Uit die brief lei ons af dat die meeste van die gelowiges arm was. Daar was enkele rykes in hulle geledere, maar Jakobus is nie baie positief oor hulle nie. Hy spreek die rykes baie skerp aan om nie onderskeid te maak tussen dié wat belangrik is en dié wat in oë van die samelewing onbelangrik is nie. En hy brei uit oor hoe hulle die armstes van die armes kan help (Jak 2:13-17).
Hulle moet hulle nie daardeur laat afsit nie. Rykes moet armes nie blameer nie. Armes moet rykes nie blameer nie. Die omstandighede waaronder hulle lei moet hulle nie afskrik om die Here voluit te dien nie.
Die tweede perspektief op God is die feit dat dié Here, die Jesus wat ons aanbid, die Regter is. Jesus staan trouens voor die deur (vgl Openb 3:20)! Hy is die ene ore, gereed om in te tree en reg te stel.
Dit is waarom ons kan ophou om te kla oor ons medegelowiges, sê Jakobus, want die Regter kom, ook vir die geloofsgemeenskap. Die oordeel van God begin by die kerk, nie by die wêreld nie, soos Petrus al vir ons geleer het:
“Want die tyd is daar dat die oordeel moet begin by die huis van God. En as dit eers by ons begin, wat sal die einde wees van die wat aan die evangelie van God ongehoorsaam is?” (1 Pet 4:17).
Want die Here Jesus wil hê dat ons geduldig sal bly en enduit volhard tot met die wederkoms sonder om te verslap, sonder om onder te gaan óf deur die uitdagings in die wêreld, óf deur die uitdagings binne die geloofsgemeenskap.
Die derde en vierde perspektief op die Here, op Jesus, is die feit dat Hy reeds in die OT bewys het dat Hy vol medelyeen ontfermingis. Onthou, Jesus tree in die NT op soos Jahwe in die OT.
En ten spyte van die moeilike tye wat hulle beleef het, het hulle enduit getrou aan God gebly. Daarom is hulle geseënd. Nie gelukkig nie. Geseënd. Hulle het die guns van God geniet. Hulle het geweet dat hulle Hom tevrede gestel het, en dit was vir hulle genoeg. Daarin het hulle beleef dat God vol medelye en ontferming is.
Job het aanvanklik vier tragedies beleef. Die tragedies begin op dié dag wat Job volgens sy gewoonte offers vir sy kinders gebring het (Job 1:5), dié dag wat dit die oudste seun se beurt was om fees te vier (Job 1:13). Dit moes waarskynlik bygedra het tot Job se smart. Sy offers kon die tragedie nie voorkom nie:
Eerstens verloor hy sy osse, donkies en van sy slawe deur die toedoen van die aanvallers uit Skeba, waarskynlik Arabiere (Job 1:15).
Tweedens verloor hy sy kleinvee en hulle wagters deur ‘n natuurramp, weerlig wat alles aan die brand slaan (Job 1:16).
Geen wonder dat God by Satan spog oor die vroomheid van Job nie. Ten spyte van die verlies wat die Satan vir Job laat lei het, het Job nie teen God gedraai nie. Hy is, só beskrywe die Here hom:
Job volhard egter in alles in sy ontsag vir God en sy gehoorsaamheid aan die pad wat die Here in sy alwysheid kies, al weet Job nooit enigiets van die hemelse gesprek tussen God en die Satan nie.
Sofar is die intellektueel wat effe uit die hoogte uit vir Job probeer reghelp: “As jy jou verstand reg wil gebruik … kan jy jou kop sonder skaamte oplig.” (Job 11:13,15).
Job antwoord telkens vir elkeen van hulle, maar soos die gesprek vorder kom jy agter dat hy eintlik geen behoefte aan hulle oppervlakkige oorsaak-en-gevolg teologie het nie. Hy wil eerder met die Here praat.