Die coronavirus-pandemie verander die manier waarop ons werk, maar dit vertel ons ook iets oor wat werk vir ons en ons gemeenskappe beteken. Net 'n dag nadat my kamermaat daarop aangedring het dat hy sou aanhou kantoor toe reis, ongeag enige beperkings wat verband hou met die uitbreking, skuif hy sy lessenaar in die ruimte oorkant myne in ons sitkamer.
Ons is ver van die enigstes wie se werk deur COVID-19 geraak is. As gevolg van maatskaplike afstandsmaatreëls het diegene in buigsame beroepe hulself bedank vir die onsekerheid van werk van die huis af. Baie meer mense het hul werk verloor, omdat sake-sluiting miljoene mense sonder werk gelaat het.
Hierdie radikale verandering in diensvoorwaardes kom op 'n interessante tydstip. Terwyl ons net 'n paar maande gelede gewonder het of robotte ons werk gaan verouder, is die uitdaging nou dat die aard van ons werksverhoudinge fundamenteel verander het. Baie afgeleë werkers moet leer hoe om daardie verhoudings in virtuele ruimtes te verskuif, terwyl ander wat sonder werk is, heeltemal van hul werksverhoudinge afgesny is.
Deur te verander hoe ons werk, wys COVID-19 ons iets belangriks aan die sosiale funksies wat ons werkslewe vervul.
Hedendaagse filosowe Anca Gheaus en Lisa Herzog dink dat werk nodig is as gevolg van die sosiale goedere wat dit lewer, soos sosiale bydrae, sosiale erkenning en 'n gemeenskaplike ervaring. Byvoorbeeld, as ek saam met my mede-graduandi studeer om die weeklikse seminaar vir seminare te studeer, het ek die geleentheid om tot my gemeenskap by te dra op 'n manier wat ander erken en waardeer. Die seminaarreeks, wat 'n fisiese ruimte bied vir studente om professioneel en sosiaal te verkeer, bied ook 'n geleentheid vir almal wat deelneem om 'n gedeelde gemeenskapsgevoel op te bou.
In 'n wêreld waar die meeste gemiddelde volwassenes 40 uur per week aan die werk spandeer - meer as een derde van die wakker ure - is werksverhoudinge dikwels diegene wat ons sosiale lewens oorheers. En ons spandeer nie net tyd saam met ons werkskollegas nie: ons werk ook saam, beraadslaag en neem ons besluite daarmee. Vir baie mense is dit 'n heel ander soort verhouding - soms 'n meer aktiewe verhouding - as dié wat ons saam met ons vriende of familielede geniet.
'N Ander filosoof, Andrea Veltman, stel dit voor kan ons sosiale aard op meer genuanseerde maniere vervul. Sinvolle werk, volgens haar, bevredig nie net ons eksplisiete sosiale behoeftes nie, maar help ons ook om as individue te ontwikkel deur ons in staat te stel om 'n diverse repertoire van menslike vermoëns, soos intelligensie en outonomie, op te bou. En deur hierdie vaardighede uit te oefen, kan ek aan baie van die voorheen genoemde sosiale behoeftes voldoen, soos erkenning en bydrae, sowel as selfrespek en selfuitdrukking, wat almal gegrond is op positiewe sielkundige gesondheid.
Fisiese nabyheid help om ons werk betekenis te gee. studio republiek fotKKqWNMQ unsplash
Met werk kan ons ook uitnemendheid nastreef deur 'n vaardigheid te bemeester of om sekere vaardighede te ontwikkel. En uitnemendheid is altyd gekoppel aan my persoonlike waardes en die waardes van die samelewing.
Dit help ons om 'n sin van doel te kry, selfs deur iets so eenvoudig soos om 'n manier te vind om werklik nuttig te wees vir ander. En ten slotte laat betekenisvolle werk my werk sien as deel van die verhaal van my lewe, geïntegreer in die lewens van mense wat vir my saak maak. Op hierdie manier help dit my om die afsonderlike dele van my lewe in 'n samehangende geheel te integreer.
Nodig het om aan te sluit
Veltman argumenteer dat al vier hierdie elemente die feit beklemtoon dat ons as mense inherent sosiale wesens is. Mense hoef nie noodwendig fisies saam te werk om die sosiale voordele te verdien nie. Maar alleen in my huiskantoor het ek dit moeilik gevind.
Die feit dat my werk vir ander belangrik is, het minder duidelik geword, aangesien samewerking in 'n ketting van individuele besluitneming via e-pos ineengestort het. Die geleenthede vir toevallige of informele erkenning is min, omdat dit moeilik is om 'n spreker na 'n Zoom-aanbieding te nader om die implikasies van hul idees te bespreek of geluk te wens met hul werk.
Die gevoel van gemeenskap is minder tasbaar, aangesien virtuele geleenthede om sosiaal te kan skakel, so eendimensioneel kan wees: op 'n video-oproep kan ek my kollegas sien en praat, maar daar is nog niks anders wat ek met hulle kan doen nie. Tussen hierdie eksplisiete sosiale goedere het ek ook baie van die klein, daaglikse interaksies verloor, soos 'n opregte glimlag, 'n innige dankie of selfs 'n koue skouer wat my herinner dat my lewe en werk by die lewens en werk geïntegreer is. van ander.
Miskien kan die lesse van COVID-19 daartoe lei dat ons sommige vorme van werk teen die gety van tegnologiese vooruitgang bewaar. Die internet laat ons 'n groot mate van verbinding toe, maar dit kan eenvoudig nie voldoen aan al die ingewikkelde en uiteenlopende maniere waarop ons ons sosiale aard uitdruk deur saam met ander te werk nie. Selfs al vervang ons produktiwiteit met robotte, of vergoeding deur 'n basiese inkomste, is werk steeds waardevol as 'n gedeelde aktiwiteit waardeur ons ons mees basiese menslike behoeftes vir verbinding gebruik.
Deryn M. Thomas, PhD-kandidaat in filosofie, Universiteit van St Andrews
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Waarom ek op afstand werk, voel dit so kragtig volgens die filosofie