Dadaïsme, 'n kontrakulturele en 'anti-positivistiese' reaksie | Huidige literatuur
John Ortiz | | skrywers, Geskiedenis van die literatuur, gedigte
Aanhaling deur Tristan Tzara.
Dadaïsme is 'n artistieke beweging wat deur die Roemeense digter Tristan Tzara (1896 - 1963) gestig is. In 'n manifes het die skrywer gesê: 'Ek is teen alle stelsels; die mees aanvaarbare stelsel is om niks as 'n beginsel te hê nie ". Dit sou deel vorm van die gedagte aan die stroom wat hy bedink het. Net so beskou historici Hugo Ball (1886 - 1927) en Hans Arp (1886 - 1966) as voorlopers van hierdie tendens.
Die naam is afgelei van die Franse woord "dada" - wat speelgoed of houtperd beteken - wat lukraak uit die woordeboek gekies word (in 'n doelbewuste onlogiese daad). Dit dui aan en beklemtoon die gebrek aan riglyne, 'n posisie wat strydig is met die tradisionele en 'n duidelike anargiese komponent uit die ontstaan ​​van die beweging.
1.1 Switserland, 'n bevoorregte gebied
1.2 'N Kontrakulturele reaksie
2.1 Die "anti-positivistiese" ideaal
2.3 Waardering van die artistieke gebaar
3 Literêre Dadaïsme
3.1 Kenmerke van Dadaïstiese gedigte
3.2 'Handleiding' vir die ontwikkeling van Dadaïstiese geskrifte
3.3 Die kalligram
4 Ewige geldigheid
Switserland, 'n bevoorregte gebied
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog (1914 - 1918) het Switserland - as 'n neutrale land - 'n groot aantal vlugtelinge gehuisves. In die artistieke-intellektuele sfeer het hierdie omstandighede 'n uiteenlopende samevoeging van kunstenaars van alle uithoeke van Europa opgelewer.
Ten spyte van die logiese ideologiese en kulturele verskille, baie van hulle was dit eens op een punt: die oorlog was 'n weerspieëling van die agteruitgang van die Weste. Gevolglik het die belofte van vooruitgang gemaak deur die wetenskaplike en tegnologiese vooruitgang van die tweede industriële rewolusie tot 'n dood op groot skaal gelei.
'N Kontrakulturele reaksie
Die gedeelde teleurstelling van die groep kunstenaars, letterkundiges en intellektuele was die perfekte teelaarde. Vir konvensionele vorme van wetenskaplike pogings bied godsdiens en filosofie - veral idealisme - nie meer oplossings vir Europa se probleme nie. Die promotors van die Dadaïsme het ook die tipiese skemas van sosiale positivisme verwerp.
Dan, die kabaret Voltaire in Zürich het die geboorte van die dadaïsme in 1916 gesien. Dit beteken 'n burleske manifestasie teenoor die burgerlike samelewing en kuns deur uitdagende voorstelle (in 'n soort anti-kuns). Die kern van die dadaïsme bevat dus 'n onteenseglike uitdagende en kompromislose bedoeling teen die gevestigde orde.
Die eerste ooglopende kenmerk van Dadaïsme is die breek met tradisionele en konserwatiewe standaarde. Aangesien kwessies soos spontaniteit en artistieke varsheid 'n avant-garde, opstandige en protesvolle stroom van siel is, kry hulle 'n neurale karakter. Waar improvisasie en kreatiewe eerbied waardes word waardeer.
Op dieselfde manier is die mees konstante leerstellings anargisme en nihilisme. Om hierdie rede is dadaïstiese kunstenaars en skrywers geneig om na chaos en onkonvensionele artistieke patrone te soek. Gevolglik is absurde, onlogiese of onverstaanbare inhoud kom gereeld voor, met groot dosisse ironieë, radikalisme, vernietiging, aggressiwiteit, pessimisme ...
Die "anti-positivistiese" ideaal
Dadaïsme is 'n stroom van artistieke denke wat ontstaan ​​het in teenstelling met die sosiale positivisme van die vroeë twintigste eeu. Sy verteenwoordigers het die burgerlike lewenstyl sonder seremonie gekritiseer vir die materialisme en huigelary "Moreel aanvaar"; hulle het bloot die oppervlakkigheid daarvan verafsku.
Om hierdie rede word begrippe soos nasionalisme en onverdraagsaamheid baie sleg deur die Dadaïstiese denke gesien. Onder hierdie perspektief is patriotiese sentimente, verbruikerswese en kapitalisme word uitgesonder as die grootste gruwels van die mensdom: die oorloë.
Dit is onmoontlik om Dadaïsme slegs met een kuns in verband te bring. Eintlik, dit is 'n stroom wat verskeie dissiplines integreer en dit in 'n geheel verander. Vir hierdie rede, beweging dit het ontwikkel uit die hand van verskillende manifeste, sewe in totaal. Almal openbaar die haat van die Dadaïste teenoor estetisisme en skoonheid as gevolg van die harde werklikheid van die Europese vasteland.
Waardering van die artistieke gebaar
In wese, 'n Dada-kunstenaar moet 'n voorwerp kies om dit 'n bedoeling of betekenis te gee. In geen geval word die kreatiewe handeling as estetiese aanspraak of individualistiese aanspraak nagestreef nie. Met ander woorde, die kunstenaar is nie die tipiese kragopwekker van skoonheid nie, inteendeel, hy is nie meer die een wat skilder, beeldhou of skryf nie. Die "artistieke gebaar" word hoofsaaklik gewaardeer.
Dadaïsme het gepaard gegaan met die ontstaan ​​van nuwe artistieke tegnieke, insluitend fotomontage, gereed gemaak en die collage (algemeen vir kubisme). Enersyds is fotomontage 'n tegniek wat gebaseer is op die superposisie van verskillende fragmente van foto's (en / of tekeninge) om 'n unieke beeld te skep.
Terwyl gereed gemaak bestaan ​​uit die ingryping of transformasie van 'n alledaagse voorwerp met die doel om dit 'n artistieke kwaliteit (boodskap) of betekenis te gee. CMet 'n soortgelyke bedoeling ontstaan ​​collage uit die kombinasie van voorwerpe (wat verander kan word), reliëfs, foto's, tekeninge en selfs klanke.
Die literêre voorstel van die dadaïsme is (doelbewus) irrasioneel. Dit het hoofsaaklik die digterlike genre omvat en, in ooreenstemming met die grondslae van die beweging, gewys op 'n innoverende gebruik van woorde. Waar die opeenvolging van woorde of frases nie 'n aksiomatiese betekenis of 'n samehangende argumentatiewe draad het nie.
Portret van Tristan Tzara.
Kenmerke van Dadaïstiese gedigte
Anders as konvensionele metrieke strukture en temas wat verband hou met romantiek en sosiale positivisme.
Dit bevestig surrealisme.
Dit bevorder onsin.
Sy houding is humoristies en burlesk, veral teenoor klassieke liriese vorme.
'Handleiding' vir die ontwikkeling van Dadaïstiese geskrifte
Een van die mees algemene maniere om Dada-gedigte te skep, is deur koerantuitknipsels. Eerstens moet die lengte van die teks wat saamgestel moet word, bepaal word om die aantal benodigde woorde te bereken. Die uitgesnyde woorde word dan in 'n kissie (nie deursigtig) met 'n gaatjie geplaas nie.
Die woorde in die blokkie word dan gekrap om willekeurigheid te verseker. Laastens word die woorde op 'n vel geplak soos dit voorkom. Die resultaat sal waarskynlik 'n onverdrukbare volgorde van terme wees.
Hierdie metode - voorheen gebruik deur Guillaume Apollinaire, 'n skrywer wat aan kubisme gekoppel is - die dadaïstiese literatuur gevoer. Hierdie tegniek bevoordeel ewekansige woordplasing en vermy logiese klankassosiasie. Al word 'n kalligram gewoonlik gebruik om afgebakende tekeninge of uit letters op te stel.
Alhoewel collages meestal met kubisme geassosieer word, maak dit ook deel uit van die "erfenis" van die Dadaïsme. Tans kan hierdie tegniek die sewe kunste in dieselfde werk kombineer. In werklikheid, danksy lasertegnologie en 3D-drukkers, Deesdae is dit moontlik om collages in drie dimensies te skep met 'drywende' oudiovisuele projeksies.
In werklikheid het die tegnologieë van die Industriële Revolusie 4.0 gelei tot 'n nuwe heelal kreatiewe moontlikhede. In elk geval, Baie van die grondslae van die dadaïsme (avant-garde, varsheid, innovasie, eerbied, impak ...) is tasbaar in hedendaagse plastiese kunste. en in die artistieke uitstallings van die XXI eeu.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Geskiedenis van die literatuur » Dadaïsme
Dit is interessant om te gaan in die grense van die verskillende artistiek-sosiale bewegings van die vorige eeu. As ek reg onthou, was 'n fundamentele deel van die dadaïsme 'n muurskildery wat Klimt vir die Universiteit van Wene gemaak het, waar hy medisyne, filosofie en regspraak geïllustreer het, maar dit is beskuldig vir die kommerwekkende inhoud daarvan. Danksy hierdie artikel kon ek 'n paar konsepte spesifiseer wat ek verkeerd gehad het.