Ek is grootgemaak as 'n Quaker, maar my 20-ouderdom het vervaag. Dit sou die maklikste wees om te sê dat dit was omdat ek filosofie gebruik het - my lewenslange beroep as onderwyser en geleerde. Dit is nie waar nie. Meer akkuraat, ek maak 'n grap dat ek die een skoolhoof in hierdie lewe gehad het, ek sal verdoem as ek in die volgende een wil hê. Ek was destyds oortuig daarvan dat ek teen die ouderdom van 70 weer met die Powers That Be sou terugkom. Maar geloof het toe nie teruggekeer nie, en toe ek 80 nader, is hy nêrens op die horison nie.
Ek voel meer in vrede met myself as ooit tevore. Dit is nie dat ek nie omgee vir die sin of die doel van die lewe nie - ek is 'n filosoof! My gevoel van vrede beteken ook nie dat ek selfvoldaan is of dat ek misleidings het oor my prestasies en suksesse nie. Inteendeel, ek voel dat diepe tevredenheid wat godsdienstige mense ons vertel, die gawe of beloning is vir die regte lewe.
Ek kom om twee afsonderlike redes na my huidige toestand. As student van Charles Darwin is ek volkome oortuig - God of geen God - dat ons (soos die 19e-eeuse bioloog Thomas Henry Huxley vroeër gesê het) ape eerder as gemodifiseerde modder aangepas het nie. Kultuur is baie belangrik, maar om ons biologie te ignoreer, is net verkeerd. Ten tweede is ek filosofies aangetrokke tot eksistensialisme. 'N Eeu na Darwin het Jean-Paul Sartre gesê dat ons tot vryheid veroordeel is, en ek dink hy is reg. Selfs as God wel bestaan, is Hy of Sy nie van belang nie. Die keuses is vir ons.
Sartre ontken iets soos die menslike natuur. Van hierdie tipiese Fransman neem ek dit met 'n knippie sout: ons is vry binne die konteks van ons Darwinistiese menslike natuur. Waaroor praat ek? Baie filosowe is deesdae ongemaklik om selfs die idee van 'menslike natuur' op te wek. hulle voel dat dit te vinnig teen minderhede - gay mense, gestremdes en andere - gebruik word om aan te dui dat hulle nie regtig 'n mens is nie. Dit is 'n uitdaging, nie 'n weerlegging nie. As daar by 'n definisie van die menslike natuur nie rekening gehou kan word met die feit dat tot 10 persent van ons van dieselfde geslag is nie, is die probleem nie met die menslike aard nie, maar met die definisie.
Wat is die menslike natuur dan? In die middel van die 20de eeu was dit gewild om aan te dui dat ons moordenaars-ape is: ons kan en kan wapens maak, en ons gebruik dit. Maar moderne primatoloë het min tyd hiervoor. Hul bevindings stel dat die meeste ape veel eerder sou hoereer as veg. As ons oorlog voer, is ons regtig nie doen wat natuurlik kom. Ek ontken nie dat mense gewelddadig is nie, maar ons wese gaan andersom. Dit is een van geselligheid. Ons is nie so vinnig nie, ons is nie so sterk nie, ons is hopeloos in slegte weer; maar ons slaag omdat ons saamwerk. Ons gebrek aan natuurlike wapens is inderdaad so. Ons kan nie alles kry wat ons wil hê deur geweld nie. Ons moet saamwerk.
Darwiniërs het nie hierdie feit oor ons aard ontdek nie. Luister na die metafisiese digter John Donne in 1624:
Niemand is 'n eiland nie,
Geheel van homself,
Elke man is 'n stuk van die kontinent,
'N deel van die belangrikste.
As 'n kluis deur die see weggespoel word,
Europa is die minste.
Asook as 'n huis van jou vriend
Of u eie was:
Die dood van enige man verminder my,
En stuur daarom nooit kennis vir wie die klok lui nie;
Dit bel vir jou.
Darwiniaanse evolusieteorie wys hoe dit alles geskied, histories, deur die natuurkragte. Dit dui daarop dat daar geen ewige toekoms is nie, of, indien wel, is dit nie relevant vir die hier en nou nie. Inteendeel, ons moet die lewe ten volle leef, binne die konteks van - bevry deur - ons Darwinistiese menslike natuur. Ek sien drie basiese maniere waarop dit voorkom.
First, familie. Mense is nie soos manlike orangoetangers wie se tuislewe hoofsaaklik bestaan ​​uit een-nagstalletjies nie. 'N Man kom op, doen sy sake en verdwyn dan seksueel versadig. Die geïmpregneerde vroulike geboortes en grootmaak die kinders alleen. Dit is moontlik net omdat sy kan. As sy dit nie sou kon doen nie, sou dit biologies in die belang van die mans wees om hand uit te steek. Mannetjievoëls help by die nes, omdat die kuikens, blootgestel aan bome, so vinnig as moontlik moet groei. Mense staar verskillende uitdagings in die gesig, maar met dieselfde doel. Ons het groot breine wat tyd benodig om te ontwikkel. Ons jonges kan nie binne weke of dae vir hulself sorg nie. Daarom het die mens baie ouerlike sorg nodig, en ons biologie pas ons in die huislike lewe: eggenote, kinders, ouers en meer. Mans druk nie die stootwaentjie toevallig nie. Hulle kan ook nie met hul medewerkers spog dat hul kind Harvard beland het nie.
Tweedens, die samelewing. Medewerkers, winkeliers, onderwysers, dokters, hotelklerke - die lys is eindeloos. Ons evolusionêre krag is dat ons saamwerk, help en verwag. Ek is 'n onderwyser, nie net van my kinders nie, maar ook van u (en ander). U is 'n dokter: u sorg nie net vir u kinders nie, maar ook aan myne (en ander). Op hierdie manier vind ons almal baat. Soos Adam Smith in 1776 daarop gewys het, gebeur niks hiervan toevallig nie, of omdat die natuur skielik sag geword het: 'Dit is nie van die welwillendheid van die slagter, die brouer of die bakker wat ons ons aandete verwag nie, maar uit hul welwillendheid hul eie eiebelang. ' Smith het die 'onsigbare hand' ingeroep. Die Darwinian plaas dit op die evolusie deur natuurlike seleksie.
Alhoewel die lewe soms 'n treffer kan wees, verseker biologie dat ons oor die algemeen aangaan met die werk en dit doen as deel van ons vervulde lewens. John Stuart Mill het dit presies reg gehad in 1863: 'Wanneer mense wat in hul materiële omstandighede redelik bevoorreg is, nie voldoende genot vind om die lewe waardevol vir hulle te maak nie, is dit meestal omdat hulle vir niemand behalwe hulself sorg nie.'
Derdens, kultuur. Kuns en vermaak, TV, films, toneelstukke, romans, skilderye en sport. Let op hoe sosiaal dit alles is. Romeo en Juliet, ongeveer twee kinders in 'n slegte liefde. Die Sopranos, oor 'n gepeupelgesin. 'N faux-komiese skildery van Roy Lichtenstein; 'n meisie aan die telefoon: 'O, Jeff ... ek het jou ook lief ... maar ...' Engeland klop Australië met krieket. Daar is evolusioniste wat twyfel dat kultuur so nou aan biologie verbind is, en wat geneig is om dit as 'n neweproduk van evolusie te sien, wat Stephen Jay Gould in 1982 genoem 'n 'ontneming'. Dit is sekerlik deels waar. Maar waarskynlik net gedeeltelik. Darwin het gedink dat kultuur iets met seksuele seleksie te doen het: protohumane met behulp van liedere en melodieë, byvoorbeeld om maats te lok. Sherlock Holmes het ingestem; in 'N Studie in Scarlet (1887), vertel hy Watson dat musikale vermoë die spraak voorafgaan, volgens Darwin: 'Miskien is dit waarom ons so subtiel daardeur beïnvloed word. Daar is vaag herinneringe in ons siele aan daardie mistige eeue toe die wêreld in sy kinderjare was. '
Trek dit saam. Ek het 'n volledige gesinslewe gehad, 'n liefdevolle eggenoot en kinders. Ek het selfs van tieners gehou. Ek was 'n universiteitsprofessor vir 55 jaar. Ek het nie altyd so goed gedoen soos ek kon nie, maar ek lieg nie as ek sê dat Maandagoggend my gunsteling tyd van die week is nie. Ek is nie 'n kreatiewe kunstenaar nie, en ek is hopeloos sport. Maar ek het my studiebeurs gedoen en met ander gedeel. Waarom skryf ek dit anders? En ek het die werk van medemense baie geniet. 'N Fantastiese uitvoering van Mozart se opera Die huwelik van Figaro is die hemel. Ek praat letterlik.
Dit is my sin vir die lewe. As ek my nie-bestaande God ontmoet, sal ek vir Hom sê: 'God, U het my talente gegee en dit was baie lekker om dit te gebruik. Dankie.' Ek het nie meer nodig nie. Soos George Meredith in sy gedig 'In the Woods' (1870) geskryf het:
Die liefhebber van die lewe ken sy arbeid goddelik,
En daarin is vrede.
Michael Ruse is die Lucyle T Werkmeister-professor in filosofie en direkteur van die geskiedenis en filosofie van die wetenskap aan die Florida State University. Hy het geskryf of geredigeer meer as 50 boeke, insluitend mees onlangs Aspris (2017) Darwinisme as godsdiens (2016) Die probleem van oorlog (2018) en 'N betekenis vir die lewe (2019).
'N betekenis vir die lewe (2019) deur Michael Ruse word via Princeton University Press gepubliseer.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Die betekenis vir die lewe? 'N Darwinistiese eksistensialis het sy antwoorde