Pee Dee River LSMR-517 - Inligting
(LSMR-517: dp. 790; 1. 206'3 ", b. 34'6", dr. 7'3 ", s. 13 k. Cpl. 75; a. 1 5", 4 40 mm., 8 20 mm., 10 rkt .; kl. LSMR-501)
Pee Dee River (LSMR-517), 'n medium landingskip (vuurpyl), oorspronklik ontwerp as 'n LSM, maar herontwerp op 9 Februarie 1945 as LSMR-517, is neergelê deur Brown Shipbuilding Co., Houston, Tex. 28 April 1945, gelanseer. 2 Junie 1945; en aanvaar 21 Julie 1945, luitenant Leo H. Bishkin in bevel.
LSMR-517 het die laaste inpassing by die Charleston Navy Yard ondergaan en daarna gerapporteer vir afskakeling 25 Augustus 1945 by Little Creek, Va. Sy is by die Amphibious Force, Atlantic Fleet, opgelei en het opleiding uitgevoer uit Little Creek. Sy is met chicfly gebruik om te help met die verpligtinge van die opleiding van amfibieë en vaartuie tot by haar deaktivering in Oktober 1947.
In September 1951 heraktiveer, het shc Fall River Mass. Vir herstelwerk ontbied en daarna kortliks vanaf Little Creek in die operasionele gebiede van Virginia Capes en Chesapeake Bay gery. Nadat sy aan Lantflex 1-55 deelgeneem het, vertrek sy op 1 Februarie 1955 uit Little Creek en arriveer in Orange, Tex. 8 Februarie. Sy het op 13 April daar buite diens gestel en is aangestel by die Atlantic Reserve Fleet, Texas Group.
Sy is op 1 Oktober 1955 genoem Pee Dee River, terwyl sy nog in 'n reserwestatus was, maar sy het in Orange, Texas gebly totdat sy op 1 Februarie 1960 uit die vlootlys geslaan is. Sy is op 22 Junie 1960 verkoop aan Petrommer Corp.
Inheemse Amerikaners van Suid -Carolina
Beeld: Carolina Indian Village
Afgebeeld in 'n tekening deur John White
Die snitte in die tekening is gedoen om die interieurontwerp van die strukture aan te toon.
Duisende jare voordat die Europeërs in die huidige Suid-Carolina aangekom het, is die gebied beset deur inheemse Amerikaners-ten minste 29 verskillende stamme. Die Catawba-, Cherokee-, Chicora-, Edisto-, Pee Dee- en Santee -stamme is nog steeds in Suid -Carolina teenwoordig. Die baie plekke in Suid -Carolina met die name van stamme getuig van die belangrike rol wat Indiërs in die staat se geskiedenis gespeel het.
Ongelukkig het die Indiese bevolking in Suid -Carolina en in die Verenigde State sterk afgeneem na die aankoms van die Europeërs. Stamme is verswak deur Europese siektes, soos pokke, waarvoor hulle geen immuniteit gehad het nie. Epidemies het 'n groot aantal Indiërs doodgemaak, wat sommige suidoostelike stamme met tot twee derdes verminder het. Bevolkings het nog verder afgeneem weens konflikte met die setlaars oor handelspraktyke en grond.
Die Catawba het in dorpe met sirkelvormige, bas-bedekte huise gewoon, en tempelstrukture is gebruik vir openbare byeenkomste en godsdienstige seremonies. Landbou, waarvoor mans en vroue beide verantwoordelik was, het ten minste twee gewasse per jaar verskaf, en is sterk aangevul deur jag en visvang.
Catawba -krygers het 'n vreesaanjaende reputasie gehad en 'n voorkoms wat ooreenstem: poniestert -haarstyl met 'n kenmerkende oorlogsverfpatroon van een oog in 'n swart sirkel, die ander in 'n wit sirkel en die res van die gesig swart geverf.
Die Catawba, 'n trotse volk en 'n gevaarlike vyand, het hulle onmiddellik geheg aan die belange van die Engelse koloniste na die begin van die vestiging in die Carolinas gedurende die 1660's. Hulle veg teen ander inheemse Amerikaners vir die Britte en beskerm die kolonies van Carolina teen die inbreukmaking deur die Franse en Spaanse.
In 1711-13 het die Catawba die Blankes bygestaan ​​in hul oorloë met die Tuscarora, en hoewel hulle in 1715 aan die Yamassee-opstand deelgeneem het, is daar vinnig vrede gemaak, en die Catawba het getroue vriende van die koloniste gebly. Teen 1720 het die Catawba baie van die maniere van Engelse koloniste begin gebruik, maar het hul eie kultuur verloor.
Ondanks die inlywing van ander stamme, was die Catawba -bevolking skerp agteruit. Slegs 1400 is in 1728 oor ná 70 jaar van oorlogvoering, whisky en siektes. 'N Verskriklike slag het in 1738 gekom toe 'n ernstige pokke -epidemie meer as die helfte van hulle doodgemaak het, en in 1759 het dieselfde siekte byna die helfte daarvan vernietig.
'N Vredesverdrag met die Ohio Wyandot (Franse bondgenote) in 1733 het 'n mate van verligting gebring, maar ondanks alle pogings deur die Britse regering en protes deur suidelike goewerneurs, het die uitgerekte oorlog met die Iroquois League tot 1752 voortgeduur. Teen daardie tyd kon die Catawba slegs 120 krygers uit 'n bevolking van 700.
In 1758 het die Catawba hul laaste dorpe in Noord -Carolina verlaat en woon hulle nou heeltemal in Suid -Carolina. Deur die verdrag van Pine Hill (1760) en Augusta (1763) is 'n reservaat van vyftien vierkante myl vir hulle opgestel langs die Catawba-rivier naby die grens tussen Noord/Suid-Carolina.
Van die begin af het die Catawba -reservaat gely onder inbreukmaking deur blanke koloniste. Tussen 1761 en 1765 het baie setlaars eenvoudig die grense geïgnoreer en ingetrek. 'N Protes van Catawba na Suid -Carolina in 1763 is beantwoord met 'n belofte om die oortreders uit te sit, maar niks is ooit gedoen nie.
Die moord op die laaste belangrike Catawba -hoof Haigler deur 'n oorlogsparty in Shawnee in 1763 word algemeen beskou as die einde van Catawba -mag. Van daardie tyd af sak die Catawba in relatiewe onbeduidendheid. Hulle het tydens die Revolusionêre Oorlog die kant van die koloniste gemaak en as verkenners gedien, maar dit was hul laaste belangrike bydrae.
Omdat die Suid -Carolina -regering nie bereid was om teen sy blanke burgers op te tree nie, het die grondbasis van Catawba steeds krimp. Teen 1826 is feitlik al die voorbehoude óf verkoop óf aan blankes verhuur. In die laaste vierkante myl het 110 Catawba in armoede geleef.
In 1840 verkoop die Catawba al hul grond aan die staat South Carolina, wat ingestem het om 'n nuwe gebied vir hulle in Noord -Carolina te bekom. Laasgenoemde staat het egter geweier om met enige grond daarvoor te skei, en die meeste Catawba wat noord van die staatslyn was, moes terugkeer.
Uiteindelik is 'n reservaat van 800 hektaar vir hulle in Suid -Carolina opsygesit, en die hoofliggaam woon sedertdien daar. Hulle het meestal baie tradisioneel oor godsdiens gebly, maar teen 1883 kon die Mormoonse sendelinge byna al die Catawba bekeer, en die meeste van hulle behoort nog steeds tot die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae.
Die Cherokee is die grootste stam in die Verenigde State. Hulle het ook van die grootste verliese in die geskiedenis van ons land gely. Op 'n tyd strek Cherokee Country van die Piemonte van Suid -Carolina tot in die Appalachian Mountains van Georgia, Alabama, Tennessee, Kentucky, Virginia en West Virginia.
Deurlopende kontak tussen die Cherokee en die Blankes het begin toe handelaars uit die kolonie Virginia in die Appalachiese berge begin werk het. In 1670 word beraam dat die Cherokee -bevolking ongeveer 50 000 was. Byna die helfte van die bevolking is dood deur siektes wat deur Europese setlaars gebring is.
In 1730 het Sir Alexander Curving 'n persoonlike ambassade by die Cherokee opgevoer en daarna sewe van die Indiane na Engeland saamgeneem. In 1738 het 'n pokke -epidemie hul getalle met byna 50 persent verminder.
Hulle betrekkinge met die Blankes was oor die algemeen vriendelik tot 1759, toe die inboorlinge geweier het om twee van hul voorste kapteins aan die goewerneur van Suid -Carolina vir teregstelling oor te dra, omdat hulle 'n Blanke vermoor het. Die goewerneur het ook gevra om nog 24 hoofmanne na hom te laat stuur, net omdat hulle vermoed dat hulle vyandige bedoelings gehad het.
Oorlog het gevolg, en op 8 Augustus 1760 verower die Indiane Fort Loudon, 'n pos in die hartjie van hul land, nadat hulle 'n leër verslaan het wat dit kom verlig het. Die volgende jaar is die Cherokee egter op 10 Junie verslaan deur 'n groter mag onder kolonel James Grant, wat baie nedersettings in die middel van Cherokee in as gelaat het, en die stam genoop het om vrede te sluit.
By die uitbreek van die Amerikaanse rewolusie het die Cherokee hom by die Britte aangesluit, en vyandelikhede het tot 1794 voortgeduur. Partye van Cherokee het die Tennessee-rivier afgedruk en nuwe nedersettings gevorm naby die huidige grens van Tennessee-Alabama.
Kort na 1800 is daar onder die Cherokee sendingwerk begin, en in 1820 het hulle 'n gewone regeringsvorm aangeneem volgens die vorm van die Verenigde State. Intussen het 'n groot aantal van hulle - moeg vir die inbreuk op die blankes - die Mississippi oorgesteek en hulle gevestig op die gebied wat nou in die deelstaat Arkansas ingesluit is.
In 1821 het Sequoya, seun van 'n gemengde Cherokee-vrou, die Cherokee-taal geskep, 'n lettergreep-'n lys van individuele letters en lettergrepe-en Cherokee van alle ouderdomme het dit met so 'n ywer begin leer dat baie van hulle binne 'n paar maande daarmee kan lees en skryf. In 1822 het Sequoya wes toe gegaan om sy alfabet aan die Indiane van die westelike afdeling te leer, en hy het daar permanent gebly.
Die druk van die Blankes is spoedig verhoog deur die ontdekking van goud in hul gebied in Georgië. Na 'n paar jaar se vrugtelose stryd, buig die Cherokee Nation voor die onvermydelike. Deur die Verdrag van New Echota, 29 Desember 1835, verkoop hulle die laaste van hul grond en stem hulle in om te verhuis na gronde wat vir hulle in die noordoostelike deel van die huidige Oklahoma afgesonder is.
Die grootste deel van die stam het die reis onderneem deur te loop, te perd of in waens oor die Mississippi gedurende die winter van 1838-39. Hulle het groot ontberings gely en het byna 'n kwart van hul aantal verloor op die lang tog wat bekend geword het as The Trail of Tears.
Etlike honderde Cherokee het as vlugtelinge na die berge ontsnap waar hulle gewoon het. In 1842, deur die pogings van 'n invloedryke handelaar genaamd William H. Thomas, het die Eastern Cherokee toestemming gekry om in die Qualla -reservaat te bly, grond wat vir hulle afgesonder is in die weste van Noord -Carolina, waar hul afstammelinge nog woon.
Die Chicora was tradisioneel 'n inheemse Amerikaanse kusstam wat naby Pawley's Island, Suid -Carolina, gewoon het. Hulle verbou mielies, tabak en boontjies in hul tuine en mak diere soos takbokke en hoenders. Vanweë hul ligging was die Chicora moontlik een van die eerste inheemse Amerikaners wat die Spaanse ontdekkingsreisigers in die 1520's sien aankom het.
Die Chicora was 'n vreedsame stam en het geskenke met die Spaanse verhandel, maar die Spaanse ontdekkingsreisigers na die Nuwe Wêreld het min goeie bedoelings gehad. Baie Chicora is as slawe uit hul land geneem. D 'Allyon, een van die vroegste Spaanse ontdekkingsreisigers van Amerika, het saam met Francisco Chicora, 'n lid van die Chicora -stam, na Spanje gereis. Daar het Francisco Spaans geleer en die Spaanse koninklikes vertel van die skoonheid van sy stamlande.
Die geskiedenis van die Chicora -mense het baie gemeen met die geskiedenis van ander stamme in Suid -Carolina. Hulle het dikwels aan diskriminasie gely en was gedwing om aparte skole by te woon, maar gedurende hul stryd het hulle 'n band met hul inheemse Amerikaanse wortels behou. Lede van hierdie stam woon steeds naby die kus van Suid-Carolina en word verteenwoordig deur die Chicora-Siouan Indian Nation naby Andrews, South Carolina, en die Chicora-Waccamaw naby Conway.
Die inheemse Amerikaners van Edisto bestaan ​​uit twee verskillende groepe, die Kusso en die Natchez. Kort nadat Suid -Carolina in 1670 'n kolonie geword het, het die Kusso 'n reeks konflikte ondervind met die blanke setlaars. As gevolg van gevegte en Europese siektes het hul bevolking afgeneem en hulle het grond verloor aan die setlaars.
Die Natchez het oorspronklik naby die huidige Louisiana gewoon, maar is deur Franse koloniste uit hul tradisionele tuisland verdryf. In 1747 soek 'n groep Natchez skuiling in die Edisto -omgewing. Die vermenging van stamtradisies en kulture was nie ongewoon in die stamme van Suid -Carolina nie. Hierdie gesamentlike stamme het sedert die middel van die 1700's in dieselfde gebied van Suid-Carolina gebly en hulself die Kusso-Natchez genoem.
Hulle huise was reghoekige langhuise wat gemaak is van boompies wat aan mekaar vasgemaak is en aan die buitekant met modder bedek is. Dorpe het bestaan ​​uit individuele huise en gewoonlik 'n raadshuis vir stadsvergaderings.
Soos die meeste suidoostelike stamme, het die Edisto 'n komplekse geloofstelsel wat die orde beklemtoon. Hulle gode was deel van die natuurlike wêreld, met die son die belangrikste. Benewens oorgangsritusse en suiwering vir individue, het die Edisto groot gemeenskaplike seremonies gehou om die seisoene en die jaarlikse voedselsiklus aan te dui.
Die Green Corn Ceremony was die belangrikste jaarlikse ritueel. Dit het in die laat somer plaasgevind toe die mielie -oes ryp geword het. Ter voorbereiding is huise skoongemaak, alle kos uit die vorige jaar weggedoen en alle brande geblus. Die seremonie het begin met twee dae van rituele vas deur priesters en vooraanstaande mans in die middel van die dorp.
Op die derde dag het 'n nuwe vuur aangesteek en die hoofpriester het 'n preek vir die hele dorp gehou. Daarna is voorbereidings getref vir 'n groot feesmaal wat op die vierde dag geëet is, gevolg deur sang en dans. Die seremonie is afgehandel toe alle lede van die stam hul liggame met wit klei geverf het en hulle dan in water gedompel het. Hierdie seremonie was veronderstel om die dorp te suiwer en voor te berei vir die komende jaar.
Edisto -eiland is vernoem na sy inheemse inwoners, wat duisende jare daar was voordat die Spanjaarde in die 1500's gekom het, en die Engelse hulle daar in 1670 gevestig het. In die vroeë 1700's het die Edisto geleidelik verdwyn as gevolg van oorheersing deur die koloniale kultuur, Europese siektes, sukkel met ander inheemse Amerikaanse stamme. en rasse vermenging met swart slawe en wit setlaars.
Gedurende die sewentigerjare het die Kusso-Natchez-stam die naam Edisto aangeneem ter ere van die rivier wat sentraal was in die lewens van hul voorouers. Edisto Indiese gemeenskappe kan naby die rivier by Four Hole Swamp, Creeltown, Summerville, Walterboro en Ridgeville gevind word.
Die Pee Dee
Die Pee Dee was van die eerste inheemse mense wat die Europeërs ontmoet het terwyl hulle die Amerikas verken het. Die Spaanse ontdekkingsreisiger D 'Allyon het in 1521 kontak gemaak met die Pee Dee. Voor die Spaanse ontdekkingsreisigers het hierdie inboorlinge langs die Pee Dee -rivier gewoon vanaf Winyahbaai (naby Georgetown, SC) tot by die Town Creek -gebied in Noord -Carolina.
Hulle het gewasse verbou vir voedsel en gebruik die rivier as 'n handelsroete met ander stamme. 'N Unieke tradisie van die vroeë Pee Dee was die skepping van heilige grafheuwels. Sommige van hierdie heuwels kan nog langs die Pee Dee -rivier gevind word.
Die Pee Dee het die Engelse koloniste verwelkom toe hulle in ongeveer 1670 in Charleston begin aankom. Siektes wat deur die Europeërs gebring is, het 'n groot aantal Pee Dee gedood, maar tog het hulle takbokke verhandel en bondgenootskappe met die nuwe koloniste gesluit. Tydens die Revolusionêre Oorlog het die Pee Dee die koloniste gehelp om te veg vir onafhanklikheid van Brittanje.
Die meeste lede van die Pee Dee Indian Nation woon nou naby die dorpe Cheraw en McColl in Suid -Carolina. Hulle bly 'n toewyding aan hul land en die mense daar naby. Tydens orkane Hugo en Andrew het die Pee Dee mense gehelp met kos en voorrade.
In 1711 het Engelse koloniste in Suid-Carolina die Pee Dee ingeroep om in die Tuscarora-oorlog te veg, en hulle het saam met die koloniste geveg in die Yemassee-oorlog van 1715-1716, waarna die verslane Yemassee na Spaanse Florida teruggekeer het. Toe setlaars omstreeks 1730 begin verskyn het in die huidige Marlboro-, Marion- en Dillon -graafskappe van Suid -Carolina, kon hulle met die minste moeite saam met die Pee Dee woon.
Argeoloë en historici sê dat die Pee Dee teen 1808 uitgesterf het, maar die mondelinge verhale wat deur die ouderlinge van die stam oorgedra is, vertel 'n heel ander verhaal. Tussen 1730 en 1800 is al die kleiner stamme soos die Pee Dee byna vernietig deur siektes en aanvalle deur groter stamme, en deur blanke boere wat hul landbougrond wou hê. Die Pee Dee het geen verweer ingevolge die wet nie, want Suid -Carolina het reeds hul status verander van Indiër na Mulatto, Kroaat, of vrye persone van kleur.
Vanaf die laat 1790's deur die Indiese verwyderingshandelinge van die 1830's is die Pee Dee en ander klein groepe gedeeltelik opgeneem in die lewenswyse van die blanke man. Hulle het die ronde woonhuis laat vaar en houthutte gebou op die grond wat vir hulle beskikbaar was.
Vanaf die vroeë 1800's tot die burgeroorlog van 1861-1865 het die afstammelinge van die Original Pee Dee klein gesinsgroepe geword wat op die riviere gewoon het. Sommige was deelboere vir wit boere, die afstammelinge van die setlaars wat die Pee Dee gehelp het om die Rooi Jasse te verslaan. Sommige Pee Dee het in die burgeroorlog vir die Suide geveg, en daar is baie stamlede wat hul Indiese erfenis terugvoer na die soldate.
Die Santee -stam is vanweë hul beperkte bevolking een van die mees unieke in Suid -Carolina. Uit historiese rekords word geglo dat die Santee -stam in die jaar 1600 ongeveer duisend op die middelste Santeerivier woon. Soos die meeste inheemse Amerikaners in Suid -Carolina, het die Santee 'n geskiedenis van handel met vroeë koloniste uit Europa. As gevolg van siektes en ander faktore, het hul bevolking in die vroeë 1700's tot minder as honderd gedaal.
Die Santee het in 1715 twee dorpe met 'n totaal van 43 krygers gehad en is toe sewentig kilometer noord van Charleston gevestig. Terwyl die Santee vriendelik was teenoor wit mense, was hulle in oorlog met ander kusstamme. In 1715 staan ​​hulle ook saam met die Yamassee teen die Britte en word hulle aangeval en verminder deur die Creek, wat bondgenote van die Britte was.
Koloniale dokumente in Suid -Carolina dui aan dat die Santee en die Congaree afgesny is deur die Itwan en die Cossabo, kusstamme wat vir die Engelse geveg het, en die Santee -gevangenes is in 1716 as slawe in Wes -Indië verkoop. Diegene wat ontsnap het, was waarskynlik opgeneem by die Catawba.
Die Santee het uitgebreide begrafnisrituele gehad. Hulle het kapteins, sjamane en krygers begrawe op ergeheuwels, laag of hoog gebou volgens die rang van die oorledene, met rantdakke wat deur pale oor die grafte ondersteun is om hulle teen die weer te beskerm. Familielede het offerandes soos ratels en vere aan die pale gehang. Die grond rondom die platform is versigtig gevee, en al die besittings van die dooie man is naby geleë. Gewone mense is begrawe deur hul liggame in bas toe te draai en op platforms te sit.
Die naaste familielid van die oorledene het hul gesig swart geverf en 'n paar dae lank by die graf gewaak. Sodra die vlees sag geword het, is dit van die bene verwyder en verbrand, die bene skoongemaak en die skedel afsonderlik toegedraai in 'n lap geweef van opossumhare. Die bene is dan in 'n boks gesit, waaruit dit jaarliks ​​uitgehaal is om weer skoongemaak en geolied te word. Op hierdie manier het sommige gesinne die bene van hul voorvaders vir verskeie geslagte in hul besit gehad.
Op plekke waar 'n vegter vermoor is, het die Santee merkers van klippe of stokke gemaak. Elke keer as 'n Santee verbystap, word van hulle verwag om 'n klip of stok by te voeg ter nagedagtenis aan die gevalle kryger.
Vandag probeer die Santee hul erfenis bewaar deur middel van historiese en argeologiese navorsing. Daar word beraam dat daar minder as 400 afstammelinge van die Santee -stam in die staat is.
Suid -Carolina het eens sy inheemse bevolking vereer. Goewerneur James Glen het geskryf:
Die kommer van hierdie land is so nou verbind en verweef met Indiese aangeleenthede, en nie net 'n groot deel van ons handel nie, maar selfs die veiligheid van hierdie provinsie, hang soveel af van ons voortgesette vriendskap met die Indiërs, dat ek gedink het uiters noodsaaklik om al die kennis wat ek van hulle het, op te doen.
Byna sestig, jare na die eerste nedersettings in Charles Town, was die gebied wat nou Darlington County is, 'n swaar beboste dennebosveld, bewoon deur slegs 'n paar klein Indiese stamme, waarvan die Cheraws die meeste oorheers het.
Tot die vroeë 1730's het geen blanke man probeer om 'n huis te vestig tot in die agterland langs die boonste Pee Dee nie, een van die eerstes waarvan ons 'n rekord het, was Murfee, wat 'n plantasie op die Pee Dee -rivier iewers in die naby die wat vandag bekend staan ​​as Pocket landing. Hy word gou vergesel deur 'n toestroming van Walliesers uit Pennsylvania en Delaware.
In alle pogings om setlaars aan te moedig om na hierdie gebied van Suid -Carolina te kom, het die koloniale regering in 1736 en weer in 1737 twee enorme toekennings grond wat vir myle langs beide kante van die Pee Dee -rivier strek, opsy gesit vir die uitsluitlike gebruik van die Walliese Baptis in Delaware wat dit oorweeg het om na hierdie provinsie verwyder te word. Die hele lengte van Darlington County wat aan die Pee Dee -rivier grens, lê binne die perke van hierdie twee ou Royal Grants.
Die Walliesers het die kern van 'n nuwe beskawing in die wildernis begin en met hul eie nuwe instellings ontwikkel, met min hulp of leiding van die koninklike regering. Eers vergader hulle in die draai van die rivier oorkant die huidige Town of Society Hill, in die huidige Marlboro County, waar hulle die Baptiste Kerk van Christus in 1738 gestig het. James, Devonald, Evans, Harry, Wilds en Jones.
Vanuit hierdie buiging in die rivier - die Walliese nek genoem, het die Walliesers nuwe lande aan beide kante van die rivier opgeruim deur eers vlas en hennep, later Indigo, te kweek en beeste groot te maak. Cheraw Bacon was 'n gewilde item op die Charles Town -markte van koloniale dae. Gedurende die paar dekades onmiddellik voor die revolusie is die oorspronklike Walliese domein vreedsaam binnegeval deur Engelse, Skotsk-Ierse, Franse Hugenote en Duitse Palatynse setlaars uit ander streke. Uit die onvermydelike ondertroue wat gevolg het, het die streng Walliese Baptiste -identiteit uiteindelik verlore gegaan.
Darlington County was egter tot in die negentiende eeu 'n vesting van die Baptiste -denominasie. Daar was tot ongeveer 1789 geen kerke met 'n ander geloof in die omgewing nie, toe metodiste -sendelinge die gebied begin deurkruis op soek na bekeerlinge, in die huidige I Lydia -woonbuurt, waar een van die oudste metodistekerke in Suid -Carolina gestig is - Wesley Kapel of die "Gully Church".
Die eerste en enigste Presbiteriaanse Kerk in die distrik vir jare was die Darlington -kerk, wat in 1827 deur die Scotch gestig is. Ierse setlaars uit Marion en Williamsburg District, die Episcopalians van Darlington District, kon slegs een kerk ondersteun - Trinity Church, Society Hill, gestig in 1833, vir 'n kwarteeu totdat die tweede Episcopal Church in 1859 naby Mars Bluff georganiseer is.
Behalwe vir verskeie "Hard Shell" Baptistekerke, swak en wyd geskei, was daar in die Darlington -distrik geen ander denominasies tot ná die oorlog tussen die state nie.
Die eerste dorpie in die hele gebied en vir baie, baie jare, die enigste dorp in die huidige Darlington County, het op 'n bluff ontstaan ​​aan die westelike kant van die Pee Dee -rivier, oorkant die oorspronklike nedersettings en kerk in die Walliese Nek. Teen 1760 het hierdie belangrike handelspos en bootlanding bekend gestaan ​​as Long Bluff. Dit is gekies as die plek vir die hofhuis nadat die distrik Cheraws in 1768 geskep is. In hierdie hofhuis, in 1774, is 'n Petit Jury -klag teen die Britse kroon een van die vroegste en gewaagdste verklarings van regte in die dertien kolonies. Long Bluff was steeds die setel van justisie en handel gedurende die tragiese dae van die Amerikaanse Revolusie.
Alhoewel die oorlog ernstige lewens en eiendom beserings veroorsaak het, was herstel nie onnodig lank nie, waarskynlik as gevolg van die natuurlike toename in die bevolking plus die instroming van baie nuwe intrekkers uit Noord -Carolina.
In 1777 het 'n groep vooruitstrewende planters in die omgewing die St David's Society gestig om die opvoeding te bevorder, maar min is tydens die oorlog gedoen, maar met die terugkeer van vrede is 'n skoolhuis - die St David's Academy - opgerig op die eerste heuwel anderkant die rivier, 'n paar jaar later ongeveer 'n kilometer van die dorpie Long Bluff af, het die Welsh Neck Baptist Church van die oostekant van die rivier verwyder na 'n perseel op die heuwel, aangrensend aan die Akademie. 'N Nuwe gemeenskap het rondom die Akademie en Kerk begin groei, en is vernoem tot Greeneville ter ere van genl Greene of the Revolution. Die ou dorpie Long Bluff is uiteindelik verlate ten gunste van die nuwe dorpie op die heuwel, wat spoedig sy naam verander het in Society Hill, uiteraard ter ere van die Academy of St. David's Society wat die heuwel oorheers het. Society Hill, met sy ou, gerespekteerde en invloedryke Baptiste Kerk, sy Akademie wat spog met tutors van die hoogste gehalte en sy Biblioteekgenootskap, het gou die onbetwiste kulturele sentrum van die Pee Dee -streek geword, 'n titel wat dit al generasies lank beklee.
In 1785 was Darlington County een van die drie provinsies wat uit die ou Cheraws -distrik ontstaan ​​het, na 'n paar omstredenhede. die gebied. Die Court House is 'n ent suid van die King -woning op die kruising van twee paaie gebou. Baie rondom die hof is afgelê deur Josiah Cantey, adjunk -landmeter, maar sy plat is nog nooit gevind nie. Die dorpie wat so ontstaan ​​het, was die eerste keer bekend as Darlington Court House.
Teen 1820 het ander dorpe in die hele distrik ontstaan: Mechanicsville, naby die rivier, ongeveer 10 kilometer onder Society Hill op die pad na Georgetown Springville, meer 'n someroord as 'n dorp, maar spog met 'n akademie en 'n poskantoor en Kelley Town , nie ver van Black Creek in die noordwestelike deel van die distrik nie.
Hartsville het ontstaan ​​as 'n dorpie rondom kapt. Thomas E. Hart's Store en poskantoor in die vroeë 1840's Lamar (destyds bekend as Mims 'Cross Roads) het gegroei rondom 'n kruispadwinkel en poskantoor op Capt. George Mims' Plantation in die vroeë 1850's. Ongeveer dieselfde tyd het Leavensworth tot stand gekom as 'n dorpie, sentreer rondom John F. Wilson se winkel en maalmeul, op 'n kruising naby die middel van sy enorme plantasie, oorspronklik in besit van dr. Nathan Leavensworth. Daar was ook 'n skool, 'n Amerikaanse poskantoor en 'n inwonende dokter, dr John J. Wilson. In die laat 1850's het Dovesville (destyds Dove's Depot) gegroei rondom 'n C & ampD -spoorwegdepot wat op die plantasie van Daniel Dove gebou is kort nadat die spore oor sy grond gelê is.
Met 'n toenemende oppervlakte wat toegewy is aan die aanplant van katoen, het die algehele rykdom van die distrik gedurende die eerste helfte van die negentiende eeu aansienlik gegroei. Soos in die hele Suide, was hierdie katoenekonomie in die laaste dekade voor die oorlog uiters afhanklik van die arbeid van die swartman- die stelsel van slawerny- en die konsentrasie van die klas was swaar in die distrik Darlington. Die verhouding van die bevolking, soos onthul deur die Amerikaanse sensus van 1850, toon aan dat blankes byna twee tot een onder swartes was.
In die ante-bellum-periode was die rykdom van die distrik grotendeels gekonsentreer in die oostelike helfte van die gebied, wat bestaan ​​uit talle groot plantasies, elk 'n onafhanklike gemeenskap binne homself. Met 'n paar noemenswaardige uitsonderings bevat die westelike gedeeltes van die distrik kleiner en minder welvarende plantasies en plase, en minder slawe.
Aangesien die landbou die lewenswyse in die distrik vanaf die eerste nedersettings in die 1730's oorheers het, is dit nie verbasend dat die planters van die gebied reeds in 1768 'n plantersklub georganiseer het waaroor weinig bekend is nie, omstreeks die vroeë 1840's nog 'n poging is gemaak om Planters Society te stig, maar daar bestaan ​​ook geen rekord oor hierdie groep nie. Op 5 Mei 1846 is die Darlington Distrikslandbougenootskap gestig met die doel om die plantbelange te bevorder, en is nog steeds aktief tot vandag toe, as die tweede oudste in die staat en een van die oudstes in die land. Die eerste beamptes van die Genootskap was W.E. James, president ds J.M. Timmons, eerwaarde Robert Campbell, I.D. Wilson en Robert Rogers, vise -presidente.
Daar was reeds in 1812 'n suksesvolle industrialisasiepoging deur een van Darlington se kleurrykste figure, goewerneur David Rogerson Williams. Hy het 'n watteaangedrewe katoenmeule in Cedar Creek naby Society Hill gestig en bedryf gedurende sy leeftyd vir die vervaardiging van katoenen sak, oznaburgs, ens. Dit was eers bekend as Cheraw Union Factory en later as Union Manufacturing Company of South Carolina.
Tydens die oorlog tussen die state het Darlington County Sherman se fakkel vrygespring, buite die direkte lyn van die federale voorskot. Daar was geen gevegte op haar gebied nie, en slegs 'n paar klein skermutselings. Afdelings van die hoofmag het egter deur die distrik gegaan deur Kelley Town en New Market, en beslag gelê op voorrade en vee oor 'n wye gebied. Maar Pioneer-hutte en paleisagtige ante-bellum-herehuise het staande gebly.
In 1868 is die naam Darlington District (in gebruik sedert 1798) verander na Darlington County en is daar voorsiening gemaak vir die township -stelsel van die provinsiale regering volgens die van die state in New England. Die stelsel was ongeskik vir hierdie streek en het nooit ontwikkel soos oorspronklik bedoel nie.
In 1888 verloor Darlington County, een van die groter graafskappe van die staat, byna 'n derde van sy grondgebied in die rigting van die vorming van die nuwe graafskap Florence, in 1901 verloor dit 'n ekstra 50 vierkante kilometer grond by die vorming van die nuwe graafskap Lee.
Sedert die tyd van die goewerneur Williams se katoenfabriek, was daar geen verdere ernstige poging tot vervaardiging van enige aard nie tot 1883, toe 'n katoenmeul in Darlington onder leiding van majoor James Lide Coker gebou is. Binne die daaropvolgende twintig jaar het majoor Coker ook die Carolina Fiber Company en die Southern Novelty Company in Hartsville georganiseer, albei fabrieke gebaseer op die omskakeling van suidelike denne in papier- en papierprodukte.
Die landbou was egter steeds die steunpilaar van Darlington County totdat die huidige katoen koning was totdat dit ná die Eerste Wêreldoorlog onttroon is deur Flue-Cured Tobacco, wat aan die einde van die 1880's aan Darlington-planters bekendgestel is. Sedert die Tweede Wêreldoorlog was die industriële groei van die land baie gunstig en beloof dit om 'n alternatief te bied vir die afname in landboubedrywighede wat in die volgende generasie verwag word.
Slag van Hunt's Bluff / Old River Road
Op 25 Julie 1780 is 'n konvooi Britse bote onderweg van Cheraw na Georgetown hier gevange geneem deur plaaslike Patriotte. Op hierdie bluff is houtblokke wat soos kanonne lyk, gemonteer. Toe bote verskyn, eis kaptein Tristram Thomas onvoorwaardelike oorgawe. Op hierdie sein het die Loyalist -begeleier kragte saamgesnoer met die Patriotte, wat die Britse troepe gevange gemaak het.
Hierdie "River Road" bestaan ​​voor die revolusie en was 'n belangrike handelsroete vanaf die boonste Pee Dee -bekken en N. C. Piemonte na Georgetown en Charleston aan die kus. Die pad volg die loop van die Great Pee Dee -rivier en is tydens die Revolusie baie deur Patriot -magte gereis. Vroeë plantasies lê langs die pad.
1973 opgerig deur die Marlboro County Historic Preservation Commission. (Merkernommer 35-14.)
Onderwerpe. Hierdie historiese merker word in hierdie onderwerplyste gelys: Paaie en voertuie en bulnedersettings en setlaars en buloorlog, Amerikaanse rewolusionêr. 'N Beduidende historiese maand vir hierdie inskrywing is Julie 1845.
Ligging. 34 & deg 29.196 ′ N, 79 & deg 43.129 ′ W. Marker is naby Bennettsville, Suid -Carolina, in Marlboro County. Marker is op die kruising van Marlboro Road (County Road 57) en Hunt's Bluff Road (County Road 57), op
regs as u suidwaarts op Marlboroweg reis. Raak vir kaart. Marker is in hierdie poskantoor: Bennettsville SC 29512, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne 7 myl van hierdie merker, gemeet soos die kraai vlieg. Blenheim (ongeveer 6,6 myl weg) Robert Blair Campbell / John Campbell (ongeveer 6,6 myl weg) Brownsville Kerk (ongeveer 5,7 myl weg) Brownsville Baptiste Kerk (ongeveer 9,1 myl weg) Abel Kolb's Murder / Welsh Neck Cemetery (ongeveer 11 kilometer daarvandaan) Welsh Neck Settlement (ongeveer 11 kilometer daarvandaan) Graf van Mason Lee / Will of Mason Lee (ongeveer 7 myl weg) Marlborough Court House / Old River Road (ongeveer 7,1 myl weg). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Bennettsville.
Verwante merkers. Klik hier vir 'n lys van merkers wat met hierdie merker verband hou. Om die verhouding beter te verstaan, bestudeer die getoonde merkers.
Vroeë lewe op die Pee Dee
Foto deur J.A. Bolton Die Pee Dee -rivier dien as grens tussen die provinsies Richmond en Anson. Dit begin naby Blowing Rock, NC as die Yadkin -rivier en loop uit in Winyahbaai buite Georgetown, SC -
Hierdie verhaal begin in die laat 1600's en duur tot in die volgende eeu. Dit vind plaas in die golwende heuwels en valleie langs die Pee Dee -rivier. In 1750 het hierdie gebied aan die witman bekend geword as Anson County, Noord -Carolina.
In die 1600's, en baie eeue vroeër, was die Indiese stamme goed gevestig op en af ​​langs die Pee Dee -rivier en sy sytakke. Sommige het probeer om in vrede te lewe terwyl ander oorlogsagtige stamme was. Soos hulle voorouers voor hulle was hulle jagters en versamelaars. Maar met verloop van tyd het hulle begin om te groei wat Indiese mielies, boontjies, alle soorte pampoen en kalbasse genoem word. Hulle het ook baie soorte visse uit die nabygeleë riviere vasgevang en gevang om hul dieet aan te vul. Die Indiërs het net uit die land geneem wat nodig was vir hul bestaan.
Mense en diere het 'n soort beskerming teen die elemente nodig. Die Indiane langs die Pee Dee het afgeronde hutte gebou van klein bome, takke, riete, wingerdstokke en velle van diere. Modder word gebruik om die hutte te isoleer, om dit koeler te hou in die somer en warmer in die koue winters. Soms, terwyl ek jag of wegbeweeg van hul huise, is daar vinnig 'n neiging tot tydelike skuiling gebou. Waarom, indien nodig, 'n hol houthout of boom 'n goeie skuiling is of ook gebruik kan word om te stoor.
Om oor die rivier en strome te reis, gebruik die Indiane uitgrawe, of kano's, gemaak van 'n enkele boom. Dit was nie 'n maklike taak om hierdie klein bootjies te maak nie, met watter gereedskap die Indiërs moes werk. Skerp byle van klip is gebruik om die boom te laat val, terwyl warm klippe, vuur en ander kliphakke gebruik is om die uitgrawing te vorm. Dit het baie dae en baie moeite geneem om hierdie uitgrawings te maak.
Die magtige Pee Dee kon slegs te voet oorgesteek word as die water laag was en dan slegs op sekere punte langs die rivier. U is miskien oorkant die rivier om net dae lank gestrand te wees as u nie 'n soort boot gehad het om u te help nie. Tydens hoogwater of as die rivier in 'n vloedstadium was, was dit byna onmoontlik om te navigeer.
Die geskiedenis vertel ons dat die Spanjaarde, tydens hul verowering vir goud en nuwe grond, die suidooste van die VSA in die laat 1500's en 1600's binnegekom het. Sommige mense glo vandag dat 'n paar groepe van hierdie Spanjaarde op die Pee Dee gekom het en met die plaaslike Indiese stamme handel gedryf het. In die meeste gevalle is die Spanjaarde deur die Indiërs in die nuwe land verwelkom, maar die Indiane het min geweet dat meer as die helfte of selfs hele stamme sou sterf as gevolg van die siektes wat die witman agtergelaat het.
Nadat die Spanjaarde die gebied verlaat het, het die oorblywende stamme saamgevoeg vir beskerming en oorlewing. Nie baie wit mans het die Pee Dee -vallei bereik vir 'n paar jaar nadat die Spaanse vertrek het nie, omdat hulle bang was vir die vergelding van die Indiërs en die wilde terrein in die gebied.
Daar is 'n ou verhaal van 'n blanke handelaar en jagter wat uit Suid -Carolina die Pee Dee -rivier bereik het. Dit lyk asof die jagter met sy kano langs die rivier gaan roei, langs die oewers stilhou om kamp op te slaan en sy strikke te lê. Later op 'n aand het hy pas verby wat ons nou Buchanan Shoals noem, en 'n erge storm het hom ingehaal. Hy was gedwing om 'n soort skuiling langs die rivieroewer te soek. Omdat hy nie tyd gehad het om 'n skuiling te bou nie, kruip die man in 'n reuse hol houthuis net toe die storm toeslaan. Die beligting flits, die donderweer rol, terwyl reënvelle deur die nag voortduur. Die jagter besluit dat hierdie houthuis die beste plek is vir die res van die nag en hy raak gou aan die slaap.
Die volgende oggend vroeg is die jagter onbeskof in die houthuis wakker gemaak deur 'n groot harige arm wat angstig na hom toeslaan. Die jagter het so geskrik dat hy opgestaan ​​het en so vinnig as moontlik uit die hout gehardloop het. Oomblikke later kyk hy terug oor sy skouer en ontdek dat 'n beer die beer gevolg word deur 'n stinkdier en 'n swerm heuningbye. Dit het nie lank geneem voordat die man die gewildheid van 'n hol stomp tydens 'n storm besef het nie.
Volgens die plaaslike folklore is Ephraim Lyles en Ephraim Horne, albei afkomstig uit Virginia, die eerste blanke mans wat na die Anson County sou verhuis (hou in gedagte dat Anson tot 1750 nie 'n graafskap geword het nie en dat dit 'n groot gebied insluit) ). Die storie lui dat slegs Lyles in die omgewing oorgebly het terwyl Horne na South Carolina gegaan het.
Daar is verskeie redes waarom Ephraim Lyles opgedaag het in die huidige Anson County. Die hoofrede was omdat hy van 'n groep Virginia -Indiane gevlug het. Yessiree, ek bedoel letterlik hardloop vir sy lewe. Dit lyk asof Lyles takbokke gejag het in 'n bos om die Virginia -lyn en per ongeluk 'n Indiese dapper geskiet het. Die dappers het dieselfde hertskudde as Lyles bekruip, maar het 'n volgroeide takbok en kam vir camo aangehad (dit is 'n lang gewoonte van die Indiane, sodat hulle die lewendige hert kan insluip). Tydens die opwinding van die jag (Lyles het gedink dat die Indiese dapper 'n regte hert was), het hy die maskerende dapper geskiet, maar hom nie doodgemaak nie. Die erg gewonde Indiër is na die dorp teruggevoer en vir hulle gesê wie hy gedink het hom geskiet het.
'N Paar dae het verloop en 'n Indiese vriend van Lyles het hom vertel dat die Indiese dapper wat hy geskiet het, volgens die Indiese gebruike ook sou moes sterf.Hierdie nuus het Lyles natuurlik bang gemaak, maar wat die vrees vir God in hom geplaas het, was dat dieselfde vriendelike Indiër hom dieselfde dag vertel het dat die gewonde dapper doodbloei en dat hy beter vir sy lewe moes vlug.
Lyles se vlug van Virginia het hom uiteindelik na die oewer van die Pee Dee -rivier gebring. Gedink dat die Indiane hom nie sou wou of kon volg nie, het Lyles vir hom 'n hut gebou, nie ver van die rivier nie.
Dit gebeur op 'n dag dat Lyles in sy deur staan ​​en sy pyp rook en 'n flits van 'n geweer sien. In minder as 'n sekonde tref die geweerbal net bokant sy kop. Lyles gryp toe sy eie geweer en hardloop na die rivier toe. Toe hy verskeie Indiër -dappers sien jaag, het hy so vinnig moontlik gehardloop omdat sy lewe daarvan afhang. Omdat hy die terrein beter ken as die Indiërs, slaag Lyles daarin om deur die vel van sy tande te ontsnap deur in 'n gat onder die rivieroewer te skuil. Hy kon die Indiërs bokant hom hoor praat en hy het genoeg van hul taal geken om te hoor " Hy gaan met die rivier af. " Laastens kom Lyles uit sy watergat en lê vir n paar dae laag. Daar word gesê dat dieselfde Indiërs later 'n man met die naam Lyles net langs die rivier in Suid -Carolina vermoor het.
Die Indiërs moes gedink het dat hulle die regte man kry, want Ephraim Lyles van Anson County het nie meer probleme met die Indiane nie en het later 'n groot en gerespekteerde grondeienaar in die omgewing geword.
Volgende week vertel ek nog 'n paar stories oor die vroeë lewe langs die Pee Dee.
Inhoudstandaard: 3.2- Die studente sal begrip toon vir die verkenning en vestiging van Suid -Carolina en die Verenigde State.
Aanwyser: 3.2.7 Verduidelik die oordrag van die slawerny -instelling na Suid -Carolina van die Wes -Indiese Eilande, insluitend slawehandel en die tempo van die Afrika -Amerikaanse ontwikkelende plantekonomie, die daaglikse lewens van Afro -Amerikaanse slawe en hul bydraes, soos Gullah -kultuur en die bekendstelling van nuwe voedsel, en Afro -Amerikaanse dade van verset teen blanke gesag.
Inhoudstandaard: 3.4- Die studente sal 'n begrip toon van die gebeure wat gelei het tot die burgeroorlog, die verloop van die oorlog en heropbou en die rol van South Carolina in hierdie gebeure.
Aanwyser: 3.4.1 Vergelyk die daaglikse lewensomstandighede vir verskillende klasse mense in Suid -Carolina, waaronder die elite, die middelklas, die laer klas en die onafhanklike boere en die vrye en verslaafde Afro -Amerikaners.
Aanwyser: 3.4.2 Som die instelling van slawerny voor die burgeroorlog op, insluitend verwysing na toestande in Suid -Carolina, die uitvinding van die Cotton Gin, daaropvolgende uitbreiding van slawerny en ekonomiese afhanklikheid van slawerny.
H- Maak kaarte, grafieke, tabelle en diagramme om inligting oor sosiale studies te vertoon.
E- Verduidelik verandering en kontinuïteit oor tyd.
P- Soek, versamel en verwerk inligting uit 'n verskeidenheid primêre en sekondêre bronne, insluitend kaarte.
G- Maak en teken waarnemings op oor fisiese en menslike eienskappe van plekke.
Alex Gregg, 'n voormalige slaaf by die Mars Bluff Plantation, het verhale oor sy lewe as slaaf en die lewens van ander slawe aan sy kleinseun Archie Waiters oorvertel. Archie Waiters het op driejarige ouderdom by sy oupa en ouma gewoon totdat hy 'n jong man was. Archie onthou die herinneringe wat aan hom vertel is, en hierdie verhale kon 'n deel van die Afro -Amerikaanse geskiedenis in die Pee Dee -streek lewendig hou. Sonder hierdie herinneringe, artefakte en gebruike sou ons nie veel weet van slawe wat in hierdie streek gewoon het nie, wat eens die & ldquoPine Barren & rdquo -streek genoem is.
Toe navorsers na die slawelewe in Suid -Carolina kyk, was hulle verlief op die dialek wat op die See -eilande gepraat word en hoe die vele kulture bymekaarkom en 'n gemeenskaplike taal praat. Daar is nie navorsing gedoen oor die slawe wat in die kusvlaktes gewoon het nie, en baie inligting het verlore gegaan. Baie meen dit was omdat die slawe in hierdie streek dieselfde gepraat het as hul eienaars en hul familielede. Sea Island -slawe was nie by die plantasie -eienaar nie, en hierdie gebied was meestal bevolk met Afrikane. Die See -eilandstreek was ook meestal 'n rysplantstelsel, aangesien die kusvlakte -streek hoofsaaklik katoenproduksie en grondopruiming was.
Alex Gregg is per boot uit Afrika na Georgetown gebring. Voordat die boot afgelaai of vasgemaak is, is die Afrikane wat daar aangekom het, gekoop deur plaseienaars van Pee Dee.
Mars Bluff was 'n nuwe gemeenskap van boere. Die slawe in hierdie streek was baie anders as dié van die kusgebied. (Vernon, 1993, 10). Die slawe van hierdie streek het dieselfde of byna dieselfde dialek as hul eienaars gepraat.
Die huise van die slawe was aan die oewer van Jefferies Creek geleë. Die slawe sou die grond skoonmaak vir die aanplant van katoen. As gevolg van die uitvinding van die Cotton Gin, was meer en meer grond nodig en meer en meer slawe was nodig om die land skoon te maak.
Die huise van die slawe is slegs as skuiling gebou. (McAllister, 2005) Hulle sou in hierdie eenslaapkamerhutte slaap en moontlik eet. Hulle het beddens van dennestrooi en die bedekkings is stukke materiaal wat gebruik word om 'n quilt te naai.
Die hutte is gemaak van Hewn Timber -stompe. Daar is kepe op elke hout gemaak om die slawe te help om by te hou watter blok in watter gleuf gebruik is. (McAllister, 2005) Aangesien die slawe nie kon lees nie, sou hulle hierdie kerwe gebruik om die stompe op die regte plekke te hou.
Die huise was klein, maar gebou vir beskerming teen reën en koue. Tot vyftien mense sou in een kajuit woon. Die mure sou gedurende die herfs met koerantpapier bedek wees. Dit dien twee doeleindes, een ter beskerming van die koue wind wat teen die kajuit slaan, en 'n ander as versiering vir die kajuitmure.
Die slawe het almal saam geëet in 'n gemeenskaplike area. Hulle sou almal uit 'n houtbak voed. Die klok sou lui om hulle uit die veld te roep vir 'n middagete, en hulle sou eers na die hutte terugkeer totdat die son onder was.
Kulturele gesegdes en gereedskap wat na hierdie streek gebring is, het gehelp om hierdie gebied van Suid -Carolina te vorm. Gesegdes soos & ldquoGreat Da & rdquo met verwysing na die & rdquo god & rdquo, & ldquo Da & rdquo (McAllister, 2005), woorde soos & ldquocooter & rdquo wat beteken & ldquo turtle & rdquo, en & ldquoswallow your tong & rdquo, wat beteken dat & rdquo . Hierdie frases word vandag deur baie van ons grootouers en grootouers gebruik.
Borselbesems van hondehouttakke sal gebruik word om die vuilvloer van die hutte te vee. Kwiltmaak was ook iets wat die Afro -Amerikaanse slawe sou doen as hulle nie op die plase werk nie. Baie van die stukke materiaal was stukke wat die eienaar nie meer nodig gehad het nie. Soms sou hierdie kwilte 'n lewensverhaal vertel of as 'n kaart van vryheid dien. Hierdie items is uit die Afrikaanse kultuur gebring en tydens en na slawerny gebruik.
Baie van die inligting oor slawe in die Mars Bluff -streek is baie skraal en nie amptelik gedokumenteer nie. As dit nie die verhale was wat aan Archie Waiters as 'n jong kind vertel is nie, sou ons geen rekord gehad het van hoe die lewe vir slawe was gedurende hierdie belangrike deel van die Amerikaanse geskiedenis nie.
Die studente sal in staat wees om te leer en te verstaan ​​oor die lewe van die Afro -Amerikaner in die Pee Dee -streek tydens slawerny.
Vraag: Waarom was dit belangrik dat slawe gekoop is om in die Mars Bluff -streek te werk?
Gedurende die somer van 2005 het ek die geleentheid gehad om deel te neem aan die Pee Dee Summer Institute, geborg deur die South Carolina Archives. Die doel van hierdie instituut was om opvoeders kennis te maak met die belangrikheid van die geskiedenis van Suid -Carolina in die Pee Dee -omgewing.
Dr Marty Matthews, die meester -geleerde, en mevrou Wardie Sanders, die meester -onderwyser, het ons op 'n reis geneem wat ons nie moes vergeet nie. By die aanvang van die klas het ek gevoel asof ek redelik ingelig was oor die geskiedenis van Suid -Carolina. Aangesien ek derde graad leer en die geskiedenis van Suid -Carolina fokus, het ek gedink dat ek niks nuuts sal leer nie, en dit kan 'n vermorsing van my somervakansie wees.
Gedurende die eerste dag het ek soveel geleer oor die vroeë beskawing en die beduidende impak wat baie kulture op die ontwikkeling van Suid -Carolina gehad het. Ek onthou hoe ek na die eerste dag huis toe gegaan het en weer opgewonde geraak het en gereed was om 'n nuwe skooljaar te begin met hierdie nuwe magdom inligting. Nadat ek geleer het oor die Bering -landbrug en hoeveel Indiërs uit Asië afkomstig was, kon ek 'n lewende kaart met my studente rekonstrueer en kon ek meer van hierdie inligting deel toe ons 'n uitstappie na die Staatsmuseum onderneem het.
Ek kon die kennis van artefakontdekking gebruik om dit 'n lonende en opwindende ervaring vir my kinders te maak. Ons het soetgrasmandjies en verskillende stukke erdewerk wat studente ingebring het, geneem om 'n artefakondersoek te doen en te besluit waar dit vandaan kom en waarom dit gebruik word. Die kinders is nou meer opgewonde oor artefakte, en die woord is nie net iets wat u in die PAK moet weet nie, maar dit is iets wat hulle kan gebruik om nuwe en opwindende inligting te ontdek.
Soos die dae aangegaan het, was dit duidelik dat dit inderdaad 'n spesiale klas was. Die uitstappies na die verskillende kulturele instellings het my broodnodige inligting verskaf wat ek met my medewerkers en my studente kon deel.
Die busrit in Santee toe ons die pad van generaal Francis Marion aflê, het my laat voel asof ek terug is in die tyd. Ek wens ons kon gestop het en die begraafplaas besoek om grafsteen -etse te doen. Toe die skool hervat, was ek so opgewonde om dit met my mede -kollegas en kinders in my klaskamer te deel. Ek het die CD van die Swamp Fox gespeel en my kinders wou elke dag daarna luister. Ek het nou klein sakke inligting in hul gedagtes geplaas en ek het gesien hoe hulle groei. Ek is so gereed om met ander te deel wat hulle geleer het oor & Thequo -The Swamp Fox. & Rdquo
Dr Stukes het daardie wonderlike dag afgesluit met sy fantastiese nabootsing van generaal Francis Marion. As ek net na hom luister, het my koue rillings opgestoot. Ek kon ure lank na hom geluister het. Ek het geweet dat ek hom moes kry om na my skool te kom en vir my kinders op te tree.
Die reis na die Francis Marion -universiteit om die Hewn Timber Cabins te sien en die wonderlike dame uit Brattonsville te hoor gee haar 'n herontmoeting van 'n slavin, was so ontroerend. Elke jaar neem ons ons studente na die hutte, en dr McAllister en sy assistent neem ons terug na die tyd van Alex Gregg en sy afstammelinge. Hierdie tyd was egter 'n bietjie anders. Ek kon luister, aantekeninge maak en foto's maak wat ek met my kinders kon deel. Dit het my gehelp om voor te berei op my les oor Alex Gregg, en om die kinders 'n duideliker beeld te gee van hoe die lewe was tydens slawerny. My studente het hierdie inligting regtig begryp en was so opgewonde om te deel toe die besoekers van die South Carolina Archives in Desember besoek het.
In Suid -Carolina staan ​​die hoofstam van die rivier bekend as die Great Pee Dee River om dit te onderskei van sy baie kleiner sytak, die Little Pee Dee River. Die Pee Dee is 'n groot rivier wat deur bodemwoude, sipermoerasse vloei en uiteindelik in die kusvlaktes. Die uiterste onderste Pee Dee -rivier vloei deur die streek waar rysplantasies die oorheersende ekonomiese enjin van Suid -Carolina was voor die burgeroorlog.
'N Aangename tradisie (alhoewel nie waar nie) het ontwikkel dat die vooraanstaande Amerikaanse komponis Stephen Foster (1826-1864) in 1851 na Suid-Carolina getoer het, en dat hy, terwyl hy by vriende by 'n plantasie naby die Pee Dee-rivier was, behoorlik verras was met die natuurskoon van daardie waterweg. Gevolglik het hy verklaar dat die Pee Dee in die lirieke van sy volgende lied sou verskyn. Nadat hy teruggekeer het na sy huis in Pennsylvania, komponeer hy 'n stuk getiteld "Old Folks at Home." Die eerste reël het aanvanklik gelees, "Weg op de PeDee ribber" maar die musiekuitgewer (Firth, Pond en Company) eis dat die naam verander na die Suwannee -rivier.
River Landing Inskripsies
Die onderstaande inligting is afkomstig van die historiese merker in Laney Landing op die
(Ek weet niks van die outeursreg op hierdie inligting nie en bied dit slegs hier vir opvoedkundige doeleindes aan.)
Die Indiese paaie was 'n natuurlike begin vir handelsentrums. James Gillespie het, in samewerking met Christopher Gadsden van Charleston, 'n handels- en navigasieonderneming begin omstreeks 1740. Teen die 1750's was Cheraw 'n gevestigde dorp en onder andere die broers Kershaw het winkels bo -op hierdie heuwel, wat bekend was as "Yankee Hill" vir die talle New England -handelaars wat hier geleë is.
Die stad het stadig gegroei tot ongeveer 1820 toe stoombote teen die rivier begin opkom het. Onder die eerste hiervan was die 'Great Pee Dee', wie se bouer en kaptein Moses Rogers was, bevelvoerder van die beroemde 'Savannah', die eerste stoomskip wat die Atlantiese Oseaan oorgesteek het. Kaptein Rogers sterf onderweg na Georgetown en word begrawe in die Old St. David's Church, net soos sy vriend en mede -stoomskipkaptein, Daniel Elkins.
In 1822 het die "Pee Dee" vier dae en ses uur geneem om die rondreis na Georgetown te maak. Omdat Cheraw aan die hoof van die bevaarbare waters was, het die koms van vinnig heen en weer rivierverkeer die reeds belangrike posisie van Cheraw as 'n streekshandelsentrum vergroot, 'n staat wat tot net voor die Konfederale Oorlog en die aankoms van die spoorweg voortduur. Sommige van die stoomskepe was die "Robert Martin" en "Maid of Orleans", "Osceola", "Swan", "Anson", "Marion", "Charleston", "Columbia" en die "Chesterfield". Dit was gewoonlik vlak sywiele, en kon dan eers in die herfs, winter en lente loop as die water die hoogste was.
Die belangrikheid van rivierhandel het begin afneem met die koms van die spoorweë, maar in 1907 is die Cheraw en Georgetown Steamboat Co georganiseer om rivierhandel weer te laat herleef. Die kanaal is skoongemaak en die onderneming het die "Ghio" (sien foto's) en die "handelaar" gekoop. 'N Trolliebaan (sien 'n prentjie), naby die plek waar die bootrit nou is, het teen die heuwel geklim na pakhuise aan die bokant, waarvan een nog oorkant die Pee Dee Baptist Church geleë is. Hierdie onderneming het tot 1914 voortgegaan met 'n bootdiens elke tweede dag. Die laaste poging om rivierverkeer te laat herleef, was in 1939 toe die sleepboot "Helen" met die rivier opkom.
Teen 1821 was die verkeer genoeg om die stigting van die "Cheraw Bridge Company" te regverdig met die doel om 'n tolbrug by Cheraw te bou. George Hearsey was verantwoordelik vir die eerste brug, wat in 1824 gebou is. Die gebou van hierdie traliewerkbrug word vermoedelik onder toesig van Ithiel Town, uitvinder van die brugstut. Hierdie brug is in 1826 deur 'n vloed meegevoer. By die herbouing in 1828 lui die reëls dat slawe 'n pas moet hê om oor te steek, gebruikers aan die regterkant van die middel moet bly, en niemand kan in die middel van die stroom stop nie. Bruggeld was $ 1,00 vir 'n privaat viertrekwa wat deur vier muile getrek is, ses sent vir diegene te voet en twee sent vir elke vark, skaap of bok. Hierdie brug het in 1836 gebrand.
Die volgende brug het geduur totdat dit deur die Konfederale Weermag verbrand is toe hulle op 3 Maart 1865 na Fayetteville terugtrek. Op hierdie terrein is 'n skermutseling tussen Sherman's Advance en Hardee se agterwag geveg, kompleet met die enigste betrokkenheid van die Konfederale geweerboot "Pee" Dee ". Die "Pee Dee" is minder as twee weke later afgeskakel om te verhoed dat dit gevang word, en was nooit iewers behalwe Cheraw nie. Die suksesvolle verbranding van die brug het beteken dat Sherman se magte in Cheraw moes bly totdat pontbrue opgedaag het en die rivier van "Sherman's Freshet" teruggetrek het.
In 1866 is die onderdakbrug weer herbou en tot 1899 voortgegaan toe die stad die ou brug gekoop het. Op 26 Augustus 1908 om 12:20 die middag het die brug afgegaan te midde van 'n woedende vloed. (Sien 'n paar foto's van die brûe.) Een gedeelte van die ou bedekte brug het aan die Cheraw -kant gebly. Die res. Die brug is vervang met 'n staalbrug en het in gebruik gebly totdat 'n nuwe brug in 1939 teen die rivier gebou is. Die laaste gedeelte van die ou bedekte brug het in die veertigerjare gebrand. Die oorblyfsels van die paaltjies is net onder hierdie bord sigbaar.
Met die verdwyning van die stoomskepe en die bou van 'n nuwe brug, is hierdie gebied verlaat en 'n stortingsterrein geword. In 1975, as 'n gesamentlike projek van die stad Cheraw, die Cheraw Bicentennial Commission en die Cheraw Civitan Club, het die voormalige stortingsterrein hierdie park geword wat mense weer toegang tot die magtige Great Pee Dee gegee het. En as u baie noukeurig luister, kan u steeds die klokke van 'n naderende stoomskip hoor en miskien in die stygende mis die skaduwee sien van dinge wat verby is.
Die blou gedeelte van die grafiek verteenwoordig werklike riviervlakmetings; die groen gedeelte is die voorspelde vlak van die rivier oor die volgende paar dae.
Die vroeë nedersetting
Marion County, soos oorspronklik uiteengesit, is op ongeveer 34 grade noord, en lengtegraad 3 wes van Washington. 'N Lyn wat begin by 'n paal op die North Carolina -lyn, ongeveer anderhalf kilometer van McInnis' Bridge oor Little Pee Dee River, wat 'n suidwestelike koers loop na en oor die Great Pee Dee River na Lynch's Creek (rivier), wat dit verdeel van Marlborough County, aan die oostekant van die Great Pee Dee, en van Darlington County, aan die westekant van die rivier. Vanaf die punt waar die lyn Lynch's River sny, is Lynch's River die lyn tot by die samevloeiing met die Great Pee Dee aan die westekant, van die Great Pee Dee af tot by die samevloeiing met Little Pee Dee, vandaar die Little Pee Dee op sy samevloeiing met Lumberrivier, daarvandaan Lumberrivier tot by die kruising met die Noord- en Suid -Carolina -lyn, vandaar die genoemde North Carolina -lyn tot by die beginpaal bo McInnis 'Bridge. Die grense daarvan kan so beskryf word: in die noorde deur Marlborough County in die noordweste deur Darlington County in die weste en suidwes deur Lynch's River in die suidweste en suide deur Great Pee Dee in die ooste deur Little Pee Dee en Lumber River in die noorde en noordoos deur Noord -Carolina. Sedert die vorming van Florence County, in 1888, vorm Great Pee Dee sy suidelike en suidwestelike grens. Dit beslaan tussen nege en tienhonderd vierkante myl (geskat) nou, of sedert die ontstaan ​​van Florence County. In lengte, van die noordweste tot die suidooste, is dit ongeveer sewentig myl. Sommige van ons mense moet vyf of veertig myl reis om by die hof te kom. In die breedte, van oos en noordoos tot wes en suidwes, is dit ongeveer dertig myl, op die lyn van die spoorlyn van die Atlantiese kuslyn vanaf die suidelike lyn word dit geleidelik vernou tot 'n punt by die sameloop van die twee Pee Dees.Die lyn tussen Marion en Marlborough word op agtien tot twintig myl lank geskat, en aan die kant van Noord-Carolina op een-en-dertig of twee-en-dertig myl (geskat).
Vir politieke en provinsiale regeringsdoeleindes is dit verdeel in veertien (voorheen agtien) townships, met 'n byna gelyke oppervlakte, met inagneming van kreke of moerasse, openbare paaie en ander bekende merke of skeidslyne. Hulle name is Marion, Reaves, Hillsboro, Carmichael, Manning, Harlleesville, Bethea, Moody, Kirby, Wahee, Rowell, Legette, Britton's Neck en Woodberry. Hiervan is Marion, Reaves, Harlleesville en Manning die mees bevolkte en het hulle die grootste hoeveelheid belasbare eiendom. Hierdie dorpe is ingevolge die staatsgrondwet van 1868 uiteengesit, en die wette van die Algemene Vergadering is uitgevaardig op grond daarvan, en word nog steeds voortgesit ingevolge die Grondwet van 1895 en daaropvolgende wetgewing. Die belasbare eiendom van hierdie verskillende townships, insluitend die twee grade in skole in Marion en Manning Townships, word hierby aangeheg, soos blyk uit die boeke van die Provinsie -ouditeur en die tesourier vir die jaar 1899.
Hierdie deel van die provinsie Suid -Carolina, Craven County, was eers ongeveer 1735 gevestig. Toe Queensborough Township in 1731 en 1732 heeltemal in Marion County afgedank is, was daar nie 'n nedersetting daarbinne nie, maar onder die dorp, en tussen die twee riviere, Great en Little Pee Dee, volgens 'n goed geverifieerde tradisie, was daar 'n paar nedersettings voor die tyd. Mnr MM Lowrimore, van Woodberry Township, het die skrywer 'n paar interessante feite verstrek oor die eerste nedersetting van die deel van die graafskap, Britton's Neck, onder die ou Britton's Neck -kerk van die huidige tyd (oor watter kerk hierna meer gesê kan word ).
Die skrywer is ook dank verskuldig aan mev. Margaret F. Johnson, weduwee van wyle Hugh R. Johnson, naby Nichols, Suid -Carolina en die dogter van wyle generaal William Woodberry, uit Britton's Neck, vir waardevolle en interessante inligting oor die Woodberry familie. Uit hierdie twee bronne, naamlik: brief van meneer M. M. Lowrimore en brief van mev Margaret F. Johnson, vind die skrywer die volgende:
'Iewers in die vroeë deel van 1700 kom daar mense uit Ierland met die naam Michalls,' nie McAll nie ', en hulle vestig hulle op 'n stuk grond wat nou die' Tan-yard 'genoem word. Hulle beroep in hul geboorteland was die van looierye. Nadat hulle so baie wild gevind het, het hulle groot jagters geword en om 'n beroep te doen, het hulle 'n bruin werf opgerig, net 'n kilometer bo die monding van Little Pee Dee River. , op die oewer van die Great Pee Dee. Hulle het wild doodgemaak, toe volop van allerhande soorte, huide van ander gekoop, dit gelooi en die leer verkoop aan die vroeë planters in die streek en op die Waccamaw -nek. Wat het geword van die Michalls is onbekend die tekens van die bruin werf wat deur hulle opgerig is, was jare daarna daar en kan nog daar gesien word. Die plek staan ​​nou bekend as die 'tan-yard'. Die naam van Michall het nou in die provinsie uitgesterf. "
Mnr. Lowrimore sê: "Ongeveer 1710 kom daar 'n goeie aantal uit Groot -Brittanje, en daardeur word hulle die Brittons of Brittains genoem." Dit sou impliseer dat die hele kolonie, wat ook al hul individuele name sou wees, die 'Brittons' of 'Brittains' genoem word. Die tyd van hierdie nedersetting was verouderd nadat die skikking vyf en twintig jaar daarna gemaak is, soos deur biskop Gregg in sy boek gesê is, p. 69. Daar was moontlik twee emigrasies in die vroeë tye na die deel van die graafskap (Craven). Mnr. Lowrimore sê: "Hulle het hulle begin vestig aan die onderkant van die Jordaanmeer. Hulle het hulle besig gehou met die aanplant van mielies, ertjies, aartappels, rog, hawer, koring en vlas, grootgemaakte varke, skape, bokke en beeste wat baie geleef het op vis en heuning, en het 'n otterveljas aangehad. " As meneer Lowrimore reg is, en die skrywer geen rede sien om hom in diskrediet te bring nie, geld dit vir die kolonie van 1710, genaamd "Brittons" of "Brittains."
Mnr. Lowrimore sê verder: "Ongeveer 1734 kom 'n aantal Lowrimores met hul vrouens uit Ierland oor. Hulle ambag was smid en timmerman. My oupagrootjie was die smid. Sommige van hulle het na die ryslande gegaan en ryk geword. , en het alles verloor deur swak bestuur. My oupa, W. James Lowrimore, was 'n smid, wat my pa, Robert Lowrimore, geleer het. " Die skrywer betreur dat hy mnr. Lowrimore nie kon sien nie, en meer te wete gekom het oor die Lowrimore -familie met wie hulle getroud is, hoeveel kinders hulle grootgemaak het, en hul name, en wat hul suksesse in die lewe was en wat van hulle geword het. . Die skrywer het in die verlede met die huidige M. M. Lowrimore vergader, maar nie die afgelope tyd nie. Hy vorder in die lewe, miskien sewentig jaar oud, 'n uitstekende man, eintlik geen gewone man nie, in ag genome sy behoefte aan geleenthede en sy omgewing. Hy en sy onmiddellike gesin is die enigstes met die naam wat nou bekend is in die graafskap. In sy baie interessante brief aan die skrywer, sê hy niks oor sy familie nie, behalwe soos hierbo aangehaal, en glad niks oor sy eie onmiddellike gesin, of hy kinders het of nie. Daar is verskeie van die name in die provinsie Horry, wat volgens die skrywer lineêr of met hom verband hou. M. M. Lowrimore is 'n patriot en 'n ware man as hy 'n eie gesin het, is hy te beskeie om iets oor hulle te sê. Hy is 'n merkwaardige antikariër, en dit is natuurlik by hom, nie aangeleer nie, aangesien sy vroeë opvoedingsgeleenthede redelik beperk was.
Mnr. Lowrimore vervolg: "Later kom 'n Capps, 'n boer langs 'n gesin van Augustines, byeboomjagters en jagters oor die algemeen. Dit is op 'n eensame eiland tussen Jordan's Lake en die Great Pee Dee. Ook is 'n aangrensende eiland gevestig deur 'n familie van Jagters, 'n jagter by die naam en in die handel. Hierdie eilande het die name van Augustine en Hunter's Islands.
In 1734 kom 'n gesin uit Kibber (of Kibler), as ander beroep. Dit alles op die Great Pee Dee. Op Little Pee Dee vestig 'n man uit Engeland hom naby die waters, met die naam Parker. Daarna 'n gesin van Colemans en 'n man met die naam Jerry Touchberry the Brittons by Hickory Hill. 'N Familie van die Woodberrys, wat varke en beeste vir die mark grootgemaak het, op die Little Pee Dee -rivier, het indigo gemaak, die handelsvaartuie ontmoet en 'n indigo -pond vir 'n pond neger afgeweeg (geweeg vir die Woodberrys)
Daarna het die Okes ook dieselfde gedoen. Omstreeks 1760 het die Munnerlyns (Iere), boere en veeboere, indigo, rys, hawer, koring en tabak, boorde wat grootgemaak is, cider geslaan. "Mnr. Lowrimore gaan voort:" Daarna was 'n aantal Williams, ek weet nie waarvandaan nie . Hulle het hoofsaaklik geleef deur voorraad te verhoog en na die mark te bring.
Naby die Great Pee Dee, 'n familie van strale, naby die plek wat u ken, wat Ray's Causeway genoem word, op die pad wat van Britton's Neck na die Ark -kerk lei. Die ou Jenkins het ook daar gewoon. Daar is waar ou mev Jenkins die roosterbrood vir die Britse offisier gedrink het toe sy hom vertel het dat sy drie seuns in die oorlog gehad het, en sy wou hê dat sy drie duisend het.
'N Ander nedersetting wat ek vergeet het om op te let, was ou James Crockett, 'n ou Engelsman, en kom sit op Little Pee Dee, naby wat bekend staan ​​as Pawley's Camps, die plek waar ou Tory Pawley skuil toe ou generaal Marion hierdie deel van die land verwoes. vir die Tories. Maar die genoemde Crockett het 'n lasbrief gekry, en in 1734 het hy 'n stuk grond opgeneem en aan hom toegestaan. Ek het die ou plat en toelae al baie keer in my hand gehad. Dit is toe Craven County genoem. Ek het nie bo die pad na Britton's Neck -kerk gegaan nie. Die grafte wat op die pad gewoon het, u kan kennis dra van hulle en die ou Davises en Mapp Claff. "
Die ou heer, die heer M. M. Lowrimore, sluit bo die aangehaalde letter in hierdie woorde, woordeliks en letterlik:
"Meneer die verkopers, ek vind dit baie aangenaam om u te antwoord, dit was 'n groot druk op die gees; ek het so goed moontlik onder die huidige omstandighede geskryf, skryf dit vir my of dit vir u 'n wins is of nie, verskoon foute en foute , aangesien ek geen Grammareon is nie. In die ou dae was die ratels baie, ek gee u 'n kwitansie vir die genesing van ratelslangbyt, neem 'n handvol pietersielieblare, een van hoarblare, klop en knyp (of) deur een pint nuwe melk, voeg 'n stuk allum by, so groot soos 'n hickory -moer, gee dit by konsep "(hy sê nie hoeveel nie)" As u dit onthou, onthou u 'n ou vriend. "
"adres Smiths Mills, S. C."
Die skrywer kan nie genoegsaam sy waardering vir die bogenoemde aangehaalde brief uitspreek van die man wat dit gedoen het nie. En nou oor die verskillende setlaars wat in die brief van mnr. Lowrimore genoem word.
Die Michalls, met 'n "tan-yard" bekendheid, het lankal verdwyn. Dit is nie onwaarskynlik dat die naam Michall, soos deur mnr. Lowrimore gegee is, dieselfde is as Mikell ('n gesin), opgemerk deur biskop Gregg, bladsye 89 en 90, en opmerkings dat hy in 1756 na die Upper Pee Dee kom, twee broers, John en William. Die verskil is in die spelling, maar idem sonans. Een hiervan is tydens die Revolusionêre Oorlog doodgemaak deur 'n Tory, die ander het die stryd oorleef. John, die ouer broer, vestig hom aan die westekant van die rivier, 'n paar kilometer bo Long Bluff. Gregg sê dat hy 'n majoor in die Revolusionêre Oorlog geword het, en 'n man met 'n besliste karakter was. Gregg sê nie waar die Mikells vandaan kom nie, en dit kan wees toe die Michalls uit die "tan-yard" breek, dat hulle in 1756 langs die rivier aan die westekant beweeg het, soos deur biskop Gregg gesê. In elk geval word die voorstel gemaak vir wat dit werd is. Daar is nou geen Michalls in Britton's Neck nie, en daar was ook nie 'n geheue van die skrywer nie.
Wat die Lowrimores betref, het die skrywer reeds alles gesê wat hy van hulle weet.
En nou oor die kolonie Engels waarvan Lowrimore gepraat het dat dit ongeveer 1710 in Britton's Neck kom en uit Engeland kom, "daardeur" Brittons "of" Brittains "genoem. Hulle was anders as die Brittons by die naam, aangesien hulle ongeveer 1735 of 1736 hulle daar gevestig het, deur biskop Gregg (bladsy 69), wat sê: "Teen die tyd dat John Godbold na Pee Dee gekom het, is twee belangrike nedersettings in daardie streek gemaak. Een hiervan was in Britton's Neck, twintig myl onder Mar's Bluff en veertig myl bokant Georgetown. " "Dit was saamgestel uit die families van Britton, Graves, Fladger, Davis, Tyler, Giles en ander. Hulle kom direk uit Engeland as een kolonie." Die skrywer sal hierna verder kennis neem van hierdie kolonie. Wat die "Brittons" genoem deur mnr. Lowrimore, van 1710, en die van biskop Gregg, van 1735, is dit dieselfde, of was daar twee emigrasies met die naam Britton? Albei is korrek, of een van hulle is verkeerd, en indien wel, watter een? Nie biskop Gregg of mnr. Lowrimore was 'n tydgenoot van die Brittons nie, en daarom was beide afhanklik van inligting wat uit tradisie verkry is. Biskop Gregg was 'n man met wetenskaplike vermoë. Mnr. Lowrimore was van die 'gebore herehuis', 'n afstammeling van 'n paar van die 'Lowrimores met hul vrouens', wat in 1734 uit Ierland daarheen gekom het, en MM Lowrimore het sy inligting in die tradisies van sy gesin, oorgelewer van die oupagrootjie aan die oupa, en van hom aan die vader, Robert Lowrimore, en van die vader, Robert, aan die seun, MM Lowrimore. Biskop Gregg het sy inligting (tradisioneel) gekry by wyle Hugh Godbold, distrik Marion.
Mnr. Lowrimore sê in 1734 het 'n gesin met die naam "Kibler of Kibber" ingekom en hulle daar gevestig, en die naam gaan ook uit in Marion County. Hy sê al die voorafgaande skikkings is op die Great Pee Dee gemaak. Hy sê: "Op Little Pee Dee het 'n man uit Engeland hom naby Parker gevestig. Daarna 'n gesin van Coleman, en 'n man met die naam Jerry Touchberry the Brittons by Hickory Hill." Parker is 'n naam wat al lank en gunstig bekend is in Marion County, en die Parker -gesin woon aan die westekant van die Great Pee Dee, in die huidige Florence County, voorheen in Marion. Daar is ook 'n gesin van Parkers in Marlborough County, baie respekvol. Die gesin in albei provinsies het uitgebreide verbindings en is hier om te bly. By gebrek aan ander inligting, is dit waarskynlik dat die gesin in beide provinsies ontstaan ​​het uit die een wat ongeveer 1734 in Britton's Neck gevestig het. Die naam van Touchberry is nie nou in Marion County nie. Die naam van Britton het ook in hierdie provinsie uitgesterf, en is al jare lank, alhoewel hulle hier verbindings het wat nie die naam dra nie. Tyd en omstandighede veroorsaak ten minste wonderlike veranderinge in 165 jaar en laat dikwels geen spoor of herinnering aan gesinne of toestande agter nie. Alle aardse dinge is verbygaande en gaan in die skakerings van vergetelheid.
Mnr. Lowrimore sê: "Daarna aan die Little Pee Dee River het 'n gesin van die Woodberrys, wat varke en beeste vir die mark grootgemaak het, indigo gemaak, die handelsvaartuie ontmoet en 'n kilogram neger geweeg." Die skrywer het 'n brief ontvang van mev. Hugh R. Johnson, 'n dogter van wyle generaal Wm. Woodberry, van Britton's Neck, waarin sy sê: "The Woodberrys (twee broers), Richard en Jonah, kom uit Socastee, ek kan nie die datum gee waarop hulle hulle in Britton's Neck gevestig het nie, waar hulle verskeie broers met die naam Britton gevind het , wat groot grond- en slawe-eienaars was. Richard Woodberry, my oupa, trou met juffrou Lizzie Balloon, op Black River. Hulle het twee seuns en drie dogters grootgemaak, een van die seuns was my pa, die bekende generaal me. Woodberry. Woodberry is gebore op 10 Januarie 1788 en is oorlede op 31 Januarie 1851. Ek het my pa hoor sê dat die Brittons ongeveer 1815 uitverkoop en na Sumter County verhuis het, behalwe dr. Tom Britton, wat met Margaret, een van die generaal, getroud was. susters sy is kinderloos oorlede Fannie, nog een van die susters, trou met Sam Wilson sy sterf ook sonder kinders Die ander suster trou met ds Jeremiah Norman, van North Carolina mev John Woodberry en mev James Jenkins, en Samuel Norman, van Horry, hulle kinders. Richard Woodberry , die generaal se enigste broer, trou met juffrou Desda Davis, hul kinders was John en Washington, mev Benjamin Gause en mev John Gause. Generaal Woodberry se eerste vrou was juffrou Hannah Davis, hulle het vier kinders gehad, wat almal redelik jonk gesterf het. Sy tweede vrou was juffrou Sarah Johnson, van Horry het vier seuns en vier dogters grootgemaak, wat almal behalwe een dogter getroud en gesinne grootgemaak het, maar ek verwag dat u net soveel van hulle weet as ek. "
Mnr. Lowrimore sê: "Daarna het die Okes ook alles gedoen" dit wil sê, soos ek dit verstaan, hulle het soos die Woodberrys gehou, "varke en beeste grootgemaak vir die mark, indigo gemaak, die handelsvaartuie ontmoet en 'n kilogram indigo afgeskakel. die neger weeg kaal. " Met betrekking tot hierdie naam, 'Okes', is daar nêrens 'n rekord van hierdie naam in die land nie, soos die skrywer nog ooit gesien het. Die naam kan opgeneem word in die woord 'ander', wat deur biskop Gregg genoem word, waar hy die nedersetting in Britton's Neck van 1735 noem, en die name van verskeie van die vroeë intrekkers daar gee en afsluit met die woorde 'en ander'. Die naam het heeltemal verdwyn as dit ooit bestaan ​​het. Mnr. Lowrimore sê: "Ongeveer 1760 het die Munnerlyns (Iers), fanners en voorraadverhogers, indigo, rys, hawer, koring en tabak, gekweekte boorde, cider geslaan." Hulle het hulle in Britton's Neck gevestig, daar is nou niemand met die naam nie. Dit is heel waarskynlik dat die familie Munnerlyn, ds Thomas M. Munnerlyn, wat jare lank naby Ariel -kerk gewoon het en 'n gesin daar gestig het en daar twintig jaar gelede gesterf het, 'n afstammeling was van die Munnerlyn waarvan gepraat is deur Mnr Lowrimore. Eerwaarde Thomas M. Munnerlyn het 'n seun gehad, Thomas W. Munnerlyn, wat 'n rondgaande metodiste -prediker geword het, en wat in 1898 oorlede is en begrawe is in Smithville, Suid -Carolina. (Notule van die konferensie, 1899, gehou te Orangeburg, Suid -Carolina), 'n seun met die naam George, wat 'n paar jaar gelede na die weste geëmigreer het, en 'n dogter, wat met wyle R. Z. Harllee getroud is, hy en sy vrou is albei dood. Die Munnerlyn -familie was op hul dag nogal respekvol, en niemand dra die naam in die land nie, waarvan die skrywer bewus is. 'N Tak van die ou Munnerlyn -gesin is in Georgetown. B. A. Munnerlyn, van Georgetown, is 'n eersteklas sakeman en staan ​​hoog op met almal wat met hom sake doen. Mnr. Lowrimore noem die Williams as vroeë intrekkers in Britton's Neck, op die Great Pee Dee, dat hulle voorraad bymekaargemaak het en dit na die mark gebring het. Daar is tans verskeie Williams in die streek of deel van die graafskap, maar die skrywer het geen persoonlike kennis met hulle nie. Hulle het die reputasie dat hulle 'n vredeliewende en stil mens is, onstilbaar en onpretensieus in hul maniere en gewoontes.
Bron: A History of Marion County, South Carolina, deur W. W. Sellers, Esq., Columbia, South Carolina, 1902.
Maak seker dat u ons by u gunstelinglys voeg en gereeld terugkom.
Hierdie bladsy is laas opgedateer Dinsdag 25-Oktober-2016 23:04:11 EDT.
Webruimte vir hierdie webwerf word mildelik verskaf deur
Die inligting op hierdie webwerf mag slegs vir persoonlike genealogiese navorsing gebruik word en nie om te betaal om webwerwe te sien of op enige ander webwerf te gebruik sonder die uitdruklike toestemming van die bydraer nie. Kopiereg en kopie 2016
Die Cheraw- en Pee Dee -Indiane bewoon die huidige Chesterfield County ten tyde van die Europese vestiging. Van Siouan -voorraad was die Cheraws die dominante stam in die boonste Pee Dee. Die Cheraws trek aan die einde van die 17de eeu na hierdie gebied en onderhou 'n goed versterkte dorpie op die rivierheuwel naby die huidige Cheraw. Oorloë en siektes het hul bevolking na 'n tyd baie gedomineer, en omstreeks 1738 het hulle by die Catawba -konfederasie aangesluit. Hulle het slegs hul name en gevestigde handelsroetes agtergelaat. Teen die tyd van die rewolusie het slegs 'n paar verspreide families van inheemse Amerikaners in die gebied oorgebly.
Die meeste van die vroeë Europese setlaars van Cheraw was Engels, Skot, Frans of Iers. Twee van die vroegste hiervan was James Gillespie en Thomas Ellerbe, wat omstreeks 1740 'n handelsentrum en watermeul by die Cheraw -heuwels begin het. Walliese Baptiste het later die rivier opgevaar vanaf die Society Hill -gebied. Byna van die begin af is Afro -Amerikaners as slawe hierheen gebring. Teen 1750 was Cheraw een van die ses plekke in Suid -Carolina wat op Engelse kaarte verskyn en was 'n gevestigde dorp met 'n groeiende rivierhandel.
Joseph en Eli Kershaw, wat ook sakebelange in Camden gehad het, het omstreeks 1768 'n deel van die huidige stad Cheraw gekry. Omstreeks dieselfde tyd het die koloniale regering die St David & rsquos Parish gestig, met die parochiekerk in Cheraw. Die Kershaws het formeel die straatstelsel met breë strate en 'n Town Green uitgelê. Teen 1830 was die strate bedek met drievoudige rye elmbome. Sommige van die gemiddelde bome bly, veral in Third Street, maar baie is teen die begin van die eeu verwyder om waterlyne in te sit.
Die Kershaws noem die stad 'Chatham' na William Pitt, die graaf van Chatham, maar dit lyk nooit of dit wyd aanvaar is nie, en Cheraw of Cheraw Hill word steeds onderling met Chatham gebruik. Cheraw is die amptelike naam sedert die inlywing van die stad in 1820.
Tydens die Revolusie was Cheraw die middelpunt van 'n vreeslike burgeroorlog. Die stad is op verskillende tye deur beide die Britse en die Amerikaanse partydiges gehou, en die St. David -kerk is deur beide leërs as 'n hospitaal gebruik. In Januarie 1781 het genl. Greene's Continentals 'n kamp van rus gehad oorkant die rivier. Na die oorlog was die verwoesting hier so groot dat dit baie jare geneem het voordat die gebied herstel het.
Cheraw was aan die hoof van die bevaarbare waters op die Great Pee Dee en was dus die skeepsentrum vir 'n groot gebied. Mielies, tabak, rys en indigo is verbou in die vrugbaarder omliggende lande en veeteelt, met die verwante looiery- en genesingsbedrywe, was 'n belangrike bron van inkomste. Voor die Konfederale Oorlog was beide die grootste katoenmark tussen Georgetown en Wilmington en die grootste bank in Suid -Carolina buite Charleston hier geleë.
Die eerste brug oor die Pee Dee en die koms van stoomskipdiens na Cheraw in die 1820's het gelei tot 'n goue era, en talle geboue uit hierdie tydperk pryk nog steeds in Cheraw se strate. 'N Ernstige brand het die grootste deel van die sakegebied in 1835 verwoes, maar teen die einde van die 1850's was Cheraw 'n welvarende, veilige stad wat gedien het as 'n streeksentrum vir sake, opvoeding, kultuur en godsdiens.
Burgers van Cheraw het 'n leidende rol gespeel in die afstigting van Suid -Carolina in 1860. Namate die Konfederasie ineengestort het, het die stad 'n toevlugsoord geword vir vlugtelinge en 'n opbergplek vir waardevolle items en militêre winkels tydens die Amerikaanse burgeroorlog. In Maart 1865 beset generaal William Tecumseh Sherman die stad etlike dae voordat hy die Pee Dee -rivier oorsteek. Hulle het Cheraw "'n aangename stad en 'n ou met die suidelike aristokratiese rigting" gevind. Met die vertraging om die Pee Dee -rivier oor te steek, het Sherman sy tyd in Cheraw gebruik om sy weermag te herorganiseer en die stad te bespaar vir aansienlike skade. Hoewel die sakegebied in 'n toevallige ontploffing verwoes is, is geen openbare geboue of wonings verbrand nie. Die distrikshof in Chesterfield is egter verbrand en die presiese datums op baie Cheraw -geboue is onbekend.
Die welvaart het teen 1900 begin terugkeer, en daar is nog baie goeie Victoriaanse en herlewingsgeboue. Alhoewel die Groot Depressie hierdie gebied swaar getref het, het dit die wonderlike erfenis van Cheraw State Park en uitgebreide ander openbare lande verlaat. Cheraw in die 1960's het haar industriële basis begin diversifiseer, en vandag is Cheraw 'n welvarende stad wat trots is op die behoud van haar verlede terwyl sy beplan vir die toekoms.
Die historiese distrik Pee Dee River Planters bevat bestaande geboue, strukture en rysvelde wat verband hou met twaalf rysplantasies langs die Pee Dee -rivier (Hasty Point, Breakwater, Belle Rive, Exchange, Rosebank, Chicora Wood, Guendalos, Enfield, Birdfield, Arundel, Springfield, Dirleton) en vyf rysplantasies langs die Waccamawrivier (Turkey Hill, Oatland, Willbrook, Litchfield en Waverly). Hierdie plantasies was deel van 'n groot ryskultuur in die graafskap wat van ongeveer 1750 tot ongeveer 1910 floreer het. Die ryskultuur produseer die meeste rys wat in Suid -Carolina verbou is gedurende die tydperk toe die kolonie, en later die staat, die leier was in die rysproduksie in Amerika. Hierdie distrik bevat vier plantasiehuise (by Exchange, Rosebank, Chicora Wood en Dirleton) twee rysskure (by Hasty Point and Exchange) versamelings plantasie -buitegeboue (by Chicora Wood en Arundel), 'n rysmeule en skoorsteen (by Chicora Wood) en historiese rysveld met kanale, dyke en stamme. Die plantasiehuise is almal raamhuise met 'n sentrale saalplan. Gelys in die Nasionale Register op 3 Oktober 1988.
Kyk na die volledige teks van die nominasievorm vir hierdie National Register -eiendom. Boonop het die historiese bronne van die Georgetown County -ryskultuur, ca. 1750-ca. 1910 bevat historiese agtergrondinligting vir hierdie en ander verwante eiendomme in die nasionale register.
Die meeste eiendomme in die nasionale register is in privaat besit en is nie oop vir die publiek nie. Die privaatheid van eienaars moet gerespekteer word. Nie alle eiendomme behou dieselfde integriteit as wat dit oorspronklik gedokumenteer en in die nasionale register gelys is nie weens veranderinge en aanpassings oor tyd.
Beelde en tekste op hierdie bladsye is bedoel vir navorsing of opvoedkundige gebruik. Lees ons verklaring oor gebruik en reproduksie vir meer inligting oor hoe om 'n fotokopie te kry of 'n item aan te haal.