Vega II AK-17 - Inligting
Vega II AK -17 - Geskiedenis
(AK-17: dp. 11,320; 1. 401'1 ", b. 64'0", dr. 20'0 ", s. 11,6 k; kpl. 227; a. 2 6"; cl. Sirius)
Libanon-'n enkelschroefvliegtuig met staalskroef wat in 1919 gebou is onder 'n kontrak van die United States Shipping Board op Hog Island, Pa., Deur die American International Shipbuilding Co.-is op 2 Desember 1921 deur die vloot aangeskaf. die klassifikasie van AK-17, het sy ingeskakel vir vlootdiens en op 21 Desember 1921 in diens van die Boston Navy Yard, luitenant William H. Newman, USNRF, in bevel.
Vega, wat aan die Naval Transportation Service toegewys is, het die vloot voor die Tweede Wêreldoorlog van Atlantiese Oseaan na die Stille Oseaan bedien op vragbane, insluitend oproepe na beide die oostelike en westelike hawens, sowel as besoeke aan die Verre Ooste en die Karibiese Eilande. Gedurende die eerste drie jaar van haar vlootdiens het Vega ses reise heen en weer van San Francisco na die Asiatie-waters voltooi voordat sy in Oktober 1924 teruggekeer het huis toe. In opeenvolgende somers van 1925 tot 1928 het die vragskip tussen Seattle, Wash. hawens, wat voorraad en winkels vervoer na vlootradiostasies in St. Paul en Dutch Harbour. Boonop het Vega en die susterskip Sirius (AK-16) algemene vrag, swaar gewere en munisipale onderdele vervoer ter ondersteuning van mariene vredesaktiwiteite in Nicaragua. Onder die vaarte van Vega was reise in 1928 met voorrade vir die Buro vir Visserye, die Departement van Handel om rookerye op Pribilof en ander Alaskan -eilande te seël. Sy het teruggekeer met robvelle wat tydens moord onder toesig versamel is.
Vega het tot in die dertigerjare in onglamoureuze maar lewensbelangrike logistieke pligte gewerk toe die vloed van oorlog nader na die Verenigde State gekom het. Op 6 Desember 1941 het Vega in Honolulu, Hawaii, aangekom, met ammunisie belaai vir die Naval Ammunition Depot, Pearl Harbor, en 'n weermagboot van die weermag wat op sleepweg vasgemeer is na Pier 31 en op 07 Desember om 0100 met die aflaai van haar vrag begin het. Toe Japannese vliegtuie oor Oahu sweef, het Vega na die algemene kwartaal gegaan, terwyl burgerlike stewedores die moeisame taak om haar gevaarlike vrag af te laai, voortgesit het. Aangesien die Japannese op soek was na 'n groter wedstryd, het die Hog Islander en haar belangrike vrag ongeskonde uit die aanval gekom.
Vega het tot op 3 Januarie 1942 op die Hawaiiaanse eilande gebly, toe sy met 'n vrag burgermotors en pynappels aan die gang was. Sy het 10 dae later in San Francisco aangekom en binnekort by Mare Island Navy Yard ingegaan vir opknapping. Sy keer op 10 Maart terug na die Hawaïese waters. Nadat sy haar sleep, Progress (AMc-98) losgemaak het en konstruksietoerusting afgelaai het, laai die vragskip nog 'n vrag pynappels en toerusting vir burgerlike afhanklikes en begin op 20 Maart aan die weskus.
Vega is op 9 April oorgeplaas na die operasionele beheer van Commandant, 13th Naval District, en het San Francisco na Tacoma, Washington, vertrek. Sedertdien tot 9 Januarie 1944 het die vragskip uit Tacoma en Seattle opereer, wat noodsaaklike konstruksiemateriaal bevat en Amerikaanse operasies teen die Japannese indringers op die Aleoetiese Eilande ondersteun het. Op 'n keer het Vega 'n vrag vlootwinkels en ammunisie gelewer, asook 'n paar 20 millimeter vuurwapens vir die garnisoen in die Nederlandse hawe-slegs 'n paar dae voor die verwoestende bombardement van die basis deur 'n Japannese taakspan vroeg in Junie 1942.
Die skip het vroeg in 1944 na San Francisco teruggekeer en is gou aan Service Squadron (ServRon) 8 gestuur. Gedurende die volgende jaar het die vragskip drie groot amfibiese operasies ondersteun-in die Marianas, die Westelike Karolines, en in Okinawa, wat noodsaaklike voorrade bevat. en konstruksiemateriaal om die beroemde "Seabees" te help met die vestiging van die basisse wat so nodig is vir die vlotte werking van die vloot. Sy haal haar eerste vrag pontonbote by Pearl Harbor op en begin op 31 Januarie na die Gilbert -eilande. Haar bevele is egter onderweg verander en haar na die Marshalls gestuur. Sy het op 6 Maart by die Kwajalein -atol aangekom, die bakke afgelaai en teruggekeer na San Francisco vir nog 'n vrag. Sy vertrek op 18 Mei uit San Francisco en laai af by Guam voordat sy terugstap na die Russells om nog 'n vrag op die Banika -eiland op te laai.
Op 23 Oktober 1944 begin Vega met leë koperblikkiesblikke by Ulithi in die Carolines, terwyl sy 'Seabee' bataljon aanpak-die 1044ste gemonteerde selfaangedrewe bakke wat in SS Claremont uitgebring is. Daarna vaar die vragskip na Eniwetok, waar sy op 30 Desember 'n ander vrag koperblaas aan boord neem, op pad na die westelike kus. Sy maak die hawe by San Francisco, 'n bekende eindpunt vir die skip, op 18 Januarie 1946. Vega vertrek op 9 Maart met 'n ander vrag bakke, via Eniwetok en Ulithi, na die weskus na Ryukyus. Vega het op 13 Junie anker by Okinawa laat val, en Vega het begin om pontonbote te monteer; en drie dae later, tydens 'n Japannese lugaanval op haar ankerplek, het die vragskip 'n tweemotorige bomwerper neergeslaan voordat sy vlieënier sy bomme kon laat val.
Die vragskip het op 6 Julie uit Okinawa vertrek en via Pearl Harbor na die weskus gevaar en kort daarna by San Pedro aangekom. Vega het leë koper wat by Pearl Harbor afgehaal is, afgelaai en 'n vrag droë winkels na San Francisco vervoer voordat sy na Oakland, Kalifornië, gegaan het, waar sy op 15 Januarie 1946 ontmantel is. aan die Maritieme Kommissie op 1 Julie. Die veteraan vragvaartuig is op 6 Augustus aan die National Metals and Steel Corp.
Vega het vier strydsterre ontvang vir haar diens in die Tweede Wêreldoorlog.
Die Chevrolet Cosworth Vega is 'n sub-kompakte motor met vier passasiers wat deur Chevrolet vir die modeljare 1975 en 1976 vervaardig is. Dit is 'n beperkte produksie weergawe van die Chevrolet Vega, met 'n hoër prestasie.
Chevrolet het die motor se aluminium-inline-vier 122 cu in (1,999 cc) enjin ontwikkel, en die Britse maatskappy Cosworth Engineering het die DOHC-silinderkop ontwerp. 5 000 enjins is gebou.
3 508 motors is gemaak. Hulle was byna dubbel die prys van 'n Vega -basis en slegs $ 900 onder die Chevrolet Corvette van 1975. 
Vuurwapengeskiedenis, tegnologie en ontwikkeling
In ons laaste paar poste het ons gekyk na sekere soorte staallegerings wat gebruik word in die bou van vuurwapens. In die pos van vandag sal ons kyk na 'n ander soort staallegering wat in 1912 uitgevind is en in sommige vuurwapens gebruik is: vleklose staal.
Vlekvrye staal is 'n staallegering wat 'n hoë persentasie chroom bevat (groter as 10,5 gew.%). Anders as gewone koolstofstaal, het dit goeie weerstand teen korrosie en roes. Dit is as gevolg van die hoë chroominhoud. Wat gebeur, is dat die chroom op die oppervlak van die voorwerp met die suurstof in die lug reageer om 'n dun laag chroomoksied te vorm. Hierdie chroomoksiedlaag verhoed dat suurstof die binneste staal bereik en blokkeer dus roes en korrosie. Daar moet onthou word dat, hoewel vlekvrye staal roesbestand is, dit wel is nie roesbestand nie.
Dit is gepas dat die uitvinding van vlekvrye staal eintlik verband hou met vuurwapens. Harry Brearley, 'n Engelse apteker, werk in 1912 in Sheffield, Engeland, vir Brown Firth -navorsingslaboratoriums, en probeer 'n nuwe staal vind wat erosie as gevolg van hoë temperature van geweervate kan weerstaan. Dit was toe reeds bekend dat die toevoeging van 'n bietjie chroom aan staal die smeltpunt van staal verhoog. Hy probeer die verband tussen smeltpunte en chroominhoud van verskillende staalmonsters presies vasstel. As deel van hierdie studie moes hy die mikrostruktuur van die verskillende staallegeringsmonsters bestudeer, en om dit te doen, moes hy eers die monsters poets en ets. Die standaard manier om dit te doen was om 'n swak oplossing van salpetersuur en alkohol te gebruik om die ets te doen, maar soos mnr. Brearley gevind het, was sommige monsters buitengewoon bestand teen hierdie chemikalieë. Na 'n bietjie ondersoek het hy vasgestel dat die hoë chroominhoud van hierdie monsters verantwoordelik is vir die buitengewone weerstand teen suur. Uit hierdie navorsing het 'n hele nuwe industrie vir die vervaardiging van vlekvrye staal rondom die Sheffield -omgewing ontstaan.
Net soos chroom-moly staal, is daar ook verskillende grade van vlekvrye staal en slegs enkele grade word gebruik vir die vervaardiging van vuurwapens. SAE -grade 410 en 416 word byvoorbeeld vir vuurwapenvate gebruik. Hulle is albei staallegerings met 'n hoë chroominhoud (11,5 - 13,5% vir 410 vlekvrye staal en 12-14% vir 416 vlekvrye staal). Die belangrikste verskil is dat 416 vlekvrye staal 'n bietjie meer swael bevat, wat dit makliker maak om te verwerk as 410 vlekvrye staal, wat die vate goedkoper maak om te vervaardig. 410 vlekvrye staal behou egter sy taaiheid beter en presteer beter in vriestoestande. Sommige maatskappye vervaardig pasgemaakte legerings, soos Crucible Specialty Metals '416R, wat spesiaal ontwerp is vir presisie -staalvate. 'N Ander legering van vlekvrye staal wat deur sommige vervaardigers gebruik word, is 17-4 PH (PH staan ​​vir neerslagverharding).
Sommige van die ander dele van die gewere is ook gemaak van 400 of 300 reeks vlekvrye staal. Die 300 -reeks is meer bestand teen korrosie as die 400 -reeks staal, maar kan nie so maklik verhard word nie, daarom word dit gebruik vir dele wat nie aan groot kragte blootgestel word nie.
Die voordeel van vlekvrye staallegerings bo chroom-molige staallegerings is dat dit makliker is om te masjien en beter hitte-erosie te weerstaan. Hulle is egter 'n bietjie duurder en kan nie met behulp van konvensionele metodes gebruik word nie. Die Amerikaanse weermag verkies chroom-moly-vate, maar die meeste mededingende doelskieters verkies vate van vlekvrye staal, omdat hulle meer presies verwerk kan word en hul akkuraatheid langer kan hou. Dit is die rede waarom die meeste vate van ooreenstemmende graad van vlekvrye staal gemaak is.
Vega die afgelope jaar
Vega het aan die einde van die negentigerjare bekend geword in die populêre kultuur na die roman van Carl Sagan "Kontak "(1985, Simon & amp; Schuster) is verwerk in 'n Hollywood -film. Met die rolprent Jodie Foster, volg die film 'n sterrekundige wat besig was met die soeke na buitenaardse intelligensie (SETI), wat 'n sein ontdek wat van Vega af kom.
Teleskopiese waarnemings in 2006 het aan die lig gebring dat Vega so vinnig rondbeweeg dat sy pale etlike duisende grade warmer is as sy ewenaar. Die ster, wat elke 12,5 uur draai, is op 90 persent van sy kritiese rotasiesnelheid, oftewel die snelheid waarmee die voorwerp homself sou skeur.
Vroeg in 2013 het sterrekundiges aangekondig dat hulle 'n asteroïdegordel rondom Vega ontdek het, wat dui op die moontlikheid van planete binne die rotse. Die uitleg (wat lyk soos dié wat naby die ster Fomalhaut gevind is) dui daarop dat daar twee gebiede is: 'n buitenste gebied met ysige asteroïdes en 'n gebied nader aan die ster, waar warmer ruimte gesteentes voorkom.
Wetenskaplikes ondersoek helder sterre soos Vega nader met behulp van NASA se TESS (Transiting Exoplanet Survey Satellite) -missie, wat in 2018 van stapel gestuur is om 'n hemelruimopname te doen. Terwyl die primêre missie van TESS is om na eksoplanete te soek, sal die satelliet ook na tekens van sterveranderlikheid soek. TESS se ondersoek van Vega en soortgelyke sterre sal wetenskaplikes help om meer te leer oor die vroeë stadiums van ster evolusie.
Tweede Wêreldoorlog in Alaska
Amerikaanse en Kanadese soldate het 'n amfibiese landing op die eiland Kiska gedoen, 16 Augustus 1943. Die infanteriste van die 13de Kanadese Infanterie Brigade -groep vertoon tydens die operasie COTTAGE, die inval in Kiska.
Library and Archives Canada, toetredingsnommer 1967-052 NPC, item Z-1995-31
Hierdie hulpbrongids is ontwerp om studente en onderwysers te help om die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog in Alaska te ondersoek. Alaska se rol as slagveld, oordragstasie vir uitleen en vesting in die Noordelike Stille Oseaan is in die na-oorlogse dekades dikwels deur historici oor die hoof gesien, maar die afgelope jare het die bewustheid van Alaska se oorlogstyd al hoe groter geword. Hierdie hernieude belangstelling bied opwindende opvoedkundige geleenthede vir studente en onderwysers wat hierdie hoofstuk in die geskiedenis van ons staat ondersoek. Min mense weet dat die enigste stryd van die Tweede Wêreldoorlog op Amerikaanse bodem in Alaska plaasgevind het of dat die Japannese magte meer as 'n jaar twee Aleoetiese eilande beset het. Nog minder weet van die Russiese vlieëniers wat in Fairbanks opgelei het, die werkers wat hul lewens gewaag het om die Alaska -snelweg te bou, of die Alaska -verkenners wat die kus van die Bering -see gepatrolleer het. Die lewens van Alaskane is vir ewig verander deur die ervaring van oorlog, en die geskiedenis van daardie dramatiese era word nog steeds geskryf.
'N Kaart van belangrike terreine van die Tweede Wêreldoorlog, gevolg deur 'n opsomming van die ervaring van die Tweede Wêreldoorlog in Alaska, is ingesluit. Inligting oor nasionale historiese monumente en monumente wat verband hou met die Tweede Wêreldoorlog in Alaska is ook ingesluit. Die geselekteerde bibliografie wat volg, is in twaalf dele verdeel om studente -navorsers te help met die keuse van onderwerpe:
Oorlog kom na Alaska
Alaska snelweg en Canol pyplyn
Konstruksie uit die oorlog
Vliegtuie en vaartuie
Takke en eenhede
Hierdie bibliografie bevat boeke, tydskrifte en videobande wat in Alaska se biblioteke gevind kan word of deur middel van 'n interbiblioteeklening verkry kan word. Die aangehaalde artikels is gekies op grond van relevansie vir 'n spesifieke tema en kan (met enkele uitsonderings) in Alaskan -tydskrifte gevind word. Die bibliografie is nie bedoel om omvattend te wees nie, maar is eerder 'n poort tot verdere navorsing.
Inligting oor die biblioteke en museums van Alaska volg, met beskrywings van versamelings wat relevant is vir die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog in Alaska en 'n lys van aanlynbronne. Die individuele museums en biblioteke word volgens stad georganiseer. Die hulpbrongids word afgesluit met 'n inleiding tot die National History Day -program en History Day in Alaska.
Militêre terreine van die Tweede Wêreldoorlog in Alaska
Verken die Tweede Wêreldoorlog se noordelike Stille Oseaan -veldtog deur webwerwe in Alaska
Opsomming van die Tweede Wêreldoorlog in Alaska
Geboue brand na die Japannese aanval op die fort by die Nederlandse hawe, 3 Junie 1942. 'n Tweede, meer skadelike aanval het die volgende dag plaasgevind, alhoewel die P-40 Aleutian Tigers gesukkel het om die vyand van 'n geheime basis (Fort Glenn) op te vang Umnak -eiland.
Argief en manuskripte Departement, Universiteit van Alaska Anchorage
Japannese aggressie in China
In 1931 het Japan aanvalle in die ooste van China geloods in 'n poging om beheer oor die oostelike provinsie, Mantsjoerije, te neem. Amerikaanse agterdog en wantroue teenoor Japan het toegeneem toe Japanse militêre magte 'n Amerikaanse olietenkwa konvooi en die USS Panay, 'n Amerikaanse vlootgeweerboot wat die konvooi begelei het, in 1937 aanval. Drie mense is dood in die aanval en 11 ernstig beseer toe Japannese vliegtuie het op reddingsbote geskiet en oorlewendes aan wal.
Amerikaanse Noordelike Verdediging
Met toenemende vyandighede in China, het die Amerikaanse regering bekommerd geraak oor die moontlikheid van aanval van regoor die Stille Oseaan. In 1935 het brigadier -generaal William Mitchell die kongres aangespoor om 'n sterk noordelike lugverdediging aan te neem, en verklaar: "Ek glo in die toekoms sal hy wat Alaska besit, die wêreld hou." In 1939 het die kongres 'n verdedigingsdriehoek van Panama-Hawaii en Alaska ingestel om die kwesbare westelike kus van Amerika te beskerm. Alaska, die grootste en die minste versterkte van die drie, het gou die bou van vlootbasisse by Sitka, Dutch Harbour en Kodiak gebou.
Ses maande na die aanval op Pearl Harbor het die Japannese die Amerikaanse Dutch Harbour Naval Operation Base en die Amerikaanse weermag Fort Mears, naby Unalaska -eiland gebombardeer en die Aleoetiese eilande Attu en Kiska beset. Vir baie dekades na die oorlog was die algemene begrip van die Japannese Aleoetiese operasie dat dit slegs 'n afleidingsmaatreël van hul Midway -operasie was. Onlangse navorsing kom egter tot die gevolgtrekking dat die Japannese 'n breër en langer termyn strategie gehad het om 'n oostelike verdedigingsgebied te vestig en uit te brei. In reaksie hierop het Amerikaanse militêre strateë geweet dat hulle nie die risiko sou loop om die Aleoetiërs oop te laat as stapstene vir Japannese aanvalle op die vasteland van die Verenigde State nie. Boonop was die besetting 'n beduidende propaganda -oorwinning vir die Japannese - die belediging kon nie onbeantwoord bly nie.
Omdat vliegtuie wat van Kodiak en Dutch Harbour vertrek het, nie die afstand van byna 1400 myl kon bereik om die Japannese by Attu en Kiska te betrek nie, het Amerikaanse troepe basisse op ander Aleoetiese eilande gebou as brandstof- en onderhoudstoppings, sodat hulle verder weswaarts kon toeslaan. Vlieëniers en grondtroepe het gou besef hulle staan ​​voor 'n tweede vyand, Moeder Natuur. Weer langs die Aleoetiese ketting is van die ergste ter wêreld, met digte mis, hewige seë en hewige windstorms wat williwaws genoem word. Vliegtuie wat nie akkurate navigasietoestelle of konstante radiokontak het nie, het in die berge, mekaar, die see neergestort-bloot om die vyand te vind was 'n lewe-en-dood-stryd. Vir soldate in die Aleoetiërs was kontak met die vyand ongereeld en vlugtig, maar die weer was 'n ewige teëstander.
Toe die Alaska National Guard in September 1941 tot aktiewe diens geroep is, het goewerneur Gruening toestemming gekry om die Alaska Territorial Guard te herorganiseer en te stig. Baie inboorlinge van Alaska het by eenhede van die Alaska Territorial Guard aangesluit om die kus van Alaska te patrolleer en verkenningsmissies in gevegsgebiede te lei.
Twee-en-veertig Aleoete wat op die eiland Attu en twee vlootweerwaarnemers op Kiska woon, is deur die Japannese gevange geneem en na Japan gestuur waar 17 gesterf het. In Junie en Julie 1942 ontruim die Amerikaanse weermag 881 Aleuts uit nege dorpe op verskeie eilande, waaronder die Pribilofs en Unalaska. Hulle is in 'n beknopte toestand deur 'n militêre vervoerskip na verlate blikkies- en mynkampe in Suidoos -Alaska geneem. Byna honderd sterf in die haglike omstandighede van hierdie kampe. Tydens hul afwesigheid het die Amerikaanse weermag baie van hul huise verbrand om die Japannese daarvan te weerhou, en godsdienstige ikone uit hul kerke verwyder.
Onder 'n noodmaatreël wat in die westelike Verenigde State van krag was, is Alaskane van Japannese afkoms na interneringskampe in die onderste 48 gestuur. Die vrees vir skielike aanval het ook gelei tot sensuur van die media, voedselrantsoenering en verpligte onderbrekings in kusgebiede.
Die Lend-Lease Act is in 1941 aangeneem om militêre hulp aan bondgenote te bied. As deel van die Lend-Lease-program is meer as 8 000 Amerikaanse vliegtuie vanaf 1942 na die roete Alaska-Siberië (ALSIB) na Rusland oorgeplaas. Die ALSIB-roete het bestaan ​​uit 'n reeks nuwe vliegvelde wat in Alaska en Kanada gebou is, wat Amerikaanse vlieëniers in staat gestel het om te spring deur die Kanadese en Alaska -wildernis na Ladd Field in Fairbanks. By Ladd Field het Russiese vlieëniers gewag om die vliegtuie oor die Beringsee en Siberië na Rusland se Wesfront met Duitsland te vlieg.
Konstruksie in oorlogstyd het groot veranderinge in vervoer en kommunikasie met die buitewêreld en binne Alaska meegebring. Tot 1942 het passasiers en vrag op twee maniere in Alaska aangekom - per boot of vliegtuig. Een van die grootste prestasies van die oorlogstydbouprogram was die bou van die Alaska Canada Military Highway, 'n wildernisweg van 1,420 myl wat in minder as nege maande voltooi is. Ander konstruksies sluit telefoonlyne, oliepypleidings, spoorweë en ongeveer 300 militêre installasies in Alaska in.
As gevolg van die oorlog het duisende mans en vroue na die ylbevolkte gebied verhuis, en baie het gebly. In 1940 het net meer as 72 000 mense Alaska die huis gebel. Teen 1950 het die bevolking byna verdubbel tot 129,000. Anchorage het sy bevolkingsballon van 3000 tot 47,000 gesien, terwyl Fairbanks van 4,000 tot byna 20,000 gegroei het. Terwyl baie militêre basisse na die oorlog gesluit het, het sommige oopgebly en selfs gegroei. Die militêre bevolking, wat in 1940 ongeveer 500 was, het in 1950 tot ongeveer 22 000 toegeneem.
Die oorlog van Alaska eindig
Op 11 Mei 1943 het Amerikaanse troepe op Attu geland en 'n opdraande stryd begin om die eiland weer in te neem. Na negentien dae se geveg het die beleërde Japannese soldate 'n laaste banzai -aanklag geloods in 'n poging om deur die Amerikaanse lyn te breek. Toe die geveg geëindig het, het slegs 29 gevangenes oorgebly uit 'n Japanse mag van ongeveer 2600. Drie maande later word die drama by Attu gekombineer deur 'n ewe dramatiese antiklimaks. Gure weer het die pogings van die Geallieerdes om Kiska terug te neem vertraag, en toe Amerikaanse en Kanadese magte uiteindelik op 15 Augustus land, was hulle verstom toe hulle agterkom dat die Japannese weg is - drie weke tevore ontruim onder die mis. Terwyl die gewere stil geraak het in die Aleoetiërs, was baie leër- en vlootgeriewe gesluit, alhoewel gevegte in die Stille Oseaan en in Europa nog twee jaar aangehou het.
Die minister van binnelandse sake het deur middel van die National Park Service stappe gedoen om die belangrikheid van Alaska se rol in die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog te erken deur agt terreine as nasionale historiese monumente aan te wys. Hierdie terreine sluit in voormalige weermag- en vlootbase, Aleoetiese slagvelde, vliegvelde en 'n gebied op Kiska -eiland wat eens deur die Japannese beset was. Die status van National Historic Landmark erken dat hierdie plekke een van die land se mees waardevolle hulpbronne is wat as bewaarwaardig geag word.
Alaska se Nasionale Historiese Landmerke van die Tweede Wêreldoorlog
Ulakta Head and Command Center, 'n funksie in die NHL in die Nederlandse hawe en die nasionale historiese gebied van die Aleoetiese Tweede Wêreldoorlog.
Die minister van binnelandse sake het deur die National Park Service die volgende NHL -terreine aangewys om die belangrike gebeurtenisse en menslike drama van Alaska se rol in die Tweede Wêreldoorlog te herdenk:
'N Deel van die National Park Service se rol is om die NHL -program te administreer. Beskikbare materiaal sluit in 'n boekie getiteld "WWII National Historic Landmarks: The Aleutian Campaign" en twee lesplanne uit die reeks Teaching with Historic Places getiteld "Attu: North American Battleground of World War II" en "Ladd Field and the Lend-Lease Mission: Verdedig Alaska in die Tweede Wêreldoorlog. " Die NHL -program het 'n toekenning van die Amerikaanse slagveldbeskermingsprogram geïmplementeer wat uitgeloop het op die verslag "The Cultural Landscape of the World War II Battlefield of Kiska, Aleutian Islands" in 2012. Besoek die National Park Service, Alaska Regional Office se National Historic Landmarks-webblad vir afskrifte van hierdie materiaal op: https://www.nps.gov/akso/history/nhl-main.cfm.
Aleoese Nasionale Historiese Gebied van die Tweede Wêreldoorlog
Die inwoners van Aleoet het 'n onsekere toekoms in die gesig gestaar toe hulle vertrek het en teruggekeer het uit kampe in Suidoos -Alaska. Tydens die Aleoetiese veldtog is 881 Aleuts uit hul huise ontruim en het hulle byna drie jaar lank in tydelike "duur dorpe" gebly sonder behoorlike sanitasie, hitte of mediese aandag.
Alhoewel die besoek van 'n ware historiese plek een van die beste maniere is om waardevolle insigte te verkry, is dit moeilik om toegang te verkry tot verskeie van die WWII -terreine in Alaska. Een bron om meer te wete te kom oor gebeure in die Aleoetiërs gedurende hierdie tydperk, is deur die Aleutiaanse WWII National Historic Area (NHA). Die NHA, wat in 1996 deur die kongres aangewys is, is die eiendom van die Ounalashka Corporation met historiese bewaringstegniese hulp wat deur die National Park Service-Alaska Regional Office verskaf word. Die NHA bevat die historiese voetspoor van Fort Schwatka, sowel as 'n besoekersentrum in die voormalige Tweede Wêreldoorlog -aerologiegebou, op die Unalaska -lughawe op die eiland Amaknak. Die doel van die NHA sluit in die opvoeding van die publiek oor die geskiedenis van die Aleoetiese mense en die rol van die Aleoetiese mense en die Aleoetiese eilande in die verdediging van die VSA in die Tweede Wêreldoorlog. Meer inligting kan gevind word op die volgende NPS -webwerf: http: //www.nps. gov/aleu/index.htm
Dapperheid in die Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan Nasionale Monument
Attu, Aleoese Eilande. Landingsbote gooi soldate en hul toerusting op die strand by Massacre Bay. Dit is die suidelike landingsmag.
Afdeling Library of Congress Prints and Photographs, Washington, DC
In Desember 2008 het president George H. Bush, volgens Uitvoerende Orde, die Tweede Wêreldoorlog -dapperheid in die Stille Oseaan -monument opgerig. Die nuwe monument is gestig ter herdenking van hierdie 'pivitolperiode in die geskiedenis van ons volk' en het nege historiese plekke in Hawaii, Kalifornië en Alaska tot monumentstatus verhef. Die Alaska-eenheid bevat historiese gebiede op Attu en Kiska, en die ongeluksterrein van die Atka-eiland van 'n gekonsolideerde B-24D Liberator-bomwerper. Al die webwerwe in Alaska is op lande wat deur die Amerikaanse Fish and Wildlife Service bestuur word.
Die Tweede Wêreldoorlog Valor in the Pacific National Monument vertolk die verhale van die Stille Oseaan -oorlog, insluitend gebeure in Pearl Harbor, die internering van Japannese Amerikaners en die Aleoetiese veldtog. Die National Park Service en U.S. Fish and Wildlife Service het gesamentlik 'n grondslagverklaring vir die Alaska -eenheid van die monument ontwikkel. Die dokument bied 'n visie vir toekomstige besluitneming en die ontwikkeling van bestuurs- en implementeringsplanne wat die werking van die Alaska -eenheid, hulpbronbeskerming en besoekerservaring sal definieer. Soortgelyke fondamentdokumente word vir die eenhede in Hawaii en Kalifornië vervaardig. Saam sal hierdie dokumente die weg lê vir toekomstige beplanning en ontwikkeling van die Tweede Wêreldoorlog -dapperheid in die Stille Oseaan -monument. Die dokument kan besigtig en afgelaai word deur alaskamaritime.fws.gov/pdf/valor.pdf te besoek.
Swart ingenieurs bou 'n skutbrug tydens die bou van die Alaska Canada Military Highway. Swart G.I.s het ongeveer veertig persent uitgemaak van die geskatte 11 500 weermag troepe wat binne net nege maande 'n wildernis snelweg voltooi het wat Alaska verbind met die aangrensende Verenigde State.
Anchorage Museum vir Geskiedenis en Kuns
Alaska in oorlog. Aurora Films. [video -opname]. 60 min. Vervaardig deur Laurence Goldin. Geskryf deur Bradford Matsen en Laurence Goldin. Anchorage: Alaska Video Publishing for Alaska Historical Commission, 1987, 1993, 2005.
Alaska Geographic. Fairbanks, vol. 22, nee. 1. Anchorage: Alaska Geographic Society, 1991.
Alaska Geographic. Tweede Wêreldoorlog in Alaska, vol. 22, nee. 4. Anchorage: Alaska Geographic Society, 1995.
Antonson, Joan M. en William S. Hanable. Erfenis van Alaska. Alaska Historical Commission Studies in History, nr. 133. Anchorage: Alaska Historical Society, 1985.
Chandonnet, Fern, red. Alaska at War, 1941-1945: Die vergete oorlog onthou. Referate van die Alaska at War Symposium, Anchorage, Alaska, 11-13 November 1993. Anchorage: Alaska at War Committee, 1995.
Cohen, Stan. Die vergete oorlog: 'n beeldgeskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog in Alaska en Noordwes -Kanada. [4 vol]. Altona, Manitoba: D.W. Friesen en seuns, 1981.
Drawing the Lines of Battle: Military Art of World War II Alaska. Anchorage: Anchorage Museum vir Geskiedenis en Kuns, 1989.
Garfield, Brian. Die Duisend-myl-oorlog: Tweede Wêreldoorlog in Alaska en die Aleoetiërs. Fairbanks: Universiteit van Alaska Press, 1995.
"Duitse krygsgevangenes in Alaska: die krygsgevangenekamp by Excursion Inlet." Alaska Journal 14 (1984): 16-20.
Hays, Otis E., Jr. "The Silent Years in Alaska: The Military Blackout during World II II." Alaska Journal 16 (1986): 140-147.
Lawler, Pat. "Buckner en sy seuns val Alaska binne - neem die gebied stormagtig." Alaska Journal 2 (1981): 84-99.
Morison, Samuel Eliot. Geskiedenis van die Amerikaanse vlootoperasies in die Tweede Wêreldoorlog, vol. 7, Aleoetiërs, Gilberts en Marshalls, Junie 1942-April 1944. Boston: Little, Brown en Co., 1951.
Naske, Claus-M. en Herman Slotnik. Alaska: 'n Geskiedenis van die 49ste staat. Norman: University of Oklahoma Press, 1987.
Alaska Geographic. Die Aleoetiërs, vol. 7, nee. 3. Anchorage: Alaska Geographic Society, 1980.
Alaska Geographic. Kodiak, vol. 19, nee. 3. Anchorage: Alaska Geographic Society, 1992.
Alaska Geographic. Kodiak, eiland van verandering, vol. 4, nee. 3. Anchorage: Alaska Geographic Society, 1977.
Alaska Geographic. Unalaska/Nederlandse hawe, vol. 18, nee. 4. Anchorage: Alaska Geographic Society, 1991.
Aleoetiese inval: Tweede Wêreldoorlog op die Aleoetiese eilande. Opgestel deur die studente van die Unalaska High School. Unalaska: Unalaska High School, 1981.
Die Aleutians-veldtog, Junie 1942-Augustus 1943. Washington: Naval Historical Center, Department of the Navy, 1993.
Hulle Bloedige Aleoetiërs. [video -opname]. 50 min. New York: A & ampE Television Network, 2001.
The Capture of Attu: Tales of World War II in Alaska, soos vertel deur die manne wat daar geveg het. Edmonds, Alberta: Alaska Northwest Publishing, 1984.
Denfeld, Colt D. Die verdediging van Dutch Harbor, Alaska van militêre konstruksie tot basisopruiming. Anchorage: Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs, 1987.
Ellis, Dan. "Springfield -gewere en vergete mans." Alaska Journal 10 (Herfs 1980): 54-59.
Lorell, John A. Die Slag van die Komandorski -eilande. Annapolis: Naval Institute Press, 1984.
Morgan, Lael. "'N Kunstenaarsoorlog in die Aleoetiërs." Alaska Journal 10 (Somer 1980): 34-39.
Murray, Robert Haynes. Die enigste pad huis toe. Waycross: Brantley Printing Company, 1986.
Rearden, Jim. "Kiska: One Island's Moment in History." Alaska (September 1986): 18-21, 49-51.
Rearden, Jim. Vergete krygers van die Aleoetiese veldtog. Missoula: Pictorial Histories Publishing Co., 2005.
Rooi, wit, swart en blou. [video -opname]. 86 min. Regie deur Tom Putnam. Vervaardig deur Tom Putnam, Jeff Malmberg, Matt Redecki en Michael Harbour. Arlington: PBS Home Video, 2007.
Verslag van die Aleoetiërs. [video -opname]. 47 min. Regie deur John Huston. Weermag se prentdiens. Burbank: Viking Video Classics, 1986.
Verslag van die Aleoetiërs: Hook Down, Wheels Down. [videorecording]. 117 min. U.S. Army Signal Corps, 2001.
Rourke, Norman E. Oorlog kom na Alaska: die Nederlandse hawe-aanval, 3-4 Junie 1942. Shippenburg: Burd Street Press, 1997.
Spennemann, Dirk H.R. Die kulturele landskap van die slagveld van die Tweede Wêreldoorlog van Kiska, Aleoetiese eilande. Anchorage: U.S. National Park Service, 2011.
Spennemann, Clemens en Kozlowski. "Littekens op die toendra: die kulturele landskap van die Kiska -slagveld, Aleoetiërs". Alaska Park Science. Anchorage: National Park Service. (Junie 2011). Aanlyn: https://www.nps.gov/akso/nature/science/ ak_park_science/PDF/2011Vol10-1/APS_Vol10- 1_0-48-complete-issue.pdf
Seiple, Samantha. Ghosts in the Fog: The Untold Story of Alaska's WWII Invasion. New York: Scholastic Reference, 2011.
Webber, Bert. Aleoetiese hoofpyn: Dodelike Tweede Wêreldoorloggevegte op Amerikaanse grond. Medford: Webb Research, 1993.
Die Alaska-snelweg, 1942-1992. [videorecording]. 58 min. Geskryf en vervaardig deur Tom Morgan vir Alaska Public Television, KAKM TV. Anchorage: Alaska Public Television, 1992.
Brebner, Phyllis Lee. The Alaska Highway: 'n Persoonlike en historiese verslag van die bou van die Alaska Highway. Erin, Ontario: Boston Mills Press, 1985.
Coates, Kenneth. Die snelweg van Alaska in die Tweede Wêreldoorlog: die Amerikaanse besettingsleër in die noordweste van Kanada. Tulsa: University of Oklahoma Press, 1992.
Coates, Kenneth. Noord na Alaska! Vyftig jaar op die wêreld se merkwaardigste snelweg. Fairbanks: University of Alaska Press, 1991.
Hendricks, Charles. "The Eskimos and the Defense of Alaska." Pacific Historical Review 1 (1985): 271-295.
Daniels, Roger, et al., ed. Japanese Americans from Relocation to Redress. Hersiene uitgawe. Seattle: University of Washington Press, 1986.
Naske, Claus-M. "The Relocation of Alaska's Japanese Residents." Kwartaalliks in die Stille Oseaan Noordwes 74 (July 1983): 124-132.
Turabian, Kate L. 2013. A Manual for Writers of Research Papers, Theses, and Dissertations, Eighth Edition: Chicago Style for Students and Researchers. Chicago: Universiteit van Chicago Press.