Haar kinders was saam met ons op skool en ek wil ‘n boodskap stuur. Ek is sonder die regte woorde. Hoe verduidelik jy vir iemand wat rou is van seer dat hulle ma jou lewe aangeraak het. Dat dit sý was wat jou ‘n liefde vir die Rooi taal geleer het. Wat Shakespear vir jou verstaanbaar gemaak het. Wat lekker kwaai was maar net so lekker kon lag ook. Wat ‘n sagte hart gehad het wat agter die kwaaigeit geskuil het. Wat met haar vietse lyfie diep in menige skolier se hart gekruip het. Wat menigmaal in die klas vir ‘n balhorige kind gesê het: “I will kill you dead!” En wat aanhou verduidelik het totdat almal mooi verstaan het.
Wat ek eintlik ook vir haar kinders wil sê is dat die seer beter word. Dit gaan nooit weg nie maar dit word meer draaglik. Die lag word weer meer en daar kom ‘n stadium wanneer die vreugde van dit wat was, groter word as die hartseer oor die verlies. Mooi herinneringe kan niemand van jou wegneem nie – dit sal altyd diep in jou wees; in wat jy doen, hoe jy leef en wie jy is.
My liewe Pa het eendag vir my probeer verduidelik hoe groot die leemte is wat gelaat word wanneer iemand nie meer daar is nie. Hy het gesê as jy ‘n emmer vol water neem, jou hand tot by jou elmboog in die water druk en dan die hand uittrek, die “gat” wat oorbly in die water, is hoe misbaar mens is. Hy was reg maar hy was ook verkeerd. Daar is nie ‘n gat nie. Die lewe gaan aan. Die enigste gat wat bly is die een in jou hart. Maar die gat word mettertyd vol met mooi onthou.
Rus in vrede Juffrou San – ons kyk met vreugde terug na die tyd wat jy jou insig en liefde vir Ingels met ons gedeel het.