Donald Trump se helikopter land in die Withuis, 5 Oktober 2020, terwyl hy terugkom nadat hy in Walter Reed gehospitaliseer is. Liu Jie / Xinhua via Getty Images
Dit was moeilik om die nuus van die president se positiewe COVID-19-diagnose sonder om gebruik te maak van 'n soort mitologiese stelsel, 'n groter verwysingsraamwerk.
Karma, het een joernalis geskryf en hom dan verwyt oor die ongeneeslike gedagte. Of miskien was dit eenvoudige ironie wat uitgestal is toe, Die Washington Post verslaggewers skryf: "President Trump het die roman koronavirus opgedoen ná maande waarin hy en mense rondom hom ... nie die basiese stappe gedoen het om die verspreiding van die virus te voorkom nie."
Al hierdie reaksies is sinvol. As daar iets is wat ons weet van 'n virus wat op baie maniere nog geheimsinnig is, dan is dit dat hierdie koronavirus kundig is om rond te gaan.
En as 'n klassieke geleerde kan ek u verseker: wat rondgaan, kom om. Griekse mitologie bied insig om ons te help om die chaos van vandag te verstaan.
Versuim om te sien tot te laat
Baie jare gelede het my Engelse onderwysers op hoërskool baie spanning geplaas op terme soos voorafskaduwing, klimaks en ontknoping. Al hierdie woorde het punte aangedui langs 'n steil kurwe van die ontwikkeling van 'n verhaal: stygende aksie, draaipunt, dalende aksie.
Daar is ook baie klem gelê op planne op 'n term wat ek dan moeiliker kon verstaan: trots. Trots: arrogansie; 'n oordrewe gevoel van eiewaarde. Hoogmoed is geneig om gevolg te word deur 'n katastrofe - weer die val aksie.
As hoërskoolleerling was ek geneig om trots met nietigheid te verwar, met narsistiese preening; die tragiese straf van nietigheid het oordrewe erg gelyk.
Wat beteken regtig "trots"? Die Griekse woord wat dit vertaal, is hubris, en trots dek die betekenis van hubris nie heeltemal nie. Ijdelheid kan wel deel uitmaak van hubris, maar 'n belangriker sin vir die woord is 'n verskriklike oordeel, growwe oormatigheid, blindheid, obthusiteit, 'n mislukking om te sien wat u in die gesig staar - 'n mislukking om dit te sien totdat dit te laat is.
Trump staan ​​maskerloos op die Truman-balkon nadat hy na die Withuis teruggekeer het. Win McNamee / Getty Images)
Vergelding en uitslag
Ek kan nie onthou dat my onderwysers genoem het nie nemesis or om, kragte of beginsels wat nou saamhang met hubris in die Griekse mitologie.
Nemesis word meer dikwels verpersoonlik en dus gekapitaliseer as até. Nemesis is 'n godin van vergelding, en sy kan dade van hubris volg met die sekerheid van 'n swaartekragwet - behalwe dat daar 'n aansienlike tydsvertraging kan wees, asof 'n mens 'n plaat laat val het en dit 'n generasie geneem het voordat dit gebreek het. Hierdie konsep ook verskyn in die Bybel Esegiël, wat sê: "Die vaders het suur druiwe geëet, en die tande van die kinders sal stomp word."
Até is 'n meer onvoorspelbare figuur, nie noodwendig verpersoonlik nie - klassieke geleerde ER Dodds in 'Die Grieke en die Irrasionele"Definieer até voorlopig as ''n soort skuldige uitslag.'
Aan die ander kant kan Até onvergeetlik verpersoonlik word, soos wanneer Mark Antony spreek die liggaam van Caesar aan en voorspel burgeroorlog in Shakespeare se "Julius Caesar:"
"En die gees van Caesar het gewreek,
Met Até aan sy sy, kom warm uit die hel,
Sal binne hierdie grense, met die stem van 'n koning,
Huil verwoesting en laat die oorlogshonde gly ... "
Godin of nie, até, soos nemesis, kan beskou word as 'n soort meganisme waardeur een kwaad deur 'n ander opgevolg word. Daar is 'n kettingreaksie, 'n oorsaak en gevolg. Nemesis lyk koeler, meer doelgerig en presies; até laat alle hel losbreek, en ook die hel wat losbreek. Kategorieë vervaag in die chaos.
'Hy is self die besoedelaar'
Toe ek die tragedie van Sophocles geleer en geleer het, "Oedipus die King, "Die spanning was op hubris, ironie, blindheid. Wat nie beklemtoon is nie, is dat die toneelstuk is gedurende geskryf en is te midde van 'n plaag.
Die burgers van Thebe, in die openingstoneel van die tragedie, smeek hul wyse en vindingryke heerser Oedipus om hulle van hierdie rampspoedige siekte te red. Oedipus, ontroer deur hul benarde situasie en vol vertroue in sy eie vermoë, beloof om presies dit te doen. Sy poging om die misdadiger op te soek, wie se ongestrafde sonde die stad besoedel en die plaag veroorsaak, lei tot Oedipus se eie blootstelling as die bron van die besoedeling.
Maar hy hou vol met sy jag op die waarheid - al blyk die waarheid, soos elke student dit leer, dat hy self die besoedelaar is na wie hy soek. Trump is, net soos Oedipus, die bron van die besoedeling - of ten minste 'n vektor, 'n strooier, 'n instaatsteller. Anders as Oedipus, het die president die jagtog na die waarheid aktief ontmoedig.
Die laaste woorde van die tragedie word deur die koor aan die burgers van Thebe gerig. Vermoedelik sal die plaag verdwyn; die stad is inderdaad gereinig. Daarteenoor hou die burgers van ons land aan om te sterf. Die president haal sy masker uit en verkondig sy triomf.
Beveel Aristoteles aan in sy "Poetics" dat in die beste tragedies die spilpunt of ommekeer - "peripeteia" genoem - vanaf die hoogtepunt van sukses tot rampspoed gepaard gaan met 'n soort kennis - anagnorisis, of erkenning. "Pathei mathos," sing die koor Aeschylus se tragedie "Agamemnon": wysheid kom deur lyding.
'N Toneel uit die produksie van' Oedipus Rex 'van die Theatre of War
Die gelyktydigheid van Oedipus se verligting en sy katastrofe is een van die faktore wat Aristoteles so elegant bewonder het.
Die onvertaalbare, chaotiese krag van até speel af in die kringloop van omkering gevolg deur erkenning; arrogansie gevolg deur vergelding. Wat is ons veronderstel om te dink?
Of ons nou verheug of treur, of ons opgewonde of bang is, en wat ook al in die komende weke en maande gebeur, hierdie nuus - dat die president COVID-19 gehad het - kom met 'n vrag van voorspelbaarheid: Hierdie spesifieke infeksie lyk terugskouend , indien nie onvermydelik nie, dan ten minste oorweldigend waarskynlik.
Hubris: sien nie wat voor jou neus is nie. Selfs as regsgedinge en vertel-alle boeke opgestapel het, het Trump altyd triomfantlik immuun gelyk. Nie meer nie.
Tragedie se les
Wat gebeur volgende? Anders as Oedipus, het Trump ontken dat daar ooit 'n gevaarlike siekte in die stad was - hoewel Bob Woodward se boek, "Rage" maak dit duidelik dat hy geweet het daar is. Anders as Oedipus, het hy sy volk se pleidooie om hulp geweier.
Wat leer Oedipus in die loop van die drama? Nogals baie. Hy kan die gode of die noodlot die skuld gee vir sy lot, maar hy neem ook verantwoordelikheid vir wat gebeur het.
Wat sal Covid - sy eie, onweerlegbare ervaring van COVID-19 - Trump leer? Nederigheid? Medelye? Respek vir kundige advies? Die bestaan ​​van Nemesis? Sy eie diagnose van hubris, met 'n mate van ingegooi?
Die antwoord is alte duidelik. Uit die hospitaal ontslaan, Trump tweeted: "Moenie bang wees vir Covid nie. Moenie dat dit u lewe oorheers nie! " Hy het ook gesê "Miskien is ek immuun" en het sy masker uitgetrek toe hy na die Withuis teruggekeer het.
Tragedie, vertel ek my studente, gee nie 'n les of preek 'n moraal nie. Dit bied 'n visie. Nie: wees nie hoogmoedig, trots, hubristies nie. Inteendeel: Manne van Thebe, kyk na Oedipus.
Rachel Hadas, professor in Engels, Rutgers Universiteit Newark
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > Kultuurverskille > Wat rondom gaan, kom rond, of wat die Griekse mitologie oor Donald Trump sê