Miserella – Fanie Viljoen
Home > Afrikaans > Miserella
Miserella en haar broer, Juvenis, bly in ’n Gotiese kasteel by hul eksentrieke, dog ellendige tantes, Violenta en Laniolet. Én, natuurlik die dooie Mortallus. Of altans, hy is nie régtig dood nie, daarom hou hulle sy as in ’n spesiale urn terwyl hy probeer om weer lewend te word.
Hy het in as verander toe een van sy partytjie-toertjies lelik skeef geloop het.
Maar hoekom word Miserella en Juvenis teen hulle sin in die kasteel aangehou en moet hulle so hard werk? En hoekom slaap hulle in die dag en is in die nag wakker? Watter geheime lê opgesluit in die Dier wat om die kasteel sluip en die snaakse misrook in die kasteel se gange? En wat gaan gebeur as hulle nare oom Mortallus eendag uit die as opstaan? Wie is Carlo, die jong man wat Miserella se hart vinniger laat klop?
Lees hierdie lekker tonekrul-Gotiese roman vol humor, spanning en romanse, en vind al die geheime uit. Die boek is gemik op tieners en jong volwassenes en is 228 bladsye lank.
Uitgewer: Human & Rousseau-Uitgewers
Buite die kamer hoor sy nog Juvenis, Violenta en Laniolet se stemme. Maar sy kan nou nie meer uitmaak wat hulle sê nie. Dit smelt weg saam met die geluide in die vertrek. Die klap, skuur en kraak van meubels, die suisende wind, die grommende onheil.Miserella sak grond toe, die donker deur teen haar rug, met die wind wat haar hare stringerig verby haar gesig waai. Wat haar trane droogmaak so gou as wat sy hulle kan huil.
En in haar kop kom daar nóg geluide, diep, swaar orrelklanke, dreunend.
Die note van die Lamentum-serenade van Volaticus, Juvenis se gunsteling wat sy soms vir hom speel. Die musiek wat Volaticus vir sy vrou gekomponeer het ná haar wrede dood aan die kake van ’n weerwolf, so word vertel.
Dit word stil. Skielik. Die windjie draal vir net ’n oomblik langer en raak dan ook weg.
Maar toe! ’n Weerligstraal. Blitsend! Van die dak af, vloer toe. Die tafel spat in stukke, splinters hout klief deur die lug. Die kerse ontplof. Hulle vlamme gaan dood, maar die kamer is nou gehul in ’n helder wit lig, wat dring tot in elke donker skeur en vergete hoek. ’n Geluid soos botsende treine, skeurende metaal en hartverskeurende gille.
Meubels skuif na die mure toe van die impak in die middel van die vertrek. Miserella gryp haar bene vas. Arms beskermend oor haar lyf. ’n Stoel tref haar teen die skouer. Sy byt op haar tande van pyn. Byt haar wang aan die binnekant raak en proe bloed in haar mond.
Nog ’n weerligstraal wat die mure ruk en ’n gordyn voor die venster wegskeur. Die venster breek oop, glas spat, blare en sand waai in.
En uit die as verskyn daar nou ’n bonkige figuur, eers dofgrys soos uitgebrande stompe in ’n dooie vuur. Die as begin effens wegsyfer. Die silwerwit lig word nou dowwer, maar is steeds helder genoeg vir Miserella om te sien hoe die silhoeëtagtige figuur in die wolk sy hande oplig, aan sy gesig vat.
Dis ’n man, kan Miserella uit sy houding aflei, breë skouers, voete uitmekaar.
Toe is daar ’n geluid soos iets wat val. Iets geels, sien Miserella. Metaalagtig. Goue muntstukke wat uit die as op die vloer neerkletter en wegrol onder die meubels teen die mure in.
Die man is blykbaar nie eens daarvan bewus nie. Hy vee nog met sy hande oor sy lyf. Toe steek hy sy hand voor hom uit. En die hand kry ’n kleur: doodsbleek vel met blou, bultende are. Nou die ander hand, ’n silwer ring aan een vinger, ’n ring met ’n kraai op.
Die man gee ’n tree vorentoe. Vuil swart skoene, grys langbroek, gekreukelde baadjie. Vergeelde hemp met ’n dun, swart strikdas wat uitrafel aan die punte.
Die skadu’s val van sy gesig af soos vlermuise van ’n grot se dak.
Miserella lê steeds in ’n bondeltjie teen die deur. Mortallus kom nader. Afgemete treë, nader. Nou eers los sy haar bene wat steeds in haar arms opgetrek was. Sy begin wegkruip, al met die muur langs, stoot meubels uit haar pad.
Sy gesig verander heeltyd, vriendelik, boos, treurig, asof hy nie sy emosies onder beheer kan kry nie. Sy mond wat heeltyd oop- en toegaan. Hy steek ’n hand uit, die een met die silwer ring aan.