Die wonder van reis verloor? Ja, dit is moontlik! Hier is hoe om dit te hanteer - Reisverhale - 2021
Die wonder van reis verloor
Verlede maand het ek met Griekeland saam met 'n vriend gery. My vriend is soort van 'n reisgenoot. Hoewel dit nie haar eerste keer in Europa was nie, was dit haar eerste keer om sonder die gemak van haar familie of 'n groep vriende te reis. Dit was haar eerste backpacking avontuur en alles wat ons gedoen het, oral waar ons gegaan het, was alles wat ons gesien het, opwindend, asemrowend en wonderbaar vir haar. Daar was altyd 'n gevoel van ontsag op haar gesig.
Op 'n dag in Athene het ek opgemerk dat ek nie die verskrikking gehad het nie, het sy my gevra. Word jy nog steeds opgewonde oor 'n plek? Jy lyk so onaangeraak dat jy hier is. "
"Natuurlik! As ek na 'n nuwe plek gaan, is ek lief om te verken! "Ek het geantwoord:" Dis net .... Ek was al in Athene, so die eerste "wow" oomblik is weg. "
Maar die implikasies van haar vraag het my gedink en ek het besef ek het haar beny - en al die ander nuwe reisigers wat ek op die pad ontmoet.
Vir hulle is reis steeds nuut en opwindend. Dit is 'n wonderlike oomblik wat 'n opwindende oomblik en nuwe ervaring rondom elke hoek bring.
Om 'n frase uit Matthew McConaughey te leen, bly nuwe reisigers dieselfde ouderdom. Eintlik is dit nie waar nie, hulle word jonger. Hulle het dieselfde wye oë en vra dieselfde vrae wat u duisend keer voorheen gevra is. Hulle wil partytjie hê. Hulle wil nuwe vriende met almal maak. Individuele backpackers kan kom en gaan, maar as 'n groep verander hulle nooit.
Maar vir my is reis nie nuut nie. Reis is 'n lewenstyl, 'n eindelose reis wat ek elke dag leef. Party mense staan ​​op en gaan werk toe. Ek staan ​​op en gaan na 'n nuwe stad. My reise is nie 'n goed gedefinieerde wêreldreis met 'n begin- en einddatum nie. Dit is deurlopend.
Reis is my lewe.
Maar is ek gelukkig? Kan jy te lank reis? Kan jy die wonder van die reis verloor?
Ja, ja, jy kan.
Reisuitbranding is werklik.
Soos een jaar in twee gegooi het, word twee vyf, vyf sewe geword, ek het uit dorm kamers, kroegkruis gegroei en 'n lys van die top-aantreklikhede in 'n stad geklop. Ek is moeg om uit 'n tas te bly.
Soos alles in die lewe, sal daar op en af ​​wees. Mens hoef nie heeltyd te reis nie. Die doel van reis was ook die doel van buigsaamheid: Om 'n lewe van jou eie begeerte te skep.
Lus is nie 'n onbeperkte bron nie, maar 'n battery wat opgelaai moet word. Konstante reis dreineer daardie battery. So as dit met jou gebeur - en dit sal luister na jou hart. Stop en ontspan. Neem voorraad en sorg vir jouself. Want as jy dit nie doen nie, as jy my fout maak, sal jy uiteindelik by 'n lessenaar sit en wonder of jy ooit weer daar sal kom, en dit is die slegste gevoel in die wêreld vir 'n nomad.
Hoe meer ek reis, hoe meer ek besef reis is die enigste ding wat ek wil doen en ek sal nooit my leefstyl vir 'n hokje verhandel nie.
Maar uiteindelik, dit doen word herhalend - meer treine, meer watervalle, meer strande, meer, meer, meer. Ek is verlore, ek het die koshuis ding gedoen, ek het die treine gery, oerwoude verken, brûe gesien en dronk geword van mense van regoor die wêreld. Ek het gesaai, ek het geslaap, ek het duisende gesigte ontmoet wat ek nooit weer sal sien nie, daguitstappies geneem en talle ruïnes ondersoek het.
Dit het roetine geword.
En daardie herhaling kan soms die glitz uit reis neem. Dit gebeur selfs op die omskrywings rondom die wêreld. Ek onthou onthou 'n kaart vir Saterdag ('n wonderlike film oor die wêreldreise) en selfs die karakters praat oor hoe laat in hul reise hulle gely het aan die gevoel van "dinge wat net 'n ander is."
Andm so ek dink, het ek die wonder van die reis verloor? Het daardie ontsag uit my uitgegaan? En helaas, die antwoord is ja. Dit het. Die wonder is weg. My liefde vir reis het nêrens heen gegaan nie. En dit is nie om te sê dat daar nie plekke in die wêreld is wat my ontsag en inspireer nie. Ek word nog steeds wakker deur oomblikke in die lewe. Ek is weggedryf met duik in Fidji. Ek was verbaas oor die rys terrassen in Bali. Om die Tongariro in Nieu-Seeland te stap, is een van die beste dinge wat ek gedoen het. En 4 jaar later is ek nog steeds verlief op die Cinque Terre.
Wanneer reis 'n lewenstyl geword het, het dit nie 'n permanente avontuur geword nie, dit word net soos die lewe.
Dit sal sy ups en downs hê.
Wanneer dit gebeur, moet 'n mens net bly sit, herlaai jou batterye, en gaan weer weg wanneer jy gereed is vir meer van daardie lewenstyl. Vir meer van die wonder.
Of jy nou reis, tennis speel, onderrig gee - doen iets genoeg en dit word 'n roetine. En sodra dit roetine is, verloor dit sy wonder. En al het ek daardie aanvanklike gevoelens verloor wat jy kry as jy begin met jou reis, sien dit op die gesig van ander my herinner hoe lewensveranderende reis soms kan wees, en hoekom selfs sonder daardie gevoel van ontsag, sal ek nie verander nie 'n ding oor hierdie lewe wat ek gekies het.
Soms is dit goed om net 'n breek te maak, ontspan, asemhaal, slaap, en kry jou energie terug. Om rond te sit en net te wees.
En ek weet twee weke later, ek sal jeuk kry om terug te kom op die pad en wonder waaroor ek in die eerste plek verveeld was.
Kyk die video: The Extraordinary Case of Alex Lewis Medical Miracle Documentary - Real Stories (Desember 2021).