Soos kinders grootword in die moderne wêreld, leer ons deur ons skoolopleiding en ervarings van sosialisering waardevolle konkrete tegnieke vir die insameling en verwerking van inligting te waardeer. Ons word geleer om eerder as intuit te analiseer, klassifiseer en af ​​te lei. Ons word aangemoedig om die algehele konsensus-ooreenkoms oor die aard van die werklikheid te aanvaar as iets soortgelyk aan "wat jy sien, is wat jy kry": dat die wêreld 'n tasbare ryk is wat die mees bruikbaar beskryf en verstaan ​​word in terme van digotomie hierdie of dit, en selde albei op dieselfde tyd.
Wat ons as bonatuurlike beskou, is dit wat die grense van ons wêreldbeskouing ontsnap, wat oor die kontoere van ons kaarte van die werklike wêreld. Hierdie kaarte wys geen plek vir 'n onbekende entiteit nie. Dit is asof ons op 'n kaart van 'n plat wêreld woon, en as ons te ver gaan, val ons van die rand af na ongekartelde en gevaarlike waters.
In die Westerse kultuur is ons geneig om af te staan ​​en te ontken wat onduidelik of paradoksaal is. Dit is die kunstenaars, digters, teoloë en filosowe onder ons wat die gemeenskappe die maklikste beboet het om hul sin van die wêreld in ander as rasionele, meganiese terme oor te dra.
Uitbreiding van ons wêreldbeskouing
Almal word ondersteun deur sy eie wêreldbeskouing, en almal is in slawerny daaraan. Aan die een kant maak hierdie perseptuele filter dit moontlik vir ons om op 'n mindere of samehangende manier met die ander menslike inwoners van ons omgewing te leef en op te tree. Binne sy parameters kan ons in algemene ooreenstemming leef oor die aard van die werklikheid. Die prys wat ons vir hierdie algemene ooreenkoms betaal, is egter dat ons vergeet dat ons wêreldbeskouing, alhoewel dit die diepste resesse van ons bewussyn kan binnedring, nie die enigste waarheid of die hele waarheid van die werklikheid is nie.
Om ons wêreldbeskouing uit te brei, kan ons die plat, tweedimensionele kaart neem en dit in 'n sfeer omhul, soos die vorm van die aarde, die son en die maan en die seisoene se wiel. Ons kan die geheimsinnige insluit en dit nie aan die netherworlds verban nie. Daar is geen afgrond om hopeloos verlore te raak nie; daar is net die geheel, waar alle dinge die middelpunt hou en wat rondom gaan, kom weer en weer terug. Hierdie perspektiefverskuiwing kan die bonatuurlike in iets multidimensionele verander, waar die raaisel benaderbaar word, maar nie ten koste van ontsag en wonder nie.
Een aand oor ete in 'n restaurant het ons 'n geanimeerde gesprek met vriende gehad, soos ons sommige van ons navorsing en verklarings oor die weer beskryf het. Toe die kelnerin gestop het om ons wynglas te hervul, het ons vriend Steve geniaal gevra of sy belangstelling in die weer gehad het en as sy ooit die weer probeer beïnvloed het. Sy het stilgebly en toe geantwoord: "Miskien." Kort nadat sy met ons maaltye teruggekeer het, het sy haar arms wyd uitgebrei na die groot venster en gesê: "Laat daar reën wees!" Ons het gekuier en ons aandete geëet.
Tien minute later kyk ons ​​uit die venster en sien reën val! Onmiddellik het ons na ons kelnerin gekyk, wat net so verras was. Die reënbad was sag en eindig toe ons uit die restaurant uitgekom het.
Wat het hier gebeur? Selfs as ons hierdie vraag gevra het, het ons besef dat daar geen absolute antwoord kon wees nie, dat die geheim sou oorheers. Die voorval het 'n ruimte van dubbelsinnigheid gedra wat meer as ons normale wêreldbeskouing kon akkommodeer. Ons kan dit as 'n interessante toeval beskou, of ons kan hierdie oomblik vanuit 'n ander perspektief sien, 'n ander paradigma van die werklikheid, en vind die moontlikheid van 'n onderrig uit die gees van die weer: dit weer hoor en reageer op ons, en die weer is lewendig en in kommunikasie met ons, alhoewel ons dit dalk mag of mag nie.
Nuwe Wêreldbeskouing: Ons is almal verwant
Ons beïnvloed die hele wêreld, insluitend die weer, deur ons verhouding tot dit op talle maniere, waarskynlik soveel deur wat ons doen as wat ons nie doen nie. Wanneer ons rig aan 'n gegewe wêreldbeskouing, as ons ons perspektief onwillig of onmoontlik kan verskuif, kan ons die buitenste wêreld buite ons individuele bedoelings uitoefen, of dit goed of andersins beteken.
Wat as ons kyk na die elemente van die weer met 'n wêreldbeskouing wat ons vertel het ons is verwant? Die Yamana-mense van die Amazon-streek neem kennis van die besondere weer wat die geboorte van 'n kind vergesel. In hul wêreldbeskouing kan 'n individu wat gebore is tydens 'goeie' weer 'n spesiale verband hê met die soort weer - 'n ekstra dosis verwantskap - en sal soms gevra word om 'n beroep te doen op die "goeie weergeeste" namens die gemeenskap. Diegene wat onder "slegte" weerstoestande gebore word, word versigtig gekyk na episodes van onregverdige gedrag, aangesien sulke gedrag eintlik "slegte" weerstoestande kan inskakel. [Let op Hongersnood: Godsdienstige Klimatologie van die Warao-Indiërs deur Johannes Wilbert]
Tamra Andrews skryf in Legendes van die Aarde, See en Hemel:
Ons neem die krag van die natuur as vanselfsprekend. Ons sien die sonsopkoms en noem dit wetenskap; die oumense het dieselfde sonop gesien en dit 'n wonderwerk genoem. Ons het verlore kontak met wonderwerke. Ons erken nie meer die heilige nie. Die oudstes het 'n intieme verhouding met die lug gehad. Hulle het naby die land gewoon en hulle het dit gerespekteer omdat hulle geleer het dat hulle behoorlike respek ontvang het. Die aarde het hul behoeftes vervul.
Ons voorvaderlike wêreldbeskouing is nie verlore nie
Ons voorvaderlike wêreldbeskouing kan op soek na meer persoonlike ervarings van die heilige. Miskien het ons een keer 'n liedjie in die wind gehoor en luister na 'n ander. Die krag van 'n sneeustorm om 'n stad se dade of die oorheersende intensiteit van weerlig en donderweer te stop, kan met plekke in ons siele praat waar ons verlang na 'n vars asem van chaos en waar die natuur van die natuur ons harte verlig. Stadspaaie kan ons gunsteling plekke wees om te besoek, waar ons diere sien waarna en bome loop om of te gaan sit.
In alle kulturele agtergronde het ons tradisies ontstaan ​​uit dié waarin ons ons verwantskap met die wesens van al die domeine van die aarde, van die weer, van die skepping erken en vereer het. Ons het ons nie gesien as afgesien van die omgewing van ons omgewing nie, want ons het geweet dat ons tot die geheel behoort. Ons kan alleen wees, maar nie afsonderlik wees nie, maar om te oorleef en gedy, ons het die gemeenskap gewaardeer en afhanklik van sy lewensverhogende onderlinge verwantskappe.
Uit die oogpunt van hierdie wêreldbeskouing was ons in staat om te geniet en voordeel te trek uit ons gevoel van ware verwantskap met die buitenste wêreld sowel as met die onsigbare geestesrealm. En soos met baie, indien nie die meeste, gewone-realiteitsfamilies, kan 'n geesskin ons op 'n makliker, meer aangename manier as ander verhoud. Bo alles het ons verstaan ​​dat elkeen van ons dade en selfs ons gedagtes 'n soort effek in die wêreld gehad het.
Lewe in goeie verhouding met ons wêreld
Ons word so verswelg deur die wêreldbeskouing van ons geboorte dat ons as hedendaagse shamaniese praktisyns moet sukkel om die realiteit van die onheilspellende geestelike wêreld te vertrou, wat ons voorvaders geken het en verwant was aan so goed. Dit is onwaarskynlik dat die Sjamane van inheemse kulture so vervelig of gely het. Nietemin kan ons almal leer om te leer hoe om in goeie verhouding met ons wêreld te leef, in ons huidige evolusie van self en tye.
Ons moet weet hoe om balans te herstel waar dit so ongelukkig verlore gaan. Om aan die lig te bring wat die medelydende geeste ons kan leer oor hoe om ons lewens op volhoubare en harmonieuse maniere te voer, begin ons deur ons wêreldbeskouing uit te brei en te transformeer na 'n meer inklusiewe paradigma. Dit is 'n enorme uitdaging, en die spel kan nie hoër wees nie.
Die weer is 'n immergewone portaal hiervoor. Ekstreme weersomstandighede het 'n onbeswarende manier om die mure van ons wêreldbeskouing en dus ons waargenome sekuriteit af te skud. Hulle vul ons met ontsag - die soort vrees-geïnspireerde ontsag wat ons uit ons gemaksone kan wegvlieg, weg van die beperkinge van ons bekende bekommernisse. In hierdie oomblikke is ons in staat om ons vooroordele van die aard van dinge te verloor en die geleentheid wag om 'n ruimte van wese te betree wat nie normaalweg vir ons beskikbaar is nie, as ons daarin slaag om vrese van persoonlike oorlewing of verlies aan eiendom te bestuur. Ons aptyt vir die lewe word verwoes, ons gevoel van waardering strek as ons na die wêreld kyk, mekaar en ons met nuwe oë.
Dit is opmerklik dat so baie mense in die nasleep van 'n calamitous storm in 'n plek van medelye vir mekaar, in dorpe of groot stede, beweeg. Uitgedruk uit ons normale wêreld van verband met die wêreld, betree ons 'n uitgebreide oopheid van die hart.
Oorweeg die verhaal van John Newton, kaptein van sy eie skoner en 'n slawehandelaar. Hy en sy skip se bemanning, saam met hul vrag van lydende Afrikaners, het 'n storm op die see opgedoen, 'n storm so vreeslik en vreesaanjaend dat Newton hoop gegee het en aan sy bemanning gekommunikeer het dat hulle almal in die hande van die Almagtige was. Maar hulle het die storm oorleef, en iets verander drasties vir John Newton. Jy kan sê dat sy wêreldbeskouing verskuif is, omdat hy heeltemal afgesien van slawerny, 'n Protestantse predikant geword het en die wêreld met die geliefde liedjie begaaf het Ongelooflike genade.
Verandering van ons bewustheid beïnvloed die wêreld rondom ons
Vir duisende jare het die sjamaan doelbewus ingestem om die grense van die gewone wêreldbeskouing op te skort en deur die ekstatiese staat van eenheid te ervaar, nog een stuk van die legkaart van die ware natuur van ons kosmos te kan terugbring . Elke keer as enigeen van ons hierdie eenheidsgevoel ervaar, raak ons ​​'n toestand van harmonie aan en verander.
Die sjamaan weet goed dat enige verandering of verskuiwing in ons bewustheid die wêreld rondom ons beïnvloed, soms subtiel en soms dramaties. Die shaman probeer weer en weer ervarings te bring op die vuur van verligting, van briljante bewustheid. Vir almal van ons bied die lewe self in hierdie middelwêreld talle inisiatiewe en momente van ekstase insig en gevoel - as ons ons vashou aan ons operasionele wêreldbeskouing kan ontspan.
Ons is opgelei om net een wêreldbeskouing te sien. Sommige kulture word opgelei om net die ander te sien. Dit is ons uitdaging en verantwoordelikheid om te leer dat daar meer as een wêreldbeskouing is om buite ons sosialisering te sien na wat regtig daar is. Dit is waarlik die uitdrukking van eenheid wat ons kan help om 'n werkende, volhoubare verhouding met die lewe te vestig, met die natuur en met weer.
In 'n wêreld wat sukkel om ons misbruik en oortredings te oorleef, het ons nou meer as ooit nodig om mense te hê wat bereid is om die kloof tussen Natuur en onsself te genees. Die wêreldbeskouing van sjamanisme bied ons 'n effektiewe en diepgaande manier om weer met die natuur te verbind en met die krag en wysheid wat in die geestelike wêreld gevind word en om te leer om in harmonie met alle dinge en alle wesens op die planeet te leef.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Uitbreiding van die grense van ons standaard wêreldbeskouing