Geen Amerikaanse oorlog oor Noord-KoreaKim Jong-un. Foto: AP Photo/Wong Maye-E. Die spanning wat al vir maande, eintlik jare, opbou oor die ontwikkeling van Noord-Korea se kernwapens, word tans op die spits gedryf deur die grootheidswaan van die rolspelers. Aan die een kant is daar die uitdagende Noord-Koreane, met hul onvoorspelbare diktator, Kim Jong-un, wat die wêreld, en veral die Amerikaners, tart met ’n vlaag van missieltoetse. Aan die ander kant is daar die Amerikaanse president Donald Trump en sy bondgenote in Asië – Japan en Suid-Korea – wat nie kan toelaat dat die Noord-Koreaanse regime nie net interkontinentale missiele kan afskiet nie, maar ook moontlik kernwapens met missiele kan ontplooi nie. Dis ’n skaakspel wat die wêreld lankal dophou en dit lyk nie of die Koreane enigsins belang stel om toe te gee nie. Die Noord-Koreaanse leier is aan stuur van seker een van die mees eksentrieke en eintlik vreemdste lande in die wêreld. Dit is ’n land wat vasgevang is in die koue oorlog en eintlik steeds die oorlog veg wat in die 1950’s Korea in twee laat skeur het – ‘n kommunistiese noorde en ’n kapitalistiese suide. Die pro-Westerse suide het intussen een van die mees welgestelde lande in die wêreld geword– en dit sonder enige noemenswaardige minerale skatte. Wat wel waar is, is dat Noord-Korea al jare werk aan hierdie ideaal om kernwapens te ontwikkel asook ’n missielstelsel om hierdie wapens te lanseer. Kim en die Noord-Koreaanse junta se oogmerk is duidelik: word ’n staat met kernwapens, want in hul berekeninge is dit die enigste manier om te oorleef. Enige vyandige aanval (selfs deur die militêr-superieure VSA) word daarmee geneutraliseer. Met ander woorde, kernwapens moet die afskrikmiddel wees om enige aanval teen die regering van Noord-Korea teen te staan. Waar ander kernlande in die 1970’s en 1980’s in die geheim hul kernvermoëns ontwikkel het, insluitend Indië, Pakistan, Israel en Suid-Afrika, is Noord-Korea glad nie skaam om hul oogmerk en enige vordering met hul kernprogram met die wêreld te deel nie. Inteendeel, die Noord-Koreane het volgens hulself reeds vyf kerntoetse gedoen. Na alle waarskynlikheid het hulle nou ook interkontinentale missiele ontwikkel wat kernplofkoppe so ver as die weskus van die VSA kan afvuur. Dit laat grondige vrae ontstaan waarom die internasionale gemeenskap nie eenvoudig die Noord-Koreane met sanksies kon dwing om hul sogenaamde “wapens van massavernietiging” op te gee nie. Dit het immers baie goed gewerk om Irak, en later Libië, te oortuig om hul programme te staak. Die antwoord is eenvoudig dat Noord-Korea só geïsoleerd is, dat sanksies (wat wel ingestel is), weinig impak op die regering het en eintlik maar net die landsburgers verder benadeel. Hier is dit interessant dat die VSA binne ure ná ’n vermeende chemiese wapenaanval deur die Siriese regering op burgerlikes vroeër vanjaar, ‘n klomp teikens in Sirië aangeval het. Hoekom tree die VSA dan nie dieselfde op en bom die wit waks uit die Noord-Koreane nie? Die antwoord is eenvoudig dat Noord-Korea reeds met hul ontwikkeling van ballistiese missiele en moontlike kernwapens ’n afskrikmiddel opgebou het teen die VSA. Daar word aanvaar dat die VSA en sy bondgenote maklik militêr sal kan klaarspeel met die Noord-Koreane in ’n konvensionele oorlog. Die groot maar is egter dat Noord-Korea nie net sal kan terugslaan en groot dele van Suid-Korea en selfs Japan vernietig nie, maar ook kernwapens kan gebruik om hul punt te bewys. Daarom kan die VSA, behalwe om te dreig dat hy militêr teen Noord-Korea sal optree, eintlik niks meer doen as om militêre oefeninge te hou en te hoop dat die druk die Noord-Koreane sal laat oorreed om terug te staan nie. Die Noord-Koreane is egter vasberade. Baie kenners beskou dié leierskap as uiters wispelturig en in staat om enigiets te doen. Dit is nog ’n goeie afskrikmiddel teen enige aanval teen Noord-Korea. Kim is só onvoorspelbaar – en baie kenners glo hy is sielkundig onstabiel – en sal sonder om te blik of bloos kernwapens gebruik om sy punt te bewys. Dit is natuurlik ’n aanvegbare stelling. Ja, daar is heelwat wat die buitewêreld te hore kry oor die toestande in Noord-Korea, die swaarkry van die bevolking en hongersnood. Maar soos met enige propaganda-oorlog wat die Weste (en Suid-Korea) nou al jare teen die Noord-Koreane voer, is daar ook baie legendes, half-waarhede en wanopvattings wat sekerlik as die waarheid uitgebeeld word. Die ooreenkomste met die ontwikkeling van kernwapens deur Noord-Korea en dié deur China in die 1950’s is nogal ooglopend. Destyds het die VSA die moontlikheid dat die arm en agterlike (destyds waar) China kernwapens kan ontwikkel, as ’n grap beskou. Net soos Noord-Korea tans. In daardie jare het China in Mao Zedong ’n onvoorspelbare leier gehad. Taiwan is toe erken as die verteenwoordiger van die Chinese hoewel die Taiwannese regering – net ’n klein eilandjie – beheer het, teenoor die kommuniste wat die Chinese vasteland beheer het. Mao het eenvoudig ’n kernwapen ontwikkel en China toegevoeg as ’n kernmoondheid. Later het China internasionale erkenning verkry en vandag is die Chinese natuurlik polities, ekonomies en militêr uiters magtig. China word nou tereg deur die Trump-administrasie as die sleutel tot druk op die Noord-Koreane beskou. Maar die Chinese het goeie handels- en politieke betrekkinge met hul bure en sal nie sommer die VSA en Weste ondersteun teen hul eertydse bondgenoot nie. Onthou net, ideologies is beide lande steeds kommunisties, hoewel die Chinese natuurlik al jare terug kommunisme verruil het vir kapitalisme. Wat wel waar is, is dat China allermins kan bekostig dat ’n oorlog op sy grens uitbreek, veral as daar kernwapens en grootskaalse vernietiging betrokke is. Hulle sal nietemin nie sommer die VSA se aanspraak dat daar in die VN Veiligheidsraad teen die Noord-Koreane opgetree moet word, steun nie. Die VSA is dus feitlik magteloos. Trump wil graag aan die wêreld bewys dat hy ’n kragdadige leier is, wat hy wel in Sirië gedoen het, maar hierdie is ’n ander tameletjie. Verder is sy bondgenoot, Suid-Korea, self nie seker hoe om op te tree teen sy stoute kleinboetie nie. Suid-Korea het vir jare saam met die VSA rondgeval oor sy beleid teenoor die Noorde. Eers was daar dreigemente, daarna multilaterale samesprekings, druk op China, sanksies teen die Noord-Koreane, VN-resolusies en, les bes, ’n Suid-Koreaanse beleid wat die Sonskynbeleid genoem is: ’n poging om Noord-Korea deur gunste en gawes te oortuig om hul wapenbeleid te laat vaar. Alles tevergeefs. Die punt wat hier gemaak word, is dat Noord-Korea nou presies bereik het wat hy wou. Kim het ’n kernwapen afskrikmiddel daargestel om seker te maak die Noord-Koreaanse regering gaan nie deur regimeverandering, soos in Irak en Libië, tot ’n val kom nie. Hoewel die mees logiese gevolg van die spanning wat tans opbou, oorlog en selfs kernoorlog is, is dit uiters onwaarskynlik omdat daar vir alle partye net te veel op die spel is. Die VSA en sy bondgenote het eintlik geen ander keuse as om die Noord-Koreaanse kernstaat te aanvaar nie. Die nuwe Suid-Koreaanse leier, Moon Jae-in, het hoeka onlangs by president Trump gepleit dat hy dialoog met Noord-Korea moet voorstaan. Dat die Noord-Koreane voorbarig is en ’n groter bedreiging vir wêreldvrede inhou as ooit tevore, is natuurlik waar. Die verskil is egter dat hulle nou militêr so ver ontwikkel is, dat ’n vrywillige vernietiging van hul kernwapens nie gaan plaasvind nie. Dit beteken dat spanning tussen die Noord-Koreane, hul Suid-Koreaanse bure, Japan en die VSA in die afsienbare toekoms gaan voortduur. Die Noord-Koreaanse regering gaan voortbestaan in sy huidige formaat en daar is niks wat die VSA of sy bondgenote daaraan kan doen nie. Nietemin sal Trump ’n paar troewe moet speel, al is dit simbolies van aard, veral deur die ontwikkeling en ontplooiing van ’n missielafweerstelsel teen ’n moontlike missielaanval uit die Noorde. Terselfdertyd kan verwag word dat die VSA en sy bondgenote nou meer as voorheen gaan probeer om die Noord-Koreane op ander wyses te verswak. Eers as die Noord-Koreaanse regering van binne verswak is, sal daar ’n geleentheid wees om van die huidige regime ontslae te raak. En dit kan nog baie jare duur.