Posted by elanabarker on August 5, 2021
Op die oog af lyk ek dalk of ek geen beheer het nie, maar ek het tot 'n mate en dit laat voel my veilig. Vreemd dat grootmense ook die behoefte het om geborge en veilig te voel, maar dis maar soos my kop werk.
Om lysies te maak gee struktuur, struktuur is die boustene van my dag en sonder dit tuimel alles inmekaar. Alles het 'n tydgleuf. Daar is 'n tyd om te werk, 'n tyd om grappies te maak, 'n tyd om huiswerk te doen en rond te ry vir buitemuurse aktiwiteite, daar is 'n tyd vir lees, 'n tyd vir koffie drink, 'n tyd vir eet, 'n tyd om vinnig winkel toe te ry om 'n paar van die dinge op die lysie dood te kan trek. As al my dinge wat ek moes doen in 'n dag in hul tydgleuwe ingepas het en my lysie vol regmerkies is, voel ek goed en kan ek gaan slaap met 'n skoon gewete.
As die tydgleuwe begin oorvleuel en begin bots, dan voel my kop soos 'n kas met oop deure en klomp klere wat uitpeul.
Om op 'n Saterdagoggend te kan slaap tot ek wakker word is een van my gunsteling dinge en iets om na uit te sien, die stil vreedsame oomblik wanneer ek voor die televisie saans kan gaan plak is broodnodig, bewaar die kind se siel wat dan by die trappe afkom en sê: "ek kan nie lekker slaap nie" of op my kom spring en kliphard sê: "môre Mamma"– my appelkar val net daar om.
Kinders wat eweskielik iets nodig het vir die volgende dag, melk wat oornag opgeraak het, iemand wat dringend verkoue medisyne kort of 'n hond wat nog net een bakkie pille oor het, kan nogal 'n program omver gooi, maar daarvoor laat ek ook gewoonlik bietjie ruimte en probeer altyd vooruit beplan, juis sodat ek nie onkant betrap word nie.
Ek is gewoond aan 'n appelkar wat omval, ek tel maar net weer die appels een vir een op en beweeg aan, dis nie nodig om na drank te gryp omdat 'n kind nie kan slaap nie of omdat 'n man eweskielik 22:00 die aand knorrig is omdat daar nie iets lekkers is om aan te peusel nie.
Wat my wel nogal uit die veld slaan en my tenk tot barstens toe kan volmaak, is wanneer daar 180˚ afgewyk word van 'n taak. As ek besig is om kos te maak en 'n kind kerm oor pannekoek of as ek met een van die skool af kom en hulle MOET nou by 'n winkel stop om 'n baie spesifieke sjokolade te kry wat blykbaar net by 'n sekere slaghuis is, wat ook natuurlik nie op ons roete huis toe is nie. Die verduideliking vir die liefste ogies wat met soveel afwagting sit, is dreinerend. Om gemiddeld 6 keer 'n dag aan iemand in die gesin te verduidelik: "ons kan nie nou nie, want…" ruk al die struktuur en lysies uit my seile en ek is opslag moeg.
Gister was geen uitsondering om af te wyk van ons normale daaglikse roetine nie. Terwyl ek staan en kosmaak, besluit Ben teen 17:30 dat Mientjie ('n 12-jarige chihuahua) vandag verjaar en sy kort 'n behoorlike opskop. Die gesprek raak so hewig dat hy later met Abrie op die foon gesels en hom smeek vir ballonne, koek en tjips wat brand. O en die tema is streng uitgelig: dinosourus. In my stilligheid hoop ek Abrie vergeet sodat die kinders nie na aandete 'n bohaai moet opskop met 'n hondepartyjie nie, want dan is dit weer 'n gesukkel om hulle rustig te kry om te gaan slaap.
Ons het wel na aandete vir Mientjie, wat baie onwillig moes deelneem, 'n partytjie gehou en gesing. Dit was nie beplan nie en niemand het iets oorgekom daarvan nie. Die kinders is 'n rukkie later bed toe, maar met tevrede harte, want ons kon Mientjie se lewe vier.
Ek sê gereeld vir Abrie ek raak soms moeg, want dit voel of ek almal in die huis moet voorsê en 'manage' sodat dinge kan gebeur. As ek beheer verloor oor dinge, is als uit beheer: pille word vergeet, klere word vergeet, die lys gaan aan.
Miskien is beheer 'verloor' nie die regte siening nie. Miskien moet ek eerder beheer oorgee, want tussen die boksies en die vooropgestelde lysies is daar heilige oomblikke wat verewig word in foto's en mooi herinneringe.