Klassieke klanke: Beethoven | Vrouekeur
Aan albei kante was Beethoven die geestelike en artistieke held – vir die konserwatiewes die kruin wat kwalik oorgesteek kon word en vir die progressiewes die begin van ‘n nuwe era in musiek.
In die bespreking van Johannes Brahms se musiek is vroeër genoem dat gehore teen die tweede helfte van die 19de eeu geheg geraak het aan die “klassieke treffers” van vername komponiste soos Mozart, Beethoven, Schubert en dies meer. Komponiste ná hulle moes óf in dié bestaande repertorium nuwe musiek skryf en terselfdertyd ‘n eie stempel afdruk óf wegbreek en vernuwend te werk gaan.
Aan die ander kant was daar komponiste soos Richard Wagner en Franz Liszt wat in Beethoven se musiek ´n aanduiding van ‘n nuwe rigting raakgesien het – veral met betrekking tot nuwe genres soos drama en simfoniese toondigte. Dit was Wagner wat aangevoer het Beethoven het in sy Negende Simfonie die volle potensiaal van musiek ontdek deur sy musiek in die laaste beweging in die woord te wortel. Die laaste simfonie is geskryf, het hy van die Negende gesê. Slegs musiek waarin al die kunsvorms verenig word, die sogenaamde Gesamtkunstwerk (‘n kollektiewe kunswerk) was volgens Wagner die moeite werd.
In 1859 het die musiekkritikus Franz Brendel ‘n “Nuwe Duitse Skool” voorgestel as sambreelterm vir nuwe neigings in Duitse musiek – veral vir dié van Wagner, Liszt en Hector Berlioz. Die feit dat nog Liszt nog Berlioz Duits was, het Brendel nie afgesit nie. Hy het aangevoer hulle was Duits in oorsprong omdat hulle Bach en Beethoven as model gebruik het.
Hoe ook al: Aan albei kante was Beethoven die geestelike en artistieke held – vir die konserwatiewes die kruin wat kwalik oorgesteek kon word en vir die progressiewes die begin van ‘n nuwe era in musiek.
Hoewel die vyandigheid tussen die twee kante mettertyd bedaar het, was die “oorlog” ‘n eerste aanduiding van die onderskeid tussen “klassieke” en “moderne” musiek wat in die 20ste eeu groter prominensie sou kry.