The World's newest photos of npdhv and veluwe - Flickr Hive Mind
bos bronst bronsttijd cerfélaphe cervuselaphus coachgroep edelhert edelhirsch estrouscycle forest gelderland hoenderloo hogeveluwe hubertus jachthuis mushroom nationaalparkdehogeveluwe nederland neige netherlands nl npdhv oestrus otterlo paarseizoen paddestoel reddeer rodeheidelucifer rothirsch sinthubertus sneeuw snow spinneweb veluwe wandelfit winter woud
npdhv,veluwe Flickr Hive Mind
Hivemind: https://hiveminer.com/Tags/npdhv%2Cveluwe/Timeline Hits: 39 Pages: 1
39 npdhv veluwe 36 hogeveluwe 25 wandelfit nationaalparkdehogeveluwe 21 gelderland 11 netherlands 10 nl 8 nederland hoenderloo 7 bos forest woud 5 winter sneeuw snow neige 3 paddestoel jachthuis oestrus reddeer cerfélaphe coachgroep spinneweb bronst rothirsch mushroom estrouscycle hubertus otterlo rodeheidelucifer paarseizoen bronsttijd edelhert cervuselaphus sinthubertus edelhirsch
Pairs: 34 npdhv,veluwe 33 hogeveluwe,npdhv hogeveluwe,veluwe 25 hogeveluwe,wandelfit npdhv,wandelfit veluwe,wandelfit 21 hogeveluwe,nationaalparkdehogeveluwe nationaalparkdehogeveluwe,npdhv 19 nationaalparkdehogeveluwe,veluwe 18 gelderland,npdhv gelderland,veluwe gelderland,hogeveluwe 17 nationaalparkdehogeveluwe,wandelfit 12 gelderland,wandelfit 11 gelderland,nationaalparkdehogeveluwe 8 netherlands,npdhv hogeveluwe,netherlands hogeveluwe,nederland nederland,npdhv gelderland,nederland 7 gelderland,netherlands hogeveluwe,nl netherlands,veluwe hoenderloo,hogeveluwe nl,npdhv hoenderloo,veluwe
Users: doevos 37 -AR- Tjeerdknierfotografie PressReader - Weg! Namibië: 2015-04-01 - 4X4 NAMIBDUINETOER
Sophia van Taak en Sam R­ein­ders be­ant­woord die roep­stem van die woes­tyn
As dit nie vir di­a­man­te was nie, het die mens­dom dalk nooit in die Na­mibwoes­tyn be­lang ge­stel nie. Maar dank­sy die blink klip­pies is daar ’n spoor deur dié wil­der­nis ge­breek waar­langs ’n mens dees­dae te­rug na die ge­skie­de­nis kan toer, en ook die wérk­li­ke skat­te van die woes­tyn kan ont­dek.
‘ “WAAR­SKU­WING Straf £500 of een jaar ge­van­ge­nis­straf. Die pu­bliek word ge­waar­sku teen oor­tre­dings in die ver­bo­de di­a­mant­ge­bied son­der per­mit­te.” In A­fri­kaans, En­gels én Duits word ons ge­sê om nie ’n tree ver­der te gee nie.’
Ons staan so­wat 30 km noord­wes van Aus voor ’n ou bord in die S­per­rge­biet. Ons het nou-nou ver­by die woes­tyn­per­de se wa­ter­gat by Ga­rub ge­ry. Hier­die uit­hoek van die S­per­rge­biet is dees­dae deel van die Na­mib-Nau­kluft­na­si­o­na­le park, en met ’n kon­ses­sie­hou­er in die groep mag ons wet­tig ver­by hier­die bord­jie ry. Dié uit­stap­pie is min be­sko­re en die ter­rein wat ons gaan ver­ken, voor­spel groot a­von­tuur.
In die kon­vooi van ses voer­tuie is ek en Sam die e­nig­ste vroue. Die toer­lei­er is Ar­ra (Ar­mand) Bas­son van I Dre­am A­fri­ca Ad­ven­tu­res in ’n Land Crui­ser 4.5 li­ter EFI, en tus­sen hom, sy reg­ter­hand, Nes­sie Ka­ku­tu, en Muis von Wiel­ligh (in ’n Toyo­ta Hi­lux D4D-dub­bel­ka­juit) moet hul­le ons oor vyf dae in Wal­vis­baai be­sorg. Die res van die ge­sel­skap be­staan uit Giel Mul­ler en Ni­co Roets van Jo­han­nes­burg (in ’n Ford Ran­ger 3.2 li­ter), Wim Prins­loo en sy seun, S­te­ve, van Aus (in ’n Ford E­ve­rest 3 li­ter Tdi), Wind­hoe­kers O.J. Eng­ling en Hel­mut Grass­rei­ner (Pra­do 3 li­ter D4D-die­sel) en Harry Ki­rch­ner – ook ’n toer­o­pe­ra­teur – en sy hel­per, Pe­pe T­ji­su­ta (V8 Land Crui­ser-sta­sie­wa).
Die mees­te van die ou­ens ken me­kaar uit hul­le weer­mag­dae of van raak­loop ie­wers langs die pad. (Dit voel al­tyd vir my as­of die gan­se Na­mi­bië me­kaar ken.)
Die res van ons maak oor die twee­rig­ting­ra­dio’s be­ter ken­nis en so tus­sen­deur deel Ar­ra sy ken­nis van die om­ge­wing: Die ron­de berg waar­by ons nou ver­by­ry, se naam is Dik­ke Wil­lem – die Duit­sers het ’n he­li­o­graaf­sta­sie teen sy hang ge­had. Die hel­der­groen plan­te langs die pad is melk­bos – gif­tig, bui­ten vir re­nos­ters en gems­bok­ke. Daai ste­kel­ri­ge bos­sies is vol­struis­slaai en doer staan lang­been­boes­man­gras.
Ie­mand vra iets oor die fai­ry ci­r­cles wat om ons be­gin uit­slaan en die ra­dio gons van die te­o­rieë: Ter­mie­te wat al­le plant­ma­te­ri­aal in ’n se­ke­re ra­di­us bo hul­le nes­te af­kou en in hul­le ton­nels weg­dra, on­der­grond­se gas­se wat ont­snap, Mars­man­ne­tjies wat kom do­nuts gooi…
Dis nog maar vroeg en reeds lyk die kaal land­skap soos ’n pot vla wat staan en prut. In die voor­ruit skuif die Na­mibwoes­tyn se hoe­ki­ge kim al hoe na­der.
An­der­kant Koi­cha­bpan (waar L­ü­de­ritz sy d­rink­wa­ter uit boor­ga­te kry) stop ons in die laas­te ka­meel­do­ring se ska­du vir ont­byt­toe­brood­jies maak. Dan is dit tyd vir ban­de af­blaas en hubs vas­draai en Harry se sta­sie­wa breek die spoor oor die eer­ste, amp­te­li­ke duin. Van die ou­ens is nie so er­va­re in duin­ry nie, maar Harry se rus­ti­ge aan­wy­sings oor die ra­dio hou die kon­vooi mooi aan die be­weeg.
“Hier kom ’n dip­py… Ver­sig­tig vir daai slip fa­ce na regs… Giel, is dit jy hier ag­ter my? Laat ek ’n bie­tjie weg­kom voor, dan vat jy ’n aan­loop vir hom…” Giel stoot self ’n ent te­rug – hy wil se­ker maak hy kom met die eer­ste pro­beer­slag oor die duin hier voor ons.
“Giel, jy kan maar kom,” praat Harry van die an­der kant af. “Giel, ek sien jou nie kom nie…” Maar Giel stoot steeds te­rug, hy wil sé­ker maak. “Giel? Ont­hou, bet­ter do it o­ver than o­ver­do it,” hoor ons weer vir Harry. “Waar het jy nou jou aan­loop loop vat?”
“Nee, smaak my op die Oos-Ka­la­ha­ri­grens,” ant­woord ie­mand droog.
Maar dan laat waai Giel mooi in Harry se spo­re en sy Ford Ran­ger glip moei­te­loos oor die kruin.
“Daar­sy, doek­sag,” sê Ar­ra te­vre­de hier langs my.
So gaan dit vir ure, duin op en duin af. Aan­vank­lik dop my maag om el­ke keer as ons oor ’n hoë kruin tiep en teen die slip fa­ce af­kruip. Maar dan be­gin dit lek­ker
‘Die my­ners het vir vroue ge­vra, maar toe die eer­ste klom­pie aan­kom en sien hoe dit hier lyk, het hul­le ge­wei­er om van die boot af te klim.’
raak, tot­dat Ar­ra skie­lik ’n U-draai gooi en die vol­gen­de duin in re­ver­se be­storm. Hy grin­nik vir my ver­skrik­te ge­sig. “Ek kyk net of jy nog wak­ker is.”
Ek wil al ja­re lank die Na­mib sien – nie die oor­be­volk­te toe­ris­te­dui­ne by Sos­sus­vlei nie, die rég­te Na­mib. Dis ’n ge­heim­sin­ni­ge land­skap dié, ’n oer­plek. Hier duur ’n droog­te ’n mil­joen jaar, en dit suig die laas­te sap­pig­heid uit al­les – tot­dat net dít wat reg­tig nood­saak­lik vir le­we is, oor­bly.
Ek en Sam het plek­ke om­ge­ruil – sy ry nou saam met Ar­ra en ek is by Muis en Nes­sie in die ag­ter­hoe­de. Nes­sie wip uit en haak ’n tou om Giel se Ran­ger se sleep­hak. Ter­wyl “Rui­ter van die wind­jie” jo­lig in Muis se bak­kie speel, sleep ons vir Giel in ’n jap­trap uit. Dis nie die eer­ste uit­sleep van die dag nie en se­ker­lik ook nie die laas­te nie. Ons koers is rof­weg noord­wes – see toe – en daar’s geen haas nie.
Muis vroe­tel met sy iPod en Tra­cy C­hap­man knip vir Bles kort. “Die dui­ne raak nou al hoe wil­der,” waag ek.
Muis snork. “Wag maar, jy sal sien – nou-nou is die kerk uit.”
En hy’ t ook nie ge­jok nie. Toe ons weer ’n slag­gie stil­hou vir be­ne rek, is my kneu­kels wit van vas­klou.
“En nou, Hella, dat jy so een­kant sit?” Hel­mut sit tjoep­stil in O.J. se Pra­do voor hom en uit­t­uur. “Ek bid vir ’n pou­se.”
Ons kamp dié aand in ’n laag­te­tjie om­sin­gel deur die woes­tyn. My kop is vol van al­les wat ons die dag be­leef het: Die sil­hoe­ët van gems­bok­ke wat soos brand­wag­te op die duin­mu­re staan; brul­sand on­der die bak­kie se ban­de; die Na­mibduin­ad­der wat kod­dig sy­waarts pad­gee…
Dit voel as­of ons ge­sel­skap in slegs een dag ge­reis het uit ’n om­ge­wing waar re­ëls geld na ’n vreem­de ge­wes­te waar an­der din­ge be­lang­rik is.
Harry en Pe­pe is be­sig met ’n spring­bok­pot oor die ko­le. Ar­ra sit half­pad teen ’n duin uit en huis toe bel op sy sa­tel­liet­foon. Die Wind­hoek-Duit­sers raak vro­lik en kort voor lank dans die vlam­me op die maat van hul­le volks­lied­jies. En steeds pro­beer Tra­cy C­hap­man uit Muis se bak­kie mee­ding: “Gim­me one re­a­son to stay he­re, and I’ll turn rig­ht back a­round…”
Mak­lik, Tra­cy, mak­lik.
Wie trap nou eint­lik in wie die diep­ste spoor?
Hoe lui die ge­seg­de nou weer? Boys will be boys. Gooi nou boon­op groot, en­jin­aan­ge­dre­we toys by, dan kry jy ’n klomp ou­ens wat bal­da­dig met hul­le brul­len­de bak­kies oor sand­dui­ne jaag.
Maar dis ook een van die re­des hoe­kom men­se hier­heen kom – om 4x4’s wat heel­jaar lank met sy­paad­jie klim te­vre­de moes wees, ’n slag vrye teu­els te gee.
Maar daar is re­ëls: Jy bly in die kon­vooi se spoor – ver­al in die “stra­te” tus­sen dui­ne, waar die wind nie so ge­reeld raak­vat nie en die twee­spoor vir maan­de nog bly lê. En oor ’n sout­pan ry jy nooit nie. Maar bo, teen die krui­ne, kan jy maar vet­gee en es­se gooi – die vol­gen­de og­gend is daar nie ’n te­ken van die ma­ne­wa­les nie.
Die man­ne is so uit­ge­la­te soos seuns. Al­mal terg me­kaar oor hul­le 4x4-ver­nuf, die Boe­re speel Da­vid Kra­mer oor die ra­dio, waar­op die Duit­sers dan ant­woord met hul­le volks­vreem­de pop.
Ek pro­beer my lyf slap hou, maar dit help nie – nóg die roe­te, nóg die be­stuur­der is voor­spel­baar en ek be­gin – soos Hel­mut – vir ’n pou­se te bid.
Wan­neer ons uit­ein­de­lik stop om iet­sie te eet, ver­gaap ek my aan die ryk o­ker­kleur van die woes­tyn wat o­ral om ons deur die pa­tro­ne van mi­ne­raal­stof ver­sier word. Dit draal kar­te­lend deur die boon­ste sand­laag, soms soos rook uit ’n kers­pit – swart il­mi­niet mag­ne­tiet, maar ook roes­rooi gra­naat, sil­we­ri­ge mi­ka…
Het die di­a­mant­soe­kers van ouds ook al hier­die mooi raak­ge­sien toe hul­le hier ver­by is, of was die woes­tyn vir hul­le bloot ’n las­tig­heid in hul­le soe­ke na sy skat­te?
Het hul­le ooit die lou­warm sand sta­dig deur vin­gers laat sif en be­sef dat waar­skyn­lik geen an­der mens ooit weer hiér­die hand vol gaan skep nie? Of het fron­sen­de oë toe reeds die ge­woon­te ge­had om fyn te kyk vir iets blinks tus­sen die kor­rels?
Die kon­vooi trek nou na­by die Hau­ga­ben Uri Hau­gab­berg en toe ons weer oor ’n duin kom, strek ’n vlak­te hier voor oop – Bush­man’s Pa­ra­di­se, ’n pan met ’n hoë rif gra­niet­knoet­se aan sy oos­te­kant.
‘Die ryk rooi van die dui­ne raak ’n al lig­ter ska­ke­ring tot­dat ons bo-op ’n duin uit­dop en daar is sy – die skit­ter­blink At­lan­tie­se O­se­aan.’
Die bak­kies bly op ’n spoor aan die voet van die gra­niet­rant langs, tot by ’n be­skut­te in­ham – van­aand se kamp­plek.
Teen laat­mid­dag ry ons op tot bo-op die rant vir ske­mer­kel­kies. Ek kyk hoe die woes­tyn­wind ’n gras­pol­le­tjie al in die rond­te om­wen tot­dat die halms fyn sir­kel­spoor­tjies in die sand trek. Oor­kant die pan waai­er ’n wolk sand van ’n duin se kruin los.
En net daar, skuins ná se­we op ons twee­de dag in die woes­tyn kry ek daar­die Na­mi­bië-ge­voel oor my: die vol­heid van die Groot Leegte wat in­skop.
Noord­we­s­waarts Na­mab toe
In hier­die dui­ne­wê­reld weet ek lank­al nie meer waar ons is nie, maar Ar­ra be­lo­we: “Van­dag ry ons tot by die see,” en trek in­ge­dag­te die roe­te op die GPS-skerm­pie met sy vin­ger na.
Ek sien ’n paar sil­wer­vos­sies wat op­ge­krul on­der hul­le dik wol­ster­te teen die woes­tyn­wind lê en skuil. Die an­der ge­waar hul­le ook en die ver­skil­len­de na­me kom oor die ra­dio: Ca­pe fox, kap­fuchs, draai­jak­kals…
“Wat’s ’n spring­haas in En­gels?” wil ie­mand by Sam weet. En sy laat nie op haar wag nie: “It’s a bon­zai kan­ga­roo!”
Die ryk rooi van die dui­ne raak ’n al lig­ter ska­ke­ring tot­dat ons bo-op ’n duin uit­dop en daar is sy – die skit­ter­blink At­lan­tie­se O­se­aan. Hier’s nie ’n soom­pie melk­hout­bo­me nie, nie ’n ge­typoel of ’n strand­sam­breel, of hond aan ’n hals­band in sig nie. Dit is net die aar­de en die see wat kaal voor me­kaar staan – Die Skep­ping, dag 3.
Ek kan lank hier sit en staar, maar die man­ne is haas­tig – hul­le wil nog van­mid­dag ’n paar steen­bras­se of selfs ’n ka­bel­jou uit­trek vir aand­e­te.
Ons gly teen die Na­mib se sy af tot on­der teen die wa­ter en gee dan vet strand­langs, Na­mab-kamp toe.
Dié per­ma­nen­te tent­kamp ’n ent­jie suid van Me­ob­baai word deur ver­skeie toer­o­pe­ra­teurs ge­bruik en die in­wo­nen­de kamp­op­sig­ters, A­lex Koot­jie en sy seun, T­jo­kos, stook al die vuur.
Was dit al­les dan net ’n droom?
Die ge­ruis van bran­ders maak my wak­ker.
Maar ek is traag om op te staan – dis lek­ker snoe­sig hier in die ske­mer­te van die tent, ek kan klaar hoor hoe die wind daar bui­te baklei.
Daar’s ’n stem by die tent­flap – Nes­sie b­ring soos klok­slag sog­gens kof­fie. Dis ’n luuk­se waar­aan ’n mens ge­woond kan raak, dít so­wel as die Na­mab-kamp se an­der ge­rie­we: bed­dens, warm stor­te, ’n ge­sel­li­ge la­pa met ta­fels waar­om tot laat
ge­kui­er word. Die plek is om­trent ’n laas­te sta­ning in die woes­tyn.
Daar­van ge­praat… Van­dag gaan ons die bit­ter­ein­der-myn­dor­pies ver­ken. Maar eers ry die kon­vooi na ’n plek met ver­steen­de dui­ne toe en draai op pad soon­toe af na Ar­ra se Gat – t­wee mas­sie­we dui­ne met ge­vaar­li­ke hel­lings en ’n moe­wie­se diep duik tus­sen hul­le. In­ti­mi­de­rend, maar hoe­kom nou juis Ár­ra se Gat?
Daar’s eg­ter nie nog tyd om dít te vra nie. Ar­ra skeur oor die eer­ste duin se ron­de kruin en aan die an­der­kant af. My bin­ne­goed slaan bol­le­ma­kie­sie. My to­ne gra­we in die rub­ber­mat­jie in. Die naald klim ver­by 140 km/h. Ons s­lat die on­der­punt hárd. Die twee­de duin is só steil, ek kan net ’n sand­waas voor my sien. Ek sit vas­ge­pleis­ter teen die sit­plek, die en­jin skree. As ons daai hel­se skerp kruin nou teen dié s­poed gaan tref… Skie­lik spat blou lug voor die bak­kie op. Dis dan nou dit, skiet dit deur my kop. Koe­baai, wê­reld.
Ek knyp my oë toe en word teen die deur vas­ge­slin­ger. Die sit­plek­gor­del tril hier in my oor soos dit styf­ruk en my mil­li­me­ters van die voor­ruit af vang. Ek wag vir die slag…
Maar dit kom nie. Ar­ra het, ter­wyl ons die kruin oop ke­tels be­storm, ’n knap U­draai ge­gooi en nou jaag ons weer met ’n mal vaart te­rug deur die duik.
Toe sy Crui­ser langs die an­der bak­kies stil­hou, pro­beer ek ’n dap­per glim­lag uit­wurg, maar dit suk­kel. Asseblief, vat my nóú na die ver­steen­de dui­ne – ek kort drin­gend iets wat vir baie lank glad nie be­weeg nie.
“Nee kyk, as jy iets ge­doen wil hê, vra ’n Duit­ser,” sê Muis. Ons is by Fis­chers­brunn, ’n fon­tein na­by Me­ob­baai waar die di­a­mant­jag­ters hout­va­te wat soos wie­le kon rol kom vol­maak het so­dat mui­le die wa­ter na die kleims toe kon sleep. Hul­le het ook wrag­gies be­sproei­ing aan­ge­lê, groe­nte­tui­ne ge­maak en vye- en per­ske­bo­me aan­ge­plant.
Nog ’n wa­ter­bron was by Con­cep­ti­on Wa­ter, na­by die Con­cep­ti­on­baai-lan­dings­plek. In 1913 is ’n pyp­lyn van 80 km tus­sen die t­wee bron­ne en die myn­dor­pies aan­ge­lê en daar­voor is 350 ton pyp uit Duits­land in­ge­voer.
Ons gaan draai ook by Me­ob­baai, hier lê nog ou hout­skui­te rond. Jy kan Hol­lam se Vo­ël-ei­land van oor die wa­ters sien – ’n flen­ter­tjie land waar die De­ne ’n wal­vis­sta­sie ge­had het. Die strand wat van­dag nog vol wal­vis­been­de­re lê wat by die sta­sie bloot in die see te­rug­ge­gooi is, gee die plek ’n ma­ka­be­re at­mos­feer.
By al t­wee lan­dings­plek­ke doem ge­hug­gies uit die og­gend­mis op – ’n po­li­sie­sta­sie, doe­a­ne­kan­toor… Ver­rin­ne­weer en ver­we­se. Die ge­wel­di­ge af­son­de­ring moes hel ge­wees het.
“Die my­ners het vir vroue ge­vra, maar toe die eer­ste klom­pie aan­kom en sien hoe dit hier lyk, het hul­le ge­wei­er om van die boot af te klim,” ver­tel Ar­ra. “Maar toe kry hul­le ’n plan… toe ’n twee­de boot vol vroue op­daag, het die my­ners ’n ry vu­re op die strand ge­maak en ge­kon­kel dat die kap­tein eers ná don­ker na­der­vaar. Van ver af lyk Me­ob toe soos ’n groot dorp en die vroue kom niks­ver­moe­dend aan wal. En daar vaar die boot weg voor hul­le kan be­sef wat aan­gaan!”
Die stuk­kie aar­de tus­sen Me­ob- en Con­cep­ti­on­baai is ’n eeu ge­le­de van hoek tot wal ge­fyn­kam vir di­a­man­te. Ons volg die ou myn­pad ver­by klip­sta­pels wat die kleims uit­ge­merk het. Lang en­te van die wa­ter­pyp­lyn is steeds sig­baar tus­sen die dor­pies Hol­sa­tia, C­har­lot­ten­fel­der en G­ril­len­ber­ger.
Van eers­ge­noem­de is daar min oor bui­ten oop­ge­waai­de mens­ge­raam­tes, die on­ge­luk­ki­ges wat hul­le hier dood­ge­swoeg het om ein­de­lik – son­der ’n en­ke­le di­a­mant in die vuis – na die hier­na­maals te ver­kas.
By C­har­lot­ten­fel­der staan A-raam­hut­te waar­in die He­re­ro- en O­vam­bo­ar­bei­ders ná ’n dag van woes­tyn­sand in die ver­blin­den­de hit­te fyn­kam, kon gaan lê. Siw­we wag in ne­tjie­se rye ge­dweë op nog ’n werks­dag; van die dak­nok­ke af skel kraaie ons uit hul­le koek­sel­nes­te van blou­draad ge­bou.
By G­ril­len­ber­ger staan die bal­ke van iets wat soos ’n stoor lyk nog. In ’n werks­win­kel lê ge­reed­skap, boe­ke, glas­bot­tel­tjies en spy­kers rond.
T­wee os­se­wa­ens staan een­kant, die
ys­ter­ba­ne om die vel­lings is op­ge­roes, die hout­spe­ke is ver­bleik en ge­bars.
Hier het pro­spek­teer­ders nog sit en dag­lo­ne uit­werk, of ’n krui­wa se wiel ge­o­lie, toe die ty­ding hul­le een mid­dag in No­vem­ber 1914 be­reik: Dis oor­log in Eu­ro­pa en de laas­te weer­ba­re man moet hom na S­wa­kop­mund haas – Duits­land het haar seuns no­dig.
Al­les is net so ge­los – tot 1920, toe Gre­at Na­ma­qua Di­a­monds die reg­te koop. In 1924 s­melt dit saam met Col­mans­kop Di­a­monds, gro­ter ma­sji­ne­rie word in­ge­bring en ver­al C­har­lot­ten­fel­der brei vin­nig uit. By Me­ob­baai o­pen ’n bak­ke­ry; ’n paar vrag­mo­tor­tjies ver­vang die os­se­wa­ens, Con­cep­ti­on­baai kry ’n pos­kan­toor, G­ril­len­ber­ger ’n sie­ke­boeg.
Maar in 1930 stort die New York­se Ef­fek­te­beurs – en daar­mee saam die di­a­mant­mark – in duie.
Teen Fe­bru­a­rie die vol­gen­de jaar was hier nie meer ’n en­ke­le pro­spek­teer­der oor nie. Soos hul­le daar­die dag hier weg is, so staan al­les steeds.
’n Stuk­kie van jou bly hier ge­strand
Ek kry nie my skoe­ne nie, ek’t hul­le vyf dae laas ge­sien. Sou ek hul­le dalk ie­wers on­der ’n bak­kie­sit­plek vind, sal dit ook ver­keerd voel om hul­le aan te trek. Net soos dit ver­keerd voel om van­dag te­rug te ry be­ska­wing toe.
Die pad van die Na­mab-kamp af oor Sand­vis-ha­we tot in Wal­vis­baai voel gans te kort.
Ons sien vir ou­laas nog ’n mo­nu­ment van die di­a­mant­tyd – die wrak van die E­du­ard Bohlen II.
Ons ry see­langs ver­der ver­by ’n swet­ter­joel rob­be tot by die laas­te a­von­tuur – Lan­ge Wand. Hier staan dui­ne met ’n hel­ling van by die 150 m met hul­le voe­te in die see. Die bran­ders breek let­ter­lik teen die on­der­punt van die slip fa­ce, van ’n strand is daar geen spra­ke nie. En dis waar ons nou moet deur – tus­sen die dui­ne en die diep blou see.
E­ni­ge Na­mib-toer­lei­er sal jou >
ver­tel ’n mens kan die 15 km on­der Lan­ge Wand langs slegs met laag­wa­ter aan­durf, dan kan jy da­rem sien waar jy ry en daar’s ’n bie­tjie har­de sand vir die voer­tuie om op vas te trap. Hoog­wa­ter is om 3 nm., dis nou 2.45 nm. Ar­ra re­ken eg­ter ons kan dit nog maak.
Met sy lin­ker­spoor in die sag­te, om­ge­kar­ring­de see­sand en sy reg­ter­spoor teen die uit­ge­kal­we duin jaag Ar­ra teen Lan­ge Wand langs. Die bran­ders klap hier teen my deur, maar ek kyk nie vir hul­le nie. Ek draai net stil­le­tjies my ruit op. ’n Ent­jie vo­ren­toe stamp die see Muis se bak­kie se gat heen en weer, ek sien hoe Sam die ven­ster­raam vas­gryp.
Ek loer vir Ar­ra – sy een oog kyk voor, die an­der hou die bran­ders dop soos hy ’n reeks gro­tes tel, ’n bie­tjie te­rug­hou en dan weer laat spat so­dra die laas­te een te­rug­trek. Sla­pen­de rob­be gee ver­vaard pad en dan moet ons skie­lik skerp rem vir… nog ’n s­keeps­wrak!
Dis die S­ha­w­nee wat in 1976 hier ge­strand het. Die bran­ders het hom le­lik ver­niel, maar die brug is nog in een stuk en in die ver­by­mik, sien ek ’n oor­bluf­te jak­kal­sie uit­loer.
Die woes­tyn­man­ne weet net hóé en dis nie lank nie, toe’s ons deur. Ek sal eg­ter son­der om ’n oog te knip om­draai en dit weer doen as dit sou be­te­ken dat ek nog ’n laas­te keer bo-op ’n duin kan gaan sit met my to­ne wat soos ak­ke­di­s­sies on­der die sand in­kruip.
Ek wil in G­ril­len­ber­ger se dak­lo­se sie­ke­boeg gaan lê en pro­beer voel hoe dit is om d­rie maan­de lank te wag dat ’n dok­ter kom. Ek wil op die rom­mel­ho­pe langs bees­ho­rings hurk en won­der hoe­veel vrag­te hul­le ge­diens­tig moes kar­wei.
En ek wil tog maar my hand teen die bin­ne­kant van ’n sif langs s­tuur – dalk het daar ie­wers e­ne­tjie bly vas­sit...
’N AN­DER SOORT E­DEN (oor­kant­ste blad). Bush­man’s Pa­ra­di­se is dalk nie ’n lus­hof nie, maar dié pan in die Na­mib is net so be­koor­lik soos daai ver­bo­de ap­pel. HY RY DIE WIT WAKS UIT ’N DUIN! Gee hom net sy ge­troue groen Land Crui­ser, Ou Neeuf, en Ar­mand Bas­son vat jou op ’n hol­der­ste­bol­der woes­tyn­toer wat jy nooit as te nim­mer sal ver­geet nie!
ONT­HOU JY DAAI KEER TOE... Die Na­mab-tent­kamp se braai­la­pa kan ge­tuig van me­ni­ge laat­aand­kui­er­tjies vol grap­pe, her­in­ne­rin­ge en spek­skie­te­ry.
’N NUK­KE­RI­GE KUS. Op die og­gend van 5 Sep­tem­ber 1909 was die mis net te dig vir die stoom­skip die E­du­ard Bohlen II (op pad van S­wa­kop­mund na Ta­fel­baai) en sy het – da­rem son­der e­ni­ge le­wens­ver­lies – ’n sand­bank ge­tref. Die ge­meu­bi­leer­de boot het, ná et­li­ke mis­luk­te po­gings om haar weer na oop wa­ters te sleep, vir ’n tyd ge­dien as woon­kwar­tie­re van een van die myn­maat­skap­pye se werk­ne­mers.Meer as ’n eeu la­ter lê sy nou ’n he­le paar hon­derd me­ter land-in soos wat die dui­ne haar oor die woes­tyn “dry­wend” hou. En dees­dae is die e­nig­ste te­kens van le­we die af­ge­kou­de ro­brib­bes wat die jak­kals­nes rondom die roer ver­vuil.
TYD IN ’N BOT­TEL. Die i­tems wat ’n mens in die myn­dor­pies aan­tref, lyk soos iets uit ’n tyd­kap­su­le – ou­tyd­se me­di­sy­ne­bot­tel­tjies en skaal­ge­wig­gies wat dalk selfs vir die af­meet van di­a­man­te ge­bruik is.
NÓÚ MOET JY REM! Dui­ne ry is lek­ker! Ver­al wan­neer die sand al brul­lend hier voor jou bak­kie se neus uit­skuif en die e­le­men­te jou op jou to­ne hou.
VOEL JY IETS PLUK? Steen­bras vang jy hier vlak voor in die sloe­pies met mos­sels aan jou hoek. En die ka­bel­jou byt ook – doer ag­ter die diep­ste bran­der.
HIERT, JOU JAK­KALS! ’n Mens won­der hoe roof­die­re hier kan oor­leef, tot jy die ge­raam­tes sien van rob­be en see­vo­ëls wat me­neer­tjies soos dié ki­lo­me­ters ver die woes­tyn in­ge­sleep het.