Dood - Jou Selfmoord Oor
Ek glo daar die een enkele woord het jou aandag getrek. Daar is eintlik soveel soorte dood. Dood van drome, selfdood, dood van geliefdes, emosionele dood. Maar vandag wil ek sommer net met jou gesels oor dood.
Vir baie mense is die dood `n einde van alles. As jy geestelik is is dood eintlik maar net die oorstap van een plek na die volgende. Maak nie saak wat jy glo. Die waarheid is dat dood laat letsels. Dood laat dinge wat verwerk moet word. Ek is die afgelope paar maande gelaat met die verwerking van die dood van 3 mense wat redelik na aan my beweeg het. My swaer het sy kankerstryd verloor en is oorlede. In dieselfde tyd het my ma haar kankerstryd geveg en slegs 12 dae na my swaer het ook sy die stryd verloor. 6 dae later is haar broer ook oorlede na `n hartaanval. Een ding wat ek vandag kan sê is : Dit maak seer. Dis nie maklik nie. Dis nie maklik om voor daai oop graf te staan nie. Maar in dieselfde asem is daar ook `n verligting want hulle het nie meer pyn nie.
Ek wil met jou gesels oor daardie pyn van daai iemand wat nie meer daar is nie. Daai pyn wat maak dat jy soms wens jy kon jou bors oop ruk daar waar dit is. Mense kom en gee soveel raad : "gaan sit en beplan wanneer jy jouself gaan toelaat om te treur" "onthou die goeie dinge" "ons almal kry ons beurt" "byt net vas". Ek kan vele raad hier neer pen wat ek gekry het maar op die ou einde is die belangrikste wat vir my werk. Nie wat iemand sê nie. Nie wat iemand dink nie. Net wat vir MY werk. Ek het so na my suster gekyk en na soveel maande huil sy steeds amper elke dag. Sy het ten minste haar man en Ma verloor. Maar ek weet dat ek anders is. En ek moes so waak daarteen om nie in daardie swart gat af gesluk te word nie, veral omdat ek depressie ken.
So ek het hierdie journey begin stap. Ek het my af dae gehad. Ek het die dae gehad wat ek die foon wou optel om met my ma te praat en besef sys nie meer daar nie. Ek het emosionele dae gehad en ek het goeie dae gehad. Maar een ding het ek myself geforseer om te doen. Ek het myself forseer om die goeie te onthou. Ja ek het gehuil, ja ek het die woede gehad maar in dit het ek ook gekies om te onthou hoe lekker eke n my ma altyd kon lag. Hoe sy vir my op haar kniee gebid het. Hoe sy met haar sagte hand op my skouer my net kon bemoedig. En ek het onthou van haar slegte dae toe die kanker daar was. Daai dag toe ek haar gebel het en sy net die nuus gekry het en sy soos `n dogtertjie gehuil het. Die dag wat ek moes troos en bemoedig. En ek weet, sy is op `n beter plek. Ek kies om die goeie te onthou en nie die feit dat sy nie meer hier is nie.
Hoeveel keer is ons nie geneig om te versink in daai swart gat nie. Daar is nie `n tydperk aan treur nie sê hulle, en ek stem gedeeltelik saam. Maar ons kan nie vasgevang raak in hierdie pyn nie want dit gaan ons ook af trek. Ek wil jou ooi. Gaan sit en maak `n lysie van die mooi in jou lewe wat jy saam daai geliefde gehad het. En my vriend/in as jy iemand weens selfdood aan die dood afgestaan het, weet ook dat hulle nie meer daardie pyn en swart wolk om hulle het nie. Hulle het gekies om weg te gaan. Nie omdat hulle jou nie lief gehad het of minder lief gehad het nie maar omdat hulle bloot ook net gesmag het na uitkoms. Onthou hulle soos hulle was. Onthou die goeie tye. Onthou die tye van lag. En onthou ook – jy is nie alleen in hierdie reis van antwoorde soek nie.