Istanbul Doner Kebab, Florence - Restaurantbeoordelingen - TripAdvisor
Nr. 436 van 2.174 Restaurants in Florence
Via De' Benci 18/R, 50122, Florence, Italië
Krijg snel antwoord van medewerkers en voormalige gasten van Istanbul Doner Kebab.
Adres: Via De' Benci 18/R, 50122, Florence, Italië My persoonlike Wonderwerk
So met die verloop van die jare in die woestyn, was daar baie keer dat God sy teenwoordigheid vir my baie duidelik gewys het, veral in digte mis wanneer mens niks kan sien nie. Hier is een van hulle. Dit was jare terug en die groot snelweg, was nog 'n kameelpad met baie hobbels. My vriendin Charmaine het kom kuier en daardie jare was daar nog nie 'n lughawe in Abu Dhabi nie, ons moes vlieg vanaf Dubai en die vlug was gewoonlik 2:40. Dit was my eerste "solo-rit" vanaf Dubai nadat ek haar afgelaai het en die mis was iets ysliks bo-op die vaak wees. Die ou pad het reg langs die see afgedraai wat natuurlik die mis nog meer gemaak het. Weens die bouwerk aan die pad was ek nie seker of ek op die regte pad was nie, toe daar skielik 'n verkeersman wys ek moet stop. Vriendelik ou (dit opsigself is 'n wonderwerk) wat vra of ek ok is om in die mis te bestuur. Terwyl ek met hom praat kom daar 'n groot trok verby met daai geel, rooi en groen liggies agter bo-op die trok. Ek besluit om hom te volg want dan kan ek in niks vasry en niks kan in my vasry nie. Nie net is die liggies al wat ek sien nie, maar voel ek ook veilig dat niemand per ongeluk van voor in my sal vasry nie. Die heel pad deur die woestyn al langs die water, daar waar Al Raha en die malls en woonblokke vandag gebou is. Die eerste geboue wat mens kry was die ou Militere wooneenhede en daar begin die mis lig.... en tot my verbasing is daar GEEN trok in sig nie. 4:00 in die oggend en die pad is doodstil. Ek sou later sien dat trokke in die eerste plek nie op die spesifieke pad toegelaat is nie. Nodeloos om te se het die hare op my arms regop gestaan toe ek besef dat die skietgebedjie van "asseblief hou my wakker en wys my die pad" tot op die letter uitgevoer is. Hoe waar is die woorde van Lukas 12:7 "Indeed, the very hairs of your head are all numbered. Don't be afraid, you are worth more than many sparrows." Daar was nog 'n paar keer wat God my baie beslis gewys het, Hy is daar vir my en met my en ek deel dit graag 'n ander keer met julle. Vir nou weet net, dan geen versoekie, al voel dit hoe klein en hoe onbelangrik vir Hom onbelangrik is. Posted by
Wat is my gawe? Ek weet, of altans dink want ek het nog nie alles probeer nie, dat ek beslis nie 'n gawe het om klere te maak, of koeke te bak, of te borduur nie ... ek kan aangaan, maar ek dink julle kry dit :-). Dan kyk ek vir my jongste, wat geen probleem het om iets nuuts aan te pak nie. Of dit nou brei, hekel, bordeer, iets maak, houtwerk (nuutste ding) of koeke bak is. Dit wat sy nie weet nie, sal sy google en navors en voor jy jou oe uitvee, het sy dit gemaak. Met my werk dit nie so nie.
Met al vandag se tegnologie is antwoorde orals beskikbaar behalwe oor die lewe. As dit so maklik was dat mens al die antwoorde in boeke, notas of google kon kry. Wat gebeur as ek nie die antwoorde of "hoe maak mens" oor my "lewe" kan kry nie. Hoe hanteer ek dit wanneer my vertroue in mense en dinge teleurgestel word, of wanneer dit nie binne my vermoe is om iets spesifiek te kan doen of klaarmaak nie? Hoe dan?
Ek moet vashou en glo dat as God dinge in my hande sit, Hy my nie sal los of laat struikel nie. Ek sal ook nie altyd alles perfek reg kry nie, maar daarvoor se ek ook dankie Vader, dat Hy in beheer is van alles. Met geduld, tyd en vertroue in Hom en bewus van my eie beperkings kan ek Hom vra en weet dat dit wat ek nie regkry of kan beheer nie, perfek deur Hom gedoen sal word.
Gelukkig is daar tuisnywerhede, markies en kinders om te help as ek nie self iets met allerdaagse goed kan maak nie, en groot dankbaarheid dat God 'n bemoeienis met my het, om oor te vat en beheer te neem as ek sukkel met die "lewe" deel. Posted by
Geskenke en verjaarsdae
Verjaarsdae .....is maar net nog 'n dag. As kind weet ek die opwinding is groot en daar word uitgesien na partytjie en al die wonderlike geskenke, maar op my ouderdom het dit 'n klein bietjie afgeskaal na tee en koek sal lekker wees :-). Dit was lekker om van almal te hoor en ek is lekker bederf met hope boodskappe. Die een waarna ek die meeste uitgesien het was om met klein Lara te praat na skool. Dis ook tydens die "gesprek/kuiertjie" wat ek my boodskap/les kry.
Baie opgewonde en Happy Birthday ouma en met baie energie, seker van die melkskommel wat sy en haar mamma gehad het, is sy soos 'n jack in the box en vertel vir my gou sy is baie bly dis my verjaarsdag maar sy het nie vir my 'n geskenk nie.
Ons blaas 'n verjaarsdag kersie dood oor Skype en sy bevestig net weer dat sy nie vir my 'n geskenk het nie. Ek se dis heeltemal reg, sy moet net vir my 'n prentjie teken, maar sy is vasbeslote om vir my te wys dit is NIE haar skuld dat daar nie 'n geskenk is nie. Die foon (waarmee ons besig is om te Skype) word in die lug gehou en sy draai dit orals deur die sitkamer en eetkamer en dan kom haar rede: "See..... do you see a Christmas tree". Asof daar net geskenke is wanneer daar 'n Kersboom is.
Is ons nie ook baie keer so nie? Hoeveel keer vergeet ons dat die grootste geskenk ooit Jesus is. 'n Geskenk wat ons baie keer as vanselfsprekend vat en een wat ons nie verdien nie. Ons hoef nie te wag vir 'n kersboom nie, en dankie tog daarvoor want as ons by kersvader moes geskenke kry net wanneer ons soet was, sou daar nooit ooit enige geskenke gewees het nie. God is nie kersvader nie, en Sy liefde vir ons is onvoorwaardelik, al verdien ons dit nie en hoef ons nie te wag vir verjaarsdae of Kersfees nie
"For God so loved the world that he gave his one and only Son, that whoever believes in him shall not perish but have eternal life (NIV)" - John 3:16
Ek onthou tydens 'n familie reunie, die eerste vir my na baie jare in die buiteland, hoe die kleinkinders elkeen vertel het hoedat hulle ouma se favorite was. Hoe sy vir hulle iets spesiaal gedoen het en dat hulle daardeur geweet het, hulle was die gunsteling. Sy het beslis die manier gehad om elkeen spesiaal te laat voel. As kind was ek vinnig om uit te wys dat ek nie die gunsteling in die gesin was nie, en my kinders is maar dieselfde. Sekere kinders is gunstelinge word gese en selfs met die honde het ek kamstig 'n gunsteling. Wat hulle nie weet nie, is dat al drie kinders uitgewys word as gunstelinge om verskillende redes deur verskillende kinders, wat my punt bewys dat elke kind is uniek en word op 'n sekere manier hanteer wat vir hom/haar die beste is ... en ja ander kan dink dit is gunsteling materiaal. Ek lees in Romeine 12:6 "In His grace, God has given us different gifts for doing certain things well. So if God has given you the ability to prophesy, speak out with as much faith as God has given you. If your gift is serving others, serve them well. If you are a teacher, teach well. If your gift is to encourage others, be encouraging. If it is giving, give generously. If God has given you leadership abililty, take the responsibility seriously. And if you have the give for showing kindness, do it gladly."
Is dit nie wonderlik dat God na my kyk as Sy kind nie. Of ek nou geleerd is of nie, of ek 'n Christen is of nie, of ek al my tyd vir Hom gee of nie, of ek vet of maer is en of te kort skiet met so baie dinge, is ek nog steeds Sy kind, Sy gunsteling, want Hy bederf my met soveel dinge.
Hy wil he ek moet meer soos Hy raak, maar dis nie 'n vereiste om Sy kind te word nie. Hy wil he ek moet die persoon wees wat die meeste "ek" is. Om dit wat Hy in my hart geplaas het, my passie te gebruik om nader aan Hom te kom en Hom aan ander deur my te wys.
Dink net daaraan, Hy se nie net ek of jy is sy gunsteling nie, Hy wys dit ook in alles wat Hy vir ons gee en doen. En Hy doen dit dat almal kan sien!
Ek word selfs bederf deur twee van my gunstelinge dinge vandag, die see en bietjie reen en ek weet dat Hy ook vir jou spesiale dinge doen en jou bederf omdat Hy vir ons almal ewe lief is.
Deur die Karoo
Verlede week het ek die geleentheid gehad om saam met 'n vriendin die pad tussen Hermanus en Johannesburg aan te pak. Kyk, ek is baie lief vir die Kaap, maar die Karoo het sy eie bekoring. Was baie lanklaas dat ek daar gery het, en ek het uitgesien om na die wyd uitgestrekte groot niks met bossies en koppies te kyk. 'n Stukkie aarde wat volkome van reen afhanklik is.
En dan vanaf Beaufort val die reen ...
God herinner my dat Hy die persoon is wat reen maak. Alles in Sy tyd en perfekte tydsberekening. Die pad is sommer korter en ons kan nie genoeg van die groen kry nie. Ek kan nie regtig verduidelik nie, maar se die heeltyd vir Charmaine, dit lyk asof alles lewe. Ek lees later by iemand wat oor die Kalahari na die reen skryf dat die Kalahari nou wakker is, en dis presies wat die Karoo vir my na lyk. Dit lyk asof die koppies, die vlaktes,, die bossies, alles wakker is. Ek weet nie van julle nie, maar somtyds voel dit vir my asof daai patroon ook in my lewe herhaal. Erg droe tye waar mens die wolke sien maar daar is geen reen nie, en mens angstig raak oor die wag en nie weet wat om te doen nie. Die een ding wat ek wel weet, en wat ek ook nou in die Karoo gesien en ervaar het, is dat, God my nooit alleen los nie. Hy is altyd daar en in Sy tyd sal die reen val soos wat ek dit nodig het. Ek moet net geduldig wag en opkyk na Hom toe, Hy is getrou. En die reen wat ons soooo nodig het vir al die brande orals in die Kaap .... God is in beheer en Hy sal dit gee wat ons en die land/grond nodig het, in Sy perfekte tydsberekening ons moet net op Hom vertrou. En terwyl ons wag, laat ons Hom gehoorsaam in alles wat ons doen, die reen is Syne om te gee.