Malevich het homself en sy benadering tot die kuns, en in besonder hierdie spesifieke kunswerk, uitvoerig teen hierdie soort kritiek verweer. In ’n omvattende essay het hy die Swart Vierhoek beskryf as ’n “embrio van alle moontlikhede” onder meer omdat die kleur swart potensieel alle ander kleure en die vormloosheid potensieel alle moontlike vorme omvat.
Hy wys daarop dat ’n kunswerk soos hierdie nie bedoel is as ’n ontkenning van die transendente en die bestaan van God nie, maar as ’n uitdrukking van die onuitspreekbaarheid van die transendente en die menslike onvermoë om in gewone redelike kategorieë oor die werklikheid van God te praat. In dié verband maak hy gebruik van die konsep “zaum” wat ’n same­stelling van twee Russiese woorde is, en wat letterlik beteken “aan die ander kant van rede”. Daarmee word bedoel ’n soort taal- of uitdrukkingsvermoë wat verby die grense van die gewone rasionele kategorieë beweeg om juis uitdrukking te gee aan dit wat hoër en dieper as gewone logiese formulering is.
Hiermee bevind Malevich hom volledig binne die tradisie van die apofatiese teologie – ’n teologiese benadering waarna daar reeds in ’n vorige artikel verwys is en waar daar gefokus word op die absolute “Andersheid” van God en waar die moontlikheid om by wyse van verbale, visuele of konsepsuele vorme uit­druk­king aan hierdie Andersheid te gee genegeer word. God self word nie in die proses genegeer nie, maar erkenning word gegee aan die problematiese aard van enige poging om God met menslike woorde of denke tot ’n hanteerbare objek te reduseer.
Ten nouste verwant aan hierdie denke is die Bybelse verwysing na God wat ontoeganklike lig bewoon: Die lig verberg die werklikheid van God, sonder om dit te negeer. En in die lig is daar nie niks nie, maar die Volheid wat alle verstand te bowe gaan.
Calvyn sê onder andere in sy Institusie dat God deur die eerste gebod “ons belet om Hom sigbaar voor te stel. Hy verwerp sonder uitsondering alle beelde, skilderye en ander tekens waardeur die bygelowige mense dink dat Hy in hulle midde is,” en: “Dink u dit in: ’n aardse mensie, wat elke oomblik sy asem kan uitblaas, sal deur sy kunssinnigheid die Naam en die eer van God op ’n dooie stuk hout oordra!”
Ook in die Neo-Calvinisme, wat gedurende die 19de eeu in Nederland onder invloed van veral die teoloog-staatsman Abraham Kuyper ontwikkel het, is ’n eie regmatige plek aan kuns en die estetiese toegeken. So sê Kuyper byvoorbeeld in sy Stone-lesings van 1898 die volgende: