July | 2017 | Wegkruipplek
July 27, 2017 / wegkruipertjie	/ Leave a comment
So sit ek en my beste vriend en praat, laat-aand en 'n hele paar drankies verder. En ons besluit dat die rede waarom hy nie gelukkig is met sy meisie nie, is omdat hy nog altyd eerder die girls gesoek het wat nie heeltemal vir hom gesoek het nie. Die drug-addict, die lesbeen en die half malletjie. En nou het hy 'n meisie wat smoorverlief is op hom, maar hy voel net nie dieselfde as oor die voriges nie.
Nog 'n paar drankies verder kom ek met hierdie briljante (wel ek dink so) uitlating: "Jy weet ek dink dit gaan alles oor power in die verhouding en jy (en ek) hou van die uitdaging as die ander party meer power as ons het" Kyk nou maar vir my, in my 1ste huwelik het ek geweet J is liewer vir my as wat ek ooit vir hom was, en ek het dit gehaat en verskriklik misbruik. En toe trou ek met X en hy was altyd so klein bietjie minder lief vir my as ek vir hom. En siedaar, towerstaf, daar wil ek nie meer rondkyk nie, daar wil ek dan nou beter raak. Maar net totdat hy dit begin misbruik het, wel eintlik totdat ek agtergekom het dat hy doen. Toe is dit net nie meer reg nie.
En nou het ek my eie power en ek mis dit om nie te weet watse kak gaan nou volgende aangejaag word nie. Ek mis dit kwaai
July 24, 2017 July 24, 2017 / wegkruipertjie	/ 1 Comment
Hierdie is nie 'n geloofsvraag nie, 'n ou op fb pos vandag die vraag: "Glo jy in liefde met die eerste oogopslag?" En ek moes hard hieroor dink. Toe ek jonger was, het ek definitief geglo in daai warm gevoel wat jy in jou maag kry wanneer jy iemand ontmoet en die sparks spat. Later het ek besef dat meeste mense reg is, en dit "lust at 1st sight" is en nie liefde nie. Volgens my is liefde 'n keuse wat jy elke dag maak om saam met 'n persoon te wees en gelukkig te wees.
Die vraag het my nogals laat wonder, glo ek nog aan liefde? Na al die dinge wat met my gebeur het en wat ekself ook laat gebeur het, glo ek nog? Ek weet ek is lief vir my kinders, kleinkinders en honde, my vriende en selfs die mense by die werk. Maar glo ek daar buite is vir elke mens iemand wat hom/haar aanvul en wat sal doodgaan vir daai ander persoon? Ek wens ek kan net weer myself wees sonder warpaint of pretensies, sonder om te maak of ek ok is. Net weer met iemand te kan praat oor alles en niks of net saam die stilte te kan waardeer.
Of bly mense bymekaar uit gewoonte of vrees vir die onbekende. Jy weet daai "Better the devil you know…" Ek weet nie of ek meer glo nie en as ek dan glo, hoe gemaak om daai persoon te ontmoet? Ek is mos hopeloos te oud vir jolplekke en stap nie alleen in 'n bar in nie. Ek was ook vrek lanklaas in 'n kerk en gaan nie opteken om iemand te ontmoet nie. So wat nou? Singles websites? Het dit ook al probeer vir 'n rukkie, maar dit voel net na so baie moeite. Ek moet dan nou my ou storie elke keer oor en oor vertel en daar is soveel kansvatters daarbuite.
Ek is nie lus nie. Nie lus vir 'n nuwe man se kak nie. Nie lus om myself bloot te stel nie. Ek sal in elk geval nooit weer my hele hart vir iemand kan gee nie. Nie as dit beteken dat daar eers 'n moontlikheid is om weer deur hierdie pyn te gaan nie.
So wat? Bly enkel, friends with benefits of soek? Ek weet nie. Ek weet nie of mens iets kan soek waarin jy nie meer glo nie.
July 18, 2017 / wegkruipertjie	/ 3 Comments
Partykeer is ek rerig bly ek bly nie in Parys of een van die ander Europese lande waar hulle sommer banke en goeters op die sypaadjie neersit wanneer hulle dit nie meer wil hê nie. Ek is definitief 'n undercover hoarder en sou iets bruikbaars in elke ding kon sien, dit huis toe dra en mooi restoureer. En dan natuurlik sou ek nooit my DIY projek kon laat gaan nie. Dink net….'n hele huis vol ander mense se weggooigoed.
Gisteraand sien ek weer die boemels voor die local Pep lê en slaap, kartonbokse en 1 dun komberse oor hulle getrek, en ek wonder wie se weggooigoed hulle is. Is daar dan nerens vir hulle 'n plekkie wat hulle huis noem nie? Wat is hulle storie wat hulle op een van die koudste aande hierdie jaar genoodsaak het om op 'n sypaadjie te slaap.
En ek voel ook soos 'n weggooigoed vandag. Hety gister besef dat jy my nooit rerig lief kon hê nie. Anders sou jy mos nie my so maklik net kon weggooi nie. Ek voel gebruik en leeg soos 'n weggooi kartonboks wat klaar sy nut gehad het en nou wag vir die aslorrie om hom te kom haal. Of sal iemand anders die nut in die ou boks kon raaksien. Miskien met mooi geskenkpapier oortrek en ietsie in hom bere. Tyd sal leer of weggooigoed weer nuttig kan word.
Protected: Voor ek vergeet
July 17, 2017 / wegkruipertjie
July 13, 2017 / wegkruipertjie	/ Leave a comment
Daar is niemand op die hele aarbol vir wie ek kan vertel hoeveel ek jou mis nie, net vir jou. Maar as ek dit doen weet ek ons sal net weer op die rondomtalie klim en afgesmyt word, so nou doen ek dit maar hier:
Radioland speel 'n liedjie wat my aan ons laat dink
Die honde kort aandag, meer as wat ek kan gee
Ek hoor iemand se lag wat soos joune klink
Ek lees 'n grappie wat jy sou waardeer
En ek mis jou….
Ek mis jou meer as warmte in die winter
Ek mis jou meer as slaap na 'n bitter lang dag
Ek mis jou meer as vriende om saam mee te kuier
Ek mis jou meer en meer elke dag
Rondomtalie Rollercoaster Ride
July 11, 2017 / wegkruipertjie	/ Leave a comment
Iemand sê die naweek vir my: "Jy weet, selfs die perdjies wat so onskuldig lyk, kan jou afgooi"
Nou hierdie perdjies is mos mooi stewig vas en spring ook darem nie te ernstig op en af nie. Eintlik mos nou gemaak vir kinders onder 10. En toe dink ek hoe sou dit dan nou moontlik wees om afgegooi te word. Miskien as die ruiter nie stilsit nie, miskien daai om-en-om gedraaiery, miskien as iemand anders jou afstamp?
Of miskien as jy self afklim. Besluit genoeg is genoeg van die ride en iets anders gaan soek wat beter is.
Ek het afgeklim.
July 6, 2017 / wegkruipertjie	/ Leave a comment
July 4, 2017 / wegkruipertjie	/ Leave a comment
My midlife crisis(lees Harley) en ek het Sondag neergeslet, nie baie gracefully nie en tot die vermaak van almal wat in die shopping centre was op daai stadium. Hoekom? Want ek het te vas gehou. Almal sê jy moet val met 'n bike en ek hoop van harte hierdie is my val, want ek is 'n pissie vir pyn. Nou is my linkerhand sonder velle en my ego is redelik broos, maar ek en die bike is darem ok.
Dit het my laat dink, waaraan hou mens te vas, watse goeters moes jy eintlik lankal gelos het, maar vir een of ander rede hou jy vas.
Die X is in 1 of ander Afrika land en ek het besluit om sy wense 100% te ignoreer en te gaan bike ry saam met die ou met wie ek hom verneuk het laas. Slim? Nee wat baie dom, want die bike ryery het in 'n pub crawl ontaard en iemand het vir X gebel en gesê sy "vrou" hang uit saam met E. Na 'n hele klomp oproepe en baklei sê X toe ek moet kies, vriende met E of hy. En ek wil altwee hê. Stubborn soos ek is.
Maar dis meer as net hardkoppigheid, ek wil vashou aan die klein bietjie van my wat ek in die 4 maande sedert ons skeisaak bygekry het. Ek sê altyd ek wil 1ste wees in iemand se lewe, maar hoe kan ek dit verwag wanneer ek myself altyd laaste stel, altyd reg om gebruik te word, die minste te wees.
Ek is na die hele ding eintlik baie trots op myself. Ek kan actually vriende wees met iemand saam wie ek geslaap het. Ek kan selfs klein bietjie te veel drink en nog steeds nie 'n slet raak nie.
So in my 1ste post het ek gesê ek dink ek is 'n slet, ek was verkeerd. Ek was deurmekaar en het op daai stadium gedink die oplossing is iemand in my lewe. En soos baie vrouens, gedink om iemand te kry en te hou moet ons saamslaap. Nou weet ek dat ek ok sal wees sonder iemand in my lewe of in my bed. So klein bietjie gegroei in 4 maande. Nog te min, maar Rome is ook nie in 1 dag gebou nie.