Uncategorized – dalenatjie se sketsblad
Kombuistee vir my Sussie
Sunflower to the sun...
Goedjies vir 'n ooievaarstee
31/01/2017 dalenatjie	David Lagercrantz, Lisbeth Salander, Millennium trilogie, Stieg Larsson, the girl in the spiders web	16 Kommentaar
Ek is in my derde week terug by die werk. Vanaf ek hier ingestap het was dit nog net een malle rondhollery maar ek hanteer dit. Die Kleinman groei 'n barshou, raak by die dag ouliker en floreer by die creche. Manlief het sy eerste oesseisoen by die nuwe werk oorleef en alhoewel daar maar baie uitdagings is lyk dit darem of die skuif 'n goeie ding was.
Maar ek, ek kry nie veel tyd vir myself nie. (Ek kla nie, julle sal nou sien.) Tussen my mamma-dinge en my vroulief-dinge is daar saans nie tyd vir die dinge waarvoor ek so lief is nie: 'n storieboek, 'n stukkie hekelwerk, 'n bietjie naaldwerk. Alles het agterwee gebly.
Maar alles is darem nie verlore nie (en dis nou hoekom ek sê ek kla nie): my teetye en middagetes by die werk span ek nou maar in vir my-tyd. 'n Halfuur se boeklees deur die loop van die dag doen wondere en mens kan nogal 'n hele paar steke hekel in 'n halfuur se tyd. Ongelukkig is dit nou nie prakties om my naaldwerkmasjien saam te sleep werk toe nie…
'n Week se middagetes en halfure was dus 'n aanvaarbare prys om te betaal om die vierde boek in die Millennium reeks van Stieg Larsson te kon deurlees. Volgende aan die beurt is 'n breipatroon vir 'n pullover vir die Kleinman en 'n hekelpatroon vir hom vir 'n groter mussie (want die weer hier by ons hou nie altyd by die seisoene nie). Hulle sê mos 'n boer (of in die geval 'n boervrou) maak 'n plan…
31/01/2017 dalenatjie	tyd	6 Kommentaar
Doodloopstrate, nekvoutjies en hoop
September bring nie net die lente nie, hierdie jaar bring dit ook vir my en Manlief 'n klein lyfie, 'n groot verantwoordelikheid en 'n nuwe titel: Mamma en Pappa. Ons was vanmiddag vir ons 16 weke sonar, vol hoop om te sien of dit 'n seuntjie of 'n dogtertjie is. Klein boggertjie wou egter nie so lê dat ons kon sien nie en het daai naelstring mt mag en mening tussen die beentjies vasgeknyp!
Ek en Manlief is aanstaande maand al 7 jaar getroud. In Junie vier ons 9 jaar saam met mekaar. Van 'n ge-orkestreerde ontmoeting by die kerkbasaar tot nou was 'n ontdekkingsreis vol kronkelpaaie en reguitpaaie, ompaaie en afdraaie, kortpaaie en langpaaie. Maar dit was lekker en ons het saam gegroei en saamgegroei in ons saamwees.
Een ding wat ons wel geleer het is dat, al het jy al die padkaarte, wegwysers en koördinate waarop jy jou hande kan lê, dinge nie altyd uitwerk soos jy beplan nie. Ons reis na ouerskap het ongeveer 4 jaar terug afgeskop en tot onlangs het ons ons telkens in doodloopstrate vasgeloop. Eers was daar die ektopiese swangerskappe, toe die implikasies van polisistiese ovariums, die realiteit van herabsorpsie en vroeë miskrame. Maak inligting bymekaar, probeer sin maak van al die mediese terminologie, probeer dit vereenvoudig sodat 'n gewone mens dit kan verstaan, begryp, inneem, hanteer. Maar hierdie keer was anders, hierdie keer het die pad bly kronkel daar waar die ander ons reeds met 'n "jammer, dis die einde" begroet het.
Vroeg in Januarie het ek egter 'n gevoel gekry en ons het toe op 3 weke uitgevind dat ek swanger is, sommer met 'n Clearblue, die volgende dag met 'n properse bloedtoets.
Manlief verwys altyd na daai tyd van die maand as "Die koms van Smaug" (Smaug is die draak in JRR Tolkien se "The Hobbit")
Met die 8 weke sonar was die dingetjie so groot soos 'n blueberry, 'n troetelnaampie wat toe sommer vasgesteek het. Tydens die 8 weke besoek het die Gineakoloog ons ingelig oor die nuchal translucency scan, die meet van die nekvoutjie om te bepaal of daar 'n risiko vir 'n moontlike chromosoom-afwykings is. Hy het ons gevra om solank te dink en te gesels oor wat ons sou doen as die risiko wel daar sou wees.
En so breek die 12 weke afspraak aan en die Dokter meet en die Dokter meet en die nekvoutjie wil nie dunner raak nie. Ons het twee opsies: 1) Aanvaar die risiko en wag tot by geboorte om te bepaal of Blueberry 'n afwyking het; of 2) Doen verdere toetse om meer sekerheid te kry. Ons kies die verdere toetse en ons het toe weer twee opsies: 1) Chorionic villus sampling en 'n amniosintese (relatief goedkoop maar daar bestaan 'n gevaar vir 'n miskraam); of 2) Non-invasive pre-natal bloedtoets (ook bekend as die Harmony toets) waar die DNA van die fetus geïsoleer word van die DNA van die moeder en daar dan deur genetiese toetse bepaal word of daar 'n chromosoom-afwyking is (tot 99.9% akkuraat maar moer duur – die bloed moet die VSA binne 7 dae bereik vir toetsing).
Ons kies die Harmony toets, laat trek die bloed en ons wag. En ons wag. En ons raak bietjie-bietjie van ons verstand af. En ons wag nog 'n bietjie en presies 2 weke later kry ons die uitslae: Die toets dui met 99.7% akkuraatheid aan dat Blueberry okay is, ons hoef nie te worry nie, daar is geen afwykings nie. Ons is dankbaar, so ongelooflik dankbaar.
Hopelik sal Blueberry oor 4 weke mooi saamwerk sodat ons behoorlik kan begin regmaak vir sy of haar koms. Babakamer, kleertjies, noodsaaklike toerusting…
04/04/2016 dalenatjie	swangerskap	6 Kommentaar
2015 in blogland
30/12/2015 dalenatjie	Lewer kommentaar
Ek het Maandagaand 'n inkopiesak vol vars groenboontjies persent gekry, wat toe terstond Dinsdagaand in 'n kooksel kerrieboontjies verander het. Ek het sommer die Kook en Geniet se resep gebruik maar ek het 'n bietjie Maizena en 'n hoogvol lepel borrie bygesit, anders is die bottels mos so 'n vaal groen…
1 kg groenboontjies, gekerf
hoogvol teelepel borrie
Kook die eerste 4 bestandele vir 10 minute saam. Meng dan die res van die bestandele en voeg dit by. Kook dan tot die bone so sag is soos jy dit verkies. Gebruik dit warm of bottel in gesteriliseerde flesse.
17/12/2015 dalenatjie	groenbone, kerrieboontjies, kook en geniet	6 Kommentaar
"Is it not the tragic flaw of humanity that we constantly gravitate towards chaos, when calm is an arm's lenght away?"
09/10/2015 dalenatjie	gedig, RH Fowler, rhfpoet	2 Kommentaar
"May the sweet scent hidden in these sheets always belong to you" – Tyler Kent White
Bron: @tylerkentwhite, Instagram
29/09/2015 dalenatjie	@tylerkentwhite, gedig, tyler kent white	6 Kommentaar
03/08/2015 dalenatjie	gedig, RH Fowler, rhfpoet, sexy, suggestief	1 Kommentaar
die noord-wes het vanoggend
met die verkeerde voet uit die bed uit opgestaan
en my hart se deur sonder seremonie oopgewaai
verwoed moes ek keer vir die omgee wat wou uitwarrel
keer vir die hopeloos wat met alle mag op sneespapiervliegtuigies wou in
maar my hande was vol woorde uit biggeltraan gedigte
en traanstreepwange stories
ek kon nie alles keer nie
ek kon nie alles red nie
ek kon nie alles
ek kon nie
want my skouers was nie so breed soos ek gesê het nie
17/07/2015 dalenatjie	afrikaans, gedig	1 Kommentaar
dont stop said she
Het mos toe nou die dag wéér Spud 2 gekyk en nou bly ek lag by die gedagte aan The Gov wat vir Spud en Boggo e e cummings laat opsê op die eerste rugbyspan se spesiale veld… Die gedig voel vir my altyd so stout, kan jy jou voorstel die effek daarvan op n klas vol 15 jarige laities met net 'n handvol op die brein….
02/03/2015 dalenatjie	e e cummings, gedigte, may i feel said he, spud 2	12 Kommentaar
jou vingers tas vlinderfyn
trek 'n kurwe oor my kuit
jou vingers draai sirkels
al om en om
in die waai van my been
jou vingers skets 'n lyn
oor my bobeen,
in die lengte op
al op, al op
ek sug sag
jou oë vonkel
jou glimlag is heuning
dit nooi my nader
ek voel jou hande
hande wat my liefhet
wat my begeer
jy luister fyn
na my asemhaling
na die beweging van my lyf
op die koel laken onder my
luister hoe jou soetsag asem
'n siddering deur my lyf stuur
as jy dit soel oor my nek
27/11/2014 dalenatjie	erotika, gedig, liefde	Lewer kommentaar
Ek het vriende
Lief vir mekaar
hou nie altyd van mekaar nie
wil bymekaar wees
skram weg van mekaar
hunker hart en lyf na mekaar
maar vir seerkry te bang
Wens hulle wil mekaar sien
soos ek hulle sien
en besef hoeveel tyd
03/06/2014 dalenatjie	gedig, liefde, verkyker, vriende	3 Kommentaar
Write me a letter of undying lust
Of damp cotton sheets
And foggy windows
Describe me your hands
And how they want and need to touch me
Walk me through the contours
And of your lips awaiting the journey
Of mind, heart and body
And seal it with your kiss
01/06/2014 dalenatjie	belistigheid, gedig, lyflike	Lewer kommentaar
Ek dink hierdie som die situasie taamlik goed op. Sterkte aan die boere wat tans deur die stakings geaffekteer word.
14/11/2012 dalenatjie	Lewer kommentaar
Die bergkamp wat 'n rivierkamp geword het en in 'n bakkiekamp ge-eindig het
Ons jaarlikse vakansie het ons hierdie jaar na Namibia geneem. Twee en 'n half weke se toer deur 'n pragtige land vol geskiedenis en landskappe wat jou asem wegslaan. Wat 'n ondervinding?! Te veel om te doen en hopeloos te min tyd – ons sal maar weer eendag moet gaan…
Iewers in die laaste week was Sossusvlei aan die beurt. Ons wil aan die voet van Duin 45 gaan staan en asem ophou en na die wind luister wat die sandkorreltjies in sulke mooi vlagies van die duin se kruin af waai. Die kenners (i.e. die wat al daar was) beveel aan dat jy met sonsonder of sonsopkoms gaan vir die mooiste fotos. Kampplek naby aan Sossus is egter skaars en die naaste wat ons kon kom is so 60km noord daarvan af. Ek doen toe die bespreking via 'n toerismewebtuiste en daarvolgens kamp ons in die betrokke gasteplaas se rivierkamp. Daar aangekom blyk dit toe dat ons geboek is vir die bergkamp – meer primitief en afgesonder as die rivierkamp, maar dis okay, want ons is liggies voorberei vir primitief. Afgesonder kan tog nie so erg wees nie.
Die dametjie aan stuur van sake beduie ons toe daar in 'n rigting in. "Sien jy daai ry bome daar? Daar teen die berg? Volg daai pad wat jy daar sien totdat jy in daai bome inry. Die pad stop sommer in die kampplek."
Ons klim weer in die bakkie en ry na die aangewese pad. Draai af en ry in die rigting van die aangewese bome, rustig op 'n tweespoor-paadjie. En ons ry en ons ry en ons ry nog 'n bietjie. Skielik is die kampplek voor ons. 'n Ooptetjie met twee doringbome, elk met sy eie versamelnes, 'n skuifbare braai en 'n paar klippe. Verder niks. Toe ons begin rondstap en die plek beginne verken, kom ons af op 'n netjiese twee-stort en twee-toilet ablusie blok – met 'n donkie. Manlief is okay daarmee, hy gee te kenne dat hy weet hoe om die gevaarte te werk.
So slaan ons kamp op, rig die tentjie in vir slaap en maak ons tuis op ons kampstoele. Manlief steek die vuur aan, ons drink 'n ietsie, gesels bietjie, gaan trek 'n warm ding aan en verlustig ons aan die mooi natuur en die kattermaai van die geveerdes in die versamelneste hier neffens ons. Dit raak donker en dit raak koud maar dis lekker in die oopte. Na 'n heerlike ete van brotchen met steak en avo sit ons stil en behaaglik op ons stoele. Dit word stil om ons. Baie stil. Iets ritsel links van my. Iets anders nog nader. 'n Vlagie rook vang die hoek van Manlief se oog en lyk soos iemand wat skalks verby die kampplek hardloop. Hy slaan skone hoendervleis uit. Iets ritsel weer hier langs my. Ek kyk vir Manlief en Manlief kyk vir my. Soos blits spring ons op, dra alles uit die bakkie se canopy uit in die tent in, en dra ons slaapgoed in die canopy in. Afgesonder was skielik nie meer so romanties nie… Ons besoek vinnig, saam-saam, elkeen met 'n flits die ablusiegeriewe en klouter toe so gou ons kan in die canopy in. Dis bietjie beknop – ons het 'n dubbelkajuit – maar dis fine, want nou hoor ons niks ritsel nie en sien nie spoke rondhol nie.
Gemaklik het ons nie geslaap nie en werklikwaar was daar niks om voor bang te wees nie. Die volgende oggend kon ons daaroor lag, nou nog giggel ons daaroor, maar daai rivierkamp wat bergkamp geword het en toe as 'n bakkiekamp uitgedraai het, sal ons nie sommer vergeet nie.