Dit is makliker om sterk kinders te bou
as om gebroke mans te herstel.
Jare gelede het ek my seun skool toe gery toe 'n ander ouer, op pad na dieselfde bestemming, 'n diabetiese aanval gehad het. In die besef dat sy onbewuste moeder nie kan verhoed dat die motor uit beheer kom nie, het haar elfjarige seun sy veiligheidsgordel vasgehak en probeer om die motor te bestuur. Toe hy besef dat hy nie kon uitvind wat om te doen nie, het hy hom in 'n paar sekondes teruggedraai voordat hul voorstedelike vier motors - insluitend ons s'n, getref het. Sy ma het wakker geword toe sy in 'n raam neergestort het. Gelukkig was nie een van die elf mense wat betrokke was by die ongeluk erg seergemaak nie.
Kinders is bedoel om passasiers te wees. Hulle is nie toegerus om 'n motor te bestuur of deur 'n skip te vaar nie - en hulle weet dit. Maar as niemand in die bestuurdersitplek is nie, probeer hulle instinktief oor te neem. Hulle doen nie wil om in beheer te wees; Dis net dat hulle weet iemand moet wees, omdat hulle verstaan ​​dat die lewe nie veilig is nie, tensy iemand bevoeg agter die stuur is.
Kaptein, prokureur, diktator
Ouers wat kalm en selfvertroue in beheer is as die kaptein van die skip, kom so duidelik, liefdevol en in staat om goeie besluite namens hul kinders te maak - selfs as die besluite hul kinders ontstel omdat hulle nie kan hê wat hulle wil hê nie. Wanneer ons die skip aanskaf, is ons responsief buigsaam, kies hoe ons in een van sy storms met ons kind betrek, eerder as refleksief In reaksie gebaseer op geaktiveerde gedrag wat ons van ons eie opvoeding geërf het.
Hier is 'n kort voorbeeld. Jou dertienjarige vra of sy na 'n partytjie kan gaan waar die enigste toesig 'n ouer suster sal wees wat nie bekend is vir haar goeie oordeel nie.
MA: "Heuning, ek weet jy wil gaan, maar ongelukkig voel ek nie dis 'n goeie idee nie."
dOGTER: 'Asseblief, ma? Ek belowe niks sal sleg gebeur nie. "
MA: "O, liefie. Ek weet dit lyk nie regverdig nie, en ek weet hoeveel jy wil gaan, maar ek is nie bang nie. "
Ma is die Kaptein, toon empatie en vriendelikheid terwyl dit beslissend en duidelik bly. Afhangende van hoe gewoond jou kind is om jou gedagtes of waffeling te verander, kan sy probeer om jou op die volgende manier van interaksie te teken.
Wanneer ouers betrokke raak in twis, magstryd en onderhandelinge met hul kinders, is niemand in beheer nie. Ek noem hierdie modus die twee prokureurs. Kinders stoot teen hul ouers, ouers stoot teen hul kinders, en die verhouding is vol spanning en wrok. Hier is 'n voorbeeld:
dOGTER: 'Ma, jy behandel my soos ek 'n tweejarige is. Jy vertrou my nooit! "
MA: "Jy's nooit gelukkig nie, tensy jy kry wat jy wil! Carey se suster is onvolwasse, en ek vertrou haar nie om 'n ogie oor jou te hou nie. Sy sal waarskynlik net 'n partytjie hê! Trouens, verlede jaar het ek gehoor dat sy ... "Ma berus op haar posisie, en haar kind beweer reg terug.
dOGTER: "Dis so nie waar nie! Sy is skuldig bevind aan die rookpot in die skoolbadkamer, maar sy het nie eens rook nie! Sy het net gebeur toe hulle daar was ander meisies het dit gedoen! "
Hierdie soort ouer-kind interaksies word gekenmerk deur veg, argumenteer en beding.
Laastens, wanneer die kind die een is wat die skote roep, voel die ouers buite beheer en selfs paniek, veral as hulle dink dat ander hulle oordeel om nie hul kinders goed te bestuur nie. Hulle probeer om orde en beheer te herstel deur hul kinders te oorweldig met dreigemente, omkoopgeld of ultimatums, soortgelyk aan hoe 'n tiran of despot - sonder enige outentieke gesag - beheer deur vrees en intimidasie beweer. Ek noem hierdie modus die diktator. Hier is 'n voorbeeld:
dOGTER: "Jy kan net nie aanvaar dat ek nie jou klein baba is nie. Hoekom kry jy nie 'n lewe nie, so jy kan ophou om my te beheer? "
MA: 'Dis jonk dame. U waardeer nooit al die dinge wat ons vir u doen nie. Ek werk hard net om kos op die tafel te sit, en jy sê nooit dankie nie. Jy is gegrond! "
Soos u kan sien, verswak hierdie situasie vinnig, met ma vinnig haar voet verloor en van Captain to Prokureur verskuif en uiteindelik Diktator af.
Om in die Kaptein af te bly, vereis dat ons gemaklike grenslimiete word sodat ons ouer kan word met vriendelikheid, duidelikheid en vertroue.
In my beradingspraktyk sien ek gereeld paartjies wat goed bedoel is om die foute wat hul eie ouers gemaak het, te vermy, maar wat bely dat hulle 'n geweldige gebrek aan vertroue het in die hantering van uitdagende situasies.
"Is dit goed as ek my veertienjarige eksperiment met rookpot laat los? Sy vriende probeer dit alles. "
"Ek het probeer om my seun te kanselleer World of Warcraft inskrywing, maar hy het so woedend geword dat hy 'n gat in die muur gesit het! "
"My kinders word klein verskrikkinge wanneer ons uitgaan om te eet, tensy ek my selfoon na hulle oorplaas. Moet ek gee om die vrede te behou? "
Onsekerheid van hulself en bang om grense te stel, hulle oordra aan hul kinders dat hulle nie weet waar hulle staan ​​nie, of dalk meer akkuraat, dat hulle net bang is om neem 'n staanplek, sodat hulle nie hul kinders ontstel nie.
Wat ek interessant vind, is dat die kinders wat uitbarstings het wanneer hulle nie hul pad kry nie, byna altyd vir hul ouers verlang om 'n werklike konneksie en struktuur te skep. Soms, wanneer ek privaat met jongmense soos hierdie ontmoet, vertel hulle my dat hulle wens hul ouers was nie so wenslik nie. En ander kere maak hulle dit bekend, bloot deur positief te reageer wanneer iemand die grensomgewing met diep en veilige aanhegting kombineer.
MAAK DIT PRAKTIES: Ouerskap met Aanwesigheid in die werklike lewe
Vir my verjaarsdag verlede jaar was my seun se geskenk vir my 'n brief wat hy van sy kinderjare geskryf het, en dankie dat hy hom help groei in die man wat hy is en word. Regdeur die brief het hy tye onthou toe hy ontsteld was dat ek nee gesê het wat hy wou hê of doen. Uit sy nuuskierige uitkykpunt het hy waardeer dat ek gewillig was om my grond te hou oor wat hy nou verstaan ​​het, nie in sy beste belang was nie.
Ek kan nie beskryf hoe aangeraak ek by hierdie brief was nie. Ek onthou so goed die tye toe ek 'n ongewilde besluit moes maak oor iets wat hy wou hê. As ek op die heining was, sou ek hom nooi om met respek 'n saak te maak waarom my nee ja moet wees. Soms het hy my oortuig.
Maar toe ek seker was dat nee hoegenaamd moes wees, ongeag my seun se toorn of teleurstelling, moes ek my instinkte vertrou en my oog op die groter prentjie hou, selfs al beteken dit dat ek daardie heerlike glimlagte moet loslaat. Ek het geweet dat dit myne sou wees as ek net sou binnekom.
Ek het ook erken dat my seun - selfs toe hy baie klein was - op alle maniere gelyk was, op 'n sielvlak. (Trouens, ek het dit dikwels gevoel he was die wyser!) Maar ek het verstaan ​​dat kinders iemand nodig het om 'n geleide, bestendige teenwoordigheid in hul lewens te wees, selfs al beteken dit dat hulle nie dinge doen wat hulle verlang om te doen nie - soos om 'n fliek wat jy ken te gee, te gee Hulle nagmerries of stap af na 'n partytjie waar daar geen ouerlike toesig mag wees nie.
Dit is nie maklik om grense vas te stel of ons kinders te teleur nie, maar miskien soos ek sal jy sien dat dit nie gaan oor of ons geestelik gelyk is aan ons kinders nie. Dit spreek vanself. Dit gaan oor die feit dat ons die plig en verpligting het om die volwasse rol ten volle te bewaar na die beste van ons vermoë. Dit kan nodig wees om teenwoordig te wees met ons ongerief of ongemak oor ons kinders se toorn teenoor ons. Maar ons moet nie die onaangename gevoelens vermy deur die groter behoefte wat hulle het, te vermy nie - vir ons om liefdevol Kaptein die skip te stuur en hulle deur storms sowel as kalm waters te bestuur.
Kan ek die kaptein wees en nog steeds pret wees?
Kinders is geprogrammeer om die lewe te geniet. Dankie tog! Andersins sou dit 'n dodelike en dorre wêreld wees, met almal wat deur die take op hul taaklys sou skuif, om dinge af te sien.
Onthou, 'n slinger swaai van die een uiterste na die ander voordat dit in die middel val. Dit is algemeen dat dit 'n bietjie tyd sal neem om jou soetvlek te vind wanneer dit kom by die bewaring van die rol as Kaptein van die skip sonder om die plesier van die lewe met jou kinders te geniet. Mettertyd sal jy meer gemaklike stellimiete word wanneer dit nodig is en toepaslik, byvoorbeeld wanneer jou kinders met vuurhoutjies wil speel of uit die dak spring.
My aanbeveling is hierdie: As jy gekonfronteer word met 'n besluit oor hoe om buigsaam of ferm met jou kinders te wees, breek en tik in met jouself. Stem in wat jou instinkies jou vertel, die beste aksie. Vertrou jouself.
Staan in jou kapteinsrol met vertroue. Jy hoef nie jou ma te word of oor te kom soos 'n weermag sersant nie. As dit 'n lekker dag is om roomys te ontbyt of 'n Bly in jou Pajamas-dagdagvakansie te kondig, doen dit tog!
Die laaste ding wat ek wil hê, is dat ouers my boeke moet lees en dink hulle moet ophou om hul kinders met die kinders te wees. Moenie vergeet nie: alhoewel skeepskapte vertroue uitoefen en weet hoe om stormagtige seë te navigeer, neem hulle ook passasiers om 'n draai om die dansvloer!
Kinders herinner ons om met groot passie te speel, verken en omhels. Terwyl jy die volwassenes in die kamer met jou kinders moet wees, moenie dit ooit verhoed om jou dae met vreugde en pret te vul nie.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Hoe om in die kamer opgekweek te word terwyl jy kinders oprig