Sharecropping - Definisie, stelsel en feite - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Sharecropping - Definisie, stelsel en feite
Oesbou is 'n boerdery waarin gesinne klein stukke grond huur van 'n grondeienaar in ruil vir 'n gedeelte van hul oes, wat aan die einde van elke jaar aan die grondeienaar gegee word. Daar word al eeue lank wêreldwyd verskillende soorte deelbou gebruik, maar in die suide van die platteland is dit tipies deur voormalige slawe beoefen. Met die suidelike ekonomie in wanorde na die afskaffing van slawerny en die verwoesting van die burgeroorlog, het daar tydens die heropbou -era konflik ontstaan ​​tussen baie blanke grondeienaars wat probeer het om 'n arbeidsmag te herstel en bevryde swartes wat ekonomiese onafhanklikheid en outonomie wou hê.
Veertig hektaar en 'n muil
Gedurende die laaste maande van die burgeroorlog het tienduisende vrygemaakte slawe hul plantasies verlaat om generaal William T. Sherman se oorwinnende troepe van die Unie -leër oor Georgië en die Carolinas te volg.
In Januarie 1865, in 'n poging om die kwessies wat deur hierdie groeiende aantal vlugtelinge veroorsaak is, aan te spreek, het Sherman spesiale veldorde nommer 15 uitgereik, 'n tydelike plan wat elke bevryde gesin 40 hektaar grond op die eilande en die kusgebied van Georgië toestaan. Die Unie -weermag het ook 'n paar van sy muile, onnodig vir gevegsdoeleindes, aan die voormalige slawe geskenk.
Toe die oorlog drie maande later geëindig het, het baie vrygelate Afro -Amerikaners die beleid van '40 hektaar en 'n muil' as 'n bewys gesien dat hulle uiteindelik hul eie land sou kon bewerk na jare se diensbaarheid. Grondbesit was die sleutel tot ekonomiese onafhanklikheid en outonomie.
In plaas daarvan, as een van die eerste heropbouhandelinge, het president Andrew Johnson beveel dat alle grond onder federale beheer in die somer van 1865 aan sy vorige eienaars terugbesorg moet word.
Die Freedmen's Bureau, wat geskep is om miljoene voormalige slawe in die naoorlogse era te help, moes die vrymanne en -vroue in kennis stel dat hulle óf arbeidskontrakte met planters kon onderteken óf uit die grond wat hulle beset het, uitgesit kon word. Diegene wat geweier het of verset het, is uiteindelik deur weermag troepe uitgedwing.
In die vroeë heropboujare is die meeste swartes in die suidelike gebiede sonder grond gelaat en gedwing om as arbeiders op groot plase en plantasies in wit besit te werk om geld te verdien. Baie het bots met voormalige slawe-meesters wat daarop gemik was om 'n bende-arbeidstelsel te herstel, soortgelyk aan die wat onder slawerny geheers het.
In 'n poging om die arbeidsmag te reguleer en die blanke oppergesag in die naoorlogse suide te herbevestig, het die voormalige Konfederale staatswetgewers spoedig beperkende wette aangeneem waarin swartes gelykheid of politieke regte ontken is, en 'swart kodes' geskep wat voormalige slawe gedwing het om jaarlikse arbeidskontrakte te teken of gearresteer en tronk toe gestuur vir rondlopery.
Hierdie swart kodes het 'n hewige weerstand onder die vrymanne uitgelok en die steun in die noorde ondermyn vir president Johnson se heropboubeleid. 'N Republikeinse oorwinning in die kongresverkiesings van 1866 het daartoe gelei dat die heropbouwette in 1867 aangeneem is, wat 'n nuwe fase van heropbou begin het.
Gedurende hierdie tydperk het die verloop van die 14de wysiging en die 15de wysiging Afro -Amerikaners stemreg, gelykheid voor die wet en ander burgerskapregte verleen.
Die opkoms van die Sharecropping -stelsel
Ondanks die feit dat Afro-Amerikaners die regte van die burgers gegee het, het die federale regering (en die Republikeinse beheerde staatsregerings wat tydens hierdie heropboufase gevorm is) min konkrete stappe gedoen om bevryde swartes te help om hul eie grond te besit.
In plaas daarvan om lone te ontvang vir die werk van 'n eienaar se grond - en aan toesig en harde dissipline te onderwerp, het die meeste vrymanne verkies om grond te huur vir 'n vaste betaling eerder as om lone te ontvang.
Teen die vroeë 1870's het die stelsel wat bekend staan ​​as deelbou, die landbou oorheers in die suide van katoen. Onder hierdie stelsel sou swart gesinne klein erwe of aandele huur om self te werk; in ruil daarvoor sou hulle aan die einde van die jaar 'n gedeelte van hul oes aan die grondeienaar gee.
'King Cotton' onttroon
Die deelboustelsel het ook 'n groot deel van die Suide in 'n staatgemaak op katoen, net toe die prys vir katoen gedaal het.
Terwyl deelneming aan Afro-Amerikaners outonomie gegee het in hul daaglikse werk en sosiale lewens, en hulle bevry het van die bende-arbeidstelsel wat gedurende die slawerny-era geheers het, het dit dikwels daartoe gelei dat deelnemers meer aan die grondeienaar verskuldig was (vir die gebruik van gereedskap) en ander voorrade, byvoorbeeld) as wat hulle kon terugbetaal.
Sommige swartes het daarin geslaag om genoeg geld te bekom om teen die einde van die 1860's van die aandeelhouer na die verhuring of besit van grond te gaan, maar baie meer het skuld aangegaan of is deur armoede of die dreigement van geweld gedwing om onbillike en uitbuitende deelbou of arbeidsooreenkomste te onderteken hulle het min hoop om hul situasie te verbeter.
Skuldslawerny, ook genoem skuld diensbaarheid, skuldgebondenheid, of skuldpioene, 'n staat van skuld aan grondeienaars of handelswerkgewers wat die outonomie van produsente beperk en die eienaars van kapitaal goedkoop arbeid voorsien. Voorbeelde van skuldslawerny, ingeboude serwituut, pioen en ander vorme van dwangarbeid bestaan ​​regoor die wêreld en deur die geskiedenis, maar die grense tussen hulle kan moeilik wees om te definieer (kyk slawerny). Dit is insiggewend om een ​​algemene stelsel van skuldslawerny te beskou as 'n manier om die kenmerke van die toestand te identifiseer. Hierdie artikel beskryf dus die stelsel wat bestaan ​​het onder aandeelhouers en grondeienaars in die Amerikaanse Suide vanaf die 1860's tot die Tweede Wêreldoorlog.
Na die einde van die Amerikaanse burgeroorlog en die afskaffing van slawerny, het baie Afro -Amerikaners en 'n paar blankes in die plattelandse suide 'n bestaan ​​gemaak deur klein stukke grond te huur van groot grondeienaars wat gewoonlik wit was en 'n persentasie van hul gewasse aan die grondeienaars verpand het. by die oes - 'n stelsel wat bekend staan ​​as deelbou. Grondeienaars het grond, sade, gereedskap, klere en voedsel aan die deelnemers voorsien. Die koste vir die voorrade is afgetrek van die deel van die oes, wat hulle in die slegte jare aansienlik skuld aan grondeienaars gelaat het. Veehouers sou in voortdurende skuld beland, veral tydens swak oeste of tydperke met lae pryse, soos wanneer katoenpryse in die 1880's en 90's gedaal het. Nadat hulle skuld gehad het, is dit deur die wet verbied om deelnemers die eiendom van die grondeienaar te verlaat totdat hul skuld betaal is, wat hulle in staat van slawerny aan die grondeienaar bring. Tussen 1880 en 1930 het die persentasie suidelike plase wat deur die huurders bedryf word, toegeneem van 36 tot 55 persent.
Skuldige deelnemers het beperkte opsies. Rassisme en die erfenis van slawerny in die Suide het vooruitsigte vir Afro -Amerikaners na die Burgeroorlog moeilik gemaak, veral omdat dit die grootste deel van die suidelike deelnemers was. Om vryheid van hul skuld te verkry, het boere op verskillende maniere probeer om ekstra geld te verdien, soos om op naburige plase te werk en die eiers, melk en groente wat hulle geproduseer het, te verkoop, benewens hul hoofoes. Banke het in die algemeen geweier om geld aan aandeelhouers te leen, sodat hulle verder afhanklik was van grondeienaars. 'N Skuldige landbouer kan voortgaan om vir dieselfde grondeienaar te werk en die skuld met die oes van volgende jaar probeer afbetaal, of kan begin boer vir 'n ander grondeienaar met die skuld wat in die nuwe kontrak ingebou is.
Baie boerderygesinne het weggeloop of gereeld verhuis op soek na beter werksgeleenthede, omdat hulle diep in die stelsel van skuldslawerny verkeer het en met beperkte geleenthede te staan ​​gekom het om hul skuld uit te skakel. In reaksie hierop het grondeienaars gewapende ruiters in diens geneem om toesig te hou oor en dissiplineer oor die boere wat op hul grond werk.
Kontrakte tussen grondeienaars en aandeelhouers was tipies streng en beperkend. In baie kontrakte is dit nie toegelaat om katoenpitte uit hul oes te bespaar nie, wat hulle dwing om hul skuld te verhoog deur saad by die grondeienaar te bekom. Grondeienaars hef ook uiters hoë rentekoerse. Grondeienaars het dikwels self geoesde gewasse geweeg, wat verdere geleenthede gebied het om veehouers te mislei of af te pers. Onmiddellik na die Burgeroorlog kon grondeienaars wat in nood verkeer, grond aan Afro -Amerikaanse aandeelhouers verhuur, hul skuld en arbeid beveilig en dit dan verdryf net voordat dit tyd was om die oeste te oes. Dit is onwaarskynlik dat suidelike howe ten gunste van swart aandeelhouers teen wit grondeienaars sal beslis.
Ondanks die beperkte opsies wat dit gebied het, bied deelbou meer outonomie as slawerny vir Afro -Amerikaners. Sharecropping het gesinne ook in staat gestel om saam te bly eerder as om die moontlikheid in die gesig te staar dat 'n ouer of kind verkoop en gedwing word om op 'n ander plantasie te werk. Die voordele was egter skraal in vergelyking met die armoede en ander ontberings wat skuldsklawery veroorsaak.
Die Groot Depressie het verwoestende gevolge vir aandeelhouers gehad, net soos die suidelike voortgesette oorproduksie en oorbeklemtoning van katoenproduksie. Katoenpryse het dramaties gedaal ná die ineenstorting van die aandelemark in 1929, en die daaropvolgende afswaai het boere bankrot gemaak. Die Landbouaanpassingswet van 1933 het boere geld aangebied om minder katoen te produseer om pryse te verhoog. Baie blanke grondeienaars het die geld gehou en toegelaat dat die grond wat voorheen deur Afro -Amerikaanse deelnemers gewerk is, leeg bly. Grondeienaars het die geld ook dikwels in meganisasie belê, die behoefte aan arbeid verminder en meer boerderygesinne, swart en wit, agtergelaat en in armoede gelaat.
Hierdie stelsel van skuldslawerny het in die Suide voortgeduur tot na die Tweede Wêreldoorlog, toe dit geleidelik uitsterf namate die meganisasie van boerdery wydverspreid geword het. So ook het Afro-Amerikaners die stelsel verlaat toe hulle tydens die Groot Migrasie na beter betaalde nywerheidsgeleenthede in die Noorde verhuis het.
Oesbou en huurderboerdery in Alabama
Huurboere wat 'n katoenveld-oes en oesboerdery skoffel, was die dominante ekonomiese model van die landbou in Alabama vanaf die laat negentiende eeu tot die begin van die Tweede Wêreldoorlog. Beide terme verwys na vorme van landbou wat uitgevoer word deur mense wat nie die grond besit het nie. Hierdie grondlose boere het die erwe van ander grondeienaars bewerk. Alhoewel die stelsel sy hoogtepunt bereik het tydens die heropbou -era, het daar voor die burgeroorlog huur in Alabama bestaan. In die besonder kan skerpmaak teruggevoer word na sommige van die vroegste geskrewe rekords. Die huurstelsel, wat teen die vroeë twintigste eeu meer as 60 persent van die landboubevolking in die staat beslaan het, het 'n nalatenskap van armoede en ongeletterdheid gelaat wat eers in die laat twintigste en vroeë een-en-twintigste eeue oorkom is. Dogtrot House in Montgomery County, 1944 Oesbou en huurderboerdery, wat gewoonlik onder 'huurkontrak' gegroepeer is, is nie maklik om te definieer nie, omdat die stelsel wat hulle beskryf geweldig kompleks was. Die terme bevat 'n wye verskeidenheid stelsels: Ten minste sewe huursoorte is in die Verenigde State in Alabama toegepas, maar deelbou en kontantverhuring was die algemeenste. Oesopbou behels dat grondeienaars grond aan iemand anders verhuur in ruil vir 'n gedeelte van die oes, gewoonlik een derde tot die helfte, afhangende van wat die aandeelhouer by die reëling gebring het. Kontanthuur, soos die naam aandui, verwys na 'n huurooreenkoms tussen boere en grondeienaars. Kontanthuurders het oor die algemeen 'n hoër ekonomiese en sosiale status as aandeelhouers. Lewis E. Parsons In Julie 1865 het slawerny vir ewig in Alabama geëindig toe goewerneur Lewis E. Parsons 'n proklamasie uitgereik het waarin alle slawe in die staat vry verklaar is. Emansipasie het in September 1865 'n sterker regsposisie gekry toe die Konstitusionele Konvensie in Montgomery 'n verordening aanvaar het om slawerny in Alabama af te skaf. Baie van die nuut bevryde slawe, wat nou vry is om te beweeg waar hulle wil, het die plantasies en plase verlaat en na stedelike sentra verhuis en in stede soos Huntsville, Selma, Montgomery en Mobile saamgedrom. Gerugte van aanbiedings oor grond en toerusting, in die volksmond bekend as "40 hektaar en 'n muil", is vinnig as vals onthul. Die meeste vrymense moes hulself wend tot ondersteuning van liefdadigheidsorganisasies en die Buro vir Vrymanne, Vlugtelinge en Verlate Lande (algemeen bekend as die Vryheidsburo), net soos baie blankes. Sommige mense het gesoek na familielede wat tydens slawerny verkoop is. Die swart bevolking van sommige katoenproduserende gebiede, soos die Tennessee-vallei, het met byna 10 persent gedaal, wat die velde onbewerk laat. As gevolg hiervan het grondwaarde gedaal en die landbouinkomste het amper nie bestaan ​​nie. Alabama was in 1860 onder die top 10 persent van die rykste state in die land, 'n posisie wat dit sedertdien nog nooit beklee het nie. Huurboer in Walker County Reeds in die 1870's het die meeste planters, pas vrygemaakte slawe en arm blankes die huurstelsel vir aandele aanvaar as die antwoord op die probleem van plaasarbeid in Alabama. Dit was 'n kompromie, maar dit bied arm blankes 'n manier om 'n geringe bestaan ​​uit te skakel, dit gee vrymense die skyn van die onafhanklikheid wat hulle verlang, en dit bied aan plantbakkers die geleentheid om plantasies terug te keer na produktiwiteit onder 'n mate van persoonlike toesig. 'N Ander element van die huurstelsel was dat ekonomiese oorheersing deur blanke grondeienaars ook gehelp het om die oppergesag oor swartes en arm blankes te handhaaf. Alhoewel plaasbesit eers in 1880 'n amptelike kategorie in die Amerikaanse sensus geword het, het verskeie sensusopnemers in 1870 huurdersboere aangeteken. Gee's Bend Cooperative Store Verhuurders het saad, kunsmis, ploeë en trekdiere aan aandeelhouers voorsien. Die huurder boer moes ook voorsien word van die lewensbenodigdhede: behuising, brandstof, kos, snuif en oorpak, items wat gesamentlik 'meubels' genoem word. Die meeste huurders, veral deelnemers, het voedsel en persoonlike items nodig gehad om dit tot die oestyd te bestuur. Verhuurders het gewoonlik 'n klein winkel of kommissaris gehad om basiese goedere te bevorder, wat hulle op krediet by handelaars in dorpe gekoop het. Verhuurders sou 'n verband neem op die onplantte gewas (gewoonlik na verwys as '' 'retensiereg' ') as onderpand. Gee's Bend Farm, 1939 Die lewenswyse van die meeste huurders was minderwaardig as dié van baie mense in die Middeleeuse Europa. Die behuising het bestaan ​​uit primitiewe houthutte of haelgeweerhuise. Min huise het glasvensters of skerms, met die meeste houtvensters wat snags en in gure weer toegemaak kan word. Daar is geen loodgieterswerk nie, maar daar is water uit oop putte of nabygeleë fonteine ​​en spruite, en die badkamers is 'n buitelug wat 'n paar meter agter die huis geleë is, wat ernstige sanitasieprobleme veroorsaak. 'N Ander probleem wat huurders ondervind, was swak vervoer. Tot in die vyftigerjare was feitlik alle huurderplase op onverbeterde grondpaaie geleë. In 1930, van Alabama se 257 395 plase, het slegs 4,516 toegang tot paaie met 'n harde oppervlak gehad. Reën het onverbeterde paaie onbegaanbaar gelaat, en tydens droë weer was dit stowwerig, met diep spore. As gevolg hiervan was huurders oor die algemeen sosiaal geïsoleer, en het hulle ekonomiese ondergang in die gesig gestaar as die paaie tydens die oestyd onbruikbaar was. Ploeg met trekdiere in Pike County Teen die 1890's het die boerdery in Alabama die landbou oorheers. Ongeag of dit wit of swart is, deelboere produseer meer katoen per hektaar as enige ander kategorie boer. Maar meer katoen het nie meer geld beteken nie. Die gewasbesitstelsel het die huurders in Alabama stewig vasgehou, en gesinne was gelukkig om elke jaar by die oes gelyk te wees. Baie van diegene wat wel geld gemaak het, het gekies om hul eie trekdiere en toerusting te koop en huurders te word. Sommige het selfs grondeienaars geword, maar die meerderheid bly vasgevang in skuldpeil. Huurderboer Floyd Burroughs Waarskynlik het die swartes in die vroeë twintigste eeu in groot hoeveelhede die suide begin verlaat as gevolg van baie ander ekonomiese en sosiale faktore, waaronder 'n begeerte om die Jim Crow -wette te ontduik. Teen 1915 het honderdduisende swartes die Suide na die Noorde verlaat, in 'n beweging bekend as die Groot Migrasie. As gevolg hiervan het arm blankes die huurdersisteem oorheers. Ten spyte van 'n afname in beskikbare arbeid, het die omstandighede vir huurders nie verbeter nie, en hul benoudheid het slegs onder die aandag gekom deur die pogings van romanskrywers soos William Faulkner en werke soos Laat ons nou beroemde manne prys, 'n samewerking deur skrywer James Agee en fotograaf Walker Evans. Kamp McClellan, c. 1918 Teen 1940 het huurders slegs ongeveer 56 persent van die Alabama -boere uitgemaak, en die aantal deelnemers het tot 30 persent gedaal. Benewens die New Deal, het die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog 'n afname veroorsaak. Namate oorlog in 1937 en in Europa in 1939 in China uitgebreek het, het oorlogsbedrywe begin ontwikkel en duisende Amerikaanse boerseuns, wit en swart, het die plase verlaat vir werk in fabrieke. Terwyl die Verenigde State in 1941 in die oorlog ingetrek is, is honderdduisende manlike huurders in die weermag opgeneem. Van die wat die oorlog oorleef het, het min teruggekeer na die shackers van die aandeelhouers. Baie wat nie oorlog toe gegaan het nie, het werk gevind in die militêre opleidingskampe en munisipale aanlegte wat oor Alabama ontstaan ​​het.
Daar was geen manier dat opdelers, trekkers en meganiese katoenplukkers langs mekaar kon leef nie, en sodoende het die deelnemers stadig uit die landskap van Alabama verdwyn. Die 2002 Census of Agriculture bevat 'n totaal van 62 572 plaasoperateurs in Alabama van hierdie getal, 2,063 (3,3 persent) is as huurders geklassifiseer, teenoor 3,151 in 1997. Die sensus maak geen melding van deelnemers nie. Sharecropping het 'n belangrike as twyfelagtige nalatenskap in die staat gelaat. Die stelsel het gehelp om Alabama agter ander state te hou, beide ekonomies en sosiaal, ver in die twintigste eeu. Maar die opkoms van meganisasie en moderne boerderypraktyke wat gehelp het om die huur te beëindig, het Alabama vandag tot die land se belangrikste state in die land gemaak.
Fleming, Walter L. Burgeroorlog en heropbou in Alabama. 1905. Herdruk, New York: Peter Smith, 1949.
HUURDER BOERDERY EN AANDELING.
Toe die burgeroorlog eindig, het die groot vraag betrekking op die toestand van die vrygemaakte slawe van die Suide. Die herstel van die suidelike ekonomie was afhanklik daarvan om die vrymanne weer in die katoenlande te kry. Gedurende die heropbouperiode het die Radikale Republikeine in die Kongres probeer om die vrymanne in klein vryboere te omskep, maar die voormalige slawe was eenvoudig nie gereed om hul eie plase te bestuur nie. Wat noodwendig na vore gekom het, was suidelike plaashuur, 'n stelsel van nabye slawerny sonder wetlike sanksies.
In plaas daarvan om in bendes te werk soos op die antebellum plantasies, het die vrymanne huurders geword. Die planter of grondeienaar het aan elke gesin 'n klein stuk grond toegewys om voedsel te bied, kos, skuiling, klere en die nodige sade en plaastoerusting. Toe die oes geoes is, het die planter of grondeienaar die katoen op die mark gebring en na aftrek vir die "meubel" (die koste van die items wat die huurder gedurende die jaar voorsien is) die helfte van die opbrengs aan die huurder gegee. Hierdie reëling het bekend geword as deelbou.
In die dekades na heropbou het huur en deelbou die lewenswyse in die watte geword. Teen 1930 was daar 1 831 470 huurders in die suide. Wat begin het as 'n middel om voormalige slawe weer aan die werk te kry, het 'n verderflike stelsel geword wat wit sowel as swart boere vasgevang het. Ná 1900 het die aantal blanke huurders onrusbarend toegeneem. Teen 1935 was byna die helfte van die wit boere en 77 persent van die swart boere in die land grondloos.
Namate die plaashuur gegroei het, het 'n huurleer ontwikkel. Van die onderste punt kan die ongelukkige deelhouer klim om die huurder te deel as hy genoeg van sy eie toerusting en geld kan ophoop. Aandeelhuurders het twee derdes of driekwart van die oes behou, afhangende van hoeveel hulle kon voorsien. As 'n huurder van 'n aandeel tot 'n punt vorder wat niks anders as die grond nodig het nie, kan hy 'n kontanthuurder word deur 'n vaste huur te betaal. Kontanthuurders het al die opbrengs uit die oes gehou.
Ongelukkig het tienduisende boere in die huurgeleer geval eerder as om op te klim. Sommige boere verloor hul plase of hul status as kontant of deel huurders weens oesmislukkings, lae katoenpryse, luiheid, swak gesondheid, swak bestuur, uitputting van die grond, buitensporige rentekoerse of onvermoë om met huurders se arbeid mee te ding. Baie truuks van die natuur (droogte, vloed, insekte, ryp, hael, sterk wind en plantsiektes) kan 'n gewas bederf.
Oesbou en huurkontrak bly tot die Groot Depressie as 'n normale deel van die suidelike lewe aanvaar. Toe het die besef posgevat dat die huurstelsel dringend hervorming nodig het. Die vroeë New Deal se landbouprogramme het egter geen verandering meegebring nie. Op grond van die drastiese vermindering van die oppervlakte en die uitbetalings van voordele wat meestal aan grondeienaars gegaan het, was die programme in werklikheid 'n ramp vir huurders en aandeelhouers. As planters en verhuurders hul oppervlakte in produksie met 40 of 50 persent verminder, verminder hulle hul huurders met dieselfde hoeveelheid.
Alhoewel daar ooreenkomste is, pas die verhaal van huurkontrak in Oklahoma nie by die patroon van suidelike plaashuur nie. Die verskille word bepaal deur die ongewone geskiedenis van die blanke nedersetting Oklahoma. Teen 1880 eindig die Amerikaanse landbougrens. Indiese gebied bied ongeveer die laaste grens vir goeie landbougrond. Indiese heerskappy verbied eienaarskap van wit grond. Indiërs kon ook nie hul grond aan buitestaanders verhuur nie, maar hulle kon blankes in diens neem om hul grond te bewerk. Onder die indruk dat hulle werknemers was, het 'n vloed van blanke huurders in die 1870's, 1880's en 1890's die gebied binnegekom. Teen 1900 was driekwart van alle huurders in Oklahoma wit. Sommige van hierdie vroeë aankomste het eienaarskap verkry deur koop, geskenk of ondertrouery, maar 'n dodelike kombinasie van ekonomiese en natuurlike kragte het die meeste daarvan weerhou om die landbou -leer te klim.
Tussen 1900 en 1910 het die aantal blanke huurders verdubbel. Toe die wette verander nadat staatskaping en nie-Indiërs toegelaat is om grond te koop, het die huurperiode effens afgeneem. In die ongunstige jare van die twintigerjare, toe die landbou gebuk gegaan het onder lae pryse en oorproduksie, het wit huurkontrakte egter weer tot byna 70 persent gestyg. Teen 1935, met 119 615 blanke huurders, het Oklahoma die hoogste blanke huurpag in die Verenigde State gehad.
In die gewone ooreenkoms met aandeelhuurders in Oklahoma het die verhuurder een derde van die graanoes ontvang en 'n kwart van die geproduseerde katoen. Die huurder moes die meeste toerusting, diere en meubels voorsien. In werklikheid was die boerdery van veertig tot vyftig hektaar op hierdie basis 'n voorskrif vir armoede, veral as katoenpryse gedaal het.
Huurkontrak het nie noodwendig gelykgestel aan armoede nie, maar in die suidelike deel van die provinsies en in die driehoek van Suidoos-Oklahoma het die huurooreenkoms in dieselfde armoedestelsel as in die diep suide en Texas bestaan. Verhuurders het slegs vir 'n jaar huurkontrakte getref deur mondelinge kontrakte. Aan die einde van die jaar het die meeste huurders voortgegaan op soek na 'n beter plek. Verhuurders het aangemoedig om te verhuis omdat dit die ontwikkeling van 'n gevestigde huurder verhinder het. As gevolg van 'n konstante oorskot van huurders, of huurders soos hulle genoem is, het eienaars aan die einde van die oesjaar maklik nuwe huurders gewerf, dikwels op voorwaardes wat nog gunstiger was vir die verhuurder. In 1920 het twee derdes van alle huurders van die een plaas na die ander verhuis.
Omdat hierdie stelsel van grondbesit so verbygaande was, moes die verhuurder niks anders as die grond voorsien nie. Alhoewel dit 'n dun wins op baie min beleggings gelewer het, was dit die pad na 'n ramp. Nie die eenjarige huurder of die verhuurder het 'n rede gehad om verbeterings op die grond aan te bring of om bewaring te beoefen nie. In wese ontgin hulle die grond. Volgens sy logiese gevolgtrekking sou grondontginning die grond laat uitgeput en uitgeput laat. Die produksie sal staak, en die verhuurders, die huurders en die grond sal almal verwoes word.
Swart huur in die Indiese gebied het 'n soortgelyke verhaal. Al die vyf stamme het swart slawe gehad. Toe die stamlede na die Indiese gebied verwyder is, het hulle hul slawe saamgebring. Teen 1840 het baie katoenplantasies in die Choctaw- en Cherokee -nasies bestaan, meestal in die vrugbare rivierbodems van die Arkansas- en Rooi -riviere. Die meeste plantasies het 'n paar honderd hektaar katoen en tientalle slawe gehad om die werk te doen.
Die burgeroorlog het die plantstelsel in die Indiese gebied ontwrig, en na die oorlog het die meeste planters nie geld en mannekrag gehad om weer te begin werk nie. Naoorlogse verdrae tussen die Amerikaanse regering en die Vyf Nasies het vereis dat slawe vrygelaat word en burgers van die stamme word met grondreg. Ondanks 'n vertraagde proses het die meeste vrymanne uiteindelik grondtoewysings van minstens veertig hektaar ontvang. Alhoewel dit hulle vir 'n tyd lank uit die plaas verhuur het, is 'n plaas van veertig hektaar in werklikheid nie groot genoeg om 'n boer vooruit te kom nie. Na alle waarskynlikheid het baie van die vrymanne hul klein plase verloor en dit gedoen om dieselfde redes as wat blanke boere hulle besittings verloor het.
In 1930 het Oklahoma 22.937 swart boere, 14.559 van hulle huurders. In vergelyking met 180 929 wit boere, waarvan 110 770 huurders was, is die getalle swartes redelik laag. Aangesien slegs 'n paar duisend Indiese slawe vrymanne geword het, lyk dit nie waarskynlik dat alle swart boere in Oklahoma hul afstammelinge was nie. Baie moes na Oklahoma verhuis het as werknemers of huurders van Indiese grondeienaars, of later as huisbewoners of ontheemde huurders.
Dit is duidelik dat die soort plantasie-georiënteerde swart aandeel wat in die diep suide bestaan ​​het na die burgeroorlog nooit in Oklahoma ontwikkel het nie. Trouens, die aantal swart deelnemers, slegs 4,560 in 1930, was redelik klein. Interessant genoeg was daar terselfdertyd 16 495 wit deelhouers. Oor die algemeen het die swartboere en huurders kleiner plase gehad wat minder produktief was, wat hul lewenstandaard verlaag en hul verblyfreg op die grond nog minder veilig gemaak het.
'N Groeiende nasionale probleem in die dertigerjare, die suidelike plaashuur het skielik tydens en na die Tweede Wêreldoorlog geëindig. Regeringsprogramme, meganisasie en hul eie ondoeltreffendheid het huurders uit die grond verdryf. Werk en 'n beter lewenswyse lok hulle na stedelike gebiede. Die bekende verhaal van die Okies en hul migrasie na Kalifornië illustreer die einde van die suidelike plaashuur duidelik. Min Amerikaners sou treur oor die verval van so 'n stelsel.
Sheila Manes, "Pioniers en oorlewendes: Oklahoma's Landless Farmers", in Oklahoma: nuwe sienings van die ses-en-veertigste staat, red. Anne Hodges Morgan en H. Wayne Morgan (Norman: University of Oklahoma Press, 1982).
David E. Conrad, & ldquoTenant Farming and Sharecropping, & rdquo Die ensiklopedie van die geskiedenis en kultuur van Oklahoma, https://www.okhistory.org/publications/enc/entry.php?entry=TE009.
Sharecropping - Definisie, stelsel en feite - GESKIEDENIS
Wat die vrygestelde mans en vroue bo alles wou hê, was grond waarop hulle hul eie gesinne kon onderhou. Tydens en onmiddellik na die oorlog het baie voormalige slawe bestaansplase gevestig op grond wat aan die leër van die Unie oorgelaat is. Maar president Andrew Johnson, 'n demokraat en 'n voormalige slawe -eienaar, het hierdie grond aan sy voormalige eienaars herstel. Die versuim om grond te herverdeel, het baie voormalige slawe tot ekonomiese afhanklikheid van die suide se ou planterklas en nuwe grondeienaars gelei.
Tydens heropbou het voormalige slawe-en baie klein wit boere-vasgevang geraak in 'n nuwe stelsel van ekonomiese uitbuiting, bekend as deelbou. Gebrek aan kapitaal en eie grond, was voormalige slawe gedwing om vir groot grondeienaars te werk. Aanvanklik het planters, met die steun van die Freedmen's Bureau, probeer om bende -arbeid te herstel onder toesig van wit opsieners. Maar die vrymanne, wat outonomie en onafhanklikheid wou hê, wou nie kontrakte teken wat bende -arbeid vereis nie. Uiteindelik het deelbou as 'n kompromie ontstaan.
In plaas daarvan om grond te bewerk in bendes onder toesig van opsieners, het grondeienaars plantasies in 20 tot 50 hektaar groot erwe verdeel wat geskik is vir 'n enkele gesin. In ruil vir grond, 'n kajuit en voorrade, het aandeelhouers ingestem om 'n kontantoes (gewoonlik katoen) in te samel en die helfte van die oes aan hul verhuurder te gee. Die hoë rentekoerse wat verhuurders en aandeelhouers hef vir goedere wat op krediet gekoop word (soms tot 70 persent per jaar), het die aandeelhouer in 'n stelsel van ekonomiese afhanklikheid en armoede verander. Die vrymanne het bevind dat "vryheid mense trots kan maak, maar dit maak hulle nie ryk nie."
Nietemin het die deelbou -stelsel vrymanne wel 'n mate van vryheid en outonomie toegelaat wat veel groter was as wat hulle onder slawerny ervaar het. As 'n simbool van hul nuut gewenste onafhanklikheid, het vrymanne spanne muile hul voormalige slawehutte van die slawekwartiere na hul eie velde laat sleep. Vroue en dogters het hul arbeid in die veld skerp verminder en meer tyd aan kindersorg en huiswerk bestee. Vir die eerste keer kon swart gesinne hul tyd verdeel tussen veldwerk en huiswerk in ooreenstemming met hul eie gesinsprioriteite.
Huurboerdery is 'n landbousisteem waardeur boere gewasse verbou of vee op gehuurde grond grootmaak. Dit was een van twee landbousisteme wat na die Amerikaanse burgeroorlog in die suide ontstaan ​​het (1861 en#x2013 1865), en die ander stelsel was besig om te verbou. The South in economic ruin, former plantation owners were now without slave labor and lacked resources to hire wage laborers. They began dividing up their land and arranging the tracts to be farmed by one of these two methods. In 1860 there were just under 700,000 farms in the South in 1910 the division of the former plantations resulted in more than three million farms.
Sien ook: Reconstruction, Sharecropping
DA: 5 PA: 75 MOZ -ranglys: 100
DA: 1 PA: 42 MOZ -ranglys: 10
DA: 96 PA: 72 MOZ -ranglys: 35
DA: 4 PA: 94 MOZ -ranglys: 6
DA: 48 PA: 27 MOZ -ranglys: 88
DA: 15 PA: 69 MOZ -ranglys: 44
DA: 52 PA: 29 MOZ -ranglys: 96
DA: 38 PA: 32 MOZ -ranglys: 42
DA: 46 PA: 65 MOZ -ranglys: 73
DA: 56 PA: 47 MOZ -ranglys: 5
DA: 74 PA: 85 MOZ -ranglys: 37
DA: 81 PA: 80 MOZ -ranglys: 81
DA: 31 PA: 23 MOZ -ranglys: 53
DA: 71 PA: 59 MOZ -ranglys: 94
But the exploitative sharecropping system also helped ensure that the South's economy became almost entirely dependent on a single crop—cotton—and an increasing number of Southerners, white and black, were reduced to tenant farming, working as laborers on land they did not own. A full transcript is available. Transkripsie