In die woorde van die Muses kan begrip van die waarheid gevind word. Jacopo Tintoretto se The Muses / Wikpedia
In 'n ouderdom van deepfakes en alternatiewe feite, kan dit lastig wees om die waarheid te verstaan. Maar om ander - of selfs jouself - te oortuig wat waar is, is nie 'n unieke uitdaging vir die moderne era nie. Selfs die antieke Grieke moes verskillende realiteite konfronteer.
Neem die verhaal van Oedipus. Dit is 'n vertelling wat die meeste mense dink hulle ken - Oedipus het homself verblind nadat hy uitgevind het dat hy sy pa doodgemaak het en met sy ma getroud is, nie waar nie?
Akteur Christopher Plummer in die film 'Oedipus die Koning' in 1967. AP Foto
Maar die antieke Grieke het ons eintlik baie verskillende weergawes van byna elke antieke verhaal nagelaat. Homer het Oedipus volgehou, oë ongeskonde na die dood van sy moeder Jocasta. Euripides, nog 'n Griekse dramaturg, het Oedipus aanhou leef by sy ma nadat die waarheid onthul is.
N uitdaging Ek staar in die gesig as ek Griekse mitologie onderrig is die aanname dat my kursus sal bepaal watter weergawe van die verhaal korrek is. Studente wil weet watter weergawe "die regte een is".
Om hulle te help verstaan ​​waarom dit nie die beste benadering is nie, gebruik ek 'n gedeelte uit Hesiod se "Theogony, '' N verhaal van die oorsprong van die heelal en die gode deur die digter Hesiod. Die verteller beweer dat die Muses, inspirerende godinne van die kunste, wetenskap en literatuur, aan hom verskyn het en verklaar het: "ons weet hoe om baie vals dinge (pseudea) te vertel wat soortgelyk is aan die waarheid (etumoisin), maar ons weet hoe om die waarheid te praat (alêthea) ) wanneer ons wil. "
Nou, dit is nogal die vrywaring voordat ons begin beskryf het hoe Zeus die heelal regeer het! Maar die Grieke het verskillende maniere gehad om oor narratief en waarheid te dink as wat ons vandag doen.
Die waarhede is daar buite
Een so 'n benadering fokus op die diversiteit van gehore wat die verhaal hoor. Onder hierdie historiese interpretasie kan die waarskuwing van die Muses gesien word as 'n manier om gehore voor te berei op verhale wat verskil van dié wat in hul plaaslike gemeenskappe vertel word.
In 'n teologiese interpretasie kan daar onderskei word tussen menslike oortuigings en goddelike kennis, wat die vermoë behou om die waarheid vir die gode alleen te onderskei. Hierdie benadering verwag 'n belangrike beginsel van later filosofiese onderskeid tussen voorkoms en werklikheid.
Die Muses het ook 'n metafisiese grondslag uiteengesit: Die waarheid bestaan, maar dit is moeilik om te begryp en slegs die gode kan dit regtig ken en verstaan. Hierdie formulering vestig 'waarheid' as 'n fundamentele kenmerk van die heelal.
Die betekenis van die woorde wat hier gebruik word, is hier belangrik. 'Pseudea', wat gebruik word vir 'leuens', is die wortel van Engelse verbindings wat iets vals aandui - dink skuilnaam of pseudowetenskap. Maar let op dat Hesiod twee verskillende woorde vir 'waarheid' gebruik. Die eerste 'etumon' is waar ons die Engelse etimologie vandaan kry, maar hierdie Griekse woord kan alles van 'outentiek' tot 'oorspronklik' beteken. Die tweede, "alêthea" beteken letterlik "dit wat nie verborge of vergete is nie." Dit is die wortel van die mitiese rivier van vergeetagtigheid, Lêthe, waarvan die siele van die dooies hul herinneringswater wegspoel.
Vir die Muses - die dogters van Zeus en Mnemosyne, die godin van die geheue - is 'waarheid' iets gesaghebbend omdat dit 'outentiek' in betekenis is en 'onthul' of 'onvergeetlik'.
Die implikasie van die Muses is dat die waarheid afkomstig is van antieke oorsprong en op een of ander manier onveranderlik is en uiteindelik onbekend vir mense is.
Hierdie formulering word inderdaad 'n basis van die antieke filosofie by outeurs soos Plato dring daarop aan dat waarheid en werklikheid ewig en onveranderlik moet wees. Sulke aannames oor die waarheid staan ​​ook sentraal in absolutistiese benaderings tot oortuigings, of ons nou oor godsdiens, letterkunde of politiek praat.
Maar wat is die nut daarvan om die aard van die waarheid te ken as dit uiteindelik ontoeganklik is vir sterflike gedagtes?
Met die onderrig van Griekse tekste het ek toenemend oortuig geraak dat die verteller van die Theogony die Muses aanhaal om nie net verantwoordelikheid vir die vertel van 'n onbekende verhaal of die wysheid van die gode te prys nie. In plaas daarvan gee hy vir ons raad oor hoe om mite en storievertelling in die algemeen te interpreteer: Moenie bekommerd wees oor wat dit waar is of nie. Probeer net sin maak van die verhaal terwyl u dit teëkom op grond van die besonderhede wat dit verskaf.
Mite en geheue
Die behandeling van 'waarheid' in die Griekse mite kan informatief wees as daar gekyk word na moderne navorsing in kognitiewe wetenskap en geheue.
Die geheue wetenskaplike Martin Conwayhet, tydens die bestudering van hoe mense verhale oor die wêreld en hulself konstrueer, aangevoer dat twee basiese neigings, korrespondensie en samehang, ons herinneringe regeer.
Korrespondensie verwys na hoe goed ons geheue inpas by verifieerbare feite, of wat eintlik gebeur het.
Samehang is die menslike neiging om besonderhede te kies wat pas by ons aannames oor die wêreld en wie ons is. Die studies van Conway toon dat ons geneig is om herinneringe oor die verlede te selekteer en waarnemings oor die hede te maak wat ons eie verhaal van wat werklik gebeur het, bevestig.
We weet alreeds dat baie van wat ons oor die wêreld verstaan, geïnterpreteer en "ingevul" word deur ons kreatiewe en doeltreffende breine, so dit moet nie verbaas wees dat ons selektief herinneringe kies om 'n absolute waarheid te verteenwoordig nie, terwyl ons dit voortdurend hersien.
As individue en groepe word dit wat ons as "waar" aanvaar, gekondisioneer deur ons vooroordele en deur wat ons wil hê dat die waarheid moet wees.
Met dit in gedagte, lyk dit asof die waarskuwing van die Muses om nie behep te raak oor die vraag of die besonderhede in 'n mite waar is nie, veral gepas is - veral as 'n vertelling wat sin maak belangriker is as dat dit "waar is".
'N Toneel uit die Odyssey van Homerus versterk die saak vir die toepassing van hierdie idees op vroeë Griekeland. Wanneer Odysseus na 20 jaar na sy tuiseiland Ithaca terugkeer, doen hy 'n vermomming om die lede van sy huisgesin te toets. Baie spanning spruit uit sy gesprekke met sy vrou, Penelope, wanneer hy ook beskryf word as 'iemand wat baie leuens praat (pseudea) soortgelyk aan die waarheid (etumoisin).' Odysseus bied feite aan sy vrou aan wat geen eweknie in 'n objektiewe werklikheid het nie, maar sy seleksie van inligting onthul baie van Odysseus wat 'waar' van homself is. Hy bied temas en anekdotes aan wat 'n insig gee in wie hy is, as ons mooi luister.
Antieke Griekse epics ontstaan ​​uit 'n kultuur waarin honderde verskillende gemeenskappe met verskillende tradisies en oortuigings gedeelde tale en oortuigings ontwikkel het. Anders as die Verenigde State van Amerika, het hierdie veelheid 'n omgewing geskep om verskille teë te kom en te vergelyk. Wat Hesiod se verhaal aan sy gehoor vertel, is dat die waarheid daar is, maar dit is harde werk om uit te vind.
As ons dit bepaal, moet ons luister na die stories wat mense vertel en nadink oor hoe dit vir hulle waar lyk. Dit beteken om nie te reageer as ons iets onbekends hoor wat strydig is met wat ons dink ons ​​weet nie.
Joel Christensen, Medeprofessor in klassieke studies, Brandeis Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > kommunikasie > Die antieke Grieke het ook alternatiewe feite gehad