Die oprigting van Central Sick Quarters, Udine (3 van 3) - Inligting
Die oprigting van Central Sick Quarters, Udine (3 van 3)
Deel een van die instruksies vir die oprigting van 'n nuwe Central Sick Quarters in Udine (Italië). Hierdie laaste bladsy voltooi die toerustinglys en reël die verspreiding van die bestellings.
Baie dankie aan Peter Claydon vir die stuur van hierdie foto's, wat aan sy vader, C.W.J. Claydon, wat 'n groot deel van die oorlog as mediese beampte by die No.120 -eskader in Ballykelly, Noord -Ierland, gedien het.
Identifikasie. Die woord "Mexiko" is afgelei van Mexica (uitgespreek "Me-shee-ka"), die naam van die inheemse groep wat hulle vroeg in die veertiende eeu in Sentraal-Mexiko gevestig het en veral bekend staan ​​as die Asteke.
Mexikane maak verskeie kulturele onderafdelings binne die land. Die mees algemene identifiseer noordelike, sentrale en suidelike of suidoostelike Mexiko. Die uitgebreide en woestynagtige noorde was slegs tot in die middel van die twintigste eeu yl bevolk, behalwe enkele belangrike stede soos Monterrey. Dit het tradisioneel slegs klein inheemse bevolkings gehuisves en word algemeen beskou as 'n grenskultuur. Die digbevolkte sentrale en westelike Mexiko is die bakermat van die land. Hoogs ontwikkelde Indiese kulture bevolk hierdie streek in die pre-Columbiaanse tyd, en dit was ook die hart van die kolonie Nieu-Spanje. Baie prominente koloniale stede is vandag die belangrikste stedelike en industriële sentrums. Suid -Mexiko het 'n tropiese of subtropiese klimaat en 'n bietjie reënwoud. Dit word gekenmerk deur 'n sterk inheemse erfenis en is ook die armste deel van die land.
'N Ander relevante kulturele afdeling is die tussen die sentrale sjabloon -hooglande (die altiplano) en die baie vogtiger bergagtige streke (die sierras) en die kusvlaktes. In baie dele van Mexiko stem hierdie afdeling ooreen met die relatiewe teenwoordigheid van inheemse bevolkings, met die sierra -streke as die mees inheemse.
Op 'n kleiner skaal is die Mexikaanse nasie tradisioneel gekenmerk deur sterk provinsiale en plaaslike kulturele identiteite. Mense identifiseer noukeurig met hul eie staatstereotipes oor mense van ander plekke. Sterk streeks- en plaaslike identiteite het die idee laat ontstaan ​​dat daar "baie Mexiko's" bestaan. Alhoewel die Mexikaanse kultuur uiteenlopend is, is daar egter ook 'n sterk identifikasie met die nasionalisme van die nasionale staat.
Ligging en aardrykskunde. Mexiko is in Noord -Amerika geleë, hoewel dit kultureel nader geïdentifiseer word met Sentraal- en Suid -Amerikaanse lande. Dit grens aan die Verenigde State in die noorde, Guatemala en Belize in die suide, die Stille Oseaan in die weste en die Golf van Mexiko in die ooste. Die nasionale gebied beslaan meer as 750 000 vierkante myl (byna twee miljoen vierkante kilometer) en bevat 'n wye verskeidenheid fisiese omgewings en natuurlike hulpbronne. Twee groot bergkettings - die westelike Sierra Madre en die oostelike Sierra Madre - loop van noord na suid en ontmoet mekaar in die middel van Mexiko. Oos en wes van die bergkettings is repies vogtige kusvlaktes. Die heeltemal plat Yucatán -skiereiland in die suidooste is 'n uitsondering in die bergagtige Mexiko. Die moontlikhede en beperkings van hierdie topografiese en klimaatsisteem het 'n sterk invloed op die sosiale, ekonomiese en kulturele organisasie van Mexiko gehad.
Die nasionale hoofstad is Mexico City, in die hartjie van Sentraal -Mexiko. In die pre-Columbiaanse tyd was dit die tuiste van die hoofstad van die Asteke-ryk en gedurende die drie eeue van koloniale bewind was dit die setel van die onderafdelings van Nieu-Spanje. Mexiko -stad is vandag die tweede grootste stad ter wêreld met 17 miljoen inwoners vanaf 1995. Die meeste administratiewe en ekonomiese aktiwiteite is in Mexico -stad gekonsentreer. 'N Ring van stede - Puebla, Cuernavaca, Toluca en Querétaro - omring die hoofstad. Ander groot stede is Guadalajara in die weste en die industriële stad Monterrey in die noorde. In die laat twintigste
Demografie. Die voorlopige resultate van die bevolkingsensus van 2000 het die totale aantal Meksikane bereken as 97,361,711. In 1950 het die totale bevolking ongeveer 25 miljoen beloop, met die syfer in 1970 byna 50 miljoen. Die groeikoers het afgeneem, maar die bevolking is nog baie jonk. Die gemiddelde lewensverwagting in 1999 is geskat op nege en sestig jaar vir mans en 'n bietjie meer as vyf en sewentig jaar vir vroue. Die kindersterftesyfer was byna vyf en twintig per duisend. Aan die einde van die twintigste eeu het emigrasie na die Verenigde State (hoofsaaklik van die onwettige variëteit) 'n belangrike verskynsel geword.
Die bevolking van Mexiko bevat nog steeds baie Indiese groepe. Afhangende van die definisie wat gebruik is, het die totale aantal Indiërs gewissel van 6,7 miljoen tot 10 miljoen in 1995. Die belangrikste groepe is die Nahuas, Otomís, Mayas, Zapotecas, Mixtecos, Tzeltales en Tzotziles.
Taalkundige affiliasie. Gesproke deur meer as 95 persent van die bevolking, is Spaans die amptelike taal van Mexiko en is dit ingestel deur verowering en kolonisasie. Mexikaanse Spaans het sy wortels in die Spaans van Spanje. Wat grammatika, sintaksis en spelling betref, is daar geen belangrike verskille tussen die twee nie, maar die uitspraak en klank verskil. Sekere woorde uit die belangrikste Indiese taal (Nahuatl) word opgeneem in Mexikaanse Spaans, veral op die gebied van voedsel en huishouding. Sommige van hierdie woorde is ook opgeneem in ander tale, soos die Engelse 'chocolate' uit die Nahuatl 'chocolatl'. Die nasionale kultuur van Mexiko spog met twee en sestig inheemse tale. In 1995 het minstens 5,5 miljoen mense 'n inheemse taal gepraat. Die vlak van tweetaligheid was egter hoog op 85 persent.
Simboliek. Die mees prominente simbole wat die nasionale kultuur uitdruk en versterk, behoort tot die domeine van die staat, godsdiens en populêre kultuur. As 'n produk van die Mexikaanse Revolusie (1910-1917) was die Mexikaanse staat 'n belangrike konvergensiepunt vir die nasionale identiteit. Omdat dit 'n wydverspreide proses was wat die land se sosiale, politieke, ekonomiese en kulturele kenmerke ingrypend herontwerp het, het die revolusie self 'n belangrike bron van nasionale identiteit geword. Die postrevolusionêre staat was baie aktief en effektief om nasionale simbole en helde te koester. Kinders wat openbare skole bywoon, eer die nasionale vlag en sing elke Maandagoggend die volkslied. Die vlag bestaan ​​uit drie vertikale stroke in die kleure groen (wat "hoop" verteenwoordig), wit ("suiwerheid") en rooi ("bloed"). In die sentrale wit strook is die beeld van 'n arend wat op 'n kaktusplant staan ​​en 'n slang eet. Hierdie beeld verteenwoordig die mite van die stigting van Tenochtitlán, die hoofstad van die Asteke -ryk.
Die belangrikste ikoon van die Mexikaanse nasionale kultuur is die Maagd van Guadalupe, wat die deurdringende invloed van die Rooms -Katolisisme in die nasionale kultuur illustreer. Sy word beskou as die 'moeder' van alle Mexikane. Die donkerkleurige Maagd is die Mexikaanse weergawe van die Maagd Maria en verteenwoordig as sodanig die nasionale identiteit as die produk van die vermenging van Europese en Meso-Amerikaanse godsdienste en volke. Haar beeld is gebruik in die stryd om onafhanklikheid teen die Spanjaarde.
Mexikane het 'n besondere gevoel van uniekheid ontwikkel, wat uitgedruk word in die gewilde gesegde como México no hay dos (Mexiko is ongeëwenaard). Hierdie gevoel kom ook tot uiting in talle elemente van die populêre kultuur, soos kos en musiek.
Hoe om Microsoft Edge terug te stel in Windows 10 as dinge breek
In Windows 10 stel Microsoft baie nuwe funksies bekend om gebruikers meer produktief te maak, soos 'n nuwe Start -menu, Cortana, nuwe universele programme, Settings, wat die sentrale plek is om die bedryfstelsel op te stel, wat uiteindelik ontwerp is om die Configuratiescherm te vervang, en baie meer. Die sagteware -reus stel ook Microsoft Edge bekend, die nuwe standaard webblaaier wat vir die toekomstige web gebou is en vervang Internet Explorer (wat nog steeds vir verenigbaarheidsdoeleindes beskikbaar is).
Microsoft Edge is 'n heeltemal nuwe webblaaier met 'n minimale ontwerp wat fokus op webinhoud, en net soos Chrome en Firefox, beplan die sagtewaremaker om die funksies wat by sy mededingers beskikbaar is, te pas en te oortref met uitbreidings, webnotas, oortjievoorskou, Cortana en meer.
Alhoewel die webblaaier redelik goed werk sonder groot probleme, is dit nog steeds aan die begin. Sommige gebruikers kan probleme ondervind, soos skielike ineenstortings, stadige werkverrigting, of dit begin eenvoudig nie.
As u Chrome of Firefox gebruik en soortgelyke probleme ondervind, moet u die webblaaier probeer verwyder en weer installeer om die probleem op te los. Net soos Internet Explorer, is Microsoft Edge egter deel van Windows 10. Dit is byna onmoontlik om die program te deïnstalleer, en selfs as u kan, kan u verskillende probleme ondervind.
As u probleme ondervind met die nuwe webblaaier, kan u probeer om die instansie van Microsoft Edge in u rekening terug te stel om die probleem op te los.
Ons sal u natuurlik slegs aanbeveel om dit as 'n laaste uitweg te doen, waar u al die ander dinge probeer het en niks werk nie.
Waarskuwing: As u hierdie gids gebruik, kan u u gunstelinge, geskiedenis en instellings verloor. Voordat u vorentoe gaan, word dit aanbeveel dat u 'n volledige rugsteun uitvoer of 'n stelselherstelpunt skep as iets verkeerd loop en u laaste bekende toestand van Windows 10 moet herstel.
Herstel van Microsoft Edge
1- As u Microsoft Edge gebruik, sluit dit.
2- Maak File Explorer oop en tik die volgende pad in die adres: C: Users UseYourUsername AppData Local Packages en slaan Tik in. (Onthou om 'UseYourUsername' deur u gebruikersrekeningnaam te vervang.)
3- Kies en probeer om die Microsoft.MicrosoftEdge_8wekyb3d8bbwe gids soos met enige ander gids. As u 'n "Vouer toegang tot gids ontken" kry, klik eenvoudig Aanhou. Daar kan ook inhoud wees wat u nie sal kan verwyder nie. As dit die geval is, kies in die dialoogkassie om die lêers oor te slaan.
U moet die meeste inhoud in die vouer kan verwyder, maar as u nie met die rechtermuisknop kan klik nie Microsoft.MicrosoftEdge_8wekyb3d8bbwe, kies Eiendomme, verwyder die tjek van die Leesalleen opsie, en klik Dien toe en OK.
4- As u al die inhoud probeer verwyder, gaan u na die Microsoft.MicrosoftEdge_8wekyb3d8bbwe vouer en probeer om die oorblywende vouers te verwyder deur al die dopgehou te kies, met die rechtermuisknop daarop te klik Vee uit, en klik Ja om die verwydering te bevestig. U sal dalk agterkom dat u nie kan verwyder nie AC gids, maar dit is goed.
6- Nou gaan ek Microsoft Edge weer in u rekening registreer. Maak die Start -menu oop, soek na Windows PowerShell, klik met die rechtermuisknop daarop uit die resultaat en kies Begin as administrateur.
7- Tik die volgende opdrag in en druk Tik in:
cd C: Users UseYourUsername. (Onthou om 'UseYourUsername' deur u gebruikersrekeningnaam te vervang.)
Tik dan die volgende opdrag presies en druk Tik in:
Kry -AppXPackage -AllUsers -Name Microsoft.MicrosoftEdge | Vir elke
As die proses suksesvol afgehandel is, sien u 'n soortgelyke boodskap soos hierdie:
Dit is al wat daarby is. As u versigtig wil wees, herlaai u rekenaar nog een keer, en dan moet u Microsoft Edge weer kan begin, en hopelik sonder probleme.
As u meer inligting oor Windows 10 wil sien, moet u hierdie bronne nagaan:
$ 5,000 RTX 3090 maak die prysskemas van GPU -scalpers in die verleentheid
COLORFUL gaan hard in die verf met sy poging om die oorinflasie van GPU -pryse van scalpers te verslaan. Daarom het ons, die wêreld in die algemeen, nou 'n $ 5,000 RTX 3090 wat mense se beursies bedreig.
Die beste Prime Day -aanbiedings vir rekenaars en bykomstighede volgens Daniel Rubino
Daar is baie aanbiedings op Prime Day, maar as u op soek is na die beste met betrekking tot rekenaars, skootrekenaars en bykomstighede, is dit die beste opsie. U moet my woord neem soos ek het, of die meeste van hierdie items gebruik, sodat u dit maklik kan aanbeveel.
Dit is die beste transaksie wat u hierdie eerste dag op Surface PC sal kry
As u op soek is na die beste Surface -transaksie, is dit by Best Buy. Die winkel verkoop die Surface Pro 7 met 'n Core i3 -verwerker en bevat die swart Type Cover vir slegs $ 699. Dit is alles wat u nodig het, en dit is 'n uitstekende liggewig-onderweg-rekenaar of 'n sekondêre toestel vir reis of op die bank. Moenie uitmis nie!
Dit is die beste rekenaarstokkies as u onderweg is
Onmiddellike rekenaar - voeg net 'n skerm by. Dit is die algemene idee agter die ultra-draagbare rekenaar, maar dit kan moeilik wees om te weet watter een u wil hê. Ontspan, ons het u gedek!
Die opkoms van die nasie. Die Iraanse nasie is een van die oudste volgehoue ​​beskawings ter wêreld. Bo -paleolitiese en mesolitiese bevolkings het grotte in die Zagros- en Elburz -berge beset. Die vroegste beskawings in die streek kom van die voetheuwels van Zagros af, waar hulle landbou en veeteelt ontwikkel het, en vestig die eerste stedelike kulture in die Tigris-Eufraatkom in die huidige Irak. Die vroegste stedelike mense op die huidige Iraanse gebied was die Elamiete in die uiterste suidwestelike deel van Khuzestan. Die aankoms van die Ariese volke - Mede en Perse - op die Iraanse plato in die eerste millennium B.C.E. was die begin van die Iraanse beskawing, wat die hoogte bereik van die groot Achaemenidiese Ryk wat deur Kores die Grote in 550 gekonsolideer is B.C.E. Onder die heersers Darius die Grote en Xerxes het die Achaemenidiese heersers hul ryk uitgebrei van Noord -Indië na Egipte.
Tot op hede het een patroon herhaaldelik herhaal in die Iraanse beskawing: die veroweraars van Iraanse gebied is uiteindelik hulself
Die eerste van hierdie veroweraars was Alexander die Grote, wat deur die streek gevee het en die Achaemenidiese Ryk in 330 verower het B.C.E. Alexander is kort daarna oorlede en het sy generaals en hul afstammelinge verlaat om hul eie subempires te stig. Die proses van onderverdeling en verowering het uitgeloop op die totstandkoming van die geheel Persiese Sassanidiese Ryk aan die begin van die derde eeu C.E. Die Sassaniërs het alle gebiede oos na China en Indië gekonsolideer en suksesvol met die Bisantynse Ryk gesels.
Die tweede groot veroweraars was die Arabiese Moslems, afkomstig uit Saoedi -Arabië in 640 C.E. Hulle het geleidelik met die Iraanse volke versmelt, en in 750 het 'n rewolusie wat uit Iraanse gebied gekom het, die persisering van die Islamitiese wêreld verseker deur die vestiging van die groot Abbassid -ryk in Bagdad. Die volgende veroweraars was opeenvolgende golwe van Turkse mense wat in die elfde eeu begin het. Hulle het howe in die noordoostelike streek Khorassan gevestig en verskeie groot stede gestig. Hulle het beskermhere geword van die Persiese letterkunde, kuns en argitektuur.
Opeenvolgende Mongoolse invalle van die dertiende eeu het gelei tot 'n tydperk van relatiewe onstabiliteit wat gelei het tot 'n sterk reaksie in die vroeë sestiende eeu van 'n herlewende godsdienstige beweging - die Safavids. Die Safavid -heersers het begin as 'n godsdienstige beweging van aanhangers van Twelver Shi'ism. Hulle het hierdie vorm van sjiïsme as die Iraanse staatsgodsdiens gevestig. Hulle ryk, wat strek van die Kaukasus tot die noorde van Indië, het die Iraanse beskawing tot sy grootste hoogte verhoog. Die Safavid -hoofstad, Isfahan, was in alle opsigte een van die mees beskaafde plekke op aarde, ver voor die grootste deel van Europa.
Die daaropvolgende verowerings deur die Afghanen en die Qājār -Turke het dieselfde resultaat gehad. Die veroweraars het gekom en Persies geword. Gedurende die Qājār -periode van 1899 tot 1925 het Iran vir die eerste keer op 'n ernstige manier met die Europese beskawing in aanraking gekom. Die industriële revolusie in die Weste het die ekonomie van Iran ernstig benadeel, en die gebrek aan 'n moderne weermag met die nuutste wapens en militêre vervoer het groot gebiede en invloed op Groot -Brittanje en Rusland tot gevolg gehad. Iraanse heersers het gereageer deur 'toegewings' vir landbou- en ekonomiese instellings aan hul Europese mededingers te verkoop om die geld in te samel wat nodig is vir modernisering. Baie van die geld het direk in die sak van die Qājaār -heersers gegaan, wat 'n openbare beeld van samewerking tussen die troon en buitelandse belange bevestig het wat 'n groot deel van die Iraanse politieke lewe van die twintigste eeu gekenmerk het. 'N Rits openbare protesoptogte teen die troon het gereeld plaasgevind vanaf die 1890's tot die 1970's. Hierdie protesaksies het gereeld godsdienstige leiers betrek en het gedurende die bewind van die Pahlavi -dinastie (1925–1979) voortgeduur. Hierdie protes het uitgeloop op die Islamitiese Revolusie van 1978–1979, hierna 'die Revolusie' genoem.
Nasionale identiteit. Die totstandkoming van die teokratiese Islamitiese Republiek van Iran onder Ayatollah Ruhollah Khomeini was 'n terugkeer na die godsdienstige oorheersing van die Iraanse kultuur. Die simbole van Khomeini het almal die Iranse gevoelens gepas, aangesien hy 'n beroep op die mense gedoen het om martelaars vir Islam te word soos Hasan, en die godsdienstige heerskappy van Hasan se vader, Ali, die laaste leier van beide Sunni en Shi'a Moslems, te herstel. Nou, meer as twintig jaar na die Revolusie en na Khomeini se dood, ondergaan Iran weer verandering. Die jeugdige bevolking eis liberalisering van die streng godsdienstige heerskappy van sy leiers, en 'n terugkeer na die historiese balans van godsdiens en sekularisme wat die land die grootste deel van sy geskiedenis kenmerk.
Etniese verhoudings. Iran is ietwat geseën deur die afwesigheid van spesifieke etniese konflikte. Dit is opmerklik, gegewe die groot aantal etniese groepe wat binne sy grense woon, beide vandag en in die verlede. Dit is veilig om tot die gevolgtrekking te kom dat die algemene Iraanse bevolking nie etniese minderhede vervolg of openlik teen hulle diskrimineer nie.
Sommige groepe wat binne die Iraanse grense woon, beweer egter af en toe outonomie. Die belangrikste hiervan is die Koerde wat aan die westelike grens van Iran woon. Uiters onafhanklik het hulle die Iranse sentrale regering onder druk geplaas om ekonomiese toegewings en outonome besluitnemingsbevoegdhede toe te staan. Buite die stedelike gebiede in hul streek het die Koerde egter reeds formidabele beheer oor hul streke. Iraanse sentrale regeringsamptenare trap baie lig in hierdie gebiede. Die Koerde in Iran, saam met hul broers in Irak en Turkye, verlang al lank na 'n onafhanklike staat. Die onmiddellike vooruitsigte hiervoor is gering.
Die nomadiese stamgroepe in die suidelike en westelike streke van die Iraanse sentrale plato het eweneens probleme vir die Iraanse sentrale regering veroorsaak. Omdat hulle meer as die helfte van die jaar met hul skape en bokke in beweging was, was hulle histories moeilik beheerbaar. Hulle is ook oor die algemeen selfonderhoudend, en 'n klein minderheid is selfs redelik welgesteld. Pogings om hierdie stamme in die verlede te vestig, het gewelddadige optrede beleef. Tans onderhou hulle 'n ongemaklike vrede met die Iraanse sentrale owerhede.
Die Arabiese bevolking van die suidwestelike provinsie Khuzestan, in die suidwestelike Trans-Zagros-golf, het politieke aspirasies gehad om van Iran af te breek. Hierdie aspirasies is deur Irak en ander Arabiese state aangemoedig. In tye van konflik tussen Iran en Irak het Irakse leiers hierdie separatistiese beweging ondersteun as 'n manier om Iraanse amptenare te stuit.
Die ergste sosiale vervolging in Iran is op godsdienstige minderhede gerig. Tydperke van relatiewe verdraagsaamheid het eeue lank afgewissel met periodes van diskriminasie. Onder die huidige Islamitiese republiek het hierdie minderhede 'n moeilike tyd gehad. Alhoewel dit volgens die Islamitiese wet teoreties beskerm word as 'People of the Book', het Jode, Christene en Zoroastriërs beskuldigings van spioenasie vir Westerse nasies of vir Israel onder oë gehad. Islamitiese amptenare beskou ook hul belewing van hul verdraagsaamheid teenoor alkoholverbruik en die relatiewe vryheid wat aan vroue verleen word. Die enigste groep wat sedert die stigting van die negentiende eeu universeel vervolg is, is die Baha'i -gemeenskap, omdat sy godsdiens deur Sjiïtiese Moslems as ketters beskou word.
Hoe die Swart Dood die wêreld verander het
Sewe duisend mense sterf per dag in Kaïro. Driekwart van die inwoners van Florence is in net een makabere jaar in tydelike grafte begrawe. Een derde van China het verdamp voordat die res van die wêreld geweet het wat sou kom.
Teen die tyd dat die tornado-agtige vernietiging van die 14de-eeuse builepes uiteindelik verdwyn het, het byna die helfte van die mense in elk van die streke wat dit aangeraak het, aan 'n grusame, pynlike dood beswyk.
Die Swart Dood & ndash soos dit algemeen genoem word & ndash het veral Europa verwoes, wat halfpad deur 'n eeu reeds gekenmerk was deur oorlog, hongersnood en skandale in die kerk, wat sy hoofkwartier van Rome na Avignon, Frankryk, verhuis het om te veg tussen die kardinale .
Na raming het ongeveer 75 miljoen mense beswyk. Dit het 'n paar eeue geneem voordat die wêreldbevolking herstel het van die verwoesting van die plaag, maar 'n paar sosiale veranderinge wat veroorsaak word deur die lyk hoe die strate ophoop, was permanent.
Die siekte bestaan ​​in twee variëteite, een wat deur insekbyt opgedoen word en 'n ander in die lug. In albei gevalle het die slagoffers selde meer as drie tot vier dae geduur tussen die eerste infeksie en die dood, 'n periode van intense koors en braking waartydens hul limfkliere onbeheerbaar opgeswel het en uiteindelik gebars het.
Die pesbakterieë het honderde jare lank dormant gelê voordat hulle weer in die 1320's in die Gobi -woestyn van Asië uitgebroei het, waaruit dit vinnig in alle rigtings versprei het in die bloed van vlooie wat met knaagdiere gereis het.
Na baie presies die middeleeuse handelsroetes uit China, deur Sentraal -Asië en Turkye, bereik die plaag uiteindelik Italië in 1347 aan boord van 'n handelsskip waarvan die bemanning al dood was of besmet was toe dit die hawe bereik het. Die digbevolkte Europa, wat onlangs 'n toename in die bevolking van sy stede beleef het, was 'n blik vir die siekte.
Die Swart Dood het die vasteland drie jaar lank verwoes voordat dit verder in Rusland gegaan het, en een derde tot die helfte van die hele bevolking doodgemaak.
Die plaag het onoordeelkundig gedood en jong en oud, ryk en arm, maar veral in die stede en onder groepe wat noue kontak met siekes gehad het. Hele kloosters vol broeders is uitgewis en Europa het die meeste dokters verloor. Op die platteland is hele dorpe verlaat. Volgens die kroniekskrywers wat jare later besoek afgelê het, het die siekte selfs die afgesonderde buiteposte van Groenland en Ysland bereik, wat slegs wilde beeste vry gelaat het sonder enige boere.
Die sosiale gevolge van die pes is onmiddellik gevoel nadat die ergste uitbrake ontstaan ​​het. Diegene wat oorleef het baat by 'n uiters tekort aan arbeid, so diensknegte wat vroeër aan die grond gekoppel was, het nou 'n keuse vir wie om te werk. Here moes toestande beter en aantrekliker maak of die risiko loop om hul grond onversorg te laat, wat lei tot loonverhogings oor die hele linie.
Die smaak van beter lewensomstandighede vir armes sal nie vergeet word nie. 'N Paar dekades later, toe die here probeer om terug te keer na die ou maniere, was daar boere -opstande in Europa en die laer klasse het hul nuwe vryhede en beter salaris behou.
Die Katolieke Kerk en die Joodse bevolking in Europa het nie so goed gevaar nie.
Wantroue in God en die kerk, wat reeds swak was weens die onlangse pouslike skandale, het toegeneem namate mense besef het dat godsdiens niks kan doen om die verspreiding van die siekte en die lyding van hul gesin te stuit nie. Soveel priesters sterf ook dat kerkdienste op baie gebiede eenvoudig opgehou het.
Intussen is die Joodse bevolking gereeld as sondebokke geteiken. Op sommige plekke word hulle daarvan beskuldig dat hulle die water vergiftig het omdat hul sterftesyfers dikwels aansienlik laer was, iets wat historici sedertdien aan beter higiëne toegeskryf het. Hierdie vooroordeel was destyds niks nuuts in Europa nie, maar het toegeneem tydens die Swart Dood en het baie Jode laat oos-vlug na Pole en Rusland, waar hulle tot in die 20ste eeu in groot getalle gebly het.
'N Studie vroeër vanjaar het bevind dat die Swart Dood, ten spyte van sy reputasie vir onoordeelkundige vernietiging, die swakkes teiken en 'n groter tol eis onder diegene wie se immuunstelsel reeds in die gedrang was.
Historiese konteks: Amerikaanse slawerny in vergelykende perspektief
Van die 10 tot 16 miljoen Afrikane wat die reis na die nuwe wêreld oorleef het, het meer as 'n derde in Brasilië geland en tussen 60 en 70 persent beland in Brasilië of die suikerkolonies van die Karibiese Eilande. Slegs 6 persent het aangekom in die huidige Verenigde State. Maar teen 1860 het ongeveer twee derdes van alle slawe van die Nuwe Wêreld in die Amerikaanse Suide gewoon.
Daar word lank aanvaar dat suidelike slawerny harder en wreder was as slawerny in Latyns -Amerika, waar die Katolieke kerk daarop aangedring het dat slawe die reg het om te trou, om hulp van 'n wrede meester te soek en om hul vryheid te koop. Daar word vermoed dat Spaanse en Portugese koloniste minder bevoordeel is deur rassevooroordeel as Noord -Amerikaners en dat Latyns -Amerikaanse slawerny minder onder druk was van 'n mededingende kapitalistiese ekonomie.
In die praktyk het nóg die Kerk nóg die howe Latyn -Amerikaanse slawe baie beskerming gebied. Toegang tot vryheid was groter in Latyns -Amerika, maar in baie gevalle het meesters siek, bejaardes, kreupeles of eenvoudig onnodige slawe bevry om hulself van finansiële verantwoordelikhede te onthef.
Die sterftesyfer onder slawe in die Karibiese Eilande was 'n derde hoër as in die Suide, en dit lyk asof selfmoord baie meer algemeen was. Anders as slawe in die Suide, word verwag dat Wes -Indiese slawe hul eie kos in hul "vrye tyd" sou produseer, en omgee vir bejaardes en siekes.
Die grootste verskil tussen slawerny in die Suide en Latyns -Amerika was demografies. Die slawe -bevolking in Brasilië en die Wes -Indiese Eilande het 'n laer deel van die vroulike slawe, 'n baie laer geboortesyfer en 'n groter deel van die onlangse aankomelinge uit Afrika. Daarteenoor het suidelike slawe 'n gelyke geslagsverhouding, 'n hoë geboortesyfer en 'n oorwegend Amerikaanse bevolking.
Slawerny in die Verenigde State was veral kenmerkend in die vermoë van die slawe -bevolking om sy getalle te verhoog deur natuurlike voortplanting. In die Karibiese Eilande, Nederlands -Guyana en Brasilië was die sterftesyfer van slawe so hoog en die geboortesyfer so laag dat slawe nie hul bevolking kon onderhou sonder invoer uit Afrika nie. Die gemiddelde aantal kinders wat gebore is aan 'n vroeë negentiende-eeuse suidelike slavin was 9,2-twee keer soveel as in Wes-Indië.
In die Wes -Indiese Eilande het slawe 80 tot 90 persent van die bevolking uitgemaak, terwyl in die Suide slegs ongeveer 'n derde van die bevolking slawe was. Plantasie grootte het ook baie verskil. In die Karibiese Eilande is slawe op veel groter eenhede gehou, met baie plantasies wat 150 slawe of meer gehad het. In die Amerikaanse Suide, daarteenoor, het slegs een slawehouer tot duisend slawe gehou, en net 125 het meer as 250 slawe gehad. Die helfte van alle slawe in die Verenigde State werk op eenhede van twintig of minder slawe, driekwart het minder as vyftig gehad.
Hierdie demografiese verskille het belangrike sosiale implikasies gehad. In die Amerikaanse suide het slawehouers op hul plantasies gewoon en slawe het gereeld met hul eienaars te doen gekry. Die meeste planters het plantasiebestuur, aankope van voorraad en toesig in die hande van swart bestuurders en voormanne geplaas, en minstens twee derdes van alle slawe het onder toesig van swart bestuurders gewerk. Afwesigheidseienaarskap was baie meer algemeen in die Wes -Indiese Eilande, waar planters sterk staatgemaak het op betaalde bestuurders en op 'n aparte klas vrye swartes en mulatto's om as tussengangers by die slawe -bevolking te dien.
'N Ander belangrike verskil tussen Latyns -Amerika en die Verenigde State was konsepte van ras. In die Spaanse en Portugese Amerika het 'n ingewikkelde stelsel van rasseklassifikasie ontstaan. In vergelyking met die Britte en Franse was die Spaanse en Portugese baie meer verdraagsaam teenoor rasvermenging - 'n houding wat deur 'n tekort aan Europese vroue aangemoedig is - en erken hulle 'n wye verskeidenheid rasse -gradasies, waaronder swart, mestizo, quadroon en agtuur. Die Amerikaanse Suide, daarenteen, het 'n tweekategorie rasstelsel aangeneem waarin iemand met 'n swart moeder outomaties as swart beskou word.
Met duisende kinders uit Sentraal-Amerika wat by die grens tussen Amerika en Mexiko aankom, is 'n ou plaag weer deur die land-die vrees vir die siek immigrant.
"Ons skole kan hierdie toestroming nie hanteer nie, ons weet nie eers watter siektes hulle het nie," het die Amerikaanse rep. Louie Gohmert (R-TX) onlangs gesê. 'Ons gesondheidsorgstelsels kan hierdie toestroming nie weerstaan ​​nie.
Die kommentator van Fox News, Cal Thomas, vra byvoorbeeld of 'die onbegeleide minderjariges wat oor die grens stroom ... 'n bewys van inenting saamgebring het? Thomas beskuldig die grensoorgangers daarvan dat hulle siektes soos entstof, soos bof, masels, rubella, polio, tetanus en difterie bevat.
Voordat ons kinders sonder papiere demonstreer, moet ons na die feite kyk: Die oorgrote meerderheid Sentraal -Amerikaners word teen al hierdie siektes ingeënt. Regerings wat bekommerd is oor gesondheid en goeie ouers wat in hul kinders belê, het kinders in Sentraal-Amerika beter ingeënt as Texaanse kinders. Ons vrees hulle nie omdat hulle eintlik siek is nie, maar weens kragtige verhale oor immigrasie wat buitelanders met siektes verbind.
Beskou byvoorbeeld Guatemala. Volgens die Verenigde Nasies se Kinderfonds (UNICEF) is Guatemalaanse kinders meer geneig as Texane om ingeënt te word vir die meeste aansteeklike siektes. Guatemala het universele gesondheidsorg. Entstowwe word 100 persent deur die regering befonds.
Ter vergelyking, een uit elke ses kinders in Texas is onversekerd, en selfs versekerde gesinne moet dikwels vir inenting betaal. Dit beteken dat baie kinders in Texas agter raak met inentings, of hulle heeltemal mis as hul gesin nie 'n doktersbesoek kan bekostig nie. Ander gesinne weier inenting.
Dr Elizabeth Lee Vliet, 'n kommentator van Fox News en voormalige direkteur van die ultra-konserwatiewe politieke groep Association of American Physicians and Surgeons, skryf in die McAllen Monitor dat masels een van die 'siektes is wat die Verenigde State onder beheer gehad het of feitlik uitgeroei het' wat 'oor die grens gedra word deur hierdie tsoenami van onwettiges'.
Feitekontrole: UNICEF berig dat 93 persent van die kinders in Guatemala, Honduras en El Salvador teen masels ingeënt word. Dit is beter as Amerikaanse kinders (92 persent).
Verder is dit absurd om te beweer dat die VSA masels uitgeroei het, terwyl Sentraal -Amerika dit nie gedoen het nie. In sommige Amerikaanse stede het die uitbrake van masels weer ontstaan. Volgens die Wêreldgesondheidsorganisasie het Guatemala, nóg Honduras, sedert 1990, 'n aangemelde geval van masels.
Leisteen dokter-skrywer (en bydraer van Fox News) Marc Siegel skryf dat onbegeleide minderjariges ''n waarskynlike bron' is van die muskietgedraagde denguekoors wat na Texas versprei het. Siegel ignores two key public health points: First, legal immigrants and travelers are a much larger group than undocumented folks, and just as likely to carry dengue. (I don't know about y'all, but I've never been screened for dengue fever at the Texas-Mexico border.) Second, mosquitoes can fly.
Interestingly, Siegel is the author of three books—Swine Flu: The New Pandemic, Bird Flu: Everything you Need to Know about the Next Pandemic en False Alarm: Profiting from the Epidemic of Fear. That last title must be a memoir.
In sy boek The Cholera Years, historian Charles Rosenberg describes how Irish immigrants to New York in the 1830s suffered disproportionately from cholera because they lived in poor and crowded neighborhoods. Instead of working to help them, the medical profession blamed the disease on immigrants being "exceedingly dirty." Irish people were refused medical care, and many "wandered starved and half naked across the Canadian border."
Throughout both the building of the Panama Railroad in the 1850s and the French excavation 30 years later, workers from Jamaica were recruited heavily. In 1881, French recruiter Charles Gadpaille ran advertisements throughout Jamaica, offering wages much higher than average on the Caribbean island. The campaign showed the "Colón Man," a Jamaican who had gone to work in Panama, returning to his home country a rich and prosperous man. This ideal caught on quickly in the largely working-class country, and drove a huge migration of Jamaicans to Panama in the latter half of the 19th century. But the promise of riches was an empty one: in reality, West Indians earned .10 an hour and the work was treacherous. During the eight-year French excavation period, of the more than 20,000 workers who died, most were West Indians. Strikes proved fruitless, as there were always more men eager to take the jobs. Despite the heavy recruitment of laborers from the West Indies, Colombia, and Cuba, only one in five workers stayed on the job longer than a year.
made available to each group of workers. Barracks were distinctly worse for West Indians than for whites as many as 72 West Indian men lived in a 50- by 30-foot hut. Mess halls for black workers had no tables or chairs and fed up to 8,000 men a day with unappealing, simple food. Inadequate housing and malnutrition made West Indian workers more vulnerable to injury and disease. Hospitals on the isthmus routinely located their black wards in the worst parts of the buildings. While the average death rate in 1906 was around 4% of the whole labor force, the rate for West Indian workers was closer to 5%.
Perhaps the worst job — one to which almost all West Indians were assigned at some point — was dynamiting. The greatest danger lay with the material's instability it could blow up at any moment or malfunction upon detonation, remaining unignited until exploding later by accident. Laborers heading out for dynamiting duty frequently carried all their belongings with them, understanding their relatively low odds of a safe return to the barracks.
Each full-time employee will accrue PTO bi-weekly in hourly increments based on their length of service as defined below. PTO is added to the employee's PTO bank when the bi-weekly paycheck is issued. PTO taken will be subtracted from the employee's accrued time bank in one-hour increments.
Temporary employees, contract employees, and interns are not eligible to accrue PTO.
Eligibility to accrue PTO is contingent on the employee either working or utilizing accrued PTO for the entire bi-weekly pay period. PTO is not earned in pay periods during which unpaid leave, short or long-term disability leave, or workers' compensation leave is taken.
To take PTO requires two days of notice to the supervisor and Human Resources unless the PTO is used for legitimate, unexpected illness or emergencies. (Use the Paid Time Off form to request PTO.) In all instances, PTO must be approved by the employee's supervisor in advance.
Your Company appreciates as much notice as possible when you know you expect to miss work for a scheduled absence.