Chinese Fabriek Export Voor Hoge Kwaliteit Gegalvaniseerd Vangrail Palissade Flexibele Rvs Kabel Zwembad Metalen Park Hekwerk - Buy Metalen Park Hekwerk,Rvs Kabel Zwembad Hekwerk,Flexibele Metalen Hekwerk Product on Alibaba.com
Chinese fabriek export voor hoge kwaliteit gegalvaniseerd vangrail palissade flexibele rvs kabel zwembad metalen park hekwerk
Metalen park hekwerk
600-2200mm of aangepaste
10000 Set/Sets per Week metal park fencing
Pakket van hek: Anja se blog: "En toe is daar vier" (deel III)
JY LEES NOU Anja se blog: "En toe is daar vier" (deel III)
Fast forward so vyf jaar vorentoe. Mieke is amper ses maande oud, ek en GP is desperaat vir so bietjie tyd buite die huis. Ons was weke laas uit. Ons draai haar warm toe en glip gou weg vir middagete. Ek bestel ‘n glasie Chardonnay, GP drink ‘n Heineken. Nagereg is ‘n sjokolade mousse en Mieke probeer hele tyd gryp na ‘n happie. Ag wat, sy’t darem gesonde ontbyt in so ek skep vir haar ‘n lepel vol uit. En toe sien ek dit...skuins oorkant ons. Twee mammas in snyerspakkies, kinders mooi skoon aangetrek en in overpriced stootwaentjies. Ek ken daardie op-en-af kyk. Gee sy werklik vir haar kind sjokolade mousse vir middagete? Fluister-fluister. Suiker, ongesonde vette, kaffeïne in die sjokolade. En daai room bo-op…die baba is nog te klein vir koeimelk. Bestel sy nóg ‘n glas witwyn? En kyk die medepligtige pa se lang glas bier. Arme kind. Tsk, Tsk.
Met dit gesê, is ek ook meer ingestel op kinders as ooit tevore. Elke kind wie se gesig op die aand se nuusbulletin verskyn ruk aan my hart. Elke keer wat Carte Blanche nog ’n storie oor kindermishandeling aan die groot klok hang, voel ek sommer naar. As ek kyk na my eie kind wil ek huil oor soveel kinders wat weggegooi en verwaarloos word. So, ek is dus beslis ’n mamma, maar ek is óók ’n mamma. Met ’n rooi boa agter in my kas en wit engel-vlerkies onder-in my laai. Alanis Morisette som dit netjies op: I’m a witch*, I’m a lover, I’m a child, I’m a mother, I’m a sinner, I’m a saint. I do not feel ashamed. I’m your hell, I’m your dream, I’m nothing in between. ou know you wouldn’t want it any other way. *Woord vervang
10. Ons verwag 'n seuntjie
Ons verwag ’n seuntjie! Ek is 26 weke ver en baie verlig om net goeie nuus van die dokter af te gehoor het vandag. G.P. se bestuurder het boonop bevestig dat ons maar eers ná die geboorte Pietermaritzburg toe kan trek, sodat ek naby my ginekoloog en ondersteuning kan wees vir so ’n rukkie langer. So hoekom voel ek so oorweldig, emosioneel en onseker? Ek wil net die heel beste vir die mensie hê. Ek eet salm en avokadopeer vir omega 3-olies en drink lemoensap vir vitamiene C. Ook baie melk en amandels. Ek speel vir hom musiek en vryf my maag as hy skop. Maar dit voel nogsteeds asof ek hom vir ’n ander mamma op pas, asof ek ’n surrogaat is wat sy beste belange op die hart dra maar nie regtig met hom connect nie. Dit klink so aaklig, en ek voel so skuldig daaroor. Almal sê ons is baie geseënd om so maklik weer swanger te raak. En almal het ’n storie oor iemand wat die skok van ’n miskraam of buisswangerskap of genetiese afwyking moes oorleef. En sê dat kinders altyd ’n geskenk is. Ek weet dit alles! Dit laat my net nog meer skuldig voel. Hierdie keer is dit nie so ’n maklike swangerskap soos met Mieke nie. Ek is merkwaardig meer ongemaklik en kry Braxton Hicks-kontraksies as ek te vinnig opstaan of vir meer as tien minute op ’n slag op my voete is. Mieke is ’n jaar oud, my man is weg vir drie dae, ek het griep. Al wat ek deesdae dóén is om vinnig op te spring agter ’n peuter aan en dan glad nie weer te ontspan totdat my kop die kussing slaan nie. Nie ’n baie goeie prognose nie… ek’s nie seker hoe om die volgende paar dae te cope nie. Ek het ook soveel gemengde gevoelens. Ek is skoon verlig om vir Mieke af te laai in die oggend by haar kamma-mamma vir die dag, maar verlang ook na haar as ek ry. In verwondering as die baba wat ek verwag beweeg en skop, maar ook ongeduldig om weer my lyf vir myself te hê. Dankbaar teenoor my liefdevolle man, ’n hands-on-pappa, fantastiese broodwinner en provider, maar ook so ongelukkig dat ons nuwe status as ouers beteken ons liefdeslewe bly in die slag. Ek het ’n oulike gesin en wonderlike ondersteuning van my familie, maar ek verkies romantiese wegbreke enige tyd bo ’n familievakansie. Ek voel ontuis in hierdie nuwe gesinslewe. Uit plek uit in hierdie rol van ’n ma. Daai vervulling wat mens blykbaar kry uit kinders grootmaak…ek voel dit nie. Ek doen wat ek moet en is besorgd oor my huismense. Ek maak seker die beddegoed is skoon, dat daar gesonde kos in die yskas is, dat ek ’n salaris inbring. Ek probeer die veranderinge werklik omarm, en soms is daar oomblikke wat genotvol is. Maar oor die algemeen voel dit net asof my verantwoordelikhede meer geword het, en my geluk minder. Mieke is vandag ’n jaar oud. Ek het steeds nie al my varkies op hok nie, en ek het steeds nie dinge agtermekaar nie. Met my beperkte kennis kan ek byna nie glo sy het dit so ver gemaak nie! Sy floreer en is baie gelukkig. Maar ek steek my arms hoog bo my kop uit om haar bo-water te hou, terwyl ek verdrink in die vloedwater hier onder. Dit lyk of G.P. so natuurlik en maklik met haar speel en haar geniet. Hy sê ek is dalk net nie ’n klein-babatjie-mamma nie, en dat dit okay is. En dat ons verskillende sterkpunte het – hy kan haar op sy skouers ronddra, ek maak seker haar handdoeke is skoon. Ek gee haar tonne drukkies en soentjies en ons speel lekker op die mat. Maar eerlikwaar…ek geniet dit nie regtig nie. En cue die skuldgevoelens! Ek verstaan nou vir die eerste keer hoekom my ma so gereeld na Net ’n Tikkie Vryheid van Rina Hugo geluister het toe ek ‘n kind was. :)
En ek wonder hier, in die stilligheid van middernag, alleen by my rekenaar, hoe ek my lewe anders sou kies as ek weer kon begin...
Ek was nog nooit ’n groot aanhanger van die Kama Sutra nie. Nie dat ek iets daarteen het nie, dit lyk net na te veel moeite. En asof mens moet strek-oefeninge doen voor die tyd. Ek is wel nou, teen wil en dank, uitgekies vir die Kama Sutra vir getroude ouers. Teensinnig moet ek gereeld ingee tot “the dishwasher position”, maar geniet soms in die geheim “the waltz of the sloths”. Dis net jammer dat nie een van die scenario's bedpret tot gevolg het nie.
Ek verras my man met sexy sms'e deur die dag, maar is dan só verlig as Mieke vroeër aan die slaap raak en ek so bietjie tyd vir myself het. Uiteindelik ’n halfuur om ’n gesigmasker op te sit en een artikel in my nuutste SARIE te lees! Dan is ek gedaan. Jammer skat, ek het hoofpyn. En ek kan nie eens behoorlike pynstillers drink daarvoor nie.