Is hierdie beskuldiging in die Onafhanklikheidsverklaring feitelik? - Geskiedenis Podcasts - 2022
In die Onafhanklikheidsverklaring is een van die 'Wrongs of King George':
Hy het huishoudelike opstande onder ons opgewek en het probeer om die inwoners van ons grense, die genadelose Indian Savages, wie se bekende heerskappy van oorlogvoering, 'n ononderskeine vernietiging van alle ouderdomme, geslagte en toestande teweeg te bring.
Hierdie sin maak my gesin altyd opgewonde as ek dit op die vierde Julie hardop lees, terwyl hulle die houding van die stigters ten opsigte van die Amerikaanse Indiane kritiseer.
Wat ek sou wou weet: Is hierdie beskuldiging op feite gebaseer? Het die Britte enige Indiese stamme aangehits om koloniale nedersettings aan te val? Ek weet dat daar in die kolonies harde gevoelens was oor die verdrag wat in 1763 aangegaan is, wat die vestiging van 'n grens in die Appalachiese berge verbied het, maar ek is nie seker of dit is waarna Jefferson verwys nie. Was daar aanvalle wat deur die Britte gefinansier is deur stamme, of dalk Britse bewapening van stamme?
Ek twyfel of die aangehaalde beskuldiging handel oor die Royal Proclamation van 1763 (wat die vestiging buite die Appalachianberge verbied het). Ek dink die aanhaling verwys na die huidige stand van sake maande of selfs net weke voor die opstel van die Onafhanklikheidsverklaring in Junie 1776.
In Maart 1776 was daar wydverspreide gerugte dat sir John Johnson "spog dat hy die Indiërs oproep om die rebelle aan te val". In hierdie geval, soos in die meerderheid ander, het die Indiane stewig neutraal gebly.
Een goeie voorbeeld om die aanklag van die kongres te ondersteun, was John Butler van Niagara, wat ongeveer 100 jong krygers (meestal Seneca -Indiane) teen rebelle gewerf het. Die optrede van die krygers was egter in stryd met die wense van hul kapteins (sien Nester 2004).
Trouens, rebelle en lojaliste het aktief probeer om Indiane teen mekaar aan te blaas (sien Dunn).
Ek dink dat die genoemde aanklag eerder die vrese van die kontinentale kongres as die bekende feite uitgespreek het. Hulle intuïsie was dat opstandige Engelse koloniste altyd die laaste sou wees waarmee Indiërs 'n bondgenoot sou wees. Die koloniste, niemand anders nie, was in die verlede direk verantwoordelik daarvoor dat hulle meer en meer Indiese grond geneem het en die konflik veroorsaak het. Alle partye, rebelle, Indiërs en lojaliste, het geweet dat wit kolonisasie nie deur die koning van Engeland bevoordeel word nie; dit is aangevuur deur koloniale elite, dieselfde mense wat later die kern van die koloniale kongres geword het.
Die intuïsie van die kongres oor Indiërs was bewys tydens die onafhanklikheidsoorlog, toe Indiërs óf by die Britte aangesluit het óf neutraal gebly het.
Die aangehaalde beskuldiging, die 27ste teen die koning van Engeland, verwys na die gebruik van slawe en Indiërs teen die koloniale opstand. Die bekendste van hierdie beleide was die Dunmore -proklamasie (1775) wat vryheid en wapens bied aan enige slaaf in Virginia wat teen opstandige koloniste sou veg. Die Virginiërs was woedend oor hierdie daad. Die 'Savages' -aanklag het ontstaan ​​uit die Proklamasie van 1763, wat die hele land buite die Appalachiërs as die Indiërs verklaar het. Die onttrekking van Britse steun aan grenskolonialiste het gelei tot baie slagtings van gesinne wat hierdie gebiede aangedurf het. Die Virginiane was veral beledig deur hierdie afkondiging, omdat baie van die setlaars van die Youghiogheny -riviervallei wat geslag is, van Virginia afkomstig was. Dit was ook bekend dat Britse offisiere by verskillende Indiese stamme, veral die Mohawks, gesellig was en 'n ooreenkoms met hulle aangegaan het. Hierdie ooreenkomste het die Indiane vrye hand gegee om eiesinnige setlaars aan te val wat te ver wes afgedwaal het.
Na my wete het die Britte voor 1776 nie spesifiek enige Indiese aanvalle geborg of gratis wapens daarvoor voorsien nie. Oor die algemeen was die Britse beleid om neutraliteit met die stamme te handhaaf.
Opdatering: ek het hierdie antwoord geredigeer om die gegewe materiaal uit te brei en om die elemente van die vraag meer presies aan te spreek, wat is die feitelike grondslag vir die beskuldiging? 'N Vinnige Google -soektog na Indiese aanvalle 1605 ... 1776 toon verskeie aanvalle. Selfs al beperk ons ​​die reeks tot 1754 ... 1776, is daar aanvalle deur Indiërs op koloniste. Trivial Research bevestig dat die direkte verwysing na aanvalle op koloniste in Georgië is.
Het die koning hierdie aanvalle veroorsaak? Ek dink daar is wettige debat. Die kolonis se bewering spruit uit Indiese aanvalle op die grense. Die Engelse kroon het die lande aan die inheemse Indiese inwoners gewaarborg; die koloniste het gevoel dat die lande hulle s'n was. Verder die koloniste geglo dat Britse amptenare kontant betaal het vir kopvelle wat uit kolonistiese magte geneem is: sien die volgende aanhaling uit Wikipedia
In die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog was Henry Hamilton, die luitenant-goewerneur en superintendent van Indiese Sake in Fort Detroit, deur Amerikaanse patriotte bekend as die "haarkoper-generaal" omdat hulle geglo het dat hy sy inheemse Amerikaanse bondgenote aangemoedig en betaal het om Amerikaanse setlaars te kopvel. Toe Hamilton deur die koloniste in die oorlog gevange geneem word, is hy as 'n oorlogsmisdadiger behandel in plaas van 'n krygsgevangene. Amerikaanse historici het egter toegegee dat daar geen positiewe bewys was dat hy ooit belonings vir kopvelle aangebied het nie.  Daar word nou aanvaar dat geen Britse offisier tydens die Amerikaanse Revolusie vir kopvelde betaal het nie. 
(Alhoewel dit nie relevant is vir OP se vraag nie, het ek die moderne standpunt ingesluit dat die gebeure nooit plaasgevind het nie. Geleerdheid oor hierdie aangeleentheid het verander sedert ek 'n laerskoolleerder was, en ek wil nie mites voortbring waaroor ons nou twyfel nie. )
Aan die aangrypende hand is die hele dokument propaganda; dit is nie bedoel om feite te beredeneer nie, maar om optrede te regverdig en diegene wat nog nie daartoe verbind was nie, te oortuig om in die wettigheid van die nuwe land te glo. Feite en bewyse is ondoeltreffende hulpmiddels vir oorreding; groot eise en hiperbool is baie meer effektief.
Dit is eintlik nie 'n antwoord op die vraag soos gestel nie, maar eerder 'n kommentaar daaroor "hulle kritiseer die houding van die stigters ten opsigte van die Amerikaanse Indiane" (wat egter blykbaar die kern van u vraag is).
Daar moet op gelet word dat Thomas Jefferson (natuurlik ook die hoofskrywer van die onafhanklikheidsverklaring en dus die betrokke verklaring) die volgende te sê gehad het in sy eerste staatsrede:
Onder ons Indiese bure heers oor die algemeen ook 'n gees van vrede en vriendskap, en ek kan u graag meedeel dat die voortgesette pogings om die werktuie en die praktyk van veeteelt en huishoudelike kunste onder hulle te bring nie sonder sukses was nie; dat hulle meer en meer verstandig word oor die superioriteit van hierdie afhanklikheid vir kleding en lewensonderhoud oor die benarde hulpbronne van jag en visvang, en ons kan dit reeds aankondig dat dit in plaas van die konstante afname in hul getalle wat veroorsaak word deur hul oorloë en hul behoeftes , sommige van hulle begin 'n toename in die bevolking ondervind. (Bron)
Hieruit behoort dit duidelik te wees dat die stigters van die VSA intrinsiek geen slegte gesindhede teenoor die Indiane gehad het nie, maar eerder daarin belang gehad het om hulle te sien floreer en met hulle wou gesels.
Wat die duidelike verskil tussen hierdie stelling en die in die onafhanklikheidsverklaring verklaar, kan ek natuurlik nie met sekerheid sê nie, maar as ek sou bespiegel, sou ek kies tussen die volgende verduidelikings:
"Die genadelose Indiese woeste" was nie bedoel om na alle Indiërs as 'n geheel te verwys nie, maar eerder spesifiek na diegene wat aangehits is om die koloniste aan te val.
Hulle was (miskien met opregtheid) woedend op die Indiane ten tyde van die skryf van die onafhanklikheidsverklaring en het hulle in woede oorval.
Hulle wou die Indiërs as universeel genadelose woeste uitbeeld om die simpatie van die Ou Wêreld te verkry waarna die onafhanklikheidsverklaring immers gerig is.
Miskien het hul sienings oor die Indiane binne 'n paar dekades verander.
Is hierdie beskuldiging in die Onafhanklikheidsverklaring feitelik? - Geskiedenis
"Ons meen dat hierdie waarhede vanselfsprekend is, dat alle mense gelyk geskape is, dat hulle deur hul Skepper sekere onvervreembare regte toegerus is, onder andere die lewe, vryheid en die strewe na geluk. "
Die oorspronklike doel van die koloniste in die stryd teen die Britte was om meer vryheid te verkry, terwyl hulle steeds lojaal was aan die Kroon. Teen die lente van 1776 het die meeste van hulle geglo dat hulle onafhanklik van Groot -Brittanje moes wees. In Junie 1776 het die Kontinentale Kongres 'n komitee van vyf mans gekies om 'n amptelike onafhanklikheidsverklaring op te stel. Thomas Jefferson is gekies om hierdie historiese dokument op te stel, wat op 4 Julie 1776 deur die Kontinentale Kongres goedgekeur is.
Feite oor onafhanklikheidsverklaring- Beeld van Thomas Jefferson
Die komitee van mans wat die Onafhanklikheidsverklaring opgestel het, het geweet dat hulle verraad pleeg en tereggestel kan word vir hul misdade.
Thomas Jefferson was baie goed opgevoed. Hy was 'n begaafde skrywer, sowel as 'n wetenskaplike, uitvinder, advokaat, argitek en musikant. Hy was bewus van die Griekse en Romeinse geskiedenis en het die geskrifte van mense, soos John Locke, bestudeer.
John Locke het geglo dat die regering 'n kontrak is tussen leiers en mense. As die regering nie werk nie, het die mense die reg om 'n nuwe regering te kies. Jefferson het in hierdie ideale geglo.
Jefferson is deur slawerny ontsteld, maar weet nie hoe om 'n oplossing daarvoor te vind nie. Hy het selfs self slawe aangehou. In die Onafhanklikheidsverklaring skryf hy 'n lys klagtes teen die Koning, insluitend sy oortuiging dat die Koning slawerny moontlik gemaak het. Die kontinentale kongres het hierdie lyn verwyder.
John Hanco-ck, president van die kontinentale kongres, onderteken eers sy naam. Syne is ook die grootste handtekening, vermoedelik omdat hy wou hê dat King George die naam van Hanco-ck sonder sy bril kon lees.
Die Onafhanklikheidsverklaring is op perkament met yster -gal ink geskryf. Die stigters was ietwat onverskillig daarmee, rol dit op en dra dit van plek tot plek. Vandag word dit vertoon in 'n koeëlvaste boks gevul met argongas om dit te bewaar.
Die Onafhanklikheidsverklaring het mense wêreldwyd geïnspireer om hulself en die rol van die regering op 'n nuwe manier te beskou. Hierdie dokument gee mense hoop en waardigheid.
2. Uit te voer: om doelbewus iemand as 'n straf dood te maak
Vraag: Het die onafhanklikheidsverklaring gelyke regte aan almal gegee?
Antwoord: Alhoewel die Onafhanklikheidsverklaring verklaar dat alle 'mense gelyk geskape' is, het hulle nie almal dieselfde regte gekry nie. Swart mans, arm mans en alle vroue is die stemreg ontneem. Slegs opgeleide mans met 'n mate van rykdom kon leiers kies. Die stigters het geglo dat arm mans te maklik deur ryk manne omgekoop of oortuig kon word. Dink jy dit was regverdig? Hoekom of hoekom nie?
Besoek die History Place om 'n foto van die oorspronklike konsep te sien en 'n klankweergawe van die Onafhanklikheidsverklaring te hoor.
Die opstel van die verklaring
Die opstelkomitee het geen formele rekords van sy verrigtinge gelaat nie, en die privaat notas wat Jefferson gehou het, het slegs 'n paar sinne aan die onderwerp gewy. Die verhaal van die skepping van die verklaring moet saamgevoeg word uit 'n handjievol dokumente uit die tyd en uit verslae deur Jefferson en Adams, waarvan die meeste lank na die gebeurtenis geskryf is en soms teenstrydig is. Voordat 'n tekenaar aangestel word, blyk dit waarskynlik dat die komitee vergader het, bespreek het hoe die dokument georganiseer moet word en miskien 'notules' of instruksies geskryf het, soos Adams gesê het. Waarskynlik, net soos Jefferson beweer het, is hy alleen gevra om die dokument te skryf.
Die afgelope paar weke het Jefferson 'n aanhef vir die nuwe grondwet van Virginia opgestel. Hy het die eerste paragraaf duidelik gemodelleer oor die Britse Verklaring van Regte (Februarie 1689), wat koning James II daarvan beskuldig het dat hy probeer het om sowel die Protestantse godsdiens as die "Wette en Vryhede van hierdie Koninkryk" te ondermyn en uit te wis. Jefferson beskuldig George III ook daarvan dat hy probeer het om ''n afskuwelike en ondraagbare tirannie' in Virginia tot stand te bring, en 'n reeks oortredings genoem wat, net soos dié in die Britse verklaring, met die woord 'deur' begin het. Nou keer hy terug na 'n konsep van sy Virginia -aanhef wat in sy koerante gebly het, en herrangskik en brei die lys griewe vir gebruik in die Onafhanklikheidsverklaring uit. Maar eerder as om te begin met 'n "Waarnatoe" -klousule, net soos sy aanhef in Virginia en sy Britse voorganger, het Jefferson 'n wonderlike beginparagraaf voorgestel wat begin met "When in the loop of human events." Dit het geïdentifiseer dat die daaropvolgende betekenis ver buite Amerika en Brittanje alleen was.
Die beroemde tweede paragraaf van Jefferson, wat begin het met 'Ons hou hierdie waarhede heilig en onmiskenbaar', het idees uitgebrei wat onder die koloniste gedeel is. Die taal daarvan het egter baie te danke aan 'n vroeë weergawe van die Virginia -verklaring van regte wat deur George chMason geskryf is. Jefferson het frases uit die Mason-konsep geneem, dit saamgepers en dan sy eie taal bygevoeg om 'n enkele lang sin op te stel, gebaseer op 'n standaard retoriese apparaat uit die agtiende-eeu wat 'n reeks frases voorgeskryf het waarvan die betekenis eers aan die einde duidelik geword het. Die Mason -konsep het byvoorbeeld gesê: "alle mans word ewe vry en onafhanklik gebore." Jefferson het in plaas daarvan geskryf "dat alle mans gelyk en onafhanklik geskape is," dan deurgetrek "en onafhanklik." Die Mason -konsep beweer dat mans 'sekere inherente natuurlike regte' het wat hulle nie 'n nakomeling kan hê van hulle nageslag, waaronder die genot van lewe en vryheid, met die middele om eiendom te bekom en te besit, en dit na te jaag en geluk en veiligheid te verkry. " Jefferson het in plaas daarvan geskryf dat mans "inherente en onvervreembare regte" het, insluitend "lewe, en vryheid, en die strewe na geluk." Om hierdie regte te verseker, het hy bygevoeg: "Regerings word onder mense ingestel, wat hul regverdige bevoegdhede verkry uit die toestemming van die regerings." Hy het sy reeks frases afgesluit met 'n kragtige bewering van die volk se reg om 'n regering af te skaf en te vervang wat hul regte vernietig het - kortom die revolusiereg wat die Amerikaners in 1776 uitgeoefen het. het voortgegaan met die beroep op 'ligte' "willekeurige mag." En die bewind van George III, het Jefferson beweer, was '' 'n geskiedenis van onophoudelike beserings en usurpasies ', gerig op' die vestiging van 'n absolute tirannie oor die Amerikaanse state.
'N Lang lys voorbeelde, of aanklagte teen die koning, het gevolg. Hulle het nie begin met 'deur' nie, maar met die meer nadruklike woorde 'wat hy het'. Die eerste stel aanklagte herinner aan ietwat onduidelike griewe wat 'n spesifieke kolonie of groep kolonies gely het, en op 'n aanklag dat 'hy met ander saamgegaan het' om sekere dade uit te voer, herinner die lys meer bekende handelinge van die Parlement wat die koninklike toestemming ontvang het . In 'n laaste afdeling word onlangse gebeure aangehaal, soos dat die koning 'ons uit sy trou en beskerming beskerm' het deur die verbodswet goed te keur en 'groot leërs van buitelandse huursoldate' teen sy Amerikaanse onderdane in diens te neem. Die Jefferson -konsep het die koning ook verantwoordelik gehou vir die slawehandel. 'N Koning "wie se karakter dus gekenmerk word deur elke handeling wat 'n tiran kan definieer", lui die konsep, "is ongeskik om die heerser te wees van 'n volk wat wil wees om vry te wees." 'N Wandelende, kwaad voorlaaste afdeling het die Britse volk geteister omdat hulle koning en parlement ondersteun het. Dan, in die laaste paragraaf, verklaar die konsep 'hierdie kolonies as vrye en onafhanklike state' met al die regte van sulke state. "En ter ondersteuning van hierdie verklaring," het dit geëindig, "het ons" - die afgevaardigdes wat mettertyd die dokument sou onderteken - "mekaar ons lewens, ons lotgevalle en ons heilige eer beloof."
Jefferson skets dele van die konsep op stukke papier, waarvan sommige oorleef, en kopieer dit dan om aan ander lede van die komitee te wys. Hy gebruik ook die kopie - die 'oorspronklike ruwe konsep', soos hy dit genoem het, wat nou by die Library of Congress is - om alle daaropvolgende redaksionele veranderinge op te neem. Jefferson het die konsep voorgelê aan John Adams, wat 'n volledige afskrif van die dokument gemaak het soos dit lyk toe hy dit sien, en ook aan Benjamin Franklin, wat herstel van 'n ernstige aanval van jig. Hulle stel 'n paar veranderinge voor, en Jefferson begin ander. Toe het hy in 1823 aan James Madison gesê, het hy die hersiene dokument aan die komitee voorgelê, wat dit 'onveranderd' aan die kongres gestuur het. 'N Nota wat hy in Junie 1776 met 'n reeds hersiene konsep aan Franklin gestuur het, vertel egter 'n ander verhaal. 'Die ingeslote vraestel is gelees en 'n paar klein wysigings is goedgekeur deur die komitee,' lui die verklaring. Sou Franklin dit asseblief 'deurlees en wysigings voorstel wat sy meer vergrote siening van die onderwerp sal bepaal? Nadat ek die koerant aan my terugbesorg het om 'n bepaalde sentiment te verander, stel ek voor om dit môreoggend weer voor die komitee te lê.' Die konsep was duidelik 'n gesamentlike poging, en sommige van die veranderinge wat op die 'rowwe konsep' in Jefferson se handskrif verskyn, is deur die komitee opdrag gegee.
Independence Hall, gevel van Chestnutstraat
Independence Hall is die geboorteplek van Amerika. Die onafhanklikheidsverklaring en die Amerikaanse grondwet is in hierdie gebou bespreek en onderteken. Die nalatenskap van die stigtingsdokumente van die land - universele beginsels van vryheid en demokrasie - het wetgewers regoor die wêreld beïnvloed en het Independence Hall as 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied onderskei.
Die bou van die gebou het in 1732 begin. Die gebou was oorspronklik die Pennsylvania State House en het oorspronklik al drie takke van die koloniale regering van Pennsylvania gehuisves. Die wetgewer van Pennsylvania het hul vergaderkamer uitgeleen vir die vergaderings van die Tweede Kontinentale Kongres en later die Konstitusionele Konvensie. Hier word George Washington in 1775 aangestel as opperbevelhebber van die kontinentale leër, die Statute van die Konfederasie is in 1781 aangeneem en Benjamin Franklin kyk na die "Rising Sun" stoel in 1787.
Daar is baie geskiedenis om te ondersoek - van die Georgiese argitektuur, tot klokke en horlosies, tot voortvlugtende slaweverhore - benewens die stigting van die nasie. Beplan u 'n besoek? Kom meer te wete oor ure, kaartjies en programme.
Vergaderkamer van Onafhanklikheidssaal
Die Onafhanklikheidsverklaring en die Amerikaanse Grondwet is albei in hierdie kamer onderteken. Later het die kamer 'n heiligdom geword vir die stigting van die nasie, met trots die Liberty Bell en oorspronklike skilderye van die Founding Fathers. Dit was die toneel toe die uitverkore president Abraham Lincoln die Vergaderkamer besoek en die ideale prys wat in die Onafhanklikheidsverklaring uitgedruk word. Na sy sluipmoord lê Lincoln se liggaam twee dae lank in rus. Besoekers kan vandag nadink oor hul eie rol in die voortgesette eksperiment in selfbestuur.
Hofsaal op die eerste verdieping van die Independence Hall.
Die hofsaal van die hooggeregshof in Pennsylvania
Die Hooggeregshof van Pennsylvania het in die 1700's in hierdie kamer gesit. Op 8 Julie 1776 het 'n daad van uittrede hier plaasgevind toe 'n groepie Pennsylvania -militiese mans die Britse koning George III se wapen afbreek. Honderd jaar later het besoekers tydens die eeufees na hierdie kamer gekom om die Nasionale Museum, 'n versameling artefakte wat die stigting van die land vier, te beleef.
Long Gallery op die tweede verdieping van Independence Hall
Die Long Gallery op die tweede verdieping van Independence Hall was 'n onthaalarea vir besoekers wat met die goewerneur van Pennsylvania vergader het. Dit was ook die toneel van etes en vieringe. Tydens die Britse besetting van Philadelphia word die Long Gallery 'n hospitaal vir gewonde Amerikaanse krygsgevangenes. Later het besoekers aan hierdie kamer hulle verwonder oor Peale's Museum, een van die vroegste museums in Amerika.
Goewerneur se raadsaal op die tweede verdieping van die Independence Hall.
Goewerneur se raadsaal
Die hoogste uitvoerende raad van Pennsylvania het in die 18de eeu in hierdie kamer vergader. Die latere gebruik van die kamer sluit in die Amerikaanse distrikshof, die toneel van voortvlugtende slaweverhore in die 1850's. Die instrument van die landmeter word vandag op die tafel vertoon deur Charles Mason en Jeremiah Dixon om die grens tussen Pennsylvania en Maryland te bepaal.
Komitee van die Vergaderingskamer op die tweede verdieping van die Independence Hall.
'N Retoriese ontleding van die onafhanklikheidsverklaring
In "The Declaration of Independence" pleit Thomas Jefferson vir die skeiding van die Amerikaanse koloniste uit die greep van 'n beledigende en tiranniese Engeland. Hy maak sy posisie duidelik aan die kolonis en veral die wêreld deur oorredende beroepe, sintaksis en diksie te gebruik.
In die eerste twee paragrawe van die verklaring bevestig Jefferson nie net die geloofwaardigheid van die revolusionêre nie, maar lê hy ook 'n logiese argument uiteen wat die filosofiese oortuigings waarop Amerika gegrond is, uiteensit. In paragraaf een erken hy die noodsaaklikheid om die radikale standpunt wat die kolonies teenoor hul koning ingeneem het, te regverdig. Hy sê dat hy erken dat dit nodig is om 'die oorsake wat die skeiding veroorsaak' te vermeld, en toon aan dat hy bewus is van sy plig om die optrede van die kolonis te verduidelik en dat hy 'eerlike respek vir die menings van die mens' het. Die gebruik van etos help Jefferson om homself en die revolusionêre as redelik, respekvol en pligsgetrou voor te stel, al is die aksies wat hulle gaan onderneem radikaal en revolusionêr. In paragraaf twee gee Jefferson 'n logiese argument vir die optrede. Hy gebruik deduktiewe logika in die vorm van 'n sillogisme om sy argument duidelik te stel. Hy verklaar dat alle mense regte het wat deur hul Skepper gewaarborg word, dat dit die regering se rol is om daardie regte te beskerm, en dat dit nie hul reg is nie, dit is hul plig om die regering te verander of af te skaf. Hy waarsku weer, met behulp van etos: "Regerings wat lank reeds gevestig is, moet nie verander word vir ligte en verbygaande redes nie, wat beteken dat die griewe van die kolonis oor die misbruik van die koning so groot moet wees dat dit nodig is om op te tree. Hy eindig die paragraaf met 'n direkte beskuldiging teen die koning en verklaar dat "Die geskiedenis van die huidige koning van Brittanje 'n geskiedenis van beserings en usurpasies is", en lei dan na 'n lys met 'feite' wat sy gehoor van die waarheid sal oortuig van hierdie griewe. In slegs twee paragrawe slaag Jefferson daarin om die behoefte aan rewolusie vas te stel en die wêreld te oortuig dat diegene wat hierdie radikale siening ondersteun, inderdaad geloofwaardig is.
In reëls 45 tot 148 van die verklaring bou Jefferson voort op sy argument met induktiewe redenasie, sintaksis en diksie. Begin in reël 45, stel Jefferson sy massiewe lys van spesifieke griewe neer wat die koning van Engeland teen Amerika begaan het. Hy verklaar dat hy deeglik daarvan bewus is dat King George 'sy instemming met die wette geweier het, die mees heilsame en noodsaaklike vir die openbare belang', en toon aan dat hy begryp dat die kolonis inderdaad 'n onreg aangedoen is. Die gebruik van induktiewe redenasie help Jefferson om homself en sy mede -rewolusionêres as kundig en logies voor te stel. In die reëls 45 tot en met 91 vind die frase "Hy het" die Jefferson -argument verder versterk. Met sy parallelle en anafora -strukture, keer dit herhaaldelik op die feit dat King George sonder twyfel hierdie spesifieke optrede teen die kolonis gepleeg het. Deur Jefferson toe te laat om met oortuiging te besluit dat die koning "ongeskik is om vrye mense te regeer". In reëls 137 tot 148 eindig Jefferson sy logiese argument met 'n sterk emosionele aantrekkingskrag. Hy verklaar dat koning George 'huishoudelike opstande onder ons' opgewek het ', en dat koning George' probeer het om die inwoners van ons grense, die genadelose Indiese woestenaars 'te laat sterf. In die algemeen stel Thomas Jefferson in reëls 45 tot 148 van die Onafhanklikheidsverklaring 'n groot logiese argument deur induktiewe redenasie, sintaksis en diksie te gebruik.
In die laaste twee paragrawe gebruik Jefferson sintaksis en etos om die mate waarin hy en die kolonies bereid is om op te offer vir vryheid oor te dra. Begin in die eerste van die laaste twee paragrawe, gebruik Jefferson die frase "Ons het." Dit is hierdie parallelle gestruktureerde frase van "We have", wat herhaaldelik herhaal word om aan te toon dat hulle 'n beroep op hul "Britse broeders" gehad het en dat die Britte nie luister nie. Na al hierdie oproepe tot aksie het die Amerikaners dus tot die gevolgtrekking gekom dat hul sogenaamde broers: "Vyande in oorlog, in vredevriende." Die chiasmus gee perfek weer dat Jefferson en die kolonies bereid is om selfs met hul gesinne oorlog te voer vir die prys van vryheid. Die chiasmus wat Jefferson se tweede tot laaste paragraaf beëindig, bevestig ook sy geloofwaardigheid. Dit toon aan dat hy en sy revolusionêre hul "onvervreembare regte" sal behou, ongeag die koste. In die laaste paragraaf versterk Jefferson weer sy geloofwaardigheid wanneer hy sy mede -rewolusionêres 'die goeie mense van hierdie kolonies' noem. Hierdie stelling beteken in wese dat koloniste nie onbeskaafde monsters is wat net van die koning ontslae wil raak nie, maar eintlik goeie mense is. Jefferson beklemtoon die laaste paragraaf met die stelling: "ons belowe wedersyds ons lewens, ons fortuin en ons heilige eer aan mekaar, 'n verkoelende verklaring wat sy spreker en sy groepe uiteindelik as helde skilder as helde wat hul hele bestaan ​​vir hul saak wil waag. Altesaam het die laaste twee paragrawe van die Onafhanklikheidsverklaring gedien as 'n laaste greep op geloofwaardigheid deur sintaksis te gebruik.
Met die skryf van die Onafhanklikheidsverklaring het Jefferson nie net 'n histories gewaardeerde dokument geskep nie, maar 'n oortuigende meesterstuk wat sy gehoor deeglik oortuig van die uiterste belangrikheid dat Amerika van Brittanje moet skei. Die kragtige gebruik daarvan van oortuigende beroepe, sintaksis en diksie het dit in werklikheid gemaak. Sonder hierdie sou die wêreld soos ons dit ken, moontlik nie gewees het nie.
Onbekende feite oor die onafhanklikheidsverklaring
Die doel van die Onafhanklikheidsverklaring is so duidelik soos sy naam en om te verklaar waarom die 13 kolonies die reg gehad het om politieke bande met Groot -Brittanje te verbreek en hul eie regering te vorm. Maar hierdie oorgang na onafhanklikheid het nie oornag gebeur nie. Lees hierdie 16 feite oor die oorsprong van die Onafhanklikheidsverklaring en toets dan u kennis!
1) Vir sommige koloniste was die begeerte om van Brittanje te skei al jare aan die broei.
Hulle aspirasies is formeel uitgespreek deur Richard Henry Lee van Virginia op 7 Junie 1776, toe hy 'n resolusie voorgelê het aan die Tweede Kontinentale Kongres by die Staatshuis in Philadelphia waarin verklaar word dat die kolonies en die regte, vrye en onafhanklike state behoort te wees. . & rdquo Lee & rsquos se oproep om politieke bande met Brittanje, wat bekend geword het as die Lee -resolusie, te ontbind, het die weg gebaan vir die verklaring. Leer meer.
2) Nie alle lede van die kontinentale kongres was gereed om die Lee -resolusie te aanvaar nie.
Hulle het die stemming daaroor vir 'n paar weke uitgestel, maar intussen het hulle vyf mans aangestel om 'n dokument op te stel waarin verduidelik word waarom die kolonies glo dat hulle die reg het om hul eie regering te vorm. Die Committee of Five het bestaan ​​uit John Adams, Benjamin Franklin, Thomas Jefferson, Robert Livingston en Roger Sherman. Leer meer.
3) Die komitee het John Adams en Thomas Jefferson aangestel om die oorspronklike konsep te skryf van wat later bekend geword het as die Onafhanklikheidsverklaring.
In 'n brief baie jare later, in 1822, onthou Adams dat hy daarop aangedring het dat Jefferson die leiding neem. Hoekom? Volgens Adams kom Jefferson uit Virginia, een van die belangrikste kolonies waarvan Jefferson meer gehou het en het Jefferson meer talent as skrywer gehad. Adams het Jefferson en rsquos ander dokumente geprys omdat hy 'n eiesoortige uitdrukking het. & Rdquo Kom meer te wete.
4) Thomas Jefferson was 33 jaar oud toe hy die Onafhanklikheidsverklaring geskryf het.
Na verneem word, het die ontwerp van hom 'n dag of twee geneem. Ander lede van die Committee of Five het 'n paar veranderinge aangebring, maar Jefferson bly die hoofskrywer. Leer meer.
5) Die konsep van Jefferson en rsquos is gebaseer op die taal en idees van verskeie ander dokumente, waaronder die Virginia -verklaring van regte en sy eie weergawe van 'n grondwet van Virginia.
Sy openingswoorde beweer 'n algemene idee onder die Europese Verligtingsdenkers van die tyd: dat alle mans gelyk geskep word. Kom meer te wete oor die interpretasie van destydse mans en rdquo -mans.
6) 'n Beroemde skildery van 1818 deur John Trumbull beeld die voorlegging van die konsep van die Onafhanklikheidsverklaring aan die Kontinentale Kongres deur die Komitee van Vyf op 28 Junie uit.
7) Die kontinentale kongres het op 1 Julie weer formeel vergader om die Lee -resolusie vir onafhanklikheid te oorweeg.
Die volgende dag het 12 kolonies ten gunste gestem (New Hampshire, Massachusetts, Connecticut, Rhode Island, New Jersey, Pennsylvania, Delaware, Maryland, Virginia, North Carolina, South Carolina en Georgia). Die 13de, New York, het destyds onthoud, maar het 'n week later sy steun vir onafhanklikheid verklaar. Leer meer.
8) In 'n brief aan sy vrou het John Adams die nuus gedeel dat die kontinentale kongres onafhanklikheid van Brittanje verklaar het.
Hy het geskryf dat die geleentheid vir ewig gevier moet word as 'n nasionale vakansiedag met parades, speletjies en & ldquoBonfires and Illuminations. & Rdquo Sy woorde: & ldquoThe Second Day of July 1776, will be the most memorable Epocha, in the History of America. & Rdquo Lees meer .
9) Die lede van die kontinentale kongres het die volgende twee dae die konsep van Jefferson en rsquos bespreek en gewysig.
Hulle het die Onafhanklikheidsverklaring amptelik aangeneem op 4 Julie 1776 en die dag wat ons erken as ons Onafhanklikheidsdag. Dit het 'n federale nasionale vakansiedag geword in 1941. Kom meer te wete.
10) Daar word vermoed dat ongeveer 200 afdrukke van die verklaring, genaamd breedbladuitgawes, deur die drukker John Dunlap die nag van 4 Julie 1776 vervaardig is (26 bly vandag).
Afskrifte is die volgende oggend gedeel. Die Pennsylvania Evening Post het die volledige teks op 6 Julie op die voorblad verskyn. Kom meer te wete.
11) Die Onafhanklikheidsverklaring is op 8 Julie 1776 vir die eerste keer in die openbaar voorgelees deur kolonel John Nixon buite die Staatshuis in Philadelphia.
Bells in the city rang in celebration, but it is unlikely that the Liberty Bell (then known as the State House bell) tolled that day because the State House steeple was under repair. Leer meer.
The delegates then added their signatures in the order of their states&rsquo locations &mdash north to south, New Hampshire to Georgia. The final signature came from Thomas McKean at least a year later. Leer meer.
Two of the signers were 26 at the time: Edward Rutledge and Thomas Lynch Jr., both representing South Carolina. Born Aug. 5, 1749, Lynch was the youngest signer of the declaration. Leer meer.
On Dec. 13, 1952, the Declaration of Independence was formally transferred to the National Archives in Washington, D.C., where it has remained. Leer meer.
Our fifth president, James Monroe, died on July 4, 1831. And our second and third presidents, John Adams and Thomas Jefferson, died within a few hours of each other on July 4, 1826 &mdash the 50th anniversary of the adoption of the Declaration of Independence. Leer meer.