Geskryf deur Serbulent Turan
Deelnemers aan die Women's March vergader in Januarie 2018 naby die Lincoln Memorial in Washington. (AP Photo / Cliff Owen)
Politieke wetenskaplikes het histories sleg gevaar om die belangrikste verwikkelinge voor te sien. Min van ons het die einde van die Koue Oorlog geraai; byna niemand het die Arabiese Lente sien aankom nie.
Ter verdediging van my dissipline is daar 'n rede daarvoor.
Voordat 'n belangrike gebeurtenis plaasvind, is daar talle moontlikhede en kan verskillende maniere waarop gebeure kan ontvou. Nadat dit egter gebeur het, sal dit onvermydelik lyk. En nadat dit gebeur het, sal ons baie goed kan verduidelik waarom dit moes gebeur.
Baie min van ons voorspel nou die sosio-politieke situasie in die Verenigde State het nou 'n ondersoek-ondersoek in president Donald Trump, sal dit lei tot 'n opstand.
Maar na jare van onderrig oor betogings, opstande en rewolusies, lyk dit vir my dat die VSA tans al die tekens toon wat politieke wetenskaplikes en historici in retrospek sou identifiseer as bevorderlik vir 'n rewolusionêre opstand.
Wat bring 'n rewolusie mee?
Natuurlik is elke rewolusie uniek en vergelykings tussen hulle lewer nie altyd nuttige insigte nie. maar daar is 'n paar kriteria ons identifiseer agteraf wat gewoonlik teenwoordig is in rewolusionêre ontploffings.
Eerstens is daar geweldige ekonomiese ongelykheid.
Tweedens is daar 'n diepe oortuiging dat die regerende klasse slegs hulself dien ten koste van almal anders, en dit ondermyn die oortuiging dat hierdie politieke ongelykhede ooit deur die politieke elite aangespreek sal word.
Derdens, en ietwat in reaksie hierop, is daar die opkoms van politieke alternatiewe wat voorheen skaars aanvaarbaar was in die rande van die samelewing.
'N Demonstrant hou 'n anti-Donald Trump-teken op tydens 'n Maart vir Our Lives-betoging vir geweerwetgewing in Maart 2018 in Cincinnati. (AP Photo / John Minchillo)
Gesamentlik skep hierdie faktore 'n diep gevoel en wyd gedeelde gevoel van onreg, 'n byna tasbare oortuiging dat die stelsel nie vir die meerderheid werk nie en slegs vir baie min mense wat hul posisies van voorreg misbruik. Hierdie eienskappe verswak enige aanspraak op regimente op legitimiteit.
Maar dit is nie net voldoende nie. Die onmisbare bestanddeel van 'n politieke revolusie is die geestelike rewolusie wat voorheen gebeur: persoonlike oortuigings dat die stelsel nie meer werk nie en dat dit vervang moet word.
Die koms van 'n rewolusie
Voor die meeste groot rewolusies is daar 'n aansienlike toename in die aantal betogings. Bevolkings vertoon hul misnoeë en spreek hul griewe uit deur optogte, versoekskrifte en betogings.
As hul bekommernisse onaangeraak bly, word hierdie betogings meer uiterste: petisies word stakings, optogte word gewelddadige opstande. Weerstand word 'n alledaagse feitestand en politieke organisasie.
Sodra die bevolking oortuig is dat die stelsel nie werk nie, en hul griewe ongehoord sal bly, kan byna alles 'n politieke ontploffing in die wiele ry.
Dit kan 'n historiese ontwikkeling wees soos die Lutherse Hervorming wat die grootheid ontlok het Boereopstand van 1525, of die Groot Oorlog wat het die 1917 Russiese revolusie aangevuur.
Maar dit kan ook 'n betreklik alledaagse, algemene gebeurtenis wees, soos die belastingkonflik wat gelei tot die Engelse burgeroorlog in 1640s, Of 'n hongersnood in Frankryk in 1788. In die Arabiese lente was dit 'n vismanger se woede met die korrupte polisie.
Regtig? 'N Revolusie in die VSA?
Die Verenigde State vertoon al die bogenoemde kenmerke. Die land ervaar geweldige vlakke van ekonomiese ongelykheid wat volgens elke betekenisvolle meting vererger.
Die New York Times skryf oor die “gebroke ekonomie" Die Atlantiese Oseaan let op die “giftige klasverdelingDit is 'vinnig besig om onoorbrugbaar te word' en die inlichter noem onlangse gegewens wat deur die Federale Reserweraad vrygestel is “'n verdoemende beskuldiging van kapitalisme. "
In vergelyking met die vorige dekade, werk Amerikaners baie meer vir baie minder betaling, en hulle betaal aansienlik meer vir hul basiese benodigdhede. Selfs Fox News sukkel die feit dat die Amerikaners meer is as moet ooit veelvuldige poste beklee, 'n voltydse werk en 'n deeltydse werk boonop net om eindig te bereik.
Terwyl die verwoesting wat die werkersklas besoek het deur die 2008-resessie, is ver van reggestel, ekonome is dit al voorspel 'n nuwe resessie.
Dit sal kommerwekkende tekens wees in 'n land waar die vertroue in politieke gesag sterk is. In die VSA is dit nie die geval nie.
Daar is 'n wesenlike verlies aan vertroue in die politieke gesag. Vertroue in die politieke stelsel is op die punt laagste ooit, en dit lyk ook asof Amerikaners het vertroue in politici verloor, selfs die seldsame paar wat hulle glo, is goed.
Intussen het die laaste paar jaar gesien die grootste betogings in die land se geskiedenis. En 'n paar van die kwessies wat die betogings aangespoor het, van Occupy Wall Street tot die Women's March en March For Our Lives, is aangespreek. In werklikheid het die situasies wat aanleiding gegee het tot hulle voortgeduur óf vererger.
Betogers hou bordjies in die middestad van Orlando, Fla. Op, as deel van die landwye protesoptog teen geweld in die VSA in Maart 2018. Groot saamtrekke met skares in die tienduisende wat oor die hele land ontvou word. (Joe Burbank / Orlando Sentinel via AP)
Wetstoepassing, wat dekades lank gepleeg is met geregverdigde beskuldigings van sistemiese rassisme, ondervind vir die eerste keer probleme nuwe beamptes in diens te neem en te behou.
En die gaping tussen wetstoepassing en die mense gaan bo net 'n gebrek aan vertroue - daar is nou 'n afnemende geloof in die vermoë en neutraliteit van wetstoepassingsagentskappe.
As dit gebeur, begin mense hulself bewapen eksplisiet teen die staat. Die hele tyd bou die Amerikaanse agentskap vir immigrasie-en-doeane-instellings fasiliteite vir die oplei van sy offisiere stedelike oorlogvoering.
Na aanleiding van die krisisse is politieke bewegings wat 'n dekade gelede ondenkbaar sou wees, vinnig, en eerder sigbaar, styg.
Fascisme te sien
Alhoewel die Amerikaanse stelsel nooit vry was van sy rassistiese en koloniale wortels nie, was dit die laaste keer dat fascisme in die land so prominent was die kort tydjie voor die Tweede Wêreldoorlog.
Maar hierdie keer is dit die regering wat fascistiese optogte kondoneer en openlik oorweeg of anti-fascisme terrorisme is.
Die naam van ANTIFA word 'n 'ORGANISASIE VAN TERROR' genoem. Daar word baie fyn dopgehou met Portland. Hopelik sal die burgemeester sy werk behoorlik kan doen! - Donald J. Trump (@realDonaldTrump) Augustus 17, 2019
Dit gaan gepaard met 'n algemene gevoel van vervreemding van en afkeer van Amerikaners met kapitalisme.
Inderdaad, twee van die voorste aanspraakmakers op die demokratiese presidensiële nominasie, Elizabeth Warren en Bernie Sanders, het hul veldtogte gebou op die mislukkings van kapitalisme, die serwituut van Washington aan die rykes en die magtiges en die belofte van strukturele verandering.
Kan 'n Amerikaanse revolusie 'n goeie ding wees?
Nee. Revolusies is nooit goeie dinge om deur te leef nie; hulle bring konflik en oorlog, pyn, lyding en honger, en duik die land vir dekades in politieke onstabiliteit.
Maar ook: Ja.
Byna alle politieke regte wat burgers geniet, en al die beskermings wat hulle teen die arbitrêre gebruik van politieke gesag het, is die resultaat van rewolusies uit die verlede.
En soms bly politieke stelsels so ver agter die politieke bewussyn dat revolusies die enigste manier word om in te haal.
Op plekke met 'n jarelange politieke kultuur en instellings, waar georganiseerde politieke bewegings politiek onderneem sonder om wapens te gebruik, kan rewolusies relatief beter beheer word sonder om tot 'n totale chaos te beweeg.
Tunisië het byvoorbeeld uit die Arabiese Lente ontstaan ​​en sy politieke revolusie is ongeskonde. Dit was ook die enigste Arabiese Lenteland met jarelange politieke instellings wat die proses beheer het. Daardie vier instellings later die Nobelprys vir Vrede ontvang vir die beskerming van die land teen absolute chaos.
In die VSA is dit duidelik dat die stelsel nie ten goede meewerk nie. Daar is nog talle moontlikhede en verskillende maniere waarop gebeure kan ontvou. Maar tensy hierdie sistemiese mislukkings binnekort aangespreek word, sal politieke wetenskaplikes van die toekoms verduidelik hoe 'n samelewingse ontploffing in die VSA onvermydelik geword het.
Serbulente Turan, instrukteur in politieke wetenskap en koördineerder vir openbare studiebeurse, Universiteit van British Columbia
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Is die Verenigde State op die rand van 'n rewolusie?