In geen oorlog is iedere offisier en manskap 'n dapper held wat onverskrokke met leeuemoed die vyand aandurf nie. Elke leërmag het maar sy stewige kwota lafaards, hensoppers en renegate. So was dit ook met die Boere in die Boereoorlog 'n eeu gelede gesteld.
In die biografie The War Memoirs of Commandant Ludwig Krause 18991900 vertel kmdt. Lodi Krause van die volgende skreeusnaakse insident oor die Zoutpansberg kommando aan die begin van die oorlog. Een van die junior offisiere, veldkornet A.E.A. Briel, was besonder waaksaam en het die laer kort-kort laat verskuif om te voorkom dat die Britse soldate van sy teenwoordigheid bewus word ``en die burgers straks verras en gevange neem''.
Op 'n dag het die veiligheidsbewuste Briel te perd haastig die laer ingejaag gekom met die noodoproep dat 'n reuse-kolon Britse soldate aan die opruk was. Hy het die stofwolk wat die masjeerende Tommies veroorsaak, ``self aanskou''.
Wanorde het 'n paar oomblikke in die laer geheers, maar gelukkig is een van die sterk kenmerke van 'n Boer dat hy na homself kan omsien. Sommige van die manskappe het daarop dapper die aanstormende stofwolk tegemoet gery om die slagveld eers te verken.
Maar goeie genugtig! Wat sien hulle toe: Die stofwolk is nie duisende Kakies op die aanval nie, maar 'n yslike wolk sprinkane wat van 'n afstand kompleet nes 'n stofwolk teen die horison lyk. Dié tyding het gou versprei en 'n ruk later was die laer weer soos voorheen rustig byeen. Veldkornet Briel, wat so haastig die teenoorgestelde rigting as die sprinkaan wolk ingeslaan het, het later skoorvoetend en rooi in die gesig sy opwagting by die laer gemaak. Een van die burgers, B.H. Dicke, het hom die bynaam ``Vlucht Veldkornet'' gegee. Dit was die einste Briel wat op kommando gegaan het met 'n gespog: ``Ik gaan om te vecht!''
Die manskappe het dié laer gou verlaat en hulle by ander kommando's aangesluit waar die offisiere 'n beter voorbeeld gestel het.