Dit was in die vroeë jare van die Sestigs, toe ek nog in Parys aan die studeer was, toe ek vir die eerste keer ’n brief van Chris Barnard uit Parys ontvang het. Daarmee het ’n korrespondensie aan die gang gekom wat tot vandag toe nog nie heeltemal sy einde bereik het nie, ofskoon die klimmende jare ons al op verskillende maniere probeer bykom of stilmaak het.
Op ’n tyd het Chris beplan om met sy destydse vrou, Annette, vir die eerste keer op Grahamstad by my en Estelle, my eie eerste paaltjiewagter, te kom kuier. ’n Nogal rampspoedige eerste kennismaking, want soos dit teen donkeraand geblyk het toe die Barnards hul bagasie uit die motor wou gaan haal waar ek die tasse al met die intrapslag uit die motor in die straat vlak voor die voordeur wou gaan aflaai en ons gesamentlik agtergekom het dat daar g’n teken meer was van ’n tas klein of groot nie. Waarskynlik het ons toe al pens en pootjies ingesleep geraak by die gesprek waarmee ons toe reeds begin het en waarby daar tot heden vandag toe nog nie tekens van ’n verslapping sigbaar is nie.
In die loop van daardie aand het Annette al wat flikker is, uitgehaal om dit aan die twee jong konstabels by die gestrande motor te vertoon, toegelig met histrioniese vermoëns wat vir my heelwat meer beïndruk het as vir Estelle: sy het verseg om in die swyende tweestryd tusen die twee vroue kans gesien om selfs maar ’n aks bes te gee. En Chris het ’n oorpyn ontwikkel wat vir niks wou skrik nie. Maar dit alles het minder as niks geweeg vergeleke met ’n lotsbestemming nie.
Tussen hom en Bartho is die eerste gedagtes oor die moontlikhede vir vormgewing van Orgie gewissel. Met verloop van tyd het ek en hy elkeen, as ek nou reg tel, vier kinders verwek, en hande vol romans, verhale, draaiboeke en ander pennevrugte die lig laat sien. Oor en weer het ons gehelp om probleme uit te stryk, kritici uit te sorteer, idees te toets, mekaar op die skouers te klop, skoppe onder die gat te gee, of so na aan trane afvee te kom as wat ’n mens jou gevoeglik durf veroorloof het. Nie een van ons het verwag om so oud te word dat ons dertig van die agterkant af sou kon bekruip nie. En destyds was Sestig nog net ’n literêre begrip, g’n werklikheid of ’n simbool of ’n ding nie. Vandag is die wêreld ’n anderster plek. Maar op die een of ander manier probeer ons byhou. En ons kan nog altwee, deur die genade of een of ander moedswilligheid ons variasie probeer opsê van: Ek was toe Bart Nel, en ek is wragtag nog hy. En halleluja!