Ek is gewoond daaraan dat die metro-spietkops my gereeld aftrek by Diepsloot, raak nie meer ontsteld nie. Moet bieg, alhoewel padwaardig lyk my moertoe bakkie of daar fout moet wees, so ek verstaan. Maar tog gebeur dit soms dat daar ‘n skelm een is wat ‘n geldjie uit jou probeer dreig met ‘n: “Produce something small for me today.” Maar ek het in Afrika gewerk, het ondervinding, maak kortemette van sulke makkers.
Gister word ek weer afgetrek en toe die man nader stap, toe weet ek sommer. Duidelik stel hy nie in die padwaardigheid van my voertuig belang nie. Ignoreer die bestuurslisensie wat ek uithaal. Ek beheer my asemhaling, kondisioneer myself om nie sommer met die intrapslag my boeremoer te pluk nie. Neem hy egter die wind uit my seile: “My lanie, jou bakkie lyk of jy self-employed is. Jy het nie dalk werk vir my laaitie nie? Enige werk. Hy het nie matriek nie maar hy het ‘n drywersliksens.”
Doen tans ‘n kontrak in daai bose stad Johannesburg en ry elke dag langs Diepsloot verby. Ek kan verstaan waarom ‘n kwaaijong ‘n horisontale streep deur die L van Diepsloot getrek het om dit in ‘n T te verander, want ek moet elke dag versigtig wees om nie een van die menigte skoolkindertjies langs die pad raak te ry nie. Kindertjies, hordes, wat nood uitstraal.
Net daar waar Diepsloot langs die snelweg begin is dit goed gedink om ‘n Welcome to Diepsloot op te rig. Dit is nou by dieselfde verkeerslig wat in die agt maande wat ek die pad ry minder as twee weke funksioneel was. Net soos die ander verkeersligte langs Diepsloot, permanent buite werking. Presies daar waar die slaggate en die vespoelde pad op sy ergste is.
Nie sommer net so ‘n ou Welcome to Diepsloot bordjie nie. Nee, dit is ‘n behoorlike suil van beton en sierklip, met sestien vlagpale, plaveide paadjies, plante en bome daarby. Groot geld spandeer om motorriste welkom te heet in Diepsloot.
As agtergrond, minder as dertig meter verder begin dié Diepsloot waar ons welkom moet voel – plakkerskamp krotte tot op die rand van die wal. Huisafval wat teen die rand afgolf tot teen die pad.
En soms, net soms wonder ek oor prioriteite in ons hartseer landjie.