Hubert Candelario, San Felipe, Black on brown jar with geometric design
Black on brown jar with geometric design
8 3/4 in H by 8 3/4 in Dia
Signature: H. Candelario San Felipa Pue N.Mexico Lady Plume Shoulder bag M Navy | Lipault
Shoulder bag M Navy
Navy Purple Duck Blue Tahiti Pink Mustard
Volume: 14.0 L PressReader - Weg! Ry & Sleep: 2018-08-01 - REDAKTEURSBRIEF
Weg! Ry & Sleep - 2018-08-01 - INHOUD BOOK SECTION - schalk.jon­ker@me­dia24.com REDAKTEUR
On­langs was ek ’n week lank in Jo­han­nes­burg om ’n klom­pie kli­ën­te te spreek, en af­ge­sien van ’n paar baie be­lo­wen­de ge­sprek­ke oor op­win­den­de pro­jek­te vir die na­bye toe­koms, was daar d­rie din­ge waar­oor ek op die vlieg­tuig te­rug Kaap toe ge­dink het.
Die eer­ste was die lou­te­re ge­not om vir meer as ’n hal­we mi­nuut op ’n slag te kan stort. Ek moet er­ken die ver­soe­king was groot om my foon in die ho­tel se stort­keps toe te maak en on­der die wa­ter te staan en op Fa­ce­book rond te s­nuf­fel, maar ek dink die Kaapse wa­ter­kri­sis en mee­gaan­de be­per­kings het ons as men­se ver­an­der. Ek dink nie ons sal ooit weer so span­da­bel met wa­ter te werk gaan as in die ver­le­de nie. Ek het skoon skul­dig ge­voel toe ek lan­ger as t­wee mi­nu­te ge­stort het – en toe maar eer­der die kra­ne toe­ge­draai.
Die twee­de ding wat by my vas­ge­steek het, is die feit dat ek men­se klaar­blyk­lik baie aan die A­fri­kaan­se san­ger Jo Black her­in­ner. Daar­oor kan ek nie veel sê nie, be­hal­we dalk dat jy my reg­tig nie voor ’n mi­kro­foon wil hê nie. Op skool kon ek nog so ’n bie­tjie op die noot bly, maar daar­die dae is lank­al ver­by. Ek het vir Jo gaan Google en ek moet sê my baard is in elk ge­val gry­ser en nie naas­ten­by so lank soos sy­ne nie.
Der­dens het ie­mand my uit­ge­vra oor ons werk hier by Weg Ry & Sleep. Hy was van me­ning dat ons al o­ral met al­les ge­kamp het. ’n Mens sou nog­al so dink as jy in ag neem hoe lank ons en ons voor­gan­ger­ti­tels al be­staan, maar dit is al­ler­mins die ge­val. Ons het al met meer as 100 wa­ens van el­ke kleur en geur ge­kamp, en ons het al in el­ke uit­hoek van ons land (én in som­mi­ge buur­lan­de) ons tent­pen­ne in­ge­kap.
Maar ons was be­slis nog nie óral nie. Daar­om raak ons kin­der­lik op­ge­won­de as ons op d­rie nu­we kamp­plek­ke in ’n streek af­kom waar ons kan gaan in­loer (lees Ky­le se sto­rie op bl. 50), of wan­neer ’n splin­ter­nu­we woon­wa­ver­vaar­di­ger sy eer­ste mo­del be­kend stel (waar­van Le­on jou op bl. 16 ver­tel), óf wan­neer ons een van die heel eer­stes is wat met ’n nu­we bak­kie ry (soos Cy­ril op bl. 28).
Maak as­se­blief ’n knoop in jou oor en ont­hou om ons te laat weet van daar­die kamp- en 4x4-be­stem­mings waar ons nog nie was nie, en die mo­tors en wa­ens waar­van ons nie weet nie.