Dit is kortverhale wat afsonderlik op eie literêre voete staan, maar ook as eenheid gelees moet word. Skrywers soos Alexander Strachan en Willemien Brümmer en andere het dit al gedoen, maar met ’n tema as eenheid (Strachan se grensverhale) of ’n sentrale karakter (Brümmer se Mia). Venter maak hier die ruimte, ’n woeste en beeldskone streek in die Karoo, die sogenaamde Ouveld, sy bindende gegewe. […] Die ruimte as belangrikste epiese element kom nie te dikwels voor in kortverhale nie […] In hierdie verhale is die ruimte egter ’n tasbare teenwoordigheid, ’n rolspeler net so belangrik soos enige van die eksentrieke en kleurryke karakters wat verskyn, en jare later in gereïnkarneerde vorm wéér verskyn.
In die Engelse Suid-Afrikaanse letterkunde, met sy sterk fokus op gemeenskappe in die kortverhaalsiklus (vgl. Marais 2001), speel die ruimte ook ’n belangrike rol. Marais (2011:199) skets dan ook die ontwikkeling van identiteit in die kortverhaalsiklus in Suid-Afrika aan die hand van die ruimtelike aspek van die narratief: