31 Julie 1944 - Inligting - 2022
31 Julie 1944
Die eerste Wit Russiese leër bereik die buitewyke van Warskou
Duitse duikboot U-333 het met alle hande van die Scilly-eilande gesink.
1ste leërtroepe vorder van Avranches af
Amerikaanse troepe land op Cape Sansapor
2 441 burgerlikes is in Julie dood en 7 107 beseer
31 Julie 1944 – Hierdie dag tydens die Tweede Wêreldoorlog – Operation Cobra
31 Julie 1944 – Operation Cobra was die kodenaam vir 'n offensief wat sewe weke na die D-Day-landing tydens die Normandië-veldtog van die Tweede Wêreldoorlog deur die Eerste Amerikaanse weermag geloods is. Die Amerikaanse luitenant -generaal Omar Bradley se bedoeling was om voordeel te trek uit die Duitse beheptheid met Britse en Kanadese aktiwiteite rondom die stad Caen, en onmiddellik deur die Duitse verdediging wat in sy troepe neergedaal het, deur te slaan terwyl die Duitsers afgelei en ongebalanseerd was. Sodra 'n gang geskep is, sou die Eerste Leër dan in Bretagne kon vorder, die Duitse flanke oprol en homself bevry van die beperkings wat opgelê word deur op die Normandiese bocage -platteland te werk. Na 'n stadige begin het die offensief momentum gekry, en die Duitse weerstand het in duie gestort toe verspreide oorblyfsels van gebroke eenhede geveg het om na die Seine te ontsnap. Die Duitse reaksie was gebrek aan hulpbronne om die situasie die hoof te bied, en die hele front van Normandië het spoedig in duie gestort. Operasie Cobra, tesame met gelyktydige aanvalle deur die Tweede Britse en Eerste Kanadese leërs, was deurslaggewend om 'n geallieerde oorwinning in die Normandië -veldtog te verseker. Operasie Cobra, wat verskeie kere vertraag is deur swak weer, het op 25 Julie begin met 'n gekonsentreerde lugbombardement van duisende geallieerde vliegtuie. Ondersteunende offensiewe het die grootste deel van die Duitse gepantserde reserwes na die Britse en Kanadese sektor getrek, en tesame met die algemene gebrek aan manne en materiaal wat die Duitsers beskikbaar het, was dit vir hulle onmoontlik om opeenvolgende verdedigingslinies te vorm. Eenhede van VII Corps het die aanvanklike tweedivisie-aanval gelei, terwyl ander korps van die Eerste Weermag ondersteunende aanvalle geloods het wat ontwerp was om Duitse eenhede vas te maak. Die vordering was stadig op die eerste dag, maar die opposisie het begin verkrummel sodra die verdedigende kors gebreek is. Teen 27 Julie was die meeste georganiseerde weerstand oorkom, en VII en VIII Korps het vinnig gevorder en die Cotentin -skiereiland geïsoleer. Teen 31 Julie het XIX Corps die laaste magte wat die Eerste Weermag gekant was, vernietig, en Bradley se troepe is uiteindelik bevry van die bocage. Versterkings is deur veldmaarskalk Günther von Kluge weswaarts verskuif en gebruik in verskillende teenaanvalle, waarvan die grootste (kodenaam Operation Lüttich) op 7 Augustus tussen Mortain en Avranches geloods is. Alhoewel dit tot die bloedigste fase van die geveg gelei het, is dit deur reeds uitgeputte en ondersterkte eenhede gemonteer en het dit min gevolge gehad as om die magte van Von Kluge verder uit te put. Op 8 Augustus het troepe van die nuut geaktiveerde Derde Amerikaanse weermag die stad Le Mans, voorheen die hoofkwartier van die Duitse Sewende Leër, verower. Operasie Cobra het die hoë-intensiteit infanteriegeveg van Normandië omskep in 'n vinnige maneuveroorlog en het gelei tot die skepping van die Falaise-sak en die verlies van die Duitse posisie in Noordwes-Frankryk. Na die suksesvolle geallieerde inval van Normandië op 6 Junie 1944, was die vordering in die binneland stadig. Om die opbou van die geallieerdes in Frankryk te vergemaklik en ruimte vir verdere uitbreiding te verseker, was die diepwaterhawe van Cherbourg aan die westelike flank van die Amerikaanse sektor en die historiese stad Caen in die Britse en Kanadese sektor in die ooste vroeë doelwitte. Die oorspronklike plan vir die veldtog in Normandië het sterk aanvallende pogings in beide sektore beoog, waarin luitenant-generaal Sir Miles Dempsey se Britse tweede leër Caen en die gebied suid daarvan sou beveilig, en luitenant-generaal Omar Bradley se Amerikaanse eerste weermag sou 'rondloop' na die Loire. Generaal Bernard Montgomery-bevelvoerende oor alle geallieerde grondmagte in Normandië-was van plan Caen op D-Day te neem, terwyl Cherbourg na verwagting 15 dae later sou val. Die tweede leër sou Caen in beslag neem en dan 'n front in die suidooste vorm, wat strek tot by Caumont-l'Éventé, om vliegvelde aan te skaf en die linkerflank van die Eerste leër te beskerm terwyl dit op Cherbourg beweeg. Die besit van Caen en sy omgewing - wenslik vir oop terrein wat maneuveroorlog moontlik maak - sou Tweede Weermag ook 'n geskikte opvanggebied gee om suidwaarts te stoot om Falaise te vang, wat gebruik kan word as 'n spil vir 'n swaai regs om op Argentan en dan na die Touquesrivier. Die gevangenskap van Caen is deur historikus L. F. Ellis beskryf as die belangrikste D-Day-doelwit wat aan luitenant-generaal Crockers se I Corps toegewys is. Beide Ellis en Chester Wilmot beskryf die Geallieerde plan egter as 'ambisieus' dat die Caen -sektor die sterkste verdediging in Normandië bevat. Die aanvanklike poging van I Corps om die stad op D-Day te bereik, is geblokkeer deur elemente van die 21ste Panzer-afdeling, en die Duitsers het die meeste versterkings gestuur om die stad te verdedig, en die Anglo-Kanadese front het vinnig vergroot kort van die doelwitte van die Tweede Weermag. Operation Perch in die week na D-Day en Operation Epsom (26-30 Junie) het 'n paar territoriale winste meegebring en sy verdedigers uitgeput, maar Caen het in Duitse hande gebly tot Operasie Charnwood (7-9 Julie), toe die Tweede Weermag daarin geslaag het neem die noordelike deel van die stad na 'n frontale aanval na die rivier die Orne. Die opeenvolgende Anglo-Kanadese offensiewe rondom Caen het die beste van die Duitse magte in Normandië, insluitend die meeste beskikbare wapens, na die oostelike punt van die geallieerde woning getrek. Tog het die Amerikaanse Eerste Weermag gesukkel om vordering te maak teen die Duitse verset. Gedeeltelik was die bedrywighede stadig as gevolg van die beperkinge in die bocage-landskap van digte heinings, versonke bane en klein bosse, waarvoor Amerikaanse eenhede nie opgelei het nie. Boonop moes geen versterking en hervoorsiening via die twee moerbeihawens oor die strande plaasvind nie, sonder enige hawe -fasiliteite in geallieerde hande, en was dit aan die weersomstandighede blootgestel. Op 19 Junie het 'n hewige storm op die Engelse kanaal neergedaal, wat drie dae lank geduur het en beduidende vertragings in die geallieerde opbou en die beëindiging van sommige beplande operasies veroorsaak het. Die eerste weermag se poging om vorentoe te beweeg in die westelike sektor, is uiteindelik deur Bradley voor die stad Saint-Lô gestaak om operasies wat gerig is op die beslaglegging op Cherbourg te prioritiseer. Die verdedigers van Cherbourg was nie ingestel op 'n stewige prestasie nie, grootliks uit vier slaggroepe wat bestaan ​​uit die oorblyfsels van eenhede wat op die Cotentin -skiereiland teruggetrek het, en die verdediging van die hawe was hoofsaaklik ontwerp om 'n aanval van die see af te weer. Die georganiseerde Duitse verset eindig egter eers op 27 Junie, toe die 9de Infanteriedivisie daarin slaag om die verdediging van Cap-de-la-Hague noordwes van die stad te verminder. Binne vier dae het majoor-generaal J. Lawton "Lightning Joe" Collins se VII Corps die offensief na Saint-Lô hervat, saam met XIX Corps en VIII Corps, wat veroorsaak het dat die Duitsers ekstra wapens in die Amerikaanse sektor inskuif. Om 'n goeie terrein vir Operation Cobra te bekom, het Bradley en Collins 'n plan bedink om vorentoe te stoot na die Saint-Lô-Periers-pad, waarlangs VII en VIII Corps spring-posisies verseker het. Op 18 Julie het die Amerikaanse 29ste en 35ste infanteriedivisie, ten koste van 5 000 ongevalle, daarin geslaag om die vitale hoogtes van Saint-Lô te bereik, deur die generaal der Fallschirmtruppen Eugen Meindl se II Parachute Corps terug te jaag. Meindl se valskermsoldate, tesame met die 352ste Infanteriedivisie (wat sedert sy verdediging van Omaha-strand in aksie was) was nou in puin, en die verhoog vir die hoofoffensief was opgestel. Weens die swak weerstoestande wat Goodwood en Atlantic ook belemmer het, besluit Bradley om Cobra vir 'n paar dae uit te stel-'n besluit wat Montgomery bekommer het, aangesien die Britse en Kanadese operasies begin is om 'n uitbraakpoging te ondersteun wat nie realiseer. Teen 24 Julie het die lug genoeg geword om die beginorder te gee, en 1600 geallieerde vliegtuie het na Normandië vertrek. Die weer het egter weer toegesluit oor die slagveld. Onder swak sigbaarheidstoestande is meer as 25 Amerikaners dood en 130 gewond in die bombardement voordat die lugsteunoperasie tot die volgende dag uitgestel is. Sommige woedende soldate het op hul eie vliegtuie losgebrand, 'n nie -ongewone praktyk in Normandië toe hulle aan vriendelike vuur gely het. Na die eendag uitstel, het Cobra op 25 Julie om 09:38 aan die gang gekom, toe ongeveer 600 geallieerde vegvliegtuigbomaanvallers sterkpunte en vyandelike artillerie aangeval het langs 'n strook van 300 m (270 m) in die St. . Vir die volgende uur het 1,800 swaar bomwerpers van die Amerikaanse agtste lugmag 'n gebied van 5 000 m × 2 000 m (5 000 m × 2 000 m) op die Saint-Lô – Periers-pad versadig, opgevolg deur 'n derde en laaste golf medium bomwerpers. Ongeveer 3 000 Amerikaanse vliegtuie het 'n smal gedeelte van die voorkant met 'n mat gebombardeer, met die Panzer-Lehr-afdeling wat die grootste deel van die aanval getref het. Maar weereens is nie al die slagoffers deur die Duitse Bradley spesifiek versoek dat die bomwerpers die teiken vanuit die ooste, uit die son en parallel met die Saint-Lô – Periers-pad nader nie, om die risiko van vriendelike verliese te verminder, maar die meeste vlieëniers het in plaas daarvan uit die noorde gekom, loodreg op die voorste linie. Bradley het egter blykbaar misverstande verduidelikings van die bevelvoerders van die swaar bomwerpers dat 'n parallelle benadering onmoontlik was weens die tyd- en ruimtebeperkings wat Bradley gestel het. Boonop sou 'n parallelle benadering in elk geval nie verseker het dat alle bomme agter Duitse lyne sou val as gevolg van afbuigingsfoute of verduisterde mikpunte as gevolg van stof en rook. Ondanks pogings deur Amerikaanse eenhede om hul posisies te identifiseer, het 111 mans doodgemaak en 490 gewond deur onakkurate bombardemente deur die Agtste Lugmag. Die dooies was onder meer Bradley se vriend en mede-Wes-wyser-luitenant-generaal Lesley McNair-die hoogste Amerikaanse soldaat wat in aksie vermoor is. die Europese Operasieteater. Teen 11:00 het die infanterie vorentoe beweeg en van krater na krater gegaan, verder as wat die Duitse buiteposlyn was. Alhoewel daar geen ernstige opposisie voorspel is nie, het die oorblyfsels van Bayerlein se Panzer Lehr - bestaande uit ongeveer 2 200 man en 45 pantservoertuie - hergroepeer en was hulle bereid om die opkomende Amerikaanse troepe te ontmoet, en ten weste van Panzer Lehr die Duitse 5de Valskermafdeling het byna ongeskonde aan die bombardement ontsnap. Collins se VII -korps was baie moedeloos om die hewige vyandelike artillerievuur te ontmoet, wat hulle verwag het deur die bombardement onderdruk te word. Verskeie Amerikaanse eenhede het verstrengel geraak in gevegte teen sterkpunte wat deur 'n handjievol Duitse tenks, ondersteunende infanterie en 88 mm (3,46 in) gewere ondersteun word - VII Corps het gedurende die res van die dag slegs 2,200 m (2,200 m) gekry. As die uitslae van die eerste dag egter teleurstellend was, het generaal Collins rede tot aanmoediging gevind, alhoewel die Duitsers hul posisies sterk beklee het, blyk dit nie 'n deurlopende lyn te wees nie en was dit vatbaar vir flankeer of omseil. Selfs met vooraf waarskuwing van die Amerikaanse offensief, het die Britse en Kanadese optrede rondom Caen die Duitsers oortuig dat die werklike bedreiging daar lê en hul beskikbare magte tot so 'n mate vasgebind dat 'n opeenvolging van noukeurig voorbereide verdedigingsposisies in diepte, soos ondervind, tydens Goodwood en Atlantic, is nie geskep om Cobra te ontmoet nie. Die oggend van 26 Julie het die Amerikaanse 2de pantserdivisie en die veteraan 1ste infanteriedivisie soos beplan by die aanval aangesluit en die volgende dag een van Cobra se eerste doelwitte bereik-'n padkruising noord van Le Mesnil-Herman-. Op die 26ste het majoor -generaal Troy H. Middleton se VIII Corps die stryd aangegaan, gelei deur die 8ste en 90ste Infanteriedivisie. Ondanks duidelike paadjies van vooruitgang deur die vloede en moerasse oor hul voorkant, het beide afdelings aanvanklik die Eerste Leër teleurgestel deur nie groot veld te kry nie, maar die eerste lig die volgende oggend het onthul dat die Duitsers deur hul verkrummelende linkerflank genoodsaak was om terug te trek en slegs enorme mynvelde om die opmars van VIII Corps te vertraag. Teen die middag op 27 Julie was die 9de Infanteriedivisie van VII Corps ook vry van enige georganiseerde Duitse weerstand en het vinnig gevorder. Teen 28 Julie het die Duitse verdediging regoor die Amerikaanse front grootliks in duie gestort onder die volle gewig van VII en VIII Corps se opmars, en die weerstand was ongeorganiseerd en swak. VIII Corps se 4de pantserdivisie - wat vir die eerste keer geveg het - het Coutances verower, maar het sterk opposisie oos van die stad ontmoet, en Amerikaanse eenhede wat in die diepte van die Duitse posisies ingedring het, is verskillende teenaanvalle deur elemente van die 2de SS Panzer, 17de SS Panzergrenadier , en 353ste Infanteriedivisies, almal op soek na ontkoming. 'N Wanhopige teenaanval is deur die Duitse oorblyfsels teen die 2de Pantserdivisie uitgevoer, maar dit was 'n ramp en die Duitsers het hul voertuie verlaat en te voet gevlug. 'N Uitgeputte en gedemoraliseerde Bayerlein het berig dat sy Panzer Lehr -afdeling' uiteindelik vernietig 'is, met die wapenrusting uitgewis, sy personeel óf ongevalle óf vermis, en dat alle rekords van die hoofkwartier verlore geraak het. Intussen het marskalk von Kluge - bevelvoerder oor alle Duitse magte aan die Westelike Front (Oberbefehlshaber -Wes) - versterkings bymekaargemaak, en elemente van die 2de en 116de Panzerdivisie het die slagveld nader. Die US XIX Corps - onder leiding van generaal -majoor Charles H. Corlett - het op 28 Julie aan die linkerkant van VII Corps die stryd aangegaan en tussen 28 en 31 Julie het hierdie versterkings gewikkel geraak in die hewigste gevegte sedert Cobra begin het. Gedurende die nag van 29 Julie naby Saint-Denis-le-Gast, oos van Coutances, het elemente van die Amerikaanse 2de pantserdivisie hulself vir hul lewens beveg teen 'n Duitse kolom uit die 2de SS Panzer en 17de SS Panzergrenadier, wat het in die donker deur die Amerikaanse lyne gegaan. Ander elemente van die 2nd Armoured is aangeval naby Cambry en het ses uur lank geveg, maar Bradley en sy bevelvoerders het geweet dat hulle tans die slagveld oorheers en dat sulke desperate aanvalle geen bedreiging vir die algehele Amerikaanse posisie was nie. Toe hy beveel word om sy afdeling te konsentreer, was kolonel Heinz Günther Guderian-senior stafoffisier van die 116de afdeling-gefrustreerd oor die hoë vlak van die geallieerde vegterbomaanval. Sonder om direkte ondersteuning van die 2de Panzer -afdeling te ontvang, het Guderian gesê dat sy panzergrenadiers nie die Amerikaners suksesvol kon teenaanval nie. Op 30 Julie, om die flank van Cobra te beskerm en die ontkoppeling en verhuising van verdere Duitse magte te voorkom, het die Britse VIII Corps en XXX Corps Operation Bluecoat suid van Caumont na Vire en Mont Pinçon begin. Die Amerikaanse VIII -korps het later op die dag suidwaarts langs die kus beslag gelê op die stad Avranches - beskryf deur die historikus Andrew Williams as "die poort na Bretagne en die suide van Normandië" - en teen 31 Julie XIX het die Corps die laaste Duitse teenaanvalle teruggegooi nadat hewige gevegte wat groot verliese aan mans en tenks veroorsaak. Die Amerikaanse opmars was nou meedoënloos, en die Eerste Leër was uiteindelik vry van die bocage. Die middag op 1 Augustus is die Amerikaanse Derde Weermag geaktiveer onder bevel van luitenant -generaal George S. Patton. Luitenant -generaal Courtney Hodges het die bevel oor die Eerste Weermag aangeneem en Bradley is bevorder tot die algemene bevel van albei leërs, genaamd die U.S. 12th Army Group. Die Amerikaanse opmars na Cobra was buitengewoon vinnig. Tussen 1 Augustus en 4 Augustus het sewe afdelings van die derde leër van Patton deur Avranches en oor die brug by Pontaubault na Bretagne gevee. Die Duitse leër in Normandië is deur die Geallieerde offensiewe tot so 'n swak toestand gereduseer dat baie min Duitsers geglo het dat hulle nie 'n nederlaag kon vermy na die Sowjet -someroffensief teen die Army Group Center nie. In plaas daarvan om sy oorblywende magte te beveel om terug te trek na die Seine, het Adolf Hitler 'n opdrag aan von Kluge gestuur wat eis '' 'n onmiddellike teenaanval tussen Mortain en Avranches '' om die vyand te 'vernietig' en kontak te maak met die weskus van die Cotentin -skiereiland. Agt van die nege Panzer -afdelings in Normandië sou tydens die aanval gebruik word, maar slegs vier (een daarvan onvolledig) kon van hul verdedigingstake onthef word en betyds bymekaargemaak word. Duitse bevelvoerders het onmiddellik protes aangetoon dat so 'n operasie onmoontlik was, gegewe die oorblywende hulpbronne, maar hierdie besware is van die hand gewys en die teenoffensief, kodenaam Operasie Lüttich, het op 7 Augustus rondom Mortain begin. Die 2de, 1ste SS en 2de SS Panzer Divisions het die aanval gelei, hoewel daar slegs 75 Panzer IVs, 70 Panthers en 32 selfaangedrewe gewere tussen hulle was. Die aanvallige bedreiging was hopeloos optimisties binne 24 uur verby, hoewel gevegte tot 13 Augustus voortgeduur het. Teen 8 Augustus val die stad Le Mans - die voormalige hoofkwartier van die Duitse 7de leër - op die Amerikaners. Met die paar oorblywende strydwaardige formasies van von Kluge wat deur die Eerste Leër vernietig is, het die Geallieerde bevelvoerders besef dat die hele Duitse posisie in Normandië in duie stort. Bradley verklaar: Dit is 'n geleentheid wat nie meer as een keer in 'n eeu by 'n bevelvoerder uitkom nie. Ons is op die punt om 'n hele vyandige leër te vernietig en van hier af na die Duitse grens te gaan. "Op 14 Augustus, in samewerking met Amerikaanse bewegings noordwaarts na Chambois, het Kanadese magte Operation Tractable geloods, die bedoeling van die geallieerde was om die hele Duitse Sewende en Vyfde Panzer -leërs naby die stad Falaise. Vyf dae later was die twee arms van die omsingeling amper voltooi, toe die opkomende Amerikaanse 90ste Infanteriedivisie met die Poolse 1ste Pantserdivisie in aanraking gekom het, en die eerste geallieerde eenhede die Seine by Mantes Gassicourt oorgesteek het terwyl Duitse eenhede ooswaarts gevlug het. kon vind. Teen 22 Augustus is die Falaise Pocket - wat die Duitsers wanhopig geveg het om oop te hou om hul gevange magte te laat ontsnap - uiteindelik verseël, wat die Slag van Normandië effektief beëindig het met 'n beslissende geallieerde oorwinning. Alle Duitse magte wes van die geallieerde lyne was nou dood of in gevangenskap, en alhoewel dit moontlik was om 100 000 Duitse troepe te ontsnap, het hulle 40 000–50 000 gevangenes en meer as 10 000 dooies agtergelaat. en 252 artilleriestukke is verlate of vernietig gevind in die noordelike deel van die sak alleen. Die Geallieerdes kon vrylik deur onverdedigde gebied vorder, en teen 25 Augustus was al vier die geallieerde leërs (1ste Kanadese, 2de Britte, 1ste VSA en 3de VSA) wat by die Normandie -veldtog betrokke was, aan die rivier die Seine.
M4 Sherman tenks en infanteriste van die Amerikaanse 4de pantserdivisie in Coutances
Vuur verswelg die sirkus se groot top in Hartford, en 167 sterf
In Hartford, Connecticut, ontstaan ​​daar 'n brand onder die groot bokant van die Ringling Bros. en Barnum Bailey Circus, wat 167 mense dood en 682 beseer. Twee derdes van die wat omgekom het, was kinders. Die oorsaak van die brand was onbekend, maar dit het teen ongelooflike spoed versprei en op die doek van die sirkustent gehardloop. Skaars voordat die 8 000 toeskouers in die groot bokant kon reageer, het daar kolle van brandende doek van bo af op hulle begin val en 'n stormloop vir die uitgange begin. Baie was vasgevang onder doek, maar die meeste kon daarin slaag en ontsnap. Nadat die toue van die tent gebrand het en sy pale meegegee het, het die hele brandende groot bokant neergestort en diegene wat binne gebly het verteer. Binne 10 minute was dit verby, en ongeveer 100 kinders en 60 van hul volwasse begeleiers was dood of sterwend.
'N Ondersoek het aan die lig gebring dat die tent 'n behandeling ondergaan het met ontvlambare paraffien wat met drie dele petrol verdun is om dit waterdig te maak. Ringling Bros. en Barnum & Bailey Circus het uiteindelik ingestem om $ 5 miljoen vergoeding te betaal, en verskeie van die organiseerders is skuldig bevind op aanklag van doodslag. In 1950, in 'n laat ontwikkeling in die saak, het Robert D. Segee van Circleville, Ohio, erken dat hy die Hartford -sirkusbrand gestig het. Segee beweer dat hy sedert die ouderdom van ses jaar 'n brandstigter was en dat 'n verskyning van 'n Indiër op 'n vlammende perd hom gereeld besoek het en hom aangespoor het om vuur te maak. In November 1950 is Segee tot twee agtereenvolgende terme van 22 jaar gevangenisstraf gevonnis, die maksimum boete in die destydse Ohio.
Miskien ironies genoeg, was Operasie Valkyrie 'n wysiging van 'n plan wat Hitler bedink het om 'n ineenstorting van wet en orde te hanteer wat veroorsaak is deur die vernietiging van die Geallieerdes of 'n opstand van dwangarbeiders. Saam met lede van die Reserwe -leër het von Stauffenberg nie net beplan om Hitler dood te maak nie, maar ook om belangrike telefoonsentrums, geboue en seinsentrums in Berlyn te beset. Die hoop was dat die dood van die Nazi -leier die meeste soldate sou oorreed om hul wapens neer te lê en 'n nuwe regering toe te laat om vrede met die Geallieerdes te sluit.
Die samesweerders het dit egter as onmoontlik gevind om naby genoeg aan Hitler te kom om die plan uit te voer. Daar was verskeie mislukte pogings om naby die Fuhrer te kom om hom te skiet of met granate op te blaas. Namate die situasie vir die Nazi's in die Tweede Wêreldoorlog vererger het, is Hitler skaars in die openbaar gesien en het hy die grootste deel van sy tyd by Wolf & rsquos Lair deurgebring. Hy was te alle tye swaar bewaak en het selde iemand gesien wat hy nie implisiet vertrou het nie.
Met die Gestapo wat die samesweerders oënskynlik toegesluit het, het dit gelyk asof die tyd besig is om te raak. Von Stauffenberg word op 1 Julie 1944 stafhoof van generaal Fromm, wat beteken dat hy by die militêre konferensies van Hitler en rsquos sou wees. Uiteindelik was daar 'n moontlike geleentheid om op te tree. Operasie Valkyrie is teen 7 Julie volledig voorberei, en op hierdie dag was generaal Helmut Stieff veronderstel om die Nazi -leier in Salzburg te vermoor tydens 'n vertoning van nuwe uniforms. Stieff het egter aangekondig dat hy nie met die plan kon voortgaan nie, daarom het von Stauffenberg besluit om die saak in eie hande te neem.
Piepschuim, 'n praktiese en problematiese skepping
'N Vrou hou 'n Styrofoam & ldquolog & rdquo op hierdie 1949 -foto uit die Science History Institute & rsquos -versamelings.
Dow het Styrofoam in 1941 uitgevind en herontdek 'n proses wat eers deur die Sweedse uitvinder Carl Munters gepatenteer is. Dow het die regte op Munters se metode gekoop en begin met die vervaardiging van 'n ligte, waterbestande en lewendige materiaal wat perfek lyk vir die bou van dokke en watervaartuie en vir die isolering van huise, kantore en hoenderskure. Deesdae word piepschuim gebruik vir die bou van isolasie bekend as bloubord en vir handwerk, soos die groen skuimblokke wat bloemiste in blommerangskikkings gebruik.
Alhoewel Piepschuim 'n Opslagplek vir die koffiekoppies, verpakking van grondboontjies en baie ander onbeskryflike items van polistireenskuim, is die regte piepschuim 'n bietjie anders. Dit word vervaardig deur extrusie en is sterker, stywer en duurder as die goed wat gebruik word om borde en koppies te maak. Die items word gemaak deur 'n uitbreidingsproses waarin klein harsertjies verhit word en dan in die gewenste vorm saamgepers word. Hierdie neef wat op uitbreiding gebaseer is, het in die 1950's aangekom en is mettertyd vir tallose toepassings aangeneem vanweë sy eienskappe-taai, maar feitlik gewigloos, goedkoop, steriel en chemies stabiel.
Maar polistireenskuim het sy probleme. Aanvanklik is chloorfluorkoolwaterstowwe wat die osoon afbreek, gebruik om die polistireenkrale in skuim uit te brei totdat alarm oor die groeiende gat in die osoonlaag lui. Die CFK's is uiteindelik vervang met minder skadelike gasse, maar dit was nie die einde van die omgewingskwessies nie. Die basiese materiaal van die skuim, styreen monomeer, is 'n kankerverwekkende werknemer in die plastiek- en rubberbedryf wat blootgestel word aan die ongereageerde monomeer, ly aan sommige kankersoorte. Nog meer problematies, die voltooide materiaal kan duisende jare neem, en miskien meer, om biologies af te breek. Van 2002 tot 2015 is wêreldwyd ongeveer 316 miljoen ton polistireen geproduseer, met meer as die helfte binne 'n jaar. En dit sluit nie die vele ander soorte plastiek in wat weggegooi word nie - 'n geskatte 302 miljoen ton alleen in 2015 - alles 'n groot probleem met rommel wat veral die oseane, waar die materiaal ophoop, en seelewe beïnvloed verteer die drywende stukkies. In reaksie-en in die afwesigheid van 'n lewensvatbare herwinningsmetode-het New York, Los Angeles, Washington, DC, en baie ander munisipaliteite in die Verenigde State verbande vir eenmalige polistireenhouers verbied.
Wat al die polistireenskuim betref wat reeds ronddryf, het wetenskaplikes 'n paar nuwe oplossings ondersoek. 'N Eksperiment wat in 2006 gepubliseer is, het voorgestel dat 'n stam van, na oorverhitting van die materiaal in styreenolie Pseudomonas putida, 'n tipe grondbakterieë, kan die olie omskakel in 'n biologies afbreekbare vorm van plastiek - polyhydroxyalkanoate, of PHA. Ongelukkig verg die proses baie energie en produseer dit giftige neweprodukte, soos tolueen. Miskien belowender, in 2015 het 'n groep Chinese navorsers 'n verslag gepubliseer wat toon dat meelwurms so suksesvol kan oorleef op 'n dieet van polistireenskuim as dié wat 'n tipiese dieet van semels kry. En in 2017 het 'n span Europese wetenskaplikes bevind dat waswurms 'n soortgelyke aptyt vir plastieksakke van poliëtileen het. Is dit moontlik dat ons (of eerder ons larwevriende) ons pad uit ons vullisprobleem kan vreet?
31 Julie 1944 - Geskiedenis
Navigator, 600ste eskader
Woods Mission No. 26
Datum: 31 Julie 1944
Missie nr. 26
Ligging van die teiken: München, Duitsland
Soort doelwit: Jet -aandrywing enjin fabriek
Laai: 2700 gallies gas en 10-500 lb. bomme
Hoogte: 26.500 voet
Vliegtyd: 8:30 uur
Begeleiding: P-38's, P-47's en P-51's al die pad
Force van aanval: 11 vleuels, ons was in die vyfde vleuel.
Posisie: nommer 3 van die lae lood eskader
Opposisie: Flak en vegters was in die omgewing, maar ons het niks gesien nie.
Slagbeskadiging: 2 klein gaatjies op die boonste rewolwer, een in die lugslang.
Resultate: PFF gebombardeer, probeer RR -erf. Moes visueel uitgevoer gewees het. Het nie resultate waargeneem nie.
Opmerkings: Flak baie akkuraat, en baie daarvan. Die missie het goed afgeloop, maar die hoofnavigator het natuurlik agtergelaat huis toe gekom, en ons het nog 'n bietjie geskiet.
83ste Infanteriedivisie Dokumente
Op hierdie bladsy kan dokumente wat verband hou met die 331ste Infanterieregiment in die PDF -formaat afgelaai word. Hierdie dokumente word verskaf deur Dave Curry, historikus van die 83ste Infanteriedivisievereniging.
Die regiment -na -aksie -verslae vir die 331ste Infanterieregiment in PDF -formaat kan in die volgende tabel gevind word.
44 Junie 44 Julie 44 Aug 44 September 44 Okt 44 Nov 44 Des 45 Jan 45 Februarie 45 Maart 45 April 45 Mei
Regimentele geskiedenis vir 1943 en 1944. Hierdie geskiedenisse is met vergunning van Myra Miller, PhD, van Footsteps Researchers
Die eenheidsjoernaal bevat daagliks diepgaande beskrywings van die aktiwiteit van die eenheid. Daar is talle inskrywings vir elke dag se gebeure wat die tydstip van elke gebeurtenis aandui. Dit bevat inligting oor geografiese ligging en troepebeweging, weer en gevegsaktiwiteite.
- Unit Journal 16-23 Julie 1944 - Unit Journal 26 Julie - 3 Augustus 1944 - Unit Journal 25 Julie - 3 Augustus 1944 vir 2e Bn, 331 Infanterieregiment
Na-oorlogse operasies verslae
Die naoorlogse operasionele verslae bevat inligting oor die aktiwiteite van die eenheid, soos bewegings, take en opleiding. Hierdie verslae is met vergunning van Myra Miller, PhD, van Footsteps Researchers
- Bedryfsverslag Mei 1945 - Bedryfsverslag Junie 1945 - Bedryfsverslag Julie 1945 - Bedryfsverslag Augustus 1945 - Bedryfsverslag September 1945 - Bedryfsverslag Oktober 1945 - Bedryfsverslag November 1945
Die TTF was die 331ste Infanterie -regimentskoerant. Hierdie koerante is met vergunning van Frank DeCarolis, 2nd Platoon, Co. E, 331ste Infanterie en Tom DePiano en is gefotografeer en nie geskandeer nie weens broosheid.
- The TTF Vol 2, No 1, 13 May 1945 - The TTF Vol 2, No 3, 17 June 1945 - The TTF Vol 2, No 8, 22 July 1945 - The TTF Vol 2, No 9, 29 July , 1945 - The TTF Vol 2, No 10, 5 August 1945 - The TTF Vol 2, No 11, 12 August 1945 - The TTF Vol 2, No 12, 19 August 1945 - The TTF Vol 2, No 13, 25 Augustus 1945
Spesiale bestellings bevat promosies op ondernemingsvlakke. Geskenk deur Greg Chipps, seun van Sgt. Richard E. Chipps.
Opsomming van gebeure vir nr. 439 (CAN) eskader
soos aangeteken in die 439 Squadron Operations Record Book
Die hele dag redelik goeie weer. Drie operasies is vandag voltooi wat die eentonigheid verbreek het. Swem was vanmiddag op die agenda en verskeie van die vlieënde soorte het na die plaaslike stroom gegaan en hulself verfris tot 'n einde.
Operasionele soorte: 272
Plasings: J20602 F/O R.H. Laurence gepos vanaf 83 G.S.U. w.e.f. 20.7.44
J27992 F/O R.V. Smith gepos vanaf 83 G.S.U. w.e.f. 20.7.44
J14315 A/F/L T.A. Dadson gepos op nr. 13 P.T.C.
Vliegtuie op laai: Typhoon 1B - 18
Lugbemanning - Beamptes 25
Grondbemanning - Beamptes 2
Vliegtye: Operasioneel: Typhoon 1B - 180: 25
Nie -operasioneel: & quot - 29:40
439 R.C.A.F. Eskader
Detail van werk uitgevoer deur nr. 439 RCAF -eskader
soos saamgestel deur die 439 Squadron Operations Record Book Form 541
A/C tipe en amp nommer Bemanning Plig Op Af
Besonderhede van Sortie of Flight
Die bomme wat vanoggend in die lug gedra word, was bestem om op die vierkantige koppe in 'n groep Duitse hoofkwartiergeboue in die dorp Montvarel (T8454) te laat val. Sestien van die agtien duisend pond bomme wat omhoog gebring is, het hul lot vervul. F/O Bernhart het twee hang-ups gehad en kon hulle later in die kanaal afskakel. F/L Scharff het 'n hang-up gehad wat hy in 'n tweede duik oor die teiken kon loslaat. Die teiken is aangeval tydens 'n goeie duik van suid na noord vanaf 8000 voet en die vrystelling van bomme op 3000 voet. Bomuitbarstings is reg in die middel van die teikenarea gesien en 'n aantal geboue is heeltemal gesloop. Geen ligte vlak is tydens die missie gesien nie, en slegs 'n salvo van swaar goed is op die indringers oor die teiken afgevuur. Alle vliegtuie keer terug na die basis om die sukses van hul missie te rapporteer.