Kontekstualisering van Hildegard van Bingen se gewelddadige en apokaliptiese beeldspraak - Artikels - 2022
Deur Allison Jaines Elledge
Die politieke omgewing in die sekulêre en godsdienstige wêreld was die agtergrond en 'n katalisator vir Hildegard van Bingen (1098-1179) se gebruik van apokaliptiese en dikwels gewelddadige beelde in haar geskrifte. Sy het sekulêre en kerklike owerhede ewe veel aangeval, die eerste vir die verswakking van die kerk deur inbreuk te maak op kerklike aangeleenthede, en laasgenoemde vir misbruik soos simonie en die skending van die kerklike selibaat. Wat Hildegard die meeste aanstoot gegee het, was die groepe ketters waarvan die aantal toegeneem het en waarvan die leiers vroomer was as plaaslike geestelikes. Hildegard het laasgenoemde groep daarvan beskuldig dat hulle hul kuddes verwaarloos het, en hulle laat dwaal deur ketters wat gebruik gemaak het van die al te duidelik behoefte aan kerklike hervorming.
Hierdie opstel fokus op die grafiese en gewelddadige taal van Hildegard se visioene. Ek voer aan dat Hildegard gebruik gemaak het van die politieke en kerklike konteks waarin sy geleef het vir haar visioenêre ervarings, eerder as 'n volledig ontwikkelde vorm van heilsgeskiedenis. Dit dui nie daarop dat Hildegard nie 'n ontwikkelde teologie van die geskiedenis gehad het nie, maar dat haar taal, visioene en oproepe tot hervorming in haar konteks gebind is eerder as 'n vae idee van die toekoms en die einde van die tyd. Hildegard het tien jaar geneem om te voltooi Scivias. Gedurende die tyd het haar apokaliptiese beelde meer ontwikkel toe sy herhaaldelike misbruik teen die Kerk sien. Hildegard het miskien geleen by algemene middeleeuse troppe rakende die heilsgeskiedenis, maar sy het geen direkte bewyse van haar bronne agtergelaat nie, behalwe die Skrif. As hervormer wat geglo het dat die glorie van die Kerk weer sou verwesenlik, was Hildegard se standpunt 'n eskatologiese eerder as dringend apokaliptiese: die einde van die tyd is naby, maar nie op hande nie. Sy gebruik gewelddadige taal om haar hervormingsagenda te bevorder, om teen kettery te preek en om die koms van die Antichris en die Laaste Oordeel te beskryf. Hildegard het gesien dat die institusionele kerk toenemend korrup word. In een van haar mees ontstellende visioene word die kerk verpersoonlik as 'n vrou wat geboorte skenk aan 'n monsteragtige antichris. Sekulêre heerskappy was ewe skelm. Keisers en plaaslike here het hulle te dikwels met geestelike sake bemoei en die terugkeer na die ideale van die vroeë kerk bemoei. Ten spyte van hierdie konteks het Hildegard 'n positiewe toekomsvisie gehandhaaf waarin goed oor die kwaad sal seëvier.
Die taal in Hildegard se visioenêre literatuur dek 'n spektrum van geweld. Sy beskryf gevegte, die gebruik van wapens teen die Duiwel, fisieke slae om bose geeste van 'n vrou te verdryf, sondaars wat sal sterf deur verstikking en verbranding, en die verkragting van die Kerk. Ander is nie aggressief gewelddadig nie, maar kan as afstootlik, grusaam of skrikwekkend beskou word, soos vasgestelde woeste diere met vurige oë en woeste ystertande. Die mees algemene temas kom uit letterlike oorlogvoering tussen persone met wapens en geestelike oorlogvoering tussen goed en kwaad, of Christus en die Antichris. Sommige uitdrukkings van geweld is gebaseer op haar begrip van die sewe eeue van die wêreld en die einde van die tyd. Haar apokaliptiese beelde is veral lewendig en aktief, met diere, wapens, gevegte en bloed. Victory and Fortitude, die verpersoonlikte deugde, is krygers van God, geklee as gepantserde ridders wat wapens en skilde dra. Die wapenrusting verteenwoordig God se onoorwinlike krag, wat toelaat dat hierdie twee krygers die Duiwel en alle onreg doodmaak.