Namate die jong larwe groei, werp hy van tyd tot tyd die harde skelet aan sy buitekant af. Sodra hy só afgedop het, ontwikkel hy ’n lus vir kalsiumkarbonaat—wat hy inkry deur sy eie versmade dop te verslind, asook die skulpe van ander diere soos molluske of seekastaiings.
Dis net die mens wat met sy bedrywighede oortollige stowwe skep wat nie slegs nutteloos is nie, maar baiemaal ook skadelik. Dit word afval genoem.
Van die vroegste tye af is die mens ’n rommelmaker. Die beskawing het feitlik sinoniem geraak met die vullishoop. Maar dit is net in die afgelope aantal dekades, en veral sedert die ontwikkeling van die "weggooi"-gemeenskap, dat afval werklik ’n reuse-probleem geword het.
In die jare sestig van die twintigste eeu was daar ’n hernieude belangstelling in herwinning. Die mens het terdeë begin besef dat hy besig is om sy natuurlike hulpbronne uit te put en dat van sy fabrieke die omgewing besoedel.
En, betreklik onlangs in Suid-Afrika, het die regering streng maatreëls aangekondig om die gewraakte plastieksakke te verminder wat wyd en syd aan heinings langs die paaie gewapper het.
Die gedrukte etikette of verf aan die buitekant en die vernis aan die binnekant word met hitte verwyder, en die aluminium in ’n smeltoond gesmelt. Hierna is dit gereed om weer gebruik te word.
DAAR is ’n aantal jare gelede al bereken dat Suid-Afrikaners jaarliks 50 kg papier per kop gebruik. Hoeveel bome nodig is om in die land se geweldige verbruik te voorsien, is ’n goeie vraag. Tog word slegs ’n kleinerige persentasie van ons koerante en tydskrifte herbenut terwyl die res op vullishope regoor die land beland—’n groot skade om die minste te sê.
Gebruikte glashouers word eers volgens kleur met die hand gesorteer. Staalvoorwerpe soos deksels word met ’n staalmagneet verwyder. Die glas word dan in ’n breekmasjien vergruis. Papieretikette kom gewoonlik los in die proses en word deur suiging verwyder.