Bertrand Russell se 'Philosophy for Laymen' nooi almal uit om filosofies betrokke te raak. Flickr , CC BY
Sommige filosowe wil filosofie in die akademie verlaat of universiteitsinstelling. terwyl ander beweer die ondergang van die moderne filosofie het in die laat 19de eeu gekom toe die onderwerp in die navorsingsuniversiteit geïnstitusionaliseer is. Deur die filosofie net toepaslik te veroordeel as 'n ernstige wat die studie betref, het filosowe baie wydverspreide steun en openbare erkenning vir die waarde daarvan verloor.
Filosowe wat in die openbare arena werk, soos dié wat bydra tot Die gesprek en Cogito-filosofie-blog sal die argument verdedig ten gunste van 'filosofie vir almal'.
Bertrand Russell se 'Philosophy for Laymen'
In 1946 het Bertrand Russell geskryf n opstel Geregtig Filosofie vir lekewaarin hy die siening verdedig dat filosofie ''n deel van algemene onderwys' moet wees. Hy stel dit voor,
selfs in die tyd wat maklik gespaar kan word sonder om die aanleer van tegniese vaardighede te beseer, kan filosofie sekere dinge oplewer wat die student se waarde as mens en as burger grootliks sal verhoog.
Clare Carlisle verwys na Russell wanneer sy skryf,
Russell herleef 'n antieke opvatting van die filosofie as 'n lewenswyse in die aandring dat vrae van kosmiese betekenis en waarde 'n eksistensiële, etiese en geestelike dringendheid het. (Wat ons met sulke terme kan bedoel, is natuurlik 'n ander saak waaroor filosowe moet worstel.)
Ons sien hier die idee van filosofie as 'n praktyk; iets wat ons doen, en 'n denkwyse wat voordelig is vir elke rasionele mens. Soos Russell dit stel,
Om onsekerheid te verduur, is moeilik, maar net so is die meeste ander deugde. Vir die aanleer van elke deug is daar 'n toepaslike dissipline, en vir die aanleer van opgeskorte oordeel is die filosofie die beste dissipline.
Russell is van mening dat filosofie aan 'leek'-lesers geleer kan word, wat hulle sal help om meer objektief oor emosionele kwessies te dink. Carlisle gee toe dat dit makliker is om te doen as u nie te kampe het met 'n stresvolle morele dilemma of die las om 'n vinnige besluit te neem in 'n emosionele toestand nie.
Die idee is egter dat ons die gewoonte van filosofiese denke beoefen, en dat ons beter daaraan toe gaan.
Filosofie met jongmense
Ek het onlangs die 2016 bygewoon Federasie van Australasiese filosofie in skoleverenigings (FAPSA) Die konferensie in Wellington, Nieu-Seeland, is getref deur die gesprek rondom die idee van watter filosofie (s) vir almal en veral jong mense geleer moet word.
Die aanbieders en deelnemers aan hierdie konferensie is almal daartoe verbind om filosofie as vakgebied aan te bied aan skoolgaande kinders, van ouderdomme 3 tot 17. ek het voorheen geskryf oor filosofie vir kinders (P4C) en die voordele van die onderrig van filosofie aan jong mense.
Naamlik: P4C bied studente die kans om nie net kritiese denkvaardighede te leer en te oefen nie, maar ook omgee, samewerkende en kreatiewe denkvaardighede. Dit word gedoen deur gebruik te maak van die Community of Enquiry (CoI) -pedagogiek wat deur P4C-beoefenaars bevoordeel word. Die CoI behels dat studente op 'n inklusiewe en demokratiese manier met mekaar in gesprek tree. Sodanige dialoog word deur hul onderwysers vergemaklik deur geskikte filosofiese tekste en stimulusmateriaal in die klas te gebruik.
Maar moet elke student 'alle' filosofie bestudeer?
Een van die referate wat tydens die FAPSA-konferensie aangebied is, aangebied deur Michael Hand van die Universiteit van Birmingham aangevoer dat, wel, miskien nie. Hand sê:
Nie net in die filosofie nie, maar in alle vertakkings van akademiese studie word daar onderskei tussen wat kulturele waarde het en wat slegs van professionele belang is.
Daar moet op gelet word dat Hand die onderrig van filosofie aan jong mense verdedig en dit ook as 'n opsie bied vir skoolgaande studente. Hy merk op dat dit 'maklik' is om die insluiting van Filosofie as 'n opsie op die kurrikulum te verdedig omdat,
soos ander akademiese vakke, is dit 'n intrinsiek waardevolle aktiwiteit
soos ander akademiese vakke, is dit instrumenteel waardevol in die kweek van intellektuele deugde en die verbetering van die kwaliteit van denke
Maar wanneer ons gevra word of ons die insluiting van filosofie as verpligte vak binne die kurrikulum kan verdedig, moet ons bewys lewer dat dit elke student 'n duidelike voordeel bied wat hulle andersins nie sou verdien nie.
Die duidelike voordeel wat verkry word deur filosofie te bestudeer
Let daarop dat Carrie Winstanley so 'n eis verdedig. Sy, in n boek saam met Hand, beweer dat selfs as ander vakke ook kritiese denkvaardighede aanleer, filosofie die beste vak is om studente kritiese denkvaardighede aan te leer, juis omdat kritiese denke die kern van filosofie is.
Filosofie is die beste moontlike onderwerp om kinders te help om effektiewe kritiese denkers te word. Dit is die onderwerp wat hulle beter kan leer as om redes te beoordeel, standpunte te verdedig, terme te definieer, inligtingsbronne te evalueer en die waarde van argumente en bewyse te beoordeel.
Maar as ander vakke ook kritiese denkvaardighede aan studente gee, waarom moet ons plek maak in 'n oorvol kurrikulum vir filosofie?
Hand oorweeg hierdie punt en stel voor dat die student 'n morele en politieke filosofie sou bestudeer wat uniek sou wees vir studente. Hy sê vir ons dat,
Morele en politieke filosofie vertel ons natuurlik nie die beste manier om te leef nie. Maar dit stel ons in staat om dieper en streng te besin oor die keuses wat ons maak en die doelwitte wat ons nastreef. En dit regverdig sekere morele en politieke beperkings waarbinne ons ons keuses moet maak en ons doelwitte moet nastreef.
Hand kom tot die gevolgtrekking dat,
morele en politieke filosofie verleen aan diegene wat dit bestudeer die kenmerkende voordeel daarvan om intelligent te kan nadink oor hoe hulle gaan leef en die morele en politieke beperkings op hul gedrag ... [en] almal het 'n sterk belang in hierdie voordeel omdat almal die probleem in die gesig staar van hoe om te leef en die verantwoordelikheid om morele en politieke beperkings na te kom.
Dit lei tot 'n argument ten gunste van die onderrig van morele en politieke filosofie as verpligte vak in skole, selfs al is ander filosofiese terreine (estetika, formele logika, epistemologie en ontologie) aanvullende of opsionele ekstras.
Filosofie vir almal
As dit gaan oor wie filosofie moet doen, glo ek dat almal 'n goeie kans kan kry as redelike burgers wat nadink oor die betekenis wat hulle in hul lewens maak. Ja, filosofie is die beste geskik vir die universiteitsomgewing waarin kundiges opgelei word. Ja, filosofie kan met kinders in klaskamers gedoen word. En ja, filosofie is sekerlik iets wat almal kan en moet doen, hoewel op verskillende vlakke van bevoegdheid.
Maar ek het ook simpatie met Hand se fokus op morele filosofie en veral etiek. As hulle oor etiek praat, kry filosowe weer vastrapplek in die openbare arena waarin hulle kan demonstreer hoe noukeurige denkvaardighede nuttig toegepas kan word in moeilike en ingewikkelde scenario's.
Natuurlik, daar is nie 'een perfekte antwoord' op hierdie morele dilemmas nie, maar kritiese, sorgsame, kreatiewe en samewerkende denkvaardighede is waardevol om die slegste antwoorde uit te sluit. Sulke filosofiese denkvaardighede help ook om besluitnemers te lei tot beter beleid, openbare begrip en wydverspreide betrokkenheid by kwessies wat mense se lewens beïnvloed.
Om filosofiese dialoog in skole en openbare ruimtes uit te brei, is om 'n noukeurige oorweging te neem en aan te moedig tot fundamentele belangrike 'groot' vrae wat nog altyd die menslike denke beset het. En sentraal is hierdie vrae deesdae moreel en polities, aangesien dit ons individuele outonomie en ons kollektiewe menslikheid beïnvloed.
Laura D'Olimpio, Senior Lektor in Filosofie, Universiteit van Notre Dame Australië