26 Mei 1944 - Inligting
Operasie Dynamo in Duinkerke eindig
Terwyl die Duitse weermag gedurende die vroeë dae van die Tweede Wêreldoorlog deur Noord -Frankryk vorder, sny dit Britse troepe van hul Franse bondgenote af, wat 'n enorme ontruiming van soldate dwarsoor die Noordsee van die stad Duinkerken na Engeland dwing.
Die geallieerde leërs, vasgekeer by die see, is vinnig deur die Duitsers omsingel. Teen 19 Mei 1940 oorweeg die Britse bevelvoerders reeds die onttrekking van die hele Britse ekspedisiemag (BEF) oor die see.
Op 26 Mei het die Britte begin met die implementering van Operasie Dynamo — die ontruiming van die geallieerde magte uit Duinkerken. Aangesien daar nie genoeg skepe was om die reusemassas wat naby die strande gestrand was, te vervoer nie, het die Britse admiraliteit 'n beroep op alle Britse burgers in besit van enige seewaardige vaartuie gedoen om hul skepe te leen.
Honderde vissersbote, plesierjagte, reddingsbote, veerbote en ander siviele skepe van elke grootte en tipe jaag na Duinkerke, wat myne, bomme, torpedo's trotseer en die genadelose aanvalle deur die Duitse Luftwaffe.
Tydens die ontruiming van Duinkerken het die Royal Air Force (RAF) die Luftwaffe suksesvol weerstaan ​​en die operasie van mislukking gered. Tog het die Duitse vegters die strand gebombardeer, talle vaartuie vernietig en skepe agter 'n paar kilometer van die Engelse kus agternagesit.
Die hawe by Duinkerke is buite gebruik gebombardeer, en kleiner burgerlike vaartuie moes die soldate van die strande af na die oorlogskepe wat op see wag. Maar vir nege dae het die ontruiming 'n wonderwerk voortgesit vir die Geallieerde bevelvoerders en die soldate wat algehele uitwissing verwag het.
Die Panzer IV was die geesteskind van die Duitse generaal en innoverende gepantserde teoretikus Heinz Guderian.  In konsep was dit bedoel om 'n steunstenk te wees vir gebruik teen vyandelike tenkwapens en versterkings.  Ideaal gesproke sou elke tenkbataljon in 'n panzerdivisie drie medium kompanie Panzer III's en een swaar kompanie Panzer IV's hê.  Op 11 Januarie 1934 het die Duitse weermag die spesifikasies vir 'n "medium trekker" geskryf en dit aan 'n aantal verdedigingsmaatskappye uitgereik. Ter ondersteuning van die Panzer III, wat gewapen sou wees met 'n 37-millimeter (1,46 in) tenkgeweergeweer, sou die nuwe voertuig 'n kort vat, houwitseragtige 75-millimeter (2,95 in) as hoofgeweer hê, en 'n gewigsbeperking van 24 ton (26,46 kort ton) toegeken. Ontwikkeling is onder die naam uitgevoer Begleitwagen ("begeleidende voertuig"),  of BW, om die werklike doel daarvan te verdoesel, aangesien Duitsland steeds teoreties gebonde was aan die verbod op tenks.  MAN, Krupp en Rheinmetall-Borsig het elk prototipes ontwikkel,  met die keuse van Krupp vir verdere ontwikkeling. 
Die onderstel was oorspronklik ontwerp met 'n seswiel Schachtellaufwerk verweefde wielophanging (soos reeds aangeneem vir Duitse halfbane), maar die Duitse weermag het dit verander tot 'n kronkelstelsel. Om groter vertikale afbuiging van die wiele moontlik te maak, was dit bedoel om die prestasie en bemanning van die bemanning op sowel as buite die pad te verbeter.   As gevolg van die dringende vereiste vir die nuwe tenk, is geen van die voorstelle egter aanvaar nie, en Krupp het dit in plaas daarvan toegerus met 'n eenvoudige bladveer-dubbel-bogie-ophanging, met agt rubberwiele per kant.
Die prototipe het 'n bemanning van vyf en die romp bevat die enjinkast aan die agterkant, met die bestuurder en radiooperateur, wat verdubbel het as die ruitmasjienskutter, onderskeidelik links voor en regs. In die rewolwer sit die tenkbevelvoerder onder sy dakluik, terwyl die skutter links van die geweerstut en die laaier regs was. Die wringkragas loop van die agterste enjin na die ratkas in die voorste romp tussen die bestuurder en die radio -operateur. Om die as vry te hou van die roterende basisaansluiting, wat elektriese krag aan die rewolwer verskaf, insluitend die motor om dit te draai, is die rewolwer 66,5 mm (2,62 in) links van die onderstel se middellyn verreken en die enjin is 152,4 geskuif mm (6,00 in) na regs. As gevolg van die asimmetriese uitleg bevat die regterkant van die tenk die grootste deel van die stoorvolume, wat deur gereedskaplike ammunisie-kluise opgeneem is. 
Onder die aanwysing in gebruik geneem Versuchskraftfahrzeug 622 (Vs.Kfz. 622), "eksperimentele motorvoertuig 622",  begin die produksie in 1936 om Gebraai. Krupp Grusonwerk AG fabriek te Magdeburg. 
Ausf. A na Ausf. F1 Wysig
Die eerste massa-vervaardigde weergawe van die Panzer IV was die Ausführung A (afgekort tot Ausf. A, wat "Variant A" beteken), in 1936. Dit is aangedryf deur 'n Maybach HL108 TR, wat 250 pk (183,87 kW) lewer, en gebruik die SGR 75 -ratkas met vyf ratte vorentoe en een agteruit, [ 14] om 'n maksimum spoed van 31 kilometer per uur (19,26 mph) te bereik.  As hoofbewapening het die voertuig die 75 mm (2,95 in) met kort loop, houwitser gemonteer Kampfwagenkanone 37 L/24 (7,5 cm KwK 37 L/24) tenkgeweer, 'n wapen met 'n lae snelheid wat hoofsaaklik bedoel was om hoog-plofbare skulpe af te vuur.  Teen gepantserde teikens, skiet die Pansergranaat (pantser-deurdringende dop) teen 430 meter per sekonde (1,410 voet/s) kan die KwK 37 43 millimeter (1,69 in) binnedring, teen 30 grade, teen 'n afstand van tot 700 meter (2300 voet).  'n Masjiengeweer MG 34 van 7,92 mm (0,31 in) is koaksiaal met die hoofwapen in die rewolwer gemonteer, terwyl 'n tweede masjiengeweer van dieselfde tipe in die voorplaat van die romp gemonteer is.  Die hoofwapen en koaksiale masjiengeweer is met 'n Turmzielfernrohr 5b optika terwyl die masjiengeweer van die romp met 'n Kugelzielfernrohr 2 optika.  Die Ausf. A is beskerm deur 14,5 mm (0,57 in) staalwapens op die voorplaat van die onderstel en 20 mm (0,79 in) op die rewolwer. Dit was slegs in staat om artilleriefragmente, vuurwapens en ligte tenkprojektiele te stop.  Altesaam 35 A -weergawes is vervaardig. 
In 1937 verhuis produksie na die Ausf. B.  Verbeterings sluit in die vervanging van die oorspronklike enjin met die meer kragtige 300 PS (220,65 kW) Maybach HL 120TR, en die ratkas met die nuwe SSG 75 -ratkas, met ses ratte vorentoe en een trurat. Ten spyte van 'n gewigstoename tot 16 ton (18 kort ton), het dit die tenk se spoed tot 42 kilometer per uur (26,10 mph) verbeter.  Die glacisplaat is vergroot tot 'n maksimum dikte van 30 millimeter (1,18 in),  terwyl 'n nuwe bestuurdersvisier op die reguit romp se voorplaat aangebring is, en die masjiengeweer op die romp is vervang deur 'n bedekte pistool poort en vizier flap.  Die opbouwydte en ammunisieberging is verminder om gewig te bespaar.  'n Nuwe bevelvoerder se koepel is bekendgestel wat vanaf die Panzer III Ausf. C.  'n Nebelkerzenabwurfvorrichtung (rookgranaat -aflaai -rak) is vanaf Julie 1938 aan die agterkant van die romp gemonteer  en is weer in die vorige Ausf. A en Ausf. B-onderstel begin in Augustus 1938.  Twee-en-veertig Panzer IV Ausf. Bs is vervaardig. 
Die Ausf. C vervang die B in 1938.   Hiermee het die rewolwer van die rewolwer tot 30 mm (1,18 in) toegeneem, wat die tenk se gewig op 18,14 ton (20,00 kort ton) te staan ​​gebring het.  Na die byeenkoms van 40 Ausf. Cs, begin met onderstel nommer 80341, is die enjin vervang met die verbeterde HL 120TRM. Die laaste van die 140 Ausf. Cs is in Augustus 1939 vervaardig.
Produksie verander na die Ausf. D hierdie variant, waarvan 248 voertuie vervaardig is, het die masjiengeweer van die romp weer ingebring en die rewolwer se interne geweermantel verander na 'n 35 mm (1,38 in)  dik buitemantel.  Weereens is die beskerming verbeter, hierdie keer deur die sywapens tot 20 mm (0,79 in) te verhoog.  Namate die Duitse inval in Pole in September 1939 tot 'n einde gekom het, is besluit om die produksie van die Panzer IV op te skaal, wat op 27 September 1939 vir algemeen gebruik aangeneem is as die Sonderkraftfahrzeug 161 (Sd.Kfz. 161). 
In reaksie op die moeilikheid om die dik wapenrusting van Britse infanterietanks (Matilda en Matilda II) tydens die Slag van Frankryk binne te dring, het die Duitsers 'n 50 mm (1,97 in) geweer getoets-gebaseer op die 5 cm Pak 38 anti-tenk geweer - op 'n Panzer IV Ausf. D. Met die vinnige Duitse oorwinning in Frankryk is die oorspronklike bestelling van 80 tenks egter gekanselleer voordat dit in produksie begin is. 
In Oktober 1940 het die Ausf. E is bekendgestel. Dit het 30 millimeter (1,18 in) pantser op die boogplaat, terwyl 'n 30 mm (1,18 in) appliekstaalplaat by die glacis gevoeg is as 'n tussentydse maatreël. 'N Nuwe bestuurdersvisier, aangeneem uit die Sturmgeschütz III, is op die voorkant van die romp geïnstalleer.  'n Nuwe bevelvoerder se koepel, aangeneem uit die Panzer III Ausf. G, is vorentoe op die rewolwer verskuif, wat die bult onder die koepel uitgeskakel het.  Ouer model Panzer IV -tenks is met hierdie funksies bygewerk toe dit na die vervaardiger teruggestuur is vir onderhoud. 206 Ausf. Es is tussen Oktober 1940 en April 1941 vervaardig. 
In April 1941 word die produksie van die Panzer IV Ausf. F begin. Dit het 50 mm (1,97 inch) enkelplaat-pantser op die rewolwer en romp, in teenstelling met die applique-pantser wat by die Ausf gevoeg is. E,  en 'n verdere toename in sywapens tot 30 mm (1,18 in).  Die uitlaatdemper van die hoofmotor is verkort en 'n kompakte hulpgenerator -demper is aan sy linkerkant gemonteer.  Die gewig van die voertuig was nou 22,3 ton (24,6 kort ton), wat 'n ooreenstemmende verandering van die spoorwydte van 380 tot 400 mm (14,96 tot 15,75 in) vereis het om die gronddruk te verminder. Die breër spore vergemaklik ook die aanpassing van die spoorskoen "ys", en die agterste wielwiel en die voorste tandwiel is aangepas.  Die benaming Ausf. F is intussen verander na Ausf. F1, na die duidelike nuwe model, die Ausf. F2, verskyn. 'N Totaal van 471 Ausf. F (later tydelik genoem F1) tenks is van April 1941 tot Maart 1942 vervaardig. 
Ausf. F2 na Ausf. J Wysig
Op 26 Mei 1941, slegs weke voor Operasie Barbarossa, tydens 'n konferensie met Hitler, is besluit om die hoofwapenrusting van die Panzer IV te verbeter. Krupp kry die kontrak om die Pak 38 L/60 -geweer van 50 mm (1,97 in) weer in die rewolwer te integreer. Die eerste prototipe sou teen 15 November 1941 gelewer word.  Binne maande het die skok om die Sowjet T-34 medium en KV-1 swaar tenks teëkom, 'n nuwe, veel kragtiger tenkgeweer genoodsaak.  In November 1941 word die besluit om die Panzer IV tot 'n 50 millimeter geweer te laat vaar, in plaas daarvan word Krupp in 'n gesamentlike ontwikkeling aangegaan om Rheinmetall se hangende 75 mm (2,95 in) anti- tenkgeweerontwerp, later bekend as 7.5 cm Pak 40 L/46.
Omdat die terugslaglengte te groot was vir die tenk se rewolwer, is die terugslagmeganisme en kamer ingekort. Dit het gelei tot die 75 millimeter (2,95 in) KwK 40 L/43.  Toe die nuwe KwK 40 gelaai is met die Pzgr. Die nuwe geweer het 39 wapens-deurdringende dop en die AP-dop teen ongeveer 750 m/s (2,460 ft/s) afgevuur, 'n aansienlike toename van 74% in vergelyking met die haitsitsagtige KwK 37 L/24 geweer se 430 m/s (1,410 ft/s) s) muilsnelheid.  Aanvanklik is die KwK 40-geweer gemonteer met 'n enkelkamer, balvormige neusrem, wat net minder as 50% van die terugslagstelsel se remvermoë voorsien het.  Afvuur van die Pansergranaat 39, kan die KwK 40 L/43 77 mm (3.03 in) staalwapens binnedring op 'n afstand van 1.830 m (6.000 ft). 
Die langer gewere van 7,5 cm was 'n gemengde seën. Ondanks die ontwerpers se pogings om gewig te bespaar, het die nuwe wapen die voertuig in so 'n mate neusgewig gemaak dat die voorste veringvere konstant onder druk was. Dit het daartoe gelei dat die tenk neig om te swaai, selfs al word geen stuur toegepas nie, 'n effek wat vererger word deur die bekendstelling van die Ausführung H in Maart 1943. 
Die Ausf. F tenks wat die nuwe, langer KwK 40 L/43 geweer ontvang het, is tydelik Ausf. F2 (met die benaming Sd.Kfz. 161/1). Die tenk het gewig toegeneem tot 23,6 ton (26,0 kort ton). Verskille tussen die Ausf. F1 en die Ausf. F2 word hoofsaaklik geassosieer met die verandering in bewapening, insluitend 'n veranderde geweermantel, interne reislot vir die hoofwapen, nuwe geweerhouer, nuwe Turmzielfernrohr 5f optika vir die L/43 -wapen, gemodifiseerde ammunisieberging en die staking van die Nebelkerzenabwurfvorrichtung ten gunste van die rewolwer gemonteer Nebelwurfgerät.  Drie maande nadat die produksie begin is, het die Panzer IV Ausf. F2 is herdoop na Ausf. G. 
Tydens die produksie van Maart 1942 tot Junie 1943 het die Panzer IV Ausf. G het verdere modifikasies ondergaan, insluitend nog 'n pantseropgradering wat bestaan ​​uit 'n 30 millimeter (1,18 in) gesigverharde staalplaat wat aan die gletsel gelas is (later vasgemaak)-in totaal was die voorste wapenrusting nou 80 mm (3,15 in) dik .  Hierdie besluit om die frontale wapenrusting te vergroot, is positief ontvang volgens troepeverslag op 8 November 1942, ondanks tegniese probleme van die bestuurstelsel as gevolg van gewig. Op hierdie stadium is besluit dat 50% van die Panzer IV -produksie toegerus sal wees met 30 mm (1,18 in) dik ekstra pantserplate. Op 5 Januarie 1943 besluit Hitler dat alle Panzer IV 80 mm (3.15 in) voorste pantser moet hê.  Om die produksie te vereenvoudig, is die visiepoortjies aan weerskante van die rewolwer en die laaier se voorwaartse visiepoort aan die voorkant van die rewolwer verwyder, terwyl 'n rek vir twee ekstra padwiele op die spoorwag aan die linkerkant van die romp geïnstalleer is . As aanvulling hierop is hakies vir sewe spoorverbindings by die glacisplaat gevoeg.
Vir werking by hoë temperature is die enjin se ventilasie verbeter deur splete oor die enjinkap aan die agterkant van die onderstel te skep, en die prestasie van koue weer is versterk deur 'n toestel by te voeg om die enjin se koelvloeistof te verhit, sowel as 'n inspuitvloeistofinjector. 'N Nuwe lig het die oorspronklike koplig vervang en die seinpoort op die rewolwer is verwyder.  Op 19 Maart 1943 word die eerste Panzer IV met Schürzen rompe aan sy kante en rewolwer is uitgestal.  Die dubbele luik vir die bevelvoerder se koepel is vervang deur 'n enkele ronde luik van die laat model Ausf. G. en die koepel is van 50 mm (1,97 in) tot 95 mm (3,74 in) gepantser. In April 1943 is die KwK 40 L/43 vervang deur die langer 75-millimeter KwK 40 L/48 geweer, met 'n herontwerpte multi-baffle snuitrem met verbeterde terugslagdoeltreffendheid.  Die langer L/48 het gelei tot die bekendstelling van die Turmzielfernrohr 5f/1 optika. 
Die volgende weergawe, die Ausf. H, begin produksie in Junie 1943  en ontvang die benaming Sd. Kfz. 161/2. Die integriteit van die glacis-wapenrusting is verbeter deur dit as 'n enkele plaat van 80 millimeter (3,15 duim) te vervaardig. 'N Versterkte eindaandrywing met hoër ratverhoudings is bekendgestel.  Om te voorkom dat magnetiese anti-tenkmyne, wat die Duitsers gevrees het, in groot getalle deur die Geallieerdes gebruik sou word, Zimmerit pasta is by al die vertikale oppervlaktes van die tenk se wapenrusting gevoeg.  Die rewolweringsdak is versterk van segmente van 10 millimeter (0,39 in) tot 16 millimeter (0,63 in) en 25 millimeter (0,98 in).  Die voertuig se sy en rewolwer is verder beskerm deur die toevoeging van romprokke van 5 millimeter (0,20 duim) en romp van 8 millimeter (0,31 duim).   Dit het gelei tot die uitskakeling van die visie -hawens aan die rompkant,  omdat die rompe hul uitsig belemmer het. Tydens die Ausf. H se produksieloop, sy rubbermoeë terugrolrolletjies is vervang met gegote staal, 'n ligter gegote voorste tandwiel en agterste wiel vervang geleidelik die vorige komponente,  die romp is toegerus met driehoekige stutte vir die maklik beskadigde syrompe, die Nebelwurfgeraet is gestaak, en 'n houer in die rewolwerdak, ontwerp vir die Nahverteidigungswaffe, is deur 'n sirkelvormige gepantserde plaat ingeprop weens die aanvanklike produksietekort van hierdie wapen.  
Hierdie wysigings het beteken dat die tenk se gewig toegeneem het tot 25 ton (27,56 kort ton). Ten spyte van 'n nuwe sesgang-SSG 77-ratkas van die Panzer III, het die topsnelheid tot so laag as 16 km/h (10 mph) op langlaufterrein gedaal. 'N Eksperimentele weergawe van die Ausf H was toegerus met 'n hidrostatiese ratkas, maar is nie in produksie geplaas nie. 
Ondanks die aanspreek van die mobiliteitsprobleme wat deur die vorige model ingevoer is, is die finale produksieweergawe van die Panzer IV - die Ausf. J — word beskou as 'n retrograde van die Ausf. H. Gebore uit noodsaaklikheid, om groot verliese te vervang, is dit aansienlik vereenvoudig om die produksie te bespoedig.  ​​Die elektriese kragopwekker wat die deur van die tenk se rewolwer aangedryf het, is verwyder, sodat die rewolwer met die hand gedraai moes word. Die meganisme van die rewolwer is verander en toegerus met 'n tweede rat wat die handbediening vergemaklik het toe die voertuig op 'n skuins terrein was.  Op redelike gelyk grond is handbediening op 4 sekondes om na 12,5 ° en 29,5 sekondes om na 120 ° te beweeg, bereik.  Die gevolglike ruimte is later gebruik vir die installering van 'n bykomende 200 liter (53 US gal) brandstoftenk-padreeks is daardeur verhoog tot 320 km, syluike is verwyder en die motor se verkoelerbehuizing is vereenvoudig deur die skuins sye in reguit sye te verander.  Drie voetstukke met skroefdraad vir die montering van 'n 2-ton jib-kraan is op die rewolwerdak gelas terwyl die dak van die romp verdik is van 11 millimeter (0,43 in) tot 16 millimeter (0,63 in).  Boonop is die silindriese uitlaat vervang deur twee vlammonderdrukkers. In Junie 1944 het Wa Prüf 6 besluit dat omdat bomskade by Panzerfirma Krupp in Essen die tenkproduksie ernstig in die gedrang gebring het; alle plate wat vir die Panzer IV met die gesig gehard moes gewees het, is eerder gemaak met gerolde homogene pantserplaat.  Teen die einde van 1944, Zimmerit word nie meer op Duitse pantservoertuie toegepas nie, en die sy-rompe van die Panzer IV is deur gaas vervang, terwyl die skut se vooruitkykpoort aan die voorkant van die rewolwer uitgeskakel is  en die aantal terugdraaibewegers verminder is van vier na drie om produksie verder te bespoedig. 
In 'n poging om die Panzer IV se vuurkrag te versterk, is probeer om 'n Schmalturm rewolwer - dra die langer 75 mm (2,95 in) tenkgeweer van die ontwikkelende Panther Ausf. F -tenkontwerp, en gedeeltelik ontwikkel deur Rheinmetall vanaf die begin van 1944 - tot 'n Panzer IV -romp. Dit het misluk en bevestig dat die onderstel die limiet van sy aanpasbaarheid in gewig en beskikbare volume bereik het. 
Die Panzer IV was oorspronklik bedoel om slegs op 'n beperkte skaal gebruik te word, dus aanvanklik was Krupp die enigste vervaardiger.Voor die Poolse veldtog is slegs 217 Panzer IV's vervaardig: 35 Ausf. A 42 Ausf. B en 140 Ausf. C in 1941, is produksie uitgebrei tot Vogtländische Maschinenfabrik ("VOMAG") (geleë in die stad Plauen) en die Nibelungenwerk in die Oostenrykse stad St. Valentin. 
In 1941 is gemiddeld 39 tenks per maand gebou, dit het gestyg tot 83 in 1942, 252 in 1943 en 300 in 1944. In Desember 1943 is Krupp se fabriek egter herlei om die Sturmgeschütz IV te vervaardig en in die lente van 1944 , het die Vomag -fabriek begin met die vervaardiging van die Jagdpanzer IV, wat die Nibelungenwerk gelaat het as die enigste fabriek wat nog die Panzer IV saamstel.  Met die stadige ineenstorting van die Duitse nywerheid onder druk van geallieerde lug- en grondaanvalle-in Oktober 1944 is die Nibelungenwerk-fabriek ernstig beskadig tydens 'n bomaanval-teen Maart en April 1945, het die produksie tot voor 1942 gedaal, met slegs ongeveer 55 tenks per maand wat van die monteerbane af kom. 
Panzer IV: vergelyking van die belangrikste produksiekenmerke 
ton (lang ton kort ton)
VK622 7,5 cm KwK L/24 15 (0.59) 18.4 (18.1 20.3) Maybach HL 108TR
250 pk (246,6 pk 183,9 kW) SGR 75 -oordrag
Ausf. B 30
(0.59) 18.8 (18.5 20.7) Transmissie SSG 75
Ausf. C 30
(0.59) 19.0 (18.7 20.9) Maybach HL 120 TRM
300 pk (300 pk 220 kW)
Ausf. D 30 + 30 † 20
(0.79) + 20 † 20
(0.79) 20.0 (19.7 22.0)
Ausf. E 30 + 30 † 20 + 20 † 20 30 + 30 † 20 + 20 † 20 30 20 20 21.0 (20.7 23.1)
Ausf. F1 50
(1.2) 22.3 (21.9 24.6) spoorwydte toegeneem van 380 tot 400 mm (15 tot 16 in)
Ausf. F2 7,5 cm KwK 40 L/43 50 30 20 50 30 20 50 30 30 23.0 (22.6 25.4) enkelkamer, bol, snuitrem
Ausf. G 50 + 30 † 30 20 50 + 30 † 30 20 50 30 + 8 (0.31)‡ 30 + 8 ‡ 23.5 (23.1 25.9) multi-baffle snuitrem
Ausf. H. 7,5 cm KwK 40 L/48 80 (3.1) 30 20 80 30 20 50 30 + 8 ‡ 30 + 8 ‡ 25.0 (24.6 27.6) Zimmerit -pasta word by vertikale oppervlaktes gevoeg
SSG 77 -oordrag
Ausf. J 80 30 20 80 30 20 50 30 + 8 ‡ 30 + 8 ‡ 25.0 (24.6 27.6) elektriese motor vir torentrek verwyder, Gerolde homogene pantser, geen Zimmerit
† - applikante pantserplaat, vasgebout of aan gelast
Die Panzer IV was een van die Duitse tenks wat die meeste uitgevoer is tydens die Tweede Wêreldoorlog.  In 1942 lewer Duitsland 11 tenks aan Roemenië en 32 aan Hongarye, waarvan baie tussen die laaste maande van 1942 en die begin van 1943 aan die Oosfront verlore gegaan het tydens die gevegte rondom Stalingrad, waarop die Hongaarse en Roemeense troepe daar is byna vernietig deur die aanvallende Sowjet -magte.  Roemenië het gedurende die hele oorlog ongeveer 120 Panzer IV tenks van verskillende modelle ontvang.  Om Bulgarye te bewapen, verskaf Duitsland 46  of 91  Panzer IV's en bied Italië 12 tenks aan om die kern van 'n nuwe pantserdivisie van die Italiaanse weermag te vorm. Dit is gebruik om Italiaanse tenkspanne op te lei, terwyl die destydse Italiaanse leier Benito Mussolini kort ná die geallieerde verowering van Sicilië afgedank is, maar daarna deur Duitsland herower is tydens die besetting van Italië in die middel van 1943.  Die Falangistiese Spaanse regering het in Maart 1943 om 100 Panzer IV's versoek, maar slegs 20 is ooit in Desember dieselfde jaar afgelewer.  Finland het 30 gekoop, maar slegs 15 in 1944 ontvang en in dieselfde jaar is 'n tweede bondel van 62  of 72  na Hongarye gestuur (hoewel 20 hiervan later herlei is om die Duitse militêre verliese te vervang).  Die Kroaat Ustashe Militia het 10 Ausf. F1 en 5 Ausf. G in die herfs van 1944.  In totaal is 297 Panzer IV's van alle modelle aan Duitsland se bondgenote afgelewer. 
Die Panzer IV was die enigste Duitse tenk wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog in produksie en geveg bly  , en gemeet gedurende die hele oorlog was dit 30% van die totale tenksterkte van die Wehrmacht.  Alhoewel dit vroeg in 1939 in diens was, betyds vir die besetting van Tsjeggo -Slowakye,  was die meerderheid Duitse wapenrusting aan die begin van die oorlog uit verouderde Panzer Is en Panzer IIs.  Veral die Panzer I het tydens die Spaanse burgeroorlog reeds minderwaardig geblyk as die Sowjet-tenks, soos die T-26. 
Pole, Wesfront en Noord -Afrika (1939–1942) Redigeer
Toe Duitsland Pole op 1 September 1939 binneval, het sy pantserkorps bestaan ​​uit 1.445 Panzer Is, 1.223 Panzer IIs, 98 Panzer IIIs en 211 Panzer IVs, die meer moderne voertuie het minder as 10% van Duitsland se pantserkrag uitgemaak.  Die 1ste Panzer -afdeling het 'n ongeveer gelyke tipe balans, met 17 Panzer Is, 18 Panzer IIs, 28 Panzer IIIs en 14 Panzer IV's per bataljon. Die oorblywende panzer -afdelings was swaar met verouderde modelle, toegerus met 34 Panzer Is, 33 Panzer IIs, 5 Panzer IIIs en 6 Panzer IV's per bataljon.  Alhoewel die Poolse leër minder as 200 tenks besit het wat in staat was om deur die Duitse ligte tenks te dring, was Poolse anti-tenkgewere meer 'n bedreiging, wat die Duitse geloof in die waarde van die nabygeleë Panzer IV versterk het. 
Ondanks die verhoogde produksie van die medium Panzer IIIs en IVs voor die Duitse inval in Frankryk op 10 Mei 1940, was die meerderheid Duitse tenks nog steeds ligte tipes. Volgens Heinz Guderian het die Wehrmacht Frankryk binnegeval met 523 Panzer Is, 955 Panzer IIs, 349 Panzer IIIs, 278 Panzer IVs, 106 Panzer 35 (t) s en 228 Panzer 38 (t) s.  Deur die gebruik van taktiese radio's  en voortreflike taktiek, kon die Duitsers die Franse en Britse wapenrusting uitmaneuver en verslaan.  Panzer IV's, gewapen met die KwK 37 L/24 75 millimeter (2,95 in) tenkgeweer, het dit egter moeilik gevind om Franse tenks soos die Somua S35 en Char B1 te betrek.  Die Somua S35 het 'n maksimum pantserdikte van 55 mm (2,2 in), , terwyl die KwK 37 L/24 slegs 43 mm (1,7 in) in 'n reikafstand van 700 m (2300 voet) kon deurdring.  Die Britse Matilda II was ook swaar gepantser, met ten minste 70 mm (2,76 in) staal aan die voorkant en 'n rewolwer en 'n minimum van 65 mm aan die kante, , maar hulle was min.
Alhoewel die Panzer IV met die Duitse Afrika Korps na Noord -Afrika ontplooi is, het die tenk beter gevaar as wat die pantserpenetrasie betref, totdat die langer geweervariant begin vervaardig is.  Beide die Panzer III en IV het gesukkel om die Britse Matilda II se dik wapenrusting binne te dring, terwyl die Matilda se 40 mm QF 2 pondergeweer óf die Duitse tenk kon uitsteek; die Matilda II se grootste nadeel was die lae spoed.  Teen Augustus 1942 het Rommel slegs 27 Panzer IV Ausf. F2's, gewapen met die L/43 -geweer, wat hy ontplooi het om sy gepantserde aanvalle aan die spits te wees.  Die langer geweer kon alle Amerikaanse en Britse tenks in die teater binnedring op 'n afstand van tot 1,500 m, teen die tyd die mees gewapende M3 Grant.  Alhoewel meer van hierdie tenks tussen Augustus en Oktober 1942 in Noord -Afrika aangekom het, was hul getalle onbeduidend in vergelyking met die hoeveelheid matériel wat na Britse magte gestuur is. 
Die Panzer IV het ook vroeg in 1941 aan die inval in Joego -Slawië en die inval in Griekeland deelgeneem. 
Oosfront (1941–1945) Redigeer
Met die bekendstelling van Operasie Barbarossa op 22 Junie 1941, het die onverwagte voorkoms van die KV-1 en T-34 tenks gelei tot 'n opgradering van die Panzer IV se 75 mm (2,95 in) geweer na 'n langer, hoë snelheid 75 mm geweer wat geskik is vir tenk gebruik. Dit het beteken dat dit nou die T-34 op 'n afstand van tot 1200 m (3900 voet) in enige hoek kon deurdring.  Die 75 mm KwK 40 L/43 geweer op die Panzer IV kan 'n T-34 binnedring met 'n verskeidenheid slaghoeke van meer as 1000 m (3,300 ft) en tot 1600 m (5,200 ft).  Versending van die eerste model om die nuwe geweer, die Ausf. F2, begin in die lente van 1942, en teen die someroffensief was daar ongeveer 135 Panzer IV's met die L/43 tenkgeweer beskikbaar. Destyds was dit die enigste Duitse tenks wat T-34 of KV-1 met blote vuurkrag kon verslaan.  Hulle het 'n deurslaggewende rol gespeel in die gebeure wat tussen Junie 1942 en Maart 1943 afspeel,  en die Panzer IV het die steunpilaar van die Duitse panzerdivisies geword.  Alhoewel hy teen einde September 1942 in diens was, was die Tiger I nog nie talryk genoeg om 'n impak te maak nie en het hy ernstige kinderprobleme gehad, terwyl die Panther eers in Mei 1943 by die Duitse eenhede in die Sowjetunie afgelewer is.  Die omvang van die Duitse vertroue op die Panzer IV gedurende hierdie tydperk word weerspieël deur hul verliese wat 502 in 1942 aan die Oosfront vernietig is. 
Die Panzer IV speel steeds 'n belangrike rol tydens operasies in 1943, onder meer tydens die Slag van Koersk. Nuwer tipes, soos die Panther, ondervind steeds verlammende betroubaarheidsprobleme wat hul gevegsdoeltreffendheid beperk het, , soveel van die moeite het geval op die 841 Panzer IV's wat aan die geveg deelgeneem het.  Gedurende 1943 het die Duitse weermag 2 352 Panzer IV's aan die Oosfront verloor  sommige afdelings is teen die einde van die jaar tot 12-18 tenks verminder.  In 1944 is 'n verdere 2 643 Panzer IV's vernietig, en sulke verliese word steeds moeiliker om te vervang.  Tog, as gevolg van 'n tekort aan vervangende Panther -tenks, het die Panzer IV steeds die kern van Duitsland se gepantserde afdelings gevorm, insluitend elite -eenhede soos die II SS Panzer Corps, tot en met 1944. 
In Januarie 1945 het 287 Panzer IV's aan die Oosfront verlore gegaan. Na raming was die stryd teen Sowjet -magte 6,153 Panzer IV's, oftewel ongeveer 75% van alle Panzer IV -verliese tydens die oorlog. 
Wesfront (1944–45) Redigeer
Panzer IV's beslaan ongeveer die helfte van die beskikbare Duitse tenksterkte aan die Wesfront voor die Geallieerde inval in Normandië op 6 Junie 1944.  Die meeste van die 11 panserdivisies wat in Normandië optree, het aanvanklik 'n gepantserde regiment van een bataljon Panzer IV's en nog een van Panthers, vir 'n totaal van ongeveer 160 tenks, hoewel die Waffen-SS-panzerdivisies oor die algemeen groter en beter toegerus was as hul Heer eweknieë.   Gereelde opgradering van die Panzer IV het gehelp om sy reputasie as 'n formidabele opponent te behou.  Die bocage-platteland in Normandië bevoordeel verdediging, en Duitse tenks en tenkwapengewere het die geallieerde wapenrusting tydens die veldtog in Normandië baie swaar ly, ondanks die oorweldigende geallieerde superioriteit van die Geallieerde. Duitse teenaanvalle is afgestomp in die gesig van die geallieerde artillerie, teen-tenkwapens, tenkvernietigers en tenkwapens, sowel as die alomteenwoordige vegvliegtuig.  Die wapenrusting van die syrok kan gevormde teen-tenkwapens, soos die Britse PIAT, vooraf gedetonateer word, maar kan deur ruwe terrein weggetrek word. Duitse tenkwaens in alle teaters was "gefrustreerd oor die manier waarop hierdie rompe maklik afgeskeur kan word as hulle deur 'n digte kwas gaan". 
Die geallieerdes was ook besig om hul tenks te verbeter, die wyd gebruikte Amerikaanse ontwerpte M4 Sherman-tenk, hoewel dit meganies betroubaar, herstelbaar en in groot getalle beskikbaar was, as gevolg van 'n onvoldoende geweer wat wapens deurboor.  Teen die vorige model Panzer IV's kon hy sy eie hou, maar met sy 75 mm M3-geweer het hy gesukkel teen die laatmodel Panzer IV.  Die laat-model Panzer IV se 80 mm (3.15 in) wapenrusting aan die voorkant van die romp kon maklik treffers van die 75 mm (2.95 in) wapen op die Sherman by normale gevegsbane weerstaan,  alhoewel die rewolwer kwesbaar gebly het.
Die Britte het die Sherman opgeskiet met hul hoogs effektiewe 76 mm QF 17-ponder anti-tenkgeweer, wat die Firefly  tot gevolg gehad het, hoewel dit die enigste geallieerde tenk was wat alle huidige Duitse tenks op normale gevegstreke kon hanteer, maar min (342) was betyds beskikbaar vir die inval in Normandië.  Een Sherman in elke Britse troepe van vier was 'n Firefly. Aan die einde van die veldtog in Normandië is nog 550 vuurvliegies gebou.  wat genoeg was om enige verliese goed te maak.  'n Tweede Britse tenk wat toegerus was met die 17-pdr geweer, die Cruiser Mk VIII Challenger, kon nie deelneem aan die aanvanklike aanlandings wat moes wag totdat hawe fasiliteite gereed was om te land nie. Eers in Julie 1944 bereik die Amerikaanse Shermans met die 76 mm geweer M1 geweer 'n gelyke vuurkrag met die Panzer IV.  
Teen 29 Augustus 1944, toe die laaste oorlewende Duitse troepe van die Vyfde Panzerleër en die Sewende Leër na Duitsland begin terugtrek het, het die twee rampe van die Falaise Pocket en die Seine -kruising die Wehrmacht duur te staan ​​gekom. Van die 2 300 tenks en aanvalsgewere wat hulle in Normandië toegewy het (insluitend ongeveer 750 Panzer IV's ), het meer as 2 200 verlore gegaan.  Veldmaarskalk Walter Model meld aan Hitler dat sy panzer -afdelings gemiddeld vyf of ses tenks elk oor het. 
Gedurende die winter van 1944–45 was die Panzer IV een van die talle tenks in die Ardennen -offensief, waar verdere groot verliese - so dikwels as gevolg van brandstoftekorte as deur vyandelike optrede - die Duitse gepantserde operasies in die Weste daarna belemmer het.  Die Panzer IV's wat deelgeneem het, was oorlewendes van die gevegte in Frankryk tussen Junie en September 1944, [ twyfelagtig - bespreek ] met ongeveer 260 ekstra Panzer IV Ausf. Js uitgereik as versterkings. 
Ander gebruikers Redigeer
Finland het 15 nuwe Panzer IV Ausf. Js in 1944 vir 5 000 000 Fins markkas elk.  Die res van 'n bestelling vir 40 tenks en sommige StuG III's is nie afgelewer nie en ook nie die nodige Duitse tenkinstrukteurs nie. Die tenks het te laat opgedaag om aksie teen die Sowjetunie te sien, maar uiteindelik is dit teen Nazi -Duitsland gebruik tydens hul terugtrekking deur Lapland. Na die oorlog het hulle gedien as opleidingstenks en een het 'n Sowjet-KV-1-tenk in die fliek uitgebeeld Die onbekende soldaat in 1955. [ aanhaling nodig ] Die bykomende gewig, van die 18,4 ton (Ausf. A) tot ongeveer 25 ton (Ausf. J), van hierdie modifikasies het die eenvoudige blaarveer -opskorting gespanne. As gevolg hiervan het die Finse weermag dikwels na die PzKpfw IV Ausf.J verwys as die 'skudder' vanweë sy harde rit, in vergelyking met hul StuG III's, wat die PzKpfw III in vergelyking met 'n baie beter torsie-skorsing gehad het. Volgens die Finse beïnvloed dit nie net die algemene gemak van die bemanning nie, maar belemmer dit ook die akkurate mik van die hoofgeweer terwyl dit aan die beweeg is. Wat presies hierdie 'vibrasies' veroorsaak het wat die PzKw IV Ausf. J, so 'n slegte naam onder Finse tenkspanne is nogal onduidelik, aangesien dit nie in enige Duitse of geallieerde beskrywings genoem word nie, maar die onvoldoende bladveervering en vergelyking met die baie gladde rit van die StuG III blyk die mees waarskynlike oorsaak te wees. 
Na 1945 het Bulgarye sy oorlewende Panzer IV's in defensiewe bunkers as geweerpunte op die grens met Turkye opgeneem, saam met Sowjet-T-34 torings. Hierdie verdedigingslinie, bekend as die 'Krali Marko Line', het tot in die val van die kommunisme in 1989 in gebruik gebly. [ aanhaling nodig ]
Twintig Panzer IV Ausf. Hs en tien StuG III Ausf. GS is in Desember 1943 aan Spanje verskaf, 'n klein fraksie van wat Spanje oorspronklik gevra het. Die Panzer IV was tussen 1944 en 1954 die beste tenk in Spaanse diens, en is saam met T-26's en Panzer Is ontplooi. Spanje verkoop in 1967 17 Panzer IV's aan Sirië, met die oorblywende drie wat behoue ​​bly. Dit kan gevind word in Madrid, Burgos en Santovenia de Pisuerga (Valladolid).
Die meeste van die tenks wat Roemenië ontvang het, het tydens die geveg tussen 1944 en 1945 verlore gegaan. Hierdie tenks, aangewys as T4 in die weermag se inventaris, is deur die weermag se 2de gepantserde regiment gebruik. Op 9 Mei 1945 is slegs twee Panzer IV's oor. Roemenië het ná die einde van die oorlog nog 50 gevange Panzer IV -tenks van die Rooi Leër ontvang. Hierdie tenks was van baie verskillende modelle en was in 'n baie slegte toestand -baie van hulle het dele en die sy-rompe ontbreek. Hierdie Duitse T4 -tenks het in diens gebly tot 1950, toe die weermag besluit het om slegs Sowjet -toerusting te gebruik. Teen 1954 is alle Duitse tenks in Roemeense militêre diens geskrap.
Alhoewel hul getalle nog onseker is, het Sirië ongeveer 60 Panzers ontvang wat tussen 1950 en 1952 in Frankryk opgeknap is, gevolg deur 50 ander wat in 1954 by Tsjeggo-Slowakye aangekoop is, volgens die Tsjeggo-Slowakye-Sirië-wapentransaksie.  'n Sowjet-12,7 mm DShK-masjiengeweer op 'n lugafweermontage is op die koepel aangebring. Hierdie voormalige Duitse tenks is gebruik om Israeliese nedersettings onder die Golan-hoogtes saam met die T-34's wat deur die Sowjet verskaf is, te beskiet en in 1965 tydens die Wateroorlog deur Israeliese Super Sherman- en Centurion-tenks afgevuur.  Sirië het 17 Panzer IV's uit Spanje ontvang, met hierdie gevegte tydens die Sesdaagse Oorlog in 1967.  Verskeie van Sirië se Panzer IV's is deur die Israeliese weermag gevange geneem en aan die Yad La-Shiryon-museum geskenk. Die AAF-tankmuseum in Danville, Virginia, het later 'n Amerikaanse M5 Stuart-tenk verruil na die Latrun-museum vir een van die Tsjeggoslowaakse Panzer IV's, wat nou 'n uitstalling daar is. 
Boonop was Turkye 'n koper, met 35 Panzer IV's wat tot 4 Mei 1944 ontvang is in ruil vir 'n paar chroomerts. Aflewering begin met die Ausf. G en het waarskynlik aangegaan met Ausf. H weergawes.  Ander bronne meld dat slegs 15 tot 22 tenks in 1943 afgelewer is, almal uit die Ausf G -weergawe. 
Gevang Panzer IV's in diens Edit
Die Sowjet-leër het aansienlike getalle Duitse gepantserde voertuie, insluitend Panzer IV's, gevang (sy Russiese benaming was "T-4"). Sommige van hulle is in tydelike diens gedwing, en ander is vir bestuurder- of tenkopleiding gebruik. Soms is tenks wat gevang is in verskillende tydelike eenhede of as tenks gebruik. Terwyl gevange Tiger I/II's en Panthers slegs gebruik kon word totdat hulle onherstelbaar gebreek het, kon die eenvoud van die Panzer IV en die groot aantal gevange dele vir langtermyn herstelwerk en voortgesette gebruik toegelaat word.
Minstens een gevang Panzer IV Ausf. H is gedurende 1944 deur die Warskou -tenkbrigade van die Poolse 2de korps in Italië gebruik.
Die eerste GMR (Groupement Mobile de Reconnaissance) van die FFI (Franse magte van die binneland), later 'Escadron Autonome de Chars Besnier' genoem, is in Desember 1944 toegerus met ten minste een Panzer IV.
In ooreenstemming met die Duitse ontwerpdoeleindes van die oorlog om 'n bestaande anti-tenkgeweer op 'n gerieflike onderstel te monteer, is verskeie tenksvernietigers en infanterie-ondersteuningsgewere rondom die Panzer IV-romp gebou. Beide die Jagdpanzer IV, aanvanklik gewapen met die 75 millimeter (2.95 in) L/48 tenkgeweer,  en die deur Krupp vervaardigde Sturmgeschütz IV, wat die kazemat was van die Sturmgeschütz III gemonteer op die liggaam van die Panzer IV,  was baie effektief in die verdediging. Goedkoper en vinniger om te bou as tenks, maar met die nadeel van 'n baie beperkte geweerloop, is ongeveer 1.980 Jagdpanzer IV's  en 1.140 Sturmgeschütz IV's  vervaardig. 'N Ander tenkvernietiger, die Panzer IV/70, gebruik dieselfde basiese 75-millimeter L/70-geweer wat op die Panther gemonteer is.  
'N Ander variant van die Panzer IV was die Panzerbefehlswagen IV (Pz. Bef. Wg. IV) beveltenk.Hierdie omskakeling behels die installering van addisionele radiostelle met gepaardgaande monteerrakke, transformators, aansluitkaste, bedrading, antennas en 'n ekstra elektriese kragopwekker. Om plek te maak vir die nuwe toerusting, is ammunisieberging van 87 na 72 rondtes verminder. Die voertuig kon koördineer met wapens, infanterie of selfs vliegtuie in die omgewing. Sewentien Panzerbefehlswagen is gebou op Ausf. J -onderstel in Augustus en September 1944, , terwyl nog 88 gebaseer was op opgeknapte onderstel. 
Die Panzerbeobachtungswagen IV (Pz. Beob. Wg. IV) was 'n artillerie -waarnemingsvoertuig wat op die Panzer IV -onderstel gebou is. Ook dit het nuwe radiotoerusting en 'n elektriese kragopwekker gekry wat in die linker agterste hoek van die gevegsruimte geïnstalleer is. Panzerbeobachtungswagens werk in samewerking met Wespe en Hummel selfaangedrewe artilleriebatterye. 
Die Panzer IV -onderstel was ook gebaseer op die Sturmpanzer IV (deur die geallieerde intelligensie 'Brummbär' genoem) 150 millimeter (5.91 in) selfaangedrewe vuurwapen. Hierdie voertuie is hoofsaaklik aan vier uitgereik Sturmpanzer eenhede (Numeri 216, 217, 218 en 219) en gebruik tydens die slag van Koersk en in Italië in 1943. Twee afsonderlike weergawes van die Sturmpanzer IV bestaan ​​het, een sonder 'n masjiengeweer in die mantel en een met 'n masjiengeweer wat op die mantel van die kazemat aangebring is.  Verder is 'n 105-millimeter (4,13 duim) artilleriegeweer in 'n eksperimentele afneembare rewolwer op 'n Panzer IV-onderstel gemonteer. Hierdie variant is die Heuschrecke ("sprinkaan").  'n Verdere 105 mm artillerie/tenkwa-prototipe was die bynaam van 10,5 cm K (gp.Sfl.) Dicker Max.
Vier verskillende selfaangedrewe lugvaartuie is op die Panzer IV-romp gebou. Die Flakpanzer IV "Möbelwagen" ("bewegende bakkie") was gewapen met 'n 37-millimeter (1.46 in) lugafweerkanon 240 wat tussen 1944 en 1945 gebou is. Aan die einde van 1944 is 'n nuwe Flakpanzer, die Wirbelwind ("warrelwind"), is ontwerp, met genoeg pantser om die bemanning van die geweer in 'n roterende rewolwer te beskerm, gewapen met die viervoudige 20 mmFlakvierling ten minste 100 is vervaardig teen 'n vliegtuigkanonstelsel. Vyf-en-sestig (uit 'n bestelling vir 100) soortgelyke voertuie met 'n enkele 37 mm-lugafweerkanon is gebou met die naam Ooswind ("Ooswind"). Hierdie voertuig is ontwerp om die Wirbelwind. Die finale model was die Flakpanzer IV Kugelblitz, waarvan slegs vyf loodsvoertuie gebou is. Hierdie voertuig het 'n omheinde rewolwer gewapen met 'n tweevoudige 30 millimeter (1.18 in) Rheinmetall-Borsig MK 103 vliegtuigkanon. 
Alhoewel dit nie 'n direkte wysiging van die Panzer IV was nie, is sommige van die komponente daarvan, tesame met dele uit die Panzer III, gebruik om een ​​van die mees gebruikte selfaangedrewe artillerie-onderstel van die oorlog te maak-die Geschützwagen III/IV. Hierdie onderstel was die basis van die Hummel, waarvan 666 gebou is, en ook die geweerwapen van 88 millimeter (3,46 in) Nashorn tenkvernietiger, met 473 vervaardig.  Om selfaangedrewe houwitsers in die veld weer aan te bied, is 150 ammunisie-draers op die Geschützwagen III/IV onderstel. 
'N Ander variant was die Bergepanzer IV gepantserde bergingsvoertuig. Daar word geglo dat sommige plaaslik omskep is,  21 is omskep van romp wat tussen Oktober 1944 en Januarie 1945 vir herstel herstel is. van 'n 2-ton jib kraan en stewige sleepstang. 
'N Ander seldsame variant was die Panzer IV mit hydrostatischem antrieb. In 1944 het die fabriek van Zahnradfabrik (ZF) in Augsburg 'n prototipe vervaardig met 'n ongewone dryfkonsep. 'N Panzer IV Ausf. H -tenk het 'n vloeistofaandrywing gekry in plaas van die normale ratkas. Twee oliepompe is agter die enjin geïnstalleer, wat op sy beurt twee olie -enjins aangedryf het. 'N Aksiale enjinaandrywing het die krag na die agterste wiele oorgedra via 'n reduksrat. In plaas van die twee stuurhefbome, het die bestuurder 'n sekelvormige stuurwiel met die stuurbewegings waarvan twee stuurcilinders bedien is, wat weer die volume van die oliepompe reguleer en sodoende die aangrensende krag op die twee dryfwiele gereguleer het. Die enigste prototipe wat gebou is, is nie gebruik nie en is na die oorlog na Amerika gestuur om bestuurstoetse te ondergaan. Hierdie moes uiteindelik gestaak word weens 'n gebrek aan onderdele. Die enigste voertuig wat oorleef het, is nou in die United States Army Ordnance Training and Heritage Center in Maryland. 
26 Mei 1944 - Geskiedenis
Ek was 'n noodlottige besluit wat uiteindelik 'n militêre nederlaag in 'n morele oorwinning sou verander. Terwyl die Duitse magte hul vordering na Frankryk voortgesit het, kon generaal Viscount Gort, bevelvoerder van die Britse ekspedisiemag in Frankryk, sien dat die Duitse indringers die oorhand kry. Die Franse leër was in wanorde terwyl sy eie magte desperaat geveg het. Die Franse het Gort versoek om sy troepe suidwaarts te skuif om by hulle in 'n verdedigende stand te kom. Die Britse bevelvoerder het besef dat die aksie tevergeefs was en kan lei tot die uitwissing van sy bevel. As een van sy magte gered sou word vir die toekomstige verdediging van Brittanje, sou hulle Frankryk onmiddellik moes ontruim. Op die aand van 23 Mei 1940 beveel Gort sy bevelvoerders om terug te trek na die nabygeleë hawe van Duinkerke - 'n aksie wat die Britse leër sou red om nog 'n dag te veg.
Ontsnap uit Frankryk
Destyds was die sukses van die missie egter hoogs onwaarskynlik. Die Britse leër, saam met 'n paar Franse en Belgiese magte, sou hul pad na die klein hawe van Duinkerken moes beveg, die stad teen die Duitse aanval verdedig en hoop dat hulle lank genoeg kon vashou dat skepe uit Engeland hulle kon aftrek strand.
Nog 'n noodlottige besluit, hierdie keer van die Duitsers, het nou hul redding gehelp. Op 24 Mei het Hitler, om redes wat nog onduidelik is, sy tenks beveel om hul strewe na die teruggetrokke geallieerde magte te stop. In Engeland het die oproep gegaan na skepe - enige skepe - om te help met die redding. Op 26 Mei vaar 'n ongelooflike armada. Motorbote, sloepe, vissersbote, seiljagte, veerbote, vaartuie en elke ander denkbare boot het uit die Teemsrivier en die hawens langs die Engelse kanaal gestroom om oor die Kanaal te kom om die beleërde troepe te red.
Onder leiding van die rook en vlam wat die lug bokant Duinkerken vul, het die ragtag -reddingsvloot deurlopende Duitse aanval en verraderlike waters na die gestrand troepe gegaan. Die redders het gevind dat die strande verstop is met mans. Sommige drom langs die piere om by die reddingsskepe uit te kom, ander waai van die strand af na die waters byna oor hul koppe om te red. Die hele tyd was die strand aangeval deur Duitse artillerie, bomwerpers en vegvliegtuie.
Die operasie, met die naam Dynamo, duur voort tot 4 Junie. Aan die begin het die Britte gedink dat hulle gelukkig sou wees om 50 000 te red. Uiteindelik is ongeveer 340 000 Britte, Franse en Belge van die kus gegryp. 40 000 is agtergelaat en vermoor of gevange geneem.
& quot Die strand, swart van mans, verlig deur die brande, lyk na 'n perfekte teiken. & quot
Arthur D. Divine was een van die bote wat die redding beman het. Ons sluit aan by sy verhaal terwyl hy uit Engeland vaar:
Dit was donker voordat ons ver van die Engelse kus af was. Dit was nie rof nie, maar daar was 'n bietjie kap op, genoeg om dit baie nat te maak, en ons het die admiraal in die vel geweek. Gou, in die donker, het die groot bote ons begin inhaal. Ons was in 'n soort donker verkeersbaan, vol vreemde spoke en vreemde, onverantwoordelike golwe uit die was van die groter vaartuie. Toe verwoesters verbyloop, was die was vir ons klein maatjies 'n ernstige saak. Ons kon net die wiel draai om die golwe te probeer inloer, vas te hou en op die beste te hoop. . .
Nog voordat dit heeltemal donker was, het ons die gloed van die Duinkerke -vlamme opgetel, en toe ons nader kom, word die seil beter, want ons kon daardeur ry en die vorms van ander skepe sien, van bote wat al gelaai huis toe kom, en van lae donker skaduwees wat moontlik vyandelike motortorpedobote kan wees.
Toe begin vliegtuie valskermvlamme laat val. Ons het gesien hoe hulle in die nag oral om ons hang, soos jong mane. Die geluid van die vuur en die bombardement was altyd by ons en word steeds harder namate ons al hoe nader kom. Die vlamme het ook gegroei. Uit 'n gloed het hulle opgestaan ​​tot enorme vuurpluime wat hoog in die ewige rookstorm raas. Toe ons Dunkirk nader, was daar 'n lugaanval op die verwoesters en 'n rukkie was die nag skitterend met bomme wat bars en die fontein bespuitings van spoorsnelkoeëls.
Die strand, swart van mans, verlig deur die vure, was 'n perfekte teiken, maar die dik rookwolke was ongetwyfeld 'n nuttige skerm.
Klein bote word afgesleep
Thames na Duinkerken. Dit was
gebruik om troepe van die
strand na groter skepe in die see.
Die prentjie sal altyd skerp geëtste bly in my geheue - die lyne van manne wat moeg en slaperig dwarrel oor die strand van die duine tot by die vlak, in klein bootjies val, groot kolomme mans wat tussen bomme en dopspatsels in die water uitstoot. Die voorste geledere was skouerdiep, vorentoe beweeg onder die bevel van jong subalterns, self met hul koppe net bokant die klein brandertjies wat na die sand gery het. Terwyl die voorste geledere aan boord van die bote gesleep is, het die agterste rye opgetrek, van enkeldiep tot kniediep, van kniediep tot middellyf diep, totdat hulle ook op skouerdiepte gekom het en hul beurt gekom het.
Die bootjies wat van die strand na die groot skepe in diep water gestap het, het dronk geslaan met die gewig van mans. Die groot skepe het stadig hul eie lyste aangeneem met die enorme getalle aan boord. En altyd langs die duine en oor die strand kom nuwe hordes mans, nuwe kolomme, nuwe lyne.
Op die strand was 'n verwoester, gebombardeer en verbrand. Aan die waterkant was ambulanse, verlate toe hul laaste vrag afgelaai is.
Daar was altyd die rooi agtergrond, die rooi van Duinkerke wat brand. Daar was geen water om die brande na te gaan nie, en daar was geen mense wat gespaar moes word om hulle te bestry nie. Rooi was ook die dop, die vuurwapens, die fonteine ​​van spoorsnelkoeëls.
Die gejaag was infernal. Die 5.9 -batterye het onophoudelik en briljant geplaas. By die fluit van doppe bo -oor is die geskree van vallende bomme gevoeg. Selfs die lug was vol geraas-lugafweerskulp, masjiengeweervuur, die val van vliegtuie wat val, die woeste horinggeluid van duikbomwerpers. 'N Mens kon op geen tydstip normaal praat teen die gedruis daarvan en die geraas van ons eie enjins nie. Ons het almal 'Dunkirk keel' ontwikkel, 'n seer heesheid wat die kenmerk was van diegene wat daar was.
Die wat oorgebly het:
Britse en Franse gevangenes
word na internering gemarsjeer.
Maar deur al die geraas sal ek altyd die stemme van die jong subalterns onthou toe hulle hul manne aan boord gestuur het, en ek sal ook die verstommende dissipline van die mans onthou. Hulle het drie weke terugtrek geveg en altyd teruggeval sonder bevele, dikwels sonder ondersteuning. Vervoer het misluk. Hulle het slapeloos geraak. Hulle was sonder kos en water. Tog het hulle geledere gehou toe hulle oor die strande gekom het, en hulle het bevele gehoorsaam. . .
Ons het daar gebly totdat almal teruggestuur is, en toe gaan soek ons ​​na soekers. Terwyl ons dit doen, het 'n klomp skulpe een van ons troepeskepe langs die mol [pier] gekry. Sy is in die ketels skoon getref en in 'n geweldige ongeluk ontplof. Daar was toe, dink ek, ongeveer 1000 Fransmanne op die mol. Ons het gesien hoe hulle langs sy smal kuif saamdrom, teen die vlamme. Hulle het met 'n dopvuur uitgegaan om aan boord van die boot te gaan, en nou moes hulle weer teruggaan, terwyl hulle steeds beskiet is. Dit was nogal die mees tragiese ding wat ek ooit in my lewe gesien het. Ons kon niks doen met ons klein parkbootjie nie. . .
By die huis het die Jerry -duikbomwerpers vyf keer oor ons gekom, maar ons het een of ander manier alleen gelaat, alhoewel hulle drie keer 'n aanvallende posisie ingeneem het. 'N Ent langs die kus, in die rigting van Gravelines, het ons 'n boot vol Fransmanne opgetel wat besig was om te roei. Ons het hulle aan boord geneem. Hulle was baie bekommerd oor die plek waar ons 'skip' was, en het eenvoudig gesê dat dit onmoontlik is om na Engeland te gaan in 'n ding soos ons s'n. Te, te verskriklik gevaarlik. & Quot
Geskiedenis -speurder: ondersoek na die BSI -argiefgeskiedenisse
gegee tydens die jaarlikse middagete van The Sub-Librarians Scion
van die Baker Street Irregulars in die American Library Association, Chicago, Ill., 12 Julie 2009
Dankie vir die geleentheid om vandag met u te gesels oor die ondersoek na die BSI -argiefgeskiedenisse. Dit is moontlik die langste dankbrief wat u ooit professioneel ontvang het, en dit is beslis opreg van my kant.
1984 was die 50ste herdenking van die Baker Street Irregulars, en die jaarlikse etenspreker van daardie jaar was Bliss Austin van Pittsburgh, Pa. Bliss was een van die vorste van die BSI, 'n genadige heer wat almal bewonder het. Hy was 'n chemiese ingenieur en was toe 'n lang afgetrede vise-president van U.S. Steel. Goed gelees en gekweek, met belangstellings buite Sherlock Holmes, was hy een van ons groot versamelaars en geleerdes. Hy het in 1944 by die BSI aangekom, ongeveer in die jare in die Murray Hill-hotel, en daardie aand in 1984 het hy vertroud en bekoorlik met ons gepraat oor die onreëlmatige goue era.
Die geskiedenis van die BSI was iets waarvan die meeste onreëlmatiges destyds slegs wasige idees gehad het, en wat hy ons vertel het, was baie welkom. Daarna het ons Bliss gesmeek om sy toespraak uit te skryf en te publiseer, en hy het gesê dat hy sou. Maar hy was in die tagtigs, en hy het gesterf voordat dit gebeur het.
Daar was nie baie onreëlmatiges oor wat tot by Bliss teruggekeer het nie, en nie een van hulle het waarskynlik die geskiedenis van die BSI aangeteken nie. Ons was dus bekommerd oor die verlies aan ons institusionele geheue. Sommige van ons het eendag ons hande daaroor gewring, en ek kan nog onthou dat ek my stem skielik hoor sê het: "Ek kan iets daaraan doen."
Waarom het ek dit gesê? Hoekom inderdaad! Wel, ek het my altyd in die geskiedenis verdiep op skool, in die kollege daarin gestudeer terwyl ek in internasionale betrekkinge gegradueer het en ook nagraadse werk in die geskiedenis gedoen het. Alles wat ek in my vrye tyd gelees het, was geskiedenis en biografie. En ek het onlangs dit geniet om 'n geskiedenis te skryf van my geboortestadvereniging, The Great Alkali Plainsmen of Greater Kansas City, 'n taak wat deur die Plainsmen hanteerbaar was, aangesien sy gewetensvolle argivarisse was.
En ek het geweet dat ek vinnig kon begin met 'n afskrif van korrespondensie oor die jare 1930-33 tussen Vincent Starrett en Gray Chandler Briggs, die radioloog van St. Louis wat baie van Frederic Dorr Steele se oorspronklike illustrasies van die Sherlock Holmes-verhale bewaar het. Hierdie briewe-afskrif van die opskrif van die opspraakwekkende werk van Starrett The Private Life of Sherlock Holmes is opgestel deur my vriend en mede-redakteur van Baker Street Miscellanea, John Nieminski, maar hy het nie geleef om dit te publiseer nie. Ek het tot nou toe gegaan met 'n inleiding en aantekeninge wat ek geskryf het, en 'n paar aanvullende materiaal, insluitend 'n paar van Bliss Austin se studiebeurse.
Wat die res betref, was ek van plan om die jare tot 1960 te dek. In September daardie jaar is Edgar W. Smith skielik oorlede en Julian Wolff het die komende 27 jaar as die BSI se kommissaris oorgeneem. Julian het my in 1973 na die BSI -ete genooi en die jaar daarna my beleggings gegee, en ek wou nie historiese oordeel oor hom maak nie. En ek het besef dat dit historiografies foutief sou wees om die geskiedenis van die afgelope dekades te probeer skryf. Maar Smith se dood was die einde van 'n era wat vir historiese doeleindes genoeg ver was, en ek het gedink dat ek genoeg materiaal oor die BSI tussen 1934 en 1960 kon vind om 'n ordentlike 250pp. boek.
Wel, u weet miskien wat gebeur het. Ek het materiaal begin soek en dit begin vind. Ek het dit bly vind, en ek vind dit vandag nog, twintig jaar later. Tans bestaan ​​die argiefgeskiedenisse uit sewe volumes plus 'n halfdosyn korter items, in totaal ongeveer 1750 pp., En ek het tot dusver eers deur 1950 gekom. Ek het in die begin nie 'n idee gehad waarin ek my begewe nie, of ek kon my lokval toe hou. Maar eintlik was dit ongelooflik lonend, en ek was mal daaroor om dit te doen.
Die hart en siel van die argiefgeskiedenisse is onreëlmatige korrespondensie, soos die briewe tussen Starrett en Briggs, en ander wat ek in biblioteke en privaat versamelings begin vind het. In die dertiger- en veertigerjare het mense briewe aan mekaar geskryf. Het hulle ooit! In die veertigerjare het Christopher Morley en Edgar Smith werksdae tien blokke uitmekaar deurgebring, Smith by General Motors se gebou in West 57th Street en Broadway, Morley by sy wegkruipkantoor op 46 West 47th, en hulle het albei telefone op hul lessenaars gehad. Maar hulle het gedurig briewe aan mekaar geskryf.
Sakegebiede het toe twee of selfs drie posaflewerings per dag ontvang, en op 'n spesifieke dag in die veertigerjare het Smith Morley 'n brief gestuur wat Morley die dag betyds ontvang het, nie net om te antwoord nie, maar ook dat Smith die antwoord van Morley moes ontvang die middag, en stuur 'n antwoord daarop voordat hy die aand 'n trein huis toe ry. En die oorspronklike en koolstofstowwe van hierdie en hul ander briewe is behoue ​​gebly, want Smith het BSI -korrespondensie gehou en sy briewe voorgeskryf aan drie opeenvolgende sekretarisse by GM wat almal kopieërs gemaak het.
Soveel van die geskiedenis van die BSI kan opgeteken word deur lewendige korrespondensie tussen merkwaardige mans, Starrett en Briggs, Morley en Smith en vele ander. Daar is ook baie meer in die volumes van die argiefgeskiedenis, en daarom het die bladsye toegeneem. Gelukkig hou ek van navorsing en die opwinding van ontdekking. Ek hou van biblioteke, en die hantering en lees van koerante waarna niemand anders al jare of dekades lank gekyk het nie. Ek is dol oor die speurwerk wat historiese raaisels oplos, en leef vir die Eureka! op die oomblik dat 'n laaste bewys bewys word.
Min episodes in die 21 jaar van navorsing agter die argiefgeskiedenisse was tot dusver meer soos sommige hoofstukke in my nuwe bundel, "Bepaalde rituele en ook sekere pligte." Met u toestemming wil ek een van hulle ontleed sodat u kan demonstreer wat nie net die boek nie, maar ook die hele boek insluit, insluitend die rol wat biblioteke en verskillende argiewe speel.
Baie biblioteke. Universiteitsbiblioteke soos die plaaslike biblioteke van Minnesota, soos die groot Free Library of Philadelphia en die beskeie Morristown N.J.Openbare biblioteek privaat bedeelde soos regeringsbiblioteke van Newberry in Chicago, soos die Library of Congress en die biblioteke van die Pentagon -biblioteek soos The Players in New York en die Army & amp Navy Club van Washington DC en presidensiële biblioteke soos FDR's, Harry Truman's en selfs Herbert Hoover's . Privaat versamelings was ook vir my van groot waarde, maar sonder biblioteke van alle beskrywings is die BSI-argiefgeskiedenisse te dun en bloedloos om van belang te wees.
Hoofstuk 7 van "Bepaalde rituele en ook sekere pligte" handel oor die oorsprong en opvoeding van Edgar W. Smith, wat meer as enigiemand anders The Baker Street Irregulars geskep het soos ons dit geken het. Die BSI se eerste blik op hom kom in 1936, toe hy aan die skrywer van The Private Life of Sherlock Holmes skryf wat sy vrou hom vir sy 42ste verjaardag gegee het. Hy het nog nie geweet die BSI bestaan ​​nie. Dit was in werklikheid op 'n tyd toe die BSI in winterslaap was, eers in 1940, toe die jaarlikse etes hervat is. By die ete word Smith die BSI's Buttons-cum-Commissionaire, die belangrikste bron van die BSI se energie vir die volgende twintig jaar, want dit lyk asof Athena volgroeid uit die voorkop van Zeus bars: reeds besig met kanonieke geleerdheid, reeds self -publiseer, reeds lid van 'n ander Sherlock Holmes -genootskap, The Five Orange Pips of New York, en het 'n belangrike rol gespeel in die organisering van die BSI se herlewingsete in 1940.
Ons weet van toe af baie oor Smith, maar nie veel oor waar hierdie dinamo vandaan kom nie. En sommige van wat onreëlmatiges gedink het dat hulle weet, blyk verkeerd te wees. Daarom het ek lank gelede besluit om te ontdek wie Edgar Smith is, en hierdie jaar was ek uiteindelik gereed om te publiseer wat ek geleer het. Die navorsing strek tot byna aan die begin van die argiefgeskiedenisse, en soos soveel navorsing het dit soms baat gevind by serendipiteit. Die hoofstuk is tien bladsye lank, met agt beelde, en ons sal kyk wat daarin is.
Dit open met 'n foto van Smith jonger as wat ons hom voorheen geken het, toe hy vier en dertig jaar oud was in 1928-voor The Private Life of Sherlock Holmes, voordat die BSI deur Christopher Morley bedink is. Ek het dit by die Georgetown-universiteit se biblioteek gevind, onder die koerante van die man aan wie die foto geskryf is, James D. Mooney, vir baie jare Smith se baas by General Motors 'Overseas Division met sy hoofkwartier in New York.
Na 'n kort proloog begin die verkenning met 'n paar vae stellings van Smith oor sy herkoms, in briewe wat hy aan Morley geskryf het uit 'n private kolleksie wat eens aan wyle Marvin Epstein, 'n Montclair, New Jersey, Irregular en wiskundige behoort het. by Bell Labs wat Smith se papiere by Edgar P. Smith gekoop het, van Smith se drie seuns, die een wat ook 'n onreëlmatige geword het. Trouens, Marv Epstein, 'n lieflike en talentvolle man wat ongelukkig deur die meeste onreëlmatiges vergeet word, het hierdie papiere uit die asblik by Edgar P. se huis gered terwyl hy eendag ander items uit die versameling van Edgar W. wou koop. Eendag se verskil sou die totale verlies van Smith se BSI -vraestelle beteken het.
Die hoofstuk herdruk en bespreek dan die curriculum vitae van Smith uit General Motors se argiewe in Detroit, met vergunning van 'n Holmesiaanse regter daar, wyle Peter B. Spivak, wat die senior kontakte by GM gehad het om navorsing te doen en 'n hoofstuk te skryf oor Smith se GM loopbaan vir my derde bundel, getiteld Irregular Records of the Early 'Forties. Dit het gesê dat Smith op 1 April 1894 in Bethel, Conn., Gebore is.
Die hoofstuk verdiep dieper in Smith se verlede deur data in sy geboortesertifikaat in ag te neem, wat vir my verkry is by die openbare rekordkantoor van Bethel, Conn. die oortuiging dat Smith nie van Connecticut afkomstig was nie, maar van Brooklyn, NY, het 'n skuldigbevinding aan my gegee in persoonlike korrespondensie met twee baie verskillende mense wat onbekend was met mekaar: George McCormack, 'n Brooklyniet in die BSI sedert die 1950's toe Smith dit bestuur het, en wyle Miriam "Dee" Alexander, tweede van Smith se Onreëlmatige sekretarisse by GM, wat in die laat veertigerjare daar vir hom gewerk het.
Ek het voorheen Smith se eerste onreëlmatige sekretaris by GM, R. V. (Rosalie) Mouillerat, geïdentifiseer en vir haar 'n doodsberig gevind, en ek kon haar familie vind en meer oor haar te wete kom. Maar dit lyk asof dit onmoontlik was om 'n sterfkennis vir Dee Alexander te vind, wat my laat wonder of sy dalk lewe. Sy het 'n artikel vir 'n Baker Street Journal uit 1947 geskryf, en die Whodunit -aanhaling het gesê waar sy na die universiteit gegaan het. 'n heerlike drie jaar lange korrespondensie tot haar dood.
Beide sy en George McCormack was seker van langdurige kontak met Smith dat hy gebore en grootgeword het in Brooklyn, en dat hulle nie 'n opinie was om ligtelik op te neem nie. Die moontlikheid is versterk deur 'n 1961 BSJ -artikel oor Smith wat na sy dood deur 'n seuntjievriend geskryf is. Dit bevestig dat Smith na die hoërskool in Brooklyn gegaan het en in 1911 gegradueer het, en hom uitgebeeld het as 'n buitengewoon helder en afgeronde Amerikaanse seun in wie Edgar W. Smith die man duidelik sigbaar was.
Die artikel het nie die hoërskool geïdentifiseer nie, maar toe het ek agtergekom dat dit Brooklyn's Commercial High School was. Toe ek eendag deur die inskrywings van abebooks.com vir Edgar W. Smith (deur honderde, waarvan nege en negentig daarvan net vir sy bloemlesingsprofiel uit 1944 deur Gaslight) blaai, het ek een gekry vir 'n tydskrif uit 1912 in Brooklyn wat na bewering verwysings bevat hom. Ek het dit dadelik probeer beveel, maar die poging het misluk. Ek het probeer om die handelaar in New Jersey te kontak, want sy was nie meer bedrywig nie. Met die hulp van iets soortgelyk aan Yahoo People Search, vind ek haar uiteindelik afgetree in Georgië. Sy het die tydskrif verkoop, maar het graag die koper namens my gekontak. Dit blyk Michael Greenbaum van Janus Books in Tucson, Ariz, te wees. Hy het dit nog steeds gehad en was nie van plan om dit te verkoop nie - maar toe hy dit hoor, was ek dit wat daarna was - en ek moet byvoeg dat ek nog nooit was nie 'n kliënt van hom - hy het dit vir my gestuur en geweier om geld daarvoor te neem.
Hoewel Smith die vorige jaar aan die hoërskool gegradueer het, was hy nog steeds betrokke by sy lewe, en die tydskrif bevat onskatbare verwysings na sy hoërskoolaktiwiteite, insluitend die literêre samelewing-wat duideliker maak as ooit hoe 'n groot sakeman soos Smith ook kon wees 'n vurige Holmesiër. Dit bevat selfs 'n stukkie vers en 'n prentjie van hom, die vroegste werk van sy pen wat ons gesien het. En ek kon ook in hierdie hoofstuk 'n prentjie van sy hoërskool in daardie dae insluit, van 'n poskaart wat nog 'n verrassend nuttige navorsingsinstrument vir BSI -historici, eBay, gekoop is.
Smith se GM c.v. het gesê dat hy in die Eerste Wêreldoorlog in die weermag gedien het. Omdat ek geweet het dat biblioteke in klein dorpies soms 'n knipsel lê oor prominente burgers, het ek 'n vriend van die BSI, dr. Robert Katz, gevra om die een te besoek waar hy woon in Morristown NJ, die dorp waarheen Smith in 1954 afgetree het. Het die biblioteek 'n uittreksel oor Smith gehou? Ja, dit het, insluitend plaaslike doodsberigte, bevat inligting wat nie in sy New York Times-voorskrif was nie.
En onder meer, in 'n koerantberig in Newark, is gesê dat Smith aan die Army & amp Navy Club van Washington DC behoort het - wat my laat knipoog het: dit was my klub! Die volgende Maandag het ek by sy lidmaatskap ingekom en gevra of hy kan bevestig dat Smith 'n lid was. Vyf en veertig sekondes later het ek sy lidmaatskapdossier gehou, met 'n volledige verslag van sy weermagdiens. Na basiese opleiding as 'n aangewese man, is hy aangestel as offisier by die 305ste Infanterieregiment in Camp Upton, NY, en dien dan eers in Washington DC en later in Parys in die personeel van die Tweede Assistent -Sekretaris van Oorlog (wie se verantwoordelikheid was verkryging), totdat hy in September 1919 as kaptein ontslaan is.
Wat die bevestiging betref dat Smith van 1938, meer as 'n jaar voor sy eerste BSI -ete in 1940, aan The Five Orange Pips behoort, kom uit die argief van die Pips wat deur Albert Rosenblatt liefdevol gebou is met 'n bietjie hulp van my, en nou by die New York Openbare Biblioteek. Alhoewel dit nie bekend is of Smith en Morley ontmoet het voor of nadat Smith by die Pips aangesluit het nie, wat in daardie dae heeltemal los was van die BSI, gee 'n ander BSJ-artikel van 1961 'n ooggetuieverslag (deur Old Irregular William S. Hall) van hul eerste ontmoeting, tydens middagete by Christ Cella's speakeasy in East 45th Street.
Maar 'n paar raaisels het volgehou. Sommige bronne het gesê dat Smith nie universiteit toe gegaan het nie. Ander het gesê dat hy die New York University School of Commerce bygewoon het. Sy Regis-trar se kantoor het vir my bevestig dat hy sy afskrif van 1914, toe hy 'n jong man by JP Morgan was, verskaf het-uiteindelik sy graad aan NYU ontvang het terwyl hy in 1918 in die weermag was.
Maar die afskrif was terselfdertyd lastig as ek uit my boek mag lees:
[Smith] se transkripsie dui aan dat sy studies daar in Januarie 1914 begin het en voltooi is terwyl hy in die weermag was, met 'n baccalaureus in kommersiële wetenskap wat hom in Junie 1918 toegeken is.
Dit stem ooreen met sy GM c.v. , maar die NYU -transkripsie sê dat Edgar W. Smith gebore is in Brooklyn, NY, nie Bethel nie, Conn. En op 8 Mei 1891, nie 1 April 1894. Niks oor die Brooklyn Eagle [waar George McCormack en Dee Alexander en Smith's seuntjie vriend in die BSJ, het almal gesê dat hy as jong gewerk het], of Commercial High School. Dit sê in plaas daarvan dat hy na P.S. 9 van 1898 tot 1906, werk toe kortliks by die NY & amp NJ Telephone Company in Brooklyn voordat hy by die Otis Elevator Company in Manhattan werk tot 1916. En die naam van sy vader (of in elk geval die naam van sy "ouer, voog, of verwysing ") word gegee as William, nie Edgar S. [soos die geboortesertifikaat van Bethel, Conn. het].
Klerkfoute? Of is dit 'n ander Edgar W. Smith uit Brooklyn wat gedurende die betrokke jare die NYU School of Commerce bygewoon het? Maar dit is die enigste Edgar W. Smith in NYU se rekords, het die griffier gesê toe ek terugvra. En om sake te bemoeilik, toe ek dit aan die bogenoemde Langdale Pike vertel, wat Smith se geboortesertifikaat in Bethel, Conn., Opgesoek het, het hy gesê: "O -" in daardie toon dat ernstige navraagers soos die uwe werklik bang is: "O - daar was nog 'n sertifikaat waarin die vader se naam William was, maar ek het dit nie oorgeneem nie.
Ek het onrustig tot die gevolgtrekking gekom: 'Ek glo ek hoor hoe Edgar Smith vir my lag.'
Maar nie lank nie. In Februarie, ongeveer 'n maand nadat ek hierdie nuwe bundel uitgebring het, het ek by Julie McKuras verneem dat Amerikaanse paspoortaansoeke tot 1925 nou aanlyn is, en ek het een gevind vir Smith vanaf 1920, toe ek na die oorlog by GM werk en voorberei om twee jaar na Europa te gaan. En die gegewens wat hy onder eed verstrek het, bevestig sy geboortedatum as 1 April 1894, sy geboorteplek as Bethel, Conn., En sy vader as Edgar Sturdevant Smith, ook gebore in Bethel. Dit bevat ook nuwe gegewens oor sy vroeë loopbaan by GM, en oor sy vrou, die jong Fransman wat hy in November 1918 in Parys ontmoet het. -ses jaar oud en met 'n snor wat hy nooit in sy BSI -jare te kenne gegee het nie.
Edgar W. Smith, die toekomstige knoppies-kommissaris van die BSI, in 1920 hier op 26-jarige ouderdom vir die eerste keer gesien.
Die eklektiese aard van die navorsing vir hierdie hoofstuk van my nuwe bundel is ver van uniek. 'N Ander hoofstuk in' Bepaalde ritusse ', byvoorbeeld, oor Elmer Davis en die oorsprong van sy Grondwet- en koopwette vir die BSI, het gebruik gemaak van boek- en koerantbronne by die Pentagon -biblioteek en die Free Library of Philadelphia, korrespondensie van die Universiteit van Minnesota, Haverford College en Yale University Libraries, Davis se eie referate by die Library of Congress, persoonlike korrespondensie met twee lede van 'n geheime genootskap genaamd E Clampus Vitus, inligting in die argiewe van CBS News, 'n 1925 New York Times Book Review deur Davis , voortgesette gebruik van Google, eBay en abebooks.com as navorsingshulpmiddels, en laastens, vir die laaste en beslissende bewysstukke, 'n versameling papiere wat pas in die New York Public Library gestoor is sedert 1948. strek oor tien jaar en was die moeite werd, want die verhaal van die ware oorsprong van Elmer Davis se Grondwet en Koopwette kom 'n volledige verrassing vir Baker Street Irregulars.
Nou moet ons die kontroversie betree. As u dit weerhou, sal u 'n valse beeld kry van wat ek gevind het wat nodig is vir ernstige navorsing in die BSI -geskiedenis.
Die BSI streef daarna om 'n argief in die Harvard's Houghton -biblioteek te bou. Ek was aan die begin teenwoordig toe dit net 'n glans in die oog van Mike Whelan was, ongeveer twaalf jaar na my pogings tot argiefgeskiedenis. Ek het hom verras deur lou daaroor te wees, maar ek het gevoel dat 'n BSI-argief 'n goeie opsie is, nie 'n noodsaaklike doel vir navorsing nie. En ek het gevoel dat dit 'n aangename gevoel was toe geen biblioteek in New York, om verskillende redes, daarin belanggestel het nie. As daar een is, glo ek dat dit daar behoort te wees, gegewe die BSI se verbintenis met New York, maar selfs die spesiale versamelingsafdeling van die New York Public Library, in 'n tyd toe dit gelei is deur 'n onreëlmatige, George Fletcher, nee dankie gesê.
Verlede herfs, in sy kennisgewing vir die BSI -ete in Januarie, bestee Mike aansienlike ruimte aan die doel van 'n BSI -argief by Harvard en sê dat 'ons baie - miskien die meeste - van ons vroeë korrespondensie en papiere verloor het omdat daar geen bewaarplek was om te ontvang nie sulke onreëlmatige argiefmateriaal. Hierdie baie waardevolle skatte verteenwoordig 'n hartseer verlies. "
Ek kan self net aan so 'n hartseer verlies van vroeë koerante dink, en ek is nie seker daarvan nie. Toe ou onreëlmatige Charles Goodman sterf, teen die tyd dat ons dit weet, het sy verhuurder alles uitgegooi. Dit is jammer, maar 'n ander soort probleem en eintlik weet niemand of Charlie Goodman iets gehad het nie, laat staan ​​nog unieke items, want hy was eintlik nie deel van die BSI se begin nie. Wat opvallend is, selfs nou, is iets anders: hoeveel in die pad van vroeë korrespondensie en koerante is, as u daarna soek.
Toe skryf Mike: "as 'n onreëlmatige sy of haar vraestelle aan 'n ander instansie oorlaat, hoe sal toekomstige navorsers weet waar iemand se koerante dekades later is?" En hy vervolg: 'Byvoorbeeld, alle artikels van die onreëlmatige hoëprofielkritikus en skrywer Anthony Boucher was vermoedelik aan die Occidental College in Kalifornië. Ek het egter op 'n groot versameling van sy koerante in The Lilly Library in Indiana afgekom, insluitend sy Sherlockiaanse korrespondensie. "
Ek was baie verbaas om dit te lees. Ervare navorsers leer hoe om te soek na versamelings wat interessante materiaal bevat, en dit is vandag makliker as wat dit was, want biblioteke plaas voortdurend beskrywings en vind hulpmiddels vir hul besittings op die internet. Dit sal in die toekoms net meer en meer die geval wees. Ontdekkings wat my in die tagtigerjare en negentigerjare lank na speurwerk geneem het, kon vandag binne enkele minute met behulp van aanlynhulpmiddels gedoen word. Sedert ek byvoorbeeld hierdie toespraak begin opstel het en sonder om eintlik iets van die aard te soek, het ek weer 'n onverwagte versameling Vincent Starrett-koerante en korrespondensie gevind, wat minder as 'n uur se ry hiervandaan geleë is.
Wat die voorbeeld van Mike betref, dit was lanklaas, maar hy het vergeet dat hy in 1999 in 'n brief van my van Boucher se papiere by die Lilly -biblioteek geleer het, en ek het presies op dieselfde manier van hul teenwoordigheid by die Lilly verneem . Ek het reeds vasgestel dat Boucher se onreëlmatige vraestelle nie by Occidental College was nie, en dat diegene in die openbare biblioteek van San Francisco beperk was tot dié oor die BSI -samelewing van die stad, The Scowrers en Molly Maguires. Dus het ek begin soek na Boucher-vraestelle-op 'n mindere voorganger van Google soos Alta Vista (dit het gehelp om te weet dat Boucher se regte naam William AP White was)-en binne tien minute 'n aanlynbeskrywing van Boucher-vraestelle in die Lilly-biblioteek gevind . Dit was kort, maar die lys van sy korrespondente op die webblad bevat baie onreëlmatiges (en nie eers die belangrikste soos Edgar W. Smith) nie.
Ek het dit uitgedruk en dit na Mike gestuur, en gesê: gaan kyk wat daar is en kry vir my afskrifte. Hy het dit gedoen, in Julie '99, en ek het sommige daarvan in 2001 in my Disjecta Membra -bundel gebruik, met nog meer in die 1950's -bundels. En God weet net hoe die aantal sulke aanlynbeskrywings en hulpmiddels vind in die jare sedertdien vermeerder is. Maar jy weet dit beter as ek.
Ek glo dat alle bekende BSI -vraestelle op 'n enkele plek geplaas kan word, as dit gedoen kon word (of erger is dat mense dit uiteindelik gedoen het), 'n belemmering sou wees, nie 'n seën vir goeie navorsing nie. Die implisiete voorstel dat one-stop shopping BSI-geskiedenisnavorsing kan ondersteun, kan daartoe lei dat mense baie navorsingsgeleenthede laat vaar en baie ontdekkings mis wat wag om gemaak te word. Almal wat dink dat die BSI -argief die ne plus ultra is, sal die groter hoeveelheid relevante materiaal elders mis.
Miskien is die belangrikste deug van die argief die aanmoediging van onreëlmatiges om BSI -vraestelle en korrespondensie aan 'n toepaslike instelling te skenk, hetsy die Houghton of elders. Maar dit is hoegenaamd nie die hele verhaal nie, en ek hoop dat my eie argiefgeskiedenisse Irregulars geskiedenisbewus en bewaringsgerig gemaak het. Dit was beslis van die begin af 'n doelwit van my, en ek is dankbaar dat ek dit vandag met u kan bespreek.
Die pretpark van Jantzen Beach is aangekondig as 'n speelterrein van 'n miljoen dollar in Portland. Toe dit op 26 Mei 1928 oopmaak, was Jantzen Beach die grootste pretpark in die land. Die park strek oor 123 hektaar op Hayden Island aan die noordelike punt van Portland.
Advertensie vir die openingsdag op 26 Mei 1928.
Lugfoto van Jantzen -strand in die vroeë veertigerjare.
Daar was die groot Roller Coaster, die opwindende ritte, die Midway -speletjies en die midget -motorrenne. Daar was die Golden-Canopied Ballroom, wat groot naamgroepe aangetrek het, en mense van regoor die wêreld het deelgeneem aan die danskompetisies, wat saam met orkeste was.
Uitsig oor die swembaddens wat noordwes kyk. Agter die swembad kan u die Bathhouse, die Skooters, die Midway, die Golden-Canopied Dance Pavilion en die Reuzenrad sien.
Hierdie uitsig vanaf die Reuzenrad wys hoe die swembaddens suid kyk.
Uitsig oor die swembaddens by Jantzen -strand in die noordweste.Jantzen Beach het die eerste musikale swembad gehad. U kan swem en musiek onder water geniet.
Carl Jantzen was 'n vennoot in Portland Knitting Mills toe die onderneming in 1910 gestig is. Jantzen se sukses met die ontwerp van swembroeke wat deur die Portland Roeiklub gebruik is, het gelei tot die naamsverandering na Jantzen Knitting Mills in 1918. Jantzen en sy vennote by Jantzen Knitting Mills het Jantzen Beach -pretpark in 1928 geopen.
Die Dipper was meer as vier dekades lank die bron van baie gelukkige herinneringe vir miljoene pretpark -entoesiaste.
Die wêreldbekende Big Dipper Roller Coaster was die belangrikste trekpleister.
Die Big Dipper, wat in 1928 deur die legendariese Coaster Designer Carl Phare gebou is, was die grootste en beste achtbaan in die Weste.
Jantzen Beach was ook die tuiste van die C.W. Parker Carousel, gebou in 1921 deur die C.W. Parker Amusement Company, in Leavenworth, Kansas. In die vroeë dae is hulle ook genoem "Carry Us All ". C.W. Parker het sy eerste Carousel in 1896 in Abilene, Kansas, gebou.
Tydskrifadvertensie vanaf Augustus 1944.
Soos hierdie artikel uit The Oregonian van 2 Mei 1941 sê, het Jantzen Beach twee robot -sirkusdraers geïnstalleer, "Laffing Sal " en "Joe Barker " om Patrons te rig toe hulle die park binnekom.
Pragtige advertensie vir Johnnie Robinson and His Band op Jantzen Beach in 1933.
Hierdie advertensie verskyn op 2 Julie 1930 in die Oregonian.
Koerantadvertensies vanaf Mei 1931.
Bladmusiekvoorblad van die Jantzen Hop in die pretpark Jantzen Beach in Portland, Oregon Woorde en musiek deur Irving Grothe en die legendariese New York -bandleier Don DeForest. Hy was een van die bandleiers wat verantwoordelik was vir die maak van die Golden-Canopied Ballroom op Jantzen Beach tot 'n wêreldbekende Dance Pavilion.
Anson Weeks was ook gewild in Portland. Van die Oregonian op 2 Augustus 1938.
Uit die Portland News-Telegram 2 Julie 1936.
Die Jantzen Beach Railway met die Big Dipper en die Merry Mix-up op die agtergrond.
Jantzen Beach het die Venesiese kanaalrit in 1931 bygevoeg. U kan die danspaviljoen op die agtergrond sien.
The Fun House was 'n gewilde trekpleister waar jy die laggende dame en die spieëlsaal kon sien. Daar was lugstrale op die vloer met geanimeerde spoke en kabouters. Daar was ook 'n swaai brug en 'n draaitafel.
Park -werknemer Jerry Campbell begelei die Hoke Twins, Janet en Jean, op 'n dag van pret op Jantzen -strand op 30 Julie 1950.
Die uitgang van die Fun House was gemaak van 'n reuse -glybaan met 'n magiese tapyt wat onder jou uitgegaan het, wat jou oor 'n paar rollers gestuur het en by die deur uitgestap het.
Hierdie uitsig toon die West Prom with the Old Dutch Mill en die Fun House, wat op 29 Maart 1960 verlore gegaan het weens 'n brand.
Die Elbow Room Restaurant word op 7 Mei 1937 by Jantzen Beach geopen.
Uit die tydskrif "Goin Places " vanaf Augustus 1944.
Jantzen -strand het die Vanport -vloed in 1948 oorleef, maar die mense wat oorleef het, het weggetrek. Die verlies van mense in die onmiddellike omgewing het gelei tot die verlies van besoekers aan die park en die bywoning het nooit voor die vloed bereik nie.
Om te help met die toenemende verkeersstrome noord en suid op die Interstate Bridge, het die Highway Division in 1958 'n ooreenstemmende span gebou om die verkeer noordwaarts van die suidwaartse verkeer in 1958 te skei. Vir ongeveer 25 jaar is tolgeld ingevorder om die boukoste te betaal.
Na jare van afnemende inkomste, het die park op Arbeidsdag in 1970 gesluit en die ritte is verkoop en afgebreek. Die hout uit The Dipper is gered en is die eerste keer gebruik na die aftakeling van The Dipper om 'n klein pakhuis te bou op SE 22ste en afdeling waar Mr. T 's Bakery geleë is en daar nou nuwe woonstelle is. 'N Ontwikkelaar het die pakhuis afgebreek en die hout na die Rebuilding Center gestuur waar Ken Forkish dit ongeveer 4 jaar gelede bekom het vir die bou van hutte, tafels en stoele vir Ken's Artisan Pizza in 304 SE 28th Avenue naby Pine Street.
Invloed van aardrykskunde op die Indiese geskiedenis
Om 'n holistiese beeld van Indië te vorm, is 'n poging om die rol van geografie en ekologie in die vorming van die karakter en psige van Indiërs te verstaan ​​en te waardeer.
Wat ons waarneem, is 'n harmonieuse aanpassing van fisiese en kulturele omgewings.
Verder sien ons dat die fisiese kenmerke van die subkontinent wat die naasbestaan ​​van verskillende vlakke van kulture in verskillende streke vergemaklik, te wyte is aan ekologiese en geografiese toestande.
Ons sien ook die afwesigheid van 'n eenvormige kultuurpatroon in Indië op enige gegewe tydstip. Ons kom teë op die verskynsel van baie komplekse kulture wat saam met ander bestaan ​​in verskillende stadiums van evolusie in verskillende dele van Indië, dwarsdeur sy geskiedenis, afhangende van hul ekologiese opset.
'N Ander opvallende kenmerk is dat die fisiese kenmerke ook die kommunikasiestelsel reguleer, net soos kulturele vlakke. Op grond van die fisiese kenmerke van die subkontinent en die kommunikasiestelsel, moet op gelet word dat hoewel die belangrikste stroomgebiede die aantrekkingskraggebiede vorm, die stamgebiede die gebiede van vertraging vorm.
Die gebiede van relatiewe isolasie lê tussen die gebiede van aantrekkingskrag en vertraging. Alhoewel daar saamgestem word dat die geskiedenis van 'n nasie en sy omgewing wedersyds komplementeer, moet in gedagte gehou word dat geografiese determinisme alleen nie die historiese proses van 'n volk kan verklaar nie.
Daar kan saamgestem word dat geografiese kenmerke 'n beduidende rol speel, alhoewel dit nie die belangrikste dryfvere vir historiese prosesse is nie. Die belangrikste motor van die historiese proses is die mens, die sosiale dier en die gereedskapmaker, of die gesamentlike bewuste poging van alle mense wat die nodige verandering wil hê om hul lewens beter, vreedsamer en gelukkiger te maak. Ondanks hierdie feit is kennis van die basiese fisiografiese kenmerke van Indië noodsaaklik om die historiese proses te begryp.
Die Indiese subkontinent is verdeel in:
(b) Indo-Gangetiese vlaktes, en
Hierdie drie afdelings word verder onderverdeel vir 'n beter begrip van die historiese proses. Die Himalaja verskaf voortdurend water aan die drie groot stelsels, Indus, Ganga en Brahmaputra, en verskaf groot hoeveelhede alluvium aan die vlaktes. Daarom, van die mond van die Indus tot die monding van die Ganges, het ons 'n alluviale vlakte versprei oor 'n oppervlakte van ongeveer 3200 km met 'n breedte van 320 km.
Dit is geen oordrywing om aan te dui dat, terwyl die Indusvlaktes die eerste stedelike beskawing van die subkontinent aanskou het, die Gangetiese vlaktes 'n deurslaggewende rol gespeel het in die handhawing en koestering van die stedelike lewe, staat en keiserlike magstruktuur. Die Indo-Gangetiese vlaktes en die skiereiland Indië word deur sentraal-Indië geskei, wat 1,600 km van Gujarat tot in die westelike Orissa strek.
Die heuwels van Aravali in Rajasthan skei die Indusvlakte van die skiereiland. Hierdie sone bestaan ​​uit die Vindhyan- en Satpura -reeks en die Chota Nagpur -plato. Skiereiland Indië vorm die suidelike rand van Sentraal -Indië.
Dit was 'n stabiele rotsagtige ou landmassa. Dit hang saggies van wes na oos. Vier groot riviere, Mahanadi, Godavari, Krishna en Kaveri loop uit in die Baai van Bengale. Deur alluviale vlaktes te skep, het hierdie riviere kerngebiede in vlaktes en delta's geskep wat deur die loop van die geskiedenis voortdurend kulturele groei onderhou het.
Die riviere, Narmada en Tapti vloei weswaarts en sluit aan by die Arabiese See in Gujarat nadat hulle 'n lang afstand in die heuwelagtige sentrale Indië afgelê het. Die Deccan -plato begin hier en strek van die Vindhyas in die noorde tot by die suidelike grense van Karnataka. Die swart grond van Maharashtra en die aangrensende dele van Sentraal -Indië is geskik vir ploeglandbou.
Dit is baie interessant om daarop te let dat ondanks onvoldoende reënval en besproeiingsgeriewe, vroeë boerdery in die Chalkolitiese tydperk op die Deccan -plato begin is. Die Deccan -plato eindig met die Westelike Ghats in die weste en in die ooste word dit deur die Oostelike Ghats van die oostelike kusvlaktes geskei.
Die oostelike kusvlaktes is wyer as die westelike kusvlaktes. Die basiese skiereiland van die Oos -Ghats is die Nilgiris en die kardemom heuwels. Hierdie geografiese afdelings is ongeveer ooreenstemmend met die huidige taalgebiede.
As gevolg van die ekologiese en geografiese variasie, is die biodiversiteit sowel as die diversiteit van lewenstyle in die subkontinent van Indië ons opmerklik. Dit is geen wonder dat die Indiese karakter en gesindheid in die algemeen beïnvloed word deur die waan van die natuur nie. Dit is dus 'n aanvaarde feit dat die patroon van die ontwikkeling van materiële kulture in Indië grootliks beïnvloed word deur geografiese en ekologiese faktore.
Dit is as gevolg van die geografiese ligging van die subkontinent. Aangesien die Indiese subkontinent periferies van die Ooste is, is die oosterse invloede duidelik sigbaar in die patroon van kultuurontwikkeling, en mettertyd is die invloede opgeneem in 'n sintetiese kultuur van Indië.
Tot 1922 is geglo dat die wortels en die begin van die Indiese beskawing lê in die handewerk van die Ariërs, wat nie inheems was in Indië nie en wat as immigrante na Indië gekom het. Die skielike ontdekking van die Indus -beskawing of Harappa -kultuur in 1922 het egter onthul dat die begin van die beskaafde lewe tot 5000 jaar v.C.
Sedertdien is daar debat onder buitelandse en Indiese geleerdes oor wie die oorspronklike of inheemse bouers van hierdie florerende stedelike Indiese kultuur kan wees. Dit het 'n omstrede saak geword wat gelei het tot 'n skerp verdeeldheid tussen die geleerdes. Terwyl baie meen dat die bouers van die Harappa-beskawing nie-Ariërs en voor-Ariërs of Dravidiërs is, het die Ariese probleem in die afgelope dekades weer oopgegaan en is daar nou 'n algemene siening dat die Ariërs inboorlinge van Indië was en die sogenaamde inval in die Ariërs is 'n mite en dat Harappane ook Ariërs is.
Pogings word aangewend om die oudheid van die Harappaanse kultuur terug te neem na ongeveer 8 000 jaar. Ongelukkig het dit so 'n sterk omstrede aangeleentheid geword dat geleerdes en mense in die algemeen verdeel is in strydende kampe, wat insinuasie teen mekaar werp, wat die eenheid en solidariteit groot skade berokken, wat noodsaaklik is vir die voortbestaan ​​van 'n gevoel van eenheid. Dit kan ongetwyfeld bewys word dat daar in die verre verlede óf 'n suiwer Ariese óf 'n suiwer Dravidiaanse ras bestaan ​​het, en die kultuur van daardie tyd kan nie as suiwer Ariërs of suiwer Dravidiaans bestempel word nie.
Ons vergeet dat hierdie Ariese en Dravidiaanse kloof op grond van rasseienskappe en taal, gebruik en tradisie 'n koloniale konstruksie is wat uitgevind is vir strategiese behoeftes. Wetend of onwetend het ons 'n prooi geword vir die selfsugtige en eng konstruksie van die koloniale meesters en maak ons ​​'n grap vir ons mislukking om ons te bevry van geestelike slawerny in die weste. Dit is een van die belangrikste struikelblokke in die weg van Indië om 'n eeu en meer 'n land te word.
Hierdie kloof het 'n onoorbrugbare kloof tussen Indiërs geskep. Asof hierdie omstrede kwessie nie voldoende is om die samelewing te destabiliseer nie, het 'n ander siening geld gekry dat die oorspronklike inwoners van die Indiese subkontinent die Adivasis is, wat in die historiese proses gemarginaliseer is deur die tradisie van Brahmaniese hegemonie.
'N Konstruksie is in omloop dat die Brahmaniese oorheersing verantwoordelik is vir die weghou van die Adivasis, die oorspronklike bouers van die Indiese kultuur, van die hoofstroom, om hulle as uitgeworpenes of gemarginaliseerdes te behandel. Hierdie oortuiging het ook 'n stereotipe van die Indiese samelewing geskep as 'n hiërargiese en piramidiese inhoud en vorm.
Die aantal slagoffers
Auschwitz -konsentrasiekamp is vir Pole opgerig, en Pole was die eerste politieke gevangenes daar. Die aantal gevangenes het geleidelik toegeneem as gevolg van die konstante aankoms van nuwe vervoer. In 1940 was byna 8 duisend mense in die kamp geregistreer. Byna almal was Pole. Daar was ook 'n klein aantal Jode en Duitsers in die kamp. Op daardie stadium het laasgenoemde gewoonlik toesighoudende funksies as capos en blok toesighouers beklee.
In 1941 is meer as 26 duisend mense in Auschwitz geregistreer (ongeveer 15 duisend Pole, 10 duisend Sowjet -krygsgevangenes en meer as 1 duisend Jode).
As gevolg van die insluiting van Auschwitz in die proses van massa -uitwissing van die Jode, het die aantal afgevaardigdes begin toeneem. Ongeveer 197 duisend Jode is in 1942 daarheen gedeporteer, ongeveer 270 duisend die volgende jaar, en meer as 600 duisend in 1944, vir 'n totaal van byna 1,1 miljoen. Onder hulle is ongeveer 200 duisend mense gekies as arbeidsvermoë en geregistreer as gevangenes in die kamp.
In dieselfde tydperk, van 1942 tot 1944, is ongeveer 160 duisend Pole, sigeuners, Wit -Russe, Oekraïners, Franse en ander as gevangenes geregistreer en getalle gegee. Daar was ook meer as 10 duisend mense, meestal Pole, Sowjet -krygsgevangenes en Sigeuners, wat nie in die kamprekords of getalle verskyn nie.
Die massale deportasie van Jode na Auschwitz wat in 1942 begin het, het die samestelling van die gevangenesbevolking radikaal verander. Na drie maande se deportasie, in die middel van 1942, was die Jode reeds die grootste aantal etniese groepe, en hul aandeel in die bevolking het geleidelik gestyg van ongeveer 46% in Junie 1942 tot ongeveer 68% op die hoogtepunt van die kamp en rsquos-bevolking, in Augustus 1944. 'n Totaal van ongeveer 400 duisend gevangenes is geregistreer: 195 duisend nie-Jode en 205 duisend Jode.
Hierdie webwerf word uitsluitlik beheer deur toepaslike Amerikaanse wette en regeringsregulasies. Sien ons privaatheidsbeleid. Die gebruik van hierdie webwerf is u toestemming vir die toepassing van sulke wette en regulasies en ons privaatheidsbeleid. U gebruik van die inligting op hierdie webwerf is onderhewig aan die bepalings van ons regskennisgewing. U moet die Nuus -afdeling en die mees onlangse SEC -lêers in die afdeling vir beleggers bekyk om die mees onlangse inligting wat Johnson & amp Johnson Services, Inc. beskikbaar gestel het, te ontvang. Kontak ons ​​met enige vrae of soek hierdie webwerf vir meer inligting.
die HERE draai sy gesig na jou toe en gee jou vrede. "'
Mag die HERE u sy guns bewys en u vrede gee. '
Engelse standaard weergawe
die HERE verhef sy aangesig oor u en gee u vrede.
mag die HERE sy aangesig na u verhef en u vrede gee. '
Die HERE verhef sy aangesig oor u en gee u vrede. " '
Die HERE verhef sy aangesig na u en gee u vrede. '
Die HERE verhef sy aangesig oor u en gee u vrede. '
Die HERE hef sy aangesig (aangesig) op u [met goddelike goedkeuring] en gee u vrede ['n rustige hart en lewe]. '
mag die HERE met guns na u kyk en vrede gee. " '
Mag Yahweh met guns in u oë kyk en u vrede gee.
Jehovah verhef sy aangesig oor u en gee u vrede.
HERE JEHOVAH sal sy aangesig op u uitlig en vir u vrede maak. "
Brenton Septuagint -vertaling
Mag die HERE vir u goed wees en vrede gee. "
Die Here draai sy aangesig na u toe en gee u vrede.
Engels hersiene weergawe
Mag die HERE met guns na u kyk en vrede gee.
Die HERE sal met guns na jou kyk en vrede gee. '
Internasionale standaard weergawe
Mag die HERE na u toe draai en vrede oor u laat kom!
Letterlike standaard weergawe
YHWH verhef sy aangesig oor u en stel vir u vrede aan.
Die HERE verhef sy aangesig oor u en gee u vrede. ''
New Heart Engelse Bybel
Die HERE verhef sy aangesig na u en gee u vrede. '
HERE verhef sy aangesig na u en gee u vrede. '
'Jehovah verhef sy aangesig oor u en stel vir u vrede.
Baie vra: "Wie kan ons die goeie wys?" Skyn die lig van U aangesig oor ons, HERE.
Die HERE gee sy volk krag die HERE seën sy volk met vrede.
Beskou die onberispelike en let op die opregtes, want die nageslag wag op die man van vrede.
Want dit was nie deur hulle swaard dat hulle die land ingeneem het nie, en hulle arm het hulle nie die oorwinning gebring nie. Dit was aan u regterhand, u arm en die lig van u aangesig, omdat U hulle bevoordeel het.
Psalm 4: 6 Daar sal wees baie wat sê: Wie sal ons vertel enige goed? HERE, verhef U die lig van u aangesig oor ons.
Psalm 42: 5 Waarom word u neergewerp, o my siel? en hoekom is u onrustig in my? hoop op God, want ek sal hom nog loof vir die hulp van sy aangesig.
Psalm 89:15 Geseënd is die mense wat die vreugdevolle geluid ken; hulle sal wandel, HERE, in die lig van u aangesig.
Psalm 29:11 Die HERE sal sy volk sterkte gee, die HERE sal sy volk met vrede seën.
Jesaja 26: 3,12 U sal behou hom in volmaakte vrede, wie se verstand is gebly op jou: omdat hy op jou vertrou …
Jesaja 57:19 Ek skep die vrug van die lippe Vrede, vrede aan hom dit is ver weg, en om hom dit is naby, spreek die HERE, en Ek sal hom genees.