Duitse plunderaars, België, 1914 - Inligting
Duitse plunderaars, België, 1914
Hier sien ons Duitse troepe met 'n gelaaide wa. Die onderskrif in die oorlog beskryf hulle as plunderaars wat van 'n plunderende plaas na die kamp terugkeer, en die inhoud van die kar lyk nie heeltemal soos 'n standaard militêre kwessie nie, maar dit kan net sowel 'n prentjie wees van Duitse troepe wat op pad was met hul eie kit .
'Eens 'n Duitser - altyd 'n Duitser', plakkaat van die Britse Rykse Unie na die Eerste Wêreldoorlog, ongeveer. 1914–18.
Oudio gebring deur Curio, a Lapham's Quarterly vennoot
WDie aartshertog Franz Ferdinand is op 28 Junie 1914 sonder meer in die nek geskiet. Die Oostenrykse skilder Paul Cohen-Portheim het die aand in die balsaal van 'n Paryse pretpark 'n Weense telling gevra wat hy dink volgende gaan gebeur. "Waarom moet iets gebeur?" antwoord die graaf verbaas. Cohen-Portheim is getroos-dit was nie nodig om sy jaarlikse reis na Engeland te kanselleer om die kranse van Devonshire te skilder nie.
Op 28 Junie was dit moontlik om te glo dat die dood van die aartshertog min gevolge sou hê, maar teen die einde van Julie het die illusie ingestort. Na 'n paar aangename weke op die Engelse platteland, reis Cohen-Portheim na Londen om te ontdek dat Serwië en sy geboorteland Oostenryk in oorlog was. Hy het dit oorweeg om geld te onttrek wat hy by die plaaslike tak van sy Duitse bank gestort het, maar die vertellers het hom verseker dat 'n groter konflik nie verwag word nie. Na 'n paar dae saam met vriende in Richmond, 'n elegante voorstad suidwes van Londen, keer Cohen-Portheim terug om te sien dat sy geld eintlik verdwyn het.
Cohen-Portheim, wat wanhopig was om huis toe te gaan toe Duitsland op 1 Augustus oorlog teen Rusland verklaar het, het by 'n skare aangesluit om die Duitse konsulaat op Bedford Square te betree. 'N Diplomaat stap by die deur uit om te sê dat twee skepe gehuur is, maar slegs militêre reserviste sal vervoer - almal het nie geluk nie. Cohen-Portheim was gestrand in die voorstedelike Londen met slegs tien pond om op te leef. Hy sou moes voortbestaan ​​op die vriendelikheid van sy Britse vriende.
Op 4 Augustus verklaar Brittanje oorlog teen Duitsland, en die volgende dag het die parlement die Wet op die beperking van vreemdelinge goedgekeur, wat elke buitelander wat in Duitsland of Oostenryk-Hongarye gebore is, verander in 'n 'vyandige vreemdeling'. Cohen-Portheim moes onmiddellik by sy plaaslike polisiekantoor registreer.
Afstap van die Spaanse in Veracruz (detail), deur Diego Rivera, 1951. Herrán Cortés ontvang betaling van 'n Europese handelaar. National Palace, Mexico City, Mexiko.
Soos vereis deur die nuwe wet, besoek Cohen-Portheim 'n stasie naby Richmond, net om na 'n ander stasie gestuur te word, waar amptenare hom 'n registrasiekaart moes gegee het met die besonderhede van sy nuut beperkte lewe: 'n vyandige vreemdeling mag nie stuur nie briewe aan sy gesin kon hy nie sonder toestemming meer as vyf myl van die stasie waarop hy geregistreer het, reis nie, hy kon nie 'n kamera, 'n motor, 'n vliegtuig, 'n motorfiets of 'n posduif besit nie; hy was verbied militêre kaarte, klandestiene sein toestelle, gewere en ammunisie. Cohen-Portheim het egter nie die nuwe regulasies ontvang nie, wat hy eers verneem het nadat hy dit onbedoeld oortree het.
Britse koerante het al jare lank alarm gemaak oor onheilspellende Duitsers, en in die oë van baie het registrasie van vyandige vreemdelinge die probleem nie opgelos nie. "Gee die onderdrukking van sy naam 'n man se kwaad?" roep die Daaglikse pos. Reeds in 1909 het koerante (heeltemal denkbeeldige) Zeppelin -waarnemings aan die Britse kus gerapporteer en gewaarsku teen die bedreiging van 'n uitbreidende Duitse vloot. Koerantmagnaat Lord Northcliffe, eienaar van beide die Daaglikse pos en die Tye, het die vrees vir inval verder aangewakker en gewaarsku dat Duitse kelners en kappers in die hart van 'n verborge spioenasienetwerk skuil.
Gedurende die eerste maand van die oorlog het berigte oor Duitse gruweldade in België en Frankryk in opskrifte ontplof - krygsgevangenes het voor die afvuur van groepe, kinders met bajonette, wydverspreide burgerlike teregstellings in Luik. Terwyl sommige parlementslede woedend was dat daar nie genoeg vreemdelinge by die huis was nie, het regeringsministers terughoudendheid aangemoedig. 'Om 'n groot vreemdeling in hegtenis te neem, ongeag hul skuld of onskuld', was 'n beleid wat net so onmenslik as ondoeltreffend was, 'verklaar Lord Kanselier Viscount Haldane.
Maar op 7 Mei 1915 het 'n Duitse duikboot die Britse seevaart getorpedeer Lusitania, wat meer as duisend burgerlikes doodmaak. Anti-Duitse onluste het oor die hele Britse ryk, van Johannesburg tot Melbourne, uitgebreek en ten minste drie dosyn woonbuurte in Londen alleen getref. Plunderaars het Duitse kroeë en bakkerye geplunder, varsgebakte brood gestamp en tekorte veroorsaak die volgende dag dat kinders gesteelde goedere in kruiwaens se vensters gebreek het, skottelgoed aan kykers oorhandig, klaviere en harmoniums verbrand. In Liverpool het die polisie Duitse vyandige vreemdelinge in beskermende gevangenis geneem. Die onluste het die regering die kans gegee om te verklaar dat massa -internering in belang van vyandige vreemdelinge self was.
Minder as 'n week na die LusitaniaSe vernietiging het die regering aangekondig dat alle manlike vyandige vreemdelinge van militêre ouderdom bymekaargemaak en na 'n kamp op die eiland Man gestuur sal word. Die aand van 24 Mei 1915 het 'n speurder Cohen-Portheim besoek en die skilder aangesê om homself die volgende dag om tienuur by die Richmond-polisiekantoor in te gee en te sê: 'Pak asof u met vakansie gaan.' Cohen-Portheim het twee koffers gevul in die hoop dat hy hoogstens 'n paar dae weg sou wees. In die oggend het sy laaste ware vriend in Londen hom vergesel tot by die binnehof van die polisiestasie. Van daar af is hy met die taxi na 'n kamp in die East End van Londen, waar duisend Duitse en Oostenrykse mans op 'n strydende ouderdom saam in 'n oop saal onder 'n uitgestampte glasdak gehurk het. Gegewe 'n metaalskyf met sy gevangennommer, was Cohen-Portheim verlig toe hy verneem dat hy net een nag daar sou moes oorleef.
So is die menslike toestand dat om grootheid vir sy land toe te wens, skade aan die bure is.
Om sesuur het gewapende wagte die nuwe gevangenes deur die strate van Londen na die treinstasie opgeruk. Menigtes lê hul pad, spoeg, gooi dinge en skree oor Huns en babamoordenaars. Cohen-Portheim was deeglik bewus van sy paria-status. 'Almal het gevoel dat iets buitengewoons van hom verwag word,' het hy geskryf Tyd het nog gestaan, sy herinnering aan die byna drie jaar wat hy as gevangene in Britse interneringskampe sou deurbring. "Maar niemand - behalwe [Britse] soldate - het heeltemal geweet wat om te doen om sy toegewyde patriotisme te toon." By die treinstasie draai die gevangenes se nagmerrie skielik om. Hulle klim op 'n gemaklike trein na die kus, met 'n goeie maaltyd en vriendelike burgerlike kelners. By aankoms het soldate weer oorgeneem en hulle op 'n stoomboot bestel, waar hulle slegs in die kamer in die ruim opgesluit was terwyl hulle oor die Ierse See na die Knockaloe-kamp op die Isle of Man vaar, wat uiteindelik meer as 23.000 vyande sou hou. vreemdelinge.
Cohen-Portheim, wat in die duisternis by Knockaloe kom, sien 'n helder ketting boogligte op 'n heuwel wat doringdraadheinings verlig wat tot agtien voet lank strek. Duisende gevangenes het in die draad saamgedrom en nuwe aankomelinge begin deur hul Britse kwelaars na te volg: Huns! Baba moordenaars! Cohen-Portheim se voete sak in modderige klei. Hy gee sy gevangennommer oor en begin wag vir die einde van die oorlog.
Juris William Blackstone het die term eers gedefinieer uitheemse vyand in sy gevier Kommentaar op die wet van Engeland in 1766. Hy het eeue van die Britse gemenereg opgesom en geskryf: "As ek hierdie regte van 'n vreemdeling noem, moet ek slegs kennis neem van vreemde vriende, of diegene wie se lande in vrede met ons is, want vreemdelinge het geen regte, geen voorregte ... gedurende die oorlogstyd. " Die Verenigde State van Amerika, in afwagting van oorlog met Frankryk, het in 1798 die omstrede wet op vreemdelinge en sedisie geskep, insluitend sy eie Wet op vreemdelinge, wat toestemming gegee het vir die aanhouding, arrestasie of verwydering van mans ouer as veertien inheems aan 'n land wat oorlog voer met die Verenigde State. (Alhoewel byna al die wet op vreemdelinge en sedisie 'n paar jaar later verstryk het, bly die Wet op vreemdelinge op die boek vandag.)
Voordat die Eerste Wêreldoorlog in 1914 begin het, is burgerlike internering as 'n taktiek gebruik tydens 'n handjievol koloniale oorloë in Afrika, die Stille Oseaan en Kuba. Soos toegedien deur Brittanje, Duitsland, Spanje en die Verenigde State aan die begin van die twintigste eeu, het koloniale interneringskampe die saad gehou van byna alles wat die kampe in die volgende honderd jaar sou word, van aanhoudingplekke tot fabrieke van volksmoord.
Spanje het die eerste kampe in 1896 in die koloniale Kuba gestig. Landelike bevolkings is in stedelike kampe gedwing om guerrillas van plaaslike hulp af te sny. Hulle oeste verbrand en huise verlore, gesinne het stadig honger gely aan die buitewyke van Havana en ander stede. In die Filippyne, vyf jaar later, het die Amerikaanse weermag kortliks sy eie kampe opgerig tydens 'n wrede veldtog teen onafhanklikheidsvegters, teregstelling van burgerlikes en waterboordverdagtes tydens ondervragings, optrede wat so brutaal beskou is dat beamptes in die gesig gestaar word vir hul optrede. Tussen 1900 en 1902 sou die Britte tydens die Anglo-Boereoorlog in Suid-Afrika meer as honderd kampe bou om Afrikanergesinne en swart Afrikane te interniseer. Net soos in Kuba het wydverspreide sterftes meer as gevolg van swak beplanning eerder as doelbewuste mishandeling gekom, maar hierdie wanbestuur het tienduisende sterftes veroorsaak. In 1904 sou Duitsland konsentrasiekampe inkorporeer in 'n strategie van doelbewuste volksmoord op opstandige Herero- en Nama -stamme in sy gebied van Suidwes -Afrika (vandag Namibië), hulle in die woestyn jaag, oorlewendes jaag, aanmekaar koppel en aan hulle aflewer arbeidskampe met verbysterende sterftesyfers.
Die dodetal uit koloniale konsentrasiekampe het tot meer as 150,000 gestyg. Die woord van die sterftes, versterk deur aggressiewe koerantdekking en vroeë menseregte -kampvegters, het van die kampe 'n bron van nasionale skande gemaak vir die keiserlike magte wat hulle aangeneem het. In Desember 1904 het Duitsland sy uitwissingsbeleid in Suidwes -Afrika herroep, en die Reichstag het spoedig geld vir die gebied gesny. In Engeland tydens die Boereoorlog het lede van die parlement die Britse militêre behandeling van burgerlikes aan die kaak gestel deur te vra of die reëls van beskaafde oorlogvoering wat in 1899 in Den Haag ooreengekom is, die jaar toe die Boereoorlog begin het, gevolg word.
In die Anglo-Boereoorlog het die Britse regering aangevoer dat die Haagse konvensies nie van toepassing was nie: die Boererepublieke was nie ondertekenaars nie. Die Haagse konvensies het ook geen betekenisvolle krag uitgeoefen met betrekking tot die behandeling van gevangenes in ander koloniale kampe nie. Uiteindelik deur meer as veertig nasies bekragtig, waaronder Brittanje, Duitsland, Spanje en die Verenigde State, was die konvensies slegs bindend tussen ondertekenaars wat later met mekaar oorlog gemaak het. Die koloniale kampe was tegnies wetsgehoorsaam. Koloniale onderdane en magte was nie in oorlog nie, slegs 'n inheemse bevolking teen hul goewerneurs, die gevangenes was inboorlinge, nie vyandige vreemdelinge nie.
Handelaar ontvang 'n Moor in die hawe, deur Nicholaes Pietersz Berchem, c. 1665. Gemaeldegalerie Alte Meister, Staatliche Kunstsammlungen Dresden, Duitsland.
In die eerste dae van die Groot Oorlog was Brittanje slegs van plan om aan te hou verdagte vyandige vreemdelinge as krygsgevangenes. Onder druk van die parlement om alle vyandelike vreemdelinge in hegtenis te neem, het die Britse minister van binnelandse sake, Reginald McKenna, verset gemaak en gesê dat hy sou voortgaan volgens die Haagse konvensies, waarin die weermag verantwoordelik was vir die aanwysing van vyandige vreemdelinge vir arrestasie. Internering, het hy opgemerk, is slegs gereserveer vir vyandige vreemdelinge wat militêr is of as gevaarlik vir die land beskou word. Na die LusitaniaDie insinking het egter verdwyn, al die vyandige vreemdelinge van die militêre ouderdom is bymekaargemaak en burgerlikes is omskep in krygsgevangenes.
Namate oorlogsverklarings oor die hele wêreld vermenigvuldig tussen die ondertekenaars van die Haagse konvensies, het 'n ingewikkelde burokrasie van aanhouding groepe burgerlikes massaal uit die samelewing begin verwyder. Die Haagse konvensies het gevangenes in 'n "stad, vesting, kamp of ander plek" opgesluit, maar verklaar dat hulle "slegs as 'n onontbeerlike veiligheidsmaatstaf beperk kan word". Die kern van die interneringsvoorwaardes in die oorlog was die vereiste dat krygsgevangenes "behandel moet word ten opsigte van kos, verblyf en klere op dieselfde voet as die troepe van die regering wat hulle gevange geneem het".
Om die gevolge van massa-internering tydens die Eerste Wêreldoorlog te verstaan, moet die ervaring wat Paul Cohen-Portheim beskryf, honderdduisende kere wêreldwyd vermenigvuldig word. In November 1914 het Duitsland besluit om alle Britse, Franse en Russiese mans tussen die sewentien en vyf-en-vyftig jaar te arresteer, en teen die einde van die oorlog het meer as 111 000 vyandige vreemdelinge aangehou. Gedurende dieselfde tydperk het Frankryk 60 000 Duitse en Oostenryk-Hongaarse burgers geïnterneer. Bulgarye het meer as 14 000 Serwiese en Kroaties nie-stridendes bymekaargemaak, en Roemenië het 6 000 burgerlikes gehad, meestal Duitsers en Oostenryk-Hongare.
Teen die einde van die oorlog het konsentrasiekampe in Brittanje meer as 32 000 vyandige vreemdelinge gehuisves. In Rusland is buitelanders uit Duitsland, Oostenryk-Hongarye en Turkye na dorpe in die uithoeke van die keiserryk verban, met ongeveer 300 000 vyandige vreemdelinge wat voor die Bolsjewistiese rewolusie gedeporteer of geïnterneer is, wat vroeg in 1918 tot 'n afsonderlike vrede gelei het. konflik in April 1917 sou die Verenigde State net meer as 2000 vyandige vreemdelinge, byna almal Duitsers, interneer met 'n twee-en-twintigjarige J. Edgar Hoover aan die stuur van vyandige vreemdelingregistrasie.
In 'n era van wydverspreide diensplig was 'n moontlike soldaat 'n mannetjie in die stryd teen ouderdom. Generaals is bekommerd dat vreemdelinge wat op 'n dag na hul tuislande gedeporteer is, die volgende dag op die slagveld sou verskyn, wat die begeerte om onderskeid te tref tussen burgerlikes en vegters verder ontmoedig. Internees het geweet dat 'n konsentrasiekamp relatiewe veiligheid bied in vergelyking met die lewe in die loopgrawe, maar internering het sy eie prys. Selfs waar hulle dekades lank as deel van 'n gemeenskap deurgebring het, is buitelanders se besighede deur 'n plundering of beskutting gebring, of is hul besittings in beslag geneem deur regerings. Internees was nie soldate nie, maar eerder 'n nuwe soort lae graad gyselaar. Hulle het nie verwag om te veg of te sterf nie, maar hulle het net verduur.
Wie alle wesens in sy eie self sien, en sy eie ek in alle wesens, verloor alle vrees.
In totaal bevat rekords uit die Eerste Wêreldoorlog meer as 'n halfmiljoen burgerlike geïnterneerdes. Die dood het egter aanhouding troef. Tydens die oorlog het Brittanje alleen meer as 700 000 soldate in gevegte verloor, en sterftes oor die hele wêreld, burgerlik en militêr, word op meer as sestien miljoen geraam. In die nasleep van hierdie groot bloedbad is dit miskien geen wonder dat die opsluiting van 'n paar honderdduisend vyandige vreemdelinge grootliks vergeet is nie. Tog was die Eerste Wêreldoorlog 'n keerpunt in die behandeling van burgerlikes gedurende oorlogstyd. In die somer van 1914 was konsentrasiekampe 'n opgehoopte, skande konsep. Teen die einde van die oorlog het hulle oor ses kontinente gestrek. In slegs vier jaar is massa -aanhouding van onskuldige burgers op elke uithoek van die aarde gelegitimeer.
Tdie oggend na sy aankoms by die Knockaloe Internering Camp in Mei 1915, luister Cohen-Portheim na die kommandant se versekering dat gevangenes met vriendelikheid en bedagsaamheid behandel sal word-sy hart styg kortliks-maar as hulle probeer ontsnap, gaan die kommandant voort, hulle kan ook geskiet word. Cohen-Portheim het dit nie geweet nie, maar ten spyte van die rowwe aspekte van die kamp, ​​is dit ontwerp om die soort lyding wat geïnterneerdes tydens die Boereoorlog ondervind het, te voorkom.
In die somer kon gevangenes op 'n grasheuwel lê en na die lug staar. In 'n kamp sonder volwassenes ouer as vyftig of jonger as agtien, en glad nie vroue nie, was daar geen verpligtinge vir geïnterneerdes ná die oggend- en aandoproep nie. Cohen-Portheim was bereid om die beste omstandighede te maak vir die week of twee wat hy gedink het redelikerwys sou slaag voor sy vrylating.
Toe gevangenes hulle gevestig het, het hulle besittings aangekom, maar een van die koffers van Cohen-Portheim het verdwyn. Die een wat hy ontvang het, was gevul met die vakansie -uitrusting wat hy optimisties ingepak het: badklere, wit flanelpakke en aanddrag, maar nie prakties nie. Hy het sy wit pak gereeld begin dra, tot vermaak van mede -geïnterneerdes. Hy gebruik sy oorblywende geld om twee spykers te kry om sy klere aan op te hang en twee borde vir 'n kopsteun.
Die lot van Cohen-Portheim het verder verbeter toe hy agterkom dat hy nie net briewe van sy familie nie, maar ook klein bedrae geld kan ontvang. Klasafdeling het kop opgesteek toe diegene met geld toegelaat is om die oordrag na 'n 'gentlemen's camp' by Wakefield in West Yorkshire te versoek. Toe hy hoor van beter toestande, teken Cohen-Portheim aan, net om dieselfde beknopte woonbuurte, dieselfde verveling en dieselfde alomteenwoordige doringdraad te vind.
Koerante het vrystellings vir invloedryke buitelanders gekritiseer, maar internering het alle klasse en beroepe regoor die wêreld geraak. In 1915, toe James Joyce begin skryf Ulysses, is sy broer Stanislaus - en byna Joyce self - in Oostenryk as 'n subversief opgesluit. Leon Trotsky is onderskep toe hy van New York af op pad was na Rusland om die Bolsjewistiese rewolusie in 1917 te groet. Hy was 'n paar weke as 'n politieke gevangene in 'n kamp in Nova Scotia, ondanks die feit dat Rusland en Kanada nie in oorlog.
Namate die oorlog voortgesit het en nuwe kampe regoor die wêreld opgerig is, het daar ook 'n administratiewe burokrasie ontstaan: krygsgevangenes het inligtingskantore opgestel, en klagtes is ontvang. Onder die beskerming van die Geneefse konvensies het die Rooi Kruis en neutrale lande as tussenpersone gewerk, pakkette aangestuur en probeer om uitruilings vir gevangenes te bewerkstellig. Rooi Kruis-amptenare alleen het meer as vyfhonderd kampe in agt-en-dertig lande besoek. Namate die administrasie van sosiale kwarantyn floreer het, het kampbiblioteke tot duisende volumes gegroei. Tegniese kursusse wat aan professionele riglyne voldoen, is goedgekeur, aangesien handelsertifikate gevangenes kon kwalifiseer vir Oxford of Cambridge na vrylating en, in sommige gevalle, selfs universiteitsgrade. Maar al hierdie aktiwiteite het net gedien as 'n aantrek op die oop wond van eindelose gevangenisstraf.
EkIn Februarie 1918 het Paul Cohen-Portheim sy derde verjaardag in die tronk nader. 'N Jaar later sou die Switserse dokter en Rooi Kruis-waarnemer Adolf Lukas Vischer die diagnose van' doringdraad-siekte 'aanbied om die gevolge van voortdurende internering op burgerlikes en vegters te beskryf. 'Probeer u voorstel', het Cohen-Portheim geskryf, 'hoewel dit eintlik onmoontlik is om dit te verstaan ​​sonder om dit te ervaar-wat dit beteken, nooit om te wees alleen en nooit om te weet stil, nie vir 'n minuut nie, en vir jare so voortduur, en u sal begin wonder dat daar geen algemene uitbraak van waansin was nie. " Ondanks die afwesigheid van openlike mishandeling in die meeste kampe, is die kombinasie van eentonigheid, onbekende vrystellingsdatums, gebrek aan privaatheid, seksuele ontbering en hulpeloosheid van gevangenes om toestande te verander, gekombineer om ernstige geestesongesteldheid te bevorder. Cohen-Portheim kon later nie 'n enkele gevangene heeltemal van die kwaal onthou nie.
Vroeg in die oorlog het politici probeer om onderskeid te tref tussen die 'vriendelike vreemdeling' en die 'vyandige vreemdeling'. Maar die hele projek om massale lojaliteit aan mense te bepaal en toe te ken, was nutteloos. Vir al die besighede wat gesluit is, lewensbestaan ​​verval, gesinne gesink en geld bestee is aan kampe, het massa -arrestasies van vyandige vreemdelinge in Brittanje geen waarneembare voordeel gebied nie. Tydens die Groot Oorlog was die spioenasienetwerk van Duitsland ondoeltreffend, en Brittanje het vinnig bekende agente in die eerste dae van die konflik bymekaargemaak. Nie een Duitse onderdaan wat aan die begin van die oorlog in Brittanje gewoon het, was gekoppel aan enige spioenasieoorlog in die oorlog nie.
Mans geklee in tradisionele "strooi seuntjie" kostuums, Ierland, 1922. Foto deur A. W. Cutler. Strooiseuns, ook bekend as 'mummers', verskaf tradisioneel vreugde tydens troues en ander vieringe. Die geheime album van Europa, Deel 44 van Die geheime museum van die mensdom.
Cohen-Portheim is in Februarie 1918 uit die gevangenis vrygelaat, toe hy opgeneem is in 'n gevangenisbeurs wat deur neutrale Holland bemiddel is. Nadat hy later dieselfde jaar na Duitsland teruggekeer het, het hy skaars voedsel gevind, die ekonomie in puin en die land het in 'n burgeroorlog beland. Aangesien die omstandighede sy optimisme gereeld belemmer het, was hy skokkend billik in sy uitbeelding van sy tyd in die kampe. Tyd het nog gestaan is in 1931 gepubliseer, en die New York Times sou later sy memoir van internering as 'n burger beskryf Alles stil aan die Westelike Front.
In die puin van 'n verwoeste Europa was daar egter min besinning oor konsentrasiekampe. 'N Paar gevangenes het in Kanada oproerige kampe opgeskiet of geskiet en aan die Oosfront het dwangarbeid omstrede gebruik, maar die konsentrasiekampe kon meestal nie vergelyk word met die ongekende tragedie van moderne oorlogvoering wat miljoene vermink, vergas en doodgemaak het nie. Teen 1918 was die gevangenisstraf van burgerlikes ongewoon. Die mees menslike dele van die kampe - die Rooi Kruis -pakkette, die klasse, die biblioteke, die orkestoptredes - het die idee van internering tydens die oorlog genormaliseer.
Die poging om interneringsvoorwaardes te standaardiseer en te vergemenslik, het ook die idee van konsentrasiekampe gerehabiliteer en herinneringe aan die brutaliteit van die koloniale kampe uitgewis. Nadat die publiek hulself aangepas het by die idee om onskuldige buitelanders voorkomend in die tronk te sit, het regerings geleer hoe om angs vir 'n vreemde gevaar te benut - met die onderliggende vrees vir misdaad, degenerasie en siektes - en dit aan ander doelgroepe, dikwels huislike vyande, toe te ken. . Die identifisering van 'n paria -klas, die registrasie en reëls wat gedrag beperk, gevolg deur massa -arrestasies en burgerlike aanhoudings, die oproepe en gevangenenommers, die kaserne, die wagtorings, die gewapende wagte ... burgerlikes het dit alles voorheen beleef as 'n skynbaar noodsaaklike tragedie in diens van 'n nasionale saak. Kampe het deel geword van 'n formele ontmenslikingsproses.
Leon Trotsky sou sy eie ervarings in die Kanadese konsentrasiekamp opneem en in 1918 'n memorandum skryf na sy terugkeer na Rusland, wat daarop dui dat kampe vir vyande van die rewolusie gebruik word. Vladimir Lenin het die konsep vinnig aangeneem, en bevele om saam met teregstellings kampe te neem as hulpmiddels in die massatreur wat hy beoog om in te boesem. Die stelsel sou sy kampioen vind onder Stalin, wie se Gulag gedeeltelik opgestaan ​​het op die paar weke van Trotsky in 'n interneringskamp in Nova Scotia.
As internering tydens die Eerste Wêreldoorlog inspirasie bied vir die kampe wat die Sowjet-Goelag voorafgegaan het, het antisemitiese maatreëls in Duitsland, insluitend die Neurenbergwette van 1935, begin op 'n manier wat nog meer bekend was: die identifisering van 'n uitheemse burgerbevolking, gevolg deur registrasie, beperkings, arrestasies en aanhouding in kampe.
Selfs toe berigte oor gruweldade in die dertigerjare begin verskyn het, reageer die wêreld op die Nazi -kampe van die Tweede Wêreldoorlog asof dit die interneringskampe van die Eerste was. In 1943, na die deportasie van Deense Jode na die ghetto-kamp by Theresienstadt in Tsjeggo-Slowakye, dring die koning van Denemarke daarop aan dat verteenwoordigers van die Rooi Kruis daar met gevangenes mag praat. Die finale oplossing was aan die gang, maar die Nazi's moes besette lande van 'n oop opstand hou, en het dus 'n besoek toegelaat. 'N Voorbereidende waansin van blomplant en opknapping het gevolg, gevolg deur vervalste kulturele geleenthede - alles het die bekende vertoon, wat daarop dui dat die kampe van die Derde Ryk nie anders was as kampe wat deur ander nasies tydens die Eerste Wêreldoorlog bestuur is nie.
Sharecropper Bud Fields en sy gesin tuis, Hale County, Alabama, deur Walker Evans, 1935. U.S. Library of Congress Prints and Photographs Division Washington, DC.
Hulle was natuurlik baie anders, maar elke land in die Tweede Wêreldoorlog het die konsentrasiekampe van die Eerste omskep in 'n masjien wat aan sy behoeftes voldoen. Die Britse internering van vyandige vreemdelinge in 1940 herhaal die foute van haas en oormatige arrestasies vanaf 1915. In die nasleep van Pearl Harbor het die Verenigde State nie net Japannese vreemdelinge, maar byna sewentigduisend van sy eie burgers met Japannese afkoms geïnterneer. In die besette Frankryk gedurende die Vichy -era het Franse polisiemanne uitheemse Jode in kampe bymekaargemaak, waaruit hulle na Auschwitz gestuur is. Rusland het honderdduisende Pole ooswaarts gedeporteer, baie na Arktiese arbeidskampe. Maar nie een van hierdie stelsels is vergeleke met die Nazi -doodskampe wat konsentrasiekampe sou vestig as die kenmerkende gruwel van die twintigste eeu nie.
Cohen-Portheim sou nie lewe om die uitbreek van 'n ander wêreldoorlog te sien nie. Hy sterf in 1932, 'n jaar na die publikasie van sy memoires en 'n jaar voor Hitler se bewind. Van sy jare onder vreemdelinge wat min hoop op vrylating gehad het, het hy geskryf: "Ek kan nie eerlik sê dat dit my benadeel het nie." Maar as hy die morele aard van die kampe evalueer, was hy minder tegemoetkomend. As die gesiglose standaardisering en ontmensliking van konsentrasiekampe in die Groot Oorlog hom nie permanente skade aangerig het nie, beskou hy homself nietemin as die atipiese pasiënt wat uit 'n epidemie kom wat gesonder is as voorheen. Sy eie geluk, het hy geskryf, "moet my nie daarvan weerhou om 'n siekte as 'n siekte te beskou nie, en my lesers nie moet laat dink dat ek goed noem wat op sigself sleg is nie."
Duitsland val België in 1914 nie binne nie: Wat doen Brittanje?
Die eerste paar weke in die ooste sal waarskynlik soortgelyk wees, maar met baie minder oorskiet van die Russiese 1ste en 2de leër. Selfs as u die seer ignoreer, sou vier vars en onbewaakte Duitse leërs die Russe (dit wil sê u standaardposisie) die blote teenwoordigheid van die Duitse magte in die ooste veroorsaak, beteken dat die Russe die AH -offensief en Pole onmiddellik moet laat vaar (die absolute beste scenario vir Rusland, maar nie die waarskynlikste nie). Dit bespaar die AH-vooroorlogse leërs aansienlik en sal waarskynlik daartoe lei dat Italië in 1915 sit.
In die weste sal die Franse waarskynlik 'n groter deel van hul top -troepe verloor by swak opgevalde offensiewe, terwyl 'n smaller westelike front op meer verdedigbare terrein beteken dat die Duitsers 'n groter deel van sy magte aan die oostelike front kan toewy, soos die OTL aansienlike Britse bydrae tot die kontinentale oorlog is oortollig aan vereistes. In 1915 het u 'n swak en geïsoleerde Rusland wat voor 'n baie sterker en meer gefokusde A-H weermag en 'n groter deel van die Duitse weermag staan.
Om die AH -leërs ongeskonde te hou, Italië neutraal te hou en die BEF en vriende met niks te doen te laat nie - lyk na 'n goeie opbrengs vir 'n verlengde spoorpas.
& quotDie stafhoof van 'n Pruisiese formasie in die veld het die reg om skriftelik nie saam te stem met die planne of bevele van die bevelvoerder van die formasie nie, en 'n beroep op die bevelvoerder van die volgende hoogste formasie (wat uiteindelik die koning kan wees, of keiser, wat gelei sou word deur die hoof van die Groot Algemene Staf). Dit dien as 'n tjek op onbevoegdheid en dien ook vir die beswaarmakende beampte om homself amptelik los te maak van 'n gebrekkige plan. Slegs die hardnekkigste bevelvoerders sou nie voor hierdie bedreiging meegee nie. & quot
Ek het nie gesuggereer Personeelbeamptes probeer om diensplig of muitery nie. Hulle het die vermoë gehad om dit wat hulle gesien het, met hul professionele opleiding, as swak planne uit te daag as die kommandant -generaal uit sy diepte was.
Regverdig genoeg, maar ek dink die verandering van die hele rigting van die Duitse militêre beplanningsprogram was waarskynlik hoër as die betaalgraad van die meeste ondergeskiktes. Verder sou elke ondergeskikte met 'n probleem staal moet hê, aangesien enige verskille op grond van u uittreksel prima facie deur Moltke of sy tjommie Wilhelm hanteer sou word.
Schlieffen het in 1905 met 'n konsep vorendag gekom en vroeg in 1906 afgetree. Die ontwikkeling van die & quotSchlieffen -plan & quot; het niks met Schlieffen te doen nie, so ek sien nie hoe u Schlieffen kan toeskryf vir die ontwikkelingsproses nie.
Weereens, die voorbeelde wat u gegee het, het betrekking op die ontwikkeling van die Schlieffen -plan, nadat Schlieffen reeds in 1906 afgetree het. Kan u skakels na die besonderhede van die tekortkominge van Schlieffen se leierskap gee?
Die enigste ding wat Moltke reggekry het, was die Duitse versuim om 'n beslissende resultaat te behaal (laat staan ​​dat hy verslaan is), wat beteken dat die oorlog reeds in 1914 verlore was.
Ja, miskien 'n kragtige waai van 'n wit vlag.
As u weet dat Schlieffen se bydrae in 1905 min meer beloop het as 'n besprekingsartikel, hoe kan u dan aanhou dat dit omskep is in die aansienlik meer gedetailleerde Schlieffen -plan met kosmetiese en geringe aanpassings?
Goed, ek het Zuber gelees. Dit is wat hy sê:
Geen Duitse stafhoof na 1888 (met die moontlike uitsondering hierbo genoem) het ernstig oorweeg om 'n omvattende aanval in die ooste. Daar is geen bewyse dat enige Generalstabsreise, Kriegsspiel, of Strategiese Aufgabe handel oor 'n operasie wat selfs op 'n oostelike offensief lyk. Die bestaan ​​van 'n offensief Ostaufmarsch na 1888 is 'n mite.
so jou eie bron sê, jy vergis jou.
Weereens, as hulle 'n & quotEast First & quot opsie sou doen, sou hulle ook op 'n stadium die Weste gespeel het. Daar is geen nut in die sukses van die Ooste as u die oorlog in die weste verloor nie. As die Duitsers dit oorweeg om oos te gaan, sou hulle wou weet dat hulle in die weste was. Noem weer 'n plan na 1888
U het miskien Zuber gelees, maar u begrip het 'n bietjie tekortgeskiet. Gedurende sy ampstermyn het Schlieffen deurgaans 'n leerstuk van mobiliteit en teenaanval bevorder met behulp van binnelyne en die Duitse spoornetwerk om beslissende gevegte naby die grens of selfs op Duitse gebied te beveg, dws naby Duitse spoorkoppe. Duitse strategie in die ooste het gegaan oor die vernietiging van Russiese magte, nie oor 'n algehele aanval om verre geografiese doelwitte te bereik nie.
In die 1900/01 -plan was Schlieffen's Aufmarsch II 'n Ostaufmarsch: 44 afdelings sou in die ooste ontplooi word en slegs 24 in die weste, so ek neem aan dat die plan in die weste sou bestaan. Die meeste van ons wat vertroud is met die onderwerp, aanvaar dat 'Oos Eerste Eerste' opsie die OTL -alternatiewe Duitse plan vir 4 leërs oos en 4 weermagte wes weerspieël - opgedateer 1909/10, 1910/11, 1911/12 en 1912/13. Hierdie plan weerspieël waarskynlik Schlieffen se voorkeur vir beslissende teenaanvalle naby die Duitse gebied, hetsy oos of wes.
As die Duitsers besluit om balle diep in België in te gaan, is die enigste lewensvatbare alternatief op kort kennisgewing die bogenoemde 4 /4 -leër wat tussen oos en wes verdeel is. Soos hierbo uiteengesit, weerspieël dit waarskynlik Schlieffen se vroeëre voorkeur vir die teenaanval, dus nee, Rusland sou nie eers binnegeval gewees het nie. Nieteenstaande die bogenoemde, verstaan ​​ek dat die alternatiewe plan verwag het dat die Duitse westerse magte die inisiatief sou neem waar nodig.
Ek is verbaas as Moltke dink dat dit maklik was om 'n plan te maak, aangesien hy na bewering geen oorspronklike materiaal vervaardig het nie. Die belangrikste fout by Frans was Joffre se obsessief aanstootlike leerstelling, wat onmiddellike aanvallende militêre optrede voorrang gegee het op artillerieondersteuning en/of beter intelligensie, dws die Franse leerstelling wat spesifiek verklaar dat aanstootlike optrede nie uitgestel moet word nie weens gebrek aan intelligensie of artillerieondersteuning, en dat die bajonet die uiteindelike infanteriewapen.
In elk geval het Joffre se aanstootlike bedoeling niks met spesifieke Duitse optrede te doen gehad nie. In Plan XVII, wat op 7 Februarie 1914 aan die weermagbevelvoerders versprei is, sê afdeling II - Voornemens van die opperbevelhebber: & quot In alle gevalle is die bedoeling van die bevelvoerende generaal die Duitse leërs aan te val sodra alle magte bymekaar is & quot.
Soos hierbo uiteengesit, veronderstel diegene wat vertroud is met die 'Duitsers gaan oos' -scenario gewoonlik dat die Duitsers OTL -alternatiewe 4 /4 -weermag tussen oos en wes gebruik. Aangesien die Duitse spoorinfrastruktuur in die ooste slegs die aanvanklike ontplooiing van 3 leërs kon ondersteun en die Russe eintlik 25-30 Duitse afdelings in die ooste verwag het, sou die Russe geen rede sien om hul oorspronklike planne te verander nie. Daarom staar die Russiese 1ste en 2de leër byna sekere vernietiging in die gesig staar.
Die gevegte in die Elsas en Ardennen was nie voorbeelde van Franse aanvalle op gevestigde Duitse verdedigingsposisies nie, maar voorbeelde van die Franse wat in die veld geslaan is, met ad-hoc Duitse voorbereidings. Namate die strydlyne langs die Duits-Franse grens noodwendig minder vloeibaar word, word die Duitse verdedigingswerke al hoe sterker, wat die verdedigers groter voordele bied. Die Franse het nie net 'n gruwelike aanvallende leerstelling en 'n sistemiese tekort aan swaar artillerie/houwitsers om met ingewikkelde verdedigers te werk nie, maar Joffre sal 'n groter vertroue in die tweede en derde vlak moet maak.
OTL het die Franse aanvanklik die Duitse 1ste, 2de en 3de leër geïgnoreer wat deur België beweeg het, dus verander 3 Duitse leërs wat na die ooste was, baie min.
As België neutraal is, hoef die Duitsers nie die afstand van Luxemburg na die Engelse kanaal te verdedig nie. Hierdie verkorte westelike front sou op 'n meer verdedigbare terrein wees en het proporsioneel meer verdedigers. OTL het die Duitsers te staan ​​gekom voor 2 Franse leërs in die Ardennen en nog 2 Franse leërs in die Elsre Lorraine - altesaam 4 Franse leërs. Tensy die Franse bereid is om die neutraliteit van België te skend (was dit nie), gaan hulle sukkel om die Duitse verdediging met meer as 3 leërs op 'n slag te slaan sonder om oor hulself te val.
Kan u 'n verwysing gee wat bevestig dat al die memorandums van Schleiflin verkeerd was, of het u dit ook net gemaak? Die volgende uittreksel uit Zuber verduidelik Schleiflin se denke kort voor sy uittrede beter.
In November en Desember 1905 speel Schlieffen sy laaste oefening, 'n massiewe tweeledige, 42 dae lange Kriegsspiel, miskien die grootste oorlogswedstryd in die militêre geskiedenis. Vir die voorstanders van die Schlieffen-plan, sowel as vir diegene soos Ritter wat slegs in aggressief militarisme in Schlieffen gesien het, is hierdie oorlogspeletjie 'n bittere teleurstelling, want in hierdie, die laaste en grootste oefening van Schlieffen, het die Duitsers 'n strategiese verdediging op beide fronte uitgevoer .
Nee, u het Zuber buite konteks aangehaal en sodoende 'n verkeerde gevolgtrekking gemaak. Van tyd tot tyd het Schleiflin die oostelike front vooropgestel, maar hy het niks oorweeg wat lyk soos die diep balbenadering wat weerspieël word in die & quotSchleiflin -plan & quot. Nog 'n uittreksel uit Zuber:
. Dieckmann wys ons dat Schlieffen die plan van die ouer Moltke feitlik onveranderd gehandhaaf het, eers as die enigste oorlogsplan, daarna na 1899 as Aufmarsch II. In 1900/1901 herleef hy selfs Moltke se grootskaalse Ostaufmarsch van 1880. Schlieffen het nooit die moontlikheid laat vaar om 'n oosfront-offensief uit te voer nie.
4/4 soos u beskryf, sou dit ten volle verdedigend en veels te passief wees vir die Duitse leerstelling van 1914. Die Duitsers sal net daar sit en wag dat hul Russiese eweknieë 'n teenaanval bied, terwyl die Russe Pruise in die gesig staar en die Oostenrykers in Galicië verslaan? Ek dink nie so nie. As 4 Duitse leërs ooswaarts gaan, lyk die doel waarskynlik die Poolse opvallend in 'n konsentriese offensief met die Oostenrykers.
Doen hulle? Die Russe weet baie goed dat as Duitsland nie België binnedring nie, hulle 'n Duitse offensief in die gesig staar, dus sal hulle weier om met 1ste en 2de leër te vorder. Die doel van die Russiese Oos -Pruise -offensief is om druk op die Franse te verlig - as die Duitsers nie die Franse aanval nie, is daar geen rede vir die Russe om aan te val nie, so hulle sal nie.
In terme van die Oos -Pruisiese spoornetwerk wat 3 leërs ondersteun, sluit dit nie die onderbenutte Oostenrykse spoornetwerk in nie, wat ek sou dink die mobilisering van 'n Duitse weermag kon ondersteun.
Histories het beide kante noordwaarts beweeg in 'n reeks spronge as 'n poging om die verdediging van die ander te oortref. Waarom sou dit nie hier gebeur toe die Franse besef dat hulle op die grens skaakmat was nie?
Hoe vind jy dit uit? U het self gesê dat die Franse leerstuk uiters aanstootlik is. As die Duitsers probeer om 4 leërs ooswaarts te stuur, sal die Franse reaksie dus 'n algehele offensief wees, terwyl Joffre histories sy linkerkant weerhou en die Duitsers die eerste stap toelaat - sy bedoeling was om opportunisties te teenaanval op grond van die geleentheid wat in die Duitse bewegings. As histories 3 Duitse leërs wat weswaarts beweeg nou na die ooste kom, kan ek nie begryp nie, maar dit sal 'n groot impak op Joffre se voornemens hê?
Wie het iets gesê dat België neutraal is net omdat Duitsland het dit nie binnegeval nie? :^)
Gegewe die Franse leerstelling, noem u die algehele offensief en die Franse leerstelling om die aanval op versterkte posisies of veldwerke te vermy, en gegewe die historiese neiging September-Oktober 1914 om die vyand te omring met omvattende bewegings na die noorde, dan deur die uitskakeling van alle ander moontlike opsies, sal Joffre.
Nee, die Russe sou waarskynlik diep in Oos -Pruise wees voordat die Duitsers selfs ten volle in die ooste ontplooi is. Die OTL Slag van Tannenberg illustreer dat daar nie nodig is om te wag vir 'n Russiese aanval nie en Schlieffen se teenaanvalleer was lewendig in die Duitse weermag. Zuber eis die Slag van Tannenburg en die 1894 Generalstabsreise Ost was amper identies, wat die kontinuïteit van die Duitse teenaanvalleer beklemtoon.
Die vooroorlogse verhouding tussen AH en Duitse weermagte was ietwat wanfunksioneel, so enige gekoördineerde beplanning is waarskynlik 'n uitweg.
Nee, die OTL het onderling ooreengekom Frans/ Russiese oorlogsplanne wat naby gelyktydige offensiewe teenoor Duitsland voorskryf. Verder is 'n duidelike swakheid in die Russiese intelligensie/beplanning die gebrek aan erkenning van die groot ongelykheid in kwaliteit en organisasie tussen Duitse en Russiese magte. Byvoorbeeld, hoe presies moes die Russiese 1ste en 2de leër tot 25 Duitse afdelings hanteer, toe OTL die Russiese magte alleen deur die Duitse 8ste leër verneder is?
Hoe sou die Russe die Duitse oorlogsplanne ken? Of nog belangriker, hoe en wanneer sou die Russe die presiese ingesteldheid van Duitse magte weet, dws wanneer sou die Russe genoegsame bewyse hê om hul aanvanklike bevestigingsvooroordeel te oorkom? Nee, die Russe kon net die Duitse keuse van strategie raai en sou probeer het om 'n offensief na Oos -Pruise te begin voordat die Duitsers iets in die weste sou doen. Die afwesigheid van Duitsers in België sal waarskynlik eers 'n paar dae nadat die Russe die wedloop gehad het, opgemerk word.
Regtig? OTL was die kapasiteit van die A-H-spoornetwerk aansienlik laer as die wat vir Rusland beskikbaar was, nog voordat Conrad se verandering van ontplooiing chaos veroorsaak het. In elk geval het die 1912/13 Aufmarsch II Ost-plan 4 Duitse leërs uiteindelik na Oos-Pruise ontplooi en nie naby die oorlaaide AH-spoornetwerk nie.
Kan u 'n verwysing gee, want ek weet nie waarvan u praat nie? Ek vermoed dit maak twee van ons.
Joffre is deur sy politieke meesters weerhou om die Ardennen binne te gaan totdat dit seker was dat die Duitsers die neutraliteit van België oortree het. Met drie Duitse leërs ooswaarts in plaas van deur België, is daar geen twyfel dat Joffre die Duitse verdediging sou probeer breek met alles wat hy beskikbaar het nie, maar met 'n neutrale België is die beperkte breedte van die Duits-Frans-Luxemburgse grens 'n beperking faktor in die aanvallende ambisies van Joffre.
Die Britte het die neutraliteit van België ernstig opgeneem, so die Entente gaan België nie skend sonder die nodige uitgestrekte handwring nie. In 1908 beraam Moltke dat die Franse die besluit moes neem om op die 9de dag van mobilisering deur die Ardennen te gaan. Joffre was beslis geïnteresseerd in die vordering deur die Ardennen, maar is verbied om selfs sulke planne te maak uit vrees dat dit die Britte kan beledig - OTL selfs Franse verkenningseenhede het nie akkurate kaarte van die Ardene nie. Verder het OTL in 1914/15 Anglo-Franse magte nie die swaar artillerie gehad om die vestings van België betyds te verminder nie, sodat enige tydige uitstappie tot die Ardennen beperk sou word.
Die Entente vorder alhoewel België net werklik werk as België reeds by die Entente aangesluit het. Met die voordeel van agterna blyk dit dat België vasbeslote was om sy neutraliteit teen alle komers te verdedig. Nieteenstaande bogenoemde, het myns insiens 'n konserwatiewe, maar verkeerde Duitse aanname rakende die Belgiese oorlogvoering moontlik die OTL -besluit om deur België binne te val beïnvloed.
Nee, daar was niks in die Franse leerstelling oor die vermyding van die aanranding van versterkte posisies of veldwerke nie. Die OTL -maneuvers deur België en Noord -Frankryk was in reaksie op die Duitse opmars deur België. Daar is eenvoudig geen ruimte vir heerlike flankerende maneuvers langs die Duits-Frans-Luxemburgse grens as die neutraliteit van België eerbiedig word nie. In ooreenstemming met die Franse doktrine en OTL -optrede, sal die Franse frontaanvalle op Duitse verdedigingsposisies langs die grens voortduur en eers as 'opsie' uitgeskakel word nadat die Franse magte samehorigheid verloor het weens die groot verliese aan Franse troepe.
So ja, Joffre sal voortgaan om sy eie troepe te laat slag. Dit gesê, daar was geen goeie opsies vir die Franse as die Duitsers die Belgiese neutraliteit respekteer en ooswaarts vertrek nie.
Nie as Duitsland nie in die eerste dae van die oorlog België binnedring nie. Waar sou die Russe dink dat die ekstra 4 Duitse leërs gaan? Hulle kan nie Frankryk aanval nie, want Duitsland het net België gerespekteer. Waar anders kan die Russe dink dat hulle gaan, aangesien hulle natuurlik nie weswaarts gaan nie?
Die ooreenkoms sou onmoontlik wees om te implementeer as Duitsland nie België binnedring nie, en dan sou Frankryk nie België binnedring nie.
Die Oostenrykse spoornet was beter as die van Rusland, nie so goed soos die van Duitsland nie. Naby Krakow kan 'n ander Duitse leër ontplooi word.
Die wedloop na die see, September 1914. Na die Slag van die Marne met die voorkant langs die lyn, het albei kante probeer om die ander se flanke in die noorde te omhul. As Joffre langs die gemeenskaplike grens probeer en misluk, is daar steeds die flank in die noorde.
Ja, gedurende vredestyd op versoek van die Britte het die Franse die standpunt aangepas dat Joffre nie eers België sou binneval nie. Dit was 'n politieke doel om Gray te help met sy neutralistiese jokels. Maar nou is dit oorlogstyd en die begin van die vertoning en al die politieke Kabuki-teater vir wenslike Britse politici is moontlik nie meer die tipe pattycakes wat Joffre wil speel nie.
Watter entente sou dit wees? As Brittanje neutraal bly, bestaan ​​die Entente nie meer nie en sal Frankryk en Serwië die enigste bondgenote wees.
Zuber kry voortdurend melding in die draad. Zuber gaan in detail oor die Duitse militêre denke daaroor in - dit was nie wat u konklusie is nie.
Ja, daar was 'n vooruitgang in die Belgiese Ardennen met die Franse linkses sodra die Duitse voornemens duidelik was.
Die Franse het 'n sistemiese tekort aan swaar artillerie gehad en ek is nie bewus daarvan dat hulle 'n beleëringsartillerie het nie, hoewel dit moontlik is dat hulle 'n paar oorblyfsels gehad het. 'N Algemene POD is dat 'n Entente -uitstappie na België beperk is tot die Ardennen, wat geen vesting in België het nie, maar 'n jammerlike infrastruktuur het en 'n diplomatieke en strategiese aanspreeklikheid verteenwoordig.
Benewens 'n vergelykende oorvloed swaar artillerie, het die Duitsers ook hul eie versameling moderne seige artillerie gehad, en was dus nie heeltemal afhanklik van die Oostenrykers nie. Ek het ook gelees dat die rol van super-swaar seige artillerie in die vermindering van die Belgiese vestings vir propaganda-doeleindes oorbeklemtoon is en dat massale Duitse swaar artillerie 'n groter rol gespeel het as wat algemeen erken word.
Benewens 'n vergelykende oorvloed swaar artillerie, het die Duitsers ook hul eie versameling moderne seige artillerie gehad, en was dus nie heeltemal afhanklik van die Oostenrykers nie. Ek het ook gelees dat die rol van super-swaar seige artillerie in die vermindering van die Belgiese vestings oorskat is vir propaganda-doeleindes en massale Duitse swaar artillerie 'n groter rol gespeel het as wat algemeen erken word.
Hoe kan u verwag dat die Russe in 1914 elke detail van Duitse beplanning en troepebewegings intyds ken, maar in 2017, met die voordeel van agterna, weet u so min daarvan?
OTL the Entente het van die Duitsers verwag om weswaarts te gaan en het gedink dat die Duitsers in die proses 'n deel van die Belgiese gebied sou deurkruis. Die meeste het aangeneem dat die Duitsers hul uitstappies oos van die Maas (dws die Ardennen) sou beperk en sodoende nie die Belgiese vestinglyn sou aanval nie. Churchill het inderdaad betreur dat so 'n geringe en verwagte skending van die Belgiese soewereiniteit nie voldoende sou wees om Brittanje in die oorlog te kry nie. Die Duitsers wat in die eerste dae die grens van België oorgesteek het, was skaars 'n invalsmag en was slegs gevorderde elemente om die voorbereiding vir die vinnige beleëring van die Belgiese vestinglyn te vergemaklik.
Die Russe sou nie verwag dat die Duitsers noodwendig hul voornemens om deur die Ardennen binne te val, sou telegrafeer nie (soos verwag).
Verder het die Duitse Aufmarsch II Ost-plan van 1912/13 ook oorweeg om die inisiatief aan die westelike front in die omgewing van Briey-Longwy aan te gryp as die geleentheid hom voordoen. Ek glo die rede was takties en gebaseer op terrein en aardrykskunde - nie noodwendig ekonomiese oorwegings nie. Die opsie 'gaan oos' bevat dus nie net 4 Duitse leërs in die weste nie, maar die oorblywende leërs is heeltemal in staat om op te tree, net soos regte Duitse leërs, insluitend die oorsteek van grense.
Weereens nee. Waar kry jy hierdie nonsens?
Die Frans-Russiese militêre konvensie vereis & quotmagte sal ten volle inspan met so 'n spoed dat Duitsland gelyktydig in die Ooste en die Weste sal moet veg& quot sonder vermelding van België. Die Russe en Franse het meer onlangs ooreengekom om die Duitsers voor of op die 15de dag van mobilisering te betrek. OTL het die Franse betyds en beduidende offensiewe teen Duitse verdedigers in die Elsas en Lorraine begin, selfs toe die Duitsers in die weste saamtrek. Hoe sou Franse offensiewe onmoontlik word as 'n groter deel van die Duitse magte ooswaarts in die teenoorgestelde rigting op pad was? Die Franse leerstuk was verder obsessief aanstootlik en vermy enige gedagte aan huiwering om 'n offensief te begin, en stem dus heeltemal ooreen met die Franse verbintenisse aan Rusland en die vaste oortuigings van Joffre.
Nee. Die A-H-spoornetwerksnelheid is minder as die helfte van die wat die Russiese spoornetwerk bereik het:
Die mobiliseringstempo van Oostenryk-Hongarye van 153 treine per dag sal verdwerg word deur die tempo van Rusland van 360 treine per dag
Baie troepe is gedwing om te voet vooruit te marsjeer en na raming word beraam dat die vier Habsburgse leërs in Galicië daagliks tussen 19 en 26 Augustus gedwonge optogte van byna 20 myl onderneem het om die Russiese grens te bereik. & Quot
Holger Herwig, Die Eerste Wêreldoorlog, Duitsland en Oostenryk-Hongarye 1914-1918
As Joffre langs die gemeenskaplike grens probeer en misluk, sal hy weer probeer misluk. OTL nadat die lesse uit die Slag van Marne geleer moes gewees het, het die Franse aanstootlik gehou om 'die inisiatief te onderhou', wat byna 'n kwartmiljoen Fransmanne oor vyf maande gekos het.
Weereens nee, die beperking was bloot die werk van Joffre se Franse politieke meesters wat Joffre verbied het om selfs die moontlikheid saam met sy Britse eweknieë te verhoog. Die Franse het erken dat die Britse sensitiwiteit ten opsigte van België werklik was.
'N Entente sonder Brittanje is 'n Entente sonder hoop op oorwinning.
As u my presies vertel waarna u verwys, kan ek u misverstand regstel.
1. In ooreenstemming met die Franse leerstelling, verdragsverpligtinge teenoor Rusland en Joffre se temperament, gaan die Franse nie wag totdat die Duitse bedoelings duidelik was nie. Dit beteken dat op dag 15 ten minste 2-4 Franse leërs hulself teen Duitse verdediging sal werp.
2. Die Franse gaan nie na België vorder sonder die stilswyende goedkeuring van die Britte nie, wat waarskynlik nie binnekort sal kom nie (indien enigsins in 1914).
3. Die Franse het geen plan gehad om deur die Ardennen te gaan nie
4. Vanuit 'n taktiese perspektief is dit nie 'n resep vir sukses om deur ruwe gebiede sonder infrastruktuur en geen beplanning te vorder nie.
5. Vanuit 'n strategiese oogpunt is die flank van 'n opmars deur die Ardennen uiters kwesbaar en bied dit aan die Duitsers 'n beslissende stryd op gunstige terme, sonder dat die OTL deur België en Noord -Frankryk moet marsjeer.
Die Franse leer en OTL -optrede het nie 'n afkeer gehad om te probeer om die top van Duitse veldwerke of versterkings te oorskry nie. U lyk egter vasbeslote om Franse leërs deur die Ardennen te laat kronkel, so ek gee 'n uiteensetting van die waarskynlike uitkoms hiervan.
Op grond van die vooroorlogse Duitse oorlogspele, is die Duitse reaksie relatief eenvoudig: die Duitsers gebruik reserwes en/of herlei troepe uit die ooste en/of die Elsas, agter die Metz -vestings aan, en ry dan die Franse flank binne. Die Franse flank wat bestaan ​​uit Franse magte wat reeds in die eerste weke van die oorlog deur roekelose offensiewe verswak is, sal waarskynlik ontbind weens die Duitse getalle. Wat ook al die Franse magte tot in die Ardennen gevorder het, sal afgesny en verlore gaan.
Duitse plunderaars, België, 1914 - Geskiedenis
Die interaktiewe dele van hierdie bron werk nie meer nie, maar dit is geargiveer sodat u die res daarvan kan gebruik.
Beweerde Duitse 'oorlogsmisdade'
Die inval van Duitsland op 4 Augustus 1914 op België het vinnig bewerings van 'oorlogsmisdade' veroorsaak. Sommige van hulle was beperk tot oordrewe wat tydens die militêre konflik gepleeg is - getuie, byvoorbeeld, 'n gevange Duitse soldaat se dagboek wat beskryf hoe Britse krygsgevangenes doodgeslaan is. Die tye - wat besit word deur die stoere Germanophobe Viscount Northcliffe - het in Mei 1915 'n bykans 'n apokriewe verhaal gehad waarin hy beskryf hoe Geallieerde troepe in die 2de Slag van Ieper die lyk van 'n Kanadese soldaat ontdek het wat op 'n skuurdeur met Duitse bajonette gekruisig is.
Maar die beskuldigings van gruweldade teen burgerlikes in die besette België was baie duideliker vir die Duitse saak. Gedurende die herfs van 1914 het die Britse ministerie van buitelandse sake 'n aantal ontstellende 'ooggetuies' ontvang van ontvlugtende Britse onderdane en Belgiese vlugtelinge. Daar word beweer dat Duitse soldate 'plunder en plunder'. As weerwraak vir burgeraanvalle op die Duitse weermag het hulle 'groot slagtings van onskuldige vroue en mans' gepleeg (bron: FO 371/1913).
Die Bryce -verslag
Deur 'n opregte gevoel van morele verontwaardiging en met die oog op die propaganda -oorlog, het die Asquith -regering 'n spesiale komitee aangestel om hierdie gerugte in Desember 1914 te ondersoek. Onder leiding van die wyd gerespekteerde Lord Bryce het die Committee of Alleged German Outrages gepubliseer sy bevindings vyf maande later. Die 'Bryce -verslag' het tot die gevolgtrekking gekom dat Duitse troepe buitensporige optrede teen Belgiese burgers gepleeg het as deel van 'n bewuste terreurstrategie. Dit het Duitse soldate daarvan beskuldig dat hulle (onder andere) vroue en meisies verkrag het wat burgerlikes tydens die geveg gebruik het as 'menslike skilde' en kinders se hande en ore voor hul afgryse ouers afgesny het.
Die sensasionele bevindings van die Bryce -verslag is met 'n kragtige effek gepubliseer in neutrale lande soos die VSA. Duitse pogings om dit teë te werk, deur die verspreiding van besonderhede oor gruweldade wat deur Belgiese burgerlikes teen hul eie soldate gepleeg is, het min invloed gehad. Saam met die Zeppelin -aanvalle, die gebruik van gifgas, die sink van die Lusitania in Mei 1915 en die teregstelling in Brussel in Oktober 1915 van die Britse verpleegster Edith Cavell, blyk die Bryce -verslag die brutale aard van die Duitse oorlogstrategie te bevestig.
As 'n geloofwaardige regsondersoek het die verslag egter te wense oorgelaat. Baie van die 1200 deposito's wat die ondersoek gehoor het (van Belgiese vlugtelinge en geallieerde soldate wat in België gestasioneer was) is nie onder eed afgelê nie. Min pogings is aangewend om van die meer fantastiese getuienisse te bevestig. Die ander hoofbron van die ondersoek, Duitse oorlogsdagboeke, bevat geen bewyse van die gruwelike misdade teen vroue en kinders wat in Mei 1915 in die verslag gepubliseer is nie.
Die oënskynlik onweerlegbare bewyse van sulke gruweldade, wat gereeld in die onstuimige besonderhede gerapporteer is deur die onheilspellende anti-Duitse volkspers, het in baie dele van Brittanje reageer op kniehalters. Anti-Duitse onluste het met tussenposes gedurende die oorlog plaasgevind. Bereik hul hoogte na die sink van die Lusitania, het hulle byna onmiddellik begin nadat die oorlog in Augustus 1914 uitgebreek het - lank voordat gerugte van Duitse gruweldade in België 'n algemene geldeenheid geword het.
Duitse politici het, met 'n mate van regverdiging, aangevoer dat Brittanje en sy bondgenote nie in staat was om die morele hoogtepunt in die oorlog te neem nie. Entente -magte het hul eie lugaanvalle op Duitse stede uitgevoer, gifgas gebruik in die geveg aan die Westelike Front en twee Duitse verpleegsters tereggestel in omstandighede soortgelyk aan dié rondom Edith Cavell. Boonop het die handelsblokkade van die Royal Navy in Duitsland tussen 1914 en 1918 honderdduisende burgerlike sterftes veroorsaak deur hongersnood.
Die lyn wat 'goed' van 'kwaad' in die Eerste Wêreldoorlog skei, is nie duidelik getrek nie.
Die volgende verwysings gee 'n idee van die bronne van The National Archives oor die onderwerp van hierdie hoofstuk. Hierdie dokumente kan ter plaatse by The National Archives gesien word.
Op hierdie datum in die geskiedenis verklaar Duitsland oorlog teen België, sodat dit die land kan binnedring op pad om Frankryk te verower, in ooreenstemming met 'n plan wat sy militêre departement jare tevore opgestel het.
'Die Schlieffen -plan' is in Desember 1905 geskep deur die stafhoof van die weermag, generaal Alfred von Schlieffen, en gewysig deur die opvolger van Von Schlieffen, Helmuth von Moltke die Jongere. Dit was van plan om 'n uitklophou in die Weste te lewer deur deur België en Noord -Frankryk te gaan en Parys te verower. Die Duitse weermag het eintlik 'toestemming' gevra om België op 2 Augustus te verwoes, maar die Belge het geweier.
As gevolg van Duitsland se inval, verklaar Brittanje oorlog teen Duitsland. (Ingevolge die Londense Verdrag van 1839 erken en waarborg die Europese moondhede die onafhanklikheid en neutraliteit van België, onder andere. Daar moet op gelet word dat die Duitse Konfederasie ook die verdrag onderteken het.) Tog verklaar die Duitse kanselier verbasing dat Groot -Brittanje oorlog sal voer "vir 'n stuk papier."
Ongelukkig vir Duitsland kon die Franse die Duitse leër in die Elsas-Lorraine nie aflei nie, maar die Engelse en Franse kon saam die Duitse aanslag in die Slag van die Marne stop. . Voor die tyd was daar egter groot verliese aan beide kante, insluitend die verskriklike dag van 22 Augustus 1914 in die Slag van die Ardennen, waarin 27 000 Fransmanne gedood is en nog baie meer gewond is.
Wat die Belge betref, dit was hier waar Duitsland in die praktyk gekom het weens sy latere gruweldade in die Tweede Wêreldoorlog. Ongeveer 6 000 Belge is dood (insluitend burgerlikes, vroue en kinders), en 25 000 huise en ander geboue in 837 gemeenskappe is vernietig. Daar was wydverspreide plundering. Vroue en kinders is opgesluit, oor lang afstande opgeruk, vermink en in die openbaar verkrag. U kan die getuienis van ooggetuies oor die gruweldade hier lees.
Adolf Hitler, terwyl hy ontken dat daar meer as "drie of vier" gewelddade in België was, het na bewering gesê: "Die ou Ryk weet al hoe om ferm te wees in die besette gebiede."
'N Belgiese wagter voor die vernietigde eiendom in Antwerpen, België, in September 1914.
Historiese studies [wysig | wysig bron]
Diepgaande historiese studies oor hierdie onderwerp sluit in:
The Rape of Belgium: The Untold Story of World War 1 deur Larry Zuckerman
Oefeninge: Die Duitse leër in België, Augustus 1914 deur Jeff Lipkes
Duitse gruweldade 1914: 'n geskiedenis van ontkenning deur John Horne en Alan Kramer
Horne en Kramer gee baie verklarings eerstens (maar nie net nie), die gesamentlike vrees vir die People's War:
" Die bron van die kollektiewe fantasie van die volksoorlog en die harde vergelding waarmee die Duitse weermag (tot op sy hoogste vlak) gereageer het, kan gevind word in die geheue van die Frans-Pruisiese oorlog van 1870–1, toe die Duitse leërs gekonfronteer met onreëlmatige Republikeinse soldate (of frank-tireurs), en op die manier waarop die spook van burgerlike betrokkenheid by oorlogvoering die ergste vrese vir demokratiese en revolusionêre wanorde vir 'n konserwatiewe offisierkorps oproep. ⎡ ] "
" onervarenheid wat lei tot 'n gebrek aan dissipline by Duitse soldate, dronkenskap "vriendelike vuur" -voorvalle wat ontstaan ​​as gevolg van paniekerige botsings met Belgiese en Franse agterwagte wat tot verwarring by die koppige en aanvanklike suksesvolle verdediging van Luik gelei het tydens die Slag van Luik, toe Duitsland se inval eers mislukte woede oor die Belgiese verset, glad nie beskou as 'n volk wat daarop geregtig is om hulself te verdedig nie, die haat van die Rooms -Katolieke geestelikes in België en Frankryk, dubbelsinnige of onvoldoende Duitse velddiensregulasies rakende die mislukking van die Duitse logistiek wat later tot onbeheerde plundering gelei het, ens. #9122 en#93 "
Die verkragting van België (4 Augustus tot en met September 1914) is 'n term wat 'n reeks Duitse oorlogsmisdade in die eerste maande van die Eerste Wêreldoorlog beskryf. Die neutraliteit van België is in 1839 deur Pruise gewaarborg. Duitsland aanvaar Pruise se diplomatieke verpligtinge en bied ekstra waarborge in 1871 en by die Haagse konferensie in 1907. Die Duitse oorlogsplan, bekend as die Schlieffen -plan, het egter 'n beroep op Duitsland gedoen om hierdie neutraliteit te skend om die Franse leër, wat in Oos -Frankryk gekonsentreer is, te oortref. Die Duitse kanselier Theobald von Bethmann Hollweg het die Verdrag van Londen, 1839, afgemaak as 'n blote stuk papier.
Duitse troepe, bang vir Belgiese guerrilla-vegters, of frank-tireurs, het huise verbrand en burgerlikes in die ooste en sentrale België tereggestel, waaronder Aarschot (156 dood), Andenne (211 dood), Tamines (383 dood) en Dinant (665 dood). Die slagoffers was vroue en kinders. Op 25 Augustus 1914 het die Duitsers die stad Leuven verwoes, die Universiteit se biblioteek van 230 000 boeke verbrand, 248 inwoners doodgemaak en die hele bevolking, 42 000, gedwing om te ontruim. Groot hoeveelhede strategiese materiaal, voedsel en moderne industriële toerusting is geplunder en na Duitsland gebring. Hierdie optrede het wêreldwyd veroordeling meegebring.
Horne en Kramer gee 'n verduideliking van hierdie misdade:
Die bron van die kollektiewe fantasie van die Volksoorlog en van die harde vergelding waarmee die Duitse weermag (tot op sy hoogste vlak) gereageer het, kan gevind word in die geheue van die Frans-Pruisiese Oorlog van 1870-1, toe die Duitse leërs inderdaad gekonfronteer met onreëlmatige Republikeinse soldate (of frank-tireurs), en op die manier waarop die spook van burgerlike betrokkenheid by oorlogvoering die ergste vrese vir demokratiese en revolusionêre wanorde vir 'n konserwatiewe offisierkorps oproep.
—John Horne, Duitse oorlogsmisdade
Die etiologie van oorlogsmisdade en die kompleksiteite van herinnering
Plucky Little Belgium herbesoek:
Resensie van 'n boek wat handel oor hierdie gebeurtenis:
Huis voor die blare val: 'n nuwe geskiedenis van die Duitse inval van 1914
Die Duitse inval in Frankryk en België in Augustus 1914 was 'n poging om die Franse leërs te verslaan, Parys te verower en die Eerste Wêreldoorlog te beëindig voordat die herfsblare geval het. Maar die Duitse leërs kon nie die uitklophou slaan wat hulle beplan het nie. Die oorlog sou voortduur vir vier jaar van ongekende slagting.
Daar is baie verslae van 1914 vanuit die Britse oogpunt. Die prestasies van die Britse ekspedisiemag was legendes, maar in werklikheid was daar slegs vier afdelings in die veld wat die Franse en Duitsers elk meer as 60 gehad het. Die werklike verhaal van die geveg kan slegs vertel word deur 'n skrywer met die vaardigheid om die uitgebreide Duitse en Franse argiewe te ontgin. Ian Senior doen dit met volmaakte vaardigheid, en weef strategiese analise saam met dagboekinskrywings en onderhoudsafskrifte van die soldate op die grond om 'n merkwaardige nuwe geskiedenis te skep. Boonop fokus alle vorige klassieke geskiedenis oor die onderwerp feitlik uitsluitlik op die Britse ervarings, of is dit nou baie verouderd, soos Barbara Tuchman Gewere van Augustus (1962) of Sewell Tyng's Veldtog van die Marne (1935).
Ondersteun deur talle sketskaarte, uitgebreide argiefnavorsing en aangrypende eerstehandse rekeninge, Tuis voordat die blare val is 'n toeganklike, narratiewe weergawe van die Duitse inval wat binne 'n lang oorwinning gekom het, daardie lang warm somer.
'N Opkomende boek:
Vrystellingsdatum: 19 Augustus 2014
Invasion 1914: Die Schelieffen -plan tot die Slag van die Marne: Voor die loopgrawe - die eerste gevegte van die Eerste Wêreldoorlog
Die Duitse inval in Frankryk en België in Augustus 1914 was amper naby aan die verslaan van die Franse leërs, Parys verower en die Eerste Wêreldoorlog beëindig voordat die herfsblare geval het. Die aanvanklike Duitse strategie het gedraai om en gedeeltelik afhang van die vinnige oorwinning oor die Franse, maar hulle kon nie die uitklophou kry wat hulle beplan het nie - en die verbasend vloeiende gevegte van die vroeë dae van die oorlog versleg in die verdediging , oorlogsvoering wat op sloot gebaseer is, wat die oorlog nog vier jaar se ongekende slagting sou laat deurloop.
Ian Senior het strategiese ontleding, dagboekinskrywings, dramatiese ooggetuieverslae en onderhoudsafskrifte van soldate op die grond met volmaakte vaardigheid saamgevleg. Hy het 'n merkwaardige nuwe verhaalgeskiedenis opgelewer wat vir die eerste keer fokus op die ervarings van Franse en Duitse troepe in die lang warm somer van 1914, terwyl die uitkoms van die oorlog in die weegskaal hang, en onthul hoe die uitdagende Franse opposisie en mislukkings in die Duitse invalplanne het uiteindelik die Duitse oorlogsmasjien verydel en die verloop van die oorlog verander.
'N Ander een:
Vrystellingsdatum: 1 November 2014
Tien dae in Augustus: Die beleg van Luik 1914
In Augustus 1914 is die Duitse hoofaanval deur die 2de leër uitgevoer. Dit het die missie gehad om die belangrike vestings van Luik en Namur in te neem, en dan die Anglo-Frans-Belgiese magte in die oop vlaktes van Noord-België te verslaan. Die Duitse aanval op die Belgiese vesting in Luik het 'n geweldige politieke en militêre belang gehad. Tog was daar nog nooit 'n volledige verslag van die beleg nie. Die Duitse en Belgiese bronne is fragmentêr en bevooroordeeld. Die kort beskrywings in Engels is algemeen, gebruik 'n paar Belgiese bronne en bevat onakkuraathede. Hierdie boek maak gebruik van beide Duitse en Belgiese bronne en beskryf en evalueer vir die eerste keer die bou van die vesting, die militêre doel daarvan, die Duitse plan en die uitvoering van die Duitse aanval. Vorige verslae beklemtoon die belangrikheid van die groot Duitse "Big Bertha" -kanon, tot die virtuele uitsluiting van al die ander: die beleg van Luik toon aan dat die effek van hierdie geweer 'n mite was, en toon aan hoe die Duitsers die vesting werklik ingeneem het.
Een van die ergste gruweldade deur die Duitsers op neutrale België was die vernietiging van die universiteitsstad Louvain. Die onderstaande artikel bied die geskiedenis van hierdie ramp aan.
In die loop van vyf dae, vanaf 25 Augustus 1914, verbrand en plunder Duitse troepe wat gedurende die eerste maand van die Eerste Wêreldoorlog in die Belgiese dorpie Louvain gestasioneer was, 'n groot deel van die stad, en het honderde burgerlikes tereggestel.
Geleë tussen Luik, die vestingstad wat gedurende die eerste weke van die Duitse inval hewige gevegte beleef het, en die Belgiese hoofstad Brussel, het Louvain in die oë van die internasionale openbare mening die simbool geword van die skokkend brutale aard van die Duitse oorlogsmasjien . Vanaf die eerste dae het hulle na België getrek, wat die neutraliteit van die klein land oortree het op pad om Frankryk binne te val, en Duitse magte het 'n groot deel van die platteland en dorpe op hul pad geplunder en vernietig en 'n aansienlike aantal burgers, insluitend vroue en kinders, doodgemaak. Hierdie brutale optrede, volgens die Duitsers, was in reaksie op wat hulle as 'n onwettige burgerlike weerstand teen die Duitse besetting beskou het, georganiseer en bevorder deur die Belgiese regering en ander gemeenskapsleiers - veral die Katolieke Kerk - en uitgevoer deur onreëlmatige vegters of frank -bande (skerpskutters of vryskutters) van die tipe wat in 1870-71 aan die Frans-Pruisiese Oorlog deelgeneem het.
In werklikheid het hierdie tipe burgerlike weerstand - ondanks die goedkeuring deur die Haagse konvensies van 1899 en 1907, waarteen die Duitsers beswaar gemaak het - in die Duitse inval in geen noemenswaardige mate bestaan ​​nie, maar is dit as 'n verskoning gebruik om die Duitser te regverdig. strewe na 'n teorie van terreur wat voorheen deur die uiters invloedryke 19de-eeuse Pruisiese militêre filosoof Karl von Clausewitz verwoord is. Volgens Clausewitz moet die burgerlike bevolking van 'n vyandelike land nie van oorlog vrygestel word nie, maar moet hulle eintlik die gevolge daarvan laat voel en gedwing word om druk op hul regering uit te oefen om oor te gee.
Die brand van Louvain het gekom op die hakke van 'n bloedbad in die dorpie Dinant, naby Luik, op 23 Augustus, waarin die Duitse soldate op bevel van hul korpsbevelvoerder ongeveer 674 burgerlikes doodgemaak het. Twee dae later het die klein, maar geharde Belgiese weermag skielik 'n skerp aanval op die agterste linies van die Duitse 1ste leër gedoen, onder bevel van generaal Alexander von Kluck, wat die Duitsers genoodsaak het om in wanorde na Louvain terug te trek. In die verwarring wat gevolg het, sou hulle later beweer, het burgerlikes op die Duitse soldate geskiet of van die dakke van die dorp af gevuur om 'n sein aan die Belgiese weermag te stuur, of selfs om Franse of Britse troepe te nader. Die Belge sou daarteenoor beweer dat die Duitsers per ongeluk in die donker op mekaar afgevuur het. Wat ook al gebeur het, het nie saak gemaak nie: die Duitsers het Louvain verbrand om nie spesifieke Belgiese dade te straf nie, maar om 'n voorbeeld te gee van wat gebeur het met diegene wat die magtige Duitsland teëgestaan ​​het.
Gedurende die volgende vyf dae, terwyl Louvain en sy geboue - waaronder die beroemde universiteit en biblioteek, wat in 1426 gestig is - gebrand het, het 'n groot geskreeu ontstaan ​​in die internasionale gemeenskap, met vlugtelinge wat uit die dorp gestroom het en ooggetuieverslae vul die buitelandse pers. Richard Harding Davis, 'n Amerikaanse korrespondent in België, het op 27 Augustus per troepetrein in Louvain aangekom, en sy verslag verskyn later in die New York Tribune onder die opskrif GERMANS SACK LOUVAIN VROUE EN KLAAS. 'N Draadlose verklaring van Berlyn wat deur die Duitse ambassade in Washington, DC uitgereik is, bevestig die voorvalle waarin lui dat "Louvain gestraf is deur die vernietiging van die stad." Die geallieerde pers het gek geword, met Britse hoofartikels wat 'Verraad tot die beskawing' verkondig en daarop aangedring het dat die Duitsers hulself as afstammelinge van die groot skrywer Goethe nie, maar van die bloeddorstige Attila the Hun, bewys het.
Teen die einde van die oorlog sou die Duitsers ongeveer 5,521 burgerlikes in België (en 896 in Frankryk) doodmaak. Bo alles was die Duitse optrede in België daarop gemik om aan die Geallieerdes te demonstreer dat die Duitse ryk 'n formidabele mag is wat aan hom onderwerp moet word, en dat diegene wat hierdie mag weerstaan ​​- hetsy soldaat of burgerlik, strydlustig of neutraal - met 'n mag te doen sal kry van totale vernietiging. Ironies genoeg, vir baie in die geallieerde lande, en ook in die res van die wêreld, het 'n ander gevolgtrekking gekom uit die vlamme van Louvain: Duitsland moet ten alle koste verslaan word, sonder kompromie of skikking, want 'n Duitse oorwinning sou die nederlaag beteken van die beskawing. (Bron: History Channel)
Einde Augustus was die grootste deel van België verower. Antwerpen het tot Oktober gehou voordat hulle oorgegee het.
As gevolg van die superwapens het die Duitsers 'n relatief vinnige vooruitgang behaal. Dit het hulle toegelaat om na Frankryk te gaan, volgens die breë uiteensetting van die Schlieffen -plan.
Hulle het egter nie die uitputtende uitwerking van die veldtog op hul troepe of die vernietigende defensiewe mag van moderne wapens in ag geneem nie. Die opmars het vertraag toe Franse en Britse magte die flankmaneuver gehaas het. 'N Beplande opmars na Parys swaai eerder suid voordat hy die stad bereik het.
België het geval, maar Frankryk nie. Die Belge het deur vier jaar van besetting gely. Gevangenisstraf, gyselaarneming en teregstellings is gebruik teen almal wat verset het. Die Duitsers het rolmateriaal, kos en grondstowwe geneem om hul oorlogsmasjien te voer. Hulle het ook 20 000 Belge na Duitsland geneem as dwangarbeid.
Belgiese soldaat aan die voorste linie, 1918.
Na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914, het die Duitse Weermag die Westelike Front geopen deur Luxemburg en België eers binne te val en daarna militêre beheer oor belangrike industriële streke in Frankryk te verkry. Aangesien België en Luxemburg en feitlik geen staande weermag was nie, was die opmars vinnig en beslissend. Die gety van die opmars is dramaties gestop tydens die Slag van die Marne. Beide kante het ingegrawe langs 'n kronkelende lyn versterkte loopgrawe, wat strek van die Noordsee tot by die Switserse grens met Frankryk. Hierdie lyn het die grootste deel van die oorlog in wese onveranderd gebly.
Alhoewel die Duitse opmars gestuit is, het hulle die grootste deel van België oorskry, wat die grootste deel van die oorlog in Duitse beheer gebly het. Duitse owerhede het streng regeer, beslag gelê op voedsel en eiendom vir troepe, mense wat verset het, doodgemaak en bevolkings gedwing om vir die Duitse oorlogspoging te werk. Hierdie onderdrukkende maatreëls is effektief deur die Britte gebruik om die openbare mening in die VSA te beïnvloed, en het die Amerikaners gehelp om die oorlog te betree.
Vlaandere, beheer deur 'n radikale minderheid wat die Duitsers gesteun het wat 'n onafhanklike Vlaamse staat gesteun het, het in November 1917 van België afgeskei. Dit was ten spyte daarvan dat 'n groot meerderheid van die Vlaamse getrou gebly het aan koning Albert en België.
In 1918, na 'n mislukte Duitse offensief, breek Geallieerde leërs, ondersteun deur die groeiende Amerikaanse ekspedisiemag, deur die Duitse frontlinies en bevry groot gebiede van België. Hierdie nederlaag het die Duitsers gedwing om in te stem tot 'n wapenstilstand, onderteken op 11 November 1918. Die Duitsers onttrek uit België, die Vlaamse regering stort in duie en koning Albert keer terug toe die Belgiese regering herstel word.
Die ikoniese PBR was gebaseer op 'n ontspanningsboot en aangedryf deur jacuzzi -strale
Geplaas op 21 September 2020 06:24:06
Stel jou voor die bruinwater-vloot van die Viëtnam-oorlog en jy sien waarskynlik Martin Sheen as kapt Willard wat op 'n PBR dryf om die bevel van kolonel Kurtz te beëindig ... met uiterste vooroordeel. " The Patrol Boat, River was a klein patrollieboot met stewige romp wat in die Viëtnam-oorlog wyd gebruik is om deur die land se vele waterweë te vaar. PBR's wat operasioneel van 1966 tot 1971 in diens was, is gebruik om patrollies uit te voer, vyandelike beweging te ontwrig en veral spesiale troepe -eenhede soos Navy SEALs en die fiktiewe kapt Willard in te voeg en te onttrek.
Namate die oorlog in Viëtnam eskaleer, het die Amerikaanse weermag vinnig die behoefte gesien aan 'n klein en rats watervaartuig wat vinnig op Viëtnam se vele riviere kon beweeg. Die vloot het die burgerlike skeepsbouer Hatteras Yachts genader om hul 41 ′ veselglas-ontspanningsfamilieboot te omskep deur dit te verkort en met waterpompjets in plaas van propellers te pas. Die pompstrale laat die boot toe om in baie vlak water te werk. Willis Slane en Jack Hargrave van Hatteras het die uitdaging aangeneem en die prototipe binne slegs 7 dae aan die vloot afgelewer vir toetsing.
'N Moderne weergawe van die Hatteras 41 waarop die PBR gebaseer is (Hatteras Yachts)
In 1965 gee die vloot 'n kontrak aan Uniflite Boats om die eerste 120 PBR's te bou. Hulle is aangedryf deur twee Detroit 6V53N-enjins wat elk 180 pk lewer (later verhoog tot 216 pk), en twee 14YJ waterpomp-straalaandrywers vervaardig deur Jacuzzi. Met hierdie krag kan die bote tussen 25 en 31 knope vaar. Die latere Mark II PBR was effens groter en het toegeneem van 31 ′ tot 32 ′ in lengte en 10 ′ 7 ″ tot 11 ′ 7 ″ balk. Mark II PBR's is ook toegerus met verbeterde dryfvere om vuilheid en aluminiumskote te verminder om slytasie te weerstaan.
Die PBR was uiters wendbaar en kon binne sy eie lengte draai. Maar die partytjie van PBR's was sy stopvermoë. Met PUB-emmers kon die PBR sy Jacuzzi-waterpompstrale omdraai en binne 'n paar kilometer van volle snelheid na 'n doodloopstraat gaan. As gevolg van sy veselglas romp, was die boot ook uiters lig. Dit het beteken dat dit 'n konsep van slegs 2 ′ het wanneer dit vol gelaai was en deur 'n helikopter gelaai kon word.
'N CH-54 Tarhe berei hom voor om 'n PBR (Amerikaanse weermag) te hys
PBR's was tipies gewapen met 'n dubbele M2HB .50-kaliber masjiengeweertoring vorentoe, 'n enkele M2HB agter, een of twee M60 7,62 mm ligte masjiengewere aan die bakboord en stuurboordkant, en 'n Mk19 40mm outomatiese granaatwerp. Dit was egter bekend dat PBR -kapteins hul wapensuite aanvul met ekstra M2HB's en 81 mm mortiere. Sommige het selfs hul booggemonteerde tweeling .50-cals verruil vir 'n Mk16 Mod 4 Colt 20mm outomatiese kanon. Benewens dit alles, was die vierman-bemanning gewapen met 'n volledige aanvulling van M16-gewere, haelgewere, M1911-handwapens en handgranate.
Al hierdie dodelikheid het ten koste van beskerming gekom. Alhoewel die .50-kalige masjiengewere 'n paar keramiekwapenbeskerming gehad het en die Coxswain-woonstel 'n kwartduim dik staalwapenrusting gehad het, het die bote van veselglas nie veel anders nie. PBR's het eerder op hul versnelling, wendbaarheid en direkte spoed staatgemaak vir hul oorlewing. Dit het hulle baie bedrewe in aanvalle en spesiale operasies. In laasgenoemde het die PBR groot sukses behaal. Die boot het nie net gedien as 'n uitstekende insteek- en onttrekplatform nie, maar die swaar bewapening het daartoe gelei dat dit, indien nodig, direkte ondersteuning vir spesiale operasies kon bied.
'N PBR vaar langs 'n rivier in Viëtnam (Amerikaanse vloot)
Op die hoogtepunt van die produksie tydens die Viëtnam -oorlog rol twee PBR's elke dag van die monteerbaan af. Teen die einde van die oorlog was meer as 750 gebou. Vandag oorleef minder as drie dosyn PBR's in toestande wat wissel van gestroopte romp tot ten volle operasionele, waarvan daar net sewe is. Die nalatenskap van PBR's is egter groter as die voorbeelde wat dit nog oorleef het.
Die mees versierde aangewese matroos in die VSAVlootgeskiedenis, James "Willie " Williams, was bevelvoerder oor PBR 105. Tydens 'n patrollie op 21 Oktober 1966 het Williams ' en 'n ander PBR meer as 65 vyandelike bote en talle goed versteekte grondtroepe in 'n stryd van drie uur aangegaan. Williams ' -aksies tydens die geveg het hom die Medal of Honor besorg. Sy aanhaling dui daarop dat hy hom blootgestel het aan die kwynende hael van vyandelike vuur om teenvuur te rig en die optrede van sy patrollie te inspireer en dat hy buitengewone professionele vaardigheid en onbegonne moed tydens die 3 uur lange stryd getoon het. 8221
Williams het 'n M60 aan boord van sy PBR (Amerikaanse vloot)
Vir die onwetende toeris wat na 'n statiese vertoning kyk, is die PBR dalk net 'n groen grys militêre boot. 'N Filosofie herken dit dalk as die boot van Apokalips nou. Maar vir die spesiale magte -spanne wat deur een uit 'n warm ekstraksie gehaal is, was die PBR 'n beskermengel. Vir die matrose wat hulle beman het, was 'n PBR tuis.