Positano van die see gesien. Die dorpies aan die Amalfi-kus is so steil teen die berg op gebou sodat ’n mens bykans van oral uit die dorpies ’n pragtige uitsig het.Foto’s: Zarine Roodt
Die landskap is ’n vertikale skildery met die berge aan die een kant en die see aan die ander – en die twee word verbind deur ’n doolhof van stegies, trappe der trappe, huise wat klim tot onmoontlike hoogtes, met duidelike tekens van verskansing teen die Sarasene se invalle sedert die Bisantynse tydperk. Verder is daar die aanloklike inhamme en baaitjies al met die kuslyn langs.
Daarby is ek mal oor die Mediterreense dieet. En oor die rituele wat ingebed is in die Italiaanse siel, soos die aperitivo italiano. Dié is nie sommer net ’n sonsakverposing nie, maar eerder ’n geleentheid om die dag af te wen, om te sosialiseer, en aan iets te knibbel terwyl jy wonder oor aandete . . . en tussendeur te teug aan ’n Prosecco Spritz, nuut vir my en verrassend lekker. Dit bestaan uit ’n derde Prosecco, ’n derde Aperol (oranjekleurige Italiaanse bitters), ’n derde sodawater, heelwat gebreekte ys en ’n skyf lemoen in ’n groot wynglas waarteen die kondensaat alte gou afbiggel. Verruklik anders, veral wanneer jy dit geniet by Café Mirante wat ’n jong Italiaanse entrepreneur op die dak van sy ouerhuis gevestig het en wat ongetwyfeld die beste uitsig van die sakkende son oor die kobaltblou Tirrheense See bied.