Sy begin ekstra aantekeninge maak oor die onderhoud wat sy pas gehad het met die grootbaas van ’n nuutgestigte ouditeursfirma – persoonlike indrukke wat ’n berig altyd ’n bietjie ekstra kleur gee.
Hy is donker, van gemiddelde lengte, gespierd, en sy baard skyn blou aan sy wange. Elizabeth vermy oogkontak en staan weg van die middel af eenkant toe sodat die nuwe passasier sy persoonlike ruimte het.
“Een en twintig,” wys die liggie. Voor die hyser sit ’n vrou in ’n rolstoel en ’n man staan gereed agter haar met sy hande op die handvatsels.
Elizabeth hyggil toe sy hand te voorskyn kom met ’n pistool daarin, en in ’n nanosekonde weet sy wat haar gepla het: die bult onder sy baadjie.
Elizabeth voel die man se harde lyf teen haar en besef tensy ’n wonderwerk gebeur, is sy en die blonde man uitgelewer aan ’n gespierde bees sonder goeie bedoelings met ’n moordwapen in die hand.
“Jy gaan vir ons die pad oopmaak onder in die bank. Jy’s mos een van die grootkoppe. My boys wag daar.”
"Ek hou jou al twee weke dop. Als is uitgewerk. Die girl het soos ’n unexpected bonus gekom – ekstra leverage.”
Masjiengewere in die hande van omtrent ’n dosyn polisiemanne in koeëlvaste baadjies met al die lope gerig op die drie mense in die blink bespieëlde kajuit.
Elizabeth voel Bloubaard se greep verslap en sy gooi haar soos ’n sak aartappels op die vloer. Sy draai haar gesig met haar wang teen die koue metaalvloer van die hyser en kom agter haar hele lyf is soos ’n staalveer gespan.
Al wat sy nou kan sien, is mans in uniform wat vinnig beweeg teen ’n ligte agtergrond van glas en chroom. Asof van ver af hoor sy opdragte en voetstappe, selfs ’n hond wat blaf.