Mumbai vra vir vrede - Interessant
Mumbai vra vir vrede
Op 3 Desember was daar 250,000 mense op straat in Mumbai, die weeklikse teken van die terreuraanval op Mumbai City.
Burgerlikes - oud of jonk, gewone mense of beroemdhede, opgeleide of onopgevoede, Moslem, Hindoe, Christen of Jood. Dit het nie saak gemaak nie. Hulle stap almal saam om dieselfde saak, dieselfde land en dieselfde uitkoms: Vrede.
Die polisie en die Royal Action Force was oral, met wapens in die wapen, gereed om enige onrus te beheer. Maar hulle het hulle nie nodig gehad nie. Daar was geen kwaadwilligheid of wraak nie. Daar was ook geen woede nie. Al wat hulle wou hê, was vrede en veiligheid vir hulself, hul gesin en hul broer en suster Indiane.
Hulle het geskree teen vrede, teen oorlog en politieke slagspreuke, maar die gemeenskaplike faktor was dat hulle saam geskree het, in dieselfde rigting beweeg het, na dieselfde doel. Inwoners van die woonbuurt het water en tee gebring en dit aan die skares begin versprei.
Dit het alles rondom 5 die aand begin; treine in die rigting van die suide van die stad is volgepak. Mense het gedra ek hou van my land-t-hemde en het Indiese vlae gedra. Sodra hulle van die treine af gestap het, het hulle na hul eindbestemming, die poort van Indië, gestap. Almal het toe na die seefront gegaan om 'n kers aan te steek vir die mense wat in die aanval omgekom het. Stadig begin skemer oor die stad, maar die protesoptogte het voortgeduur. Daar was geen organisasiekomitee of geleentheidsbestuurder wat hierdie saamtrek organiseer nie; almal wat daar was, was op hul eie teenwoordig.
Een van die interessantste besienswaardighede was die kloof wat na die hotel Taj Mahal gelei het. Die pad en die Royal Action Force het hierdie pad heeltemal versper. Op 'n diskrete afstand agter hierdie gewapende magte het 'n ry vreedsame burgers gestaan.
Hulle was werknemers van die hotel. Hulle staan ​​hand aan hand, versprei oor die hele straat asof hulle hul hotel beskerm. Hulle het hul uniforms of ID-kaarte van hul werknemers om hul nekke, en hulle het die grootste deel van die aand nie gebewe nie. Toe hy daaroor gevra word, het een van hulle geantwoord:
'Ons verhoed dat iemand van hierdie baan af gaan en die hotel sien. Ons wil dit herstel na sy vorige gesogte glorie en dit dan oopmaak vir die publiek, sodat dit nie in enige van sy beskermhere se oë verander nie. Ons sal dit baksteen vir baksteen herstel en die terroriste wat dit gedoen het, wys dat hulle ons nie skrik nie, hulle kan ons nie verander nie, en hulle sal ons nooit breek nie. '
Die meeste mense het daardie aand halfpad huis toe gestap omdat die duisende mense wat op een straat in die stad gekonsentreer het, 'n verwoesting veroorsaak het met die plaaslike vervoerstelsel. Daar was ook geen huurmotors of riksja's beskikbaar nie. Treine en plaaslike busse was vol euforiese burgers wat mekaar gejuig het om hierdie dag 'n werklikheid te maak.
Sommige mense wat op Woensdag vergader het, het besluit om dit verder te neem. Hulle beplan om op 12 Desember by die poort van Indië te vergader en 48 uur na Delhi te ry. Daar sal hulle daarop aandring dat die premier hulle sien en hervorming eis. Hierdie uitstappie heet 'Ons kom, meneer premier.' U kan hier kyk na die planne, vordering, roetekaart en eise van die regering. Daar is ook 'n menseketting van die een einde van die stad na die ander wat op dieselfde dag beplan word.