Alejandra Pizarnik: die meesterlike pen agter 'n Teken in jou skadu | Huidige literatuur
Frase deur Alejandra Pizarnik
In die afgelope vyftig jaar was Alejandra Pizarnik die mees geleesde Argentynse digter in Latyns -Amerika en die wêreld. Sy unieke en onvergelykbare styl het mettertyd oortref, na sy tragiese dood. Die skrywer het 'n baie oorspronklike poëtiese diskoers geskep, gekenmerk deur 'n baie ryk taal en deur komplekse temas vir haar tyd.
Al was sy lewe baie kort —Hy is dood toe hy slegs 36 jaar oud was—, daarin geslaag om 'n robuuste loopbaan op te bou en het 'n erfenis van baie belangrike werke nagelaat. Met jou eerste pos, Die vreemdste land (1955), verower Pizarnik duisende lesers wat getrou gebly het tot sy laaste boek in die lewe: Die klein liedjies (1978). Onder die onderskeidings wat hy ontvang het, val die Munisipale Poësieprys (1965) op.
1 Boeke deur Alejandra Pizarnik
1.1 'N Teken in jou skaduwee (1955)
2.3 Sy jare in Parys
2.7 Werke van Alejandra Pizarnik
Boeke deur Alejandra Pizarnik
'N Teken in jou skaduwee (1955)
Dit is die tweede digbundel wat deur Pizarnik uitgegee is. Dit is 'n versameling van ses van die beste gedigte wat hy tot nog toe geskryf het. Hierdie komposisies weerspieël die energie en stukrag van die jong skrywer; die verse is bevrug met rusteloosheid, onsekerheid, twyfel en baie vrae.
Een van die gedigte wat ons in hierdie bloemlesing kan geniet, is:
'Ek is gevul met wit skepe.
My gevoelens is in die slag.
Almal van my onder die herinneringe van
Ek wil die jeuk van jou vernietig
Ek wil die rusteloosheid van u vermy
Waarom draai u spookagtige visioen om die bekers van
hierdie ure? ".
Die laaste onskuld (1956)
Dit is die derde versameling wat deur die skrywer aangebied word. Die werk bevat sestien liefdesamestellings. Weereens daar is 'n berugte uiteensetting van Pizarnik se lewe self, en daar is 'n duidelike evolusie ten opsigte van sy vorige werke. Hierdie samestelling bevat ook belangrike feministiese gedigte uit daardie tydperk. Onder die gedigte val op:
'Dit sal die eiland van herinneringe ontplof.
Die lewe sal net 'n daad van eerlikheid wees.
vir die dae van geen terugkeer nie.
die monsters van die skip sal die strand vernietig
op die wind van misterie.
die onbekende letter vind die hande van die siel ".
In hierdie boek, Pizarnik bied 38 kort gedigte met gratis verse aan. Die werk dit is voorafgegaan deur die Nobelprys vir letterkunde Octavio Paz. By hierdie geleentheid val temas soos dood, eensaamheid en hartseer op. Soos in vorige aflewerings, onthul elke poëtiese reël intieme besonderhede van die skrywer, soos haar emosionele en geestelike onstabiliteit. Daar is gedeeltes wat heeltemal teenstrydig kan wees.
Die eerste gedigte in die bloemlesing is:
'Ek het met dagbreek die sprong van my gemaak.
Ek het my liggaam langs die lig gelos
en ek het die hartseer gesing van wat gebore word ".
'Dit is die weergawes wat hy voorstel:
'n gat, 'n muur wat bewe ... ".
die werke en die nagte (1965)
Dit is 'n versameling van 47 gedigte met verskillende temas. Tyd, dood, passie en pyn is een van die hoofrolspelers. Dit is een van die mees komplekse werke van die Argentynse skrywer, en die een wat toon meer kragtig sy poëtiese karakter. In 'n onderhoud met Marta Isabel Moia het Pizarnik gesê: 'Die boek het my die vreugde gegee om vryheid te vind in skryf. Ek was vry, ek was die eienaar daarvan om vir myself 'n vorm te maak soos ek wou '.
'N Voorbeeld van hierdie digbundel is:
"As jy na my kyk
my oë is sleutels,
die muur het geheime,
my vreeswoorde, gedigte.
Net jy maak my geheue
'n gefassineerde reisiger,
'n onophoudelike vuur".
Die bleddie gravin (1971)
Dit is 'n kortverhaal oor gravin Erzsébet Báthory'n gruwelike en sadistiese vrou, wat vreeslike misdade gepleeg het om jonk te bly. In twaalf hoofstukke word die martelingsmetodes wat deur hierdie "dame" toegepas word, bietjie vir bietjie beskryf. Die boek bestaan ​​uit 60 bladsye met illustrasies deur Santiago Carusola en bevat fragmente van poëtiese prosa in die beste styl van Pizarnik.
Die Hongaarse aristokraat Erzsébet Báthory trou op 15 -jarige ouderdom met graaf Ferenc Nádasdy. Drie dekades later sterf die man. Teen daardie tyd, die gravin is 44 jaar oud en is bang om oud te word. Om te verhoed dat grys hare jou bereik, begin in heksery, llevanWil rituele uitvoer waarin hy die bloed van jong meisies gebruik om sy varsheid te behou. Volgens notas in sy kamer het hy meer as 600 vroue op verskillende maniere gemartel en vermoor.
Die digter Flora Alejandra Pizarnik is gebore op 29 April 1936 in Buenos Aires, Argentinië. Hy kom uit 'n familie van Russiese immigrante uit die middelklas, wat oorspronklik die van Pozharnik gehad het en dit verloor het terwyl hy in die Barça-land gewoon het. Van baie jong ouderdom hy was baie slim, alhoewel hy ook was Hy word gekenmerk deur baie onsekerheid as gevolg van sy fisiese voorkoms en sy hakkel.
Na die voltooiing van die hoërskool, in 1954 betree hy die Universiteit van Buenos Aires, spesifiek die Fakulteit Filosofie en Lettere. Maar kort daarna - in verband met sy veranderlike persoonlikheid - skakel hy oor na 'n loopbaan in die joernalistiek. Later begin hy kunsklasse by die skilder Juan Batlle Planas, hoewel hy uiteindelik alles laat vaar het om hom uitsluitlik aan skryf te wy.
In sy universiteitsdae het hy sy terapieë begin met León Ostrov. Daardeur het hy probeer om sy woede te beheer en sy selfbeeld te verbeter. Daardie ontmoetings was van die allergrootste belang vir sy lewe en selfs vir sy poësie, aangesien hy bygevoeg het tot sy werke wat ervaring het oor die onbewuste en subjektiwiteit. 'Die ontwaking', een van sy bekendste gedigte, is opgedra aan sy psigoanalis.
Sy jare in Parys
In die vroeë 60's het Pizarnik vier jaar in Parys gewoon.. Destyds het hy in die tydskrif gewerk Notaboeke, ook Sy ontwikkel as letterkundige en vertaler. Daar het hy sy akademiese opleiding voortgesit by die toetrede tot die Sorbonne -universiteit, waar hy godsdiensgeskiedenis en Franse letterkunde bestudeer het. Op Paryse bodem het hy ook uitstekende vriendskappe gekweek, waaronder Julio Cortázar en Octavio Paz uitstaan.
Sy eerste boek is in die middel 50's gepubliseer en dit was getiteld Die vreemdste land (1955). Maar eers met sy terugkeer uit Parys het hy sy mees verteenwoordigende werke - met groter poëtiese ervaring - aangebied, met sy intense, speelse en kreatiewe styl. Onder sy 7 gedigte val op: Diana boom (1962) die werke en die nagte (1965) y Onttrekking van die steen van waansin (1968).
Pizarnik waag ook die verhaalverhaal, met die kortverhaal Die bleddie gravin (1971). Na sy dood is daar verskeie postume publikasies gemaak, soos: Die begeerte na die woord (1985), Sobra -tekste en nuutste gedigte (1982) y Volledige poësie (2000). Sy briewe en aantekeninge is saamgestel Pizarnik korrespondensie (1998) y Dagboeke (2003).
Van jongs af het Pizarnik emosionele onstabiliteit gehad, met groot angs en kompleksiteite, probleme wat in sy gedigte weerspieël word. Boonop het hy 'n geheim gehou jou seksuele voorkeur; baie beweer dat hy homoseksueel was en dat die wegsteek van sy werklikheid hom veral beïnvloed het. Die digter behandel haar siektes met 'n verskeidenheid medisyne waaraan sy verslaaf geraak het.
'N Ander detail wat haar lewe negatief beïnvloed en destabiliseer, was die skielike dood van haar pa, wat plaasgevind het in 1967. As gevolg van die ongeluk het sy gedigte en dagboeke somber geword, met aantekeninge soos: "Eindelose dood, vergeetagtigheid van taal en beeldverlies. Hoe graag wil ek weg wees van waansin en dood (…) Die dood van my pa het my dood meer werklik gemaak ".
In 1972 is Pizarnik weens ernstige depressie in die psigiatriese hospitaal in Buenos Aires opgeneem. Op 25 September - terwyl ek 'n naweek van verlof was -, die digter sluk 'n groot hoeveelheid Seconal -pille in en neem 'n oordosis wat tot haar dood gelei het. Op die swartbord in sy kamer het sy laaste verse gebly: