Exhibition at the KKNK
Die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK) is 'n Afrikaanse kunstefees wat jaarliks op Oudtshoorn in die Wes-Kaap aangebied word. Die fees sluit beide beeldende en uitvoerende kunste in. Dit is een van die grootste kunstefeeste in Suid-Afrika.
Saam met die bekende kunstenaar, Marlien van Heerden, het ek my nuwe FK Designs reeks met Afrikaanse woorde bekendgestel.
Die volstruis as “ONDEKKINGSTOG” is so uniek aan Oudtshoorn.
Die kameelperd as “KYK WYD”, die Gemsbokke as “STAAN SAAM” en die Vlakvark as “VOORLOPER”
Dan ons nasionale vis, die galjoen as “EK EN JY”, en ons nasionale voël die kraanvoël as “NUWE HOOGTES”.
Hits to date: 81319 PressReader - Weg! Platteland: 2015-12-01 - Koop min­der, plant meer
Koop min­der, plant meer
Weg! Platteland - 2015-12-01 - Redakteursbrief - Jo­han & Pe­ter
In die ja­re ses­tig, se­wen­tig en tag­tig het din­ge heel­wat an­ders ge­werk as van­dag. Toe het kin­ders nog vry op fiet­se rond­ge­ry en klei­lat ge­speel en vrug­te ge­steel en tok­tok­kie ge­speel en vroeg gaan slaap – gaan lees maar Al­ber­tus van Wyk se ru­briek op bl. 16. Vroue se rol was, wel, ef­fens an­ders, en die ver­brui­kers­kul­tuur was so ver ver­wy­der van van­dag s’n soos ’n Slo­waak­se sportspan van e­ni­ge Wê­reld­be­ker.
Wie sou daar­die ja­re op ’n Sa­ter­dag­mid­dag of Son­dag selfs dink aan in­ko­pies? Win­dow-shop­ping was die naas­te wat jy ooit op die Sab­bat aan ’n win­kel sou kom. Selfs vul­sta­sies het saans ge­sluit, en van ge­riefs­win­kels wat reg­deur die nag oop is, was daar nie spra­ke nie. Jou groen­te het jy vars by die groen­te­win­kel gaan koop (met nog hier en daar ’n grond­jie aan, én dalk ’n in­sek­byt­merk). Jy het net ge­noeg ge­koop vir ’n dag of twee, want mô­re, oor­mô­re het hul­le be­gin ver­lep. (Wie het daar­die ja­re van ’n ver­val­da­tum ge­weet?) Van gre­na­del­las in die win­ter kon jy maar ver­geet en mie­lies het jy net ge­kry as dit mie­lie­tyd was. Boer­bo­ne of vars ert­jies in die so­mer kon jy op jou maag skryf.
En van­dag? Van­dag kry jy in su­per­mark­te en ge­riefs­win­kels rye en rye “vars” pro­duk­te wat on­der ne­on­lig­te lê en glim. Vei­lig vas­ge­klem tus­sen po­lis­ti­reen en kleef­plas­tiek. Jy kan om­trent e­ni­ge vrug of groen­te­soort om­trent e­ni­ge tyd van die jaar kry mits jy met ’n vet beur­sie rond­loop. As jy vier­uur op ’n Maan­dag­og­gend in die win­ter oor­val word deur ’n lus vir as­per­sies, dan kan jy gou ’n trui oor jou kop gooi en deur­nag­win­kel toe ry en dit koop. Jy sien die ver­val­da­tum is oor ’n week en las dan nog vier dae by om­dat vars pro­duk­te dees­dae so goed hou. En dan koop jy som­mer vir vol­gen­de Son­dag ook.
’n Mens wil am­per aan die ju­bel gaan oor hoe mo­dern ons ge­word het...
Tog het ’n paar sto­ries in hier­die uit­ga­we ons weer laat dink: Dit be­gin by die brok­kie op die nuus­blaaie (bl. 12) oor die mil­joe­ne ton slaai­bla­re wat el­ke jaar on­der die ein­ste kleef­plas­tiek lê en sly­me­rig word en uit­ein­de­lik in vul­lis­drom­me be­land; daar’s die sto­rie oor Colleen Black (bl. 62) en haar man wat ver­pak­kings­ma­te­ri­aal soos die pes ver­my en mees­ters is van ’n geen­af­val­leef­styl; en daar’s Se­an Hor­mann (bl. 98) wat wei­er om deur kuns­ma­ti­ge en ge­vaar­li­ke mid­dels sy ge­rook­te pro­duk­te ’n rak­le­we te gee.
Dan is ons op­nuut dank­baar vir die voor­reg om ons eie kos te plant en din­ge self te maak en vir ou goed ’n nut te vind. So­dat ons sta­di­ger en lek­ker­der kan leef. Soos in die ou dae.
Ge­niet die blaas­kans. Sien jul­le in die herfs weer!