Por Cláudio Afonso0639
Malcolm X het een keer gesê: "Ek doen nie voor om 'n goddelike man te wees nie, maar ek glo in goddelike krag, goddelike leiding en vervulling van die goddelike profeteer. Ek is nie goed opgelei nie, en ek is nie 'n deskundige op enige spesifieke terrein nie - maar ek is opreg en my opregtheid is my geloofwaardigheid. "
Ek was in die begin en middel van die 1980-dekade 'n inspuitende dwelmgebruiker, en ek glo dat ek iewers iewers tussen 1983 of 1984 MIV kry. Ek is seker dat ek al jare lank MIV-positief is vir ten minste 30, maar ek is nie tot 1991 gediagnoseer nie, en ek het al sedertdien vasgevang.
By 1984 is ek tot 10 jaar gevonnis vir verskeie motordiefstal. Ek was vyf jaar in die tronk. Gedurende hierdie tydperk het ek in die loop van my 'n baie gefrustreerde persoon geword en uiteindelik het ek aan God voorgelê. Ek het geweet dit is bedoel vir beter dinge. Op hoërskool het ek die kursus eerlik en konsekwent gedoen, maar ek het die strate meer waardeer as onderwys en toe het ek opgegee. Ek het besluit om by die weermag aan te sluit, maar een keer daar was ek te jonk om aan te pas en regtig die strate te verkies, so ek is ontslaan. Op een of ander manier het ek by die kollege gekom, waar ek twee semesters gebly het en nie kon of wou voortgaan nie. Trouens, ek het nooit iets in my lewe voltooi nie en ek was siek; en moeg om van tyd tot tyd in die tronk te gaan.
Eendag, terwyl ek in die gevangenis was, het ek gebid vir die genade om 'n vrou te ontmoet.
Ek het 'n pragtige jong Christenvrou ontmoet. Sy het my laat voel, en nadat ek uit die tronk vrygelaat is, was ons getroud. Alles lyk goed vir die eerste twee jaar, tot my vrou swanger geword het, en toe sy agt maande oud was, het ek siek geword. Ek het na die dokter gegaan en hy het 'n paar wit kolle op my larinks ontdek. Hy het toe 'n deeglike ondersoek gedoen en gediagnoseer dat ek MIV-positief was. My CD4 sel telling was baie laag en hulle het my vertel dat ek die virus lank gelede moes gekontrakteer het. Hulle het my 'n voorspelling van drie tot vyf jaar van die lewe gegee. Ek was verwoes.
Ek moes daaroor praat. Dit is hoe ek probleme met my lewe sal hanteer. Ek het nooit veel oor ander se menings omgegee nie, nie terwyl ek alleen gewoon het nie. Ek het uiteindelik my geheim onderdruk en dit het my gekry en ek het weer dwelms begin drink en gebruik. Ek het die eerste keer in my lewe 'n geweer geneem met die doel om dit onwettig te gebruik. Ek het my werk verloor en begin steel. Toe ek uiteindelik wakker word van my stilte, is ek weer in hegtenis geneem.
In die tronk het ek my serostatus weggesteek. Toe was ek baie skaam, en ek wou nie toelaat dat iemand in my "tweede lewe in die geheim". Hoe het ek 'n "gay siekte" gehad? Dit het my van die medikasie vir jare bevry. AZT en DDI was destyds die enigste wat op die mark was en was maklik herkenbaar. Ek het gevoel ek moes wegsteek, al het dit my my kos.
By 1997 was my CD4 telling onder 100 en my viruslading is deur die miljoene gestop. Wat ek gedink het, was 'n kras op my linkeroog, wat iets ernstiger was, iets wat ek nie geweet het nie, totdat al die regterkant van my lyf verlam geraak het. Ek is na die hospitaal gehaas en hulle het my vertel dat ek dadelik die medikasie moes neem of ek sou sterf; Dit was my besorgdheid van toe af ...
Ek onthou dat ek een oggend na die kerk in die New Jersey State Prison (dan bekend as Trenton State Prison) gaan en daar was 'n gay man, Mike, wat sy getuienis gegee het om MIV te wees. positief. Sy ken hom nie, maar sy voel iets vir hom. Ek het geweet dat sy getuienis was soos 'n beroep op aanvaarding; dit sal hom vir baie van die kerk uitstoot gee. Ja, selfs die mense van God sou mense wat met MIV leef, stigmatiseer, selfs as die siekte alle segmente van die samelewing raak. In daardie tyd het die meeste kerke MIV eenvoudig geïgnoreer en met hierdie ideologieë het ons gemeenskappe geteister.
Ons was twee "gorilla's wat niemand wou praat nie."
Daar was in die tronk 'n groep van ongeveer 20-mans wat op die punt was om gedoop te word. Mike en ek was onder hulle. Ek het my status nog nooit aan enigiemand geopenbaar nie. Mike sit langs my, het my vertel dat al die ouens gevra het om voor hulle gedoop te word omdat hy MIV-positief was. Ek het na hom gekyk en gesê: "Moenie bekommerd wees nie. Jy kan voor my gaan. "Sy gesig het op daardie oomblik verlig; Ek het hom 'n onuitgesproke aanvaarding gegee. Ek wou my status regtig met hom deel en hom vertel dat ek hom bewonder het vir sy moed, vir die moed wat hom gelei het om hierdie getuienis te gee, maar ek het dit nie gedoen nie. Dit was 'n paar maande later dat ek uiteindelik aan Mike geopenbaar het dat ek MIV-positief was; nou is ons sedertdien noue vriende.
Daar was 'n geleentheid toe ek oorgeplaas is na die Oos-Jersey-gevangenis (die destydse tronk wat bekend staan ​​as Rahway State Prison), waar ek my maskerade voortgesit het. Ek het beter gekry, alhoewel ek my medikasie nie gereeld neem nie. Ek het in die koor gesing en al die kantore van die kerk gekyk; was 'n Christen van die Christendom.
Ongeveer twee jaar na my oordrag na Oos-Jersey, is Mike ook daarheen oorgedra. Weereens het hy sy getuienis gegee en ek het hom omhels. Ek het nie vergeet dat hy my vertroue en aanmoediging was nie. Alhoewel ons aan die teenoorgestelde kante van die tronk gestaan ​​het, het gerugte ontstaan ​​oor hoe naby ons skynbaar onder die Christelike bevolking versprei het. Hulle kon eenvoudig nie daardie feit verstaan ​​nie; iemand om "vriend van 'n MIV-positief te wees".
Ek het elke dag op die patio gewig opgehef en dit was die "prentjie van gesondheid"; Mike was egter 'n maer, gay en MIV-positiewe ou, en tog was ons steeds goeie vriende.
Die gerugte het soveel gegroei dat ek my gelei het om myself tussen Mike en my te verdeel of my MIV-status te versprei. Dit was 'n maklike besluit vir my; enigiets, maar maklik. Mike was soos my klein broer en sal nooit sy rug op hom draai nie. My kapelaan, ds. Rufus McClendon, wat meer as 'n pa vir ons was, het my die vryheid gegee om my getuienis soveel te gee as wat ek nodig gehad het. Hy het geen idee gehad dat ek MIV-positief was nie, maar het gevoel dat ek iets belangrik gehad het om te deel.
Ek het my verhaal van dwelmmisbruik gedeel, en hoe het ek uiteindelik met MIV gediagnoseer en my uiteindelike val, en my uiterste teleurstelling oor die gerugte, wat om die kerk draai, veral van mense wat my al jare ken.
Moet ons nie as Christene meer liefdevol wees nie? Ek het ook 'n punt gemaak om Mike te erken, wat 'n sterktepilaar, 'n vertroueling en een van groot waarde vir my was. Ek is seker almal het geweet dat hy nie net my vriend was nie, maar my broer en dat dit nooit sou verander nie.
Teen die tyd dat ek gedoop is, was daar 'n droë oog in die kerk. As Christene word ons almal deur God geroep tot 'n lewe van beter voorbeeld. Soms val ons egter nie van Sy roeping af nie. Maar die kerk lyk tans baie beter.
Dankie, mev. McClendon, sodat ek na die kansel toe gegaan het om my storie op 1999 te deel. Ek dank ook die gemeente in Oos-Jersey om my te hou en my aan te moedig om sterk in die Here te wees en om myself te begin versorg. En ek dank veral my broer Mike, my vriend vir altyd.
Alhoewel ek nog vasgevang is, het my behandeling ontwikkel en my gesondheid het ook verbeter. My CD4 tellings is bo 500 en my viruslading is ondetectable sedert 2004. As jy gereeld medisyne neem en jou diagnose leer om te aanvaar, is dit die sleutel!
Dit het min te doen met wonderwerke of geld, hoewel sommige seëninge hierby betrokke is. Die woord van God sê dat hy die son laat skyn op die regverdiges en die onregverdiges. Dit is nie 'n Christelike ding nie; word genade genoem, die onverdiende guns van God.
In 2003 en 2004 is ek opgelei deur die Jacinto-stigting in die MIV / VIGS-patogenese. Ek is ook opgelei as 'n berader, 'n berader, en 'n groepfasiliteerder vir verskeie organisasies. Ek is lief om die meeste behoeftiges 'n bietjie van my lewe as 'n MIV-draer te gee en sodoende die absorpsie van die verskriklike aanvanklike impak wat die persoon ontvang wanneer hy die MIV-positiewe diagnose kry, te fasiliteer. Hy het my doel in my lewe gegee, iets wat ek nog nooit tevore gehad het nie. Die mees belonende ervaring wat ek gehad het, was om as 'n palliatiewe sorg vrywilliger opgelei te word. Om die lewenservaring, eerlikheid en aanvaarding van die eindtyd van die lewe te deel met individue wat geweet het dat hul tyd en, soos almal se beperkte tyd, vir my 'n groot seën was. Maar my grootste geskenk was verlossing.
Selfs in die gevangenis, te midde van alle soorte chaos, kan onderwys jou help om weg te kom van die stigma wat ongelukkig nog steeds met MIV geassosieer word. Aan die ander kant kan ek ook help om mense te word wat gemaklik voel. Dit is moeilik vir mense om hul vrees vir ons, mense wat met MIV of vigs leef, te oorkom, veral as ons bang is om onsself te aanvaar. Dit was vir die seun in my moeilik om te leer hoe om 'n man te word en die realiteit van MIV-positief te wees.
Maar danksy dapper mense soos Mike en liefde as Eerw. Mc Clendon, kan ek uiteindelik sê dat ek iets in my lewe gedoen het. Aanvaarding is positief.
Redakteur se Nota: Ek was nog nooit 'n oortreder nie en sover ek kan sien, het ek geen misdaad gepleeg voor die wet van die mense nie, en tog bely ek voor die wet van God. Ek het die vermoë om liefdes van ontelbare vroue te verwoes net vir die plesier om hulle vir een nag en niks meer te besit, vernietig nie. Terloops, ek het huise vernietig, gesinne afgebreek, en God weet wanneer dit my seermaak om hierdie kennis te hê. Oor die algemeen is kennis 'n seën en in my geval sal dit nie anders wees nie, want dit is danksy hom dat ek hierdie webwerf handhaaf en dit is die enigste manier waarop ek gevind het deur "hands on" en voort te gaan; nie sonder jammer nie, nie sonder berou nie.
Maar as dit waar is dat 'n klein deug oor 'n menigte sondes handel, wil ek dit in nog tien of vyftien jaar glo, as God my toelaat om so lank te lewe, is daar 'n moontlikheid, alhoewel afgeleë, wat die aarde in 'n staat van legitimiteit verlaat. rustigheid
VIGS OF OORGAWE SE SINDROOM VAN LÁZARO)
Cláudio Afonso 8 08America / Sao_Paulo Mei 08America / Sao_Paulo 2019 15 15America / Sao_Paulo Junie 15America / Sao_Paulo 2019
Cláudio Afonso 16 16America / Sao_Paulo Maart 16America / Sao_Paulo 2019 10 10America / Sao_Paulo Julie 10America / Sao_Paulo 2019
Cláudio Afonso 10 10America / Sao_Paulo Januarie 10America / Sao_Paulo 2019 6 06America / Sao_Paulo April 06America / Sao_Paulo 2019
Cláudio Afonso 1 01America / Sao_Paulo Desember 01America / Sao_Paulo 2018 28 28America / Sao_Paulo April 28America / Sao_Paulo 2019
Cláudio Afonso 14 14America / Sao_Paulo November 14America / Sao_Paulo 2018 6 06America / Sao_Paulo April 06America / Sao_Paulo 2019
Cláudio Afonso 13 13America / Sao_Paulo September 13America / Sao_Paulo 2018 6 06America / Sao_Paulo April 06America / Sao_Paulo 2019
Cláudio Afonso 20 20America / Sao_Paulo Augustus 20America / Sao_Paulo 2018 15 15America / Sao_Paulo Julie 15America / Sao_Paulo 2019
Cláudio Afonso 17 17America / Sao_Paulo Mei 17America / Sao_Paulo 2017 13 13America / Sao_Paulo Junie 13America / Sao_Paulo 2019
Cláudio Afonso 16 16America / Sao_Paulo November 16America / Sao_Paulo 2016 5 05America / Sao_Paulo Junie 05America / Sao_Paulo 2019
Cláudio Afonso 17 17America / Sao_Paulo Oktober 17America / Sao_Paulo 2016 11 11America / Sao_Paulo Desember 11America / Sao_Paulo 2018
Cláudio Afonso 13 13America / Sao_Paulo Oktober 13America / Sao_Paulo 2016 3 03America / Sao_Paulo Februarie 03America / Sao_Paulo 2019
Cláudio Afonso 3 03America / Sao_Paulo Augustus 03America / Sao_Paulo 2016 3 03America / Sao_Paulo Februarie 03America / Sao_Paulo 2019
Cláudio Afonso 23 23America / Sao_Paulo April 23America / Sao_Paulo 2016 7 07America / Sao_Paulo Julie 07America / Sao_Paulo 2018
Cláudio Afonso 13 13America / Sao_Paulo Februarie 13America / Sao_Paulo 2016 21 21America / Sao_Paulo Junie 21America / Sao_Paulo 2019