Moderne konsentrasiekampe glad nie so vergesog nie | LitNet
Alexandria Ocasio-Cortez het onlangs weer vir opslae gesorg toe sy die aanhoudingsplekke waar Meksikaanse immigrantekinders aangehou word, konsentrasiekampe genoem het.
Dit het natuurlik oproer veroorsaak. Die assosiasie is dadelik, in somige gevalle waarskynlik moedswillig, getrek tussen die doodskampe van Auschwitz en die kampe waarin die kinders aangehou word.
Die Merriam-Webster-woordeboek omskryf ŉ konsentrasiekamp as volg: “a place where large numbers of people (such as prisoners of war, political prisoners, refugees, or members of an ethnic or religious minority) are detained or confined under armed guard”.
Die term is die eerste keer in 1897 in hierdie konteks gebruik – dus lank voor die Joodse volkmoord.
Bitter min Afrikaanssprekende Suid-Afrikaners sal ontken dat die plekke waar hul voorouers in groot getalle deur die Engelse aangehou is tydens die Anglo-Boereoorlog, konsentrasiekampe genoem behoort te word. En Amerikaners vergeet alte graag dat hulle tydens die Tweede Wêreldoorlog konsentrasiekampe vir Japannese gehad het.
Die emosionele assosiasie van konsentrasiekampe met wreedheid, swaarkry en dood het eers gekom met die Nazi-kampe. Vir die eerste keer was daar beelde van wat in die kampe aangaan. Vir die eerste keer was sommige van die kampe doelbewus ontwerp om ŉ Finale Oplossing vir die Joodse vraagstuk (“Endlösung der Judenfrage”) te wees.
Histories word daar onderskeid getref tussen uitwissingskampe en konsentrasiekampe. En alhoewel die fokus geskiedkundig op Jode geval het, is kommuniste, homoseksuele, gestremdes en enigeen wat deur die Nazi’s as ongewensd beskou is, in hierdie kampe opgesluit.
In die afgelope aantal jare was daar talle probleme met kampe waar migrante en vlugtelinge in groot groepe gehuisves is. Menseregtegroepe het nog vroeg in 2019 verslae uitgereik dat die vlugtelingkampe by Calais, Frankryk en Lesbos, Griekeland, onvoldoende is en dat die toestande waarin vlugtelinge gehuisves word, menseregte skend.
Maar wat maak hierdie kampe anders as die een in Clint, Texas, of ander Amerikaanse kampe? Vlugtelinge het bewegingsvryheid in Calais en Lesbos. Kinders word nie doelbewus van hul ouers geskei nie. Daar word nie van kinders verwag om ander kinders te versorg nie. Daar word nie in hofsake beweer dat dit in sommige gevalle onnodig is om kinders van seep en tandepasta vir hul daaglikse behoeftes te voorsien, soos wat Sarah Fabian van die Departement van Justisie probeer argumenteer het nie.
David Rohde, wat deur die Taliban aangehou is, en Michael Scott Moore, wat deur Somaliese seerowers aangehou is, het albei sedertdien opgemerk dat hulle ontvoerders hulle van seep en tandepasta voorsien het. Met ander woorde, misdadigers het ŉ hoër standaard gehandhaaf as die Amerikaanse regering.
Intussen berig die Texas Tribune dat verskeie groepe en individue by die kampe opgedaag het met sanitasie, seep, speelgoed en klere vir die kinders in aanhouding. Die owerhede het geweier om dit in ontvangs te neem. Amptelike waarnemers rapporteer dat die kinders onvoldoende kos kry – almal kry presies dieselfde porsies, of hulle nou een jaar oud is of 16 jaar oud. Ma’s wat borsvoed, word van hul kleintjies geskei.
Die kampe word skynbaar deur privaatorganisasies hanteer, en ŉ gemiddelde koste van $775 per dag per kind betaal, volgens NBC News. Dis terloops min of meer die koste van ŉ suite in die Four Seasons-hotel in Beverly Hills. Volgens NBC se raming sou dit die staat $298 per persoon per dag kos om kinders by hul ouers te hou.
Hoekom die aanval op Ocasio-Cortez? Besighede is besig om miljarde te maak in regeringskontrakte om vlugtelingkinders en hul ouers van mekaar te skei. As die kampe afgeskaf word, of die gebruik om kinders en ouers te skei gestaak word, droog die fonteintjie op. Kapitalisme in die ergste graad.
Alreeds so ver terug as 1998 was daar die sg Flores-ooreenkoms, ingevolge waarvan daar verpligtinge op die staat gelê word oor die omstandighede waaronder sg onvergeselde minderjariges aangehou moet word. Dis tydens ŉ hernude ondersoek van hierdie ooreenkoms dat Fabian probeer het om die hof te oortuig dat die staat nie verplig kan word om in die kinders se basiese higiëne te voorsien nie. Die hof het haar argument met reg verwerp.
Die Trump-administrasie is dus willens en wetens besig om hul eie hofprosesse te verontagsaam, om menseregte te misbruik, terwyl sommiges skatryk word daaruit.
Dalk is daar nog nie toegewyde uitwissingskampe in Amerika nie, maar tensy vlugtelinge se regte daadwerklik beskerm word, is dit net ŉ kwessie van tyd.
In ons leeftyd. Onder ons oë.
2019-07-01 at 08:35
Dis so jammer dat Suid-Amerikaanse en Afrikalande se regerings nie kan verbeter nie en hul inwoners in die steek laat dat hul tot drastiese onwettige stappe moet oorgaan om vir ‘n beter lewe te soek. Waar ouers dikwels hul kinders oor die grens stuur, met net ‘n telefoonnommer op hul klere vasgespeld. Partykeer is die kinders nie eers die vlugtelinge se biologiese kinders nie, maar word met ‘n doel saamgebring. Dis ‘n nagmerrie vir Meksiko en Amerika.
Hierdie lande het vir dekades geveg om die juk van kolonialisme en diktators af te gooi, maar steeds word hul oor en oor uitgebuit deur korrupsie in hul eie lande. Kommunisme wat deur meer as een aangehang word as die antwoord tot hul ellende het meer ellende gebring soos In Kuba en Venezuela bewys.
Onder die Obama-regering is meer as twee miljoen immigrante gedeporteer , die helfte meer as onder Trump en daar is ook bewys dat kinders in hokke aangehou is. Nooit het iemand toe gepraat van konsentrasiekampe nie. So dit lyk tog AOC probeer ook politieke punte kry en die mense se toestand gebruik om die Trump-regering by te kom. Sy is ook nie die groen engeltjie wat sy voorgee sy is nie.
2019-07-01 at 10:42
Menseregte word elke dag oral geskend op verskillende wyses en oor verskillende 'redes' soos tereg hierbo gesê word. Dis 'n onbenydenswaardige situasie vir hulle wat daardeur geraak word en ontstellend vir diegene wat hulpeloos moet toekyk. In talle van hierdie gevalle vind daar inderdaad ook skendings van menseregte plaas wat nooit goed gepraat kan word nie.
Daar is egter 'n verskil.
Die boere is in hulle eie land deur Britse Imperialiste as gevangenes in kampe aangehou; arrogansie en vermetelheid in die ergste graad. Trump (en voor hom Obama, Clinton en ander) se “kampe” waarna verwys word, is egter 'n grensmaatreël. Geen land laat toe dat mense (as vlugtelinge of vir welke rede ook al) net hulle land (kan) instroom nie. Sou dit toegelaat of die reël word, is chaos die logiese gevolg. Presies hoe orde in 'n land versteur word. Die eerste mense wat geraak word is juis diegene wat swaarkry en sukkel om werk te kry. Dit lei tot opstande en agteruitgang soos ons ook al in ons eie land beleef het. Hier word dit weer as homofobie beskryf wat waar is in baie gevalle. In ander gevalle weer, is dit blote desperaatheid van diegene wat ekonomies “gemartel”' word deur 'n “rampokkerregering” wat uitblink in korrupsie en die land in die afgrond in regeer.
Daar moet dus nie so maklik en gerieflik vinger gewys word na die vlugtelingkwessie op die Amerikaanse grens nie. Wat wel aangespreek kan en moet word, is tot hoe 'n mate individue se menswaardigheid beskerm kan word. En ja, om kinders van ouers te skei is bloot wreed en onaanvaarbaar. Leiers en lande sal hulle plig versuim indien hulle hul nie hierteen uitspreek en saam na oplossings soek nie.
Waarvoor Amerika en sy Westerse bondgenote wel groter, dringender aanspreeklikheid moet aanvaar is die chaos wat hulle doelbewus (vir politieke doeleindes!) in die Midde-Ooste en ander lande en gebiede skep. Hulle beleid en optrede om wettige regerings omver te werp, te verander en te vervang met “puppets" skep miljoene vlugtelinge. Wanneer hierdie mense uitwyk om die effek van oorloë te ontwyk en veiligheid vir hulle kinders te kry, word hulle in hul voetspore gestuit deur juis daardie lande wat in die eerste plek verantwoordelik was vir dié chaotiese situasies. Hierdie is 'n aangeleentheid wat hopeloos te min aandag kry, hoofsaaklik as gevolg van die media (in al sy vorme) wat die waarheid en werklikheid verswyg en bewustelik/onbewustelik die politieke agendas van hierdie lande dien. Die wêreld het leiers nodig wat vrede najaag en nie net eie belange nie. Ongelukkig is daar (tans) nie sprake hiervan nie en moet die internasionale media grootliks die blaam dra omdat hulle nie hul werk doen nie.