As die opkomende gevoel van vervreemding uit die politieke proses op lang termyn omgeskakel moet word, is dit sal benodig meer as 'n vinnige dosis populistiese retoriek of tinkering met die manier waarop die politiek georganiseer word.
Die Britse publiek se houding teenoor die politiek was nie altyd so nie. Die Beveridge-verslag, byvoorbeeld, wat gelei het tot die oprigting van die Britse welsynstaat in die 1940s, was 'n bestseller. Meer as 600,000 kopieë is gekoop en dit het op populêre komedieprogramme van die tyd verskyn.
Sedertdien is die gevoel van verbintenis met die politiek van die plaaslike en sentrale staat weggevlek. Nuwe roetes vir mense om met politiek te betrek, is nou noodsaaklik. Wat is duideliker as ooit na die Brexit-stemming is dat die preek van progressiewe oplossings vir mense wat gemarginaliseer voel nie werk nie.
En as dit nodig is, is 'n nuwe soort deelnemende politiek, sal hierdie verskuiwing nie gebeur deur oproepe vir meer ou stylorganisering en kollektiewe aksie nie. Algemene verwantskappe tot die krag van nuwe sosiale media en netwerke is eweneens onwaarskynlik om hul eie probleme te help en te verhoog. Trolling en die vyandigheid van aanlyn kommentaar kan eintlik gevoelens van isolasie versterk, en nie alle groepe het gelyke toegang tot die internet nie. In plaas daarvan moet ons dink, praat en anders optree om 'n gewilde politiek van die alledaagse te herleef.
'N Aantal nuwe politieke tegnieke is reeds ingestel, soos burgers juryen en plaaslike, burgersvergaderings. Maar hierdie soort inisiatiewe is geneig om die gewone verdagtes te bevoorreg wat in elk geval meer in die politiek betrokke is. Wat nodig is, is inklusiewe gesprekke.
Praat oor wat belangrik is
Eerstens moet ons verskillende vertellings ontwikkel oor die dinge wat van belang is vir mense wat die politiek bedoel is om te hanteer: van behuising tot kindersorg en werksekuriteit. Dit sal onwaarskynlik wees deur middel van 'n Britse massamedia wat meer skeef is aan die politieke regtervleuel as ooit in die geheue.
Diegene van ons wat verandering wil hê, moet ophou om met mekaar te praat en in plaas daarvan uit te reik om met ander te praat - oral in winkels, strate en busse. In plaas daarvan om op verkiesings tyd te verkoop om mense 'n politieke party en al die ou lidmaatskaprituele van die invul van koeverte te verkoop en eindelose vergaderings by te woon, moet ons 'n blaar uit die boek van Jehovah se Getuies neem deur uit te reik en deur te klop. Om nie mense te kry om 'n bepaalde manier te stem nie, maar om te begin luister na watter bekommernisse mense ervaar - en saam met hulle nuwe vertellings en veldtogte vir aksie saam te werk.
Ons kan leer van Macmillan Cancer Support's Big Coffee Mornings wat mense by die skerp einde van kanker bymekaar bring. Onthou, dit kan ons verby mense se individuele probleme om inklusiewe gesprekke te genereer oor hoe ons ons geliefde NHS en ander ondersteuningsdienste die beste kan red. Lees- en geletterdheidsgroepe, soos Leesgroepe vir almal, bied 'n model aan om mense te help om beter sin te kry van die verdelende boodskappe wat hulle van dominante politici en massamedia ontvang het.
Dit is dalk tyd om die ou voor-oorlogse fietsry-, loop- en stapklubs weer voor te stel. Hierdie groepe was van die middel van die sentrum, wat gesellige geleenthede bied vir mense om in 'n gees van "vryheid en gemeenskap" te ontmoet om hul eie lewens en belange te verken. Sommige van hierdie klubs is gaan nog steeds, maar hulle moet hernu word en weer gewild gemaak word.
Gewild, nie populisties nie
Ons moet 'n nuwe sin van sosiale verantwoordelikheid genereer. Eerder as om kleurboeke op ons eie in te vul of om met pynlike isolasie te dink, is dit 'n geleentheid om publieke kunswerke saam te stel en saam met ander te wees om alternatiewe visioene van fisiese en geestelike welsyn te skep.
Ons moet leer van mense wat langtermyn gesondheids-, sorg- en welsynsvoordele ontvang wat op die skerp einde van sommige van die pynlike en skadelike veranderinge in die Britse samelewing, beleid en dienste plaasvind. In plaas daarvan om net slagoffers te wees, was hulle by die voorhoede van druk vir verandering. Dit was deels die druk wat gelei het tot die regering se draai om oor die hervorming van welsynsvoordele in 2016.
Om saam te kom, is die beginpunt om saam te werk. Dit is tyd om alliansies te identifiseer waar ons voorheen nie besef het hulle was daar om voort te bou nie. Dit is ook tyd om verder as optogte, demonstrasies en foto geleenthede te kyk - ondermyn deur hul steeds kleiner opbrengste en hul vervreemende effek op baie. Ons moet meer dink in terme van 'n proaktiewe Pride Festival as 'n reaktiewe massavergadering teen meer regeringsverlagings.
Ons moet onthou dat die beste manier om groot leuens uit te daag, klein handelinge van waarheid en vriendelikheid is. Daarom het die goeie werke van kerke, tempels, moskees en sinagoges altyd 'n buitensporige betekenis gehad vir die samelewing en vir mense se bewussyn.
Elkeen van die idees wat hier uiteengesit word, gebeur nou - en nog baie meer. Maar wat nog benodig word, is om al hierdie eendjies in 'n ry te reël en hulle die sleutel rigting te maak vir 'n broodnodige, gesamentlike poging om 'n nuwe gewilde, eerder as populistiese politiek te ontwikkel.
Peter Beresford, Emeritus Professor van Maatskaplike Beleid, Brunel Universiteit Londen
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Hoekom ons 'n nuwe soort populêre politiek nodig het