Surrogaatmoederskap is ’n reëling, wat dikwels deur ’n regsooreenkoms ondersteun word, waarvolgens ’n vrou (die surrogaatma) instem om die lewe aan ’n kind te skenk vir ’n ander mens of mense, wat dan ná die geboorte die kind se ouer(s) sal word.
Die Suid-Afrikaanse Kinderwet van 2005 (wat in 2010 van krag geword het) stel die suurogaatma en voorgenome ouers in staat om hulle surrogaatooreenkoms selfs voor bevrugting deur die Hooggeregshof te laat wettig. Dit maak die voorgenome ouers van die begin van die proses af die kind se wettige ouers – hoewel ’n surrogaatma wat die kind se genetiese ouer is, tot 60 dae ná die geboorte van besluit kan verander. Volgens die wet mag enkelinge of gay paartjies ook van ’n surrogaatma gebruik maak. Die surrogaatma mag nie vir haar diens betaal word nie, maar haar mediese en ander koste met betrekking tot die bevalling mag gedek word.
Die surrogaatma het die reg om die swangerskap eensydig te laat beëindig, maar sy moet die voorgenome ouers raadpleeg en inlig; as sy dit om niemediese redes laat beëindig, kan sy verplig word om enige mediese vergoeding wat sy ontvang het, terug te betaal.
Enige ooreenkoms wat nie aan die bepalings van die wet voldoen nie, is ongeldig en die kind sal dan geag word as dié van die vrou wat die lewe aan hom of haar geskenk het.