Colenso Lodge is in Calenso geleë en bied gerieflike verblyf.
Die lodge bied verskeie kamers wat slaapplek aan 2 gaste bied. Die kamers het lugversorging of plafonwaaiers, en dubbelbeddens. Elke kamer het 'n en suite-badkamer met 'n stort of bad, asook 'n TV, yskassie en tee- en koffiemaageriewe.
Ontbyt word daagliks bedien en gaste kan 'n drankie by die kroeg geniet. Veilige parkeerplek is beskikbaar en gaste kan in die tuin ontspan.
Colenso Lodge is 5,3 km vanaf Clouston Garden of Remembrance en 6,4 km vanaf Tugela Drift Natuurreservaat. Gaste kan ook die Ambleside Militêre Begraafplaas besoek.
Gaste wat na Colenso Lodge gekyk het, het ook belangstelling getoon in die volgende lekke plekke:
Vierdelaan 6, Colenso, 3360, KwaZulu-Natal ‘n Ma vertel: Moet nooit moed opgee vir ‘n baba nie
JY LEES NOU ‘n Ma vertel: Moet nooit moed opgee vir ‘n baba nie
Nadat sy met ulseratiewe colitis gediagnoseer is, is daar vir Juanita De Roubaix gesê sy sal heel moontlik nooit kinders hê nie. Toe die onverwagte gebeur, het emosie haar oorval. Hier vertel sy haar storie:
Nadat sy met ulseratiewe colitis gediagnoseer is, is daar vir Juanita De Roubaix gesê sy sal heel moontlik nooit kinders hê nie. Toe die onverwagte gebeur, het emosie haar oorval. Hier het haar storie verlede jaar Julie aan Petro-Ann Vlok vertel:
“Toe ek ses weke swanger in my ginekoloog se spreekkamer sit, was die lewe wat binne-in my gegroei het, maar net ’n kolletjie op die sonarskerm. Ek was so oorweldig om my ongebore baba te sien, ’n wonderwerk wat ek nooit gedink het moontlik sou wees nie dat ek in trane uitgebars het.
Toe ek 18 jaar oud was, is ulseratiewe kolitis by my gediagnoseer. Dit is ’n outo-immuunsiekte wat veroorsaak dat my immuunstelsel my liggaam aanval. Ek het gehoor ek sou waarskynlik nooit kon kinders hê nie. Die nuus het my swaar getref. Nadat ek jare as sieklike kind by die een dokter ná die ander was, het ek eindelik ’n naam vir my siekte gehad. Maar terselfdertyd het dit soos ’n doodsvonnis gevoel.
Eers het ek gerebelleer, partytjie gehou en soos ’n normale student probeer wees, maar toe skildklierkanker in 2009 by my gediagnoseer is, het ek besef dat ek nie met my siekte kon bekostig om so ongesond te lewe nie. My skildklier is verwyder en as afleiding het ek my in my sielkundestudie aan die Universiteit van die Vrystaat verdiep. Ek is in daardie selfde jaar met my man, Jan, getroud.
Toe gebeur die onverwagse. In Julie verlede jaar het ek soggens naar gevoel en was my borste gevoelig. Ek het ’n tuisswangerskaptoets gedoen. Ek het probeer om nie te hoopvol te wees nie, maar toe dit positief is, het ek so hard geskree dat ek dink ek amper vir Jan ’n hartaanval gegee het. Dit was so ’n verligting, maar ek het baie bang gevoel, asof dit te goed was om waar te wees.
My seun, Adrian, is op 28 Maart gebore. Toe ek hom in my arms vashou, het ek gedink: Hoe is dit moontlik dat my liggaam wat die grootste deel van my lewe deur siekte afgetakel is, vir my hierdie geskenk kan gee? Hy is so ’n oulike kind. Soms voel dit onwerklik, asof hy iemand anders se kind is. Maar hy is my wonderbaba.”