Benjamin Franklin en die geskiedenis van die kolonies
Benjamin Franklin en His Times
Benjamin Franklin en die Poskantoor
Benjamin Franklin is in 1753 as een van die twee adjunk-postmeesters-generaal van die kolonies aangestel. Hy het byna al die poskantore in die kolonies besoek en het baie verbeteringe in die diens aangebring. Hy het nuwe posroetes gevestig en ander verkort. Posdienste kan nou koerante lewer.
Voor Franklin was daar een pos per week in die somer tussen New York en Philadelphia en een per maand in die winter.
Die diens is in die somer en drie in die winter verhoog.
Die hoofpospad het van die noorde van Nieu-Engeland na Savannah gehardloop, en het die seekust vir die grootste deel van die pad vasgehou. Sommige van die mylpale wat deur Benjamin Franklin gestel is om die posmasters in staat te stel om die posgeld te bereken, wat volgens afstand bepaal is, staan ​​nog steeds. Kruispad verbind sommige van die groter gemeenskappe weg van die seekus met die hoofpad, maar toe Benjamin Franklin gesterf het, nadat hy ook as Posmeester-generaal van die Verenigde State was, was daar net sewentig postkantore in die hele land.
Benjamin Franklin - Verdediging van die Kolonies
Benjamin Franklin het 'n hand in die laaste stryd tussen Frankryk en Engeland in Amerika geneem. Op die vooraand van die konflik, in 1754, is kommissarisse van die verskillende kolonies beveel om by Albany te belê vir 'n konferensie met die Sesnasies van die Iroquois, en Benjamin Franklin was een van die afgevaardigdes van Pennsylvania.
Op pad na Albany het hy 'n plan vir die unie van al die kolonies onder een regering geprojekteer en tot dusver as nodig vir verdediging en ander belangrike algemene doeleindes aangewend. "
Om fondse in te samel vir die verdediging was altyd 'n ernstige probleem in die kolonies, want die gemeentes het die beursies beheer en hulle met 'n wroegende hand vrygelaat.
Benjamin Franklin het die voorstel uitgespreek oor 'n algemene belasting wat deur die Parlement op die kolonies gehef moes word, sonder om belasting te betaal sonder verteenwoordiging. Hy het egter al sy trek gebruik om die Quaker-vergadering te bring om te stem vir geld vir verdediging.
Gaan voort> Benjamin Franklin as Staatsman
Benjamin Franklin, vergesel deur sy seun William, het in Julie 1757 Londen bereik, en vanaf hierdie tyd moes sy lewe nou met Europa verbind word. Hy het ses jaar later na Amerika teruggekeer na Amerika en 'n reis van sestienhonderd kilometer besoek aan poste, maar in 1764 is hy weer na Engeland gestuur om die petisie vir 'n koninklike regering vir Pennsylvania, wat nog nie toegestaan ​​is, te hernu nie. Tans is die petisie verouder deur die Stempelwet, en Benjamin Franklin het die verteenwoordiger van die Amerikaanse kolonies teen die Koning en die Parlement geword.
Benjamin Franklin het sy bes gedoen om die Revolusie te verhoed. Hy het baie vriende in Engeland gemaak, pamflette en artikels geskryf, vertel stories en fabels vertel waar hulle goed kan doen en streef daarna om die heersende klas van Engeland op voorwaardes en sentiment in die kolonies te verlig. Sy eksamen in Februarie 1766, voor die Huis van Commons, merk dalk die hoogtepunt van sy intellektuele magte. Sy wye kennis, sy wonderlike toespraak, sy gereedheid, sy wonderlike geskenk vir 'n duidelike en epigrammatiese verklaring, is nooit beter uitgestal nie en het sonder twyfel die herroeping van die Seëlwet versnel. Benjamin Franklin het nege jaar langer in Engeland gebly, maar sy pogings om die teenstrydige bewerings van die Parlement en die kolonies te versoen, was van geen nut nie, en vroeg in 1775 het hy vir die huis gesoek.
Benjamin Franklin se verblyf in Amerika het net agtien maande geduur, maar destyds het hy in die kontinentale kongres en as lid van die belangrikste komitees gesit; 'n plan vir 'n unie van die kolonies ingedien het; gedien as Posmeester-generaal en as voorsitter van die veiligheidskomitee van Pennsylvania; besoek Washington in Cambridge; het na Montreal gegaan om te doen wat hy kon vir die oorsaak van onafhanklikheid in Kanada; voorsit oor die konvensie wat 'n grondwet vir Pennsylvania ontwerp het; was 'n lid van die komitee wat aangestel is om die Onafhanklikheidsverklaring op te stel en van die komitee wat op die futiele sending na New York gestuur is om vrede met Lord Howe te bespreek.
Verdrag van Alliansie met Frankryk
In September 1776 is Benjamin Franklin as gesant na Frankryk aangestel en daarna kort daarna gevaar. Die gesante wat aangestel is om met hom op te tree, was 'n gestremdheid eerder as 'n hulp, en die groot las van 'n moeilike en opwindende missie is dus op 'n ou man van sewentig gelê.
Maar geen ander Amerikaner kon sy plek ingeneem het nie. Sy reputasie in Frankryk is reeds gemaak deur sy boeke en uitvindings en ontdekkings. Aan die korrupte en losbandige hof was hy die verpersoonliking van die eeu van eenvoud, wat dit die mode was om te bewonder; Vir die geleerdes was hy 'n salie; aan die gewone man was hy die apoteose van al die deugde; Hy was minder as 'n god. Groot dames het sy glimlag gesoek; adelaars het 'n vriendelike woord verdien; die winkelier het sy portret aan die muur gehang; en die mense het op die strate afgesit om sonder ergernis te slaag. Deur al hierdie beproewing het Benjamin Franklin gesond verbygegaan, indien nie bewusteloos nie.
Die Franse ministers was nie eers bereid om 'n alliansieverdrag te sluit nie, maar onder Benjamin Franklin se invloed het hulle geld aan die sukkelende kolonies geleen. Die Kongres het probeer om die oorlog te finansier deur die kwessie van papiergeldeenheid en deur lenings eerder as deur belasting, en stuur rekening na rekening aan Franklin, wat op een of ander manier daarin geslaag het om hulle te ontmoet deur sy trots in sy sak te plaas en weer aan die Franse toe te pas. regering. Hy het privateers toegerus en met die Britse onderhandel oor gevangenes. Op die duur het hy van Frankryk die erkenning van die Verenigde State en dan die Verdrag van Alliansie gewen.
Gaan voort> Benjamin Franklin se Finale Jaar
Nie tot twee jaar na die Vrede van 1783 sou Kongres die veteraan toelaat om tuis te kom nie. En toe hy in 1785 terugkeer, sou sy mense hom nie toelaat om te rus nie. Meteens is hy verkies tot president van die Raad van Pennsylvania en twee keer herverkies ondanks sy betogings. Hy is gestuur na die Konvensie van 1787 wat die Grondwet van die Verenigde State van Amerika ontwerp het. Daar het hy selde maar altyd tot die punt gepraat, en die Grondwet is die beter vir sy voorstelle.
Met trots het hy sy handtekening aan die groot instrument toegesak, soos hy voorheen die Albany-plan van die Unie, die Onafhanklikheidsverklaring en die Verdrag van Parys onderteken het.
Benjamin Franklin se werk is gedoen. Hy was nou 'n ou man van twee-en-tagtig-somers en sy swak lyf is deur 'n pynlike kwaal geteister. Tog het hy sy gesig na die oggend gehou. Ongeveer honderd van sy briewe, wat na hierdie tyd geskryf is, is behou. Hierdie briewe toon geen retrospeksie nie, nie terugkyk nie. Hulle noem nooit "die goeie ou tye." Solank hy geleef het, het Franklin vorentoe gekyk. Sy belangstelling in meganiese kunste en wetenskaplike vooruitgang blyk nooit te verlaag nie.
Benjamin Franklin op David Rittenhouse
Hy skryf in Oktober 1787 aan 'n vriend in Frankryk en beskryf sy ervaring met weerliggeleiers en verwys na die werk van David Rittenhouse, die gevierde sterrekundige van Philadelphia. Op 31 Mei in die daaropvolgende jaar skryf hy aan die dominee John Lathrop van Boston:
"Ek is lank beïndruk met dieselfde sentimente wat jy so goed uitdruk, van die groeiende felicity van die mens, van die verbetering in filosofie, moraal, politiek en selfs die gemak van gemeenskaplike lewe en die uitvinding van nuwe en nuttige gereedskap en instrumente , sodat ek soms gewens het dat dit my lot was om twee of drie eeue so gebore te word. Vir uitvinding en verbetering is produktief en word meer van hulle soort. Die huidige vordering is vinnig. Baie van die grootste belang, nou onbewus van, sal voor daardie tydperk geproduseer word. "
So het die ou filosoof die opwinding van die dageraad gevoel en geweet dat die dag van groot meganiese uitvindings byderhand was. Hy het die betekenis van die pomping van die jong stoom-enjin van James Watt gelees en hy het gehoor van 'n wonderlike reeks Britse uitvindings om te spin en weef. Hy het gesien dat sy eie landgenote sterf, probeer om die krag van die stoom te vervang vir die sterkte van spiere en die ferm wind.
John Fitch op die Delaware en James Rumsey op die Potomac het reeds vaartuie met stoom beweeg. John Stevens van New York en Hoboken het 'n masjienwinkel opgerig wat tot meganiese vooruitgang in Amerika sou meebring. Oliver Evans , 'n meganiese genie van Delaware, droom van die toepassing van hoëdrukstoom aan beide pad- en waterwaens. Sulke manifestasies, maar steeds baie swak, was vir Franklin die tekens van 'n nuwe era.
En so, met die visie onbemande, het Amerika se bekendste burger geleef tot aan die einde van die eerste jaar van George Washington se administrasie. Op 17 April 1790 het sy onoorwonne gees sy vlug gevat.