Halfpad Potch toe raak hulle honger. Maar helfte van die manne is boerklonge uit die Wes-Transvaal uit, so hulle het ‘n fris voorraad beeslvleisies wat saam is juis vir ingeval hulle mos nou ‘n bietjie honger raak. ‘n Vuurtjie word aanmekaargeslaan vir die vleisie. Maar dit raak hond koud in die Vrystaat en Wes-Transvaal in die winter, so hulle maak toe maar later die vuurtjie groter, net om die liggaamshitte eers bietjie op te kry voordat hulle by die braaiery uitkom.
Die manne in blou is nie geamuseerd nie. Hulle besef egter ook hulle is effe in die minderheid. Die manne by hierdie braai is nie alleen nie. Hulle is, om die waarheid te sê, heelwat meer as wat hulle is. Back-up word ontbied van die naaste dorp af (vir die SAP nou).
“Nou sê die aanklaer hulle gaan die saak Streekhof toe stuur,” verduidelik een vir my. “Hoekom is dit?”
“Oor die Streekhof jou nie vir langer as 2 jaar kan tronk toe stuur nie,” onthou ek. Ek is toe nog baie slim, want ek leer juis toe vir my toelatingseksamen.
Nou ja, die probleem is darem toe opgelos deurdat die betrokkenes almal ‘n finansiële bydrae gelewer het vir die Provinsiale Administrasie se afdeling wat die pad gaan regmaak het, en die strafsaak is toe teruggetrek.
Hy en sy vrou en sy dogtertjie woon in Suid-Afrika al vir 4 jaar. Hulle verdien altwee hulle brood op ‘n eerlike manier, albei met ‘n vaardigheid wat aanwendbaar is in Suid-Afrika. Hulle kom van Zimbabwe af.
Sondag gaan besoek hulle ‘n vriend in Du Noon, buite Milnerton. John gaan klop, met sy vrou en dogtertjie wat in die motor bly wag. ‘n Ou Mercedes. Bietjie geduik plek-plek.
Dit is sekondes, toe weet almal binne hoorafstand hy is ‘n uitlander. John besef hy staar die dood in die oë.
Hy hardloop na die Mercedes toe en spring in die motor. Sluit die deure. Die groepie het nou groter geword. Hulle begin pluk en stamp aan die motor, maar die deure hou. Ek het nou die aand staan en kyk hoe John sukkel om die Mercedes aan die gang te kry. Die enjin het ook bietjie aandat nodig.
Kollega skryf by geleentheid aan die prokureur en versoek dat hy tog maar sy vinger op die pols moet hou ten einde die saak te probeer bespoedig. Die briefie gaan af, waarna die kollega dit agterna weer rustig deurgaan, net om te sien sy het geskryf: “Geliewe asb u vinger op die bols te hou.”