Hoe effektief was hierdie grondwetlike hervormings - Daarbenewens - 2022
Hoe effektief was hierdie grondwetlike hervormings
Grondwetlike hervormings was 'n groot probleem in die Britse politiek; die hervorming van die here, devolusie en die potensiaal vir 'n geskrewe grondwet. Hoe effektief was die hervormings wat gedoen is?
Die middelpunt van Arbeid se program vir grondwetlike hervorming was ongetwyfeld devolusie. Dit is bereik met opvallend min probleme. Dit lyk nie of die nuwe reëlings selfs deur 'n konserwatiewe administrasie omgekeer kan word nie. Die verkiesing op 6 Mei 1999 van 'n parlement in Skotland, met uitgebreide bevoegdhede van primêre wetgewing, en 'n Vergadering in Wallis, met slegs sekondêre wetgewing, sal 'n diepgaande invloed hê op die regering binne die UK. In Noord-Ierland is daar 'n vergadering met 'n ingewikkelde magsdelingsreëling, maar dit sal slegs 'n belangrike gesag hê as 'n ooreenkoms tussen die partye bereik kan word. Slegs Engeland is tot dusver buite die afwentelingsraamwerk gelaat. Alhoewel die mag aan 'n Vergadering en burgemeester in Groot-Londen afgewentel is, verteenwoordig dit stad eerder as streeksbestuur.
Die beloftes om die plaaslike regering 'te laat herleef' deur meer magte te gee in ruil vir meer streng verantwoordelikhede, is grootliks ongerealiseer. Die streke self het sedert April 1999 streeksontwikkelingsagentskappe gehad, maar dit is nasionale liggame wat deur ministers aangestel is en nie streeksliggame wat direk aan 'n kiesers verantwoordelik is nie. Daar was 'n mate van verslapping in die beheer van plaaslike besteding, maar dit is nie 'n belangrike hervorming nie. Dit moet beklemtoon word dat daar, ondanks hierdie gedesentraliseerde neigings, ook 'n groot mate van sentralisering van administratiewe mag in die kabinetskantoor en die premier se eie kantoor was. Albei verteenwoordig belangrike grondwetlike ontwikkeling, maar hulle is in teenoorgestelde rigtings. In die somer van 2002 het John Prescott, die minister verantwoordelik vir die streke, gepraat oor sy begeerte om aan Engelse streke meer gedwonge mag te gee, soortgelyk aan dié wat Wallis en Skotland het. Geen minister is egter bekend gemaak toe hy hierdie verklaring afgelê het nie.
Soos kritici sowel as voorstanders van devolusie daarop gewys het, is devolusie 'n proses wat nie 'n gebeurtenis is nie. Gevolglik sal die devolusie-nedersetting in die komende jare aanhou ontwikkel, en politici in die afgewykte regerings sal waarskynlik daarop aanspraak maak om ekstra magte te bekom. Verder, as die afgebakende vergaderings as 'n sukses beskou word, sal die Engelse streke waarskynlik hul eie streeksvergaderings beywer om hulle 'n gelykwaardige stem te gee - en om John Prescott tot sy woord te stel. Hulle het inderdaad reeds begin - in die noorde is daar 'n veldtog vir 'n Noordelike Vergadering, en daar is soortgelyke opskudding in die Noordweste en in Yorkshire en Humberside. As hulle suksesvol is, kan hulle, soos in Spanje, 'n proses van 'sprong' van stapel laat loop: namate die streke met minder magte probeer inhaal, kan diegene wat reeds voorlê nog meer druk om hul voorsprong te behou.
Die regering se hervormings bevat 'n aantal elemente wat sal lei tot verandering by Westminster. Die grootste verandering sou wees in die aanvaarding van die Jenkins-kommissie om die House of Commons te verkies. Die regering was daartoe verbind om tydens die parlement 'n referendum oor die stemstelsel te hou, maar dit het nie gebeur nie. Die Kommissie het 'n stelsel genaamd AV plus aanbeveel: die gebruik van die alternatiewe stemming in kiesafdelings met enkel lede, maar voeg 15 tot 20% addisionele lede by om groter proporsionaliteit te gee. Alhoewel koalisieregerings nie onvermydelik gemaak word nie, sal AV plus dit waarskynlik meer waarskynlik maak, en dit sal lei tot die losmaking van partybande wat reeds onder druk is weens devolusie. Met PR kan die aard van die Commons ook verander - dit sou minder teenstrydig wees - in die tweeparty-sin - en daar sou waarskynlik meer vroue en LP's vir etniese minderhede wees.
Die prentjie oor die hervorming van die verkiesing is gemeng. Die enkele oordraagbare stem (STV) is gebruik vir die verkiesing van die nuwe Noord-Ierland Vergadering, die baster stelsel vir addisionele lede (AMS) is gebruik om die Skotse parlement, die Walliese en Groot Londen-vergaderings te verkies en 'n streekslysstelsel is gebruik vir die 1999-verkiesing aan die Europese Parlement. Die proporsionele voorstelling (PR) word nou in Brittanje wyd gebruik, maar dit is sover. Daar kan wel 'n mate van steun wees vir die gebruik van PR op plaaslike regeringsvlak, maar die belangrikste maatreël - verkiesingshervorming vir algemene verkiesings - bly 'n eksterne vooruitsig. Tony Blair, eens 'n entoesias, het blykbaar belangstelling verloor. Dit is nie verbasend nie, aangesien die huidige meerderheid van die Arbeid deur 'n PR-stelsel kan ly. Die Arbeidsmanifes vir die volgende algemene verkiesing - waar dit ook al mag wees - bevat miskien nie die voorstel nie.
Die tweede kamer het uitgestaan ​​as die eerste kandidaat vir hervorming. Dit was lankal 'n ambisie van die Arbeidersparty om dit wat hy gesien het as 'n anachronisme en 'n oorblyfsel van klasvoorreg in Brittanje aan te pak. In die verlede het die party onvoldoende politieke gesag - geen meerderheid van die regering nie - om enige hervorming te beïnvloed, maar in 1997 is dit verander. Met 'n reuse-verkiesing en 'n leierskap wat vasbeslote was om die here aan te neem, het die proses begin. In die eerste fase is die meeste van die oorerflike eweknieë verwyder, en 92 verlaat wat gedurende 'n oorgangsperiode moes bly.
Intussen het 'n komitee onder leiding van lord Wakeham verslag gedoen oor die pad vorentoe. Dit het aanbeveel dat 'n nuwe Huis gedeeltelik uit verkose lede en deels uit aangestelde lewensgenote bestaan. Dit het die instelling van 'n kommissie bepleit om onbevredigende kandidate uit te filter en te verseker dat die politieke balans van die toekomstige Huis nie die regerende party sal bevoordeel nie. Op hierdie punt het die aansporing opraak; Arbeid het besluit om op 'n nuwe verkiesingsmandaat te wag voordat die hervormings voltooi word. 'N Verdere klein inisiatief is die voorneme om 'n klein aantal' volksgenote 'te skep - onafhanklike lede, grotendeels self-benoem, wat die' man en vrou op straat 'gaan verteenwoordig. Dit is onwaarskynlik dat hierdie grotendeels kosmetiese maatreël die oorsaak van demokratiese deelname baie sal bevorder, maar sou ideaal wees vir die Arbeidersparty, aangesien dit die goeie publisiteit sou bewerkstellig.
Daarteenoor is daar feitlik geen vordering gemaak met die Commons nie. Daar is gehoop dat die ondersoekreëlings in die Commons verhoog sou word, moontlik insluitend verhore voor die wetgewende komitee, gereformeerde prosedures en meer werksvriendelike werksure, maar min het verander. Die konserwatiewe het inderdaad die inisiatief geneem met die Norton-verslag, wat 'n aansienlike versterking van die gekose komiteestelsel voorstel.
Die modernisering van die staatsdiens het baie minder impak gemaak as die radikale hervormings wat Margaret Thatcher in die 1980's uitgevoer het. Daar was weinig institusionele veranderings en tot 'n groot mate was die program van New Labour weinig meer as 'n verlenging van die proses wat onder Thatcher en Major ingestel is. Meer uitvoerende agentskappe is en word geskep. Die konsep van 'waarde vir geld', wat nou amptelik 'beste waarde' genoem word, word steeds benadruk, net soos die behoefte aan doeltreffendheid en goeie openbare diens. Die belangrikste grondwetlike effek van verandering in die staatsdiens het egter geleidelik en grotendeels onaangekondig voorgekom: die groei in die aantal 'tydelike' staatsamptenare, en politieke adviseurs wat in die staatsdiens gebring is met die uitdruklike doel om politieke advies te lewer.
Die groei in die invloed van sulke adviseurs - Alastair Campbell en Jonathan Powell is belangrike voorbeelde - het ernstige gevolge gehad vir die tradisionele neutraliteit van die diens. Die regering het benadruk dat devolusie nie die einde van 'n verenigde staatsdiens beteken nie, maar op die lange duur lyk dit onwaarskynlik dat die druk om dit te beëindig kan weerstaan. As daar alternatiewe of opponerende regimes in Westminster en Edinburgh of Cardiff is, kan amptenare hul lojaliteit en neutraliteit op die proef stel. Verder sal die afvallige regerings nie lank wil verdra dat die professionele hoof van hul staatsdiens die kabinetsekretaris in Londen is nie. Die staatsdiens sal nuwe maniere moet ontwikkel om met die nuwe regerings saam te werk, onder die sambreel van liggame soos die Gesamentlike Ministeriële Komitee vir Oplossing, wat die belangrikste forum sal wees waarin die Britse regering met die gedwonge regerings onderhandel.
Die meeste vordering is gemaak op die gebied van die beskerming van individuele en minderheidsregte. Die Wet op Menseregte, wat op 2 Oktober 2000 in werking getree het, neem die Europese Konvensie vir Menseregte in die Britse reg op. Regte-veldtog is teleurgesteld dat die konvensie nie bo die parlementêre wetgewing sal wees nie. Dit sal nog vir die Parlement moontlik wees om wette te aanvaar wat in stryd is met die Konvensie. Regeringsministers, die afgevaardigde vergaderings, plaaslike owerhede, kwango's en alle openbare liggame sal egter onderworpe wees aan die Konvensie. Daar moet nog gesien word hoe effektief die daad sal wees. Dit hang af van hoe die parlement en die regering reageer op sy kritiek en hoe vasbeslote die howe is om die bepalings af te dwing. Nietemin is dit almal eens dat dit 'n belangrike stap in die rigting van die meer effektiewe beskerming van regte is.
Die Wet op Vryheid van Inligting het die burgers groter magte gegee om inligting oor hulself te bekyk en gee die parlement en die media groter toegang tot amptelike koerante en verslae. Alhoewel dit 'n belangrike stap op die weg na oop regering - 'n belangrike element in demokratiese regering - is, is veldtogte teleurgesteld oor die gebrek aan omvang daarvan. Die belangrikste beswaar teen die huidige voorstelle is dat die regering steeds die geleentheid sal hê om toegang tot 'n baie wye reeks inligting te weier. In effek blyk dit dat ministers steeds geleenthede sal hê om toegang in 'die nasionale belang' te blokkeer, wat 'n baie groot maatreël is. Die wet kan as 'n goeie begin gesien word, maar met die beperkinge daarop, is die regering gekritiseer omdat hulle 'nie beter vaar nie'.
Die paradoks van die planne vir die grondwetlike hervorming van Arbeid is dat die Regering 'n uitgebreide program van verandering gelewer het, wat voldoen het aan die meeste eise van die meerderheid ywerige hervormers, en die grootste veranderinge in ons regeringstelsel sedert 1911 verteenwoordig. Maar dit is grotendeels oorskadu deur die skaduryke transaksies en politieke regstellings waardeur dit ingestel is, en die gebrek aan werklike begeerte deur Arbeid om die parlement doeltreffender te maak.
In 'n suiwer grondwetlike sin was die Britse pre-Blair 'n vreemde land. Daar was geen Edinburgh-parlement of Cardiff-vergadering nie, geen Londense burgemeester nie of die belofte van meer burgemeesters om in dorpe en stede te kom nie. Erflike eweknieë het die magsewewig in die House of Lords gehou. Proporsionele verteenwoordiging was iets wat hulle op die vasteland gedoen het, soos die Europese Menseregte-konvensie. Die meeste van die swaargewig-grondwetlike veranderinge blyk uit die eerste koningin se toespraak, maar baie kiesers kon nie verstaan ​​waarom die eerste Arbeidersregering vir 20 jaar soveel parlementêre tyd in beslag geneem het oor hervormings toe daar veel dringender probleme soos die NHS was nie.
Tony Blair spog daarmee dat hy honderd jaar na die totstandkoming van die Arbeidersparty drie van die historiese maatstawwe van Keir Hardie vir 'n Arbeidersregering gelewer het: die minimum loon, afwenteling en afskaffing van die erflike eweknieë. Dit was wat Labour wou hê - maar die manier waarop die grondwetlike skikking toegeken is, het die party amper uitmekaar geskeur, en Blair die titel 'beheersing-freak' verdien en soms 'n groot koste vir sy posisie in die Arbeiders-geledere gebring.