Dit het my ook weereens daarvan bewus gemaak dat die natuurwetenskappe nie gladweg, ongestoord en eweredig sy gang gaan nie, “soos strome kalm en breed” soos die psalm (of gesang?) sê, maar met rukke en stote, twee stappies vorentoe en een agteruit soos Lenin geskryf het. Ons lees nie net Kafka se Die Metamorfose nie; ons lees Die Metamorfose (en onsself!) deur ‘n soort tekstuele stroomversnelling genaamd ‘Kafka’. Hoe hanteer die digter (skrywer) bepaalde en bepalende grense in die narratief? [viii] Indien jy, soos ek, ‘n bra onverantwoordelike dog entoesiastiese uitlener van boeke is, net om maande later te probeer onthou aan wie jy nou eintlik watter boek geleen het, is daar vanoggend ten minste hoopvolle nuus vir ons. ‘n Vrou in Engeland het naamlik na 70 jaar ‘n boek wat sy as dertienjarige meisie by die Cubitt Town Library, Tower Hamlets, uitgeneem het, terugbesorg. Die beoefening van verskillende kunsvorms, bv. skilderkuns of die maak van maskers uit hout, kan ook as pogings beskou word om kontak met die bonatuurlike te behou, en dus as gebedsvorms gesien word.