Detroit People's Food Co-op, wat later vanjaar in 'n voedselwoestyn open, is 'n voorbeeld van 'n gemeenskapsgedrewe projek. DPFC
Tientalle miljoene Amerikaners gaan honger slaap op 'n sekere punt elke jaar. Terwyl armoede die primêre skuldige is, sommige blameer voedselonsekerheid op die gebrek aan kruidenierswinkels in woonbuurte met 'n lae inkomste.
Dis hoekom stede, state en nasionale leiers, waaronder voormalige eerste dame Michelle Obama die afgelope paar jaar het die uitskakeling van sogenaamde "voedselwoestyne" 'n prioriteit gemaak. Dit het daartoe gelei dat van die grootste Amerikaanse kleinhandelaars, soos Walmart, SuperValu en Walgreens, Te beloof om oop of uit te brei winkels in onderbedieningsgebiede.
'N Probleem is dat baie woonbuurte in die middestad is vrees gentrifikasie, wanneer groot ondernemings met ontwikkelingsplanne inruil. Gevolglik het sommige nuwe supermarkte nooit het verby die beplanningsfase gegaan or binne 'n paar maande na die opening gesluit omdat inwoners nie by die nuwe winkel gekoop het nie.
Drie kollegas en ek om uit te vind waarom sommige daarin geslaag het, terwyl ander misluk 'n volledige ondersoek gedoen vir elke supermark wat sedert 2000 beplan om in 'n voedselwoestyn oop te maak en wat gebeur het.
Wat is 'n voedselwoestyn?
Ek is eintlik nogal skepties dat voedselwoestyne 'n beduidende invloed het op die vraag of Amerikaners honger ly.
In vorige navorsing met stedelike beplanners Megan Horst en Subhashni Raj, het ons gevind dat dieetverwante gesondheid korreleer nouer met huishoudelike inkomste dan met toegang tot 'n supermark. 'N Mens kan arm wees, naby 'n kruidenierswinkel woon en steeds nie 'n gesonde dieet kan bekostig nie.
Nietemin is die gebrek daaraan, veral in stedelike woonbuurte, dikwels 'n breër teken van disinvestering. Benewens die verkoop van voedsel, tree supermarkte ook op ekonomiese opwekkers deur plaaslike werkgeleenthede te bied en die gerief van buurdienste, soos apteke en banke, aan te bied.
Ek glo dat elke woonbuurt hierdie geriewe moet hê. Maar hoe moet ons dit definieer?
Steven Cummins en Sally Macintyre, navorsers van die openbare gesondheid in die Verenigde Koninkryk, het die term in die 1990 bedink en voedselwoestyne beskryf as lae-inkomstegemeenskappe wie se inwoners het nie die koopkrag gehad nie om supermarkte te ondersteun.
Die Amerikaanse departement van landbou het na hierdie gebiede in 2008, toe dit voedselwoestyne amptelik omskryf het as gemeenskappe met óf 500-inwoners óf 33% van die bevolking wat meer as 'n kilometer van 'n supermark in stedelike gebiede woon. Die afstand spring tot 10 myl weg in landelike gebiede.
Die kaart wys hoeveel mense in verskillende provinsies regoor die land in voedselwoestyne in 2015 gewoon het. USDA ERS
Alhoewel die agentskap geskep het drie ander maniere om voedselwoestyne te meet, hou ons by die oorspronklike 2008-definisie vir ons studie. Op grond daarvan ongeveer 38% van die Amerikaanse sensuskanale was voedselwoestyne in 2015, die nuutste beskikbare data, effens laer van 39.4% in 2010.
Dit beteken ongeveer 19 miljoen mense, oftewel 6.2% van die Amerikaanse bevolking, het in 'n voedselwoestyn in 2015 gewoon.
Michelle Obama het dit 'n prioriteit gemaak
Die Food Trust was een van die eerstes wat die probleem aangepak het. In 2004 het die Philadelphia-gebaseerde niewinsorganisasie US $ 30 miljoen in staatsaadgeld gebruik om finansieringsprojekte in die hele Pennsylvania te finansier, wat gehelp het om gesonde kos beskikbaar te stel vir ongeveer 88 onderbedieners.
Ons navorsing het gevolg op die sukses, aangesien dit nasionaal aandag getrek het. Rahm Emanuel het die uitskakeling van voedselwoestyne in Chicago tot 'n uitstekende inisiatief gemaak toe hy in 2011 die burgemeester van die stad word. En Michelle Obama help met die bekendstelling die Gesonde voedselfinansieringsinisiatief in 2010 om supermarkte aan te moedig om regoor die land in voedselwoestyne oop te maak. Die volgende jaar het groot voedselkleinhandelaars belowe om 1,500 te open of uit te brei supermark of geriefswinkels in en rondom koswoestynbuurte teen 2016.
Ten spyte van ontvang ruim finansiële steun, kleinhandelaars daarin geslaag om net 250-winkels oop of uit te brei in voedselwoestyne gedurende die periode.
Die voedseltrust het in 2004 tientalle supermarkprojekte in Pennsylvania gefinansier. AP Foto / Matt Rourke
Hoe om in 'n voedselwoestyn te groei
Ons wou dieper delf en kyk hoeveel van die nuwe winkels eintlik supermarkte was en hoe dit gevaar het.
Ek het saamgespan Benjamin Chrisinger, Jose Flores en Charlotte Glennie en persvrystellings, webwerf-lyste en wetenskaplike studies ondersoek om 'n databasis van supermarkte saam te stel wat sedert 2000 beplan het om nuwe lokasies in voedselwoestyne te open.
Ons was veral geïnteresseerd in die dryfkrag agter elke projek.
Ons het slegs 71-supermarkplanne geïdentifiseer wat aan ons kriteria voldoen. Hiervan is 21 deur die regering gedryf, 18 deur gemeenskapsleiers, 12 deur nie-winsgewende organisasies en agt deur kommersiële belange. Nog 'n dosyn is aangedryf deur 'n kombinasie van regeringsinisiatief en gemeenskapsbetrokkenheid.
Daarna het ons gekyk na hoeveel daar eintlik rond is. Ons het gevind dat al die 22 van die supermarkte wat deur die gemeenskap of nie-winsgewende organisasies geopen is, vandag nog oop is. Twee is gekanselleer, terwyl ses aan die gang is.
In teenstelling daarmee het byna die helfte van die kommersiële winkels en 'n derde van die regeringsontwikkelings dit gesluit, of het dit nie voorheen beplan nie. Vyf van die regering / gemeenskapsprojekte het ook misluk of is gekanselleer.
'N Geslote supermark is meer as net 'n besigheidsmislukking. Dit kan die voedselwoestynprobleem voortduur jare lank voorkom en nuwe winkels op dieselfde plek open, die probleem van 'n buurt vererger.
Waarom koöperasies geslaag het
Dus waarom het die gemeenskapsgedrewe supermarkte oorleef en gedy?
Die belangrikste is dat 16 van die 18-gemeenskapsgedrewe sake gestruktureer is as koöperasies, wat in hul gemeenskappe gewortel is deur klanteienaarskap, demokratiese bestuur en gedeelde sosiale waardes.
Gemeenskapsbetrokkenheid is noodsaaklik vir die opening en instandhouding van 'n nuwe winkel in woonbuurte waar inwoners verstaanbaar skepties is oor ontwikkelaars buite en bekommerd wees oor gentrifisering en stygende huurgeld. Koöperasies neem dikwels plaaslike huurpraktyke aan, betaal lone en inwoners help om teen te werk ongelykhede in die voedselstelsel. Hul model, waarin 'n derde van die openingskoste tipies uit lidlenings kom, verseker dat gemeenskappe letterlik in hul nuwe winkels en die gebruik daarvan belê word.
Die Mandela Co-op, wat in 'n koswoestyn in West Oakland, Kalifornië, in 2009 geopen is, is 'n uitstekende voorbeeld hiervan. Die kruidenierswinkel wat deur die eienaar besit word, fokus op die aankoop van boere en voedselondernemers van kleur. As gevolg van die sukses daarvan, het die Mandela Co-op brei uit en om die plaaslike ekonomie te ondersteun, sluit baie kommersiële supermarkte terselfdertyd lokasies as die kruideniersbedryf konsolideer.
Ons studie stel voor dat beleidmakers en openbare gesondheidsamptenare wat belangstel in die verbetering van welstand in voedselwoestyne, moet die gemeenskap se eienaarskap en betrokkenheid in ag geneem word.
Die sukses van 'n supermark-ingryping berus op die gebruik, wat moontlik nie sal plaasvind sonder die inkoop van die gemeenskap nie. Die ondersteuning van koöperasies is een manier om te verseker dat kopers opdaag.
Catherine Brinkley, Lektor in gemeenskaps- en streeksontwikkeling, Universiteit van Kalifornië, Davis