"Jy hoef nie om jou te verlaat.
Bly by jou tafel sit en luister.
Moenie eers luister nie, wag net.
Moenie eers wag nie.
Wees redelik stil en alleen.
Die wêreld sal homself vrylik aan jou bied.
Om ontmasker te word, het dit geen keuse nie.
Dit sal by jou voete in ekstase rol. "
Ons liggame, soos ons wêreld, weerspieël ons interne dinamika. As ons chaos binne ons bewussyn het, het ons chaos in ons liggame. Ons moet die vrees en die rommel wat ons al jare lank gedra het, uitklaar en leer weer wat dit eenvoudig is wees. Kry onbevlek. Kry onskuldig. Is dit nie wat ons liggame ons altyd vertel nie? Ons het vergeet hoe om na hulle te luister. Ons besef nie dat al ons emosionele rommel binne hulle gestoor word nie.
Ons skep ons liggame elke dag met ons gedagtes en ons oortuigings. Ons behandel 'n liggaam soos 'n masjien: gee dit, doen dit en alles sal goed wees. Ongelukkig het sommige van die mees toegewyde gesondheidsnutte wat ek ken, van die mees volgehoue ​​gesondheidsprobleme.
Dus, daar is nog iets aan die gang. 'N Liggaam is soos 'n kind. Ons vorm dit met ons persepsies, ons wanopvattings, ons woede, vrees en verdriet. Ons genees dit ook met ons vreugde, liefde en dankbaarheid. Jy ken die uitdrukking, "Doen soos ek sê, nie soos ek nie?" Jou liggaam doen wat jy doen. Net soos alles anders in die fisiese wêreld, reflekteer jou liggaam terug na jou wat jy dink en voel.
My gedagtes was gekenmerk deur vrees en woede
Vir 'n lang tyd is my gedagtes oor my liggaam gekenmerk deur vrees en woede. Deur die jare het ek probeer om genoeg vertroue te ontwikkel om hierdie vrees in inspireerde aksie oor te dra. Dan wil ek nie weer optree om lyding te vermy nie. Ek wil optree om vreugde en gesondheid te skep. Ek wil ontspan in die wete dat ek veilig is en alles is goed.
Maar hoe kan jy los en bly wees as jy nie vertroue het in 'n positiewe uitkoms nie? Ek het onlangs 'n joernaalinskrywing gevind wat ek 'n paar maande gelede geskryf het. Ek het my toestand gekla en voel gefrustreerd dat ek nog nie heeltemal genees was nie:
My geluk hang nou af van die toestand van my rug, maar my rug gaan nie oornag verander nie; terwyl my geluk in 'n oomblik kan verander. Dan voel ek weer gelukkig omdat dit voel soos onverantwoordelikheid: Ek sal so bly wees dat ek alles oor my rug sal vergeet en dan sal dit regtig sleg word. Ek het gedink dat my bekommernis is wat my op die genesingspad hou. As ek my daaroor bekommer, fokus ek daarop, en dit beteken ek werk om dit te verbeter.
Kan ek gelukkig wees en werk om dit te verbeter? Een of ander manier maak hierdie vraag my leeg. Net soos om daaraan te werk, is dit 'n mors van tyd.
Selfs meer as dit, dit lyk vir my asof ek glo dit maak net sin om my rug te probeer genees as ek daaroor miserabel is. As ek nie miserabel is wat moet verander nie? Is dit nie alles aksie om ellende te vermy nie? Dus, beteken dit dat ek net moedeloos moet bly totdat ek genees is?
Is dit my enigste motiveerder om my bekommernis en ellende te vermy? Kan ek veilig sonder al hierdie lyding leef?
Negatiewe Motivators lei tot 'n lewe van "vermy ellende"
Soos ek hierdie woorde lees, het ek gewonder, is hierdie negatiewe motiveerders net wat my soeke na genesing? Hoeveel van my daaglikse aktiwiteit is oor "vermy ellende" eerder as die skep van vreugde? As ek ellende wat gebruik word om my genesing werk motiveer, moet ek dit gebruik om ander dele van my lewe te skep.
Ek het vermoed dat selfs in oomblikke toe ek gevoel het dat ek met vreugde optree, hierdie optrede my ook van angs, vrees en bekommernis wou aflei. 'N Gewoonte is 'n gewoonte, en dit het gelyk as 'n oorkoepelende patroon in my lewe. As dit waar was, was ek vasberade om dit te erken. Na alles, as ek geglo het dat alles in die lewe verbind is, moes ek erken dat die verpligting om lyding op een vlak te vermy, my vordering op ander vlakke beperk. Was dit nie my doel om hierdie beperkings te oorkom en ware en totale genesing te bereik nie?
Vir dae na die lees van hierdie, waargeneem ek my motivering. Ek het gewonder die idee van stilte. Ek sit op die rusbank en geweier om te beweeg totdat ek gevoel dat die impuls nie kom uit 'n behoefte om myself te lei. Ek sit deur middel van angs. Ek sit deur middel van stres dat dinge nie om gedoen.
Ek het deur Brecht se versigtige blik gesit terwyl hy oor sy daaglikse take gaan. Wasgoed was opgestapel. Die huis het baie vuil geword en ek was baie verveeld. Ek het heeltemal apaties en heeltemal tot 'n verlies gevoel. Waarvoor het ek gewag? Watter deel van my het ek probeer kontak? Toe onthou ek 'n seminaar wat ek jare gelede bygewoon het.
Laat Negatiewe Emosies Hulle Ruimte toe
Die onderwyser het ons 'n tegniek gegee om ons goddelike sentrum te bereik. Jy moes stil sit en toelaat dat hierdie negatiewe emosies binne jou verhef. Aangesien elke emosie sy hoogtepunt bereik het, het jy jou voorgestel dat jy daardeur na die volgende laag val. Dan het jy hierdie emosie toegelaat om in intensiteit te groei totdat dit amper ondraaglik was, en jy is weer vertel om in die volgende laag te val.
Ek het dit gehoorsaam deur verskeie lae gedoen en toe het ek 'n plek van totale chaos bereik. Ek kon nie lank genoeg fokus om dit te beskryf nie. Ek kon nie genoeg ontspan om te "val deur" soos hulle my wou hê nie. Dit was net soos op 'n rollercoaster: op, af, op, af. Ek het nie gedink ek kon dit regkry nie, maar soms neem genade oor en teen alle kanse vind ons die moed om te vertrou. Uiteindelik, op een of ander manier, het ek deur die chaos geval en in 'n kragtige en sterk duisternis ontvou. Dit was 'n lewendige heelal, 'n steeds groeiende bron van energie en potensiaal, 'n onversadigbare en vreugdevolle dans, en dit was ek!
Dink terug op daardie oomblik van openbaring, het ek besluit dat ek wou my keuses moet gemotiveer deur hierdie deel van my, nie die verskriklike en skugter deel wat altyd op soek was na die veiligste, mees veilige oplossing. Ek wou hierdie eindelose vreugde ervaar op 'n daaglikse basis.
Uitbarsting met kragtige potensiaal en onophoudelike vreugde
Ons mense is bars met 'n kragtige potensiaal. Ons is gevul met 'n aanhoudende vreugde. Ongelukkig het ons meestal verloor kontak met hierdie deel van onsself, en die bereiking van vreugde is nou sinoniem met die vaal en verstikkende idee van die voorkoms van lyding. As ons stilsit vir te lank, ervaar ons die verordeninge vrese en bekommernisse wat ek by die seminaar jaar gelede en in my huis ervaar beide gedurende die drie dae van onaktiwiteit. Die mees algemene oplossing om te gaan met hierdie gevoelens is om te gaan, gaan, gaan.
Afleiding het 'n manier van lewe geword, en oor die jare het ons grander en groener metodes van afleiding geskep. Tog lyk dit nie of dit 'n verband is tussen ons afleiding en ons vermoë om 'n vreedsame en vreugdevolle bestaan ​​te handhaaf nie.
In die naam van gelukkig, het ons 'n samelewing van doeners word. Ons het selfs draai die toestand van "hulle" in 'n proses eindeloos skep en herskep ons selfbeeld. Wie is jy? Jy kan kommunikeer wat aan almal deur mode, musiek, Facebook, Twitter, Pinterest, en waarskynlik 'n paar ander wat ek nog nie gehoor van. Selfs die soeke na ontspanning is 'n vorm van doen. mense speel gholf of kry 'n massering of kyk TV of lees n boek.
Al hierdie dinge lei tot baie min wat. Ons gedagtes ontvang nooit die opleiding wat nodig is om vrede in ons lewens te bring sodat ons eenvoudig kan wees nie. Dus, wanneer ons nie afgelei word van ons daaglikse beroepe nie, bly ons gedagtes verby, sonder om te weet wat om te doen. In elk geval, ek weet my is.
Vlug van stilte deur afleidings?
Die punt is dat as ons nie onsself te lei om stilte te geniet, ons begin die skep van situasies net die rustige vermy, te lei onsself uit die stilte. Miskien is ons workaholics of shopaholics of alkoholiste of hardlopers of fietsryers of drama koninginne. Het jy al ooit hierdie mense gesien wat altyd dramaties voorkom? Hulle is heeltemal gefokus buite, nooit die tyd kry om stil te bly nie en binne te gaan. Miskien het ons voortdurend musiek speel of die TV op "net vir 'n bietjie agtergrond geraas."
Dit maak regtig nie saak wat die afleiding is nie. Die punt is dat kosbare min van ons gereelde oomblikke van totale stilte het. En dit is 'n skande, want stilte is noodsaaklik, nie net vir 'n aangename bestaan ​​nie; dit is noodsaaklik vir genesing. Genesing is altyd 'n terugkeer na jou goddelike natuur, na jou ware self.
Eckhart Tolle vertel ons: "U innerlike gevoel van self, van wie u is, is onafskeidbaar van stilte. Dit is die I Am wat dieper is as die naam en vorm. "Hoe kan ons hierdie kragtige stilte bereik? Ons moet deur die vrees, die bekommernisse en die oordele daarheen kom. Ons moet in die stil oomblikke in die gesig staar, die tekens van wanbalans herken en begin grawe.
Altyd iets om bekommerd te maak?
Ek het altyd geglo dat daar altyd iets was om te bekommer, want ek het my bekommerd elke keer as ek stil met niks gesit het nie. Ek het angstig of veroordelend geword, en al my vrese het hulself gewys. Toe het dit vir my gebeur: miskien is hierdie vrees wat ek vermy as ek hardloop om dinge te doen of om my vrye tyd te geniet. Miskien is hierdie bietjie gedagtes onvoltooide sake. Miskien kan ek iets waardevols van myself leer as ek net hierdie patroon begin waarneem, in plaas daarvan om in die eintlike emosie vas te val.
Bekommernis help nie in elk geval nie, en dit voel beslis nie goed nie. En niemand het ooit gesê dat dit nodig was nie, en selfs al het hulle gedoen wat moet sê hulle is reg?
Om vreugdevol en vertroubaar onbewoond te wees
Ek is daarvan oortuig dat as jy jouself opgelei het om blykbaar onbewoond te wees, kan jy vind dat wat jy gekies het om jou later te beset, baie anders sou wees omdat dit nie deur 'n dwang gedryf sou word om stres en bekommernis te vermy nie. Op die oomblik is elke dag 'n wedloop om net voor die skrikwekkende emosies te bly.
Ons sê vir ons dat ons so aktief bly, want anders sou die lewe vervelig of onproduktief wees. Maar die meeste van ons aktiwiteite bring ons net van onsself verder. In plaas daarvan om myself al die tyd af te lei, wil ek my dade van die wysheid binne my verbrand. Ek wil my lewe met 'n diep gevoel van vertroue lewe, wetende dat alles is soos dit behoort te wees. Ek wil dit weet op elke oomblik, met elke aksie skep ek 'n vreugdevolle, gesonde en welvarende bestaan.
Ek wil hê dat die "doen, doen, doen" deel van my word aangevuur deur die stilte, die "EK IS" wat in die middel van my woon. Die enigste manier waarop ek gevind het om dit te doen is om die afleiding in my lewe te verminder en om my gedagtes en keuses nuuskierig te word. Op dié manier, wanneer my "self" uit die dieptes bel, sal ek genoeg wees om te luister.
Soos ek gesê het, is genesing onthullend.