Woekeringe | Dion se gedagtes
« Ewe skielik…
Winde van verandering »
Mei 27, 2009 deur Dion
Ek het reeds etlike jare gelede besef dat ek werk om te leef, en nie leef om te werk nie. Ek ken wel sekere individue wie se daaglikse woekeringe ‘n uitlewing is van hulle hartspassie, en dit is vir my benydenswaardig.
Die eerste beroep waarop ek myself gevestig het, was oogarts. Dit was moontlik ‘n nagevolg van my eerste besoek by een toe ek in Standerd 1 was, en brildra daarna. Volgende op die lys was wildbewaarder. Ek het geweet dat hulle destyds al grondboontjies verdien het, maar hulle was daar buite, man! Tussen die diere! Altyd besig om spoor te sny of wilddiewe te vang. Gelukkig was ek spoedig daarvan genees. Die beroep waarby ek my toe berus het nadat ek verseker was van die gehalte van my tekenwerk, was argitek. Diè besluit sou ek ook later moes aanpas as ‘n direkte gevolg van my matriekuitslae, en ek moes argitekstegnikus aanvaar – nie ‘n volwaardige argitek nie, maar ek kon darem in dieselfde kantoor werk. Laat ek eerder die waarheid kwytraak – ek sou al die werk moes doen, en die argitek sou al die roem bekom daarvoor.
Nietemin, ek het gestudeer en voor ek kon sê “wat de hel doen ek hier” was ek werksaam by ‘n argitek, eers in Vryheid en later in Oos London. Om die staaltjie effens kort te knip moes ek uit noodsaaklikheid oorslaan na kombuis-ontwerp, binnenshuise-ontwerp en uiteindelik dit wat ek steeds mee woeker, siviele ingenieurswese. Die vergoeding is… voldoende, en ons kan oorleef. Hoekom is ek dan nog so sielsongelukkig met wat ek doen? Ek wil graag skryf, visteel, houtwerk doen en hidroponiese groente kweek (van alle dinge!) maar nie een van daardie drie opsies sal ons oombliklik in stand kan hou nie. So nou karring ek maar net aan en probeer tevergeefs om dit deeltyds as ‘n stokperdjie te doen in die moedelose hoop dat dit suksesvol genoeg kan word om ‘n noemenswaardige inkomste te begin inbring.
Om weereens die waarheid te sê, weet ek op hierdie rype ouderdom eintlik nog steeds nie wat ek vir ‘n beroep wil doen nie. Is dit onnatuurlik? Is ek al een? Doen julle wat julle werklik lief is voor, of gaan dit ook uit noodsaak?
Posted in Daaglikse doen en late | 5 Kommentaar
op Mei 27, 2009 at 10:59 vm | Antwoord Zee
Weet jy, ek dink ons almal kom maar in die stadium op ‘n tyd in ons lewe. Ek sou baie graag grafiese ontwerp wou doen, maar jislaaik, ek kan nie eers ‘n stokmannetjie teken nie. 😦
op Mei 27, 2009 at 2:36 nm | Antwoord Nelba
Ja, my werk was nooit my passie nie hoewel dit seker beter was as die meeste ander mense s’n. Ek weet dat as ek nou weer buitenshuis moet werk dit iets geheel anders sal wees, maar wat weet ek ook nie.
Met blomme of diere werk?
op Mei 29, 2009 at 11:22 vm | Antwoord vullisblik
Ek sal beslis nie weer ‘n binnenshuise beroep kies nie, na wat ek nou weet. Miskien moes ek maar by my wildbewaarder-idee gehou het…
op Junie 4, 2009 at 8:09 nm | Antwoord netjane
Ek’s mal oor wat ek doen, maar nie waar ek dit doen nie…
op Junie 5, 2009 at 2:51 nm | Antwoord Sonlig
Ek het altyd met trots vertel dat my vak my passie was en vir my studente nog boonop gepreek oor die verskil wat passie aan die kwaliteit van ‘n mens se werk maak.
Jaaaaa…okei, dis seker waar , maar in ‘n oomblik van eerlikheid – Oprah noem dit ‘n “Aha!” moment. Ek sien hier is ander Oprah-kykers op die blog 🙂 – moes ek myself afvra of die goggas in ander mense se spoeg…en dergelike monsters…werklik MY passie is.
Ek kon my persepsie oor my werk verander en “gebruik” nou my werk (seker maar meer die salaris) om my passies uit te leef.
Het die kwaliteit van my werk verander? Mmmmm….ek glo nie so nie, maar ek neem dinge beslis minder persoonlik op en het die lewensmotto van: “I do what I can with what I have” myne gemaak. Ek probeer nie meer die wêreld red nie en hoef nie meer snags wakker te lê omdat ek dit nie kan regkry nie.