In die 1980's het die Britse Fonografiese Nywerheid 'n kortsigtige, hoofsaaklik dom veldtog geloods teen die sogenaamde 'piraterij' van musiekliefhebbers wat LP's op kassette vir vriende plak. Die pakkende slagspreuk was "Home Taping Is Killing Music." Byna 30 jaar aan, en dit is duidelik dat die tuisblad-revolusionêre musiek. Nie net in die deel daarvan, maar in die bekostig van gebreek, onprofessionele musikante die kans om hul liedjies op te neem. Nie toevallig, die 80's het aanleiding gegee tot die lo-fi-beweging , wat die arm klankgehalte fetishized as 'n soort wapen van eer. Hier is in sy eer 10 van die tuisgetekende beste.
Alhoewel dit baie stemloos en / of talentloos is, word Beat Happening 'n landmerkgroep in Amerikaanse musiek. Gewapen met die ideologieë van punk-rock, maar nie van sy woede nie, die trio-mode-rudimentêre popliedjies wat in 'n onwaarskynlike gesondigheid verhandel het; die antese aan die ontluikende, toenemend-macho hardcore-beweging wat die Amerikaanse indie-stroombaan oorgehaal het. Beat Happening se eenvoudige, soet liedjies is dikwels gestruktureer deur die kreunende bariton van Calvin Johnson. Gaan hand in hand met die oprigting van Johnson se ikoniese indie-afdruk K Records, Beat Happening was die dryfkrag wat die onwaarskynlike buitepos van Olympia, Washington, in 'n internasionaal erkende kulturele hub gemaak het.
Nadat Lou Barlow in 1989 op 'n nouliks gesny is , het Lou Barlow besluit om 'n ingewikkelde diskografie te maak deur sy eie naam en onder twee verwarrende, oënskynlik verwisselbare handvatsels: Sebadoh en Sentridoh. Barlow het sy wisselende sosiale neurose in dikwels belydenis liedjies uitgespreek. Hy het sy man-op-eensaam estetiese naam genoem, met baie selfmocking, 'losercore'. Met die vinnige uitreiking van 'n klomp kassette gevul met kort, fragmentêre, rofweg-aangetekende liedjies, het Barlow 'n reputasie as lofi's gekneusde digter. Deur sy derde Sebadoh-album, 1991 se letterlik-getitelde III , het Barlow ouderdom geword: hierdie skisofreniese stel soet-suur liedjies, wat tuis gevange geneem is op 'n vier-spoor, wat een van die definisie-indie-rekords van die vroeë 90's geword het.
Voordat Pavement die slegte rol van die massas met hul generasie-definisie-debuutalbum, 1992's Slanted en Enchanted , opgeteken het, het hulle 'n reeks singles in ultra-lae getrouheid vir die ewige perverse etiket Drag City aangeteken. Openlik die berugte Britse noiseniks The Fall, die vroeë Pavement-kante het geklink soos 'n band wat op die rand van ineenstorting gestaan ​​het; Die op-die-goedkoop analoge opnames word blitsig deur die snaky, snarky kitare van Stephen Malkmus en Spiral Stairs vermoor. In 'n kompakte skyf gekollekteer nadat Pavement gewild geraak het, wys die liedjies op Westing (By Musket en Sextant) 'n band wat hul voete soek en 'n besondere merk van onkantige vreemdheid neerkom wat hulle nogal vreemd bekend maak. .
Nadat Matador geluk gehad het met Pavement, het hulle die nuutste nuutste lo-fi-verskynsel -Dayton, Ohio's Guided by Voices-val in hul verspreidende rondtes. Met die vinnige uitruil van 'n verskeidenheid handgemaakte, tuisgetekende albums, het Bob Pollard, basiese skoolonderwyser, aanvanklik 'n klein kultus gevolg, voordat GBV-toegewyde binnekort gegroei het tot 'n leër van asemrowende volgelinge. Herskryf klassieke Britse Invasion riffs, Pollard en pals rocked uit met 'n ongemerkte uitbundigheid, hul liedjies lewe met die eenvoudige vreugde om in 'n band te wees. Bee Duisend was sy band se groot deurbraak, en agterna lyk dit nog steeds lekker: sy 20-liedjies-in-36 minute is vinnig, vaag en pret.
John Darnielle - die geniale, uitgespreekte, smal-uitgespreekte liedjie wat lank as die Bergbokke aangeteken is - was so onmoontlik dat hy in die 90's nooit regtig daardie een definitiewe album uitgereik het nie. Sy konstante uitset het nie genoeg tyd vir 'n konsensus toegelaat nie. sentiment om te stry om enige enkele rekord. Om 'n gewilde Mountain Goats-album te kies, is dan 'n persoonlike keuse; en ver van my gunsteling is Full Force Galesburg . Saam met twee ander lofi-helde, die Kiwi-ikoon Alastair Galbraith en Nothing Painted Blue-liedjiesmaker Peter Hughes, en regstreeks aan 'n Panasonic RX-FT500-boomkas, Darnielle het 'n reeks onaangenaam pragtige liedjies voorgehou, onderstreep deur die wonderlike "Maize Stalk Drink Bloed. "
Los Angelino-bandopname-alchemis Ariel Pink klink soos super-8 filmuitkyk: kras, stowwerig, vreemd buite die wêreld. Sy liedjies is so verlore in 'n lo-fi-agtspoorvoël dat magnetiese band die belangrikste instrument is. Rosenberg maak snye wat popknoppies diep onder 'n donker klomp tape-hys begrawe, soos wat uitgegrawe is, goed gedra, tuisgetekende oorblyfsels van 'n kwart van 'n eeu voor. Die vrystelling van sy Haunted Graffiti- reeks deur Animal Collective se Paw Tracks- etiket het Ariel Pink as 'n ware buitestaander-kunstenaar bekendgestel, maar die afgelope jaar het hy 'n hele klomp indrukwekkende kunstenaars gevind. Van Hier gaan ons Magic na Toro y Moi, wat hom as invloed beweer.