Robert Menzies - Geskiedenis Podcasts - 2021
Robert Menzies - Geskiedenis
Die Australiese staatsman Robert Gordon Menzies het sy loopbaan as advokaat begin. In 1928 tree hy in die provinsiale regering en word in 1934 tot die Australiese parlement verkies.
Van 1934 tot 1939 dien hy as die prokureur -generaal van Australië, en in 1939 word hy premier by die dood van Joseph Lyons, 'n pos wat hy twee jaar lank beklee het.
Van 1943 tot 1949 het hy die parlementêre opposisie teen die liberale regering gelei. Menzies is in 1949 herkies tot premier, terwyl hy tot 1966 in die pos bly.
Hy het sterk bande met die VSA gevestig en was 'n belangrike rol in die ontwikkeling van 'n florerende ekonomie in Australië.
Robert Menzies se kamera is 'n episode uit die reeks Die nasionale skatte van die premier, wat in 2007 vervaardig is.
Die nasionale skatte van die premier
Die bekroonde spotprenttekenaar en garingdraaier, Warren Brown, onthul die emosionele lewens van Australiese premier deur 10 voorwerpe wat hulle elke dag gebruik het of selfs aanbid het - van Robert Menzies se tuisfilmkamera, tot Joseph Lyons se liefdesbriewe, Harold Holt se aktetas en Ben Chifley's pyp. Hierdie skatte onthul die leiers van die land, soos u dit nog nooit gesien het nie.
Die nasionale skatte van die premier is 'n Film Australia National Interest Program wat vervaardig word in samewerking met Old Parliament House en die Australian Broadcasting Corporation.
Die tragiese dood van Robert Urich & Sy vrou
Robert Urich was wêreldwyd bekend as 'n harde man, en het gespeel in televisieprogramme soos VEGA $ en Spenser: te huur. Baie gehoorlede het egter nie besef dat, hoewel Robert Urich beroemd was omdat hy met harde vyande op die skerm geveg het, hy later in sy lewe 'n nog moeiliker stryd sou moes voer. Anders as die opskrifte van die televisieprogramme wat hom bekend gemaak het, was dit 'n stryd wat hy nie sou wen nie. Sluit aan by Facts Verse terwyl ons probeer om die tragiese dood van Robert Urich en sy vrou te ontbloot.
Robert Urich, 'n televisie -akteur, was die gewildste vir 'n speelding in verskillende reekse, insluitend VEGA $ en Spenser: te huur. In 1975 was hy getroud met die aktrise Heater Menzies, wat miskien veral die bekendste is omdat hy een van die Trapp -kinders in die geliefde musiekfilm uit 1965 gespeel het Die klank van musiek. Hulle sou etlike dekades bymekaar bly, en sou nie uitmekaar gedryf word totdat die tragedie plaasgevind het nie. Beide Urich en Menzies sou afsonderlik tragiese eindes bereik.
Ten spyte van sy tragiese einde, het dinge vir Robert Urich nie te erg begin nie. Die Emmy-bekroonde akteur het heelwat roem op sy hoogtepunt beleef, en het steeds daarin geslaag om bestendige werk te ontvang voor sy ontydige afsterwe. Sy heel eerste rol in televisie kom in 1973, met 'n geringe rol in die televisieprogram Bob & amp Carol & amp Ted & amp Alice. Van daar af gaan hy na 'n klein rol in die televisieprogram S.W.A.T.gee hom 'n voorsmakie van die meer aksiegerigte rolle waarvoor hy die bekendste sou word. Kort voor lank het hy 'n meer vleeslike rol in die televisieprogram gekry Seep, 'n primetime -komedie wat bedoel was om destyds as 'n parodie op gewilde sepies te funksioneer. Sy rol in die program sou slegs 'n seisoen duur, waarna hy vir die eerste seisoen doodgemaak is. Daar wag egter groter dinge op die aspirant -televisie -akteur, en dit was bloot die eerste stap.
Na sy rol op Seep eindig, vind Urich 'n nog groter rol vir homself, dié van Dan Tanna, 'n privaat speurder in die reeks VEGA $. Hierdie trefferreeks, wat van 1978 tot 1981 op die ABC -netwerk verskyn het, het die akteur tot 'n huishoudelike naam laat beland en hom in die gedagtes van 'n gehoor versterk as 'n harde man wat weet hoe om 'n saak te bereik. Alhoewel die reeks nie so lank geduur het as wat 'n mens sou verwag nie, het die beeld van Urich as 'n harde man voortgeduur, en uiteindelik het hy 'n soortgelyke rol as die hoofkarakter in die televisieprogram gevind Spenser: te huur. Hierdie reeks, wat gebaseer is op die Spenser -boekreeks deur Robert Parker, word van 1985 tot 1988 uitgesaai, wat 'n redelik suksesvolle dekade vir die televisiestertjie versterk het. Nadat die reeks geëindig het, sou Urich steeds sporadiese werk op televisie vind, hoewel sy moeilikste saak nog sou kom, en dit sou die akteur nie wees nie.
Miskien is die bekendste rol van Urich na sy suksespiek in die vorm van Die Lasarus -man, waarin die akteur 'n dwalende man speel wat aan geheueverlies gely het. Dit was egter op die stel van hierdie vertoning, waar die eerste tekens van die onvermydelike ondergang van Urich eers hul lelike kop sou laat sak. U sien, tydens die produksie van The Lazarus Man, het Urich verneem dat hy aan 'n seldsame tipe kanker ly, bekend as sinosiale selsarkoom. Hy was vooraf met die produksiemaatskappy daaroor en het vir hulle gesê dat hy behandeling sou moes ondergaan, maar dat hy steeds bereid was en kon optree. Hulle het 'n ooreenkoms onderteken wat hom toelaat om voort te gaan werk, maar het die program voor die tweede seisoen kanselleer.
Urich voel dat die vertoning as gevolg van sy diagnose gekanselleer is, maar uiteindelik sou die produksiemaatskappy Castle Rock Television in 2000 'n bedrag van ongeveer $ 1,5 miljoen eis. Selfs te midde van die regsgeding was Urich ongelooflik hartlik, en beland uit die hof vir 'n onbekende bedrag. Volgens hom was dit 'n eenvoudige meningsverskil, en was almal betrokke 'n goeie mens. Ongelukkig sou Urich nie veel langer sy positiewe uitkyk kon skyn nie. As u tot dusver hierdie video geniet, klik dan op die like -knoppie om u ondersteuning te toon vir meer inhoud soos hierdie wat in die toekoms gemaak word. Teken ook in as u die eerste wil wees wat weet wanneer daar meer feite oor die feite is!
Robert Urich is in 2002 aan sy sarkoom oorlede en het sy vrou, Heather Menzies, agtergelaat wat elke stap langs hom geveg het. Die twee het meer as 25 jaar getroud en het saam tot die einde teen die kanker geveg. Urich se dood sou egter nie die einde wees van Menzies en haar eie persoonlike stryd met die demoon bekend as kanker nie. Maar voordat ons daarby ingaan, laat ons maar vinnig na Menzies kyk.
Menzies, ondanks die voorkoms in Die klank van musiek, was nog nooit so 'n groot ster as haar man nie. Sy was egter net so talentvol. Toe haar gesin toe sy nog net 'n tiener van Kanada na Los Angeles was, begin Menzies ernstig belangstel in skouspelondernemings. Die klank van musiek toe sy net 14 was. Alhoewel dit waarskynlik haar grootste rol was, sou sy daarna sporadies werk in die skoubedryf vind, selfs haar toekomstige man ontmoet op die stel van 'n advertensie vir Libby 's Corned Beef Hash. Sy was beide 'n akteur en 'n ballerina, en sy het hierdie ervaring na die beste van haar vermoëns gebruik in enige werk wat sy kon kry. Ander noemenswaardige rolle waarin sy vertolk het, sluit in klein rolle in die televisieprogramme Bonanza, Dragnet, en Die Bob Newhart Show. Sy het egter ook daarin geslaag om 'n paar speelfilmkrediete onder die knie te kry, insluitend in die films Piranha en Die rekenaar erger tennisskoene.
Ondanks haar talente en vaardighede wat toneelspel en dans betref, het Menzies haar ware passie gevind toe sy haar man ontmoet het, en daarna baie meer gefokus op haar gesin as op haar loopbaan. Heather Menzies en Robert Urich het drie kinders saam gehad en het daarin geslaag om een ​​van die veiligste en gesonde verhoudings in die geskiedenis van Hollywood te behou, ondanks die ontberinge wat die twee uiteindelik sou ondervind. Hul noue band maak dit glad nie verbasend dat Menzies self ongelooflik passievol sou raak oor die onderwerp van kanker nie, en sy sou haar lewe daaraan toewy om die Robert Urich -stigting te stig nadat haar mans oorlede is. Die stigting, wat gestig is om verdere navorsing oor sarkoom te help, was 'n passieprojek vir Menzies, en dit sou haar help om die leemte wat haar oorlede man gelaat het, te vul. Hierdie stryd teen kanker sou egter uiteindelik 'n nuwe betekenis kry vir Menzies, aangesien haar breinkanker in 2017 by haar gediagnoseer is, waarna sy nog net vier weke oor het om te lewe.
Heather Menzies is op Kersaand van 2017 oorlede, omring deur die gesin wat sy en Robert Urich saam geskep het. Hulle drie kinders het tot die einde by haar gebly, net soos Menzies meer as 15 jaar tevore vir haar man gedoen het. Baie sou dit ietwat ironies vind dat die vrou wat volgehou het en haar man deur sy kankerdiagnose gehelp het, net haar laaste lewe aan kankerbestryding sou toewy, veral in die kort tydjie wat sy gedoen het. Dit is 'n ongelooflike tragedie, maar een met baie lig aan die einde van die tonnel. Beide Urich en Menzies sal nie net deur hul dood gedefinieer word nie, maar ook deur die liefde wat hulle agtergelaat het, beide in die vorm van hul kinders en hul passie om die verwoestende siekte te bestry waaraan hulle albei noodwendig toegegee het.
As alles goed gesê is, was Menzies waarskynlik nie bang om hierdie wêreld agter te laat om weer by haar man aan te sluit nie, en ondanks die tragedie, is daar baie wat hierdie hartseer verhaal van 'n dekades lange stryd sou beskou as een met 'n ietwat gelukkige einde, hoe bittersoet ook al. Mense, beroemd sowel as nie-beroemd, sal voortgaan met sukkel met kanker, maar hopelik sal die liefde en werk wat Urich en Menzies agtergelaat het, afsonderlik en saam, die pyn vir toekomstige geslagte help verlig. Die Robert Urich -stigting werk steeds in die hande van die twee sterre se kinders, insluitend hul seun, Ryan Urich. Ryan het ook grootgeword om 'n dokter te word na die ervarings van sy ouers, in die hoop dat hy uiteindelik 'n verskil kan maak vir mense wat bestem is vir 'n soortgelyke lot.
Daar is beslis baie pyn en hartseer in die tragiese verhaal van Robert Urich en sy vrou, Heather Menzies, maar daar is ook baie liefde en hoop. Die twee was lief vir mekaar tot die einde en daarna, met die laat vrou van Urich wat haar hele lewe daaraan toegewy het om die siekte te bestry wat haar man geneem het tot haar eie dood deur 'n soortgelyke lot. In hul huwelik kan ons 'n volharding en liefde sien wat baie skaars is in verhoudings, veral dié wat in die openbare sfeer voorkom. Die twee het saam geduur vir meer as twee dekades se huwelik, en hul liefde het steeds sterk geword nadat albei hul vlamme geblus het. Die sterk liefde kon ook oorgedra word aan hul kinders, wat die vlam lewendig gehou het deur hul eie lewens daaraan toe te wy om diegene wat 'n soortgelyke pyn ervaar, te help. Daar is baie duisternis in die wêreld, maar daar is ook baie lig, en die tragiese verhaal van Robert Urich en Heather Menzies is slegs 'n klein voorbeeld van albei wat uit dieselfde plek blom.
As u 'n fan van Robert Urich of Heather Menzies se skermwerk is, lewer dan 'n opmerking hieronder om te deel wat u gunsteling oomblik uit hul loopbaan was! Of, as u daarvan hou, deel bloot wat u dink die mees inspirerende stuk van hierdie tragiese Hollywood-verhaal is. Soos altyd, hou van die video om meer inhoud soos hierdie wat in die toekoms gemaak word te ondersteun, en teken in en klik op die kennisgewingklok om die eerste te wees wat weet hoe meer inhoud daar is!
Robert Menzies (1894-1978) was 'n jare lange premier van Australië, bekend vir sy politieke konserwatisme, sy opposisie teen kommunisme en om 'n alliansie met die Verenigde State te sluit.
Menzies, gebore in die afgeleë westelike Victoria, het die Wesley College en die Universiteit van Melbourne bygewoon. Anders as die meeste jongmanne van sy era, het hy nie in die Eerste Wêreldoorlog vrywillig vir militêre diens gewerk nie, maar die redes hiervoor is 'n kwessie van debat. Menzies het 'n regsgraad behaal en werk toe kortliks in privaat praktyk.
In 1928 betree Menzies die politiek, eers as lid van die Victoriaanse parlement, ses jaar later in die nasionale wetgewer. Menzies was konserwatief en anglofiel, baie lojaal aan Brittanje en die Britse monargie. Hy het ook 'n mate van bewondering uitgespreek vir die prestasies van Adolf Hitler in Duitsland, 'n land wat hy in 1938 besoek het.
In April 1939 word Menzies premier van Australië na die skielike dood van die posbekleër, Joseph Lyons. Hy bly in sy amp tot Augustus 1941 toe die eie party van Menzies ' sy meerderheid in die parlement verloor.
Menzies is in Desember 1949 in 'n algemene verkiesing teruggekeer na die regering. Hy was 'n onwrikbare anti-kommunis en het onmiddellik stappe gedoen om die kommunistiese bedreiging vir Australië te verminder. Die opkoms van die kommunistiese China, wat veral kommer oor die Domino -teorie veroorsaak het, was veral kommerwekkend.
Menzies en sy regering het 'n standpunt ingeneem van "voorwaartse verdediging" en het troepe in die buiteland ontplooi om kommunisme te stop voordat dit Australiese kus bereik het. Hy wou ook politieke en militêre bande met die Verenigde State vestig.
In 1950 het Menzies Australiese militêre personeel ontplooi vir beide die Maleise noodgeval en die Koreaanse oorlog. In Oktober 1950 aanvaar die Menzies -regering die Kommunistiese Party se ontbindingswet, 'n wet wat die Australiese kommunistiese party verbied, beslag lê op die eiendom en bekende kommuniste verbied om werk te kry. Hierdie wetgewing is in Maart 1951 deur die hooggeregshof in Australië as ongrondwetlik bevind en deur die hooggeregshof omvergewerp. Menzies het gereageer deur 'n referendum te reël om die grondwet te verander. Hierdie referendum (September 1951) is nouliks verslaan.
Menzies verbind Australië tot twee belangrike Koue Oorlog-verdragte: ANZUS, 'n drieparty-militêre alliansie met die VSA en Nieu-Seeland (onderteken in September 1951) en SEATO, 'n agt-nasie Asië-Stille Oseaan-alliansie (September 1954).
In April 1954 is die Australiese regering deur die Petrov -aangeleentheid geskok: die afvalligheid van 'n Sowjet -diplomaat wat gelei het tot verhitte tonele en bewerings van Sowjet -spioenasie in Australië. Menzies het die Petrov -voorval en die vrees vir kommunistiese infiltrasie uitgebuit om die Arbeidersparty aan te val en die federale verkiesing van April 1954 te wen.
Een van die laaste groot besluite van die Koue Oorlog by Menzies ' was om Australiese militêre ondersteuning aan Suid -Viëtnam te verleen, militêre adviseurs (1962) te stuur en daarna troepe te bestry (1965). Menzies tree in Januarie 1966 uit die politiek. Hy skryf sy memoires en dien vyf jaar as kanselier van sy alma mater, Universiteit van Melbourne.
Menzies is in Mei 1978 oorlede. Sy begrafnisdiens in Melbourne is deur ongeveer 100 000 mense bygewoon.
Menzies -geskiedenis, familiewapen en -wapens
Die vroegste bekende voornaam van die van is Robert de Manieres, 'n Normandie uit Mesnieres, naby Rouen, Normandië. Sy naam verskyn in die & quotRoll of Battle Abbey, & quot 'n ererol van almal wat tydens die Slag van Hastings in 1066 nC geveg het. Hy is eers grond toegeken in Kent en Surrey onder Odo, biskop van Bayeux.
Een tak van die gesin het in Engeland gebly om uiteindelik die hertogte van Rutland te word met die van Manners, die genormeerde Saksiese manier om hierdie naam uit te spreek. Met toenemende ontevredenheid onder die heerser se heerskappy het een tak van die familie (dit is nie seker of dit die mees senior tak was nie) egter noordwaarts getrek, waarskynlik met Margaret, koning Malcolm Ceanmore se tweede vrou, waar hulle grond in Lothian gekry het. Hulle verhuis van die Laeveld na die Hoogland in ongeveer 1090. Hulle vestig hulle in die Lands of Culdares in Glenylon.
Vroeë oorsprong van die Menzies -familie
Die van Menzies is die eerste keer in Midlothian gevind, waar dit baie verstaanbaar is dat die inheemse Gaelies probleme ondervind het met hierdie Normandiese van, en dit kan in verskillende vorme gevind word, onder andere: Mengues, Mingies en Meyners.
Die rede vir hierdie variasies is die poging om die & quoty & quot in Menyers ('n ander variasie van die oorspronklike) in die Gaelies uit te spreek, lei tot 'n kruising tussen die klank van 'n & quoty & quot en die van '& quotg & quot. Binne 'n eeu is die Clan werklik gelese, hoewel die eerste hoof vir hofdoeleindes die naam van sir Robert de Meyners behou het.
Sir Robert het in hofkringe opgestaan, onder koning Alexander II, in die posisie van Chamberlain van Skotland in 1249. Die vroegste oorlewende handves van hierdie stam word deur die Moncreiffes gehou. In die Handves vind ons 'n toekenning van Lands of Culdares (nou gespel Culdair) en kwotas vrylik, stil, volledig en eerbaar soos enige baron in die koninkryk Skotland in staat is om sulke grond te gee. & Quot Die getuies van hierdie daad, wat 'n baronie tot stand gebring het binne die graafskap van Atholl was David de Meyneris en ook Alexander de Meyneris.
Sir Robert het ook grond in Rannoch gekry wat aan koning Alexander se eie familie behoort het. U kan dan nie anders as om te vermoed dat hy in werklikheid met een van die dogters van die koning getrou het nie (dat sy seuns die koninklike naam van Dawid aangeneem het, en dat Alexander dit kan bewys), maar dit word nie opgeteken nie. Sir Alexander, die seun van sir Robert, het Aberfeldybeg in Strath Tay en die eiendom van Weem gekry. Die rede vir hierdie toelaes word weereens nie aangeteken nie, maar ons kan dieselfde gevolgtrekking maak.
Die wetsontwerp op die ontbinding van die kommunistiese party en die gevolge daarvan
Robert Menzies het probeer om Australië van die kommunisme te bevry deur middel van Wet op Ontbinding van die Kommunistiese Party 1950 en 'n daaropvolgende referendum.
Die histerie van die vroeë vyftigerjare het in sy intensiteit soos 'n godsdienstige ywer gelyk. In 'n toespraak op 23 Mei 1950 vat Ben Chifley die gevoelens van die tyd saam:
Hierdie maatreël [die ontbindingswet] sal tot 'n mate toegedien word in 'n atmosfeer van nasionale histerie, opgestel deur politici en ander persone, en deur die pers Daar is 'n groot gevaar dat die histerie- en vreeskompleks wat opgewek is, lei tot ernstige onreg aan individue. Die menigte kan ernstige foute begaan. Dit was die menigte, deur sy stem, wat Christus gestuur het om gekruisig te word.
Die Ontbindingswet weerspieël dit.
Die opstellers van die Ontbindingswet het op baie bronne geput. Michael Kirby het die Verenigde State geïdentifiseer Smith -wet 1946, Suid -Afrika s'n Wet op die onderdrukking van die kommunisme 1950 en Australië s'n Wet op onwettige verenigings 1916 as waarskynlike invloede.
Onder die meer merkwaardige kenmerke van die Ontbindingswet was die nege oorwegings wat die operasionele afdelings van die wetgewing voorafgegaan het. Die voordragte is ingesluit om die swak grondwetlike grondslae van die wet te versterk. Daar was ooglopende grondwetlike probleme met die verbod op die Australiese Kommunistiese Party (ACS) en die oplegging van beperkings op kommuniste onder die verdedigingsmag van die Gemenebest in 'n tyd van relatiewe vrede.
Die oorweging vier tot agt gee 'n uiteensetting van die parlement se siening van kommunisme en die AVS. In oorweging vier word byvoorbeeld gegee:
EN AANGESIEN die Australiese Kommunistiese Party, in ooreenstemming met die basiese teorie van kommunisme, soos uiteengesit deur Marx en Lenin, besig is met aktiwiteite of operasies wat ontwerp is om die koms van 'n revolusionêre situasie te help of te versnel, waarin die Australiese Kommunistiese Party, as 'n revolusionêre minderheid, sou die mag kon gryp en 'n diktatuur van die proletariaat kon vestig
Afdeling 3 van die Ontbindingswet 'kommunisties' gedefinieer as ''n persoon wat die doelwitte, beleid, leerstellings, beginsels of praktyke van kommunisme ondersteun of voorstaan, soos uiteengesit deur Marx en Lenin.'
Hierdie definisie het probleme met interpretasie veroorsaak. Die onnauwkeurigheid van die taal het beteken dat die potensiële denotasie enorm was. 'N' Kommunis 'was moontlik 'n sosialis, soos baie lede van die Arbeidersparty en baie vakbondlede, wat een of meer aspekte van Marx se leerstellings ondersteun of bepleit het. Letterlik gelees, 'n persoon wat slegs die doelwitte van Marx of Lenin ondersteun het, was 'kommunis'.
Die definisie van 'kommunisties' veroorsaak groot kommer oor lede van die Arbeidersparty, veral in sy linkervleuel. Menzies het by vorige geleenthede probeer om die sosialistiese agenda van die Arbeidersparty te koppel aan die basiese beginsels van kommunisme. Byvoorbeeld, deur kommentaar te lewer op Labour se poging om die Australiese bankwese in 1947 te nasionaliseer, het Menzies gesê:
verdere oorweging van die feite toon aan dat hierdie sosialiseringsmaatreël geen voorbeeld is van onbepaalde onwettigheid nie. Dit is inteendeel die normale kind van die lank deurdagte sosialistiese beleid, wat in Australië die afgelope 25 jaar diep beïnvloed is deur kommunistiese en revolusionêre idees.
By 'n ander geleentheid het Menzies aangevoer 'Kommunisme het dieselfde basiese doelstellings as sosialisme. Net die middele is anders. Die gevolglike staat sou onder beide stelsels identies wees. 'As Menzies korrek was, is dit moeilik om te dink dat baie lede van die Arbeidersparty die ambisie van Ontbindingswet.
Afdeling 4 van die Ontbindingswet het die ACS tot 'n onwettige vereniging verklaar, voorsiening gemaak vir die ontbinding daarvan en die aanstelling van 'n ontvanger in staat gestel om sy eiendom te bestuur.
Die masjinerie vir verklarings deur die goewerneur -generaal dat ander organisasies as die ACS onwettig was, word deur afdeling 5 verskaf. of kommuniste. Sodra dit onwettig was, sou 'n vereniging ontbind word kragtens artikel 6 en 'n ontvanger aangestel kragtens artikel 8.
Afdeling 5 bevat duidelik organisasies wat moontlik wesenlik deur kommuniste beheer is, maar nie die kommunistiese ideologie ondersteun het nie. Liggame soos die kommunisties beheerde Vredesraad, wat wye nie-kommunistiese steun verkry het, kon geweier gewees het. Gegewe die onbepaalde grense van politieke leerstellings, sou 'n groot verskeidenheid linksgeoriënteerde organisasies moontlik ook verklaar gewees het.
Selfs die ACTU sou moontlik onder artikel 5 verbied gewees het. Volgens sommige geregistreerde vakbonde was deregistrasie gevolg deur 'n verklaring 'net 'n entjie weg'. Die president van die ACTU, Albert Monk, het in 1950 aangevoer:
Ondervinding regoor die wêreld het getoon dat die verbod van een politieke party deur 'n regering, ongeag politieke ideologie, altyd 'n voorspel was vir die onderdrukking van ander politieke partye en die verbreking van vakbonde met die gevangenis van vakbondamptenare, in baie lande sonder verhoor.
Artikel 7 (1) het bepaal dat iemand vyf jaar gevangenisstraf opgelê kan word indien hy of sy bewustelik dade gepleeg het, insluitend die aanhou om as lid of beampte van 'n onwettige vereniging op te tree of om iets te dra of aan te toon wat aandui dat hy of sy in enige manier wat verband hou met 'n onwettige vereniging. Artikel 7 was 'n blatante skending van burgerlike vryhede. 'N Persoon kan byvoorbeeld gevangenisstraf opgelê word omdat hy 'n kenteken gedra het met die woorde' Kommunistiese Party Konferensie 1948 'of' Die Australiese Vredesraad staan ​​vir vrede in Korea '.
Ingevolge artikel 9 kon die goewerneur -generaal enige persoon wat 'n kommunis of lid van die ACS was, verklaar op dieselfde manier as uiteengesit vir organisasies in afdeling 5. 'n Sanksie moes nie toegepas word volgens 'n persoon se dade nie, maar volgens 'n persoon se oortuigings . Sodra dit verklaar is, kon 'n persoon nie die amp beklee in die staatsdiens van die Statebond of in nywerhede wat deur die goewerneur -generaal verklaar is as noodsaaklik vir die veiligheid en verdediging van Australië nie (artikel 10). As 'n persoon 'n verklaring deur die goewerneur -generaal wil betwis, kan hy of sy dit doen kragtens artikel 9 (4), maar 'die las is op hom om te bewys dat hy nie 'n persoon is waarop hierdie artikel van toepassing is nie' (artikel 9 (5)).
Die verloop van die wetsontwerp deur die parlement
Die ontbrekingswetsontwerp het verdeeldheid in die Arbeidersparty veroorsaak, aangesien sy lede en faksies gesukkel het om 'n verenigde benadering te bereik. Die toenemend kragtige Victoriaanse faksie was 'n voorstander van aktiewe en ongekwalifiseerde steun vir die wetsontwerp, terwyl 'n groter groep lede, waaronder Chifley en Evatt, 'n beleid van passiewe en gekwalifiseerde ondersteuning verkies het. Aanvanklik kon Chifley en Evatt hul mening van die Kaukasus aanvaar.
Die deurvoer van die wetsontwerp deur die Huis van Verteenwoordigers was 'n bitter aangeleentheid. Arbeiders het voortdurend laster gekry van die regeringslede, terwyl die regering dikwels onderdrukking van die opposisie was wat beweer 'n assosiasie met fascistiese en Nazi -invloede.
Menzies se tweede voorlesingstoespraak was 'n uitstekende oefening in retoriek en oorreding. Hy het byna anderhalf uur lank gepraat oor die gereelde toejuiging van regeringslede met slegs twee onhoorbare tussenwerpsels van die opposisie. Die wetsontwerp is geregverdig op grond van 'n wêreldwye kommunistiese infiltrasie van demokratiese samelewings.
Menzies noem voorbeelde van die gevare van kommunisme deur te verwys na werke soos Die grondslae van Leninisme deur Joseph Stalin en 'n pamflet deur Lance Sharkey. Deur kommunistiese propaganda aan te haal, kweek Menzies die angs van Australiërs. Gereelde en buite konteks verwysing na frases soos 'diktatorskap van die proletariaat', 'gewelddadige proletariese rewolusie' en 'omverwerping van die bourgeoisie' kon net die gedagtes van diegene wat nie die kennis het nie, versterk om die kommunistiese dogma te verstaan.
In sy toespraak by die tweede voorlesing noem Menzies 53 persone wat volgens hom kommuniste was in gesagsposisies in Australiese vakbonde. Dit was bedoel om die publiek konkrete bewyse te lewer dat daar talle kommuniste in magtige posisies was en dat Australië se welstand bedreig is. Die publiek, wat nog steeds die steenkoolstaking van 1949 onthou, was min oortuigend.
Menzies het later in die parlement erken dat vyf van die persone wat op 27 April 1950 'genoem' is, nie kommuniste was nie. Hierdie fout het die gevare van Menzies se aanslag op kommunisme geïllustreer, aangesien 'n persoon wat as 'n kommunis verklaar is, die onus dra om sy of haar eie onskuld te bewys en geen beroep op 'n jurieverhoor het nie. Menzies se reaksie op hierdie argument was:
Is iemand werklik van mening dat die mening van negentien van die ministers van die koning, verantwoordelik vir openbare veiligheid, in so 'n saak, wat ons bestaan ​​betref, tersyde gestel moet word deur die besluit, of liewer deur die twyfel, van een man of ses of twaalf verkies tot juriediens?
Die steun wat Menzies van die pers gekry het, het sy bewerings geloofwaardig gemaak. Die Sydney Morning Herald het die volgende opskrif op 28 April 1950 op die voorblad gepubliseer, die dag na Menzies se tweede leestoespraak:
MNR. MENZIES SKUIF WETSKAAP NA UITVERKOOP VAN ROOIES
Sal King's Vyande hanteer
In dieselfde uitgawe word die Sydney Morning Herald in sy hoofartikel 'Die morele en politieke regverdiging vir die maatreël [die ontbrekingswetsontwerp] word in sy' oorwegings 'en' 8211 'n reeks verwoestende en onbeantwoorde voorstelle, wat die kommunistiese sameswering aandui. '
As 'n voorgevoel vir die daaropvolgende jare het Menzies die verdeeldheid wat binne die Arbeidersparty ontstaan ​​het oor die wetsontwerp briljant uitgebuit. Nadat hy na Menzies se toespraak in die tweede lesing geluister het, het Chifley gesê: 'Dit is 'n politieke maatreël wat daarop gemik is om die Arbeidsbeweging te verdeel'.
Die Arbeidersparty het weer 'n politieke grondslag gekry in Chifley se antwoord op Menzies se toespraak. Ondanks gereelde tussenwerpsels deur regeringslede, het Chifley 'n hartstogtelike toespraak gelewer wat bedoel was om sy party net so bymekaar te hou as om die wetgewing aan te val. Chifley se reaksie op die wetsontwerp word saamgevat in hierdie gedeelte van sy toespraak:
Dit maak die deur oop vir die leuenaar, die leuenaar en die pooier om beskuldigings te maak en die reputasie van mans te verdoem en dit in die geheim te doen sonder om enige aanklagte wat hulle mag maak, te staaf of te bewys.
Labour se benadering tot die wetsontwerp was om wysigings te ondersteun wat daarop gemik was om die bewyslas terug te gee aan die staat waar 'n verklaring deur die goewerneur -generaal betwis word. Evatt het die grootste deel van die stryd teen die regering hanteer en onvermoeid vir die wysigings geveg. Die wysigings is aangebring toe die wetsontwerp die senaat van die Arbeid bereik het.
Die regering verwerp die wysigings ondanks die feit dat die veranderinge die wetsontwerp se nadelige uitwerking op burgerlike vryhede sou verminder het sonder om die uitwerking daarvan op kommunisme aansienlik te verander. Desondanks is die wetsontwerp op 23 Junie 1950 ter syde gestel. Deur die wysigings te verwerp en die Arbeidersparty te dwing om óf die wetsontwerp op te neem óf die wetsontwerp as geheel te verwerp, het Menzies die spanning en verdeeldheid in die Arbeidersparty verhoog. Dit het getoon dat die wetsontwerp meer behels as 'n aanval op kommunisme. Dit was 'n geleentheid vir Menzies om die Arbeidersparty te beskadig.
Op 29 September 1950 is die ontbindingswetsontwerp weer in die Huis van Verteenwoordigers ingebring. Hierdie keer het die Federale Uitvoerende Bestuur van die Arbeidersparty ingegee en op 16 Oktober 1950 die sogenaamde 'hoender' -resolusie aanvaar. Die toenemende druk van die publiek en die partye en die moontlikheid dat 'n dubbele ontbinding -verkiesing teen die wetsontwerp gevoer kan word, het tot 'n verandering van hart gelei. Die Federale Uitvoerende Gesag verklaar dat:
Die federale uitvoerende gesag het besluit om die wetsontwerp van die Menzies -regering voor die mense te betwis en die leuen te gee van sy valse en lasterlike bewerings teen die Arbeidersparty, dat die wetsontwerp aanvaar moet word in die vorm waarin dit nou voor is die Senaat.
Hierdie resolusie het Arbeids senatore verbind tot die vernedering dat die ontbrekingswetsontwerp onveranderd deur die senaat kon gaan. Die wetsontwerp is op 19 Oktober 1950 deur die parlement aanvaar en het die volgende dag met die goedkeuring van die goewerneur -generaal die wet geword.
Die ACS, tien vakbonde en verskeie amptenare van die kommunistiese vakbond het min tyd geneem om die geldigheid van die Ontbindingswet. Op dieselfde dag wat die wet in werking getree het, is agt aksies in die hooggeregshof teen die Statebond en verskeie persone wat met die wet verband hou, begin. Elke aksie wou 'n verklaring verkry dat die wet nie onder die grondwetlike bevoegdheid van die Statebond val nie.
Evatt, destyds die onderleier van die opposisie, verbaas alle betrokkenes deur op 25 Oktober 1950 aan te kondig dat hy die kommunisties geleide Waterside Workers 'Federation en sy kommunistiese amptenaar, James Healy, sou verteenwoordig in die hooggeregshof teen die Ontbindingswet. Chifley was seker diep bekommerd oor die effek wat Evatt se besluit op die verdiepende verdeeldheid in die Arbeidersparty sou hê. Die Victoriaanse tak aanvaar 'n mosie waarin Evatt veroordeel word. In die parlement het Chifley Evatt egter kragtig gesteun, aangesien Chifley Evatt se vasberadenheid om die wet te bestry, beskou as in ooreenstemming met Evatt se lang kampioenskap van burgerlike vryhede.
Harold Holt, vir die regering, het 'n opsomming gegee van wat die enigste gevolg van Evatt se besluit kan wees, 'met reg of verkeerd sal die mense van Australië in die voorkoms van die regte agbare heer 'n simpatie en ondersteuning lees vir die saak wat hy wil verdedig'. JA Ferguson, die president van die Arbeidersparty in Nieu -Suid -Wallis, het gesê Evatt se aanvaarding van die opdrag was 'eties korrek, professioneel gesonde en polities baie, baie dwaas'.
In 1953 the government introduced a number of reforms to the existing provision of health services. These reforms served as the basis for the future expansion in the provision of public health and aged care services. The first major health reform was the creation of a voluntary, contributory national health scheme through the National Health Act,1953. This was followed by the Aged Persons Homes Act, 1954, die Aged and Disabled Persons Care Act, 1954 en die Home Nursing Subsidy Act, 1956. National subsidies for residential aged care services commenced in 1963. In implementing these reforms the Menzies Government promoted the role of private insurance funds and private health care providers (mainly charitable and religious based organisations), rather than adopting the model adopted in the United Kingdom with the introduction of the National Health Service in the 1940s.
Beginning in 1949, Immigration Minister Harold Holt decided to allow 800 non-European war refugees to remain in Australia, and Japanese war brides to be admitted to Australia.  In 1950 External Affairs Minister Percy Spender instigated the Colombo Plan, under which students from Asian countries were admitted to study at Australian universities, then in 1957 non-Europeans with 15 years' residence in Australia were allowed to become citizens. In a watershed legal reform, a 1958 revision of the Migration Act introduced a simpler system for entry and abolished the "dictation test" which had permitted the exclusion of migrants on the basis of their ability to take down a dictation offered in enige European language. Immigration Minister, Sir Alexander Downer, announced that 'distinguished and highly qualified Asians' might immigrate. Restrictions continued to be relaxed through the 1960s in the lead up to the Holt Government's watershed Migration Act, 1966. 
31 March 1748: Minute of sale by Angus McDonald, Edinburgh, eldest son to Angus McDonald of Kenknock, and John Campbell of Barcaldine for John, lord Glenorchy. Said Angus McDonald, senior, was to grant Lord Glenorchy disposition of Kenknock and Eastermore and other lands in barony of Glenlyon, sheriffdom of Perth, in feu contract of 5 October 1699 by John, earl of Tullibardine, as restricted by decree of House of Lords concerning grazings and sheallings, for � sterling. Consent of James, duke of Athole, was to be obtained to said alienation. Reg. V.C. & S. 25 February 1725. Written by George Martin, servant to Alexander Robertson, W.S., who witnesses with Robert Menzies of Culterallers, W.S., and John Campbell, Cashier to the Royal Bank. National Records of Scotland, Papers of the Campbell Family, Earls of Breadalbane (Breadalbane Muniments), reference GD112/2/92/10