Kerklike debat en om anders te lééf | die ander kant
This entry was posted on Donderdag, Desember 13th, 2012 at 9:14 vm and is filed under godsdiens, kerk, teologie.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
2 Responses to Kerklike debat en om anders te lééf
Gerhard sê:	Desember 15, 2012 om 8:51 vm	Die probleem is dat nie een van die bydraers regtig probeer luister wat Julian Muller wil sê nie.In ons eie gemeente is daar bykans geen kontak met die plaaslike VGK gemeente nie behalwe die Ds wat eenmaal ‘n maand daar gaan preek.Gesamentlike eredienste was ‘n hele paar jaar laas gehou en dan net in die wit kerk se gebou.Nog nooit was daar ‘n gesamentlike erediens in die VGK se gebou gehou wat in die Township is nie. As daar oor gemeenskapbetrokkenheid gepraat word lyk dit of dit net die “Wit” gemeenskap is wat bedoel word.Daar is wel ‘n betrokkenheid van een of twee lidmate by die VGK by Keates Drift maar dis net ‘n uitvloeisel van ‘n gemeente in die Wes Kaap se betrokkenheid.Weereens is dit meer ‘n patriargale tipe betrokkenheid.Ek lees die volgende aanhaling vanoggend en vind dit baie toepaslik:”True contemplatives, then, must do justice, must speak justice, must insist on justice. … And so must we do whatever justice must be done in our time if we claim to be serious about sinking into the heart of God.
-From Illuminated Life”
Andries Louw sê:	Desember 13, 2012 om 11:59 vm	Ek sien ook nie eintlik wat die drie bydraes met Julian Muller se artikel te doen het nie.
So belangrik as wat oop gesprek is en “om geloof in nuwe taal te verwoord”, is dit ook nou al vir my irriterend en vervelig om jaar in en jaar uit te hoor dat die oplossing is dat mense net met mekaar moet praat, so asof geloof net oor ‘n gepraat gaan.
Hierdie 2 paragrawe van Muller slaan die spyker op die kop:
“In plaas daarvan dat die kerk lidmate help om ’n meer Bybelse verstaan van kerkwees te ontwikkel en ’n blootstelling bewerkstellig, wat taal- en kultuurgrense oorspan, word lidmate toegelaat om telkens weer in die ou gemaksone van die eie groep terug te trek.
Die boodskap oor kerkeenheid en inklusiwiteit word wel in teorie gehoor, maar dit bly op abstrakte vlak sonder dat mense pertinent en konkreet uitgedaag word tot ’n nuwe lewenswyse.”
Die praatkultuur in die kerk wat so bitter selde tot ‘n nuwe lewenswyse lei is een van die groot redes waarom baie Christene hulle in die eerste plek in kerklike ballingskap bevind. Blootstelling is ‘n sleutelwoord, blootstelling wat lei tot nuwe verhoudinge, wat lei tot ‘n nuwe lewenswyse in nuwe gemeenskappe.