As ons waarlik die Here ken en in sy weë wandel,
Die beskerming van die Here
Psalm 125:2 – "Rondom Jerusalem is berge; so is die Here rondom sy volk van nou af tot in ewigheid."
As ons waarlik die Here ken en in sy weë wandel, sal Hy ons van onheil bewaar, ongeag of dit die duiwel of enige van sy bose handlangers is wat ons aanval, mislei of op enige manier wil benadeel. In Psalm 91:14-15 staan daar: "Omdat hy My liefhet, sê God, daarom sal Ek hom red; Ek sal hom beskerm, omdat hy my Naam ken. Hy sal My aanroep, en Ek sal hom verhoor; in die nood sal Ek by hom wees; Ek sal hom uitred en eer aan hom gee."
Hierdie belofte het 'n voorwaarde: Ons moet die Here waarlik ken en in die lig van sy aangesig wandel. Ons moet Hom in die gebed aanroep en ook elke dag vir ons veiligheid en bewaring vertrou. Wanneer ons dít doen, moet ons ons volle samewerking gee deur nie onverskillig te leef en van onsself sagte teikens te maak nie. Só 'n houding sal die aandag van kriminele op ons of ons besittings vestig. Tref alle moontlike veiligheidsmaatreëls, maar verseker bo alles dat jou vertroue in die Here gestel is om jou te bewaar – nie net op 'n geestelike vlak van die duiwel se versoekings en aanvalle nie, maar ook op 'n fisiese vlak van bose en misdadige mense.
Daar is nog steeds mense wat van al die misdaad, sonde en ellende in die wêreld hoor, en dink dat dit nie met hulle of hulle kinders sal gebeur nie. Die gevolg is dat hulle nie waak en bid soos hulle behoort te doen nie. Moenie hierdie houding inneem nie, want hy wat meen dat hy staan, moet oppas dat hy nie val nie. Ons leef in gevaarlike tye, en volgens die Bybel sal dié wat vuil is, nóg vuiler word. As ons egter ons toevlug by die Here neem, by Hom wat alle mag in die hemel en op aarde het, sal Hy ons beskut en bewaak. Hy is die Bewaarder van Israel, wat nie sluimer of slaap nie.
Gebed: "Ons dankie U, Here, dat U vir ons soos die berge rondom Jerusalem is, dat U beskerming aan ons gewaarborg is as ons waarlik u volk is, in u weë wandel en doen wat U ons beveel het om te doen, naamlik om getuies vir Christus in die wêreld te wees. Ons bid vir almal wat ver van U af weggedwaal het, en nie die beskerming van u teenwoordigheid geniet nie. Gee dat hulle sal besef dat daar vir hulle buite U geen vaste hoop of toekoms is nie – net 'n verskriklike verwagting van oordeel en 'n vuurgloed wat die teëstanders van God sal verteer. Dankie dat U die Redder en Bewaarder is van almal wat hulle toevlug by U neem. By U is ons veilig vir tyd en ewigheid. Ons bid dit in die Naam van Jesus Christus. Amen."
Paulus sê vir die Hebreërs:
Geloofsverval weens 'n gebrek aan volharding. Paulus sê vir die Hebreërs: "Ons moet die vrymoedigheid en die roem van die hoop tot die einde toe onwrikbaar vashou... Want ons het deelgenote van Christus geword, as ons net die begin van ons vertroue tot die einde toe onwrikbaar vashou" (Heb. 3:6,14). Vir die Kolossense sê hy ook dat hulle gerond en vas moet bly in die geloof en hulle nie van die hoop van die evangelie laat afbring nie (Kol. 1:23). Paulus het self ook die aanslae van die duiwel, die sonde en die wêreld op sy geloofslewe ervaar. Hy het dikwels ander gelowiges vermaan om nie moedeloos te word en hulleself aan die moeilike geestelike wedloop te onttrek nie. Hy sê vir Hebreërs: "Nog 'n klein tydjie, en Hy wat kom, sal kom en nie versuim nie. Maar die regverdige sal uit die geloof lewe; en as hy hom onttrek, het my siel geen welbehae in hom nie. Maar by ons is daar geen onttrekking tot verderf nie, maar geloof tot behoud van die lewe" (Heb. 10:37-39). Daar is verskeie redes waarom mense soms die stryd gewonne gee of van die pad van die waarheid afdwaal. Paulus het op die regte pad volhard tot die einde toe, en net voor sy dood geskryf: "Ek het die goeie stryd gestry; ek het die wedloop voleindig; ek het die geloof behou" (2 Tim. 4:7).
Aan 'n gemeente van dié aard sê die Here
Geloofsverval weens selfregverdiging en materialisme. Aan 'n gemeente van dié aard sê die Here Jesus: "Omdat jy lou is en nie koud of warm nie, sal Ek jou uit my mond spuug. Want jy sê: Ek is ryk en het verryk geword en het aan niks gebrek nie; en jy weet nie dat dit jy is wat ellendig en beklaenswaardig en arm en blind en naak is nie" (Op. 3:16-17). Christus self onttrek Hom uit kringe waar mense op hulle eie prestasies roem en hulleself salig spreek. Hulle weet nie eers dat die Here nie meer in hulle midde is nie. 'n Ander gemeente wat aan dieselfde kwaal gely het, is Sardis. Jesus Christus sê: "Ek ken jou werke, dat jy die naam het dat jy leef, en jy is dood" (Op. 3:1). Die Amplified Bible sê: "Julle is veronderstel om geestelik lewendig te wees, maar in werklikheid is julle dood." Hulle geloof het weens geestelike stagnasie weggekwyn omdat dit nie meer na werke van toewyding gelei het nie. Hulle het hulleself egter nog steeds as goeie Christene beskou. Hulle het dalk goed begin, maar nie goed geëindig nie (vgl. Gal. 3:3). Demas was ook 'n persoon wat goed begin het, maar materialisme en liefde vir die wêreld het na sy geestelike ondergang gelei. Paulus sê: "Demas het my verlaat omdat hy die teenwoordige wêreld liefgekry het" (2 Tim. 4:10). Ons moet goed begryp dat liefde vir God en liefde vir die wêreld nie saam in ons lewe kan bestaan nie, omdat dit botsende beginsels is (1 Joh. 2:15).
Mense verval nie net weens verkeerde
Geloofsverval weens sonde. Mense verval nie net weens verkeerde leerstellings uit die geloof nie, maar ook weens sonde. Gelowige Hebreërs word só gewaarsku: "Sorg daarvoor, broeders, dat daar nie miskien in een van julle 'n bose en ongelowige hart is deurdat hy van die lewende God afvallig word nie. Maar vermaan mekaar elke dag so lank as dit vandag genoem word, sodat niemand van julle deur die verleiding van die sonde verhard word nie" (Heb. 3:12-13). Dit het ook met die verlore seun gebeur, maar hy het sy gebroke verhouding met sy vader herstel toe hy met bitter berou oor sy sonde na sy vader teruggegaan het (Luk. 15:18-19). Gedurende die tyd van sy afdwalings was hy verlore en geestelik dood (Luk. 15:32). Christene wat in sonde teruggeval het, kán weer tot bekering kom en geestelik herstel word. Koning Dawid het die erns van die situasie begryp toe hy in sonde geval het, want hy het besef dat die Here sy Heilige Gees van hom kon wegneem indien hy in sy sondes sou volhard. Hy het gebid: "Was my heeltemal van my ongeregtigheid en reinig my van my sonde... Delg uit al my ongeregtighede. Skep vir my 'n rein hart, o God, en gee opnuut in die binneste van my 'n vaste gees. Verwerp my nie van u aangesig nie en neem u Heilige Gees nie van my weg nie" (Ps. 51:4,11-13).
Wanneer gelowiges nie meer die
Verval uit die genade. Wanneer gelowiges nie meer die genade van Christus as genoegsaam vir redding en heiligmaking beskou nie, en dit deur wetsnakoming probeer aanvul, verval hulle uit die genade. Paulus het aan geredde Galasiërs wat na die wet begin terugkeer het, gesê: "Julle wat geregverdig wil wees deur die wet, is losgemaak van Christus; julle het van die genade verval" (Gal. 5:4). Gelowiges kan deur hulle eie toedoen van Christus losgemaak word. Die volgende belofte is voorwaardelik: "Bedroef nie die Heilige Gees van God nie, deur wie julle verseël is tot die dag van verlossing" (Ef. 4:30). Hier word die voorwaarde vir ewige sekerheid saam met die belofte genoem – ons moenie die Heilige Gees bedroef nie. Sommige gelowiges laat egter nie toe dat die Heilige Gees hulle vervul en in die hele waarheid lei nie. Daardeur bedroef en weerstaan hulle Hom. Hoe kan Hy ons saligheid aanhou verseël as ons nie meer sy beheer oor ons lewe erken nie? Omdat ons 'n vrye wil het, kán ons verkeerde dinge doen, in verkeerde dinge begin glo en selfs van die geloof afvallig raak. Paulus sê vir die Thessalonicense: "Blus die Gees nie uit nie" (1 Thess. 5:19). Die Griekse term beteken dat ons die Gees nie moet uitdoof, soos 'n lig wat afgesit of 'n vuur wat uitgeblus word nie. Ons verhouding met die Heilige Gees is baie sensitief en van ons volle gehoorsaamheid afhanklik. Soos wat ons 'n gordyn kan toetrek om die sonlig uit 'n vertrek te weer, kan ons ook deur moedswillige sonde die Gees en sy leiding verwerp. In sulke situasies verval al die waarborge wat ons as Christene gehad het.
Ons het 'n opdrag om in Christus te bly
Verval uit Christus self. Ons het 'n opdrag om in Christus te bly ("the abiding life"). Nie almal doen dit nie: "Bly in My, soos Ek in julle... As iemand in My nie bly nie, word hy uitgewerp soos die loot en verdroog, en hulle maak dit bymekaar en gooi dit in die vuur" (Joh. 15:4,6). Wat dan van die waarborg: "My skape luister na my stem, en Ek ken hulle, en hulle volg My. En Ek gee hulle die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan tot in ewigheid nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie" (Joh. 10:27-28)? Daar is 'n duidelike voorwaarde aan hierdie belofte verbonde: Christus se skape moet aanhou om na sy stem te luister en Hom te volg. Slegs dan bly hulle in Hom en het die versekering dat geen ander mag hulle uit die Here se hand sal ruk nie – daarom die opdrag: "Bly in My!" Die ewige lewe is net in Christus. As ons nie in Hom bly nie en uit eie beweging van Hom afvallig raak, is dit inderdaad 'n ewige saligheid wat ons verbeur.
Die Here wil hê dat ons Hom vrywillig moet liefhê,
Verval uit die genade
Die Here wil hê dat ons Hom vrywillig moet liefhê, daarom dwing Hy niemand om Hom na te volg nie. nie. Ons behou ons vrye wil ná ons bekering en kan dus steeds sondig, verkeerde besluite neem en só die Heilige Gees bedroef. As gevolg hiervan is daar 'n moontlikheid van veragtering in die genade in plaas van groei in die genade: "Pas op dat niemand in die genade van God veragter nie; dat geen wortel van bitterheid opskiet en onrus verwek en baie hierdeur besoedel word nie" (Heb. 12:15).
Behalwe veragtering in die genade is daar ook 'n besliste moontlikheid van verval uit die genade indien ons nie in Christus bly nie. Dit gebeur wanneer mense in valse leerstellings glo of volhardend, teen hulle beterwete en in stryd met die Gees se waarskuwings, in sonde terugval. Waarskuwings hieroor is reeds van Ou Testamentiese tye aan Israel gerig: "As die regverdige afwyk van sy geregtigheid en onreg doen en handel volgens al die gruwels wat die goddelose doen – sal hy lewe? Aan al sy geregtighede wat hy gedoen het, sal nie gedink word nie; om sy troubreuk wat hy begaan het, en om sy sonde wat hy gedoen het, om hulle ontwil sal hy sterwe" (Eseg. 18:24).
Geloof is ons verbindingskanaal met die Here, en wanneer dit verswak raak of selfs ophou bestaan, verminder of verdwyn genade uit ons lewe. "Sonder geloof is dit onmoontlik om God te behaag" (Heb. 11:6). Daar is verskillende waarskuwings teen geloofsverval in die Nuwe Testament. Die volgende is die belangrikstes:
Die Here is groot van genade, barmhartigheid en
Genade. Die Here is groot van genade, barmhartigheid en vergewensgesindheid, daarom bied Hy vergifnis en geestelike herstel aan almal wat in sonde geval het. God haat sonde maar het die sondaar lief, omdat hy na sy beeld geskape is en deur Satan se toedoen in sonde geval het. God se regverdige oordeel oor sondaars verplig Hom egter daartoe om die ewige doodstraf oor almal van hulle te voltrek. Hoe kan genade (sy goedheid en guns) dan aan sondaars betoon word as hulle reeds verdoem is? Deur 'n Regverdige Persoon in die plek van die onregverdiges te laat sterf. Jesus Christus se kruisdood is 'n losprys vir ons sonde, op voorwaarde dat ons ons sonde bely en sy soenoffer in die geloof aanvaar. "Hy wat in Hom glo, word nie veroordeel nie; maar hy wat nie glo nie, is alreeds veroordeel omdat hy nie geglo het in die Naam van die eniggebore Seun van God nie" (Joh. 3:18). God het sy regverdige oordeel oor sonde op sy Seun laat neerkom sodat almal wat in Hom glo, vrygespreek kan word. Dit is genade! Sy genade tot redding word gevolg deur die verlening van genade vir alle ander behoeftes op ons lewenspad. Ons moet die Here vir alles vertrou want sy genade is in elke situasie vir ons genoeg.
God is regverdig omdat Hy
Regverdigheid. God is regverdig omdat Hy aan almal 'n vrye wil en keuse tussen goed en kwaad gee. Diegene wat Hom verwerp, sal die voorwerpe van sy regverdige oordele wees (1 Pet. 2:23; Op. 16:5). "Die siel wat sondig, moet sterwe" (Eseg. 18:4). "Die loon van die sonde is die dood" (Rom. 6:23). Ons mag nie 'n soort liefde aan God toeskryf wat sy regverdigheid en toorn oor sonde verberg of kanselleer nie. Daar is diegene wat verkeerdelik redeneer dat God só liefdevol is dat Hy niemand in die hel sal straf nie.
Toorn oor sondaars.
Toorn oor sondaars. God haat sonde omdat dit 'n uitdrukking van die verwerping van sy liefde is, en dus ook van sy koninkryk van waarheid en geregtigheid (Ps. 45:8). Sy toorn en oordele rus op almal wat Hom minag deur volhardend in sonde te leef (Op. 14:10). Hulle tree onder die aanstigting van Satan op, wat die hoof van die koninkryk van die duisternis is.
Uitvloeisels van God se liefde
God se liefde het tot openbaring gekom in 'n geestelik verdorwe wêreld wat in die mag van die Bose lê (1 Joh. 5:19). As gevolg van Satan se verleidingswerk in die Tuin van Eden het ons eerste ouers 'n sondige natuur gekry, en dit het van al hulle afstammelinge van nature sondaars en teëstanders van God gemaak (Rom. 5:12). Teen hierdie donker agtergrond het God se liefde groot betekenis verkry omdat dit die enigste hoop op redding aan die miljoene sondaars op aarde bied. Sy aanbod van redding lei egter na oordele oor sy vyande omdat die verwerping van sy genade straf inhou. Die uiteenlopende reaksies op God se liefde lei tot die openbaring van verdere attribute van Hom, waarvan ons kennis moet neem:
Die Grootheid van God se Liefde en Genade
Prof. Johan Malan Aug. 2007)
God is die bron en verpersoonliking van ware liefde. Almal wat aan Hom wil behoort, moet sy goddelike liefde in hulle harte ontvang en dan volgens die verhewe beginsels daarvan leef:
"Geliefdes, laat ons mekaar liefhê; want die liefde is uit God, en elkeen wat liefhet, is uit God gebore en ken God. Hy wat nie liefhet nie, het God nie geken nie, want God is liefde. Hierin is die liefde van God tot ons geopenbaar, dat God sy eniggebore Seun in die wêreld gestuur het, sodat ons deur Hom kan lewe. Hierin is die liefde: nie dat ons God liefgehad het nie, maar dat Hy ons liefgehad het en sy Seun gestuur het as 'n versoening vir ons sondes. Geliefdes, as God ons so liefgehad het, behoort ons ook mekaar lief te hê. Niemand het God ooit aanskou nie. As ons mekaar liefhet, bly God in ons en het sy liefde in ons volmaak geword. Hieraan weet ons dat ons in Hom bly en Hy in ons, dat Hy ons van sy Gees gegee het. En ons het aanskou en ons getuig dat die Vader die Seun as Verlosser van die wêreld gestuur het. Elkeen wat bely dat Jesus die Seun van God is – God bly in hom, en hy in God. En ons het die liefde wat God tot ons het, leer ken en geglo. God is liefde; en hy wat in die liefde bly, bly in God, en God in hom" (1 Joh. 4:7-16).
'n Ware gelowige is nie iemand wat God deur uiterlike pogings tot wetsnakoming probeer behaag nie, maar 'n persoon wat die nuwe lewe van die Here Jesus deur die geloof ontvang het en homself daagliks daarmee beklee. God se agape-liefde word deur die Heilige Gees in sy kinders se harte uitgestort (Rom. 5:5); dit verander hulle karakter heeltemal en stel hulle in staat om die nuwe lewensbeginsels prakties uit te leef. Die liefde van God is die belangrikste kenmerk van hulle persoonlike lewe én optrede na buite:
"Die liefde is lankmoedig en vriendelik; die liefde is nie jaloers nie; die liefde praat nie groot nie, is nie opgeblase nie, handel nie onwelvoeglik nie, soek nie sy eie belang nie, word nie verbitterd nie, reken die kwaad nie toe nie, is nie bly oor die ongeregtigheid nie, maar is bly saam met die waarheid. Dit bedek alles, glo alles, hoop alles, verdra alles" (1 Kor. 13:4-7).
Het jy al ooit daaroor nagedink waar jy eendag begrawe wil word?
Preek: Jesaja 53:8-10
Miskien is daar sommiges onder ons wat alreeds 'n graf gekoop het.
Laat ek die vraag so stel:
Maak dit vir jou saak waar jy eendag begrawe word?
Sal jy dit verkies om tussen ryk mense begrawe te word?
Of sal jy nie omgee om maar net begrawe te word op 'n ou slordige begraafplaas, tussen al die arm mense?
In die Bybelse tyd was daar al verskille in hoe mense begrawe is.
Dit het gevarieer van baie rykes wat 'n groot familie grafkelder gehad het,
tot die allerarmstes wat glad nie begrawe is nie.
Hulle is op die ashoop buite Jerusalem gegooi, waar die aasvoëls rondgesirkel het.
'n Eselsbegrafnis, soos dit genoem word.
Tema: In die graf eindig Christus se vernedering en begin sy verhoging
Die nagmaalsformulier wat ons nounet gelees het, bestaan uit twee dele.
Die eerste deel het ons aangespoor om ons lewe te ondersoek.
Die tweede deel fokus op dit wat Christus gedoen het.
Ons gedenk dit wat Hy vir ons gedoen het.
In hierdie preek fokus ons op een moment uit Christus se lyde.
Die tyd toe Hy in die graf gelê het.
Die teks kom uit die Ou Testament, maar tog het dit alles met die Here Jesus te make.
Hoewel die profeet Jesaja self nog nie geweet het oor wie hy besig was om te profeteer nie, weet ons vandag met sekerheid dat hy veral oor die Here Jesus geprofeteer het, die Messias.
Vanaand let ons op een episode uit sy lydensgeskiedenis.
Naamlik toe Jesus, nadat Hy gesterf het, deur die soldate van die kruis afgehaal is om sy lyk weg te bring,
Maar hoe 'n persoon, Josef van Arimatea, tussenbeide gekom het om Jesus in sy nuut uitgekapte graftombe te lê.
As ons die teks goed wil verstaan, is dit noodsaaklik om te weet hoe daar in die ou Israel onderskeid gemaak is tussen twee maniere om begrawe te word.
Jy kon 'n eervolle of 'n eerlose begrafnis ontvang.
'n Eervolle begrafnis was as jy gelê is in die familiegraf.
Dikwels het die meer gegoede mense in Israel 'n graftombe gehad, 'n uitgekapte grot in 'n berg met daarbinne almal nisse waar mense bygelê kon word.
Dit was dus 'n eervolle begrafnis.
'n Eerlose begrafnis was as jy eintlik glad geen begrafnis ontvang het nie.
As jy byvoorbeeld op die slagveld te sterwe gekom het, of dink aan Isebel, wat dood op die straat neergegooi is, waar die honde haar opgevreet het.
As ons nou Jesaja 53 lees vanuit die vervulling in Jesus, word een en ander duidelik.
Eers nog net twee opmerkings oor die vertaling.
As ons by v8 begin lees, dan kan ons pleks van die vertaling uit die druk en uit die strafgerig is Hy weggeneem
eerder lees: Hy is weggeneem uit beskerming en reg.
Dan dink ons veral aan Christus se verhore voor die Joodse raad, voor Herodes en vervolgens voor Pilatus.
Daar is alle regte aan Hom ontneem.
Hoewel onskuldig, is Hy volkome weerloos uitgelewer aan die magte van die kwaad.
Vervolgens sê Jesaja: en toe Hy te sterwe kom, was dit nie vanweë sy eie skuld nie, maar agv die oortreding van die volk.
En dan lees ons in v9:
hulle het hom sy graf by die goddelose gegee, en by 'n ryke was hy in sy dood.
Nou maak hierdie opmerking nie sin nie.
Jou graf by die goddelose – dit beteken 'n eerlose begrafnis, dat jy nie begrawe word nie, maar dat jou lyk hoogstens op die ashoop van Jerusalem gegooi word vir die honde en aasvoëls.
Maar by 'n ryke wees in jou dood – dit dui juis op 'n eervolle begrafnis.
Hierdie is dus eintlik 'n teenstelling.
Nou het ons vertaling die woordjie en gebruik.
Maar die oorspronklike Hebreeuse woord wat hier gebruik word kan mens ook met maar vertaal.
As mens dit doen, dan maak dit sin.
hulle het hom sy graf by die goddelose gegee, maar by 'n ryke was hy in sy dood.
Maar dui 'n teenstelling aan.
En dit laat mens direk dink aan wat met die Here Jesus gebeur het.
Hulle het hom 'n graf by die goddeloses gegee... – Hy is aan 'n kruis gehang.
En toe dit aand geword het, het die soldate gekom om die liggame van die kruis af te haal.
Van diegene wat nog nie oorlede was nie, is die bene gebreek.
Vervolgens is die lyke op 'n wa gelê en afgevoer na die dal Hinnom.
Dit was waar die ashoop van Jerusalem was.
Daar is die lyke gegooi vir die honde en aasvoëls.
Dit sou dus na sy kruisiging ook met Jesus gebeur het.
Maar in die Evangelie sien ons dan 'n wending.
God in die hemel maak 'n gedagte wakker by Josef van Arimatea.
Hy gaan na Pilatus en vra toestemming om Jesus se liggaam te begrawe.
En vervolgens plaas Hy Jesus se liggaam in 'n nuwe graftombe.
Josef van Arimatea wat 'n ryk man en hy het alreeds vir homself 'n grafkelder, 'n hele ruimte in die rots laat uitkap.
Christus word dus koninklik begrawe.
So kom sy vernedering tot 'n einde.
Hy, wat geen onreg gedoen het en in wie se mond geen bedrog was nie.
Hy wat na die mens gesien voorbestem was om 'n graf by die goddeloses te kry – 'n gekruisigde, verstotene deur die aarde en die hemel,
Sy bestemming was – soos dit genoem word – 'n eselsbegrafnis.
Maar nou kom die Vader in die hemel in aksie!
Sy Seun het genoeg gely.
Die hemelse Vader stuur Josef van Arimatea na die toneel.
Sy nuut uitgekapte grafkelder stel hy ter beskikking.
Hierdie grafkelder sal die eerste getuie word van die wonder van die opstanding uit die dood!
Hierdie nuut uitgekapte graf word die voorportaal van die nuwe wêreld!
Aan die herskepping van die aarde maak God op paasfees 'n grootse begin.
In die grafkelder eindig die vernedering van Christus
– sy vernedering twv ons –
en begin sy verhoging, om HEER te word oor die heelal.
Die beslissende wending vind plaas in hierdie graf.
Die beslissende wending vir die wêreldgeskiedenis.
Die beslissende wending vir die kerk.
Die beslissende wending ook vir jou persoonlike lewe.
As jy dalk al vir jare lank kerklid is, 'n daar 'n gevaar dat die boodskap van Christus se lyde en sterwe vir jou gewoon word.
Kom ons benut die geleentheid, vanaand, om regtig weer daaraan te dink dat Jesus Christus vir jou persoonlik gesterf het.
Die meeste van ons weet hoe erg die dood is.
As jy dink hoe finaal die dood 'n pa of ma, 'n man of vrou, 'n kind, by jou kan afvat.
Die dood bly ons aartsvyand.
En as jy daaraan dink dat die dood in die wêreld gekom het as straf op jou sonde.
As jy vervolgens daaraan dink dat Jesus die ewige dood in jou plek gesterf het,
sodat ons vandag by 'n begrafnis kan sê:
Die dood is 'n deurgang tot die ewige lewe.
Dit is tog iets om elke keer weer voor dankbaar te wees –
Elke keer as jy daaraan dink – elke keer as jy dit opnuut besef!
Verwondering wat dan die oorhand kry.
Dat ons so 'n Heiland het!
Dit maak my gees van eerbied stil.
Dit was eers in die grafkelder waar Jesus die behandeling begin ontvang het waarop Hy reg gehad het.
Eers toe het die Vader sy gebed verhoor.
Die Vader het die beker van gramskap nie aan sy Seun laat verbygaan nie.
Maar toe die regte oomblik aangebreek het, het Hy sy Seun begin verhoog.
Hy wat uit beskerming en reg weggeneem is.
Hy wat verbrysel is, volgens die wil van sy Vader,
Hy wat Homself as 'n skuldoffer aangebied het,
Hy ontvang nou die beloning vir sy Middelaarswerk.
As Middelaar was Hy bereid om die starf te dra vir 'n ander.
Self het Hy geen onreg gedoen nie.
Wat Jesaja hier sê, kan ons beaam.
Dink maar net aan die Here Jesus se lewe hier op aarde.
Mens onder die mense, in alles aan ons gelyk, maar sonder sonde.
Daar was geen bedrog in sy mond nie.
Nie net in dade nie, maar ook in woorde was Jesus sonder sonde.
En selfs nog meer, nie eers in sy gedagtes nie.
Dit alles in teenstelling tot die misdadigers, by wie Hy gereken is.
In v10 word die beslissende wending van v9 voortgesit.
En net soos v9, is v10 ook onlogies, as mens nie besef dat dit hier oor 'n plaasvervanger, 'n middelaar, gaan nie.
Anders maak die gedagtegang nie sin nie.
Mens straf tog nie iemand baie hard, om hom vervolgens direk daarna te beloon nie.
Normaalweg doen mens een van beide.
Iemand wat iets verkeerd gedoen het, kry straf.
Iemand wat iets goed gedoen het, kry beloning.
Maar as daar iemand is wat optree as 'n plaasvervanger, dan kom beide kante by mekaar.
Aan die een kant lê die profeet baie klem op die onskuld van hierdie Man.
Die feit dat Hy moet ly lê nie aan Homself nie, maar omdat dit die HERE behaag om Hom te verbrysel.
God se welbehae het teen Hom gekeer.
Nie dat die Vader die die hemel willekeurig is nie.
Hy het skynbaar 'n duidelike doel op die oog.
Hierdie Man moet Homself as 'n skuldoffer aanbied.
Die profeet Jesaja sluit hier aan by die OT'e gebruik van 'n sondebok.
Enersyds is so 'n dier geslag, sy bloed het gevloei.
Hierdeur is aan die skuld voldoen.
Verder het die hoëpriester nog 'n dier geneem, sy hand op die kop van die dier gelê, en sodoende al die sonde van die volk op die dier oorgedra.
Daarna is die dier die woestyn ingestuur.
Dit was 'n teken dat God die sondes van die volk wegdoen.
Nou pas Jesaja hierdie gebruik toe op 'n mens!
Geen sondebok, maar 'n – wat hy noem – 'n man van smarte.
Die mense in die OT het natuurlik besef dat 'n sondebok eintlik net 'n simbool was.
Dierebloed, en die sondes op die kop van 'n dier, dit was nie werklik skulddelging nie.
Jesaja profeteer hier van 'n mens in die toekoms, wat hierdie taak op hom sal neem.
'n Mens wat, belaai met skuld, nie net simbolies nie, maar ook werklik die skuld wegneem.
En so maak dit sin dat die HERE iemand, wat Hy eers gaan verbrysel, daarna vervolgens 'n groot beloning gee.
Dit is die essensie van v10.
Iemand wat HOMSELF as skuldoffer beskikbaar stel.
'n Skuldoffer wat die HERE vervolgens ook aanvaar.
Kyk maar na die pragtige woorde in v12:
Daarom sal Ek Hom 'n deel gee onder die grotes, en met magtiges sal Hy buit verdeel; omdat Hy sy siel uitgestort het in die dood en saam met die oortreders getel was, terwyl Hy tog die sonde van baie gedra en vir die oortreders gebid het.
Ons praat hier dus oor 'n plaasvervanger, 'n middelaar.
Jesaja profeteer hieroor op 'n skitterende wyse.
Hy sal 'n nakroos sien...
Dink by hierdie opmerking aan die uitspraak van Paulus:
Christus is die EERSTELING wat die erfenis van die ewige lewe ontvang.
Eersteling betekend dat daar nog baie sal volg!
Hy sal 'n nakroos sien,
En Hy sal die dae verleng...
Dws: Hy kry 'n ewige lewe.
En die voorneme van die HERE sal deur sy hand voortgang hê.
Wat is hierdie voorneme van die HERE?
Ons mag hier terugdink aan die allereerste belofte van God in die Bybel.
Daaruit blyk sy voorneme om die sondeval weer ongedaan te maak.
Die allereerste, dit was die moederbelofte, Gen 3.15.
God sal daarvoor sorg dat die kop van die slang vermorsel word.
En hier, in Jesaja 53, lees ons 'n nadere toespitsing van hierdie ou belofte.
God sal dus self daarvoor sorg, Hy sal 'n Kneg aanstel, wat die straf sal dra.
God sal self die straf op die sonde – die dood – ongedaan maak.
Ons weet dat met die opstanding van Christus hierdie belofte werklikheid begin word het.
Ook u en ek, elkeen wat op Jesus vertrou, mag hierin deel.
Ons sterwe is nie meer 'n straf op ons sondige lewe nie, want Christus het die straf gedra.
Ons sterwe is 'n poort na die paradys.
Teen elkeen wat Jesus aanroep in sy sterwensnood, sê die Heiland:
En die tweede fase sal ook volg.
Wanneer die liggaamlike dood ook teniet gedoen sal word.
Ook my lyk sal opstaan, sê Jesaja in hfst 26:19.
Dan sal vreugde vergoed terugkeer op aarde, as die Messias vir goed terugkom.
In die graf eindig Christus se vernedering, en begin sy verhoging.
Dit is die geskiedenis soos ons dit in elkeen van die 4 evangelies kan lees, en soos Jesaja al daaroor geprofeteer het.
Hierdie geskiedenis veroorsaak by ons 'n gevoel van verwondering.
Dit spoor jou aan tot 'n lewenswyse van aanbidding.
Ons aanbid, maar deurgrond dit nie,
Dat so die liefde van God geskied.
Vandag se nagmaalsviering bepaal ons weer hierby:
'n lewenshouding van aanbidding.
Kom ons skenk opnuut hieraan aandag.
'n Lewenshouding van verootmoediging.
'n Lewenshouding van gehoorsaamheid aan Christus.
Want aanbidding veroorsaak 'n brandende begeerte, om nie net volgens sommige, maar volgens al die gebooie van God te lewe.
Laat jou karakter hierdeur gestempel word.
Aanbidding, verootmoediging, gehoorsaamheid.
Dis hoekom ons nagmaal vier.
Om – ook al is ons al vir dekades lank Christene, kerklede – om ons weer op ons knieë te bring.
Dankbaarheid vir so 'n Heiland en Saligmaker.
In die graf het sy vernedering opgehou, en sy verhoging begin.
Nou sit Hy in die hemel, nou regeer Hy oor alles, tot in ewigheid.
Die Here wil jou red, Hy wil jou 'n hoopvolle toekoms gee
Fillipense 3:14 ~ Maar een ding: ek vergeet die dinge wat agter is en strek my uit na wat voor is, en jaag na die doel om die prys te verkry van die hoë roeping van God in Christus Jesus.
Soms dink ek mens onthou die verlede nie net omdat dit deel van jou lewe was nie, maar ook omdat dat daar iets gebeur het wat mens nie wil of kan vergeet nie.
Op my lewenspad het ek baie mense ontmoet. Daar was mense wat 'n groot invloed op my lewe gehad het. Mense wat my lewe verander het, maar vir een of ander rede is hulle nie meer deel van my lewe nie.
Dit is nie maklik om 'n hoofstuk af te sluit en aan te beweeg nie. Mense kom met 'n doel op jou pad en aangesien ons nie die skrywer van ons lewe is nie, kan ons ook nie besluit wie in ons lewe moet bly, en wie nie.
Die swaarste afskeid is om 'n vriend te groet wat saam met jou 'n pad gestap het. Ons is tog op hierdie aarde om mekaar te bemoedig en te inspireer – om mekaar aan te moedig om die goeie stryd te stry en die wedloop te voleindig. Ongelukkig moet ons soms groet – nie omdat ons wil nie, maar soms omdat die ander persoon wil aanbeweeg.
Ek het die afgelope ruk baie nagedink aan die vrou van Lot. Wat het haar laat besluit om ongehoorsaam terug te kyk? Dalk was dit omdat haar hart nog in die stad was. Dalk omdat mense vir haar belangriker as gehoorsaamheid aan God was.
Dalk was daar mense vir wie sy omgegee het. Haar bure en vriende. Ek glo dat dit nie net gegaan oor die aardse besittings nie. God het geweet dat sy nooit vorentoe sal kan beweeg as sy terug kyk nie, maar ongehoorsaam het sy terug gekyk. Sy het terug gekyk na dit wat tussen haar en die wil van God vir haar lewe gestaan het.
Haar hart en gedagtes het haar lewe en toekoms bepaal.
As mens terug kyk op jou lewenspad kan mens nie vorentoe beweeg nie. So 'n fout kan jou tot 'n ewigheid tot stilstand bring.
Ons kan nie vergeet wat agter ons lê nie, maar deur jou op te hou kwel oor dit wat was en dit wat jy nie kan verander nie, bring ons uiteindelik tot genesing en dan kan ons vorentoe beweeg.
Lukas 17:32 ~ Dink aan die vrou van Lot
Los dit wat agter jou is. Breek met die wêreld en sy begeerlikhede en nader tot God en Hy sal tot jou nader. (Jakobus 4:8)