Die welgemeende skema kon dus eers ná die oorlog in werking gestel word. Adriaan Roland Holst, J.C. Bloem en Antonie Donkersloot kon vir korter of langer tye in Suid-Afrika tot hulleself kom. Die Siriese minister van onderwys het geskryf: Die haat wat ons van kleins af in die gemoedere van kinders vestig, is heilig. n Negende graadse Egiptiese handboek verklaar die volgende: Israel sal nie oorleef as die Arabiere standvastig in hulle haat is nie. n Vyfde graadse handboek sê: Die Arabiere moet nie ophou om hulle vir die vernietiging van Israel te beywer nie. Daarna moet hy dan 'n kort tydjie ontbind word" (Op. 20:1-3). Daar is ten minste ’n duisend jaar tussen hierdie twee opstandings, en hulle verskil ook wat hulle aard en gevolge betref (Op. 20:4-6). Dit is makliker om iemand te oorreed om na ’n simfoniekonsert of visuele kunsuitstalling te gaan as om ’n digbundel te koop (en boonop te lees). Die argument is nog meer geldig vir die Afrikaanse digkuns – dit funksioneer binne ’n sisteem waarin ’n handjievol mense dit toegewyd bevorder, terwyl die res gefassineerd dans op die ritmes van nog ’n nuwe Afrikaanse „song“ wat „stunning“ is.