Afrikaanse Tokkel: Dankbaar – I scrap 2
Afrikaanse Tokkel: Dankbaar
Gallery • 2017-05-14 2017-05-14 • scrapydo2.wordpress.com
Ek moet die volgende in Afrikaans deel. Afrikaans is en bly steeds my Moedertaal.
Die afgelope week het ek weereens besef hoe wonderlik dit is om mens te wees op hierdie Godgegewe aarde. Dis nie net die besef dat daar n Hoër Hand is wat ons beskerm en bewaar nie. Dis ook die besef dat om gesond te wees en so baie seëninge te beleef werklik die lewe die moeite werd maak.
Maandagoggend vroeg, so amper half sewe, en nog pik donker loop ek met Trompie ons eerste lopie vir die dag. Dit is meestal n twintig minute se stappie. Ek loop altyd dieselfde paadjie elke oggend. Onder in my straat is n hospitaal vir liggaamlik gestremdes. Ek en Trompie ken heelwat van die mense en verpleegpersoneel. Toe ons die sypaadjie oploop kom daar n ou vroutjie aangestap, eintlik meer sleepvoetend. Net n kort ou jassie maak haar bo-lyf toe. Sy het nog haar kort nagrok aan wat onder die jassie uitsteek. Twee maer beentjies steek onder rokkie uit en twee pantoffelvoete wat skuifel.
Ek het eers gedink dis dalk een van die hospitaal se vrouens wat weggeloop het. Toe ek nader kom sien ek dat dit Nellie(nie regte naam nie) was. Ek ken haar van sien. Sy bly om die draai van die hospitaal af.
Die volgende gesprek het plaasgevind:
Ek: Wat maak jy hier in die donker en koue alleen in die straat?
Nellie: Ek weet nie! Ek loop sommer net.
Ek: Kom ons gaan huistoe. Jy kan nie so in die koue hier alleen loop nie.
Nellie: Nee, ek kannie huistoe gaan nie. Hy is daar en het my uitgesluit.
Ek: Wie is dit?
Nellie: Dis Bruce.
Ek: Is dit jou seun?
Ek: Iemand wat by jou bly?
Nou is ek rerig bekommerd. Sy praat in raaisels. Ek besluit om by die hospitaal aan te klop. Daar is geen antwoord nie. Ek beduie vir Nellie om by deur te wag, ek loop net gou verder met Trompie. Ek het net n klein draaitjie geloop en teruggekom. Nellie het intussen aan geloop.
Ek stel toe voor ons lui die voordeurklokkie. Nellie bly vra of hul haar sal kan help. Eers was daar geen reaksie op lui van klokkie. Uiteindelik maak die nagsuster die deur oop. Ek beduie aan haar wat aangaan. Sy sê sy is op die oomblik alleen en kan nie veel doen nie. Gelukkig kom daar toe net een van die dames aan vir die volgende skof. Die nagsuster, met wie ek redelik bekend is, sê toe sy sal die polisie bel om saam met Nellie huistoe te gaan.
Daar was ongelukkig nie tyd vir my om verder te help nie omdat ek by my voorskool uur moes wees.
Na my oggend sessie by die skool het ek en Trompie vir ons volgende lopie gegaan wat die bult op is. Aan die bokant van bult, weet ek, bly mense wat Nellie ken. Ek gaan toe daarlangs om te sê dat ek Nellie op straat gekry het. My loseerder loop meestal so vyfuur soggens vir oefening. Hy het toe al vir Nellie op straat gekry.
Jess, die jong dametjie wat Nellie ken vertel toe vir my dat daar n groot skroef los is met Nellie. Nellie se kinders is in Australië en stel nie in hul ma belang nie. Nellie word die Maandag vir twee weke opgeneem in die algemene hospitaal om getoets te word vir alles wat moontlik verkeerd kan wees. Daarna sal hul besluit wat om met haar te doen. Jess vertel ook dat Nellie soos n ouma vir haar is. Daar is nie n Bruce nie en sy bly alleen!
Toe ek Nellie in 2010 leer ken het was sy n op en wakker Engelse vrou wat kans gesien het om die wêreld te versit. Dis tragies om n mens so te sien verswak.
Dit maak my dankbaar dat alles nog so goed met my gaan hier op my eie. Daar is nie tyd om in sak en as te sit nie. Ek hoop net dat as ek dalk eendag in die straat dwaal daar iemand is wat hom/haar oor my sal ontferm
Na Maandag was die volgende drie dae soort van normaal.Ek het my voorberei om my aanbieding te doen om sterre te maak teen geweld. (One million stars against violence, ek gaan in n ander pos daaroor skryf https://www.facebook.com/onemillionstarstoendviolence/)
Donderdagaand was dit ons maandelikse Soroptimist vergadering. Ons het die aand n spreker gehad wat my verder laat besef het hoe dankbaar ek is om gesond en normaal te kon grootword en nog te lewe.
Die spreker was ons eie Upper Hutt goue medalje wenner in swem by die paralimpiese spele in Rio.
Haar naam is Mary Fisher, n blinde swemmer wat haar nie deur haar gebrek laat afsit nie.
Sy is n sprankelende 24 jarige jonge dame wat die lewe voluit leef. Sy het vertel hoe dit gekom het dat sy blind is, haar skoolloopbaan wat sy in gewone skole gehad het. Sy woon nou op haar eie in Wellington. Naby die universiteit waar sy studeer en die swembad waar sy gereeld oefen.
Sy het ook in kleur vertel hoe dit was gedurende haar verblyf in Rio en hoe dit gevoel het om n wêreldrekord in swem op te stel en n goue medalje te wen.
Dit was n belewenis om te hoor van al haar lewenservarings. Dit wys tog maar, waar daar n wil is, is n weg.
Dit was beslis vir my n week van wonderlike gebeurtenisse gewees.
Posted in Afrikaans, Afrikaanse Tokkels, skryf, Upper HuttTagged dankbaar, skryf, swimBookmark the permalink.
22 thoughts on “Afrikaanse Tokkel: Dankbaar”
2017-05-20 at 6:29 pm
Wat een mooi, maar toch ook zielig verhaal van Nellie, Trompie en Ineke. Wat goed dat jij er voor haar was ❤ Pawkisses for a Happy Caturday 🙂 ❤
2017-05-20 at 10:31 pm
Beslis nie baie lekker om iemand so te sie nie. Maak nie saak of dit n bekende is of nie. Ek hoop daar kan iets vir haar gedoen word.
2017-05-22 at 8:03 am
Dat hoop ik ook 🙂 Pawkisses 🙂 ❤
2017-05-15 at 3:47 pm
Ons almal het ‘n doel
Klink of julle spreker inspirerend is.
2017-05-16 at 12:04 am
Beslis, alles gebeur met n doel. Die jong dame was nou werklik n voorbeeld vir ons hoe positief wees die moeite werd is.
2017-05-15 at 10:12 am
Arme Nelli…dit gebeur baie dat kinders hul ouers sommer so weggooi!Gelukkig vir jou en Trompie,wat kon help.
2017-05-16 at 12:01 am
So baie mense draai hul rug en loop weg. Tog is daar wel altyd iemand wat omgee en help. Mens kan egter ook maar net help tot op n stadium en dan is mens se hande agekap.
2017-05-15 at 7:48 am
Dit is so scrapy ons behoort dankie te sê vir elke normale dag wat ons op hierdie aarde het, en vir dié wat vir ons omgee. Niks is gewaarborg nie. Dankie dat jy my vanoggend weer laat besef het hoeveel ek het om dankbaar voor te wees.
2017-05-15 at 8:47 am
Mens dink nie altyd so daaraan nie. Toe ek egter Donderdagaand na Mary Fisher se verhaal luister het ek weer besef dat dit so belangrik is om mens se hulp en gevoel te wys aan mense om jou. Ons het mekaar nodig en kan ook nie sonder ander mense lewe nie. (hoop als gaan darem nog okay daar by jou in Pta.)
2017-05-16 at 7:40 am
Ons was drie weke in Shelly Beach by ons seun en het dit baie geniet… die weer het heerlik saamgespeel. Toe kom ons terug koue toe…. ek nog nie lekker met dié winterklimaat – wat eintlik nog herfs behoort te wees – nie. My gister aan jou verwonder wat so vroeg uit die vere met Trompie gaan loop. No siree!!!!!
2017-05-16 at 8:05 am
Ek was nog altyd n vroeg opstaner. Ek dink dis maar die plaaslewe wat my so gemaak het. Ek kon egter toe ek nog op skool was en later groot was n lekker middagslapie vat. Veral in vakansietyd en naweke het ek maklik n goeie uur geslaap. Nou neem ek steeds so twaalfuur my Nanny nap! Dis te heerlik. Saans gaan ek ook maar vroeg bedtoe, lees so halfuurtjie en dis slaaptyd. So het elkeen sy ou dingetjies. Ek is bly jou kuier by Shelly Beach was lekker. Dis n mooi kus daar.
2017-05-14 at 6:35 pm
Ja, mag daar altyd een wees wat hom ontferm oor ons wanneer ons dit nodig het en mag ons ook ons ontferm oor ander wat ons nodig het, soos jy gedoen het.
2017-05-14 at 11:25 pm
Dit is so waar: wat jy saai sal jy maai. Ek weet daar is mense wat na ander omsien sonder om tweekeer te dink.
2017-05-14 at 5:41 pm
Jy maak my bekommerd. Jy moet dat Bertus na jou omsien. Dis waarom jy daar is!
2017-05-14 at 11:24 pm
Ek het vir Bertus vertel hou ek voel en hy het dadelik gesê hy sal na my kyk en klein Bea ook!
2017-05-15 at 4:43 pm
Dis dan baie goed
2017-05-14 at 3:32 pm
Jy het regtig ń geseënde week gehad; jy het ‘gegee en teruggekry’. Wonderlik.
2017-05-14 at 11:22 pm
Dit is hoe ek ook voel. Dit het my niks gekos om die vrou te help en ook plesier verskaf om te kon help.
2017-05-14 at 10:54 am
Jou beskrywing van die medemenslikheid van julle buurt het my diep geraak. Dis moeite om om te gee! Nie almal sou soveel moeite doen nie.
2017-05-14 at 11:20 pm
Dit is so. Wat sou van die vrou geword het as mens nie omgegee het nie? Nog n statestiek op lysie van vermistes. Hier gebeur dit gereeld dat sulke ouerwordende persone wat dementia het net wegloop en nie weer gesien of gekry word nie. Baie hartseer.
2017-05-15 at 6:06 am
Nog iets om voor innig dankbaar te wees: dat daar vir mens omgegee word.
2017-05-15 at 7:23 am
Ja, dis ook so jammer dat die oppassers hier so min betaal word. Hul gee meestal meer om as die familie.
Reflecting: The Daily post Photo Challenge
Afrikaanse Tokkel: Dankbaar opvolg
Archives Select Month March 2020 February 2020 January 2020 December 2019 November 2019 October 2019 September 2019 August 2019 July 2019 June 2019 May 2019 April 2019 March 2019 February 2019 January 2019 December 2018 November 2018 October 2018 September 2018 August 2018 July 2018 June 2018 May 2018 April 2018 March 2018 February 2018 January 2018 December 2017 November 2017 October 2017 September 2017 August 2017 July 2017 June 2017 May 2017 April 2017 March 2017 February 2017 January 2017 December 2016 November 2016 October 2016 September 2016 August 2016 July 2016 June 2016 May 2016 April 2016 March 2016 February 2016 January 2016 December 2015 November 2015 October 2015 September 2015 August 2015 July 2015 June 2015 May 2015 April 2015 March 2015 February 2015 January 2015 December 2014 November 2014 October 2014 September 2014 August 2014
Teddy bears in windows NZ 2020
Lê-Jou-Eier uitdaging: Verbloem jou haarkleur.
Corona Virus: 23/03/2020 NZ
Water Water Everywhere #18 and Lens-Artists Photo Challenge #87 Reflection.
Categories Select Category 100 Word Challenge.. 2016 Waar lees jy lekker? 3 days 3 days 3 quotes 31 days of five min free writing 3quotes 5 day B&W Challenge A and I Poetry Challange A en I Poësie uitdaging A photo a week Challenge aanhalings Afrikaans Afrikaanse Tokkels Animals Awards Baby Talk Beatrix Benches birds Black & White black & white Block of the month Blogging 101 Blogging 201 Blogging A-Z April 2016 Blogging from A to Z Cee Cee’s B&W Cee’s Black & White Photo Challenge Cee’s Fun Foto Challenge Cee’s Odd Ball Challenge Cee’s Which Way Photo Challenge Challenge Me challenges Children’s stories commons create Create with Joy describe Dogs ebook family Farm animals father FFF the PP FFfAW Fiction Five Minute Free Writing Five Photos Five Stories Flash Fiction Flower power Folk tale followers free Friendly Friday Photo Challenge Friendship Friday Gedigte geniet Gratitude challenge House sitting JusJoJan 2020 Kowhai Kuiersafarie Lê-Jou-Eier: lekker Lens-Artists Photo Challenge Liewe Dagboek life light love Love is in Da Blog 2020 macro Macro Moments Macro Monday 2 Memoires Memoirs Mid-Week Monochrome Monday finish the story Monochrome Madness motor music NaNoWriMo 2018 NANOWRIMO 2019 Nature New Zealand One Four Challenge One Word Photo Challenge One-Liner Wednesday Onthou Our World Tuesday Own book Photo a week Photo Challenge Photo for the Week Photo101 Photography Photography 101 Picture it & write Picture it and write Poësie Poetry Publishing Quilting Remember School Stories Seasons sepia Sewing Share your world Short story writing Silent Sunday skryf Skywatch Friday SL-Week SL-Week photography Social events SoCS SoCS 2020 song special spring Story Sunday Photo Fiction Sunday Stills The daily post The last Photo The weekend in Black & White Three Things Challenge 2020 Thursday challenge for fun Toeka-Tokkel Train Of Thoughts Travel thheme tree Trompie Tuesday of Texture Uitdaging Uncategorized Upper Hutt vertel Viction W/P Challenge Water Water Everywhere Weather Weeklikse Wonders weekly photo challenge Weeklyprompts Woordsnoere Woordsnoere Wordless Wednesday WOW write Writing Writing 101
Images by Bren & Ashley Ryan
Music ~ Poetry ~ Good News ~ Photos ~ Life & Everything
Krummels & Katkuite
Afrikaanse gedagtes gemeng met siel en cursive woorde.
My reis na vrede
Empowering Women...one book, one workshop at a time
by sharing what empowers me
Digterlike vryheid- met n tikkie gemmer.
(Parisienne & Country Dweller)
Life according to C
To become remarkable, hold yourself accountable
Nie vir kinders
Pierre en Sugnet se reis
THEO-HERBOTS-BLOG & PHOTOGRAPHY-NEWSLETTER
Pandora se Box
Trek aan jou rooi skoene, maak jou lippe pienk en dans met die lewe!
Country Living in Southern Africa
Sharing my life in Mozambique and all things country in Southern Africa