefde' en latere kritici het hierdie interpretasie uitgebrei.   Byvoorbeeld, beide Romeo en Julia sien die ander as lig in 'n omringende duisternis. Romeo beskryf Juliet as die son,  helderder as 'n fakkel,  'n juweel wat in die nag skitter,  en 'n helder engel tussen donker wolke.  Selfs as sy skynbaar dood in die graf lê, sê hy haar "skoonheid maak van hierdie gewelf 'n feestelike teenwoordigheid vol lig."  Juliet beskryf Romeo as "dag in die nag" en "Witter as sneeu op 'n kraai se rug."   Hierdie kontras van lig en donker kan uitgebrei word as simbole - kontrasterende liefde en haat, jeug en ouderdom op 'n metaforiese manier.  Soms skep hierdie ineengestrengelde metafore dramatiese ironie. Romeo en Juliet se liefde is byvoorbeeld 'n lig te midde van die duisternis van die haat rondom hulle, maar al hul aktiwiteite saam word in die nag en in die duisternis gedoen, terwyl al die twis helder oordag plaasvind. Hierdie paradoks van beeldspraak voeg atmosfeer by die morele dilemma wat die twee geliefdes in die gesig staar: lojaliteit aan familie of lojaliteit aan liefde. Aan die einde van die verhaal, as die oggend somber is en die son sy gesig verberg vir hartseer, het lig en donker na hul regte plekke teruggekeer, die uiterlike duisternis weerspieël die ware, innerlike duisternis van die familievete uit droefheid vir die geliefdes . Alle karakters herken nou hul dwaasheid in die lig van onlangse gebeure, en dinge keer terug na die natuurlike orde, danksy die liefde en dood van Romeo en Juliet.  Die "lig" -tema in die toneelstuk is ook sterk verbind met die tema van tyd, aangesien lig 'n maklike manier vir Shakespeare was om die verloop van tyd uit te druk deur beskrywings van die son, maan en sterre. 
Tyd speel 'n belangrike rol in die taal en plot van die drama. Beide Romeo en Juliet sukkel om 'n denkbeeldige wêreld leeg te hou ten spyte van die harde realiteite wat hulle omring. Byvoorbeeld, wanneer Romeo sy liefde vir Juliet by die maan sweer, protesteer sy "O sweer nie by die maan nie, die konstante maan, / dat die maandelikse veranderinge in haar omringde bol, / sodat jou liefde ook veranderlik kan wees."  Van die begin af word die liefhebbers aangewys as 'ster-gekruis'  [c] met verwysing na 'n astrologiese geloof wat met die tyd verband hou. Daar word vermoed dat sterre die lotgevalle van die mensdom beheer, en met verloop van tyd sou sterre langs hul loop in die lug beweeg en ook die verloop van die menslike lewens hieronder beskryf. Romeo praat van 'n voorgevoel wat hy vroeg in die toneelstuk in die bewegings van die sterre voel, en as hy van Juliet se dood verneem, trotseer hy die koers van die sterre vir hom.  ​​
'N Ander sentrale tema is haas: Shakespeare's Romeo en Juliet strek oor 'n tydperk van vier tot ses dae, in teenstelling met Brooke se gedigte van nege maande.  Geleerdes soos G. Thomas Tanselle meen dat tyd in hierdie toneelstuk 'veral belangrik vir Shakespeare' was, aangesien hy verwysings na 'kort tyd' vir die jong geliefdes gebruik het in teenstelling met verwysings na 'lang tyd' vir die 'ouer generasie' om '' 'n stormloop in die rigting van ondergang '' uit te lig.  Romeo en Juliet veg tyd om hul liefde vir ewig te laat bestaan. Uiteindelik is die enigste manier waarop hulle die tyd kan verslaan, deur 'n dood wat hulle deur kuns onsterflik maak. 
Tyd hou ook verband met die tema lig en donker. In Shakespeare se tyd is toneelstukke meestal op die middag of in die middag helder oordag opgevoer. [d] Dit het die dramaturg gedwing om woorde te gebruik om die illusie van dag en nag in sy toneelstukke te skep. Shakespeare gebruik verwysings na die nag en dag, die sterre, die maan en die son om hierdie illusie te skep. Hy het ook karakters wat gereeld verwys na dae van die week en spesifieke ure om die gehoor te help verstaan ​​dat tyd in die verhaal verbygegaan het. Al met al word nie minder nie as 103 verwysings na tyd in die toneelstuk gevind, wat die illusie van die verloop daarvan bydra.  
Die vroegste bekende kritikus van die toneelstuk was dagboekskrywer Samuel Pepys, wat in 1662 geskryf het: "dit is op sigself die ergste wat ek nog ooit in my lewe gehoor het."  Digter John Dryden skryf 10 jaar later ter lof van die toneelstuk en sy komiese karakter Mercutio: "Shakespear toon die beste van sy vaardigheid in sy Mercutio, en hy het self gesê dat hy gedwing is om hom dood te maak in die derde wet, om te voorkom dat hy deur hom vermoor word. " Kritiek op die toneelstuk in die 18de eeu was minder yl maar nie minder verdeeld nie. Uitgewer Nicholas Rowe was die eerste kritikus om na te dink oor die tema van die toneelstuk, wat hy as die regverdige straf van die twee vurige gesinne beskou het. die klassieke dramareëls: die tragedie moet plaasvind as gevolg van 'n karakterfout, nie 'n ongeluk nie. Skrywer en kritikus Samuel Johnson beskou dit egter as een van Shakespeare se "aangenaamste" toneelstukke. 
In die latere deel van die 18de en tot die 19de eeu was kritiek op debatte oor die morele boodskap van die toneelstuk. Akteur en dramaturg David Garrick se aanpassing uit 1748 sluit Rosaline uit: Romeo wat haar vir Juliet verlaat, word as wispelturig en roekeloos beskou. Kritici soos Charles Dibdin het aangevoer dat Rosaline in die toneelstuk opgeneem is om aan te toon hoe roekeloos die held was en dat dit die rede was vir sy tragiese einde. Ander het aangevoer dat Friar Laurence moontlik Shakespeare se woordvoerder is in sy waarskuwings teen onnodige haas. Aan die begin van die 20ste eeu word hierdie morele argumente deur kritici soos Richard Green Moulton betwis: hy het aangevoer dat 'n ongeluk, en nie 'n enkele karakterfout nie, tot die dood van die geliefdes gelei het. 
In Romeo en Juliet, Gebruik Shakespeare verskeie dramatiese tegnieke wat lof van kritici verwerf het, veral die abrupte verskuiwings van komedie na tragedie ('n voorbeeld hiervan is die uitwissing tussen Benvolio en Mercutio net voor Tybalt aankom). Voor Mercutio se dood in Wet III, is die stuk grotendeels 'n komedie.  Na sy toevallige afsterwe word die toneelstuk skielik ernstig en neem dit 'n tragiese toon aan. As Romeo verban word, eerder as tereggestel word, en Friar Laurence vir Juliet 'n plan bied om haar met Romeo te herenig, kan die gehoor steeds hoop dat alles goed sal eindig. Hulle is in 'n "asemrowende toestand van spanning" deur die opening van die laaste toneel in die graf: As Romeo te lank vertraag word om te kom, kan hy en Juliet nog gered word.  Hierdie verskuiwings van hoop na wanhoop, berou en nuwe hoop dien om die tragedie te beklemtoon wanneer die laaste hoop misluk en albei die geliefdes aan die einde sterf. 
Shakespeare gebruik ook sub-erwe om 'n duideliker beeld van die optrede van die hoofkarakters te bied. Byvoorbeeld, as die toneelstuk begin, is Romeo verlief op Rosaline, wat al sy vooruitgang geweier het. Romeo se verliefdheid op haar staan ​​in duidelike kontras met sy latere liefde vir Juliet. Dit bied 'n vergelyking waardeur die gehoor die erns van Romeo en Julie se liefde en huwelik kan sien. Paris se liefde vir Juliet skep ook 'n kontras tussen Juliet se gevoelens vir hom en haar gevoelens vir Romeo. Die formele taal wat sy in Parys gebruik, sowel as die manier waarop sy met haar verpleegster oor hom praat, toon dat haar gevoelens duidelik by Romeo lê. Daarbenewens oorheers die sub-plot van die vete Montague-Capulet die hele toneelstuk, wat 'n atmosfeer van haat bied wat die belangrikste bydraer tot die drama se tragiese einde is. 
Shakespeare gebruik 'n verskeidenheid digvorme dwarsdeur die toneelstuk. Hy begin met 'n proloog van 14 reëls in die vorm van 'n Shakespeare-sonnet, uitgespreek deur 'n koor. Meeste van Romeo en Juliet is egter in leë vers geskryf, en baie daarvan in streng iambiese pentameter, met minder ritmiese variasie as in die meeste van Shakespeare se latere toneelstukke.  By die keuse van vorms pas Shakespeare die poësie by die karakter wat dit gebruik. Friar Laurence gebruik byvoorbeeld preek- en sententiae -vorms en die verpleegster gebruik 'n unieke leë versvorm wat baie ooreenstem met die omgangstaal.  Elkeen van hierdie vorms word ook gevorm en aangepas by die emosie van die toneel wat die karakter inneem. As Romeo byvoorbeeld vroeër in die toneelstuk oor Rosaline praat, poog hy om die sonnetvorm van Petrarchan te gebruik. Petrarchaanse sonnette is dikwels deur mans gebruik om die skoonheid van vroue wat hulle onmoontlik was om te bereik, soos in Romeo se situasie met Rosaline, te oordryf. Hierdie sonnetvorm word deur Lady Capulet gebruik om graaf Paris vir Juliet as 'n aantreklike man te beskryf.  Wanneer Romeo en Juliet ontmoet, verander die digvorm van die Petrarchan (wat in die tyd van Shakespeare argaïes geraak het) na 'n destyds meer hedendaagse sonnetvorm, met 'pelgrims' en 'heiliges' as metafore.  Uiteindelik, as die twee mekaar op die balkon ontmoet, probeer Romeo die sonnetvorm gebruik om sy liefde te belowe, maar Juliet breek dit deur te sê "Hou jy van my?"  Deur dit te doen, soek sy na ware uitdrukking, eerder as na 'n poëtiese oordrywing van hul liefde.  Juliet gebruik monosillabiese woorde met Romeo, maar gebruik formele taal met Parys.  Ander vorme in die toneelstuk sluit in 'n epithalamium van Juliet, 'n rapsodie in Mercutio se Queen Mab -toespraak en 'n elegie van Paris.  Shakespeare red sy prosastyl meestal vir die gewone mense in die toneelstuk, hoewel hy dit soms vir ander karakters gebruik, soos Mercutio.  Humor is ook belangrik: die geleerde Molly Mahood identifiseer ten minste 175 woordspelings en woordspel in die teks.  Baie van hierdie grappe is seksueel van aard, veral dié waarby Mercutio en die verpleegster betrokke is. 
Vroeë psigoanalitiese kritici het die probleem van Romeo en Juliet wat die impulsiwiteit van Romeo betref, afkomstig van 'swak beheerde, gedeeltelik vermomde aggressie',  wat beide lei tot die dood van Mercutio en tot die dubbele selfmoord.  [e] Romeo en Juliet word nie as uiters sielkundig ingewikkeld beskou nie, en simpatieke psigoanalitiese voorlesings van die toneelstuk maak die tragiese manlike ervaring gelykstaande aan siektes.  Norman Holland, wat in 1966 skryf, beskou Romeo se droom  as 'n realistiese 'wensvervullende fantasie, beide in terme van Romeo se volwasse wêreld en sy hipotetiese kinderjare in mondelinge, falliese en oedipale stadiums' - terwyl hy erken dat 'n dramatiese karakter nie 'n mens met geestelike prosesse wat apart is van die van die skrywer nie.  Kritici soos Julia Kristeva fokus op die haat tussen die families en beweer dat hierdie haat die oorsaak is van Romeo en Juliet se passie vir mekaar. Daardie haat manifesteer direk in die taal van die liefhebbers: Juliet praat byvoorbeeld van "my enigste liefde wat uit my enigste haat voortgekom het"  en spreek dikwels haar passie uit deur 'n afwagting op Romeo se dood.  Dit lei tot bespiegelings oor die dramaturg se sielkunde, in die besonder tot 'n oorweging van die hartseer van Shakespeare oor die dood van sy seun, Hamnet. 
Feministiese letterkundiges voer aan dat die skuld vir die familievete in Verona se patriargale samelewing lê. Vir Coppélia Kahn, byvoorbeeld, is die streng, manlike kode van geweld wat Romeo opgelê het, die belangrikste dryfveer wat die tragedie tot sy einde bring. As Tybalt Mercutio doodmaak, skuif Romeo in hierdie gewelddadige modus en betreur hy dat Juliet hom so 'vroulik' gemaak het.  In hierdie siening word die jonger mans "mans" deur geweld namens hul vaders, of in die geval van die dienaars, hul meesters, te beoefen. Die vete hou ook verband met manlike viriliteit, soos die talle grappies oor maagkoppe gepas demonstreer.   Juliet onderwerp haar ook aan 'n vroulike gedragskode deur ander, soos die Friar, toe te laat om haar probleme vir haar op te los. Ander kritici, soos Dympna Callaghan, kyk vanuit 'n historicistiese perspektief na die drama se feminisme en beklemtoon dat die feodale bestel tydens die skryf van die drama uitgedaag word deur toenemend gesentraliseerde regering en die koms van kapitalisme. Terselfdertyd was opkomende Puriteinse idees oor die huwelik minder bekommerd oor die 'euwels van vroulike seksualiteit' as dié van vroeëre tydperke en meer simpatiek teenoor liefdeswedstryde: wanneer Juliet haar pa se poging om haar te dwing om te trou, ontwyk omdat sy voel, daag sy die patriargale orde uit op 'n manier wat vroeër nie moontlik was nie. 
'N Aantal kritici het gevind dat die karakter van Mercutio 'n homo -erotiese begeerte na Romeo onbekend het.  Jonathan Goldberg ondersoek die seksualiteit van Mercutio en Romeo deur gebruik te maak van queer -teorie in In die ry van die Renaissance (1994), deur hul vriendskap met seksuele liefde te vergelyk.  Mercutio noem in 'n vriendelike gesprek Romeo se fallus, wat spore van homo -erotiek aandui.  'n Voorbeeld is sy grapwens "Om 'n gees in die sirkel van sy minnares op te wek. Laat dit daar staan ​​/ totdat sy dit neergelê en opgetower het."   Romeo se homo -erotiek kan ook gevind word in sy houding teenoor Rosaline, 'n vrou wat ver en onbeskikbaar is en geen hoop op nakomelinge bring nie. Soos Benvolio aanvoer, word sy die beste vervang deur iemand wat dit sal terugkeer. Shakespeare se voortplantingssonnette beskryf 'n ander jong man wat, net soos Romeo, probleme ondervind met die skepping van nakomelinge en wat as 'n homoseksueel beskou kan word. Goldberg glo dat Shakespeare Rosaline moontlik as 'n manier gebruik het om homoseksuele probleme van voortplanting op 'n aanvaarbare manier uit te druk. In hierdie siening, as Juliet sê: "wat ons 'n roos noem, met enige ander naam so soet ruik",  stel sy moontlik die vraag of daar 'n verskil is tussen die skoonheid van 'n man en die skoonheid van 'n vrou. 
Die balkontoneel is deur Da Porto in 1524 bekendgestel. Hy laat Romeo gereeld by haar huis loop, "soms na haar kamervenster klim" en skryf: "Dit gebeur een aand, soos die liefde bepaal het, toe die maan ongewoon helder skyn, dat Terwyl Romeo op die balkon klim, maak die jong dame die venster oop en kyk uit en sien hom.  Hierna voer hulle 'n gesprek waarin hulle ewige liefde aan mekaar verklaar. 'N Paar dekades later brei Bandello hierdie toneel aansienlik af, afwykend van die bekende: Julia laat haar verpleegster 'n brief aflewer waarin sy Romeo vra om na haar venster te kom met 'n tou leer, en hy klim op die balkon met die hulp van sy bediende, Julia en die verpleegster (die bediendes trek hierna diskreet terug). 
Desondanks het Lois Leveen in Oktober 2014 bespiegel in Die Atlantiese Oseaan dat die oorspronklike Shakespeare -toneelstuk nie 'n balkon bevat nie.  Die woord, balkon, is dit nie bekend dat dit in die Engelse taal bestaan ​​het tot twee jaar na Shakespeare se dood nie.  Die balkon is beslis gebruik in Thomas Otway se toneelstuk van 1679, Die geskiedenis en val van Caius Marius, wat 'n groot deel van sy verhaal geleen het Romeo en Juliet en sit die twee geliefdes op 'n balkon met 'n toespraak soortgelyk aan dié tussen Romeo en Juliet. Leveen het voorgestel dat David Garrick gedurende die 18de eeu gekies het om 'n balkon te gebruik in sy aanpassing en herlewing van Romeo en Juliet en moderne aanpassings het hierdie tradisie voortgesit. 
Shakespeare se dag
Romeo en Juliet geledere met Hamlet as een van Shakespeare se mees uitgevoer toneelstukke. Die vele aanpassings daarvan het dit een van sy mees blywende en beroemde verhale gemaak.  Selfs in Shakespeare se leeftyd was dit uiters gewild. Die geleerde Gary Taylor beskou dit as die sesde gewildste van Shakespeare se toneelstukke, in die tydperk na die dood van Christopher Marlowe en Thomas Kyd, maar voor die opkoms van Ben Jonson waartydens Shakespeare die dominante dramaturg van Londen was.  [f] Die datum van die eerste uitvoering is onbekend. The First Quarto, wat in 1597 gedruk is, lui "dit is gereeld (en met groot toejuiging) in die openbaar geplaas" en stel die eerste uitvoering voor die datum vas. Die Lord Chamberlain's Men was beslis die eerste om dit op te voer. Behalwe hul sterk bande met Shakespeare, noem die Tweede Quarto eintlik een van sy akteurs, Will Kemp, in plaas van Peter, in 'n reël in Wet V. Richard Burbage was waarskynlik die eerste Romeo, synde die akteur van die geselskap en meester Robert Goffe ('n seuntjie) ), die eerste Juliet.  Die première was waarskynlik in "The Theatre", met ander vroeë produksies by "The Curtain".  Romeo en Juliet is een van die eerste toneelstukke van Shakespeare wat buite Engeland opgevoer is: 'n verkorte en vereenvoudigde weergawe is in 1604 in Nördlingen opgevoer. 
Restaurasie en teater uit die 18de eeu
Alle teaters is op 6 September 1642 deur die puriteinse regering gesluit. By die herstel van die monargie in 1660 is twee patentondernemings (die King's Company en die Duke's Company) gestig, en die bestaande teaterrepertorium is tussen hulle verdeel. 
Sir William Davenant van die Duke's Company het 'n verwerking van 1662 opgevoer waarin Henry Harris Romeo, Thomas Betterton Mercutio en Betterton se vrou Mary Saunderson Juliet vertolk het: sy was waarskynlik die eerste vrou wat die rol professioneel gespeel het.  'n Ander weergawe volg die aanpassing van Davenant noukeurig op en word ook gereeld uitgevoer deur die Duke's Company. Dit was 'n tragikomedie deur James Howard, waarin die twee geliefdes oorleef. 
Thomas Otway s'n Die geskiedenis en val van Caius Marius, een van die meer ekstreme van die Restoration -aanpassings van Shakespeare, wat in 1680 gedebuteer het. Die toneel word verskuif van Renaissance Verona na antieke Romeo Romeo is Marius, Juliet is Lavinia, die vete is tussen patrisiërs en plebeiers Juliet/Lavinia word wakker uit haar doepa voor Romeo/Marius sterf. Otway se weergawe was 'n treffer en is die volgende sewentig jaar opgetree.  Sy vernuwing in die slottoneel was nog duursamer en is gedurende die volgende 200 jaar in aanpassings gebruik: Theophilus Cibber se aanpassing van 1744 en David Garrick van 1748 het albei variasies daarop gebruik.  Hierdie weergawes het ook elemente wat destyds as onvanpas geag is, uitgeskakel. Byvoorbeeld, die weergawe van Garrick het alle taal wat Rosaline beskryf, oorgedra na Juliet, om die idee van getrouheid te verhoog en die tema liefde op die eerste gesig te verminder.   In 1750 begin 'n 'Battle of the Romeos', met Spranger Barry en Susannah Maria Arne (mev. Theophilus Cibber) by Covent Garden teen David Garrick en George Anne Bellamy op Drury Lane. 
Die vroegste bekende produksie in Noord -Amerika was 'n amateur: op 23 Maart 1730 plaas 'n dokter genaamd Joachimus Bertrand 'n advertensie in die Koerant koerant in New York, om 'n produksie te bevorder waarin hy die apteker sou speel.  Die eerste professionele uitvoerings van die toneelstuk in Noord -Amerika was dié van die Hallam Company. 
Garrick se gewysigde weergawe van die stuk was baie gewild en het byna 'n eeu lank geduur.  Eers in 1845 keer Shakespeare se oorspronklike terug na die verhoog in die Verenigde State met die susters Susan en Charlotte Cushman as onderskeidelik Juliet en Romeo  en daarna in 1847 in Brittanje saam met Samuel Phelps in Sadler's Wells Theatre.  Cushman hou by Shakespeare se weergawe en begin met 'n reeks van vier en tagtig optredes. Haar uitbeelding van Romeo is deur baie beskou as geniaal. Die tye het geskryf: "Romeo is al lank 'n byeenkoms. Miss Cushman's Romeo is 'n kreatiewe, lewende, asemhalende, geanimeerde, vurige mens."   Koningin Victoria het in haar joernaal geskryf dat "niemand ooit sou kon dink dat sy 'n vrou was nie".  Die sukses van Cushman het die Garrick -tradisie verbreek en die weg gebaan vir latere optredes om terug te keer na die oorspronklike storielyn. 
Professionele optredes van Shakespeare in die middel van die 19de eeu het twee besondere kenmerke: eerstens was dit oor die algemeen stervoertuie, met ondersteunende rolle gesny of gemarginaliseer om die sentrale karakters groter bekendheid te verleen. Tweedens was dit 'prentelik' en het die aksie op skouspelagtige en uitgebreide stelle geplaas (wat lang pouses vereis vir toneelveranderings) en met die gereelde gebruik van tabelle.  Henry Irving se produksie uit 1882 in die Lyceum -teater (met homself as Romeo en Ellen Terry as Juliet) word beskou as 'n argetipe van die prentstyl.  In 1895 het sir Johnston Forbes-Robertson oorgeneem van Irving en die grondslag gelê vir 'n meer natuurlike voorstelling van Shakespeare wat vandag nog steeds gewild is. Forbes-Robertson het die opvallendheid van Irving vermy en het in plaas daarvan 'n plat-op-die-aarde Romeo uitgebeeld, wat die poëtiese dialoog uitdruk as 'n realistiese prosa en vermy melodramatiese opbloei. 
Amerikaanse akteurs het met hul Britse eweknieë begin wedywer. Edwin Booth (broer van John Wilkes Booth) en Mary McVicker (binnekort die vrou van Edwin) het op 3 as Romeo en Juliet geopen by die weelderige Booth's Theatre (met sy Europese masjinerie en 'n unieke lugversorgingstelsel in New York) op 3 Februarie 1869. Volgens sommige berigte is dit een van die mees uitgebreide produksies van Romeo en Juliet ooit in Amerika gesien, was dit beslis die gewildste, wat meer as ses weke lank was en meer as $ 60,000 verdien het (gelykstaande aan $ 1,000,000 in 2020). [g] [h] Die program het opgemerk dat: "Die tragedie sal in ooreenstemming met die historiese behoorlikheid geproduseer word, in alle opsigte, volgens die teks van Shakespeare noukeurig." [i]
Die eerste professionele uitvoering van die toneelstuk in Japan was moontlik die produksie van George Crichton Miln, wat in 1890 na Yokohama getoer het.  Gedurende die 19de eeu, Romeo en Juliet was die gewildste stuk van Shakespeare, gemeet aan die aantal professionele optredes. In die 20ste eeu sou dit agter die tweede gewildste word Hamlet. 
In 1933 word die toneelstuk herleef deur die aktrise Katharine Cornell en haar regisseur, Guthrie McClintic, en is dit op 'n sewe maande lange landwye toer deur die Verenigde State geneem. Dit vertolk Orson Welles, Brian Aherne en Basil Rathbone. Die produksie was 'n beskeie sukses, en met die terugkeer na New York het Cornell en McClintic dit hersien, en vir die eerste keer is die toneelstuk met byna alle tonele ongeskonde aangebied, insluitend die proloog. Die nuwe produksie begin op Broadway in Desember 1934. Kritici het geskryf dat Cornell 'die grootste Juliet van haar tyd', 'eindeloos spook' en 'die mooiste en betowerendste Juliet was wat ons huidige teater nog gesien het'. 
John Gielgud se produksie van New Theatre in 1935 het Gielgud en Laurence Olivier as Romeo en Mercutio vertolk en ses weke later rolle uitgewissel, met Peggy Ashcroft as Juliet.  Gielgud gebruik 'n wetenskaplike kombinasie van tekste van die eerste en tweede kwartaal en organiseer die stel en kostuums om so na as moontlik by die Elizabethaanse tydperk te pas. Sy pogings was 'n groot sukses by die loket en het die weg gebaan vir 'n verhoogde historiese realisme in latere produksies.  Olivier vergelyk later sy optrede en die van Gielgud: "John, alle geestelike, alle spiritualiteit, alle skoonheid, alle abstrakte dinge en ek soos die hele aarde, bloed, menslikheid. Ek het altyd gevoel dat John die onderste helfte gemis het en dit het ek gaan vir die ander. Maar wat dit ook al was, toe ek Romeo speel, dra ek 'n fakkel, ek probeer realisme in Shakespeare verkoop. " 
Peter Brook se 1947 -weergawe was die begin van 'n ander styl van Romeo en Juliet optredes. Brook was minder gemoeid met realisme, en meer oor die vertaling van die toneelstuk in 'n vorm wat met die moderne wêreld kon kommunikeer. Hy het aangevoer: ''n Produksie is slegs korrek op die oomblik van sy korrektheid, en slegs goed op die oomblik van sy sukses.'  Brook sluit die finale versoening van die gesinne uit sy opvoeringsteks uit. 
Deur die eeu het gehore, beïnvloed deur die bioskoop, minder gewillig geword om akteurs wat duidelik ouer was as die tienerkarakters wat hulle speel, te aanvaar.  'n Belangrike voorbeeld van meer jeugdige rolverdeling was in Franco Zeffirelli se Old Vic -produksie in 1960, met John Stride en Judi Dench, wat as basis sou dien vir sy film uit 1968.  Zeffirelli ontleen aan Brook se idees en verwyder in totaal ongeveer 'n derde van die teks se teks om dit meer toeganklik te maak. In 'n onderhoud met Die tye, het hy gesê dat die toneelstuk se "tweeling -temas van liefde en die totale uiteensetting van begrip tussen twee geslagte" eietyds relevant is.  [j]
Onlangse optredes speel dikwels die rol in die hedendaagse wêreld. In 1986 speel die Royal Shakespeare Company byvoorbeeld die toneelstuk in die moderne Verona. Skakelblaaie het swaarde, feeste en balle vervang, wat dwelmbelaaide rockpartytjies geword het, en Romeo het selfmoord gepleeg deur 'n naald. Neil Bartlett se produksie van Romeo en Juliet het die toneelstuk baie kontemporêr met 'n filmagtige voorkoms, wat sy lewe in die Lyric Hammersmith begin het, en Londen het daarna na West Yorkshire Playhouse gegaan vir 'n eksklusiewe uitvoering in 1995. Die rolverdeling was Emily Woof as Juliet, Stuart Bunce as Romeo, Sebastian Harcombe as Mercutio, Ashley Artus as Tybalt, Souad Faress as Lady Capulet en Silas Carson as Paris.  In 1997 produseer die Folger Shakespeare Theatre 'n weergawe wat afspeel in 'n tipiese voorstedelike wêreld. Romeo sluip in die Capulet -braai om Juliet te ontmoet, en Juliet ontdek Tybalt se dood terwyl sy op skool was. 
Die toneelstuk kry soms 'n historiese omgewing, sodat die gehoor kan nadink oor die onderliggende konflikte. Daar is byvoorbeeld aanpassings te midde van die Israelies -Palestynse konflik,  in die apartheidsera in Suid -Afrika,  en in die nasleep van die Pueblo -opstand.  Net so is Peter Ustinov se komiese verwerking uit 1956, Romanoff en Juliet, is gevestig in 'n fiktiewe middel-Europese land in die dieptes van die Koue Oorlog.  'n Mock-Victoriaanse revisionistiese weergawe van Romeo en Juliet Die laaste toneel (met 'n gelukkige einde, Romeo, Juliet, Mercutio en Parys word weer lewendig, en Benvolio onthul dat hy Parys se liefde is, Benvolia, vermom) maak deel uit van die toneelstuk van 1980 Die lewe en avonture van Nicholas Nickleby.  Shakespeare se R & ampJ, deur Joe Calarco, draai die klassieke in 'n moderne verhaal oor die opwekking van gay tieners.  'n Onlangse komiese musikale verwerking was The Second City's Romeo and Juliet Musical: The People vs. Friar Laurence, die man wat Romeo en Juliet vermoor het, afspeel in die moderne tyd. 
In die 19de en 20ste eeu, Romeo en Juliet was dikwels die keuse van Shakespeare-toneelstukke om 'n klassieke teatergeselskap te begin, begin met die eerste produksie van Edwin Booth van die toneelstuk in sy teater in 1869, die nuut hervormde geselskap van die Old Vic in 1929 met John Gielgud, Martita Hunt en Margaret Webster,  sowel as die Riverside Shakespeare Company in sy stigtingsproduksie in New York in 1977, wat die 1968 -film van Franco Zeffirelli se produksie as inspirasie gebruik het. 
In 2013, Romeo en Juliet hardloop op Broadway in die Richard Rodgers -teater van 19 September tot 8 Desember vir 93 gereelde optredes na 27 voorskoue wat op 24 Augustus begin het met Orlando Bloom en Condola Rashad in die hoofrolle. 
Die bekendste balletweergawe is die van Prokofiev Romeo en Juliet.  Oorspronklik in opdrag van die Kirov Ballet, is dit deur hulle verwerp toe Prokofiev 'n gelukkige einde probeer doen het en weer verwerp is weens die eksperimentele aard van sy musiek. Dit het daarna 'n 'enorme' reputasie verkry en is onder andere gechoreografeer deur John Cranko (1962) en Kenneth MacMillan (1965). 
In 1977 is die produksie van Michael Smuin van een van die dramatiesste en mees passievolle dansvertolkings in sy geheel deur San Francisco Ballet gedebuteer. Hierdie produksie was die eerste vollengte ballet wat uitgesaai is deur die PBS-reeks "Great Performances: Dance in America" ​​wat in 1978 uitgesaai is. 
Dada Masilo, 'n Suid -Afrikaanse danser en choreograaf, het Romeo en Juliet in 'n nuwe moderne lig herinterpreteer. Sy het veranderinge aan die verhaal aangebring, veral die voorstelling van die twee gesinne as veelrassig. 
'Romeo was lief vir Juliet
Juliet, sy voel dieselfde
Toe hy sy arms om haar sit
Hy het gesê Julie, skat, jy is my vlam
U gee koors. "
Minstens 24 operas is gebaseer op Romeo en Juliet.  Die vroegste, Romeo en Julie in 1776, 'n Singspiel deur Georg Benda, laat baie van die aksie van die toneelstuk en die meeste karakters daarvan weg en het 'n gelukkige einde. Dit word soms herleef. Die bekendste is Gounod se 1867 Roméo en Juliette (libretto deur Jules Barbier en Michel Carré), 'n kritieke triomf toe dit die eerste keer opgevoer is en vandag gereeld herleef.   Bellini's I Capuleti e i Montecchi word ook van tyd tot tyd herleef, maar is soms ongunstig beoordeel vanweë die waargenome vryhede van Shakespeare, maar Bellini en sy librettis, Felice Romani, het uit Italiaanse bronne gewerk - hoofsaaklik Romani se libretto vir Giulietta en Romeo deur Nicola Vaccai - eerder as om die drama van Shakespeare direk aan te pas.  Onder latere operas is daar Heinrich Sutermeister se werk uit 1940 Romeo en Julia. 
Roméo en Juliette deur Berlioz is 'n "symphonie dramatique", 'n grootskaalse werk in drie dele vir gemengde stemme, koor en orkes, wat in 1839 in première was.  Tchaikovsky's Romeo en Juliet Fantasy-Overture (1869, hersien 1870 en 1880) is 'n simfoniese gedig van 15 minute wat die beroemde melodie bevat wat bekend staan ​​as die 'liefdestema'.  Tsjaikowski se toestel om dieselfde musikale tema op die bal, op die balkontoneel, in die slaapkamer van Juliet en in die graf  te herhaal, is deur latere regisseurs gebruik: die liefdestema van Nino Rota word byvoorbeeld op 'n soortgelyke manier gebruik in die film van die toneelstuk van 1968, net soos Des'ree se "Kissing You" in die film van 1996.  Ander klassieke komponiste wat deur die toneelstuk beïnvloed is, sluit in Henry Hugh Pearson (Romeo en Juliet, ouverture vir orkes, Op. 86), Svendsen (Romeo en Julie, 1876), Delius ('N Dorp Romeo en Juliet, 1899–1901), Stenhammar (Romeo en Julia, 1922) en Kabalevsky (Toevallige musiek van Romeo en Juliet, Op. 56, 1956). 
Die toneelstuk het verskeie jazzwerke beïnvloed, waaronder Peggy Lee se "Fever".  Duke Ellington's Sulke Sweet Thunder bevat 'n stuk getiteld "The Star-Crossed Lovers"  waarin die paar voorgestel word deur tenoor- en altsaksofone: kritici merk op dat Juliet se sax oorheers die stuk, eerder as om 'n beeld van gelykheid te bied.  Die toneelstuk het gewilde musiek gereeld beïnvloed, waaronder werke van The Supremes, Bruce Springsteen, Tom Waits, Lou Reed,  en Taylor Swift.  Die bekendste snit is Dire Straits se "Romeo and Juliet". 
Die bekendste verwerking van musiekteater is westekant storie met musiek deur Leonard Bernstein en lirieke deur Stephen Sondheim. Dit verskyn op Broadway in 1957 en in die West End in 1958 en is aangepas as 'n gewilde film in 1961. Hierdie weergawe het die omgewing na die middel van die 20ste eeu in New York en die strydende families by etniese bendes opgedateer.  Ander musikale verwerkings sluit in Terrence Mann se rockmusiek uit 1999 William Shakespeare se Romeo en Julia, saam met Jerome Korman  Gérard Presgurvic se 2001 geskryf Roméo et Juliette, de la Haine à l'Amour Riccardo Cocciante se 2007 Giulietta en Romeo  en Johan Christher Schütz en Johan Petterssons se 2013 -aanpassing Carnival Tale (Tivolisaga), wat tydens 'n reisende karnaval plaasvind. 
Letterkunde en kuns
Romeo en Juliet het 'n groot invloed op die daaropvolgende literatuur gehad. Voorheen was romanse nog nie eens 'n waardige onderwerp vir tragedie nie.  In die woorde van Harold Bloom het Shakespeare "die formule uitgevind dat die seksuele die erotiese word wanneer dit deur die skaduwee van die dood gekruis word".  Van Shakespeare se werke, Romeo en Juliet het die meeste - en die mees uiteenlopende - verwerkings opgelewer, insluitend prosa- en versverhale, drama, opera, orkes- en koormusiek, ballet, film, televisie en skilderkuns.  [k] Die woord "Romeo" het selfs in Engels sinoniem geword met "male lover". 
Romeo en Juliet is geparodieer in Shakespeare se eie leeftyd: Henry Porter's Twee kwaai vroue van Abingdon (1598) en Thomas Dekker's Blurt, meesterkonstabel (1607) bevat albei balkontonele waarin 'n maagdelike heldin besig is met 'n slegte woordspel.  Die toneelstuk het latere letterkundige werke direk beïnvloed. Die voorbereidings vir 'n opvoering vorm byvoorbeeld 'n belangrike rol in Charles Dickens se Nicholas Nickleby. 
Romeo en Juliet is een van Shakespeare se mees geïllustreerde werke.  Die eerste bekende illustrasie was 'n houtsny van die grafstoneel,  wat vermoedelik geskep is deur Elisha Kirkall, wat verskyn het in Nicholas Rowe se 1709 -uitgawe van Shakespeare se toneelstukke.  ​​Vyf skilderye van die toneelstuk is aan die einde van die 18de eeu in gebruik geneem vir die Boydell Shakespeare -galery, een wat elk van die vyf bedrywe van die toneelstuk verteenwoordig.  Vroeg in die 19de eeu het Henry Thomson geskilder Juliet na die maskerade, 'n gravure. waarvan gepubliseer in The Literary Souvenir, 1828, met 'n gepaardgaande gedig deur Letitia Elizabeth Landon. Die 19de-eeuse mode vir "beeldende" optredes het daartoe gelei dat regisseurs op skilderye getrek het vir hul inspirasie, wat op hul beurt skilders beïnvloed het om akteurs en tonele uit die teater uit te beeld.  In die 20ste eeu het die toneelstuk se mees ikoniese visuele beelde afgelei van die gewilde filmweergawes. 
David Blixt se roman uit 2007 Die meester van Verona verbeeld die oorsprong van die beroemde Capulet-Montague-vete, wat die karakters uit Shakespeare se Italiaanse toneelstukke kombineer met die historiese figure uit Dante se tyd.  Blixt se daaropvolgende romans Stem van die Valconer (2010), Fortune's Nar (2012), en Die Prins se ondergang (2014) gaan voort om die wêreld te verken, na aanleiding van die lewe van Mercutio soos hy volwasse word. Nog verhale van Blixt's Star-Cross'd reeks verskyn in Lak gesigte: Star-Cross'd kortverhale (2015) en die plaagbloemlesing, Ons val almal neer (2020). Blixt het ook geskryf Shakespeare's Secrets: Romeo en Juliet (2018), 'n versameling opstelle oor die geskiedenis van die spel van Shakespeare in uitvoering, waarin Blixt beweer dat die toneel struktureel nie 'n tragedie is nie, maar 'n komedie wat verkeerd is. In 2014 was Blixt en sy vrou, verhoogdirekteur Janice L Blixt, gaste van die stad Verona, Italië, vir die bekendstelling van die Italiaanse uitgawe van Die meester van Verona, by Dante se afstammelinge en filmmaker Anna Lerario, met wie Blixt saamgewerk het aan 'n film oor die lewe van die Veronese prins Cangrande della Scala.  
Lois Leveen se 2014 -roman Juliet se verpleegster het my die veertien jaar voor die gebeure in die toneelstuk voorgestel vanuit die oogpunt van die verpleegster. Die verpleegster het die derde grootste aantal reëls in die oorspronklike toneelstuk, slegs die gelyknamige karakters het meer reëls. 
Die toneelstuk was die onderwerp van 'n 2017 Algemene Sertifikaat van Sekondêre Onderwys (GCSE) -vraag van die Oxford-, Cambridge- en RSA -eksamenraad wat aan c. 14 000 studente. Die direksie het wydverspreide mediakritiek en bespotting getrek nadat die vraag die Capulets en die Montagues verwar het,    met die eksamenreguleerder Ofqual wat die fout as onaanvaarbaar beskryf het. 
Romeo en Juliet is deur die uitgewer UDON Entertainment se Manga Classics -afdruk in manga -formaat aangepas en is in Mei 2018 vrygestel. 
Romeo en Juliet is moontlik die toneelstuk wat die meeste verfilm is.  Die opvallendste teatervrystellings was George Cukor se multi-Oscar-genomineerde produksie van 1936, Franco Zeffirelli se weergawe van 1968 en Baz Luhrmann se 1996 MTV-geïnspireerde Romeo + Juliet. Laasgenoemde twee was albei op hul tyd die Shakespeare-film met die hoogste wins ooit.  Romeo en Juliet is die eerste keer in die stille era verfilm deur Georges Méliès, hoewel sy film nou verlore is.  Die toneelstuk is die eerste keer op film gehoor Die Hollywood Revue van 1929, waarin John Gilbert die balkontoneel oorkant Norma Shearer voorgedra het. 
Shearer en Leslie Howard, met 'n gesamentlike ouderdom van meer as 75 jaar, speel die tienerliefhebbers in George Cukor se MGM 1936 -filmweergawe. Nie kritici of die publiek het entoesiasties gereageer nie. Teatergangers het die film as te "kunstig" geag, en het weggebly soos van Warner's 'N Midsomernagdroom 'n jaar tevore: dit het daartoe gelei dat Hollywood die Bard meer as 'n dekade lank laat vaar het.  Renato Castellani het die Grand Prix by die Venesiese filmfees vir sy film uit 1954 van Romeo en Juliet.  Sy Romeo, Laurence Harvey, was reeds 'n ervare akteur.  Daarteenoor was Susan Shentall, as Juliet, 'n sekretariële student wat deur die direkteur in 'n Londense kroeg ontdek is en gegooi is vir haar 'bleek soet vel en heuningblonde hare'.  [l]
Stephen Orgel beskryf Franco Zeffirelli se 1968 Romeo en Juliet as 'vol pragtige jongmense, en die kamera en die weelderige technicolor maak die beste uit hul seksuele energie en mooi voorkoms'.  Zeffirelli se tienerleiers, Leonard Whiting en Olivia Hussey, het feitlik geen vorige toneelspelervaring gehad nie, maar presteer bekwaam en met groot volwassenheid.   Zeffirelli is veral geprys, [m] vir sy aanbieding van die tweestrydstoneel terwyl bravade buite beheer raak.  Die film het geskille opgelewer deur 'n naakte toneel van 'n huweliksnag  op te neem, terwyl Olivia Hussey slegs vyftien was. 
Baz Luhrmann se 1996 Romeo + Juliet en die gepaardgaande klankbaan was suksesvol gerig op die "MTV Generation": 'n jong gehoor van dieselfde ouderdom as die karakters van die verhaal.  Die film is baie donkerder as die weergawe van Zeffirelli, en speel af in die "kras, gewelddadige en oppervlakkige samelewing" van Verona Beach en Sycamore Grove.  Leonardo DiCaprio was Romeo en Claire Danes was Juliet.
Die toneelstuk is wyd aangepas vir TV en film. In 1960, Peter Ustinov se koue-oorlogse parodie, Romanoff en Juliet verfilm is.  Die film van 1961 westekant storie- onder die bendes van New York - het die Jets as wit jeugdiges verskyn, gelykstaande aan Shakespeare's Montagues, terwyl die Haaie, gelykstaande aan die Capulets, Puerto Ricaan is.  In 2006, Disney's Hoërskool musiekblyspel gebruik gemaak van Romeo en Juliet se plot, plaas die twee jong geliefdes op verskillende hoërskoolklikke in plaas van gesinne wat twis.  Rolprentmakers het gereeld karakters vertolk wat tonele van vertolk het Romeo en Juliet.  [n] Die verwaandheid van die dramatisering van Shakespeare -skryfwerk Romeo en Juliet is verskeie kere gebruik,   insluitend John Madden se 1998 Shakespeare verlief, waarin Shakespeare die toneelstuk skryf op die agtergrond van sy eie gedoemde liefdesverhouding.   'n Anime -reeks vervaardig deur Gonzo en SKY Perfect Well Think, genaamd Romeo x Juliet, is in 2007 gemaak en die 2013-weergawe is die nuutste Engelstalige film gebaseer op die toneelstuk. In 2013 het Sanjay Leela Bhansali die Bollywood -film geregisseer Goliyon Ki Raasleela Ram-Leela, 'n kontemporêre weergawe van die stuk met Ranveer Singh en Deepika Padukone in hoofrolle. Die film was 'n kommersiële en kritiese sukses.   In Februarie 2014 het BroadwayHD 'n verfilmde weergawe van die 2013 Broadway Revival van Romeo en Juliet. Die produksie het Orlando Bloom en Condola Rashad vertolk. 
Moderne sosiale media en virtuele wêreldproduksies
In April en Mei 2010 het die Royal Shakespeare Company en die Mudlark Production Company 'n weergawe van die toneelstuk aangebied, getiteld Sulke Tweet Sorrow, as 'n geïmproviseerde, intydse reeks tweets op Twitter. Die produksie het RSC -akteurs gebruik wat ook met die publiek omgegaan het, nie uit 'n tradisionele draaiboek nie, maar uit 'n "Grid" wat ontwikkel is deur die Mudlark -produksiespan en skrywers Tim Wright en Bethan Marlow. Die kunstenaars maak ook gebruik van ander media -webwerwe soos YouTube vir foto's en video. 
Op 1 Junie 1996 het meer as 300 000 mense by die Lincoln Memorial vergader vir die eerste Stand for Children Day, die grootste demonstrasie vir kinders in die Amerikaanse geskiedenis. Uit hierdie dag het ouers en lede van die gemeenskap die geweldige energie gebruik om terug te keer huis toe en te veg om die lewens van kinders deur beter opvoeding te verbeter.
Die personeel, lede en ondersteuners van Stand for Children luister elke dag na die oproep van die burgerregte -ikoon, Rosa Parks, wat die skare uitdaag deur te sê: 'As ek kan sit vir geregtigheid, kan u opstaan ​​vir kinders.'
Sedert 1999 het Stand meer as 209 staats- en plaaslike oorwinnings behaal en meer as $ 6,7 miljard aan onderwysbeleggings benut. Die beleid en beleggings wat ons verseker het, verbeter die lewens van meer as 5,6 miljoen kinders.
Ons werk in nege state om die prestasiegaping te beperk en om ons te fokus op die aanvaarding van beleid op staats- en plaaslike vlak wat sal verseker dat alle kinders, veral diegene wie se grenslose potensiaal oor die hoof gesien en onderbenut word, toegang tot openbare onderwys van hoë gehalte het.
Staan op! 1 tot 122 volledige inhoudsopgawe
Daar is 122 uitgawes van Stand To! Aanlyn. Lente 1981 tot April 2021. Skakel na 'n deelbare PDF van t & hellip
118: Junie 2020
Staan op! No.118 Junie 2020 Inhoud Kommunikasiereëls: Briewe aan die redakteur Artikels en hellip
117: Februarie 2020
Inhoud 2-3 Kommunikasiereëls 4-6 'Shoppee's Tower': & hellip
Staan op! 116 Inhoud Kommunikasie lyne Artikels Terug by die huis! & hellip
115: Mei 2019
Kommunikasie lyne Artikels Götterdämerung - Junie 1919: Die einde van die Duitse Hoogsee Vlug en hellip
114: Februarie 2019
Communication Lines Identifying the Dead of Tyne Cot deur Peter Hodgkinson 'U het uitstekend gevaar en hellip
Kommunikasie lyne 'The Empire Strokes Back' BEF Logistieke en Ingenieurswese Voorbereidings en Ontwikkel & hellip
112: Junie 2018
Kommunikasie lyne: Notas van die redakteur The Lightning Keepers The Australian Alphabet Company & hellip
111: Maart 2018
Hierdie uitgawe van die tydskrif van The Western Front Association onthou die Duitse Lente -offensiewe o & hellip
110: Spesiale uitgawe van Oktober 2017
Welkom by die Oktober 2017 -uitgawe van die tydskrif Stand To! Redakteur & hellip
109: Spesiale uitgawe van Junie/Julie 2017
Inleiding van die redakteur 100ste herdenking van die derde slag by Ieper Die uittrede van David Cohen en hellip
108: Januarie 2017
Redakteur se inleidingsplanne vir die 100ste herdenking van die derde Ieper -kommunikasielyne (Let & hellip
Inleidingsartikels van die redakteur Laaste bydrae deur David en Judith Cohen 'War Art' na 22 jaar en hellip
106: Julie 2016 spesiale uitgawe
Kommunikasie lyne skote van voor Die Somme in die soldate se eie woorde en foto's deur Ri & hellip
105: Januarie 2016
Inleiding van die redakteur Fred Plotts Communications Lines (Briewe aan die redakteur) Gilbert the & hellip
104: September 2015 spesiale uitgawe
Inleiding van die redakteur Kommunikasie lyne (briewe aan die redakteur) 'n Lewe onthou Lochnagar en hellip
103: Mei 2015
Inleiding van die redakteur Eeufees van die kommunikasie lyne van Gallipoli Landings (Letters to the & hellip
102: Januarie 2015
Communication Lines (Letters to the Editor) Night Raid on the Hollandscheschuur Salient deur Laurenc & hellip
Inleiding van die redakteur Die nalatenskap op lang termyn van die eeufees Communications Lines Royal Mel & hellip
100: Junie 2014 Eeufeesuitgawe
Inleiding van die redakteur Gehoor van die betrokkenes by die geboorte van The WFA Communications Line & hellip
099: Januarie 2014
Kommunikasie lyne (Briewe aan die redakteur) Beplanning vir die eeufees Gilbert the Philbert & hellip
Inleiding van die redakteur Groot oom Albert Cooksey 1/King's Own Yorkshire Light Infantry Communi & hellip
097: Mei 2013
Inleiding van die redakteur Suffolk Hill en Le Cateau in die sneeu Maart 2013 Communication Lines (& hellip
096: Januarie 2013
Redakteursnotas Die WFA-standpunt vir die eeufees 1914-2014 kommunikasielyne (Letters to the Ed & hellip
Inleiding van die redakteur Kommunikasielyne (briewe aan die redakteur) Gestuurverliese Leerkurwe en hellip
094: Mei 2012
Inleiding van die redakteur Onthou Bridgeen Fox Communication Lines (Letters to the Editor) en hellip
093: Desember 2011/Januarie 2012
Inleiding van die redakteur War Horse Michael Morpurgo Communications Lines (Letters to the Editor) & hellip
092: Augustus/September 2011
Inleiding van die redakteur U kan menings, gedagtes en idees deel - wat dikwels tot 'n groter onderkant en hellip lei
091: April/Mei 2011
Communication Lines (Briewe aan die redakteur) The Camera Returns Coke Zandvoorde Richard Holmes & hellip
090: Desember 2010/Januarie 2011
Inleiding van die redakteur The Lord Ashcroft Victoria Cross/George Cross Gallery, IWM Communicatio & hellip
089: Augustus/September 2010
Inleiding van die redakteur Die inhuldiging van die begraafplaas van die Commonwealth War Graves Commission in Phea & hellip
088: April/Mei 2010
Inleiding van die redakteur Britse Wes -Indiese regimente 'n Britse privaat gedenkteken agter die Duitse Li & hellip
087: Desember 2009/Januarie 2010
Inleiding van die redakteur Die krag van kultuur en herinnering aan die Groot Oorlog om te verstom, te belig en e & hellip te maak
086: Augustus/September 2009
Inleiding van die redakteur Die heengaan van die laaste veterane van die kommunikasie van die Eerste Wêreldoorlog L & hellip
085: April/Mei 2009
Redakteursinleiding Indiese kavalerie -eenhede val op 14 Julie 1916 in die rigting van Longueval en High Wood T & hellip
084: Desember 2008/Januarie 2009
Inleiding van die redakteur 90ste herdenking van die einde van die oorlog Kommunikasie lyne AEF 115th Regi & hellip
083: Augustus/September 2008
Inleiding van die redakteur The Ridley Scott 'Boy with Bike' Hovis -advertensie herskep met 200 ekstras en hellip
082: April/Mei 2008
Inleiding van die redakteur Besoek slagvelde en begraafplase - haal rommel op Communications & hellip
081: Januarie 2008
Inleiding van die redakteur 90ste herdenking van die Slag van Cambrai 90ste herdenking van die Duitse en hellip
Editor's Introduction Jon Cooksey stel homself voor as die nuwe Editor Stand To! Belangstelling in die & hellip
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Nuwe redakteur Jon Cooksey aangekondig uit die volgende uitgawe Ann & hellip
078: Januarie 2007
Notes by the Way (van die redakteur) Memorial Fresco, St Lukes, Brighton Royal Naval Division sea & hellip
Notes by the Way (Notes from the Editor) Versoek om 'n nuwe redakteur aan te stel Chris Baker en die Int & hellip
Opmerkings terloops (aantekeninge van die redakteur) Somme 90 -jarige bestaan ​​oorleef Amerikaanse veterane Salvati & hellip
075: Januarie 2006
Aantekenings terloops (van die redakteur) Die Western Front -vereniging se 25ste verjaardagnotas oor Gui & hellip
Notes By the Way (Kennisgewings van die redakteur) Tideway School Project met Jim Fanning WFA Schools P & hellip
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Stand To! 1: Lente 1981 - Stand To! 72: Januarie 2005 & hellip
072: Januarie 2005
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Onthou Jim Minnoch, Amerikaanse lid van The WFA & hellip
Aantekenings terloops (Kennisgewings van die redakteur) Mourning and the Making of a Nation: Gold Star Mothers P & hellip
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Onthou van John Terraine, stigterspresident en Patro & hellip
069: Januarie 2004
Terloops notas (Kennisgewings van die redakteur) Die verskil tussen Stand To! en Bulletin The RSP & hellip
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Germ Warfare Die griep -pandemie US Mar & hellip
Notes By the Way (Kennisgewings van die redakteur) London Gazette aanlyn Pathe News aanlyn John Frost H & hellip
066: Januarie 2003
Aantekeninge terloops (Kennisgewings van die redakteur) Doodsberig: Lt.-kolonel Michael 'Dick' Burge Webwatch (11 & hellip
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Komplimente deur Sir John Keegan in die Times Literary S & hellip
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) James Brazier bedank as redakteur van Bulletin. Stan Gros en hellip
063: Januarie 2002
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Eerste Kersfees -kalender The Great War -reeks op vide & hellip
Notas terloops (Kennisgewings van die redakteur) Wapenstilstandsdag 2001 1914-18: Le Magazine de la Grande & hellip
Aantekenings terloops (kennisgewings van die redakteur) Toename in grootte van Stand To! van 40 tot 44 of 52 bladsye & hellip
060: Januarie 2001
Notas terloops (kennisgewings van die redakteur) Beskermer John Terraine word 80 Durham Seminar Trench & hellip
Opmerkings terloops (kennisgewings van die redakteur) Colin Fox RIP -prys vir A'Level -studente? Voorberei & hellip
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Helen McPhails Poetry Editor vir 'n aantal jare ret & hellip
057: Januarie 2000
Aantekenings terloops (kennisgewings van die redakteur) Postkaartstempelindeks van Western Front van artikels vir Iss & hellip
Aantekenings terloops. (Kennisgewings van die redakteur) Mike Lyddiard RIP Peter Simkins het afgetree en toegeken & hellip
Opmerkings terloops (kennisgewings van die redakteur) Hobart's History of Cambrai (deel II) Hoofstuk V: The & hellip
054: Januarie 1999
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Soldate sterf CD ROM The Kipling Society Vrae a & hellip
Notes by the Way (Notices from the Editor) Essays by John Terraine 80th Anniversary of the Armis & hellip
Aantekenings terloops (kennisgewings van die redakteur) Tony Noyes, voorsitter en komiteelid tree af Fro & hellip
051: Januarie 1998
Aantekeninge terloops (Kennisgewings van die redakteur) John Terraine staan ​​as ere -president van T & hellip
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Passchendaele Anniversary Vyftigste uitgawe van Stand & hellip
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) John Terraine se gesondheid John Terraine se gedig 'In May' en hellip
048: Januarie 1997
Opmerkings terloops (kennisgewings van die redakteur) Rekenaarsdiskette en die volgende uitgawe van Stand To! & Hellip
Notas terloops (kennisgewings van die redakteur) staan ​​vas! Dek in kleur om die 80ste herdenking en hellip te vier
Aantekeninge terloops (kennisgewings van die redakteur) By die eredokument van die senotaaf: 'n veteraanlid reme & hellip
045: Januarie 1996
Aantekenings terloops (Kennisgewings van die redakteur) 15 jaar van die Westelike Frontvereniging Opmerklike WFA en hellip
Terloops notas (kennisgewings van die redakteur) Onthou van 'n onbekende soldaat onder die Menin -hek en hellip
Aantekeninge terloops (Kennisgewings van die redakteur) Ererol - Drie veteraanlede onthou W & hellip
042: Januarie 1995
Aantekeninge terloops (Kennisgewings van die redakteur) Britse en Indiese amptenare Ere -rol - 'n Vetera & hellip
041: Somer 1994
Aantekeninge terloops (kennisgewings van die redakteur) Vorige Stand To! Redakteur Tony Farquharson 80th Anniv & hellip
040: Lente 1994
Notas terloops (kennisgewings van die redakteur) redakteur. Tony Farquharson Ererol - Drie Veter & hellip
Aantekenings terloops (Kennisgewings van die redakteur) Boekresensies Ererol - Agt veteraanlede r & hellip
038: Somer 1993
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Bob Butcher tree af as redakteur van Stand To! Rol Ho & hellip
037: Lente 1993
Opmerkings terloops (kennisgewings van die redakteur) Die kamera keer terug (19) Die D42 Arras na Fampouxweg deur & hellip
Aantekeninge terloops (Kennisgewings van die redakteur) Ererol - Vyf veteraanlede onthou Th & hellip
035: Somer 1992
Opmerkings terloops (kennisgewings van die redakteur) Baie geluk aan Aleks A M Deseyne wenner van die 199 & hellip
034: Lente 1992
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Gedenkdiens van die stigter van The Western Front & hellip
Aantekenings terloops (kennisgewings van die redakteur) Lange WFA -komiteelede tree af: James Bra & hellip
032: Somer 1991
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Miss Rose Coombe RIP Denis Winter's Haig The Camer & hellip
031: Lente 1991
Aantekeninge terloops (kennisgewings van die redakteur) James Brazier, tesourier sedert die ontstaan ​​van The WF & hellip
Terloops notas (Kennisgewings van die redakteur) 'Het ons regtig ... (het ons dit gestuur)? John Terrain & hellip
029: Somer 1990
Terloops notas (Kennisgewings van die redakteur) Watter eenheid? Poskaart deur Nicholas Parker The Camera & hellip
028: Lente 1990
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Die Westelike Front was nie 'n uitsluitlik Britse Affai & hellip nie
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) David Cohen, tree af as voorsitter van The WFA - a tribut & hellip
026: Somer 1989
Terloops notas (Kennisgewings van die redakteur) NZ in ANZAC Watter eenheid? Die kamera keer terug (8) Hea & hellip
025: Lente 1989
Aantekeninge terloops (kennisgewings van die redakteur) Die komitee het teruggekeer, 'n oorvloed boek uit die Groot Oorlog en hellip
Opmerkings terloops (kennisgewings van die redakteur) Kersboodskap van die voorsitter: David Cohen The End! Aan & hellip
023: Somer 1988
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Britse slootmortels The Light Mortar The Camera & hellip
022: Lente 1988
Terloops notas (Kennisgewings van die redakteur) Agter die lyne (8) Letters Up! Die weermag se poskantoor en hellip
Aantekeninge terloops (kennisgewings van die redakteur) Boodskap van die voorsitter van David Cohen 41ste afdeling Chri & hellip
020: Somer 1987
Opmerkings terloops (kennisgewings van die redakteur) Veranderinge in BEF -afdelings deur R W Butcher The Camera Retu & hellip
019: Lente 1987
Opmerkings terloops (kennisgewings van die redakteur) Skryweredakteur Peter T Scott Inleiding: Bob Butcher en hellip
Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) WFA -voorsitter Charles E Thompson Stand To! Redakteur Pete & hellip
017: Somer 1986
Opmerkings terloops (kennisgewings van die redakteur) 'n Paar huldeblyke: luitenant-generaal sir John Glubb KCB, CM en hellip
016: Lente 1986
Ondervoorsitter: David Cohen Notes by the Way (Kennisgewings van die redakteur) Emil & Franz: Leutnant & hellip
Aantekeninge terloops (Kennisgewings van die redakteur) Tuisfront (9): Londen: 'n Voëlvlug van die ministerie en hellip
014: Somer 1985
Opmerkings terloops (Kennisgewings van die redakteur) Tuisfront (8) Landleër: The Woman's Land Army / Women & hellip
013: Lente 1985
Redaksionele aantekeninge Tuisfront (7) Die nuwe leërs wat die lesse leer. John Terraine se 5de Ann & hellip uit 1984
Kersboodskappe van ons stigter van ons beskermheer van ons voorsitter van ons ere -president en hellip
011: Somer 1984
Spesiale inleiding tot 1984 John Terraine: 1984 herdenking John Giles: Voorspel tot 1984 Terry & hellip
010: Lente 1984
Voorsorgbrief George Ashurst het geskryf oor die speel in 'n Internasionale: Engeland teenoor Duits, Christm en hellip
Redaksionele aantekeninge British Bias Veterans: 1914-1984 Kersboodskappe wat ek belowe het deur Margaret & amp & hellip
008: Somer 1983
Redaksionele aantekeninge Verjaarsdagkwessies agter die lyne (5) 51 Siege Battery My ervarings in th & hellip
007: Lente 1983
Redaksionele aantekeninge Verbeterings in die uitleg, grootliks intern, groter begroting, toenemende bladsye vorentoe en hellip
Redaksionele aantekeninge Fotografiese bydraes: afsny van beelde en 'n versoek om foto's van Me & hellip
005: Somer 1982
Redaksionele aantekeninge Oor bydraes, 'skryf wat u wil', die resultate van die opname uit 1981 van member & hellip
004: Lente 1982
Redaksionele aantekeninge Hierdie uitgawe van die eerste verjaardag bevat nog 4 bladsye vir artikels en vete & hellip
Redaksionele aantekeninge (Ere -redakteur: Peter T Scott) 70 jaar later - die eerste 'dekade' herdenkings i & hellip
002: Herfs 1981 (September)
Redaksionele aantekeninge (eerwaarde redakteur Peter T. Scott) Poësie -bydraes tot David Patterson Appeal for & hellip
001: Lente 1981
Redaksionele aantekeninge (Peter T. Scott) Bedienende lede van die Western Front Association Early Days, N & hellip
Die Western Front Association (The WFA) is gestig met die doel om belangstelling in die Eerste Woordoorlog van 1914-1918 te bevorder. Ons streef ook daarna om die geheue, moed en kameraadskap van almal wat hul lande aan alle kante gedien het, oor alle teaters en fronte, op land, op see en in die lug en tuis, tydens die Groot Oorlog, te bestendig.
Teken in op ons e -pos nuusbrief om die WFA se nuusbrief "Trenchlines" te ontvang
Vir hierdie uitdaging moet ons die taktiek "Net die feite, mevrou" gebruik. Baie uitdagings vir die Christendom is gebaseer op slegte inligting. Hulle kry nie die feite reg nie. Ons kan hierdie besware oorkom deur 'n eenvoudige beroep op die feite.
So, wat is die feite in hierdie geval?
Eichenwald en diegene wat aanhou om hierdie nonsens aan te hou, is verkeerd oor hoe moderne Bybelvertaling werk. In werklikheid gaan die moderne Engelse vertalings terug na die oorspronklik tale. Trouens, diegene wat die oorspronklike tale kan lees - Grieks, Hebreeus en Aramees - is in 'n posisie om te weet wat die skrywers eintlik in die oorspronklike tale geskryf het. As gevolg hiervan is daar slegs een stap in die vertaalproses - die oorspronklike taal na die moderne taal. Dit is reg, elke moderne vertaling is slegs vertaal een keer. Dit is nie ''n vertaling van vertalings van vertalings' nie, dit is net a vertaling. Moderne vertalers is dus in die beste posisie om 'n akkurate vertaling te gee.
Ons moderne Bybel is nie 'n slegte vertaling - 'n vertaling van vertalings van vertalings. Dit laat natuurlik steeds die vraag na die oordrag van die teks. Maar dit is 'n aparte kwessie wat ons aangespreek het. In die uitdaging wat voor ons lê, is dit genoeg om daarop te wys dat die aantal vertalings nie die betroubaarheid van die teks beïnvloed nie.
Maandag, 24 April, 2006
24 April 2006 -
Ons, by die Pynverligtingsnetwerk het 'n langdurige aksie wat gereed is om teen die Amerikaanse ministerie van justisie onderneem te word. Ons wil hulle baie graag van die vervolging van dokters beveel ingevolge die Wet op Beheerde Stowwe (KSA).
Die heersende wysheid is dat die enigste manier om die CSA uit te daag, is om bietjie byt daaraan te neem. In die geval van pynmedisyne het ons die geleentheid om die hele statutêre raamwerk in twyfel te trek. Raich argumenteer byvoorbeeld om mediese dagga 'n uitsondering op die CSA te maak, in sekere seldsame situasies waarin die uiterste siekte van die eisers swaarder weeg as die belang wat die federale regering kan eis om die publiek teen dagga te beskerm. Alhoewel ons die eisers sterkte toewens met hul eis, is dit periferies in vergelyking met ons s'n.
WAT IS VERSKILLEND OOR ONS DRUMS
In ons geval het ons die unieke geleentheid om die wettige gebruik van medisyne te beskerm teen 'n USDOJ wat geen beperkings op sy gesag erken nie.
Die geleentheid is ook om 'n werklike bespreking te begin wat in hierdie land moet begin oor hoe hierdie wet die etiese praktyk van medisyne belemmer het, en natuurlik ook hoe dit die regsbeskerming van kriminele beskuldigdes vernietig het.
Omdat die DOJ dokters agtervolg bloot omdat hulle medisyne gedoen het op 'n manier waarmee die DOJ-advokate nie saamstem nie ('n MO wat hulle terloops skriftelik erken), is die regering se deskundiges besig om die wet van geval tot geval op te stel. Dit is arbitrêr en per definisie in stryd met die regte van dokters tot a) praktyk in 'n klimaat van wettigheid en 2) voor die tyd weet watter gedrag krimineel is, sodat hulle kan seker maak dat hulle dit nie doen nie.
HOE ONS UITGAWE KAN AMERIKA Wakker maak
Aangesien 'n misdaad is wat die regeringsgetuie ook al sê, is die enigste manier waarop 'n dokter homself teen strafregtelike aanspreeklikheid kan beskerm, om nie voor te skryf nie. Aangesien dit in die VSA aan die gang is, selfs in die mate dat pasiënte met morfienpompe in hul rug deur dokters val, het die USDOJ 'n klimaat van skaarste (deur terreur) geskep wat op sy gesig die pasiënt se reg om behoorlike proses omdat mense met onbehandelde pyn werk, besighede, lewens, toesig oor hul kinders, huwelike en die lys verloor. Boonop leef hulle en hul gesinne voortdurend in vrees.
Die skaarsheid het ook 'n nagmerriese situasie veroorsaak waar mense met pyn gedwing word om hul mediese privaatheid by die DEA af te teken en in te stem dat slegs een apteek, een dokter besoek word, en ook ingestem het om nie noodgevalle te besoek vir pynverligting nie, selfs om in te stem dat hulle nooit vra nie vir 'n toename in hul dosis medisyne, ens. Die verskrikte dokters het 'n regsagent geword, en pasiënte laat hulle en hulle alleen die nul -verdraagsaamheid van The War On Drugs toe. Geen ander klas mense, behalwe gevangenes, word op hierdie manier en deur hul dokters behandel nie!
Riglyne vir mediese raad is afgekondig, wat vereis dat dokters alle ander moontlike behandelingsmetodes moet probeer voordat hulle opioïede probeer, wanneer opioïede die enigste werklik veilige en effektiewe medisyne is. So hier het ons die inwerkingstelling van spesiale polisiemedisyne wat u van u dokters kry as u ongelukkig genoeg is om pyn te ondervind-en hierdie spesiale benadering tot u sorg word deur die strafwet vereis-enigiemand vir Joodse medisyne of swart mense medisyne? Hoe gaan dit met gay medisyne?
Daarbenewens kan mense met pyn te eniger tyd van hul medisyne ontslae geraak word, want 'n woedende eggenoot of 'n kennis hoef slegs die dokter te bel en strafbaar te stel, en die dokter sal die pasiënt laat val om homself te beskerm. Wat as u pyn het en u 'n probleem met verslawing ontwikkel? Vertel jou dokter? Liewer nie. Want nou, het hy bewyse van u? Onwettigheid? as pasiënt.
Die CSA het dus 'n verdagte klas geskep wat gebaseer is op 'n gestremdheid (daar word gesê dat 50 tot 70 miljoen mense pyn ondervind, 'n derde daarvan in pyn wat buite beheer is) en vanweë die heeltemal willekeurige manier waarop dit toegepas word , het die wet inderdaad vereis dat dokters hul pasiënte as vermoedelike misdadigers moet behandel. Die getuienis van die witchtrials toon aan dat die dokters skuldig bevind word omdat hulle onvoldoende agterdogtig is oor hul pasiënte-'n vereiste wat nêrens in die statuut of die reëls van die handhawing van die CSA gevind word nie. Hierdie noodsaaklikheid is in stryd met die Geneefse konvensies wat daarop aandring dat dokters nie verplig word om take uit te voer wat nie verenigbaar is met hul humanitêre missie nie. en word ook nie verplig om te onthou van dade wat deur mediese etiek vereis word nie. "*
Soos dit blyk, word die 'wettigheid' van Bylae 2's meer korrek beskou as pseudo-wettigheid. Hierdie dwelms is slegs wettig as 'n wetstoepassers nie hul wettigheid in twyfel trek nie. Dit is geen wonder dat Richard Nixon op 'n dwelmoorlog so gejaag het as 'n manier om politieke voordeel te behaal nie. Bylae 2's, gesien vanuit 'n politieke kant, is eintlik klein "gottcha" bomme. As 'n DEA -agent beweer dat 'n dokter op 'n 'kriminele wyse' voorgeskryf het, is HIPPA irrelevant en kan die agente na hartelus deur die rekords blaai. Elke keer dat 'n wetstoepassingsbeampte u met geskeduleerde dwelms kry, moet u aantoon dat u dit wettig besit. Met ander woorde, u vermoede van onskuld is verwyder en vervang deur 'n wettige fiksie- dat u in wettige besit is, solank u met die medisyne in 'n transaksie gekom het wat deur die Amerikaanse prokureur-generaal goedgekeur is? van u eie medisyne is eintlik in die gedrang van die Departement van Justisie.
Gelukkig is daar 'n manier om dit te bereik.
Die state reguleer medisyne en die state Attorneys Generals, in twee letters (1ste NAAG -brief pdf), het die DEA uitgeroep vir sy verregaande gedrag en verklaar dat hulle van mening is dat die DEA inmeng met die praktyk van medisyne.
Die ACLU van Mass. het 'n sterk belangstelling aangeneem en sal saam met ons hierdie posisie inneem. Harvey Silverglate in Boston is ons bondgenoot daar.
Ons werk saam met 'n hoogs gekwalifiseerde prokureur in Virginia, John P. Flannery, 'n voormalige federale aanklaer en spesiale advokaat vir albei huise van die regterlike komitees. Hy het aan verskeie van ons beroepe gewerk en is bewus van die kwesbaarhede van die regering.
Ons werk ook saam met verskeie top mediese kundiges wat die mediese bewyse wat die basis was waarop medisyne oorspronklik vorentoe gegaan het en die pyn begin behandel het asof dit 'n siekte was soos die ander.
Dit blyk dat opioïede nie so verslawend is as wat ons vroeër geglo het nie. Trouens, onder die bevolking van mense met pyn wat dit daagliks gebruik, is die voorkoms van verslawing onbeduidend. Boonop kan die wetenskap bepaal dat 'n dokter aan pasiënte hoeveelhede opioïede gee vir erge pyn, waarna die regering 'onwelvoeglik' noem. Stel jou voor wat dit vir jou beteken as jy so 'n pasiënt is.
Hierdie wetenskaplike waarhede het gevlieg in die lig van die regering se propaganda -masjien, wat hulle gebruik om die hele War On Drugs te regverdig. Ons in die pyngemeenskap het die swaarkry gedra van 'n groot wetstoepassingsapparaat wat desperaat baklei het om die bestaan ​​daarvan te regverdig, met bewyse wat bewys dat die 'moeilikste' van alle dwelms, die gevreesde en gevreesde opium, nie so is nie. enigsins gevaarlik.
Om turfredes is PRN ondermyn deur die ander dwelmhervormingsorganisasies. Op hierdie punt wil ons hierdie kwessie in die hof voorstel en op hierdie beperkte basis finansiële en taktiese ondersteuning soek, nie as deel van die dwelmbeleid nie, dit wil sê die vermindering van skade of die beweging van dagga. Ons beweging het sy eie geskiedenis en sy eie politieke bondgenote.
Ons veg vir etiese medisyne en vir die burgerregte van mense met pyn, iets wat die KSA effektief verbied het. Maar dit is ook 'n stryd om geregtelike toesig oor die uitvoerende gesag, toe die kongres getoon het dat dit nie die kwesbare minderheid mense in pyn sal beskerm nie, sodat dit nie 'sag' lyk met dwelms nie.
Daar is nog baie meer om te sê, maar ek laat u hiermee:
Mense met pyn is die kanaries in die steenkoolmyn. Dit is die Amerikaners wat die 'kollaterale skade' is toe ons as 'n nasie die versoeking gegee het om die grondwetlike beskerming van verweerders te verslap, omdat die slegte ouens, d.w.s. dwelmhandelaars-was so sleg dat die goeie ouens 'n prosedurele voordeel moes kry. Nou, die nuwe slegte ouens is die min dokters in die gemeenskappe wat die beste belange van die pasiënt voor hul eie stel, en wat die pyn van hierdie mees desperate uitgeworpene behandel het. Dit is wat gebeur as ons die begeerte gee om ons beskerming van beskuldigdes te verslap. Hierdie probleem maak die gevolglike tirannie vreeslik, vreeslik werklik.
Ons is op soek na deeglike deelname en finansiële ondersteuning. Skakel of e -pos gerus met enige vrae. Ons is 'n 501 c3.
Ons belasting-ID is 54-2105672.
My naam word uitgespreek as She-vaughn. Kort e.
Hier is 'n belangrike artikel oor die kwessie deur Maia Szalavitz.
Familielid van 'n chroniese pynpasiënt
'Staan op vir pasiënte met pyn en die dokters wat hulle behandel'
Geskiedenis van stand-up komedie
Stand-up komedie Begin in die 1840's met die drie-akte, variëteit-vertoning-formaat van minstreelprogramme (via blackface-optredes van die Jim Crow-karakter) Frederick Douglass het hierdie shows gekritiseer omdat hulle voordeel trek uit rassisme en dit voortduur.   Minstrelsy monoloë het tot en met 1896 monoloë uit die tweede aksie, stomp-toespraak uitgevoer, hoewel spore van hierdie rassistiese optredes tot die middel van die 1900's steeds gebruik is.   Stand-up-komedie het ook wortels in verskillende tradisies van gewilde vermaaklikheid aan die einde van die 19de eeu, insluitend vaudeville (via minstrel-shows, dime-museums, konsertsale, fratshows, variëteitsprogramme, Ringling Bros. en Barnum & amp Bailey Circus), Amerikaanse burleske (via Lydia Thompson se feminisering van die minstreelvertoning, konsertsale, Engelse musieksale en sirkusnar -manewales), en humoristiese monoloë soos dié wat Mark Twain in sy eerste (1866) toervertoning gelewer het, Ons mede -wildes van die Sandwich -eilande.     Ongerepte, vaudeville monoloog lopietye was 10-15 minute.  
Plesiertuine het buitenshuise "kamers" met temas.  Terwyl plesiertuine vertonings van minstrelsy en burlesque aangebied het, was die era van Amerikaanse vaudeville kan teruggevoer word tot 1836, in 'n plesiertuin genaamd Niblo's Garden, maar die term vaudeville was eers in die 1840's gereeld verbaal gebruik en verskyn eers in die 1890's skriftelik.   Met die begin van die twintigste eeu en die verspreiding van stedelike en industriële lewens, het die struktuur, tempo en tydsberekening en materiaal van Amerikaanse humor begin verander.   Komici van hierdie era was dikwels afhanklik van vinnige grapaflewering, slapstick, verregaande of lafhartige insinuasie, en het 'n etniese persona aangetrek-Afrikaans, Skots, Duits, Joods-en 'n roetine gebou wat op populêre stereotipes gebaseer is.  Tydens die stand-up-tydperke van minstreel, vaudeville en burleske, word grappe oor die algemeen as in die openbare domein beskou en humoristiese materiaal is wyd gedeel, toegewys en gesteel.  Geïndustrialiseerde Amerikaanse gehore het vermaak gesoek as 'n manier om te ontsnap en die stadswêreld te konfronteer. 'N Voorloper van stand-up, die era van Amerikaanse burlesque het in die 1860's begin en ongecensureer tot 1937, toe die term burlesque nie meer wettiglik in die New Yorkse burlesque gebruik kon word nie strokiesprente gebruik stereotipes en seksueel suggestiewe dialogiese humor om 'n beroep op heteroseksuele mans te vind.    Die burleske roetine Wie is eerste? is bekend gemaak deur Abbott en Costello.
Die stigters van die moderne Amerikaanse stand-up-komedie sluit in: Mammas Mabley, Jack Benny, Bob Hope, George Burns, Fred Allen, Milton Berle en Frank Fay, wat almal van vaudeville of die Chitlin 'Circuit afkomstig is.   Hulle het direk met die gehoor gepraat, soos hulself, voor die gordyn, bekend as "in een". Frank Fay het lof verwerf as 'seremoniemeester' in die Palace Theatre in New York. Vaudevillian Charlie Case (ook gespel Charley Case) word dikwels toegeskryf aan die eerste vorm van stand-up-komedie, met humoristiese monoloë sonder rekwisiete of kostuums. Dit was nog nie voorheen tydens 'n vaudeville -vertoning gedoen nie.
Die 1940's-50's het die loopbane van komediante soos Milton Berle en Sid Caesar deur middel van radio en televisie verhoog.  Vanaf die 1930's-50's was die nagklubbaan besit en bedryf deur die American Mafia.   Nagklubs en oorde het die broeiplek geword vir 'n nuwe tipe komediant: a staan ​​op, spesifiek Lenny Bruce.   Dade soos Alan King, Danny Thomas, Martin en Lewis, Don Rickles, Joan Rivers en Jack E. Leonard floreer op hierdie plekke.
In die 1950's en in die 1960's het stand-ups van "new wave"  soos Mort Sahl en Lord Buckley begin om hul optredes te ontwikkel in klein volkklubs, soos San Francisco se honger i (in besit van impresario Enrico Banducci en die oorsprong van die alomteenwoordige " baksteenmuur "agter komici)  of New York's Bitter End.    Hierdie komediante het 'n element van sosiale satire bygevoeg en het sowel die taal as die grense van stand-up uitgebrei, met die politiek, rasseverhoudings en seksuele humor. Lenny Bruce het bekend gestaan ​​as 'die' onwelvoeglike strokiesprent toe hy taal gebruik wat gewoonlik tot sy arrestasie gelei het.  Na Lenny Bruce het arrestasies vir onwelvoeglike taal op die verhoog byna verdwyn totdat George Carlin op 21 Julie 1972 by Milwaukee se Summerfest gearresteer is nadat hy die roetine "Seven Words You Can Never Say on Television" uitgevoer het  Carlin se daad is as onbetaamlik beslis, maar nie onwelvoeglik nie, en die Hooggeregshof het die FCC toestemming verleen om te sensureer in 'n 5-4 uitspraak van die FCC v. Pacifica Foundation.
Ander opvallende strokiesprente uit hierdie era is Woody Allen, Shelley Berman, Phyllis Diller en Bob Newhart. Sommige swart Amerikaanse komediante soos George Kirby, Bill Cosby, Flip Wilson, Godfrey Cambridge en Dick Gregory het in die 1950's-60's die kritiek op 'geskiedenis en mite' begin ondersoek, met Redd Foxx wat die grense van 'ongecensureerde rassehumor' getoets het. 
In die sewentigerjare het verskeie entertainers groot sterre geword op grond van stand-up-komedie-optredes. Richard Pryor en George Carlin het Lenny Bruce se akerbiese styl gevolg om ikone te word. Stand-up het uitgebrei van klubs, oorde en koffiehuise tot groot konserte in sportarena's en amfiteaters. Steve Martin en Andy Kaufman was van die sewentigerjare tot die tagtigerjare die gewildste beoefenaars van antiekomedie.  Die ouer styl van stand-up-komedie (geen sosiale satire) is lewendig gehou deur Rodney Dangerfield en Buddy Hackett, wat laat in die lewe hul nuwe loopbane geniet het. Don Rickles, wie se legendariese styl van meedoënlose genadelose aanvalle op mede -kunstenaars sowel as gehoorlede hom van die 1960's tot in die 2000's in die televisie en in Vegas gehou het toe hy in die gewilde Pixar verskyn het Speelgoedstorie films as Mr. Potato Head, wat Rickles sy grimmige maniere op die verhoog gegee het. Televisieprogramme soos Saturday Night Live en Die Tonight Show gehelp om die loopbane van ander stand-up-komici bekend te maak, waaronder Janeane Garofalo, Bill Maher en Jay Leno.
In die 1980's het Eddie Murphy die Afro -Amerikaanse komedie gevorm toe hy die Swart pak: soortgelyk aan die Rat Pack, was dit 'n groep stand-up-komediante, onder wie Paul Mooney, wat vir Richard Pryor geskryf het en later in Chappelle's Show gespeel het.    
Van die sewentigerjare tot die negentigerjare het verskillende komediestyle na vore gekom, van die mal styl van Robin Williams, tot die vreemde waarnemings van Jerry Seinfeld en Ellen DeGeneres, die ironiese bespiegelinge van Steven Wright, tot die nabootsing van Whoopi Goldberg, en Eddie Murphy. Hierdie komediante sou die volgende generasie komediante beïnvloed.
Na die hoogtepunt van die 80's stand-up comedy boom, was daar 'n 90's comedy bust. 
The Aristocrats is 'n film uit 2005 gebaseer op die oorspronklike vaudeville -grap The Aristocrats, waar komediante hul weergawe van die vuil grap vertel. 
Die amptelike erkenning van hedendaagse stand-up-komediante kom uit die Mark Twain-prys vir Amerikaanse humor, die New York Friars Club-braaivleis en die Andy Kaufman-toekenning. 
Vroeë twintigste eeu strokiesprente voor begin in musieksale, wat die weg baan vir stand-up-komedie in Groot-Brittanje.    Opvallende strokiesprente wat deur die verskeidenheid teaterbane gestyg het, was Morecambe en Wise, Arthur Askey, Ken Dodd en Max Miller.   Tot 1968 het die swaar sensuurregime van die Lord Chamberlain's Office vereis dat alle komediante hul dade vir sensuur voorlê. Die handeling sal teruggestuur word met onaanvaarbare gedeeltes wat met 'n blou potlood onderstreep is (wat moontlik die term "blou" kan gee vir 'n komediant wie se daad as ongemaklik of onbeskof beskou word). Die komediant was toe verplig om nie af te wyk van die handeling in sy bewerkte vorm nie. 
Die opkoms van die naoorlogse komediante het saamgeval met die opkoms van televisie en radio, en die kring van die tradisionele musieksaal het baie gely. [ aanhaling nodig ] Teen die sewentigerjare was die vermaak van die musieksaal feitlik dood. Alternatiewe kringe het ontwikkel, soos werkende mansklubs.  Sommige van die meer suksesvolle komediante op die werkende mansklubbaan - waaronder Bernard Manning, Bobby Thompson, Frank Carson en Stan Boardman - het uiteindelik na televisie gegaan via programme soos Die Wheeltappers and Shunters Social Club. Die 'alternatiewe' komedietoneel het ook begin ontwikkel. Sommige van die vroegste suksesse was afkomstig van folk-klubs, waar kunstenaars soos Billy Connolly, Mike Harding en Jasper Carrott begin het as relatief reguit musikale optredes waarvan die gedig tussen liedjies tot volledige komedie-roetines ontwikkel het. In die sestigerjare was daar ook 'n opbloei van die satire, insluitend die oprigting van die klub, die Etablissement, wat onder meer die Britse gehoor hul eerste voorsmakie gegee het van die ekstreme Amerikaanse stand-up-komedie van Lenny Bruce.  ​​Victoria Wood begin haar stand-up loopbaan in die vroeë 1980's, wat waarnemingsgesprekke insluit, gemeng met komedieliedjies, insluit. Wood sou een van die suksesvolste komici in die land word, en in 2001 verkoop hy die Royal Albert Hall vir 15 nagte agtereenvolgens. [ aanhaling nodig ]
In 1979, die eerste stand-up-komedieklub in Amerikaanse styl, is die Comedy Store in Londen geopen deur Peter Rosengard, waar baie alternatiewe komedie-sterre van die 1980's, soos Dawn French en Jennifer Saunders, Alexei Sayle, Craig Ferguson, Rik Mayall en Ade Edmondson het hul loopbane begin. Die stand-up-komediekring het vinnig uitgebrei vanaf Londen oor die hele VK. Die huidige Britse stand-up-komediekring het ontstaan ​​uit die 'alternatiewe' komedierevolusie van die 1980's, met politieke en waarnemende humor die belangrikste style om te floreer. In 1983 het die jong drama-onderwyser Maria Kempinska Jongleurs Comedy Clubs gestig voordat dit in 2017 gesluit is. Stand-up komedie word vermoedelik oorspronklik opgevoer as 'n eenmanvertoning. Die afgelope tyd het hierdie tipe vertoning 'n groep jong komediante begin betrek, veral in Europa. [ aanhaling nodig ]
Wat die lewendige komedie in Mexiko betref, is die voorgangers van hierdie komiese styl:
is 'n komiese duo wat voorgangers was van 'n styl wat bestaan ​​uit parodieë en dubbele sintuie met kreatiwiteit (1957-2008) Oorspronklik van Juan Aldama, Zacatecas. Hy verlaat die argitektuur aan die Universidad del Valle de México om drie jaar lank teaterklasse by die "Dimitrio Sarrás Actors Studio" te volg.
Mara Escalante, is 'n aktrise, komediant en Mexikaanse sangeres. Sy is bekend vir die televisiereeks María de Todos los Ángeles, waarin sy twee karakters het, waaronder die protagonis. Sy het haar loopbaan in die middel van die negentigerjare begin. (1944-), wie se roetines gekenmerk word deur 'n hoë inhoud van seksuele verwysings, met 'n tikkie vrouehaat, oorgedra as 'n persoonlike staaltjie. (1961-) was een van die eerstes wat die genre uit sy nagtelike program na Mexiko vervoer het met behulp van die komiese monoloog. (Evelio Arias Ramos, 1966-2008).
Die nuwe generasie komediante het besluit om hul eie lewens as tema van hul komedie te gebruik, wat die Amerikaanse styl naboots:
, seun van die Mexikaanse komediant Héctor Suárez, is tans die gasheer van die Latyns -Amerikaanse weergawe van die komedieprogram Stand Up Comedy Central Presents, uitgesaai deur Comedy Central van 2011 tot 2014. sedert 2013 lei die program genaamd STANDparados wat deur Comedy District uitgesaai word voor Classic TV .
Kikis, (1980) komediant sedert einde 2011, openlik lesbies, het deelgeneem aan Comedy Central Latin America sowel as saam met Adal Ramones in STANDparados Comedy District.
Luiki Wiki (1985-) begin in Januarie 2013 in Mexico-stad komedie maak en verhuis later na Monterrey NL om die eerste Open Mic in Monterrey te begin ('n geleentheid waar komediante kan deelneem om nuwe materiaal met 'n regte gehoor uit te probeer) saam met ander komediante van die genre. Later het hulle die eerste kollektiewe komedie in Monterrey geskep, genaamd For Laughter Standup Comedy. Luiki Wiki het deelgeneem aan programme soos Es de Noche en ek het reeds saam met René Franco aangekom en soos met Adal Ramones in die 3de seisoen van die STANDparados -program wat deur Comedy District uitgesaai is. (1981-) Komediant, musikant, radio-omroeper en stigter van "La Diablo Squad". Hy is veral bekend vir sy komedieprogramme, het al in die Mexikaanse Republiek en Latyns -Amerika opgetree, selfs met sy eie "World Tour", met bevestigde optredes in Europa en die Verenigde State, insluitend reise na Japan en Australië. Tans bekend as die grootste verteenwoordiger van stand-up komedie in hierdie land.
Hugo "El Cojo Felíz" (1988-), is 'n komediant, radio-omroeper, deel van die duiwelspan, het die radioprogram "La Hora Felíz" saam met die "oom Rober" en word beskou as die beste pen in Mexiko.
Roberto Andrade Cerón die "Uncle Rober" (1979-) is 'n komediant, skrywer, radio-omroeper en het "La Cojo Feliz" die radioprogram "La Hora Felíz".
Die een-man-vertoning-genre, wat soortgelyk is, maar ander benaderings moontlik maak (karakters, liedjies en tonele bevat) is in die 60's deur José Vasconcellos in Brasilië bekendgestel. Met 'n stap nader aan die Noord -Amerikaanse formaat, het Chico Anysio en Jô Soares die formaat gehandhaaf - veral in hul regstreekse gesprekke oor die hele land, en in die algemeen in die openingsmonoloë - wat 'n genre na Brasilië bring wat meer ooreenstem met wat tans bekend staan ​​as Staan op. 
Stand-up het in 2005 interessante nuus begin in São Paulo, toe die eerste klub geskep is, gebel Clube de Comédia Stand-Up: saamgestel uit Marcelo Mansfield, Rafinha Bastos, Oscar Filho, Marcela Leal en Márcio Ribeiro. In São Paulo sou die komedieklub in Beverly Hills, die tradisionele komedielokaal in Moema, aanbied. Kort daarna migreer dit na Mr. Blues en Bleeker Street, in Vila Madalena. In Rio de Janeiro, Comédia em Pé, (Comedy Standing Up): saamgestel uit Cláudio Torres Gonzaga, Fábio Porchat, Fernando Caruso en Paulo Carvalho, het sy debuut by die lokaal gehad Rio Design Leblon. Dit was die eerste stand-up optredes in die land.
In 2006 kyk die strokiesprent Jô Soares Clube de Comédia in São Paulo en het die strokiesprent Diogo Portugal genooi vir 'n onderhoud in sy geselsprogram. Dit was 'n besliste oomblik om aandag te vestig op die genre. Hy noem baie verskillende programme waaraan hy deel was en trek die openbare aandag en mediadekking na die kroeë wat hierdie aanbiedings gehou het. Met hierdie momentum in Curitiba het baie ander stand-up-aande begin oopgaan. In São Paulo, Danilo Gentili, het dit pas deel geword van Clube da Comédia, het Mário Ribeiro genooi en ander jong strokiesprente wat gereeld by die klub was, versamel om te skep Comédia Ao Vivo (Live Comedy): saamgestel uit Dani Calabresa, Luiz França, Fábio Rabin.  
Met die vertoning CQC - Custe o Que Custar, op TV Bandeirantes, 'n landswye TV-uitlaat, het die genre in 2008 sy vaste plek op die nasionale verhoog gekry. Met groot name soos Danilo Gentili, Rafinha Bastos en Oscar Filho, het die nuuskierigheid eksponensieel toegeneem. 
Na aanleiding van CQC se voorbeeld het baie kanale en TV-reekse op die nasionale televisie van Brasilië in Stand-up-komedie belê. Hierna het baie ander groepe erkenning gekry in die klubs en lewendige optredes in die twee grootste stede van Brasilië.
Alhoewel die antesedente van hierdie genre teruggevoer kan word na die monoloë van Miguel Gila in die vyftigerjare, het die opkoms van lewendige komedie in Spanje lank geduur in vergelyking met die Amerikaanse vasteland. Die eerste algemene verhouding met hierdie komiese genre het in 1999 plaasgevind met die oprigting van die Paramount Comedy -kanaal, wat die Nuwe strokiesprente program as een van sy vlagskipprogramme, waar monoloë soos Ángel Martín, José Juan Vaquero, David Broncano en Joaquín Reyes opval.
Ook, in 1999 begin die reis van die program The club of comedy, 'n oop verwerking van die gewilde strokiesprentformaat. In sy eerste fase (1999-2005) het dit verskeie kettingveranderings ondergaan en komediante soos Luis Piedrahita, Alexis Valdes of Goyo Jiménez vrygestel. In sy nuwe fase, begin in 2011 in La Sexta en aangebied deur Eva Hache, probeer dit om te begin in die genre van komiese monoloog -mediakarakters uit verskillende artistieke velde, soos: Imanol Arias, José Luis Gil, Isabel Ordaz en Santiago Segura.
Spesiale vermelding verdien die Buenafuente -program, wat in 2005 begin is. Die aanbieder, Andreu Buenafuente, het 'n aanvanklike monoloog van ongeveer 9 tot 11 minute gemaak, waar hy huidige kwessies koppel aan alledaagse humoristiese situasies. Dit het die bekendste deel van die program geword en hom een ​​van die bekendste komediante in Spanje gemaak vanweë sy verbintenis met die publiek en sy vermoë om te improviseer.
Aan die ander kant het die komediant Ignatius Farray vandag een van die mees verteenwoordigende ikone van hierdie genre geword.
Moderne stand-up-komedie in Indië is 'n jong kunsvorm, maar Chakyar koothu was prominent in Trivandrum en die suide van Kerala gedurende die 16de en 17de eeu. Dit het al die eienskappe van moderne stand-up-komedie en word algemeen beskou as die oudste bekende verhoogkomedie op enige plek ter wêreld. [ aanhaling nodig ]
Alhoewel die geskiedenis van lewendige komedie-optredes in Indië sy oorsprong in die vroeë 1980's het, het stand-up-komediante lankal slegs ondersteunende optredes in verskillende optredes (dans of musiek) gekry. [ aanhaling nodig ]
In 1986 het die Indiese Johnny Lever in 'n liefdadigheidsvertoning genaamd "Hope 86" opgetree, voor die hele Hindi -filmbedryf as 'n vulsel, en was geliefd onder die gehoor. Sy talent is erken, en hy sou later beskryf word as "die ikoniese komediant van sy generasie".  
Dit was eers in 2005, toe die TV -program Die Groot Indiese Laguitdaging het baie gewild geword en stand-up komedie op sigself het begin erken word. So het baie meer komediante gewild geraak en begin om verskillende regstreekse en TV -reekse op te voer. Die vraag na komiese inhoud neem steeds toe. Sommige gewilde komediante rondom 2005-2008 sluit in Raju Srivastav, Kapil Sharma en Sunil Pal. Die meeste van hulle het hul dade in Hindi uitgevoer.
Raju Srivastav verskyn die eerste keer op die komedie -talentprogram Die Groot Indiese Laguitdaging. Hy eindig as tweede naaswenner en neem dan deel aan die afslag, The Great Indian Laughter Challenge-Champions, waarin hy die titel "The King of Comedy" wen.  Srivastava was 'n deelnemer op seisoen 3 van groot baas. Hy het aan die komedieprogram deelgeneem Komedie Ka Maha Muqabla. 
Kapil Sharma is op die nr. 3 op die mees bewonderde Indiese persoonlikheidslys deur The Economic Times in 2015.  Tans bied hy die gewildste Indiese komedieprogram "The Kapil Sharma Show" na "Comedy Nights with Kapil" aan.  Sharma het in die komedieprogram gewerk Hasde Hasande Raho op MH One, totdat hy sy eerste blaaskans in The Great Indian Laughter Challenge gekry het, een van die nege werklikheidstelevisieprogramme wat hy gewen het. Hy word die wenner van die vertoning in 2007, waarvoor hy 10 lakhs as prysgeld gewen het. 
Sharma het deelgeneem aan Sony Entertainment Television's Komediesirkus.  Hy het die wenner geword van al ses seisoene van die "Comedy Circus" waaraan hy deelgeneem het.  Hy het 'n danswerklikheidsprogram aangebied Jhalak Dikhhla Jaa Seisoen 6  en het ook komedieprogram aangebied Chhote Miyan.   Sharma het ook aan die vertoning deelgeneem Ustaadon Ka Ustaad.
Rondom 2008-2009 keer twee ander gewilde komediante Papa CJ en Vir Das terug na Indië en begin hul merk maak op die Indiese komedietoneel. Albei was blootgestel aan komedieroute in die Verenigde Koninkryk en die VSA, en hulle het meestal in Engels opgetree. Terselfdertyd het nog 'n paar jongmense geïnspireer geraak en begin met die opstaan ​​van komedie.
Sedert 2011 het die stand-up-komedie aansienlike waardering gekry. [ aanhaling nodig ] Die Comedy Store uit Londen het 'n winkel oopgemaak in die Palladium Mall in Mumbai, waar mense gereeld komediante uit die Verenigde Koninkryk sou geniet. The Comedy Story ondersteun ook plaaslike komediante en help hulle groei. Hierdie winkel word uiteindelik Canvas Laugh Club in Mumbai.
Rondom 2011 het mense begin met die organisering van verskillende komedie -open mic -geleenthede in Mumbai, Delhi (en Gurgaon), Bangalore. Dit alles gebeur in samewerking met die groei van 'n teenkultuur in Indiese stede wat aan die aptyt van jonger geslagte gesorg het vir lewendige geleenthede vir komedie, poësie, storievertelling en musiek. Verskeie stand-up-geleenthede is gedek deur gewilde nuuskanale, soos NDTV / Aajtak ens., En is waardeer deur miljoene kykers.
As gevolg van hierdie ontwikkelings, plus die toenemende penetrasie van YouTube (tesame met Internet/World Wide Web), het die Indiese stand-up-komedie verdere massas begin bereik. Terwyl die gevestigde komediante soos Vir Das, Papa CJ onafhanklik gegroei het deur verskeie korporatiewe / internasionale optredes, het ander komediante soos Vipul Goyal, Biswa Kalyan Rath, Kenny Sebastian, Kanan Gill, Kunal Kamra deur YouTube -video's gewild geword.
Die bedryf, wat nog in die vroeë stadiums is, sien nou baie meer toestroming van aspirant -komediante namate dit die ekosisteem om dit transformeer.
Die evolusie van Stand Up Comedy-tyd vir 'n geskiedenisles!
Stand-up komedie kan teruggevoer word tot so vroeg as die 1800's. (In Amerikaanse Minstrel -vertonings).
Alhoewel dit eers in die middel van die sewentigerjare gewild geword het.
Minstrel -vertonings bestaan ​​hoofsaaklik uit musiekteateropvoerings, hoewel sommige wel strokiesprente bevat.
Die (komiese) kunstenaar sou in die middel staan, terwyl die gespreksgenoot grappe sou vertel/humoristiese vrae sou stel, terwyl die eindmanne dan die ponslyn sou vertel.
Hierdie vertonings was gewild voor, tydens en baie na die burgeroorlog tydens die afskaffing van slawerny.
Maar, as vaudeville ingeskop in die 19 de eeu, het die gewildheid van stand-up begin verdwyn.
Sal Rogers was een van die meer gewilde stand-up-strokiesprente gedurende die tyd van Vaudeville.
Tydens oorlogstye (veral WO II) komiese kunstenaars sou hul kuns deur middel van die radio uitvoer, aangesien dit "Amerikaners bymekaar gebring het" tydens sulke moeilike tye.
In die 1950's Die Ed Sullivan Show " en "The Tonight Show " het die weg gebaan vir meer komedieprogramme en stand-up-strokiesprente in die komende dekades.
Van die 1970's vir die daaropvolgende vier dekades sou die opkoms en val van komedie drasties verander as gevolg van openbare aantrekkingskrag en historiese gebeure.
Die 70's was regtig toe die werklike stand-up gebore is, aangesien 'n nuwe generasie komediante gebore is, insluitend die 'uitvinding' van die komedieklub.
In die 1980's, stand-up kan die meeste oral gevind word, van TV-reekse, tot klubs, tot stand-up-strokiesprente.
Gedurende die 90sstand-up het egter 'n effense ondergang gehad. Maar net om terug te keer na die toneel in die 2000's.
Deur die 2000's aan vandag stand-up bly floreer.
Dit is nie net op televisie en in komedieklubs opgevoer nie, maar het 'n tydverdryf vir amateurs geword en 'n werklike aktiwiteit by kolleges, gemeenskapsentrums en dies meer geword.
Hierdie dae was is omring deur stand-up comedy en stand-up comics.
En alhoewel meer en meer stand-up-komediante hul stand-up verlaat vir meer geskrewe beroepe soos TV-reekse en films, is die kuns steeds besig met gewildheid.
Akteurs hou daarvan Mindy Kaling van Die kantoor(wat nou haar eie vertoning het, 'The Mindy Project') begin met stand-up.
En oefen stand-up ter voorbereiding vir 'n draaiboek kan eintlik hulp jou algehele prestasie.
Aangesien u direk met die gehoor praat, kan u vertroue opbou en uitvind hoe die gehoor op sekere aspekte van u optrede reageer. Dit sal u uiteindelik help as u saam met ander akteurs optree.
Oor die algemeen is dit 'n stand-up comic is nooit 'n slegte idee nie!
Kyk die video: 55 phút CORE YOGA FLOW. Wake up your BandhasForearm Stand to Baby Crow. (Januarie 2022).