Die nuutste slegte nuus oor die gevolge van epidemiese kinderjare vetsug behels lewers. Soos onlangs in die New York Times gerapporteer, is die koers van vetterige lewersiekte by kinders stygend, omdat die toenemende voorkoms van ernstige vetsug voorkom.
Die vraag vir ons almal is waarom daar meer slegte nuus nodig sal wees om 'n volskaalse krisisreaksie op te roep, aangesien die alarmklok jare lank tol.
En terwyl lewers nou op die spel kan wees, is lewens al lankal.
Byvoorbeeld, by die Amerikaanse Strokevereniging se Internasionale Slagkonferensie 2011 is hierdie bietjie diep ontstellende nuus aangebied: 'n Merkbare toename in die beroerte is gesien by kinders tussen 5 en 14 jaar.
As 'n dokter wat al te veel slegte dinge gesien het, gebeur dit met baie te veel goeie mense oor die jare, ek kan werklik nie veel erger dink as 'n beroerte in 'n kind nie. Formeel 'n serebrovaskulêre ongeluk , wat meer dikwels veroorsaak word deur iskemie en minder dikwels deur intrakraniale bloeding, is 'n beroerte aan die brein wat 'n miokardiale infarksie (hartaanval) tot die hart is: 'n deel van die orgaan sterf. 'N Kind het 'n beroerte en deel van 'n brein wat florerend moet wees, ontluikend met nuutverworwe ervaring en kennis sterf. En met dit sterf sommige funksies, miskien die vermoë om te praat, of die vermoë om een ​​kant van die liggaam te beweeg.
Met dit sterf die kinderjare.
Dat dit 'n tendens in die moderne epidemiologie is, is tragies en travesties. Die betrokke navorsers het nie geweet hoekom beroertempo's, wat in volwassenes oor die ouderdom van 50 daal nie, styg by kinders en jong volwassenes. Die betrokke studie, deur ondersoekbeamptes by die CDC, was bloot 'n oorsig van hospitalisasie rekords tussen 1994 en 2007.
Die ontleding is ontwerp om te wys wat, maar nie hoekom nie.
Maar dit verhoed nie sommige opgeleide raaiskote, deur die navorsers self en die res van ons nie. Die afname in beroerte by ouer volwassenes is byna seker te danke aan beter behandeling van hipertensie, die hoofoorsaak van beroerte, en tot 'n mindere mate die wysiging van ander risikofaktore vir kardiovaskulêre siektes soos lipiedverlaging met statinemiddels. Sulke kwesbaarhede word gereeld gesoek, gevind en aangepas by volwassenes wat bekend staan ​​om in die risiko groep te wees.
Maar natuurlik word beroerte en isgemiese hartsiektes nie in die pediatriese ouderdomsgroep verwag nie. Histories, daar was geen rede om sistematies te kyk vir risikofaktore van vaskulêre siekte in hierdie populasie nie, laat staan ​​die gebruik van antihipertensiewe en statinemiddels toe om rampe te voorkom.
Dit is niks anders as rampspoed nie. Die navorsers se beste raai, en myne, is dat die migrasie van beroerte onder die ouderdomkromme amper heeltemal deur epidemiese vetsug, diabetes en stygende hipertensievlakke in ons kinders gedryf word. Gegewe ons relatiewe, kulturele verwaarlosing van die onderliggende risikofaktore, is die opkoms van beroerte as 'n bedreiging vir kinders uit die vooruitsig, maar voorspelbaar. Soos die toenemende voorkoms van lewersiekte nou in die nuus is.
Voorspellings hoef nie te wees oor wat uitkom nie. Grim voorspellings kan voorkomende reaksies motiveer, sodat die teenstrydighede wat hulle voorspel, nooit materialiseer nie. Vir gewaarsku kan dit onderhand wees.
Ek het jare lank hartsiektes voorspel as 'n roetine-, pediatriese toestand - in die hoop sal dit nooit uitkom nie.
Die logika agter my nogal eensame rantsoene oor hierdie onderwerp was redelik eenvoudig. 'N Groep kundiges in kardiovaskulêre medisyne wat die Volwasse Behandelingspaneel van die Nasionale Cholesterolopvoedingsprogram genoem word, gee riglyne vir gesondheidsorgverskaffers in die identifisering en bestuur van kardiale risikofaktore in ons pasiënte.
Dié riglyne vertel ons dat ons ons pasiënte met diabetes moet behandel asof hulle reeds koronêre hartsiekte het omdat die verband tussen die twee so sterk is.
Toe ek na die mediese skool gegaan het, het ek geleer oor twee soorte diabetes mellitus: jong begin en volwasse begin. Wat ons nou tipe 2-diabetes noem, word al hoe meer algemeen in kinders onder die ouderdom van 10 gediagnoseer. Maar minder as 'n generasie gelede, is hierdie toestand baie toepaslik 'volwasse begin' genoem, want dit het amper uitsluitlik plaasgevind in oorgewig, middeljarige volwassenes.
As 'n chroniese siekte van die midde-lewe kan afwyk van die ouderdomskurwe om 'n toestand van kinderjare te word, watter basis het ons gedink dat ander nie sou volg nie? Wat die Volwasse Behandelingspaneel sê oor diabetes by volwassenes - dit kan aanvaar word dat hartsiektes word - is waar in kinders ook, totdat dit anders bewys word. Ons het min rede om te dink diabetes het verskillende skade aan klein liggame as grootse.
Dus, wanneer 16-, 17- en 18-jariges al diabetes vir volwassenes gehad het vir 'n dekade of meer, moet ons nie verwag om hulle te begin sien in noodkamers met angina pectoris en miokardiale infarksie nie ? Ek het lank gedink ons ​​moet.
Ongelukkig het ek mettertyd inkrementele aanduidings gehad dat my voorspellings waar geword het.
Verskeie jare gelede het ek my gewone graf voorspelling gemaak op die koms van koronêre siekte by tieners in Atlanta, Georgia, by 'n Amerikaanse kollege van kardiologie-byeenkoms. Een van die dokters in my gehoor het my vertel dat sy gehoor het dat sowat 7000 tieners in die VSA die vorige jaar hartaanvalle gehad het. Ek kon nie daardie statistiek bevestig nie, maar daar is meer en meer mediese literatuur wat na hierdie tendens verwys.
Ek het 'n paar jaar gelede 'n praatjie in Missouri gepraat, waarna 'n dieetkundige in die gehoor my vertel het van 'n 17-jarige seun wie se sorg sy betrokke was, wat 'n drievoudige koronêre omseil ondergaan het. Tot die beste van haar wete het hierdie seun geen ongewone genetiese aanleg tot hartsiektes gehad nie. Net vetsug, tipe 2-diabetes op 'n vroeë ouderdom, en die voor die hand liggend, voorspelbare gevolge.
Toe ek begin het om hierdie 10 jaar terug of meer te maak, was my gehore twyfelagtig en onseker oor my redenasie. Meer onlangs het hulle gelyk asof hulle minder verstom, meer oortuig en diep bekommerd was. Nou begin hulle om bewyse te lewer om my reg te bewys. Dit is 'n baie ongelukkige tendens. En eerlik gesê, terwyl ek teen die koms van angina as 'n adolessente ritueel saam met aknee gewaarsku het, het ek selfs nie beroertes in kinders onder die ouderdom van 10 of die dreigement van sirrose by kinders, wat nooit aan alkohol blootgestel is, voorgestel nie.
Ons kan sulke tendense verander en ons kinders en kleinkinders beskerm teen die hartaanvalle en beroertes van onheilspellende lot. ons kan beide lewens en lewers beskerm - deur 'n samelewing te word wat voete en vurke vereer as meesterhefbome van mediese lot, eerder as om soveel op stetoskope, skubbe en statiene in die nasleep van die ramp te vertrou. Deur alles te doen wat nodig is om goed te eet en aktief te wees, lê die pad van die minste weerstand.
Die lys van intervensies om ons daar te kry, is lank, maar nie ingewikkeld nie. Elke beleid of praktyk wat nie deel van die oplossing is nie, is deel van die probleem - en 'n potensiële bedreiging vir 'n kind. Stem ooreenkomstig.
Dit is tyd om die alarm te beantwoord met die dringendheid wat dit waarborg. Dit tol en het al lankal vir ons almal gegaan.