Image deur croisy
Bob Dylan sing al sedert die sestigerjare oor die "tye toe hulle 'n wisselaar is". Maar natuurlik is verandering nie 'n eenmalige ding nie, dit behoort nie tot 'n bepaalde dekade of eeu nie, dit is 'n voortdurende proses. Dit is in die aard van die lewe om altyd te verander.
Ek het pas 'n wonderlike artikel gelees van Alan Lightman, 'n skrywer en fisikus wat onderrig gee by MIT. Alan is die skrywer van "In lof van vermorsingstydEk vind dit inspirerend om wetenskaplikes en fisici te vind wat oor 'innerlike self' verwante onderwerpe praat en skryf.
Hier is 'n gedeelte van die artikel, getiteld:Die virus is 'n herinnering aan iets wat lank gelede verlore gegaan het. Die subtitel van die artikel is: As ons 'n gebroke wêreld herbou, kry ons die kans om 'n minder haastige lewe te kies.
"Met die gedwonge verlangsaming van die lewe wat deur die coronavirus toegestaan ​​word, sien ons nou 'n ontploffing van kreatiewe idees en innovasies in baie wêrelddele. In Italië sing die burgers in kwarantyn van balkonne. Skrywers het nuwe blogs geskep. Ouers het nuwe ontwikkel kunsprojekte vir hul kinders.
Maar daar is iets meer wat herwin moet word, iets subtieler, fyner, byna onmoontlik om selfs te noem. Dit is die herstel van ons innerlike self. deur innerlike self, Ek bedoel die deel van my wat my verbeeld, daardie drome verken, wat voortdurend bevraagteken wie ek is en wat vir my belangrik is. My innerlike self is my ware vryheid. My innerlike self wortel my na my toe en na die aarde onder my. Die sonlig en grond wat my innerlike voed, is alleenheid en persoonlike refleksie. As ek na my innerlike self luister, hoor ek die asem van my gees. Die asem is so klein en delikaat, ek het stilte nodig om dit te hoor, ek het traagheid nodig om dit te hoor. Ek het groot stil ruimtes in my kop nodig. Ek het privaatheid nodig. Sonder die asemhaling en die stem van my innerlike self, is ek 'n gevangene van die waansinnige wêreld om my. Ek is 'n gevangene van my werk, my geld, die klere in my kas. Wat is ek? Ek het traagheid en stilte nodig om die vraag na te dink.
Soms stel ek Amerika as 'n persoon voor en dink dat, soos iemand, ons hele volk 'n innerlike self het. As dit die geval is, erken ons volk dat dit 'n innerlike self het, voed dit dan die innerlike self, luister hy na die asemhaling daarvan om te weet wie Amerika is en waarin hy glo en waarheen hy gaan? As burgers van hierdie nasie, soos ek, iets van ons eie innerlike verloor het, wat dan van die volk as geheel? As ons volk nie na sy innerlike self kan luister nie, hoe kan hulle dan na ander luister? As ons volk nie ware innerlike vryheid kan verleen nie, hoe kan dit dan vryheid vir ander toelaat? Hoe kan dit homself tot 'n eerbiedige begrip en harmonieuse bestaan ​​met ander nasies en kulture bring, sodat ons werklik kan bydra tot vrede en welstand in die wêreld?
Soos baie van ons, kan ek die hele paar maande lank daaroor nadink. Maar sulke selfrefleksie, so 'n neiging tot die innerlike self, is nie 'n eenmalige gebeurtenis nie. Dit moet 'n deurlopende deel van 'n doelbewuste lewe wees om Henry David Thoreau se taal te gebruik. En dat doelbewuste lewenswyse 'n blywende verandering van lewenstyl en gewoontes verg. '
Lees die hele artikel hier afgelaai word.
Video / aanbieding met Alan Lightman: 525,600 minute: tyd, ewigheid en die vind van waarde in ons lewens
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Inspirasie > Die fisikus en die innerlike self