In 2014 het my die een van die slegste dinge wat met iemand kon gebeur, oorgekom - my dogter Melissa het haar eie lewe geneem. Hierdie tragedie het my gedwing om my bestaan ​​te ondersoek en my konsep van wie ek was, uit te brei. Dit het geëis dat ek volwasse of disintegreer.
Melissa was 'n lewendige, vriendelike en entoesiastiese jong vrou wat op verskillende maniere geleef het. Sy was 'n jaar getroud met Ian, 'n sensitiewe en sagte siel, en was skynbaar baie gelukkig. Sy was dol oor die vreugde om by ander te wees en het 'n groot deel van haar lewe geleef in die sonskyn van ander se vreugde - baie van die vreugde word versterk deur haar teenwoordigheid. Een van my mooiste herinneringe aan haar is haar brullende gelag saam met haar vriende, sonder om terug te hou en dit op te hef met haar geluk en betrokkenheid.
Daarbenewens wou sy mense help. Enigiemand kon na haar toe kom en haar dikwels 'n wyse perspektief kry oor wat in hul lewens aangaan. Ondanks die feit dat sy my dogter was, het ek my gereeld tot haar gewend as ek leiding nodig gehad het. Sy was passievol daarin om diegene wat in 'n warboel was, te ondersteun.
Tien jaar tevore het sy 'n ernstige geestelike ineenstorting gehad. Ek het 'n oproep gebel toe sy gesê het: 'Hallo, pa, ek is in 'n gekke huis.' 'Baie snaaks,' antwoord ek en sy gee die telefoon aan een van die verpleegsters. Sy was in 'n intensiewe psigiatriese eenheid, nadat sy heeltemal gebreek het, alles weggegooi het en kaal deur die strate gehardloop het. Sy het my later vertel dit voel soos die uiteindelike vryheid.
Dit het haar 'n jaar geneem om van die onklaarraking te herstel, en dit het gelyk asof dit nooit weer sou gebeur nie. Sy het haar selfvertroue en selfversekering herwin en baie liefde in haar lewe gehad. Sy het vir Kids Company gewerk, saam met sommige van die kinders en tieners wat die meeste beskadig is, en het, soos met alles in haar lewe, honderd persent in haar werk gewerp.
Met nabetragting is dit maklik om te sien dat sy op 'n tydstip tussen hoogtes en laagtepunte swaai, pynig oor die lewe, terwyl sy terselfdertyd deur die hele land reis, partytjie hou, kuier en werk. Die stilte wat deel uitmaak van die gesonde psige was afwesig. Sy was almal in beweging. Melissa het haar interne kompas verloor en ekstreme gedragstukke het na vore gekom.
Sy het die behoefte gevoel om elke situasie te bestuur en 'n suksesvolle uitkoms te behaal. Soos ek gesê het, het sy met kwesbare kinders gewerk en het dikwels die moeilikste gevalle aangevat, soos kinders wat ernstig mishandel is of wat ernstige gedragsprobleme gehad het. Soms het die sake so 'n sterk impak op haar gehad dat sy bang was om voort te gaan. Maar gewoonlik het sy die intensiteit van haar werk verhoog, eerder as om mense wat meer ervare was, oor te gee.
Haar gevoel van persoonlike verantwoordelikheid, tesame met die bestuur van die departemente van maatskaplikewerk en Kids Company, het meegebring dat sy gevoel het dat sy min keuse het as om voort te gaan. Oor 'n tydperk van ongeveer ses maande het haar interne radar buite werking geraak toe sy een van die donkerste depressies binnegegaan het.
Sy kon nie met mense praat nie. Haar helder kleredrag, lipstiffies en wen-glimlag is vervang deur 'n somber, teruggetrokke houding. Ek het haar nie in hierdie toestand gesien nie, maar 'n vriendin van haar het gesê dit is asof al die kleur uit haar gedreineer is.
Sy het 'n videoband gemaak waarin sy oor haar geestestoestand praat en wat haar volslae verwarring weerspieël. Sy het gedink dat sy ongeneeslik mal geword het, maar wou haar nie weer in die stelsel laat kom nie omdat sy die eerste keer so mishandel het. In die psigiatriese hospitaal tien jaar tevore is sy intens bedwelm; haar liggaam is gekneus van onderhou en sy wil nie die trauma herleef nie.
Niks het my hierop voorberei nie ...
In al my jare as psigoterapeut het niks my hierop voorberei nie. Ek het die beste gedoen as 'n vader wat sy dogter baie lief gehad het, en ek het haar probeer ondersteun op enige manier wat ek in staat was, insluitend om saam met Melissa en haar moeder na 'n terapie te gaan in 'n poging om ons probleme op te los. Soos dit was, het ons tydens haar gesukkel gebots. Sommige van die dinge wat sy gesê het, was onaangenaam.
Sy het na 'n retraitesentrum in Skyros gekom, waar ek 'n terapiegroep bestuur het, en my aangedoen en my geloofwaardigheid as direkteur van die sessie voor die ander deelnemers uitgedaag. Destyds kon ek haar net bestuur. Soos ek dit nou sien, is dit dat sy diep pyn gehad het en dat sy liefgehad, ontmoet en vervat moes word.
Melissa het na my uitgereik, maar ek kon nie my eie wysheid ten volle vind nie. Ek was al gewond oor die begrip psigose, of, soos ek dit destyds beskou het, ware waansin. My suster Beverly het op agtienjarige ouderdom 'n senuwee-ineenstorting gehad. Sy was 'n belowende aktrise en het die rol van Brigitte in verwerf The Sound of Music op die West End-verhoog. Een aand het sy begin hallusineer. Ek kan haar nog hoor skree: 'Die taxibestuurders kom brand die huis af.' Haar toestand het vererger. Sy is as skisofrenies gediagnoseer en het die volgende paar jaar vyf en vyftig behandelings met elektriese skok gekry. Haar niere is beskadig deur haar medikasie en sy het nooit weer haar middelpunt gekry nie.
Ek was doodbang vir Beverly se toestand en vir almal wat soortgelyke tekens vertoon - 'n vrees wat ek in my eie persoonlike terapie diepgaande ondersoek het. Dit is vir ons moeilik om die diepte van 'n ander se pyn te sien as hulle so naby ons is.
Toe Melissa soortgelyke tekens getoon het, kon ek nie my eie frustrasie verbygaan oor haar oënskynlike onversetlikheid nie, en kon ek my eie behoefte om deur haar te versorg en versorg, nie te identifiseer nie, en reageer daarom ontevrede op die manier wat ek gedoen het met 'n goeie vriend, kennis of kliënt, waar dit makliker sou wees om myself opsy te sit. Ek het haar gesien as nie net sielsiek nie, maar heeltemal kwaad. Ek was bang. Ek het net nie geweet hoe om haar ten volle te omhels op daardie plek van siekte en nood nie. Na ongeveer ses weke van verdwyning in die diepte van depressie en hopeloosheid, het sy 'n selfmoordbrief agtergelaat wat eenvoudig sê: 'sorry, x'.
As ons by 'n kruispad kom ...
Ons weet wanneer ons by 'n kruispad kom; ons word opgeroep om anders op te tree, ou idees af te sien en nuwe horisonne te soek. Hierdie oproep om rigting te verander begin dikwels as 'n stille ongemak wat opbou totdat die crescendo ondraaglik word en ons moet verander. Dikwels kom dit in die vorm van eksterne gebeure - 'n kritieke siekte, die verlies van 'n werk, die verlies van 'n verhouding of die verlies van 'n kind.
Ek kon nie voortgaan om te wees wie ek was na aanleiding van my dogter se selfmoord nie. Dit was die slegste ding wat nog in my lewe gebeur het. Sommige jare later kan ek egter sê dat Melissa se dood 'n verborge seën gehad het: dit het my met pynlike eerlikheid laat ondersoek. Ek het gewaag om verder in te gaan op die donkerder aspekte van die lewe, die skaduwees, wat die vermoë tot genesing bevat. Dit het my in staat gestel om op meer en meer diepgaande maniere meer waarde te hê vir my vriende, familie en kliënte.
Ek het besef dat hierdie tragedie my verbintenis tot lydensverligting verdiep het waar ek die vermoë het om dit te doen, en my begrip dat dit my lewenswerk was. Dit is moeilik om onder woorde te bring, maar die lyding en skok het 'n ekstra laag in my gebaar. In my hart is daar 'n ontluikende, ryker ervaring. Ek leef met meer felheid en betekenis. Ek is bewus van die tydelike aard van die lewe en die noodsaaklikheid om my lig so helder as moontlik te laat skyn.
Bloei te midde van diepe onstabiliteit ...
Om te floreer in die gesig van diepe onstabiliteit is nie maklik nie; dit vra altyd 'n mate van ongemak. Daar is geen towerstaf wat ons probleme sal laat verdwyn en pynlike ervarings verdwyn nie. Die pad kan soms verwoestend wees en ons voel dalk vas en vrees dat inspirasie nooit weer mag kom nie.
Net so gaan dit met floreer nie om die lewe gemaklik, lekker en gelukkig te maak nie; dit gaan daaroor om doel te vind en ons eie unieke bydrae te lewer. Betekenisvolle, outentieke lewe gaan oor wat ons doen met die stroppe en pyle van verregaande fortuin.
Uiteindelik is floreer nie net moontlik nie - evolusie eise dat ons uitbrei om te word wat ons kan word. Ons kan floreer en ons dryfkrag behou as dinge uitmekaar val. Totdat ons ons bewus raak van die patrone in ons lewe, is ons soos 'n flipper wat van ervaring tot ervaring bons. As ons ons toewy aan praktyke wat ons selfbewustheid voed, kan ons wyse keuses begin maak wat ons nie meer 'n slagoffer van omstandighede maak nie.
Dood jou jakkalse met deernis ...
Alhoewel elkeen sy eie unieke pad het, is baie van die ervarings en lesse wat die reis ondersteun, universeel. Ek het hierdie boek genoem Slaan u drake met deernis dood want dit is een van my belangrikste verkennings in groepe. Ek gebruik dit om die tye te verwoord wanneer u ongemaklike waarhede met mense moet praat, en wanneer u die dwaling en hardnekkigheid in u moet trotseer.
Om te kan floreer, moet ons ons struikelblokke, ons weerstand, ons afkeer, ons skrik, ons selfgetwyfeldheid konfronteer. In die breë sin is elke uitdaging wat ons pad versper, 'n draak wat ons geroep word om dood te maak. As ons die uitdaging van vooraf kan hanteer, sal ons 'n skat in ons siel ontdek, 'n transformasie wat gewag het om ons te ontwikkel.
Dit is die praktyke wat ek dink Melissa kon help: 'n sterk afstemming op haar interne navigasiestelsel; groter selfbewustheid; en oefen in vaardighede wat ons grond en verbeter, soos die skepping van 'n ondersteuningstelsel (wat die Boeddhiste 'n sangha noem) wat buite die algemene beoordelings van haar toestand sou gesien het. Dit kon haar gered het.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Is die genesing van die Coronavirus erger as die siekte?