Waarom hierdie Suider-seun Dixie verlaat het - Inligting
Ma en ek was op die plaaslike produkte waar 'n ou, skoon geskeer man 'n gesprek aan die gang gesit het. Hy het 'n dubbelborspak aangehad, hoewel dit buitekant warm was. Ons sal dit later as die eerste teken van probleme erken.
'So,' het hy gesê. 'Watter kerk woon jy by?'
Ek was toe vyf. Ons gesin was nie godsdienstig nie, maar in die plattelandse Noord-Carolina in die tagtigerjare het baie mense die ys gebreek deur oor godsdiens te praat. Niemand het gevra: "Gaan jy kerk toe nie?" want dit was soos om te vra: "Asem u suurstof in?" Dit sou dom gewees het om 'ek weet nie' te antwoord nie, want dit het net nog vrae gevra. Maar dit sou selfmoord gewees het om 'nêrens' te sê - dit was die teken van die heidene.
Om sulke ongemaklikheid te vermy, ongeveer een keer 'n maand deur die laerskool, sal my ma my vasstel.
'Wat sê jy vir hulle?' sou sy sê.
En ek sal vir die soveelste keer herhaal "Swansboro United Methodist Church."
Ek het eenkeer in die Piggly Wiggly in die inkopiemandjie geklim toe 'n vrou met 'n jumpsuit en straarswart hare instap.
'Jy gaan val,' sê sy vir my in 'n dik Noordelike aksent. En toe is sy weg.
Ma het met iemand gepraat net buite die voordeur, maar my kleinsussie was daar, so ek het 'n getuie gehad om te bewys dat dit regtig gebeur het: 'n eerlike God Yankee het met my gepraat!
Ek en my suster het van jongs af geleer om Yankees te wantrou. Die y-woord was soos 'n vloekwoord in ons huis. Dit sou ons obsessie met die verbode aksent verklaar.
'Jah sal gaan! Yah gonna fawl! " het ons gesing.
Toe ons die vleisafdeling bereik het, het ons die frase honderd keer herhaal.
"Yah-Yah-Yah, Yah sal fawl!"
Ons hou van die eerste deel van die sin net mooi, maar dit was bloot 'n voorspel tot die laaste woord, val. soos koffie en hond, dit was woorde wat Yankees net nie korrek kon uitspreek nie. As kinders was dit ons plig om dit te benut.
"Hey jy? Wie ek? Ja jy. Yah gonna fawl! "
Ons sou waarskynlik nie aan die frase geheg het as hierdie vrou nie so gelyk het nie verskillende: Die swart hare. Die goue juweliersware. Daardie belaglike baanpak en vasberade stap, asof sy êrens heen is beter om te wees as Piggly Wiggly.
Toe ek in die Bybelgordel grootgeword het, het my identiteit voortgebou om 'n buitestaander, 'n rebel te wees. Dit het nooit by my opgekom dat ek buite die Suide as reguit, konserwatief beskou kan word nie.
Op die huistoe het die herhaling voortgeduur en ons ma het haar perk bereik.
"Dis genoeg!" skree sy en trek die rem aan. 'Ek wil dit nie hoor nie Yankee praat meer. " Sy het 'n hakgeluid gemaak, asof sy die y-woord uit haar keel wil verwyder.
'Maar wat van die Starkes?' Ek het gesê. Hulle seun was op my ouderdom en ek het soms oorgeslaap. 'Hulle is van New York. Maak dit hulle Yankees? "
My ma het dit oorweeg en gesê: 'Hulle is anders. Hulle was al lank hier. '
Ek het verduideliking nodig gehad, maar as u sewe is, is dit nie verstandig om u ouer se logika uit te daag nie, veral nie as daar 'n ys karton is met u naam daarop nie.
Dertien jaar later het ek in 'n slaapsaal gesit. My kollege was 'n uur en 'n half uur se ry van die huis af, omring deur tabak- en mielievelde. Ek het nog nooit die suide verlaat nie, nog nooit noord van die Mason-Dixon Line gereis nie. En ek was nie van plan om dit te doen nie. Alles wat ek nodig het, was hier, en niemand kon my anders vertel nie.
Ek het bevriend geraak met 'n man in my saal met die naam Aric. Hy het nog nooit in New Jersey gewoon nie, totdat hy na Noord-Carolina op universiteit gekom het. Ek dink ons ​​het mekaar ewe nuuskierig gevind. Ons eerste ontmoeting was gespanne, maar hy het my gemaklik gemaak deur my 'n Tastykake aan te bied en my astroturf-tapyt aan te vul.
'Hierdie koffee-kake-dinge is goed,' het ek hom gesê.
'Hulle kom van Philly,' het hy gesê. 'U wil graag daar bo.'
Ja, reg, Ek dink.
My lewe as 'n ongerepte Southerner het 'n jaar later geëindig toe ek die New Jersey-staatslyn oorgesteek het. In teenstelling met die Suide, waar ry redelik eenvoudig is, was daar nuttelose tolhutte en 'n kwaai verskynsel bekend as die jughandle.
Twee dae tot die nuwe jaar het Aric my na 'n huispartytjie gebring waar die meisies hope grimering gedra het, oorbelle soos vatringe, en die soort diep, goue bruin kleur wat gereeld met vissers van die derde wêreld geassosieer word. Ek dink, Waar was jy my hele lewe? Ek het hierdie een meisie genader en myself voorgestel.
'Ag my gawd," sy het gese. 'Waar kom jy, lieflike huis Alabama?'
Sy was 'n jonger, mooier weergawe van die vrou wat ek en my suster al die jare gelede bespot het. Behalwe nou was die grap op my. My aksent. My klere. My boer se bruinbruin: ek was 'n vreemdeling in die middel van 'n vreemde nuwe beskawing.
Toe ek in die Bybelgordel grootgeword het, het my identiteit voortgebou om 'n buitestaander, 'n rebel te wees. Dit het nooit by my opgekom dat ek buite die Suide as reguit, konserwatief beskou kan word nie. Dit was 'n geruime tyd 'n verwoestende besef.
Uiteindelik het die reis na die noorde my gehelp om die Suide op 'n nuwe manier te waardeer. Dit het dinge in konteks geplaas, maar nog belangriker, dit het my nuuskierig gemaak om meer te sien. Natuurlik sou dit nog drie jaar duur voordat ek die moed sou kry om my tasse in te pak, wes te ry en weer die wêreld vir die eerste keer te sien.