Hoe Iran se millennials sukkel met Amerikaanse sanksies
Geskryf deur Manata Hashemi
Binne Iran se laer klasse is daar 'n hoogs konformistiese jeugkultuur. Farzin Mahmoudzadeh, skrywer met dien verstande
Vroeg in Januarie, nadat die spanning tussen Iran en die Verenigde State tot op die rand van oorlog eskaleer het, het president Donald Trump 'n afwyking van soorte aangekondig, verklaar, "Die Verenigde State is gereed om vrede te omhels met almal wat dit soek."
Dit het miskien na 'n versoenende gebaar geklink, maar die Trump-administrasie het gehef addisionele ekonomiese sanksies teen die land eers twee dae later.
As iemand wat die lewens van Iran se werkersklasse bestudeer het, weet ek net hoe beskadigend ekonomiese oorlogvoering was. Dit word getref onder jong Iraniërs, wat bestaan ​​uit 'n groot deel van die bevolkingveral moeilik. Hoë inflasiekoerse op bestelling van 38.6% oor die afgelope 12 maande - en 'n jeugwerkloosheidsyfer van 28.6% het hul vermoë om basiese goedere te koop drasties verminder en voel hulle is 'n skyn van finansiële sekuriteit.
Die afgelope 12 jaar het ek verskillende groepe jongmense in die laer klas en hul gesinne in hul huise, woonbuurte en werkplekke, in winkels en in parke bestudeer. Ek het ook onderhoude gevoer met 44 jeugdiges tussen die ouderdomme van 15 en 29 jaar wat van die sosio-ekonomiese kantlyn af geplaas is.
Ek wou weet hoe hulle langdurige onsekerheid en die voortdurende krisisbedreiging hanteer.
Interessant genoeg - en ondanks wat u op die nuus kan sien - Baie mense reageer nie deur opstand teen gesag of deur gereeld strate op te neem nie.
'N Sentrale waarneming uit my navorsing en komende boek Dit was die feit dat jongmense met wie ek gepraat het, bloot respek, aanvaarding en ondersteuning van hul gemeenskappe gesoek het. Die lewe word 'n soeke nie na rewolusie, rykdom of wraak nie, maar na waardigheid.
'N Hoogs konformistiese kultuur
Die begeerte na status en waardigheid is 'n integrale deel van die Iraanse samelewing.
Die meeste arm, jonger stadsbewoners wat ek bestudeer het, probeer om dit te bereik deur hul gedrag en kleredrag. Hulle wil gesien word as klassiek, ywerig en moreel. In gemeenskappe wat prestige waardeer en na armoede kyk, word dit hul kaartjie vir 'n beter lewe.
Dus, in 'n poging om hul armoede te verberg, bestee hulle hul beperkte inkomste aan die nuutste neigings, sodat hulle 'n 'moderne' voorkoms kan kry, van die nuutste slimfone tot die dra van handelsnaamskoene en -hemde - of ten minste 'knockoffs'.
Om te voorkom dat hulle as lui of misdadig gesien word, werk die jongmense met wie ek onderhoude gevoer het, en vermy hulle om verband te hou met klein kriminele, soos dwelmhandelaars. Al is daar selde genoeg werk om rond te gaan, raak hulle kreatief. Hulle werk in die informele ekonomie as winkelleerlinge, straatverkopers en naaldwerkers. Diegene wat nie werk kan kry nie, neem baba-oppas vir onbetaalde werk aan of help met 'n familieonderneming om hardwerkend te wees. Deur dit te doen, kan hulle 'n morele hoë grond aanneem - ongeag hoe min geld hulle eintlik verdien.
Soos een plaaslike middeljarige vrou vir my sê: 'Daar is iets verkeerd met 'n kind wat nie werk nie.'
Hierdie jong mans en vroue hou by 'n stel waardes wat deur hul gemeenskappe gewaardeer word en deur die samelewing bevorder word reklameborde, nasionale televisie en amptenaar toesprake.
Die resultaat is 'n relatiewe stabiele sosiale orde - en 'n jeugkultuur wat baie konformisties is.
Dit kan 'n verrassing vir sommige wees omdat sommige Westerse mediakantore soms aan die gang is dade van rebellie.
In werklikheid is afwyking - veral onder die laer klasse - skaars. Baie mense kan eenvoudig nie die gevolge van die vermyding van diegene rondom hulle bekostig nie.
Belonings hoef nie wesenlik te wees nie
Die soeke na waardigheid is slegs 'n deel van die verhaal. Soos baie jongmense oor die hele wêreld, het die meeste jeugdiges in Iran drome van 'n beter toekoms. Maar vir diegene wat daaglikse ekonomiese probleme ondervind, is daar 'n kloof tussen hul doelwitte en wat moontlik is.
"Ek wou my baccalaureusgraad kry en werk waar ek agter 'n lessenaar gesit het," het Babak, 'n straatverkoper, gesê, "maar ek moes uit die negende klas gaan om die uitgawes van my gesin te dek."
Die gaping sal moontlik nooit ten volle oortree word nie. Maar baie jong Iraniërs wat ek ontmoet het, voel nog steeds asof dit moontlik is om - volgens die woorde van 'n werktuigkundige van die werktuigkundige "hulself op te voed."
Die jongmense met wie ek ondervra het, doen dit nie deur die stelsel te probeer speel nie, maar deur die reëls te volg: ywer, selfvoorsiening, 'n slim voorkoms en morele en seksuele netheid. Hiervoor beloon gemeenskappe hulle met werk, klein promosies, of selfs net meer eerbied. Die wesenlike voordele mag minimaal wees, maar mense voel nietemin dat hulle valideer en opgeneem word in die breër weefsel van die land.
In ander kontekste het navorsers bevind dat "kyk na die deel"- om uit te voer wat as aantreklik vir die samelewing beskou word, is belangrik vir mense se lewensvooruitsigte. Die jeug wat ek in Iran geken het, doen dieselfde. Hulle sal moontlik nie heeltemal uit armoede ontsnap nie, maar hulle kan aan stigma ontsnap.
Vir hulle is dit belangrik.
Die grense van deug
Natuurlik kan nie almal in Iran 'n voorkoms van industrie, klas en deug behou nie.
Daar is jong mense wat desperaat arm is, wat nie eens genoeg geld vir 'n nuwe paar skoene kan saamkrap nie. Daar is dwelmverslaafdes. Daar is jong vroue wat as prostitute uitgesonder is.
Met die fokus op slegs diegene wat hulle as 'verdienstelik' beskou, help gemeenskappe min om mense op te hef wat deur die krake geval het. Vriende en kennisse is nie bereid om hulle vir werk aan te beveel nie; bure vermy kontak met hulle, gesinne beskou hulle met skaamte.
Dit kan almal 'n bietjie Darwiniaans lyk, met diegene wat as ongeskik geag word sosiale paria's te word.
En tog is daar baie jongmense wat volhard, wat glo dat die dag na dag volgens die reëls die regte manier is om te leef. Soos Ibrahim, 'n arbeider, benadruk het: 'Ek probeer om op 'n goeie manier te leef. As mense jou so goed onthou, is dit rede om trots te wees. ' Vir die jeug soos Ibrahim, beteken 'n waardige lewe om nie net materiële goedere in te samel nie, maar om aan 'n morele kode te bly.
Te midde van stygende pryse, dalende werkgeleenthede en min vooruitsigte vir sosio-ekonomiese verandering, die roetines van die daaglikse lewe skep ruimte vir diegene wat die swaarste onder verstikkende sanksies gely het om asem te haal - en in baie gevalle groei.
Manata Hashemi, Farzaneh-assistent-professor in Iraanse studies, Universiteit van Oklahoma
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > vyandelikhede > Weef Vrede in die stof van jou daaglikse lewe