bangladesj gesondheid en skoonheid - craigslist
bangladesj > gesondheid en skoonheid
maak plasing gnstling Mrt 11 Buy Masala Chai to Get a Burst of Spices in Every Sip! ₨0 (kol > 133A S.P. Mukherjee Road, Kolkata - 700026) prent verskuil hierdie plasing herstel herstel hierdie plasing
maak plasing gnstling Mrt 11 Buy Orange Lemongrass Black Tea Online | Danta Herbs ₨0 (kol > siliguri) prent verskuil hierdie plasing herstel herstel hierdie plasing
maak plasing gnstling Mrt 11 Buy Rose Cinnamon Black Tea Online From Danta Herbs ₨0 (kol > siliguri) verskuil hierdie plasing herstel herstel hierdie plasing My voorsate het die ABO geveg, nie ek nie… (Dis wat ek altyd sê, mens moet aanbeweeg…) | MaanKind
10 Sondag Jun 2012
36 thoughts on “My voorsate het die ABO geveg, nie ek nie… (Dis wat ek altyd sê, mens moet aanbeweeg…)”
3 Maart, 2013 om 5:28 nm
Ek is net jammer mens kon dit nie beter onthou – of hulle aangemoedig om dit neer te skryf nie
3 Maart, 2013 om 8:40 nm
En die regte vrae gevra het nie. Maar hulle was ook maar klein kindertjies, ek word naar op my maag as ek dink my ouma was Kiara se ouderdom toe sy dit moes deurgaan.
Terug pieng: Raaisels uit my kinderdae « MaanKind
14 Junie, 2012 om 1:20 nm
Ek het baie navorsing gedoen oor my familie en ek het ook daai rekords gekry. Dit maak my hartseer om te dink waardeur my familie moes gaan, en hoe lank hulle moes werk om weer alles op te bou wat hulle verloor het.
11 Junie, 2012 om 8:47 nm
Laas week het ek “Oranges and Sunshine” gekyk, hoe die Engelse hulle eie land se kinders Australië toe gestuur het om slawe arbeid te gaan verrig. Vir jare het hulle dit toegesmeer. Nou lees ek vandag hier en onthou wat hulle aan ons vrpuens en kinders gedoen het en ek kan my kop nie daarom kry nie. Nou verstaan ek hoe mense van een nasie kan haat voel vir mense van ‘n ander nasie, al is nie almal so nie.
12 Junie, 2012 om 11:33 vm
Al haat ons ook nie ander nie. Verstaan is moeilik. Lees ook: Wilhelmina, kampkind van Java, van Mariel le Roux. Ek wed jy het nie geweet van Jappe-kampe nie?
11 Junie, 2012 om 9:37 vm
Wel, ek voel iets, dalk net omdat ek Pretorius is ook?
Ek is só versigtig om te praat, en hoop wat ek nou gaan sê, sin sal maak?
Wat jy sê,”Skielike werklikheid”…. want mens weet amper nie wat jy voel, totdat jy voel nie?
Miskien kan dit ons almal help om begrip te kry vir ENIGE iemand wat ‘n traumatiese ervaring deurgaan, Boer of hoer?
11 Junie, 2012 om 1:04 nm
Dit is ‘n uiters waar woord wat jy daar praat, Loli. Dankie daarvoor. Die ding van werklik in iemand se skoene staan kan ons ook nie, ek dink dit is ook ‘n soort beskermingsmeganisme. Maar tog is enige seer ‘n inspirasie om ander te seer te ag, te eer. Boer of hoer.
11 Junie, 2012 om 8:16 vm
dit raak erger hoe ouer ons word Maankind – die brein kristalliseer en onthou net die ‘goeie ou dae’ – is dit nie wonderlik nie? Ek het as jong meisie (ewe anti-regering en met verbode swart studente) die Vroue monument in Bloemfontein ‘ge-gate-crash’, laggend en dapper begin, huilend en vol verstomming anderkant uit – om in daai laan af te stap en die name te lees vat aan ‘n mens – ek kan gerus my gehekelde tafelkleedjie se geskiedenis ook naspoor, ek weet net ‘n ouma het dit in die konsentrasiekamp naby Bethlehem gehekel. Ek is wel bewus van ons voorvaders se opofferings en ondersteun daarom Afriforum en Solidariteit se aksies, het ook die boek Treurgrond en Ons was Daar gekoop – ons het ook maar hard bakeli vir die land, hierdie kruispad waar ek staan raak ‘n regte spagetti-junction 🙂
11 Junie, 2012 om 1:14 nm
Dan verstaan jy ook hoe ek met een asem kan sê, dit was hulle oorlog, nie myne nie, en dan weer huil daaroor as dit ‘werklik’ word?
11 Junie, 2012 om 6:57 vm
My oupa was ook ‘n Johannes Lodewickus Pretorius . . .
11 Junie, 2012 om 9:38 vm
Is ons familie? Wie en waar is jou oupa nou? VERTEL!
10 Junie, 2012 om 10:13 nm
Skink gerus, Maankindjie, jou bloed sal steeds dikker wees as water. Solank mens nie met iets van destydse werklikhede te doen kry nie, verstaan jy nie regtig nie. Dis eers wanneer daar met iets ‘n prentjie in jou kop gevorm word… dit messel in, jy kan dit nie uitwis nie. Ek ken… ek weet.
11 Junie, 2012 om 1:15 nm
Het jy ook van jou oumas en oupas sulke stories gehoor?
10 Junie, 2012 om 9:04 nm
Die konsentrasiestories is so hartseer. My oupa, ‘n twaalfjarige seun was in die veld toe die Engelse op hulle perde aangery kom. Hy het in ‘n jakkalsgat weggekruip, en baie ure later teruggegaan huis toe. Daar gekom was die huis afgebrand, en sy ma en broers weg. Later is hy gevang en na ‘n konsentrasiekamp toe gestuur. Hy het altyd van die wonderwerk gepraat dat hy in ‘dieselfde kamp as sy ma en broers beland het, en weer met hulle herenig is.
10 Junie, 2012 om 9:11 nm
Dan kyk jy na ‘n 12-jarige vandag, en dink hy moet daardie trauma hanteer. EK huil sommer weer.
10 Junie, 2012 om 9:01 nm
Ek het nooit geweet die rekords bestaan nog en is so gedetaileerd nie! Dit bly hartseer as ‘n mens deur ons vanne gaan, om te sien hoeveel van gesinne is oorlede in daardie tyd.
10 Junie, 2012 om 9:12 nm
Hierdie is vbir my vandag te veel, Bileam. Ek het geen idee warom ek so emosioneel is daaroor nie.
10 Junie, 2012 om 9:20 nm
Jou skrywe en die webwerf laat my weer ;n keer wonder waar ek vandaan kom, ek het byna niks inligting van ons familiegeskiedenis voor my pa se verjaardag nie, en ek sou so graag meer wou weet. Sterkte daar by jou vanaand!
10 Junie, 2012 om 6:37 nm
Wat ek nou gaan tik het nou niks met die oorlog te doen nie. My oom het verdrink by Hamerkop. My ouma-hulle het daar ‘n gedenksteen opgerig. Ek het altyd daarvan geweet, maar toe ek so 5 jaar terug daar staan en my ouma en oupa se naam lees, en die plaasnaam… kon niks weer verander wat ek TOE gevoel het nie. Bloed IS dikker as water.
10 Junie, 2012 om 6:41 nm
Dan verstaan jy presies?
10 Junie, 2012 om 6:19 nm
Die foto met Ouma hulle se goue bruilof is die eerste foto van my. Drinie het laasweek vir my ook so n foto gegee
10 Junie, 2012 om 6:42 nm
Ek het darem ‘n foto waar ek so tussen sit en kruip is.
10 Junie, 2012 om 5:59 nm
Siestog, die ou dogtertjie is dood kort na hulle na die kamp toe is.
10 Junie, 2012 om 9:14 nm
Die hartseer is, mens word so siek aan masels, en dan so in die vreemde, in die tent. Oumagrootjie was maar in haar twintigs.
10 Junie, 2012 om 5:50 nm
Teen die tyd wat ons daar was het die stories opgehou. Al wat ek kan onthou is van Ouma wat vertel het hulle het op die ashoop die pampoenskille gaan optel om te kook en Oupa wat vertel van die komberse wat vol luiose was en dan gooi hulle dit in die son. As dit mooi ‘ontluis’ was dan word dit weggevat en dan kry hul weer ander vol luise
10 Junie, 2012 om 5:52 nm
My keel trek van vooraf toe!
10 Junie, 2012 om 6:10 nm
Dis lank terug se goed. Niks van ons trane kan iets daaraan doen nie. Maar nou weet ons van haar en kan Drinie die familie se geskiedenis opdateer
10 Junie, 2012 om 5:11 nm
Dis presies so oud as wat die tweeling nou as.
10 Junie, 2012 om 5:55 nm
Die ontsteltenis het nes gemaak in my vandag. Dit gaan nie weg nie. Ons het almal gekry, ouma, oupa, oom Kleinwillempie ook. En die dooie sussietjie. En die oupa- en oumagrootjie waarvan hulle ons vertel het. Ek kan nie vir jou sê hoe dit voel vandag nie. Asof ek daar was. Ek dink ek was.
Ja, dis deel van die erfenis in die bloed. Dis deel van wie ons is.
10 Junie, 2012 om 4:01 nm
5 jaar en 9 maande oud. Dis vrek hartseer xx
10 Junie, 2012 om 4:05 nm
Nadia, ek kan ouma en oupa se oë na al die jare onthou as hulle daarvan praat. Al was hulle al ‘oud’ (hel seker al in hulle VYFtigs) het hulle steeds so hartseer in die verte gekyk as hulle daaroor praat. Maar oupa het nooit vertel van die sustertjie nie. Dit moes IN HULLE TENT GEWEES HET. EN ‘n agtjarige slim seuntjie sou onthou…
10 Junie, 2012 om 4:52 nm
Dis baie hartseer. En ek dink ook daaraan dat dit Aidan se ouderdom is 😦
10 Junie, 2012 om 4:53 nm
Ek moet nou loop, en iets anders gaan doen. Want nou sit ek en skiet Bubble witch balletjies, en dan bly ek in daai tent… Is dit al laat genoeg om iets te skink?