Januarie | 2011 | Leon von Moltke se blog
Archive for Januarie, 2011
Sing jy van blomme of sing jy van geld?
Posted in Uncategorized on 31/01/2011| 7 Comments »
Met die instap in my kantoor vanoggend laat iets my dink aan die liedjie wat ons altyd in Tannie Trien se sangklas gesing het op laerskool:
Nee, nee, nooit nie van geld.
Dis jare sedert ek laas die liedjie gehoor het en seker nog meer jare vandat ek dit gesing het. Ek wonder wat het my daaraan laat dink?
Musiek op jou oë
Little Miss Kagiso Sunshine
Ek kon nie anders om die naweek die dogtertjie af te neem met haar funky sonbril nie 🙂
Te cute vir woorde
Ingesluk deur ‘n spieel van die hemel
Posted in Uncategorized on 28/01/2011| 7 Comments »
Op Kersdag het die wind die see platgewaai en ons kuiwe puntgedruk in die souterigheid. In die laatmiddag het die son die hemel op die sand geteken en ons ingesluk waar ons langs die watertjies skulpies optel.
Posted in Uncategorized on 27/01/2011| 2 Comments »
Stap ‘n bietjie hier in die tuin, drentel daar rond. Pluk ‘n blommetjie hier, slaaiblare daar. Knip ‘n paar takkies kruie en ruik aan jou hande.
Op die tafel lag die slaai die ete in…
Kruie- en blommeslaai
Mense van glas
Posted in Uncategorized on 26/01/2011| 1 Comment »
Het julle al agtergekom hoe besig ‘n lugdiens se grondpersoneel raak met allerhande goedjies en hoe hulle orals kyk behalwe vir die touende passasiers as hulle wag dat die vliegtuig gereed gemaak word om te vlieg – so amper of die passasiers deurskynend en van glas gemaak is.
Posted in Uncategorized, tagged Leon von Moltke, perde on 25/01/2011| 5 Comments »
Perdry was maar nog altyd in my bloed en min of meer van sy eerste skree af was my een seun versot op perde. Nie almal in ons familie hou so baie van perde nie, maar daar is net iets aan die lewendigheid en interaksie wat perdry ‘n spesiale plekkie in my hart gee.
Stupka-stories: Zdeñek wil gaan kuier
Posted in Uncategorized, tagged Leon von Moltke, Stupka-stories on 24/01/2011| 4 Comments »
Die rustigheid van ‘n nuwe jaar, na die dollerige uitrus van ‘n somervakansie aan die ander kant van Zdeñek se wêreld, klim in sy neusgate op en waai die donker wolke van permanente bedonnerdgeit geleidelik oor die horison. Hy verlang terug na die kluitjies en goelash van U zlateho tygra, befaamde Goue Tier-kroeg in Husovastraat, die eeue-oue plaveiselsteentjies wat sy voetstappe in die laatnag weerklink. Hy dink aan Ludmilla met haar kierie wat klop klop op die sypaadjie stap met haar toegeknoopte swart leerjas, haar gemaklike hare-uit-die-oë swaai, hoe ver sy voel op sulke dae.
Milos kom sopnat gesweet met sy Oakley-sonbril bo-op sy pet soos ‘n wafferse eietydse Afrikaanse boerseun uit die veld gestap met die rooi houtkappersbyl oor sy skouer. Al kan hy homself lekker help in die vreemde boere se taal kon hy die swaar lomp byle van die ko-öperasie net nie baasraak nie. Deesdae sukkel hulle nie meer met hom nie, as hy die byl twee maal op die grond geklop het en dan gemaklik op en om swaai is daar min manne in die omgewing wat kan byhou. Hy waai vir Zdeñek en beduie vir dié om solank ‘n glas wyn te skink. Hoe gaan dit met Franz Havel wonder hy? Na die messteek-insident met Tomas Hruska het Franz moeilik teruggepas in die oor-die-wêreldvliegery om Karossa-busse te smous aan munisipaliteite. Elke vreemde kyk, elke grenspos het net gedreig om te veel te word. Selfs die vakansie hier by hulle op Eenzaamheid het nie veel gehelp nie.
Onder die groot apiesdoringboom sit Zdeñek en Milos en kyk uit oor die rustigheid van die oorvol gronddam sonder om te praat. Elkeen se gedagtes tuimel oor sy eie berge en af in klowe tot Zdeñek sy glas neerplak, opstaan en met “Ek moet vir Ludmilla gaan kuier” omdraai en kamer toe stap.