Slag van Pleasant Hill, 9 April 1864 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die tweede van twee gevegte in twee dae wat die kans op sukses vir die Rooi Rivier -veldtog beëindig het. Die werklike skade is die vorige dag aangerig by Sabine Crossroads, of Mansfield, waar 'n konfederale mag van 11 000 sterk onder generaal Richard Taylor 4500 mans van die federale voorwag verslaan het en hulle gedwing het om terug te trek in 'n mate van wanorde.
Die grootste deel van die federale weermag het by Pleasant Hill teruggekom. Banks besluit toe om terug te keer na Grand Ecore, terwyl hy 'n sterk agterhoede by Pleasant Hill verlaat. Hierdie mag, onder generaals Emory en A. J. Smith, het waarskynlik ongeveer 11 000 man getel. Om dit te weerstaan, het Taylor nou byna 13 000 man gehad, wat laat op 8 April deur twee afdelings versterk is.
Die Konfederale strewe het die middag op 9 April Pleasant Hill bereik. Taylor het 'n kragtige aanval geloods, wat aanvanklike sukses behaal het. 'N Federale teenaanval het egter om die Konfederale regtervleuel gekom en die aanvallende lyn het in duie gestort. Aan die einde van die dag bly slegs een Konfederale afdeling ongeskonde. As Banks dit geweet het, kon hy die oorblywende verdediging van die Konfederale maklik opsy gesit het en Shreveport feitlik onbestrede vasgevang het. Dit was beslis Edmund Kirby Smith se vrees ná die nederlaag op Pleasant Hill, maar toe hy laat op die aand van 9 April op die slagveld kom, ontdek hy dat Banks sy terugtog na Grand Ecore voortgesit het.
Herinnering aan Richard Taylor, Battle of Pleasant Hill, 9 April 1864
Die dorpie Pleasant Hill beslaan 'n deel van 'n plato, 'n kilometer breed van oos na wes, langs die Mansfield- en Fort Jesup -pad. Die hoogste grond, genaamd College Hill, is in die weste, en loop hier 'n pad van die Sabine in, wat sestien myl na die ooste die Rooi Rivier by Blair's Landing tref, terwyl die noodsaaklikheid om die Spaanse meer te draai, die afstand na Natchitoches en Grand Ecore is ses en dertig myl. Die federale vloot, met gepaardgaande troepe, was nou baie myl bo Blair's, wat langs die rivier vyf en veertig kilometer bo Grand Ecore lê. As hulle van Pleasant Hill na laasgenoemde plek gery word, sou die federale magte wyd geskei wees en in detail vernietig kon word. Alhoewel dit die vyand se voorneme was om sy terugtog voort te sit, aangesien hy bekend was dat hy sy treine terugbeweeg, sou hy ongestoord moed kon vind om 'n aansluiting met sy vloot by Blair's Landing te probeer, en ek wou nie die voordeel verloor nie van die moreel behaal deur sukses op die vorige dag.
Ons verkenning het getoon dat die federale lyne oor die oop plato strek, van College Hill aan die linkerkant tot 'n beboste hoogte regs van die pad na Mansfield. Voor hierdie posisie was 'n kloof wat deur winterreën gesny is, maar nou droog en omring deur 'n dik groei jong dennebome, met afvalhout afgewissel. Dit word gehou deur die vyand se gevorderde infanterie, met sy hooflyn en gewere op die plato. Die kloof en die ruigtes van die bos in die rigting van Mansfield was 'n oop veld wat honderde meter breed naby die pad was, maar in breedte afneem na die weste. Hier het die federale bevelvoerder ongeveer agtien duisend gekonsentreer, insluitend die mag van A. J. Smith, wat nie die vorige dag betrokke was nie.
My plan van aanval is vinnig bepaal. Opdragte is na die infanterie gestuur om kantines by die meulstroom te vul en na die treine om daar te parkeer. Kort na die middag verskyn die infanterie, Churchill vooraf, maar 'n blik toon dat sy manne te veel uitgeput is om aan te val. Hulle het vyf-en-veertig myl geloop en was deurmekaar. Die afdelings van Walker en Polignac was die vorige dag sterk betrokke, en almal het hitte en dors gehad. Gevolglik is die troepe twee uur gegee om te gaan lê en te rus ....
In die twee optrede van Mansfield en Pleasant Hill was my verlies aan vermoorde en gewonde twee en twintig honderd. Op Pleasant Hill het ons drie gewere en vierhonderd ses en twintig gevangenes verloor, honderd nege en sewentig van Churchill en tweehonderd sewe en veertig van Scurry se brigade toe dit so amper oorweldig was. Die federale verlies van vermoorde en gewonde het myne oorskry, en ons het twintig gewere en agt en twintig honderd gevangenes gevang, insluitend agterstanders wat na die geveg opgetel is. Die vyand se veldtog vir verowering is deur 'n minderwaardige mag verslaan, en dit was te betwyfel of sy leër en vloot van die vernietiging kon ontsnap.
Dit was kredietwaardige resultate, maar tog van veel minder belang as die wat ek sou bereik het, maar vir my fout by Pleasant Hill. In plaas daarvan om die belangrike aanval deur my reg op 'n ondergeskikte toe te vertrou, moes ek dit self gedoen het en die afdeling van Polignac geneem het om dit te onderhou. Dit sou weliswaar my reservaat uit die middelpunt en terugtreklyn verwyder het en dit op 'n flank geplaas het, maar ek was vol vertroue dat die vyand nie van plan was om die offensief te hervat nie, en moes op hierdie oortuiging gehandel het. Dit alles flits op my toe ek verneem van die wanorde van my reg. Hierin lê die groot verskil tussen genie en alledaags: die een verwag foute, die ander ontdek dit te laat.
Slag van Pleasant Hill, 9 April 1864 - Geskiedenis
Hierdie lys is geneem uit Orders of Battle for the Red River -veldtog, Maart - Mei 1864. Ek het probeer om die eenhede wat eintlik op 9 April by Pleasant Hill deelgeneem het, uit te skakel, maar heel waarskynlik is daar 'n paar foute. Afhangende van watter verwysing u gebruik, is daar 'n paar verskille in eenhede wat deelgeneem het aan Pleasant Hill, veral artillerie -eenhede. As u dit as 'n beginpunt gebruik, kan sommige van die kundiges dit moontlik aanpas om dit meer akkuraat te maak.
Bestellings van die stryd om die Red River -veldtog
Slag by Pleasant Hill, 9 April 1864
Genl.maj Richard Taylor beveel die distrik Wes -Louisiana
Hoofkwartier Escort Company (Louisiana Cavalry) —Kapt. Joseph Benjamin
Ongekoppel — 2de Bataljon Louisiana Reserves
Eerste Infanterie -afdeling
Genl.maj. John G. Walker
Eerste Brigade — brig. Genl Thomas N. Waul
12de Texas Infanterie — Kol. Overton C. Young
18de Texas Infanterie — Kol. Wilburn H. King
22ste Texas Infanterie — Kol. Richard B. Hubbard
13de Texas -kavalerie, afgekap — Kol. Anderson F. Crawford
Tweede Brigade — Kol. Horace Randal
11de Texas Infanterie — Kol. Oran M. Roberts
14de Texas Infanterie — Kol. Edward Clark
28ste Texas -kavallerie, afgekap — Lt. Kol. Eli H. Baxter Jr.
6de (Gould's) Texas Cavalry Battalion - Lt. Kol. Robert S. Gould
Derde Brigade — brig. Genl William R. Scurry
16de Texas Infanterie — Kol. George Flournoy
17de Texas Infanterie — Kol. Robert T. P. Allen
19de Texas Infanterie — Kol. Richard Waterhouse Jr.
16de Texas -kavalerie, afgekap — Kol. William Fitzhugh
Eerste Divisie Artillerie
Haldeman se Texas Battery - kapt. Horace Haldeman
Gibson se battery
Daniel's Texas Battery - kapt. James M. Daniel
Edgar's Texas Battery - kapt. William Edgar
Brig. Genl Jean Jacque Alexandre Alfred Mouton (vermoor April, brig. Genl. Camille Armand Jules Marie, Prince de Polignac
Eerste Brigade — Kol. Henry Grey
18de Louisiana Consolidated Infanterie — Kol. Leopold L. Armant (April vermoor, luitenant -kolonel Joseph Collins
28ste Louisiana Infanterie — Lt. Kol. William Walker (vermoor April, maj. Thomas W. Pool
Gekonsolideerde Crescent Regiment— (Louisiana) Regiment - Kol. James Beard (vermoor April, luitenant -kolonel Abel W. Bosworth, kapt William C. C. Claiborne, Jr.
Tweede Brigade — brig. Genl Camille J. Polignac, kolonel James R. Taylor (vermoor April, Lt. -kolonel Robert D. Stone (vermoor April, Lt. -kolonel James E. Harrison)
15de Texas Infanterie — Lt. Kol. James E. Harrison Maj. John W. Daniel
17de Texas Consolidated Cavalry, afgekap - Kol. James R. Taylor, majoor Thomas F. Tucker
22ste Texas -kavalerie, afgekap — Lt. Kol. Robert D. Stone, maj. George W. Merrick
31ste Texas -kavalerie, afgekap — Maj. Frederick J. Malone
34ste Texas -kavalerie, afgekap — Lt. Kol. John H. Caudle
Artillerie — Maj. Thomas A. Faeries
Konfederale gewone battery, kapt John T. M. Barnes
Bell (La.) Battery — Kapt. Thomas O. Benton
St. Mary (La.) Cannoneers — kapt. Florian O. Cornay, luitenant John B. Tarleton.
Tweede Divisie Artillerie — Maj. Joseph L. Brent
Reserwe Bataljon — Maj. Charles W. Squires
West's Arkansas Battery - kapt. Henry C. West
Pelican (La.) Battery — kapt. B. Felix Winchester
Afdeling, District of Arkansas
Brig. Genl Thomas James Churchill
Brig. Genl James C. Tappan
Tappan's Brigade — Kol. H. L. Grinstead
19de (Dawson's) en 24ste Arkansas -infanterie — lt. Kol. William R. Hardy
27ste en 38ste Arkansas Infanterie — Kol. R G. Skeermes
33ste Arkansas Infanterie — Kol. Hiram L. Grinstead
Etter se Arkansas -battery - kapt. Chambers B. Etter
Gause's Brigade - Kol. Lucien C. Gause
26ste Arkansas Infanterie — Lt. Kol. Iverson L. Brooks
32ste Arkansas Infanterie — Lt. Kol. William Hicks
36ste Arkansas Infanterie — Kol. James M. Davie
[? 39ste Arkansas Infanterie — Kol. James W. Rogan?]
Marshall's Arkansas Battery - kapt. John G. Marshall
Brig. Genl Mosby M. Parsons
Eerste Brigade — brig. Genl John B. Clark Jr.
8ste Missouri Infanterie — Kol. Charles S. Mitchell
9de Missouri Infanterie — Kol. Richard H. Musser
Ruffner se Missouri -battery - kapt. Samuel T. Ruffner
2de Brigade — Kol. Simon P. Burns
10de Missouri Infanterie — Kol. William M. Moore
11de Missouri Infanterie — Lt. Kol. Thomas H. Murray
12de Missouri Infanterie — Kol. Willis M. Ponder
16de Missouri -infanterie — lt. Kol. Pleasant W. H. Cumming
9de Missouri Bataljon Skerpskutters — Maj. Lebbeus A. Pindall
Lesueur se Missouri -battery - kapt. Alex A. Lesueur
Brig. Genl Thomas Jefferson Green (vermoor 12 April)
Brig. Genl Hamilton P. Bee
Debray's Brigade - Kol. Xavier B. Debray
23ste Texas Kavalerie — Kol. Nicholas C. Gould (aangekom 9 - 10 April)
26ste Texas Cavalry — Lt. Kol. John J. Meyers
36ste Texas Kavalerie — Kol. Peter C. Woods (aangekom 9 - 10 April)
Buchel's Brigade — Kol. Augustus C. Buchel (dodelik gewond 9 April)
1ste Texas Kavalerie — Lt. Kol. William O. Yager
35ste (Likens ') Texas Cavalry — Kol. James B. Likens (het van 9 tot 10 April aangekom)
Terrell's Texas Cavalry - Kol. Alexander W. Terrell
Brig. Genl James P. Majoor
Lane's Brigade - kol. Walter P. Lane (gewond in April, kolonel George W. Baylor
1ste Texas Partisan Rangers — Lt. Kol. R. P. Crump
2de Texas Partisan Rangers — Kol. Isham Chisum
2de Regt., Arizona Brigade — Lt. Kol. John W. Mullen
3de Regt., Arizona Brigade — Lt. Kol. George T. Madison
Bagby's Brigade — Kol. Arthur P. Bagby
4de Texas Kavalerie — Kol. William P. Hardeman
5de Texas Kavalerie — Maj. Hugh A. McPhaill
7de Texas Kavalerie — Lt. Kol. Philemon T. Herbert jr. (Dodelik gewond in April, luitenant -kolonel Gustave Hoffman
13de Texas Cavalry Battalion — lt. Kol. Edward Waller Jr.
Vincent's Brigade - Kol. William G. Vincent (onafhanklik bedryf)
2de Louisiana Kavallerie — Kol. William G. Vincent
4de (7de) Louisiana Cavalry — Kol. Louis Bush
Perdeartillerie — Maj. Oliver J. Semmes
Grosse Tete (La.) Vliegende artilleriebattery — kapt. John A. A. West
Gibson se Texas Battery - kapt. William E. Gibson (aangekom ongeveer 10 Mei)
McMahan se Texas Artillery Battery - kapt. Martin Van Buren McMahan
Moseley se Texas Artillery Battery - kapt. William G. Moseley
Valverde (Tex.) Artilleriebattery — kapt. Thomas D. Nettles
Staatswag van Louisiana
1ste Louisiana Bataljon Kavallerie — Lt. Kol. Benjamin W. Clark
2de Louisiana Bataljon Kavallerie — Lt. Kol. Henry M. Favrot
Harrison se Louisiana Cavalry Battalion - Lt. Kol. William Harrison
Red River Scouts (La.) Kavaleriebataljon (twee kompagnies) —Kapt. Willis A. Stewart
1ste Trans-Mississippi Kavallerie Bataljon — Maj. Thomason J. Bird
Halfmaanartillerie (Kompanjie A) —Kapt. T. H. Hutton
Generaal -majoor Nathaniel Prentiss Banks, bevelvoerder van die Golf
13de weermagkorps (afdeling)
Brig. Genl Thomas E. G. Ransom
Brig. Genl Robert A. Cameron
Eerste Brigade — Lt. Kol. Aaron M. Flory
46ste Indiana Infanterie — kapt. William M. DeHart
29ste Wisconsin Infanterie — Maj. Bradford Hancock
Tweede Brigade — Kol. William H. Raynor
24ste Iowa Infanterie — Maj. Edward Wright
28ste Iowa Infanterie — Kol. John Connell
56ste Ohio -infanterie — kapt. Maschil Manring Artillery
1ste Missouri Light Artillery, Battery A — Lt. Kol. Elisha Cole
Ohio Light Artillery, 2de battery — lt. William H. Harper
Kol. William J. Landram
Eerste Brigade — Kol. Frank Emerson
77ste Illinois Infanterie — Lt. Kol. Lysander R. Webb
67ste Indiana Infanterie — Maj. Francis A. Sears
19de Kentucky Infanterie — Lt. Kol. John Cowan
23ste Wisconsin Infanterie — Maj. Joseph E. Greene
Tweede Brigade — Kol. Joseph W. Vance.
130ste Illinois Infanterie — Maj. John B. Reid
48ste Ohio Infanterie — Lt. Kol. Joseph W. Lindsey
83ste Ohio Infanterie — Lt. Kol. William H. Baldwin
96ste Ohio Infanterie — Lt. Kol. Albert H. Brown Artillerie
Indiana Light Artillery, 1st Battery — Capt. Martin Klauss
Chicago Mercantile Battery — Lt. Pinkney S. Kegel
Genl.maj. William B. Franklin
Brig. Genl William H. Emory
Eerste Brigade — brig. Genl William Dwight
29ste Maine Infanterie — Kol. George L. Beal
114ste New York Infanterie — lt. Kol. Henry B. Morse
116ste New York Infanterie — Kol. George M. Liefde
153ste New York Infanterie — Kol. Edwin P. Davis
161ste New York Infanterie — Lt. Kol. William B. Kinsey
Tweede Brigade — brig. Genl James W. McMillan
15de Maine Infanterie — Kol. Isaac Dyer
160ste New York Infanterie — Lt. Kol. John B. Van Petten
47ste Pennsylvania Infanterie — Kol. Tilghman H. Goed
13de Maine Infanterie — Kol. Henry Rust Jr.
Derde Brigade — Kol. Lewis Benedict (vermoor op 9 April)
30ste Maine Infanterie — Kol. Francis Fessenden
162ste New York Infanterie — lt. Kol. Justus W. Blanchard
173ste New York Infanterie — Kol. Lewis M. Peck
165ste New York Infanterie — Lt. Kol. Gouverneur Carr Artillery
1ste Delaware -battery — kapt. Benjamin Nields
Battery L, 1ste Amerikaanse artillerie — lt. Franck E. Taylor
1ste Vermont -battery — kapt. George T. Hebard
Brig. Genl Albert L. Lee
Eerste Brigade — Kol. Thomas J. Lucas
14de New York Kavalerie — Maj. Abraham Bassford
16de Indiana Mounted Infantry — Lt. Kol. James H. Redfield
2de Louisiana Mounted Infantry — Maj. Alfred Hodsdon
Derde Brigade — Kol. Harai Robinson
1st Louisiana Cavalry (U.S.) - Maj. Algernon S. Badger
87ste Illinois Mounted Infantry — lt. Kol. John M. Crebs
Vierde Brigade — Kol. Nathan A. M. "Goldlace" Dudley
2de Illinois Kavalerie — Maj. Benjamin F. Marsh Jr.
3de Massachusetts Cavalry (31ste Massachusetts Mounted Infanterie) —Lt. Kol. Lorenzo D. Sargent
2de New Hampshire Kavallerie (8ste New Hampshire Mounted Infantry) —Lt. Kol. George A. Vlaandere
Vyfde Brigade — Kol. Oliver R Gooding
18de New York Kavalerie, Kompanjies K en D — kapt. William Davis
3de Rhode Island -kavallerie (losbandigheid) —Maj. George R Davis
2de New York Veterane Kavallerie (?) - Kol. Morgan H. Chrysler
Rawles's Battery (Battery G, 5th U.S. Light Artillery) —Lt. Jacob B. Rawles
6de Missouri -kavallerie, Howitzer -battery - kapt. H. H. Rottakan
2de battery (B) Massachusetts Light Artillery — kapt. Ormand F. Nims
16de Army Corps, Army of the Tennessee
Brig. Genl Andrew J. Smith
Tweede Brigade — Kol. Lucius F. Hubbard
47ste Illinois Infanterie — Kol. John D. McClure
5de Minnesota Infanterie — Maj. John C. Becht
8ste Wisconsin -infanterie — lt. Kol. John W. Jefferson
Derde Brigade — Kol. Sylvester G. Hill
35ste Iowa (nonveterans 8ste en 12de Iowa aangeheg) - Lt. Kol. William B. Keeler
33ste Missouri (nieveterane, 11de Missouri aangeheg) - Kol. William H. Heath
Brig. Genl. Joseph A. Mower
Eerste Brigade — Kol. William F. Lynch
58ste Illinois Infanterie — Maj. Thomas Newlan
119ste Illinois Infanterie — Kol. Thomas J. Kinney
89ste Indiana (nonveterans, 52ste Indiana aangeheg) —Kol. C. D. Murray
Tweede Brigade — Kol. William T. Shaw
14de Iowa Infanterie — Lt. Kol. Newbold
27ste Iowa Infanterie — Kol. James J. Gilbert
32ste Iowa Infanterie — Kol. John Scott
24ste Missouri (nieveterane, 21ste Missouri aangeheg) —Maj. Robert W. Fyan
Derde Brigade — Kol. Risdon M. Moore
49ste Illinois Infanterie — Thomas W. Morgan
117ste Illinois Infanterie — Lt. Kol. Jonathan Merriam
178ste New York — Kol. Edward Wehler
3de Indiana -battery - kapt. James M. Cockefair
9de Indiana -battery — kapt. George R. Brown
Losstaande aan brig. Genl. A. J. Smith (16de Korps)
Tweede (voorlopige) afdeling
Brig. Genl Thomas Kilby Smith
Eerste Brigade — Kol. Jonathan B. Moore
41ste Illinois Infanterie — Kol. John M. Nale
3de Iowa Infanterie — Lt. Kol. James Tullis
33ste Wisconsin Infanterie — Maj. Horatio H. Virgin
Tweede Brigade — Kol. Lyman M. Ward
81ste Illinois Infanterie — Lt. Kol. Andrew W. Rogers
95ste Illinois Infanterie — Kol. Thomas W. Humphrey
14de infanterie van Wisconsin - kapt. Carlos M. G. Mansfield
1ste Missouri Light Artillery, Battery M — Lt. John M. Tiemeyer
"Louisiana het vandag eerste bloed getrek" – The Battles of Mansfield and Pleasant Hill, 1864
In 1864 het faksies aan weerskante van die Mason-Dixon-lyn moeg geword vir die vernietiging en bloedbad wat die afgelope drie jaar gevoer is. President Abraham Lincoln is bekommerd dat die stilstaande situasie van die oorlog sy kans op herverkiesing sal verwoes. Sy teenstander, voormalige unie -generaal George B. McClellan, en Lincoln se voormalige bevelvoerder van die Unie -leër, het daarin geslaag om die ewige steun van die demokrate van die land te verkry met sy beloftes van 'n onderhandelde vrede met die Konfederasie. McClellan het sy ondersteuners verseker dat sy verkiesing die oplossing sou wees vir die land se ellende en 'n einde aan die bloedigste konflik in die Amerikaanse geskiedenis.
President Lincoln het besef dat om herverkiesing tydens 'n oorlog te wen en sy afvalliges te onderdruk, moet hy demonstreer dat die unie weer verenig sou word om voort te gaan met die oorlog. Die president het teoretiseer dat as hy die hertoelating van 'n suidelike staat sou verseker om die Konfederasie tevergeefs te oortuig van verdere verset. Die president het Louisiana as die suidelike staat gemik en hy het 'n geleentheid gesien om weer by die Unie aan te sluit deur 'welwillend repatriasie', waar 'herbetreding van Louisiana ... ander suidelike state kan aanspoor om weerstand te staak.'
Alhoewel New Orleans twee jaar tevore in Mei 1862 onder die Unie -standaard val, het die Konfederate in Louisiana hul hoofstad na Opelousas en daarna Shreveport verskuif, en bedrywighede daarvandaan gestuur as militêre optrede en die gevaar van gevangenskap. Die uitvoering van die vakbond van hierdie plan en die hoop van Lincoln op 'n eenvoudige en kort oorwinning sou moeilik wees, aangesien die konfederale soldate 'n ridderlike toewyding aan hul saak toon.
In een van die laaste botsings van die oorlog het die Battles of Mansfield en Pleasant Hill alle twyfel genees oor soldate wat nog steeds vir die rebelle aangewend is. Na drie jaar van oorheersing van die Unie en 'n noemenswaardige gebrek aan Konfederale oorwinnings in Louisiana, toon hierdie gevegte die toewyding van die Suide om Louisiana te verwyder van elke spoor van invloed van die Unie, wat 'n skyn van suidelike trots behou en 'n skraal hoop op 'n algehele oorwinning in die oorlog bied . Dit sou die suidelike bevolking 'n broodnodige morele hupstoot gee. Die magte wat vroeër by die Battles of Mansfield/Pleasant Hill gedink het, was die ruggraat van die Konfederasie. Haar bevelvoerders was meer bekwaam as die meeste en het besef dat die oorwinning behaal kan word met 'n bietjie geduld en die uitbuiting van vyandelike swakhede.
Die plan van die Unie om die res van die magte van Louisiana te onderwerp en die doelwitte van Lincoln te bereik, het amper 'n jaar lank op die lessenaar van generaal Henry W. Halleck, Lincoln se opperbevelhebber van die leërs, gesit voordat die betekenis daarvan erken sou word. Militêre leiers wat die plan werklik hersien het, het dit as "onnodig" beskou. Generaal Ulysses S. Grant het geglo dat Mobile Bay voorrang moet geniet bo Shreveport vanweë die versperring van blokkades. Admiraal David Porter het angstig gevoel oor die beweging van sy klein mag, "tot dusver op 'n onbekende, kronkelende rivier wat aan beide kante oorheers word deur hoë oewers" toe hy van die Rooi Rivier in Louisiana praat.
Daarna het generaal Nathaniel P. Banks, bevelvoerder van die departement van die Golf, wat aanvanklik teen so 'n operasie gekant was, in ag geneem dat noordelike tekstielmeulens weens 'n gebrek aan katoen stilstaan. Banks het geglo dat hy met die vervoer van katoen langs die Rooi Rivier die meulens weer in werking kan stel en homself kan verlos nadat hy 'n aansienlike hoeveelheid van sy magte verloor het tydens die rampspoedige Vallei -veldtog teen die Konfederale halfgod, generaal Thomas "Stonewall" Jackson. Deur 'n skyn van oorwinning in Louisiana met die nuwe plan te behaal, kan genl. Banks dalk net guns by sy meerderes verdien en hom toevertrou aan meer krygspligte.
Die Red River -veldtog het genl Banks gesê om langs die rivier self te marsjeer, Shreveport vas te lê met die hulp van admiraal Porter wat sy flanke met ondersteunende geweerbote dophou en die gebied rondom die stad gebruik as 'n optogpunt vir operasies in Oos -Texas. Genl. Halleck, aan die ander kant, was van plan om die Konfederale toevoerlyne wat van Franse tussengangers in Mexiko afkomstig was, te wurg.
Die Franse het hul steun vir die Konfederasie nie weggesteek nie en het aangedring op die moontlikheid dat troepe deur die Franse uit die Suide aan die Konfederasie voorsien sou word, terwyl genl Banks gewag het op die versekering van genl Halleck dat Franse hulp aan die rebelle van die Suid voor genl Banks sy poging aangewend het in die veldtog. Gevolglik het 'n voorval plaasgevind rakende 'n onderbreking in kommunikasie tussen Mexiko en Frankryk. Banke het Halleck meegedeel dat daar "geen kans is dat versterkings uit Frankryk na Mexiko gestuur word nie." Aangesien hierdie probleem opgelos is, beveel Halleck Banks om in Januarie 1864 vir die operasie voorsiening te maak en inderhaas voort te gaan met die veldtog.
Generaal -majoor Richard Taylor, seun van die voormalige president Zachary Taylor en hoof van die Konfederale Distrik van Wes -Louisiana, het bevel gegee aan die troepe van Louisiana in die veld en die bewegings van die vyand verwag toe, "Sherman (William Tecumseh) New Orleans besoek het, ek was bevrees dat hy saamgewerk het met Banks uit Vicksburg, maar ek kon nie die omvang of tyd van sodanige samewerking skat nie. "
In reaksie op hierdie nuus beveel genl Taylor 'n brigade onder bevel van brigadier -generaal Camille Armand Jules Marie, prins de Polignac, om onmiddellik na Alexandria te gaan. Genl Taylor ontvang toe nuus dat Fort DeRussy oorgegee het en die troepe van die Unie vrygelaat het vir 'n aanval op Shreveport. Op 15 Maart is genl Taylor in kennis gestel dat die Union -geweerbote na Alexandria aan die Rooi Rivier gekom het. Sedert die oorwinnings van die Unie in Vicksburg, Mississippi en Port Hudson, Louisiana, het hy verwag dat 'n groot Unie -leër hom op 'n plek langs die Rooi Rivier sou ontmoet.
Genl.maj Richard Taylor
In 'n poging om die troepe van die Unie op die optog te teister en niks lewensvatbaars in die materiële middele vir die vyand te laat nie, het Konfederale troepe op bevel van generaal Taylor beslag gelê op alles, van perde, mielies tot hooi. Daarbenewens het Taylor 'n 'verskroeide aarde' beleid aangeneem met sy manne wat tonne katoen verbrand ondanks die protes van handelaars en planters van Opelousas na Shreveport. Taylor het geglo dat die uniemagte in staat was om die hele oostelike deel van die staat te verwoes en dat alle aksies wat hy kon doen om die konfederale belange te dien, die leër van die Unie beslis genoeg tyd sou stop om die nodige magte bymekaar te kry om die oorwinning oor Banks en sy mans.
Ganks het nog nie teëgekom wat genl Taylor en sy troepe vir hulle beplan het nie, maar ondervind probleme met die Amerikaanse vloot se bewegings op die Rooi Rivier. Die kuif was nog steeds nie hoog genoeg om die trek van die meeste van hul geweerbote of hul vervoer te onderhou nie. Die vloot van admiraal David Porter het stadig by die Rooi Rivier ingekruip en het steeds daarin geslaag om hul gewere af te vuur in hul kwesbare opdraande. Genl Taylor verneem dat 'n Konfederale vervoer, die Falls City, staan ​​langs die pad om naby Grand Ecore, 'n klein gehuggie, net agt kilometer noord van Natchitoches aan die Rooi Rivier, te laat sak. Vanweë die binnelandse aard van die toekomstige gevegte, sou admir Porter se geweerbote en vervoer 'n mindere rol in die veldtog speel as wat verwag is, maar Taylor het die bedreiging steeds ernstig opgeneem.
Terwyl die Konfederate hul voorbereidings voortgesit het vir die aankoms van die Unie -leërs, op 1 April, skryf hy uit sy hoofkwartier naby Shreveport, en vertel: "Terwyl die vyand op die Natchitoches -pad na Pleasant Hill opbeweeg, beveel ek kolonel Xavier Debray om sy batterye en treine vorentoe te stuur, wat gedoen is. " Genl Taylor beweer dat hy 'n geveg aan die Unie -leër aangebied het, maar hulle het geweier dat hy 'n kavalleriedivisie by Pleasant Hill en sy infanterie na Mansfield gelaat het. In die vroeë oggendure van 2 April het generaal Thomas Green geskarrel met 'n paar unie -troepe net buite Pleasant Hill. Die grootste deel van die Unie -magte het gesukkel om deur die Rooi Rivier te kom, en teen die tyd dat die leër van die Unie bymekaargekom het vir 'n groot offensief, het hulle meer as 35 000 man getel. Generaal Albert Lee van die 1ste afdeling kavallerie -eenheid, gevolg deur driehonderd waens, drie afdelings infanterie uit die 13de en 19de korps, saam met lede van die Corps d'Afrique, het swart troepe georganiseer deur die voormalige militêre goewerneur van die staat, genl.maj. Benjamin F. Butler (die "Dier" van historiese infamie), hulle deurgedring na Pleasant Hill en gewag op die Konfederate. Met al sy troepe en voorrade het Smith se wa -trein ongeveer twintig kilometer lank gestrek.
Op 3 April het genl Taylor sy bevele aan kolonel DeBray aangevul om sy leër voor dagbreek te skuif, maar DeBray het eers van naby die sonsondergang van daardie dag van die stad Many na die Natchitochesweg gekom. Terwyl hulle onderweg was, het DeBray se troepe 'n groot vyandelike mag teëgekom, maar sy batterye en voorraad beskerm totdat 'n infanterie -eenheid sy onttrekking bedek het sodat die kolonel by genl Taylor by Mansfield kon aansluit. Teen 5 April het genl Taylor opgemerk dat hy nie gesien het hoe die leër van die Unie op Natchitoches of Mansfield -weg vorder nie, en het deur middel van huidige versendings van kolonel DeBray berig dat die leër van die Unie 'teruggeval het op die pad na DuPont's Bridge, 18 myl onder Pleasant Hill. "
Met 'n groot veldslag, het genl Taylor 'n plan beraam om die uniemagte nog verder te stuit. Alhoewel Taylor in die minderheid was en nie beskikbaar was nie, het Taylor gedurende sy militêre loopbaan bewys dat hy 'n bevelvoerder was wat beslis en met 'n gesonde militêre presedent opgetree het; hy het ook risiko's geneem en daarin geslaag waar ander generaals misluk het. Taylor het egter konstante en volgehoue ​​besluiteloosheid van generaal Kirby Smith, onder bevel van die leër van die Trans-Mississippi, ondergaan en het genl Taylor se pogings om 'n formidabele mag op te bou nog baie moeiliker gemaak. Sy beskikbare mannekrag was slegs 6 100 man en het Smith se aanvullings nodig gehad om die Konfederate die geringste kans op oorwinning te gee.
Genl Smith beplan om twee kavalleriedivisies uit Texas en twee infanteriedivisies uit Arkansas te bring. Maar totdat Smith se magte opdaag, het genl. Taylor ongeduldig gewag dat die aksie sou begin. Uiteindelik het Taylor Smith sterk aangespoor om sy optrede te bespoedig sodat die Konfederate in die offensief kan gaan. Genl Smith vertraag konsekwent enige aksie tot op die laaste moontlike oomblik en het 'n slegte gewoonte gehad om die EU -getalle op te blaas. Genl Taylor het alle geduld met Kirby se uitstel begin verloor en het sy ondergeskikte sterk aangespoor om sy pogings te konsentreer op die verslaan van Banks, ongeag die koste.
Taylor het 'n beroep gedoen op sy vorige militêre suksesse teen lang kans, en het 'n strategie beraam waar hy een van die groter kolomme van die Unie sou aanval. Met genl Smith se konstante en aanhoudende besluiteloosheid het Taylor egter gesukkel om 'n formidabele krag op te bou. Sy beskikbare mannekrag was slegs 6.100 man en benodig Smith se aanvullings van die konfederale troepe. Genl Smith beplan om twee kavalleriedivisies uit Texas en twee infanteriedivisies uit Arkansas te bring. Maar totdat Smith se magte opgedaag het, kon genl Taylor nie op enige strategie reageer nie.
Smith se gebrek aan dringendheid het Taylor tot 'n alternatiewe plan van aksie oorgegee ter voorbereiding van die geveg. Op 6 April het Taylor bevel gegee aan brigadier -generaal James P. Major, kolonel William P. Hardeman en luitenant -kolonel Edward Waller, jr. Se kavalerie -brigades na Mansfield. Op die oggend van 7 April het genl Taylor 'n boodskap van brig. Generaal -majoor van buite Pleasant Hill, dat, "die vyand met 'n groot mag van alle wapens vooruitgegaan het en in ons stukkies gery het." Taylor het daarna op 'n verkenningsmissie na Pleasant Hill gery om die vyand se ware krag daar te bepaal.
Red Bluff, Kalifornië, Verenigde State-24 April 2016: Unie-troepe skiet terug op die Dog Island-burgeroorlog.
Op die aand het Taylor by generaal -majoor Thomas Green aangesluit, waar die bevelvoerder van die kavallerie sy meerdere in kennis gestel het dat kolonel Dabray van Many, Louisiana, na Pleasant Hill met die 36ste Texas Cavalry Regiment opgeruk het. Taylor dring daarop aan dat Debray sy batterye vinnig gebruik om genl. Banks se weermag te keer om die Shreveport-Natchitoches Stage-pad te gebruik. Debray het Taylor se bevel implisiet gevolg. Taylor het toe genl.maj Green gesmeek om kavallerie -eenhede opdrag te gee om die Yankee -kolomme te teister totdat hy die hoofliggaam van die leër van die Unie kon sien en terugval ná 'n guerrilla -aanval teen die hoofmag van die Unie.
Terwyl sy leër gereed was vir 'n landgeveg, het genl Taylor daarna sy aandag gevestig op die geweerbote van die Unie wat stadig langs die Rooi Rivier beweeg het, terwyl hulle steeds hul gewere afgevuur het tydens hul belemmerde klim. . Taylor se kommer oor sy landmagte het presedent gehad bo 'n moontlike vlootbedreiging. Taylor het geweet dat Grand Ecore op 'n bluf staan ​​met 'n uitsig oor die rivier; daarom sou enige deurbraak van die Unie goed waargeneem word, vinnig en 'n goed georganiseerde taktiese reaksie bied.
As Taylor die gebrek aan vlootdeelname as 'n voordeel van die Unie beskou, was generaal Banks bekommerd oor die ondersteuning wat die kanonbote die veldtog kan bied. Banks het aan Edwin M. Stanton, die oorlogsekretaris van die Unie, gerapporteer toe hy opgemerk het: "die rivier val waarneembaar en die groter kanonbote kon nie Grand Ecore verbygaan nie ... die toestand van die rivier sou die opskorting van die beweging heeltemal geregverdig het om een of ander punt, behalwe die afwagting van so 'n verandering dat dit bevaarbaar is. "
Die verandering waarop Banks gehoop het, het plaasgevind op 7 April 1864, toe admiraal Porter sy diep geweerbote verlaat en na die Springfield Landing, ongeveer 100 kilometer bo Grande Ecore, gegaan het. Die vlak diepvaartuie bevat ysterklere vir vuurondersteuning en ongeveer twintig troepevervoere wat mans, kos, ammunisie en ander voorrade bevat. Toe hulle by Springfield Landing aankom, beveel generaal Banks generaal T. Kilby Smith om die gebied na Mansfield te herken en, indien moontlik, die pad wat na die stad lei, te beveilig. Met hierdie bevel lei Banks sy leër in 'n goed georganiseerde en briljant uitgevoerde Konfederale lokval.
Op die aand van 7 April het genl Taylor opdrag gegee aan sy bevelvoerders generaal Sterling Price en die 4400 mans onder sy bevel van Keachi, Louisiana, na Mansfield op 'n gedwonge optog van twintig myl wat begin in die oggend van die 8 de. Taylor het ook sy opperhoofde beveel om padkonfekte te voorkom en die konfederale magte het reeds huise bevel en dit omskep in tydelike hospitale. Die Rebelle het ook 'n wa -park gebruik as 'n verspreidingsgebied vir voedsel wat die weermag tydens die geveg benodig het.
Die Konfederale eenhede het hulself naby die stad Mansfield langs die Shreveport-Natchitoches-pad geleë. Generaal Alexandre Mouton, van die 2de Infanteriedivisie en generaal-majoor John J. Walker van die 1ste Infanteriedivisie, vorm lyne in die noord-noordweste van die stad wat die hoofweg versper. Genl. Thomas Green het sy leër oos van generaals Mouton en Walker geleë, byna parallel aan die Shreveport-Natchitochesweg.
Genl Banks lyk onverbiddelik in sy strategie en weier om sy begeerte om die vlootelement in sy veldtog op te neem, prys te gee. Die leër van die Unie het naby Natchitoches geland en met hul opmars na Mansfield en Pleasant Hill begin. Elemente van die Dertiende Korps, onder bevel van Brigadier -generaal Thomas EG Ranson, saam met die Vierde Divisie, Eerste Brigade, onder bevel van kolonel Frank Emerson, wat vier infanterieregimente insluit, die Tweede Brigade, onder bevel van kolonel Joseph E. Vance vier infanterie en twee ligte artilleriebatterye die Eerste Kavalleriedivisie onder bevel van brigadier -generaal Albert L. Lee die Tweede Brigade van die Derde Divisie onder bevel van luitenant -kolonel Aaron M. Flory en kolonel William A Raynor, onderskeidelik en die Vierde Brigade , Eerste Kavalerie -afdeling, onder bevel van kolonel Nathan AM "Goldlace" Dudley.
Terwyl die leërs mekaar in die gesig staar, waai hul strydvlae skaars in die vaal, ongereelde, briesie in April, generaal Mouton breek die stilte toe hy op en af ​​ry, met sy hoed waai en stop voor sy ou eenheid, die 18de Louisiana, skreeu, "Louisiana het vandag eerste bloed getrek!"
Aan die begin van 8 April het die unie -eenhede hulself gereed gemaak waar hulle nie verder kon gaan sonder om die vyand te betrek nie. Toe genl. Banks uiteindelik die slagveld bereik, het hy opgemerk: "die skermutselinge het skerp ingeskakel, die hoofliggaam van die vyand het op die kruin van 'n heuwel in dik bosse aan weerskante van 'n pad gelei wat op die pad na Mansfield op ons opmars. " Genl Banks het opgemerk dat die Konfederale magte aansienlik gegroei het as wat voorheen berig is. Generaal Taylor het besef dat genl. Banks 'troepe geposisioneer het vir 'n algehele aanval om sy regterflank te draai. Die generaal, "het Terrell se kavallerieregiment regs gebring om Major, en Randall se brigade, van Walker se afdeling, van regs na links van die pad te versterk om Mouton se te versterk, wat veroorsaak dat die hele lyn na links veld wen om die aanval. " Taylor het voortgegaan om op en af ​​te ry om die swakhede in die Konfederale verdediging te bepaal, op soek na enige oortredings wat Gen.
Die geveg het omstreeks 10:00 begin, en dit lyk asof die Unie -lyn kort daarna wankel, maar toe kom die derde afdeling van die dertiende korps en vorm 'n lyn wat oor die Mansfieldweg na die suide lê. Hierdie lyn het die Konfederate vir meer as 'n uur gehou toe die Amerikaanse bevelvoerder van die Eerste Divisie, generaal William Franklin, 'n boodskap aan brig. Genl William H. Emory om onmiddellik die eerste afdeling van die negentiende korps aan die voorkant te bring en 'n versterkingslyn te vestig om die konfederate weg te hou. Die Konfederate het genl Franklin se maneuvers teëgestaan ​​en op 8 April hul kavallerie ten volle benut. Genl Mouton het 'n aanklag teen die Union -lyn aan die regterflank met volle krag en oorgawe gelei waar hy 'onder 'n moordende vuur van artillerie en musketry' oorgesteek het. Ongelukkig het genl Mouton tydens die aanklag verskeie doodswonde opgedoen en later beswyk.Ondanks die val van Mouton, het verskeie van sy ondergeskiktes die aanval aangehou. Die tydige hulp van Major's Brigade, Bagby's Brigade en Vincent's Brigade van die Louisiana Cavalry wat aan hul linkerkant versterk is deur 'n infanterieregiment, het daarin geslaag om die Unie se regterflank te draai.
Genl Taylor besef dat die gevaar op dreef kom syne regterflank en sodra die aanval op die regterflank van die Unie begin het, beveel Taylor genl.maj John G. Walker van die Eerste Infanteriedivisie om brig. Genl Thomas N. Waul se Eerste Brigade en brig. Genl William R. Scurry se Derde Brigade aan sy regterflank. As gevolg van hierdie taktiese maneuver, het die troepe van die Unie "nuwe gevegslyne op die beboste rant gevorm, wat 'n kenmerk van die land is". Genl. Waul en genl. Scurry se pogings het die Yankee se linkerflank gedraai en die Unie -magte teruggedryf tot by vierhonderd meter en verder as 'n spruit wat vir myle die enigste waterbron was.
Nou, in konfederale hande, het wagte wat naby die spruit geplaas is, bevele ontvang om vyandelike soldate wat nader kom, te skiet. Na 'n paar uur se onderbrekings in die Unie -lyne, het die Yankees heeltemal teruggetrek, maar net tot by Pleasant Hill. Mansfield was 'n beslissende Konfederale oorwinning, en die volgende dag het die Rebelle se poging om die Unie -magte op afstand te hou, streng veerkragtigheid getoon, maar die uniemagte het hard gestoot om hul nederlaag te wreek.
Op 9 April herenig die Unie -magte en onttrek hulle aan die nederlaag op Mansfield, neem hul posisies in buite Pleasant Hill en sluit hulle aan by die magte van generaal (A.J.) Smith, wat by Pleasant Hill gestop het. Omstreeks 11:00 het die Konfederale infanterie verkenners gestuur in die gebied wat hulle nou beset het. Na die verkenning het die Konfederate gevorm op die linkerflank van die Unie -magte by Pleasant Hill, hul bewegings effens bedek deur die digte bos rondom die stad. Om 'n moontlike aanval van sy linkerflank te bedek, het genl. Banks 'n infanterieregiment en gedeeltes van die derde afdeling onder bevel van brigadier -generaal Robert A. Cameron op daardie moontlike swak punt gelee. Klein skermutselings en af ​​en toe artillerie kon gedurende die dag in die omgewing gehoor word, maar later die middag, iewers omstreeks 17:00, het die vyand alle pretensie van maneuver laat vaar en 'n desperate aanval op die brigades aan die linkerkant van die sentrum gedoen. " Soortgelyke ondersoeke en uiteindelike aanvalle het plaasgevind tot ongeveer 21:00 op 9 April, waar genl. Banks opgemerk het: "Die rebelle het hul hele krag gekonsentreer in tevergeefs pogings om die lyn op verskillende punte te breek." Aangesien daar geen onderbrekings in die Unie -lyn was soos die vorige dag nie, het die konfederale troepe die bos ingehardloop wat deur die troepe van die Unie gejaag is, totdat die duisternis hul strewe belemmer het.
Gen Banks verklaar Pleasant Hill as 'n oorwinning van die Unie, maar lewer nie die sukses van die veldtog wat Halleck, Banks en president Lincoln gehoop het nie. Die Red River -veldtog was 'n onverstandige onderneming en het nie te lank geëindig na die slag van Pleasant Hill nie. Banks het die lewens van honderde mans vermors en uitgeput voorraad wat in meer betekenisvolle veldtogte bestee kon word, uitgeput. Aanvanklik teen die operasie, het Banks geen kans gesien vir 'n hele oorwinning van die Unie nie, maar aksies wat sy politieke loopbaan sou bevoordeel. Na die oorlog het Banks se presidensiële aspirasies egter gegroei as gevolg van sy eie mislukkings, maar hy het dit reggekry om in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers en die staatshuis van Ohio verkies te word. Hy sterf in September 1894.
Generaal Richard Taylor bring 'n oorwinning in 1864 vir 'n volk wat lankal niks anders as nederlaag beleef het nie. Alhoewel die oorlog nog 'n jaar voortduur en die Suide in puin gelê het na die oorgawe, het die oorwinning op Mansfield weerklink in die gedagtes van die suidelike deelnemers as die volledige suidelike oorwinning met eer. Richard Taylor het sy memoires na die oorlog voltooi, Vernietiging en heropbou, en het aktief geword in die demokratiese politiek. Taylor is in April 1879 oorlede.
Mnr. Gauthreaux is 'n skrywer, historikus en opvoeder van Louisiana. Hy is die skrywer van 4 boeke, met sy mees onlangse weergawe Echoes of Valor: Ordinary Men, Extraordinary Lives. Die mees onlangse werk is die hoogtepunt van onderhoude met gevegsveterane uit die Tweede Wêreldoorlog tot en met die Tweede Irak -oorlog.
Volgens brig. Genl. Hamilton P. Bee, wat op 10 April 1864 vanuit sy hoofkwartier in Pleasant Hill skryf, was hy die oggend van 10 April in die besit van die slagveld van Pleasant Hill en hy het geskryf dat:
'N Aantal uniesoldate is tydens die geveg gevange geneem (en nog vele meer tydens die Slag van Mansfield) en is na Camp Ford, 'n Konfederale krygsgevangenekamp, ​​naby Tyler, Texas, geneem. ⎢ ] Die meeste is vir die volgende jaar of wat hier gevange gehou en is eers vrygelaat totdat 'n algemene uitwisseling van gevangenes naby die einde van die oorlog plaasgevind het - 'n klein aantal is egter op 'n vroeëre datum vrygelaat.
Na die Slag van Pleasant Hill, het Banks en sy Unie -magte teruggetrek na Grand Ecore en die planne laat vaar om Shreveport, toe die hoofstad van Louisiana, te verower.
Die deurslaggewende mislukking van die Red River -veldtog was 'n seldsame opbouende nuus vir die Konfederasie in 'n donker jaar. Ondanks die verlies aan hulpbronne (insluitend die mercuriale en geliefde brig. Genl. Tom Green, wat op 12 April vermoor is), het die mislukking van hierdie offensief gehelp om die oorlog te verleng deur die hulpbronne van die Unie van ander fronte vas te maak.
McKenzie Crooks. & ldquoUncharted Territory: A History of Pleasant Hill, Louisiana. & rdquo
In 1803 het die president van die Verenigde State die gewaagde en generasiebesluit geneem om by te dra tot die westelike uitbreiding en die Louisiana -gebied van die Franse regering te koop. Op 20 Desember van daardie jaar is die Franse vlag verlaag om die oordrag amptelik te merk. Dit het 'n belangrike uitbreiding van die Amerikaanse gebied in die geskiedenis geword, die landmassa van die volwasse nasie byna verdubbel en die land as 'n opkomende wêreldwye mag beklemtoon. Die duidelike opkoms van politieke partye het bygedra tot die politieke herrie van die oordrag en mense het gestry oor die president se besluitneming, ondersoek en ondersoek van die grond en die westelike uitbreiding self. Alhoewel hewige debatte ontstaan ​​het oor die presidensiële grense van die grondwet, het ontwikkeling weswaarts onmiddellik begin, maar verandering het geleidelik plaasgevind.
In die vroeë 1800's het hierdie transformasie van die streek tyd geneem. Wesern Louisiana het bekend geword by baie byname, waaronder & ldquoNo Man & rsquos Land & rdquo en die & ldquoDevil & rsquos Playground & rdquo omdat dit deur outlaws, diewe en bandiete beheer is. Kriminele het na die gebied gestroom om gevolge vir hul optrede te vermy. Die bendelewe was berug vir gevaarlike slange en omvangryke diere wat die gebied beset het, en daar was ook Indiese groepe op verskeie plekke in Louisiana. Sommige word as gewelddadig en kwaadwillig beskou, soos die Attakapa, geïdentifiseer deur die oortuiging dat dit kannibale is, terwyl sommige as boere beskou word en langs die Rooi Rivier woon, soos die Caddos -Indiane. Die ontelbare blootstellings in die omgewing het migrasie nie versoek nie, dus het die gebied jare lank geheimsinnig en onbeskaafd gebly. Ondanks die gruwels van die onbekende, het sommige wel die ontsaglike en dapper besluit geneem om na Louisiana te verhuis en dit vir Louisiana moontlik gemaak om in sy bestaande staat voort te gaan.
In 1844 was die onbewoonde heuwels in die onderste Louisiana nog steeds vry van baie setlaars. John Jordan, wat 'n nuwe huis gesoek het, het na die suidelike gebied van Desoto Parish gereis. Hy het 'n buitengewoon vrugbare stuk grond ontdek wat hom aan sy tuisdorp Pleasant Valley, Alabama, herinner het. As gevolg van hierdie ooreenkoms met sy oorspronklike tuiste, noem hy die land Pleasant Hill en word hy die eerste om hom in die omgewing te vestig. Verskeie plaasgesinne het na die gebied begin migreer, waaronder die Childers en die Chapmans uit Macon, Georgia, wat per wa -trein na die gebied gereis het en John Jordan bygestaan ​​het by die ontstaan ​​van die stad. Hierdie mense sluit in: Stephen Decator Chapman, Benjamin Franklin Chapman, Ambrose Chapman, William Washington Chapman, John Childers en sy vrou Maria Chapman. Hulle het die gebied begin bou, en die vrugbare grond het bygedra tot die toename in die fortuin van die gesinne, omdat hulle daarin geslaag het om gesogte gewasse soos katoen te verbou. Hulle het enorme, gedetailleerde huise gebou wat gereeld as wonings beskryf word. Ambrose Chapman het by sy aankoms 2 000 hektaar geëis en op 500 hektaar van die grond geboer. Hy het 'n groot plantasie gebou volgens die sensus van die regering, met 52 slawe wat die arbeid verskaf het. Verskeie groter tuisplekke is gebou, en boerdery het die belangrikste ekonomiese motor van hul samelewing geword. Onder hierdie pragtige terreine was die unieke huis van John en Maria Childers, bekend as die Childers Mansion, wat meer as $ 10 000 kos, hieronder op die foto (Petty and Brown 410).
Dit was twee verdiepings, met agt groot kamers, voor was 'n ruim saal en 'n baie groot eetkamer en kombuis agter. 'N Balkon aan die voorkant van die raamhuis, met 'n wye galery, ondersteun deur vier ronde pilare met gegolfde sierwerk aan die bokant en onderkant en rdquo (Petty and Brown 413).
Die bevolking het eksponensieel toegeneem, en die Chapmans en Childers het baie kinders gehad wat bygedra het tot die geskiedenis en uitbreiding van Pleasant Hill, waaronder Henry Jay Chapman, die seun van Ambrose Chapman, en Sallie Chapman, die dogter van Stephan Decator Chapman. Binnekort is 'n poskantoor gebou, wat bedryf is deur Stephan Decator Chapman, laerskole en kolleges, sakesentrums en 'n magdom ander bedrywighede, wat Pleasant Hill tot 'n dorp van verfyning en kulturele pluralisme eskaleer. Alles in die dorp het ekonomies en sosiaal voortdurend uitgebrei, en die polities aangevuurde gebeurtenisse wat binnekort op die plek sou plaasvind, is skaars voorspel.
Onderwerpe soos die Missouri -kompromie, die Dred Scott -besluit, afstigting, slawerny en die presidentsverkiesing van 1860 was 'n sterk bydraende dinamika van die terreur, bekend as die Amerikaanse burgeroorlog. Die Burgeroorlog het amptelik op 12 April 1861 begin toe konfederale magte Unie -troepe by Fort Sumter in Suid -Carolina aangeval het. Die Noorde en die Suide was polities en ekonomies teen mekaar opgestel en Louisiana het deel geword van die Konfederasie. Die meeste mans wat volwasse was in die omgewing, het by die Konfederale Weermag aangesluit en met die vroue en kinders geskei om sonder huise die huise te versorg. Pleasant Hill was geen uitsondering nie. John Jordan het troepe ingesamel as die eerste in bevel. Hy noem Henry Jay Chapman tweede in bevel. Die mans het Pleasant Hill verlaat om in die burgeroorlog te veg, en het meestal vroue, kinders en min bejaardes in die dorp gelaat. Sallie Chapman het saam met haar tante Maria in die Childers -huis gebly, en die vroue het vir mekaar en die jong kinders gesorg.
Die ontmoedigende atmosfeer het op 7 April 1964 dramaties verander in absolute vrees en nood, toe die Unie -magte Pleasant Hill binnekom op pad na Mansfield, Louisiana. Die troepe het winkelplekke verwoes, beslag gelê op alles wat hulle voordelig gevind het, en die res verbrand. Skole, huise en kerke is as brandstof gebruik. Gewasse en beeste is verbrand of doodgemaak en vir voedsel geneem. Almal het gesukkel om 'n veilige plek te vind, aangesien die vakbondtroepe alles van waarde ag. Pleasant Hill is verskeur, en die verskrikte vroue kon niks anders doen as om by te staan ​​nie. Vroue het gedurende hierdie tyd nie in nagklere verander nie en was voortdurend bang vir die Unie -magte.
Vakbondtroepe het maklik beheer oor die groot huise gekry om hulp te verleen en hul troepe te kwartaal. Generaal -majoor Nathaniel Banks, die leier van die Unie -troepe, het die beheer oor die Childers Mansion oorgeneem van Maria Childers en Sallie Chapman. Hy gebruik dit as sy aangewese hoofkwartier en bevelvoerende pos. Die troepe het uiteindelik vertrek om te veg in die Slag van Mansfield, net om kort daarna terug te keer na Pleasant Hill, waar hulle weer die Childers Mansion beset het. Die algemene publiek van Pleasant Hill het nie verwag dat die Konfederale troepe sou agtervolg om die Slag van Mansfield in wese voort te sit nie, en die gemeenskap was weereens getraumatiseer.
Die Slag van Pleasant Hill begin op 9 April 1864, omstreeks drie uur in die voortuin van generaal -majoor Nathaniel Bank se hoofkwartier en kommandopos, die Childers Mansion. Die Konfederale troepe is gelei deur generaal -majoor Richard Taylor, wat nog 'n noemenswaardige militêre figuur was tydens die Amerikaanse burgeroorlog. Hierdie stryd het meer as 1,200 mans wat op die erf gely het, gesterf. Hierdie geveg het die grootste geveg geword wat wes van die Mississippirivier plaasgevind het en uiteindelik 'n skokkende uitkoms gehad het. 'N Konfederale soldaat het opgemerk,
& ldquo My gebed is dat ek nooit weer so 'n ander gesig mag aanskou nie. Dooie mans en perde bedek letterlik die grond vir staf na staf, terwyl die gekerm en gehuil van die gewondes te aaklig was om na te luister. Ons kon hulle die hele nag hoor smeek en bid vir water & rdquo (Petty and Brown 411).
Die geveg duur slegs 'n paar uur en kort nadat die vroue as vrywillige verpleegsters gesukkel het om versorgers van die troepe te wees, waarvan een Sallie Chapman was. Beide magte het die slagveld verlaat en daar word voortdurend betwis oor wie die stryd gewen het omdat beide kante die oorwinning behaal het. Die Childers Mansion is as 'n hospitaal gebruik en nadat die geveg gewondes die huis begin vul het, gebruik elke saal en kamer behalwe die eetkamer, kombuis en twee slaapkamers (Petty and Brown 413).
Uiteindelik eindig die oorlog en dan: politieke en ekonomiese geskille is opgelos, geboue is herbou, winkels heropen en weer aangevul, skole is herbou, landbougrond is herwin en lewens is hervat, en elke tasbare item is vervang. Wat nie herstelbaar is nie, is die lewens wat tydens die oorlog verloor is, die lewensbestaan ​​wat weggeneem is en mense beroof is van 'n histories alternatiewe vreedsame gemoedstoestand, maar net soos die res van die geskiedenis van Louisiana, het verandering traag plaasgevind.
Na 'n afwesigheid van baie jare het Henry Childers, [John en Maria en rsquos seun] in Mei 1895 na die slagveld teruggekeer, net betyds om die afgebreekte oorblyfsels van die ou herehuis te sien (Petty and Brown 420).
Hierdie tweede beeld van die huis lyk aansienlik anders as die oorspronklike eerste beeld, nie net as gevolg van die onvermydelike verval nie, maar dit is ook opgeknap in die 1920's. William Gooch was die man wat hierdie opknappings vir sy vrou, een van die dogters van Childer & rsquos, uitgevoer het. Hierdie proses het ook die proses verder belemmer om die huis later jare te laat red en op die nasionale historiese register te plaas.
In 1989 is die Chapman & rsquos -herenhuis uiteindelik maande lank gesloop en was dit nie bang vir die moontlike plasing daarvan op die nasionale historiese register nie. Die afbreek was onder toesig van dr. Andrew Murphy, wat destyds die president was van die historiese vereniging van Desoto Parish. Sy familie het min oorblyfsels uit die huis gekry terwyl dit aan die gang was. Een daarvan was 'n vensterraam wat in die huis self ingebou is. Dit kan op die onderstaande prent gesien word.
Die venster wat te sien is, kan op die eerste beeld van die herehuis gesien word. Die dokumentasie binne die raam bevat die oorspronklike akte van die aankoop van die grond waarop die tuiste gebou is. Hierdie dokumentasie is beveilig tydens die hervestiging van die Desoto Parish -hof in 2001. Tydens hierdie stap sou alle dokumente wat meer as 100 jaar oud was, verbrand word. Hierdie dokumente kan nader in die onderstaande prent gesien word.
John en Mariah Chapman word nou begrawe op die oorspronklike begraafplaas van Pleasant Hill, net suid van die eerste plek van die Pleasant Hill -gemeenskap. Daar is ook begrawe William Washington Chapman, Benjamin Franklin Chapman en Stephan Decatur Chapman. Dit sou aan die rand van die stad gewees het toe die begraafplaas gebou is. Hierdie grond is nou in private besit van die Poimbeau -familie en die grafstene word dikwels toegegroei met bome wat op die grafstene val. Hulle is ook die eienaar van die grond waar die jaarlikse Battle of Pleasant Hill -herontmoeting plaasvind. Ambrose Monroe Chapman en Sallie Freeman Chapman word saam elders begrawe op die Old Robeline Cemetery, wat hieronder op die foto verskyn, saam met 'n beeld van hul grafstene.
Vandag verskil Pleasant Hill van Pleasant Hill van die Pleasant Hill wat hierbo beskryf is. Today & rsquos Pleasant Hill is 'n trotse historiese plek vir besoekers van regoor die wêreld. Die stad huisves nie net die gevegsterrein nie, maar ook The Battle of Pleasant Hill Museum en die jaarlikse herontwikkeling van die geveg. Dit is belangrik en nodig om hierdie gebeure te onthou om 'n stewige voet in die geskiedenis te hou en te verstaan ​​hoe Amerika tot die punt gekom het wat dit vandag is. Die jaarlikse herontmoeting en museum onthul die trots wat begrawe is in die gemeenskap, sy inwoners en Louisiana.
Barron, Amos J., en Annie Sandifer Trickett. A History of Pleasant Hill, Louisiana, DeSoto Parish, 1840-1881, Sabine Parish, 1881: met die Slag van Pleasant Hill, 9 April 1864, vertel deur 'n sewentienjarige meisie dat sy daar was. 2003. Druk.
Petty, Elijah P., en Norman D. Brown. Journey to Pleasant Hill: The Civil War Letters van kaptein Elijah P. Petty, Walker's Texas Division, CSA. San Antonio: U van Texas, Institute of Texan Cultures, 1982. Druk.
Teks opgestel deur:
Groep lente 2018:
Skelms, McKenzie. & ldquoUncharted Territory: A History of Pleasant Hill, Louisiana. & rdquo 2017.
Beskrywing van die slagveld [wysig | wysig bron]
Slagveld van Pleasant Hill. Opspoor en geteken deur luitenant S. E. McGregory in opdrag van majoor D. C. Houston, hoofingenieurs, D.O.G. [Departement van die Golf].
In 1864 was Pleasant Hill 'n klein dorpie, ongeveer 3,2 kilometer noord van die huidige dorp Pleasant Hill, 'n nuwe dorpie wat later in die omgewing grootgeword het (om nader aan die spoorlyn te wees) en wat die dieselfde naam, nadat die ou dorpie verlaat is. Die terrein van die ou dorpie word vandag die 'Ou stad' of 'Old Pleasant Hill' genoem. Dr Harris H. Beecher, assistent-chirurg, 114de New York Volunteer Infantry Regiment, teenwoordig tydens die geveg, beskryf die dorpie Pleasant Hill as
"'n stad met ongeveer twaalf of vyftien huise, geleë op 'n oop grond in die bos, ongeveer 'n kilometer of wat en 'n kleinigheid bo die algemene vlak van die omliggende land verhef het." ⎚ ]
In 1864 het die platteland in hierdie deel van Louisiana meestal bestaan ​​uit dennewoude en bosseike. Volgens Banks,
"Die kortste en enigste uitvoerbare pad van Natchitoches na Shreveport was die verhoogpad deur Pleasant Hill en Mansfield (afstand 100 myl), deur 'n dorre, sanderige land, met minder water en minder voer, die groter gedeelte 'n ongebroke dennebos." ⎛ ]
'N Koerant beskryf Pleasant Hill as' 'n klein dorpie wat op 'n lae rant geleë is, wat in vrede tye waarskynlik 300 inwoners bevat '. ⎜ ] Dit het verder gesê dat,
"Die slagveld van Pleasant Hill. Is 'n groot, oop veld wat vroeër bewerk is, maar nou toegegroei is met onkruid en bosse. Die effens verhoogde middel van die veld, waaruit die naam Pleasant Hill geneem is, is niks meer as 'n lang heuwel, kwalik die naam van heuwel werd. 'n Halfronde gordel van hout loop om die veld aan die kant van Shreveport. " ⎜ ]
Die historikus John Winters beskryf Pleasant Hill as 'n "someroord met 'n dennebos wat bestaan ​​uit 'n dosyn of meer huise wat langs 'n skoongemaakte knoop saamgesnoer is, wat Banks baie voordele bied as 'n slagveld, maar as gevolg van die groot afstand van die hoofvoorraadbasis in Alexandria en die ernstig gebrek aan voldoende drinkwater vir 'n hele leër, kon Banks hierdie posisie lank nie beklee nie.Tydens die een dag, 9 April, was die meeste reënwater wat in die bakke gestoor is, uitgeput sonder om 'n finale besluit te neem oor die in die toekoms van sy veldtog, het Banks sy waentreine gestuur ... op pad na Grand Ecore ... ". Β ]
RED RIVER CAMPAIGN (Louisiana, Maart tot Junie 1864)
Eerste staatskleur, 47ste vrywilligers in Pennsylvania tydens die Red River-veldtog oor Louisiana, Maart-Mei 1864.
Op 25 Februarie 1864 vertrek die 47ste Regiment, Pennsylvania Volunteer Infantry vir 'n diensfase waarin die regiment werklik geskiedenis sal maak. Stomende vir New Orleans aan boord van die Charles Thomas, kom die mans van die 47ste op 28 Februarie by Algiers, Louisiana aan, en word dan per trein na Brashear City gestuur. Na nog 'n stoombootrit - hierdie keer na Franklin via die Bayou Teche - sluit die 47ste by die 2de Brigade, 1ste afdeling van die Departement van die Golf se 19de weermagkorps aan. In kort, word die 47ste die enigste regiment van Pennsylvania wat in die Red River -veldtog diens gedoen het Vakbond -generaal Nathaniel P. Banks. Die 1ste afdeling van die 19de korps van die Amerikaanse weermag word onder bevel van Brigadier -generaal William Hemsley Emory. Die 2de Brigade word gelei deur Brigadier -generaal James W. McMillan.
Van 14-26 Maart marsjeer die 47ste deur New Iberia, Vermillionville, Opelousas en Washington terwyl hy op pad was na Alexandria en Natchitoches. 'N Aantal mans uit die regiment word dikwels tekort aan kos en water en word siek tydens die uitmergelende optogte in die harde Louisiana -klimaat, terwyl ander deur dysenterie en/of tropiese siektes verswak word.
Nathaniel P. Banks, generaal -majoor, Amerikaanse vrywilligers (1863, Amerikaanse nasionale argief, openbare domein).
Algemene vakbond -generaal Nathaniel P. Banks stuur sy Unie -troepe weswaarts via 'n enkele pad. Die kolom mans strek oor 20 myl.
Ongeveer 4 000 kavalleriste onder leiding van die kolom Brigadier -generaal Albert Lindley Lee. Die meeste is nuwelinge wat min ervaring te perd het. Dit word gevolg deur 300 voorraadwaens, artillerie -eenhede, een infanteriedivisie, 700 bykomende ondersteuningswaens en die grootste deel van die 13de en 19de korps.
Terwyl hulle beweeg, beweeg hulle wes, marsjeer na Los Adaes, Louisiana, en dan noordwaarts op die Shreveport-Natchitoches-koetspad. Die kolom is so lank en so stadig dat die troepe aan sy kop Pleasant Hill bereik voordat die laaste manne selfs uit Natchitoches, Louisiana, vertrek het.
Vakbond -troepe van generaal -majoor Nathaniel Banks begin hul opmars. Onder leiding van brigadier -generaal Albert Lee word hul vordering vertraag deur Union -waens. Lee's se versoeke om infanterieondersteuning plus herleiding van die waens word geweier deur Banks en leiers van die Amerikaanse weermag se 19de korps.
8 April 1864 (oggend):
Vakbondgeneraal Nathaniel Banks ' Kavallerie, onder leiding van brigadier -generaal Albert Lee, steek 'n stroom oor en beweeg deur bome en velde. In die verte, bo -op 'n rant, sien Lee die Konfederale kavallerie en infanterie wat langs beide kante van die pad vir 'n kilometerlengte strek. Nadat hy meer Konfederale kavallerietroepe aan sy regterkant gewaar het, vra hy hulp van Banks. Nadat hy sy tyd geneem het, beveel Banks uiteindelik die 13de Amerikaanse weermag om op te gaan om Lee 's se kavallerie te help. Banke beweeg ook op om te sien wat gebeur.
Generaal -majoor Richard Taylor, CSA (ongeveer 1860's, publieke domein).
Ongeveer 10 000 troepe onder leiding van die Konfederale word in die verte voor hom neergepen Generaal -majoor Richard Taylor, 'n plantasie -eienaar en seun van die voormalige Amerikaanse president, Zachary Taylor. (Ironies genoeg het die 47ste vrywilligers in Pennsylvania pas 'n beduidende tydperk van tyd tot tyd tussen 1862 en vroeg in 1864 deurgebring in Fort Zachary Taylor in Key West, Florida.)
Dit is die oggend van 8 April 1864, die dag van die Slag van Sabine Cross Roads naby Mansfield, Louisiana.
Konfederale Taylor en sy 10 000 troepe verwag dat die banke van die Unie -magte sal aankla, maar hulle doen dit nie. 'N Wagspel van ses uur volg.
8 April 1864 (middag en aand):
Om 16:00. Tyd in Louisiana begin die linkerflank van die konfederale majoor -generaal Richard Taylor stadig met 'n aanval -vormingsaanval op troepe onder bevel van die generaal -majoor Nathaniel Banks, en die kavallerielyn van die Unie. MAAR in die proses word 11 uit 14 Konfederale beamptes binne 14 minute na die aanvangskoste in aksie doodgemaak.
Om een ​​van die gevalle Konfederale leiers te vervang, is Brigadier -generaal Camille Armand Jules Marie, die Prince de Polignac. Hy was 'n prins van Frankryk en het tydens die Amerikaanse burgeroorlog saam met die Konfederale weermag geveg, en is 'n belangrike naam vir afstammelinge van die 47ste vrywilligers in Pennsylvania en ander wat die geskiedenis van die 47ste bestudeer het, want later dieselfde dag het magte onder leiding van Polignac en Konfederale brigadier -generaal Thomas Green (Texas Cavalry Corps) neem direk die stryd aan met die 47ste Pennsylvania.
Die 47ste vrywilligers van Pennsylvania word gelei deur Kolonel Tilghman H. Goed, die stigter van die regiment en sy tweede in bevel, Luitenant -kolonel George Warren Alexander.
Na die beskuldiging deur Taylor 's se Konfederale troepe en die gevolglike knik van die regterflank van die Unie, val Banks se linkerflank ook in duie. Die troepe van Taylor gaan voort en maak 'n sekondêre posisie van die Unie 3/4 myl agter die voorste linie van die Unie.
Banks beveel dan brigadier -generaal William Emory om sy eerste afdeling, 19de Amerikaanse weermagkorps, na die front te skuif. Onder die 5 859 mans van Emory was nege regimente in New York, drie uit Maine - en die 47ste vrywilligers in Pennsylvania. Negentig minute en sewe myl se opmars later, wag Emory se manne op die Konfederate op die rant bo Chapman's Bayou.
* Nota: die 47ste vrywilligers in Pennsylvania was agter die 161ste New York, 29ste Maine en ander Unie -regimente op/naby die plaas Joshua Chapman, ongeveer vyf kilometer suidoos van Mansfield, Louisiana. Die gevegte hier is deur die 47ste Pennsylvaniërs deur die 47ste Pennsylvaniërs deur die Konfederate en "Pleasant Grove " deur die 47ste Pennsylvaniërs 'n naam genoem deur sommige historici aan die lewende eikebome voor die huis van Chapman. Die gevegte by die perskeboord was besonder brutaal.
19de Amerikaanse weermagkaart, fase 3, Slag van Sabine Cross Roads/Mansfield, Louisiana (8 April 1864, publiek domein).
As Konfederate, onder leiding van Polignac, et. al. val die middel van die Unie -lyn aan, die 161ste gespe, maar die 29ste Maine kan die Konfederate afweer. Green se Konfederale kavaleriste probeer dan 'n eindloop op die regterflank van die Unie. Sy troepe sluit in: Brigadier -generaal Xavier DeBray 's Cavalry Brigade (saamgestel uit die 26ste en 36ste Texas Cavalry) en kolonel Augustus Buchel 's Cavalry Brigade (saamgestel uit die 1ste Texas Cavalry en Terrell 's Texas Cavalry).
Die 47ste vrywilligers van Pennsylvania en die 13de Maine was aanvanklik regs van die 13de Maine -infanterie, en het beide 'n wiel gedraai om die aanval van Green 's af te weer, en 'n einde te maak aan die poging van Green 's.
Namate die duisternis op 8 April 1864 val, neem die geveg af en gaan dan op, terwyl uitgeputte troepe aan beide kante ineenstort tussen die lyke van hul dooie kamerade. Vier-en-sewentig mans is in aksie dood, ten minste 161 word gewond, en nog honderde word vermis in aksie, waaronder 188 van die 19de Amerikaanse weermag (waaraan die 47ste Pennsylvania geheg is). Sommige van hierdie vermiste mans (insluitend mans uit die 47ste Pennsylvania) word uiteindelik gewond of dood aangetref, ander (insluitend 47ste Pennsylvaniërs) beland as krygsgevangenes (POWs), in Camp Ford, 'n Konfederale gevangenis naby Tyler, Texas, maar sommige bly oor tot vandag toe vermis.
* Let wel: Sommige historici meen dat hierdie vermiste mans inderhaas op of naby die slagveld deur mede -soldate of plaaslike inwoners begrawe is, maar daar is geen oorskot gevind tydens argeologiese opgrawings van die gebied gedurende die laat 20ste en vroeë 21ste eeu nie. In 1996 het L.P. Hecht, in sy Weerklink uit die briewe van 'n burgeroorlogchirurg, berig dat wilde varke die oorskot van ten minste sommige van die federale soldate geëet het wat nie begrawe is nie.
8 April 1864 (laataand):
Nadat hy 'n waarskynlike aanval ontvang het, beveel Banks sy troepe van die Unie om terug te trek na Pleasant Hill (om nie te verwar met die voormelde Pleasant Grove nie). Hierdie onttrekking begin na middernag en deur die vroeë oggendure van 9 April 1864. Volgens Banks:
Vanaf Pleasant Grove, waar hierdie aksie plaasgevind het, tot by Pleasant Hill, 15 myl. Dit was seker dat die vyand, wat binne die bereik van herhandhawings was, die aanval in die oggend sou hernu, en dit was heeltemal onseker of die bevel van generaal Smith die posisie kon bereik wat ons in die seisoen beklee het vir 'n tweede verlowing. Om hierdie rede val die weermag teen die oggend terug na Pleasant Hill, generaal Emory wat die agterkant bedek, die dooies begrawe, die gewondes en al die materiaal van die weermag afbring. Dit kom om 08:30 die oggend van die 9de daar aan, wat 'n aansluiting veroorsaak met die magte van generaal Smith en die gekleurde brigade onder kolonel Dickey, wat die vorige aand die punt bereik het.
9 April 1864 (oggend):
Slag van Pleasant Hill, Louisiana, 9 April 1864 (Harper 's Weekliks, 7 Mei 1864, publieke domein).
Aangekom omstreeks 08:30 by Pleasant Hill, Louisiana, en die vyand word vermoedelik agtervolg, beveel generaal -generaal Nathaniel Banks sy troepe om te hergroepeer en gereed te maak vir 'n nuwe ronde.
Die Slag van Pleasant Hill, Louisiana, is slegs 'n paar uur van die begin af. In sy amptelike verslag oor die Red River -veldtog wat 'n jaar later geskryf is, beskryf Banks hoe die dag verloop het:
'N Slaglyn is gevorm in die volgende volgorde: Eerste Brigade, Negentiende Korps, aan die regterkant, rus op 'n kloof Tweede Brigade in die middel, en Derde Brigade aan die linkerkant. Die sentrum is versterk deur 'n brigade van generaal Smith ''s, wie se hoofmag in reserwe gehou is. Die vyand beweeg na ons regterflank. Die Tweede Brigade [insluitend die 47ste vrywilligers in Pennsylvania] teruggetrek uit die sentrum na die ondersteuning van die Eerste Brigade. Die brigade ter ondersteuning van die sentrum beweeg in posisie, en nog een van generaal Smith's brigades is na die uiterste linker posisie op die heuwel geplaas, in die agterkant van die linker hooflyn.
Ligte skermutseling het gedurende die middag plaasgevind. Tussen 4 en 5 uur het dit sterk toegeneem, en omstreeks 17:00, toe dit lyk asof dit amper opgehou het, het die vyand ons skermutselinge ingeval en met geweld aangeval, en sy eerste aanval was links. Hy vorder in twee skuins lyne en strek tot regs van die Derde Brigade, Negentiende Korps. Na 'n vaste weerstand het hierdie deel van die lyn meegegee en stadig teruggegaan na die reservate. Die Eerste en Tweede Brigades is gou voor, regs en agter omhul. Deur vaardige bewegings van generaal Emory is die flanke van die twee brigades, wat nou die swaarste van die geveg dra, gedek. Die vyand het die brigades agtervolg, links en middel verby, totdat hy die reservate onder generaal Smith genader het, toe hy deur 'n aanklag onder leiding van generaal Mower ontmoet en nagegaan is. Die hele reservate is nou bestel, en op sy beurt het ons die vyand gedryf en die strewe voortgesit tot die nag ons gedwing het om te stop.
Die stryd om die 9de was desperaat en sanguinaries. Die nederlaag van die vyand was volkome, en sy verlies aan offisiere en mans was meer as dubbel soveel as wat ons magte opgedoen het. Daar was niks in die onmiddellike posisie of toestand van die twee leërs om die volgende oggend 'n voorwaartse beweging te voorkom nie, en bevele is gegee om voor te berei op 'n opmars. Die trein, wat op die dag van die geveg na agter gedraai is, is beveel om met dagbreek te hervorm en te ry. Ek het hierdie doel aan die einde van die dag meegedeel aan generaal A. J. Smith, wat sy instemming daarin uitgespreek het. Maar vertoë wat later van generaal Franklin en al die algemene offisiere van die negentiende korps ontvang is, oor die toestand van hul onderskeie bevele vir onmiddellike aktiewe operasies teen die vyand, het hierdie bevel opgeskort, en 'n konferensie van die algemene offisiere is gehou in die aand, waarin vasgestel is, op dringende aanbeveling van al die algemene beamptes hierbo, en met instemming van generaal Smith, om die volgende dag op Grand Ecore af te tree. Die redes wat die amptenare wat die negentiende en dertiende korps beveel het vir hierdie kursus aangevoer, was eerstens dat die afwesigheid van water dit absoluut noodsaaklik gemaak het om onmiddellik voort te gaan of af te tree. Algemene bevel van Emory 's [insluitend die 47ste vrywilligers in Pennsylvania] was twee dae lank sonder rantsoene, en die trein, wat tydens die geveg na agter gedraai is, kon nie in staat wees om op die enkele pad vorentoe deur digte bosse, waarin dit gestaan ​​het, sonder moeite en verlies van tyd. Om die vroeë besetting van die Texan-troepe met die vyand in Mansfield te voorkom, was dit vir die doel om te kommunikeer met die vloot by Springfield Landing vanaf die Sabine Cross-Roads tot by die rivier. punt. Gegewe die moeilikheid waarmee die geweerbote Alexandria en Grand Ecore verbygesteek het, was daar alle rede om te glo dat die navigasie van die rivier onuitvoerbaar sou wees. 'N Eskader van kavallerie, onder leiding van mnr. Young, wat voorheen by die opnames van hierdie land werksaam was en nou verbonde was aan die ingenieursafdeling, wat op verkenning na die rivier gestuur is, keer die dag terug na Pleasant Hill van die stryd met die berig dat hulle nie die vloot kon opspoor nie en ook nie by die mense kon leer hoe dit met die rivier loop nie. (In die verslag van generaal T. Kilby Smith, onder bevel van die riviermagte, word gesê dat die vloot eers op 10 April, twee dae na die geveg by Sabine Cross-Roads, by Loggy Bayou aangekom het.) oortuiging dat die lae water die vordering van die vloot verhinder het. Die toestand van die rivier, wat sedert ons opmars uit Alexandrië geleidelik gedaal het, het dit baie twyfelagtig gemaak as die vloot die rivier bestyg, of dit vanaf enige tussenpunt kan terugkeer, en waarskynlik, indien nie seker nie, dat dit Shreveport bereik dit sou nooit ontsnap sonder 'n opkoms van die rivier, waarvan alle hoop begin misluk het nie. Die magte wat vir hierdie veldtog aangewys is, het 42 000 man getel. Minder as die helfte van die getal was eintlik beskikbaar vir diens teen die vyand tydens sy vordering.
Die afstand wat generaal Steele se bevel geskei het van die lyn van ons operasies (byna 200 myl) het sy bewegings van 'n kort tydjie vir ons of vir die vyand gelewer, en die krag van die vegkolom verminder tot die omvang van sy krag, wat na verwagting van 10 000 tot 15 000 man. Die depot in Alexandria, wat deur die onuitvoerbare navigasie noodsaaklik gemaak is, het 3000 man onder generaal Grover aan ons magte onttrek. Die terugkeer van die mariene brigade na die verdediging van die Mississippi, op versoek van generaal-majoor McPherson, en wat Alexandria nie sonder sy stoomwaaiers kon verbygaan of per land kon beweeg nie, het 'n verdere vermindering van 3 000 man gemaak. Die beskerming van die vloot van vervoer teen die vyand aan weerskante van die rivier het dit vir generaal A. J. Smith nodig gemaak om generaal T. Kilby Smith se afdeling van 2 500 man van die hoofliggaam vir hierdie plig los te maak. Die weermagstrein het 'n wag van 500 man benodig. Hierdie verskillende afdelings, wat dit onmoontlik was om te vermy, en die afstand van die bevel van generaal Steele, wat dit nie in my vermoë was om reg te stel nie, verminder die aantal troepe wat ons op enige tydstip in aksie kon bring van 42.000 man tot ongeveer 20 000. Die verliese wat in die baie ernstige gevegte van die 7de, 8ste en 9de April gely is, beloop ongeveer 3 969 man, en het noodwendig ons aktiewe magte tot so 'n mate verminder.
Die vyand, wat ons aanvanklik in getalle beter was, het deur terug te val, herstel van sy groot verliese deur middel van herhandhawings, wat binne sy bereik was toe hy sy basis van bedrywighede nader, terwyl ons swakker word namate ons van ons s'n afgewyk het. Ons het die stryd op Pleasant Hill met ongeveer 15,000 teen 22,000 man gevoer en 'n oorwinning behaal, wat ons om hierdie redes nie kon opvolg nie. Ander oorwegings wat verband hou met die werklike militêre toestand van sake, bied bykomende redes vir die aanbevole kursus. Tussen die aanvang van die ekspedisie en die slag van Pleasant Hill het 'n verandering plaasgevind in die algemene bevel van die leër, wat 'n aanpassing van my instruksies ten opsigte van hierdie ekspedisie veroorsaak het.
Luitenant-generaal Grant, in 'n versending van 15 Maart, wat ek op 27 Maart in Alexandria ontvang het, agt dae voor ons by Grand Ecore gekom het, het ek die volgende instruksies gegee:
Moet u agterkom dat die inname van Shreveport tien of vyftien dae meer tyd in beslag sal neem as wat generaal Sherman aan sy troepe gegee het om van hulle bevel afwesig te wees, dan stuur u hulle terug op die tyd gespesifiseer in sy aantekening van (sperdatum) Maart, selfs as dit sou lei tot die verlating van die hoofdoel van die ekspedisie. As dit suksesvol blyk te wees, hou Shreveport en Red River vas met die krag wat u nodig ag en stuur die balans van u troepe terug na die omgewing van New Orleans. '
Ek is meegedeel dat hierdie instruksies gegee is om alle dele van die weermag, of liewer alle leërs, soveel as moontlik saam te doen, en met die oog op 'n beweging in die lenteveldtog teen Mobile, wat beslis gemaak sou word ' as troepe genoeg verkry kon word sonder om ander bewegings in die verleentheid te bring, in welke geval New Orleans die vertrekpunt sou wees vir so 'n ekspedisie. het my optrede geregverdig, hierdie algemene standpunte herhaal en verklaar dat die bevelvoerende generaal nogal liewer met die Rooi Rivier -ekspedisie begin is dat u eendag na 1 Mei aangehou moet word met die beweging oos van die Mississippi. & #8217
Die tydsbeperking waarna in hierdie versendings verwys word, was gebaseer op 'n mening wat ek mondelings aan generaal Sherman in New Orleans uitgespreek het, dat generaal Smith gespaar kan word binne dertig dae nadat ons Alexandria bereik het, maar dit is voorspel op die verwagting dat die navigasie van die rivier onbelemmerd sou wees dat ons onmiddellik moes vorder in Alexandria, Grand Ecore, of elders weens lae water, en dat die magte van generaal Steele op 'n stadium effektief met ons sou saamwerk op Red River, naby Natchitoches of Monroe. Dit is nooit verstaan ​​dat 'n ekspedisie wat van my bevel af 'n landoptog van byna 400 myl na die vyand se land behels het nie, en wat eindig op 'n punt wat ons moontlik nie kon hou nie, hetsy weens die krag van die vyand of die probleme om voorraad te bekom, sou tot dertig dae beperk word. Die toestand van ons magte, en die afstand en probleme om die verdere opmars na die vyand se land na die gevegte van die 8ste en 9de teen die vyand se gevegte teenoor ons eie te bereik, het dit waarskynlik gemaak dat ons Shreveport nie in die tyd gespesifiseer, en seker dat die troepe wat nodig was om dit teen die vyand te stoot sonder die styging in die rivier genoodsaak sou wees om dit te ontruim weens gebrek aan voorraad, en onmoontlik dat die ekspedisie in elk geval betyds na New Orleans sou terugkeer om saam te kom werk in die algemene bewegings van die weermag wat vir die lenteveldtog beoog word. Dit was destyds bekend dat die vloot nie die stroomversnelling by Alexandria kon teruggee nie, en dit was te betwyfel of die vloot enige punt bo Grand Ecore sou bereik, of dit sou kon terugkeer. Deur terug te keer na Grand Ecore, behoort ons in staat te wees om die toestand van die vloot te bepaal, die uitvoerbaarheid daarvan om die beweging deur die rivier voort te sit, 'n deel van die magte wat in die gevegte van die 7de, 8ste en 9de gebreek is, te herorganiseer, stel moontlik die posisie van generaal Steele vas en verkry by hom die hulp wat verwag word vir 'n nuwe opmars noord van die rivier of op die suidelike oewer daarvan, en kry moontlik definitiewe instruksies van die regering oor die koers wat gevolg moet word.
Op grond van hierdie algemene oorwegings, en sonder verwysing na die werklike toestand van die onderskeie leërs, het ek om 12 uur om middernag op die 9de die bevel vir die terugkeer van die trein teëgestaan, en ek het voorbereidings getref vir die terugkeer van die leër na Grand Ecore. Die dooies is begrawe en die gewondes is van die slagveld af gebring en in die gemaklikste hospitale geplaas wat voorsien kon word, en chirurge en voorrade is daarvoor voorsien. 'N Tweede eskader van kavallerie is gestuur, onder leiding van mnr. Young, van die ingenieursafdeling, om die vloot in kennis te stel van ons terugwaartse beweging en die terugkeer daarvan te rig, as dit die rivier bestyg het, en die oggend van die 10de die weermag rustig na Grand Ecore teruggekeer.
Die 47ste vrywilligers van Pennsylvania is daardie dag (9 April 1864) in 'n uiters belangrike verdedigingsposisie tot heel regs van die Unie -linies beveel, en hul regterflank het op 'n hoë blaas uitgestrek. Volgens Bates, nadat hy 'n aanklag deur die troepe van die Konfederale Generaal -majoor Richard Taylor afgeweer het, is die 47ste genoodsaak om die kniklyne van die 165ste New York -infanterie te versterk - net soos die 47ste na die linkerkant van die gemengde Unie -magte skuif.
Die regiment het groot slagoffers opgedoen tydens die Slag van Pleasant Hill. Die regiment is tweede in bevel, Luitenant -kolonel George W. Alexander, is ernstig in albei bene gewond. Regimentskleur-sersant Benjamin Walls en Sersant William Pyers albei het skietwonde opgedoen.
Colour-Sergeant Walls, die oudste man in die regiment, is in die linkerskouer geskiet toe hy die 47ste se vlag op een van die Massachusetts-artillerie-kastele wat deur die 47ste gevang is, gemonteer het. Sersant Pyers is daarna geskiet terwyl hy die Amerikaanse vlag van Walls gehaal het, en sodoende verhoed dat dit in vyandelike hande val. Beide mans het oorleef en voortgegaan om te veg vir die 47ste-Mure totdat sy dienstermyn van drie jaar op 18 September 1864 verstryk het, Pyers totdat hy net meer as 'n maand later in aksie vermoor is tydens die Slag van Cedar Creek, Virginia.
Baie ander was minder gelukkig. Haastig begrawe deur kamerade of plaaslike burgers, rus verskeie steeds in onbekende grafte.
Boonop is meer mans uit die 47ste Pennsylvania gevang en na Camp Ford naby Tyler, Texas, opgeruk en die enigste soldate van enige Pennsylvania -regiment geword wat mans daar in die tronk laat sit het. Minstens drie 47ste Pennsylvaniërs het nooit lewendig geword nie; die oorblywende krygsgevangenes is vrygelaat in gevangenisuitruilings wat van Julie tot die herfs van 1864 plaasgevind het.
Byna twee dekades later herinner eerste luitenant James Hahn sy betrokkenheid (as sersant) by beide verlowings vir 'n terugskouende artikel in die 31 Januarie 1884 -uitgawe van Die National Tribune:
'N PENNSYLVANIA SOLDAT 'S ERVARING.
Luitenant James Hahn, van die 47ste Pennsylvania-infanterie, skryf uit Newport, Pa., Verwys soos volg na die verbintenisse by Sabine Cross-roads en Pleasant Hill:
Die 19de korps het die aand ongeveer vier myl van Sabine Cross-Roads af kamp ingegaan. Die verlowing by Mansfield is uitgevoer deur die 13de korps, wat dapper gesukkel het teen oorweldigende kans totdat hulle van die veld verdryf is. Ek veronderstel dat die rebel -generaal Dick Taylor geweet het van die situasie van ons leër, en dat die 19de agter in die 13de was, en die 16de nog agter in die 19de, ongeveer dertien kilometer verder, laer opgeslaan by Pleasant Hill. Hulle het gedink dat dit 'n goeie grap sou wees om Banks ' weermag in detail te sweep: eers die 13de korps, dan die 19de, en eindig dan op die 16de. Maar hulle tel sonder hul leërskare, want toe die koeriers na die 19de terugvlieg met die nuus van die droewige ramp wat die 13de korps getref het, het ons 'n afstand van ongeveer vier myl vinnig gevoer en net die opmars van ons verslane ontmoet. 13de korps-komende pell-mell, infanterie, kavallerie en artillerie in een saamgevoegde massa, op so 'n manier dat slegs 'n verslaan en verwoeste leër vermeng kan word-by Sabine Cross-roads, waar ons korps net in lyn was betyds om die seëvierende en verheugde Johnnies te ontvang met 'n baie warm ontvangs, wat hulle 'n terugslag gee, en wat hul onstuimige vordering stop, en die 13de korps tyd gee om veilig agter te kom. Ek weet nie wat die gevolg sou gewees het as die 19de ook daardie aand van die 8ste op Sabine Cross-roads verslaan is en die seëvierende rebelleër hulle op die 'guerrillas' neergeslaan het wat toe in die kamp by Pleasant Hill gelê het nie . Dit was net om donker te word toe die Johnnies hul laaste aanval op die 19de kant gemaak het. Ons het die veld gehou tot ongeveer middernag, toe val ons terug en verlaat die piek om die lyn te hou terwyl ons die oggend van die 9de April, kort na dagbreek, by die 16de by Pleasant Hill aansluit. Dit was nie lank nie, totdat die rebelle -kavallerie verskyn het, en binnekort het die skermutseling begin. Ongeveer 4 uur die middag word die verlowing algemeen, en met uiteenlopende sukses is die rebelle laat in die middag uit die veld verdryf en gevolg totdat die duisternis ingetrek het, en om middernag het ons weermag 'n retrograde beweging, wat by Grand Ecore geëindig het, en ons dooies en gewondes op die veld laat lê het, wat almal in rebellehande geval het. Ek is sedertdien deur een van ons regiment, wat op die veld gewond is, in kennis gestel dat die rebelle so heeltemal verslaan is dat hulle eers die volgende dag na die slagveld teruggekeer het, en ek was nog altyd van mening dat, as die nederlaag wat die rebelle op Pleasant Hill gekry het, opgevolg is, sou die weermag van Banks, met die hulp van die afdelings van AJ Smith ', by Shreveport (die doelwit) kon uitkom sonder dat die rebelle weermag te veel gehad het. '
10 April-20 Junie 1864:
Nadat die regiment in Grand Ecore, Louisiana, hervestig het, het die 47ste Pennsylvania -skrywer Henry D. Wharton uiteindelik tyd gehad om sy gedagtes in te samel en 'n rekening te skryf vir die Sunbury Amerikaner van die regiment se onlangse gevegte:
Grand Ecore, Western La.>
12 April 1864.
LIEWE WILVERT: - Nadat ons drie dae by Natchitoches gelê het om te werf en 'n nuwe voorraad van die Commisariat te kry, het ons weer vorentoe gestoot in die soeke na die rebs, soos die vervolg sou toon, was dit vir ons gelukkig en 'n perfekte ontevredenheid vir die vyand. Op die eerste dae se optog is ons 'n paar uur aangehou deur die 13de Army Corps by ons te laat verbygaan, toe ons vorentoe na Double Bridges, 'n afstand van sestien myl, stoot. Dit was op hierdie plek, kort voor ons aankoms, dat daar 'n lewendige skermutseling tussen ons kavallerie en die rebelle gekom het, waarin ons negentig man dood en gewond verloor het. Die verlies van die rebelle was erger, behalwe 'n aantal gevangenes. Op ons optog die volgende dag sien ons onmiskenbare [sic] bewyse van warm werk, die ledemate is van bome afgeslaan en hul stamme is goed deurboor met skote en 'n aantal perde lê dood langs die pad, wat die goeie werk van ons gewys het kavalerie …. Ons het die dag Pleasant Hill gemaak en laer opgeslaan. Hier het ons 'n hewige geveg verwag, maar daar was net 'n skermutseling, die rebelle het haastig gejaag, gevolg deur ons kavallerie. Ons magte het die volgende oggend vroeg beweeg, die 13de korps ver vooruit. Ons het net sewe kilometer afgelê en toe in die kamp ingegaan, toe die nuus [gebreek] het dat die 13de en kavallerie die vyand met krag betrek het. Met twee dae se harde stryd het die bevele gestuur, wat in dubbele snel gedoen is, wat die afstand, agt myl, in een uur en twintig minute maak. Ons het op die regte tyd daar aangekom, want die 13de het hard geveg en hul ammunisie uitgegee en die kavallerie is afgeweer en in hul toevlug het daar so 'n verwarring onder die spanne ontstaan ​​dat as dit nie vir ons tydige aankoms was nie, sou daar 'n paniek ontstaan ​​het dié van Bull Run.
Ons korps, die 19de, het te hulp gesnel, in 'n geveg geval en gou 'n vuur op die rebelle gegooi wat die vloed van sake verander het. Ons was twee ure onder skoot en het die vyand meer gegee as wat ons ontvang het, toe die duisternis die geveg tot 'n einde bring, maar eers nadat ons 'n afskeid van twee sarsies van die hele korps gegee het. Drie stukke Nimm 's -battery is [sic] deur die vyand gevang voordat ons korps daar gekom het, behalwe die trein van die kavallerie, met ammunisie en stoorplekke.
Ongeveer 10 uur die aand het ons troepe 'n terugwaartse beweging gemaak en teruggeval na Pleasant Hill om 'n beter posisie te verseker. - Die treine is teruggestuur om nie ons bewegings te belemmer nie. Ons het veilig om nege -uur, die volgende oggend [10 April 1864], aangekom en onmiddellik voorberei vir die komende werk. 'N Uur later het die agterwag ingekom om ons te verwittig van die vyand. - Ons skermutselinge van kavallerie en infanterie is uitgestuur, en dit was nie lank voordat skote uitgeruil is nie. Op hierdie tydstip, om 10:00, versterk Smith se 16de leërkorps ons, en word spoedig in die geveg gevorm. Die skermutseling duur voort tot vieruur, toe die rebelle begin om ons rye te voel, met artillerie, regs, links en in die middel [sic]. Hierop is die 25ste N.Y. -battery goed beantwoord. (Die battery waarop pa Randels en 'n paar ander van ons eie seuns aangeheg is.)
Die geveg het toe in alle erns begin. Die rebelle het ons opgejaag, met gejuig, skote met muskiete wat ons magte sou vernietig. Hulle het probeer om ons regs en links te flank, maar die seuns het hulle mooi afgeweer. Batterye is gevang en weer gevorderde vordering gemaak en afgeweer, terwyl die vyand baklei asof dit die laaste van 'n desperate saak was. Ons trosse muskietery, waarvan meer gebruik is as in enige geveg tydens die oorlog, en die teregstellings van die artillerie was te veel vir hulle, want hulle het gevlug, ons manne agterna, skreeu van oorwinning en jaag hulle vyf myl anderkant die slagveld. Ons vuur het met 'n vreeslike effek gesê. 'N Rebelleer Lieut.-Kol. gevangene, het gesê dat op 'n aanklag van een van hul brigades, toe hulle so ver gevorder het om 'n deel van ons linkerkant vas te vang, 'n vuur wat vierhonderd vernietig het, en dan teruggedryf is. in verwarring. In 'n ander opmars was ons vuur so vernietigend dat slegs drie mans ongeskonde gelaat is om binne hul lyne terug te keer.
Die gevangenes wat gevange geneem het, beloop tweeduisend, waaronder een generaal, een luitenant-kolonel en 'n hoeveelheid kapteins en luitenante. Van die aantal vermoorde en gewonde kan ek nie sê nie, maar die algemene indruk is dat dit meer as vyfduisend beloop. Die dooie liggaam van luitenant-genl. Mouton is op die veld gevind, en hulle het hom in hul haastige toevlug gelaat. Hy is dood deur die ontploffing van 'n dop wat die boonste gedeelte van sy kop weggeskeur het.
Die battery van Nimm is deur ons regiment herwin. Drie-en-twintig stukke artillerie is deur die vyand gevang. Dit was by die herwinning van Nimm 's Battery dat ons kleursersant, B. F. Walls, sy wond opgedoen het. Die Squire was so tevrede met die herowering, dat hy met sy vlag vorentoe jaag en dit op die wiele van 'n kastrol lig, toe hy deur 'n koeël in die linkerskouer deurboor val.
Dit lyk asof die vyand paniekbevange geraak het, want hy vlug in verwarring uit die veld en sorg nie vir die gewondes nie. Hulle brand hul hele trein uit vrees dat dit in ons hande val. 'N Deel hiervan was goed vir ons, want deur dit te doen, is die trein wat uit ons kavalerie geneem is, vernietig, wat ons bevredigend gemaak het dat ons winkels hulle niks baat nie.
Ons hele verlies, by vermoorde, gewonde, vermiste en agtervolgers word op drie duisend geraam. Die grootste deel van die 13de korps het plaasgevind in Sabine, op die 8ste, tydens die eerste geveg. Die verlies in Company "C, " is Jeremiah Haas, vermoor. Jerry voel geen pyn nie en sterf amper onmiddellik. Hy was geliefd onder sy kamerade, en sy verlies word baie betreur deur hulle. Hy was 'n goeie soldaat, 'n jong man wie se sedes nie deur die invloede van 'n leër beseer is nie, en die beste van alles, 'n eerlike man. Die gewondes is -
Serg. Wm. Pyers, arm en sy, nie gevaarlik nie.
" B. F. Mure, linker skouer.
Private Thomas Lothard, twee wonde in die arm, lig,
" Cornelius Kramer, linkerbeen, onder die knie.
" George Miller, kant.
" Thomas Tepel, heup, effens.
James Kennedy, regs en sy, ernstig.
Ontbreek - J. W. McNew, J. W. Firth, Samuel Miller, Edward Matthews, John Sterner en Conrad Holman.
Die hele mag van die vyand was vyf-en-dertigduisend-tienduisend van hulle kom vars op die tweede dag, op Pleasant Hill, onder generaal (Pap) Price. Ons magte, dele van die 19de en 16de korps, beloop vyftienduisend, waarvan die 13de nie aan hierdie aksie deelneem nie. Ons verwag binnekort nog 'n geveg, waarskynlik in Shreveport, waar die rebellie na verwagting aan die westekant van die Mississippi verpletter sal word.
Ons gewondes kom goed oor die weg en is in die beste gees. Hulle sal na New Orleans gestuur word om in die hospitaal te bly tot herstel. Die seuns wat oorbly, is gesond en lyk angstig vir nog 'n ontmoeting met die grys rug.
Die 47ste Pennsylvaniërs het altesaam elf dae (tot en met 22 April 1864) in Grand Ecore gebly, waar hulle hard gewerk het om regiment- en brigade -versterkings in 'n brutale klimaat te versterk. Hulle verhuis toe terug na Natchitoches Parish waar hulle om 22:00 in Cloutierville aangekom het. daardie nag. Onderweg is die Unie -magte weer aangeval - hierdie keer agter, maar hulle kon die ontmoeting redelik vinnig beëindig en voortgaan.
Die 47ste vrywilligers in Pennsylvania was net links van die "Thick Woods " gestasioneer met Emory 's 2de brigade, 1ste afdeling vir die Slag van Cane River Crossing by Monett 's Ferry, Louisiana, 23 April 1864 (kaart van Union Army, publieke domein).
Die volgende oggend (23 April 1864) het episodiese skermutselinge vinnig in die vlamme van 'n sterk geveg gebrul. As deel van die vooruitgangsparty onder leiding van brigadier-generaal William Emory, het die 47ste Pennsylvaniërs Brigadier-generaal Hamilton P. Bee 's se Konfederale Kavallerie aangevat in die Slag van Monett 's Ferry (ook bekend as die "Cane River Crossing " ).
Affair in Monett 's Bluff, Louisiana, 23 April 1864 (kaart van die Unie -weermag, openbare domein).
In reaksie op 'n spervuur ​​van die 20-pond Parrott-gewere van die Konfederale en harkende vuur van vyandelike troepe naby 'n bayou en op 'n bluf, het Emory een van sy brigades beveel om Bee 's se konfederate besig te hou terwyl hulle die ander twee brigades stuur om te vind 'n veilige plek waar sy Unie -troepe die Cane -rivier kon omseil.
As deel van die " byeboere, het die 47ste Pennsylvaniërs die Emory ''s artillerie ondersteun.
Intussen het ander Emory -troepe oor die Cane -rivier gevind en gewerk, die flank van Bee aangeval en 'n rebelle -toevlug gedwing. Die Unie -brigade het toe 'n reeks pontonbrue opgerig, waarmee die 47ste en ander oorblywende Unie -troepe die volgende dag die Cane River Crossing kon maak.
Toe die Konfederate terugtrek, het hulle hul eie voedselwinkels, sowel as die katoenvoorrade van hul mede -suidelike, aan die brand gesteek.
Gedoop deur Bailey 's Dam vir luitenant -kolonel Joseph Bailey, die beampte wat toesig hou oor die bou daarvan, het hierdie houtdam wat in Mei 1864 deur die Unie -weermag aan die Rooi Rivier in Alexandria, Louisiana gebou is, die vergemakliking van die geweer van die Unie vergemaklik (openbare domein).
Die 47ste Pennsylvaniërs het oornag kamp opgeslaan voordat hulle hul opmars na Rapides Parish hervat het, en uiteindelik op 26 April in Alexandria aangekom, waar hulle nog 17 dae kampeer het (tot 13 Mei 1864). Terwyl hulle daar was, was hulle weer besig met die harde werk van versterkingswerk, en het hulle ook gehelp om die Dam by Bailey te bou, en 'n houtstruktuur wat die geweerbote van die Unie in staat gestel het om terug te keer in die Rooi Rivier.
In 'n opvolgbrief geskryf van die 47ste kampeerplek by Morganza na die Sunbury Amerikaner op 29 Mei 1864 het Henry D. Wharton verslag gedoen oor die konstruksie van die dam en ander belangrike besonderhede uit hierdie moeilike diensperiode:
MORGAWZA [sic] BEND, La., 29 Mei 1864
LIEWE WILVERT: - Die onsekerheid van 'n e -pos wat die blokkade op die Rooi rivier verbygesteek het, gestig deur die Johnny Rebs terwyl ons in Alexandria gelê het, het my verhinder om tot nou toe aan u te skryf, maar ek weet die angs wat u vir ons het, voel ek geregverdig vanaf waar ek met my laaste brief uitgegaan het, en ek gee u die 'gevare wat ons verbygegaan het' terwyl ek dit onthou.
Ons verblyf by Grand Ecore was vir elf dae, waartydens ons posisie goed versterk is deur verskansings vir 'n lengte van vyf myl, gemaak van swaar stompe, vyf voet hoog en ses voet breed, vol vuil. Hiervoor is bome vir 'n afstand van tweehonderd meter afgekap, sodat as die vyand aanval, ons 'n oop ruimte voor ons het wat ons magte in staat sou stel om hulle af te weer en te volg indien nodig. Maar ons arbeid was vir die manne nutteloos, want op die oggend van 22 April het die leër hierdie werke laat vaar en na Alexandrië begin. Uit ons verkenners is vasgestel dat die vyand 'n paar kilometer links van ons verby is met die doel om teen ons regterkant by Bayou Cane standpunt in te neem, waar daar 'n hoë blaas en digte bos is, en by dieselfde aanval Smith se magte wat agterop. Hierdie eerste dag was moeilik vir die seuns, want teen tienuur in die nag het hulle Cloutierville, 'n afstand van vyf en veertig myl, gehaal. Op daardie dag is die agterkant aangeval, wat veroorsaak het dat ons magte hul voorkant omdraai en in die geveg begin vorm, en verwag dat hulle ook terugkeer na die verligting van Smith, maar hy het geen hulp nodig gehad nie en het 'n boodskap aan die voorkant gestuur dat hy 'geslaan' het Hulle kon dit weer doen. Die skermutseling het vroeg in die oggend begin en toe ons kolomme vorder, val hy terug na die baai toe ons gou die posisie van hul batterye op die bluff ontdek. Daar was toe 'n artillerie -tweestryd met die kleinere stukke, en 'n paar skerp gevegte deur die kavallerie, toe die 'muilbattery', twintig pond Parrott -gewere, 'n hewige vuur oopmaak, wat hulle gou ontwrig het en die ridderlikheid genoodsaak het om te vlug op 'n manier wat nie hoegenaamd geskik vir hul gespogde moed. Voor hierdie een kavallerie het die 3d Brigade van die 1ste Div., En Birges se brigade van die tweede, die bayou oorgesteek en goeie diens verrig, wat saam met die ander werk die vyand hul hakke laat wys het. Die 3d brigade het 'n paar gewaagde dade in hierdie geveg gedoen, net soos die kavallerie. In een geval het die 3d teen 'n heuwel byna loodreg op 'n heuwel gelaai en die vyand deur die bajonet teruggedryf sonder om 'n geweer af te vuur. Die bos op hierdie bluf was so dik dat die kavallerie te voet moes afklim en veg. Gedurende die hele dag ondersteun ons brigade, die 2d, die hele tyd artillerie, onder vuur, en kon meneer Reb nie 'n terugskoot gee nie.
Terwyl ons voor baklei, was Smith 'n paar kilometer agterlangs besig, maar hy het sy deel goed gedoen en hulle teruggery. Die rebellebevelvoerders het gedink deur ons aan die agterkant aan te val, en met 'n groot gesig op die blapse, sou hulle ons trein kon vang en ons almal gevange kon neem, maar hierin was hulle verkeerd, want ons optog was so vinnig dat ons op hulle voordat hulle die nodige grondwerke gegooi het. Behalwe dat hulle die hoeveelheid van ons artillerie onderskat, bereken uit die getal betrokke by Pleasant Hill. Die rebelle -gevangenes sê dit lyk asof die Yankees op kort kennisgewing artillerie op bestelling vervaardig, en die mans word met vlerke versier as hulle 'n sekere punt wil maak.
Die skade wat die Konfederale oorsaak aangerig is deur die verbranding van katoen was geweldig. Die aand van die 22e is ons roete kilometers verlig en miljoene dollars se produksie is vernietig. Hierdie verlies sal meer deur Davis & amp Co., as verskeie nederlae in hierdie streek, gevoel word, want die lening in Engeland was op die katoen van Wes -Louisiana.
Nadat die rebelle uit die bluf gevlug het, het die negertroepe die pontons neergesit, en teen tien die aand was ons ses myl ver van die baai af, veilig opgeslaan. Die volgende oggend het ons vorentoe gegaan en binne twee dae in Alexandria. Johnnys het Smith se magte gevolg en buite die bereik van sy gewere gehou, behalwe toe hy die uitnemendheid oor die baai gekry het, toe hy hulle (die rebelle) swaar straf.
Ons was sewentien dae in Alexandrië, waartydens die manne besig was om grondwerke op te gooi, kos te soek en drie keer 'n entjie uit te gaan om die vyand te ontmoet, maar hulle het nie in groot getalle verskyn nie. Die water in die Rooi rivier het so baie geval dat dit die geweerbote verhinder het om saam met ons te werk, en ons het verhoed dat ons rantsoene aan die troepe voorsien word (en u weet dat soldate, soos ander mense, sal eet), sodat Banks verplig was om afstand te doen. sy ontwerpe op Shreveport en val terug na die Mississippi. Om dit te kan doen, moes 'n groot dam op die watervalle by Alexandria gebou word om die ysterkleedjies langs die rivier te kry. Na baie moeite is dit bewerkstellig en teen die oggend van 13 Mei was die laaste een deur die hok [sic], toe ons vir Alexandria afskeid neem, deur die stad marsjeer met baniere wat vlieg en stap na die musiek van 'Rally around' die vlag, 'en' As hierdie wrede oorlog verby is. '
Tragies genoeg het 'n individu of groepe individue die stad aan die brand gesteek na die vertrek uit Alexandrië in die 47ste en 8217's. Alhoewel baie hedendaagse historici aandui dat hierdie verskriklike daad die werk was van die troepe van die Unie, het Henry Wharton in dieselfde brief van 29 Mei vertel wat oor die vuur aan die leiers van die 47ste op 14 Mei 1864 berig is, en ook 'n blik gegee in twee gruwelike aanvalle deur konfederate op nie-vegtende skepe:
Die volgende oggend, op ons kampeerplek, het die vloot bote by ons verbygegaan toe ons in kennis gestel is dat Alexandria deur 'n brand verwoes is - die daad van 'n ontevrede burger en verskeie negers. Aanrandings was streng verbied in 'n algemene orde die dag voor ons die plek verlaat het, en 'n kavalleriewag was agter om die bevel af te dwing. Na 'n paar myl het daar 'n skermutseling tussen die kavallerie en die vyand in die geweer op die oewer van die rivier begin, maar hulle is maklik weggejaag. Toe ons opkom, ontdek ons ​​hul kuile ​​en plekke waar daar batterye geplant is. Op hierdie stadium is die John Warren en ongewapende vervoer, waarop siek soldate en vroue was, afgevuur en gesink, en baie en diegene wat nie verdrink is nie, is gevange geneem. 'N Blikkie geweerboot is op dieselfde plek vernietig, waardeur ons 'n groot pos verloor het. Baie briewe en koeverte is op die bank gevind - daar weggegooi nadat die inhoud deur die beginselvrye skurke gelees is. Die onmenslikheid van Guerrilla -orkeste in hierdie afdeling is onwaarskynlik, en as 'n mens nie die waarheid daarvan weet nie of 'n paar van hul barbaarshede sien, sou hy dit neerskryf as die verhaal van 'n 'betroubare heer' of soos vertel deur 'n 'intelligente' smokkelaar. 'Hy is nie tevrede met sy moorddadige voorneme met ongewapende vervoer nie en skiet in die hospitaalstoomskip Laurel Hill, met vierhonderd siekes aan boord. Hierdie boot het die gewone hospitaalsein voor en agter dryf, maar ondanks dit alles en die oorlogsgewoontes, het hulle op hulle afgevuur en bewys dat hulle meer gehard is as die Indiërs aan die grens.
Terwyl die Unie -troepe hul opmars na die suidoostelike deel van Louisiana voortgesit het, het hulle Fort DeRussy verbygesteek en daarna nog 'n geveg gevoer - hierdie keer in Avoyelles Parish naby Marksville. In die Slag van Mansura op 16 Mei 1864 het die Unie-infanterie met Dick Taylor 's se Konfederate geraak en daarna 'n flankaanval georkestreer om Taylor 's se troepe te dwing om terug te trek tydens 'n groot skietery van vier uur:
Op Sondag 15 Mei het ons die rivierpad verlaat en 'n kort pad deur die bos geneem, wat aansienlike afstand bespaar het. Die kronkels van die Red River is so talryk dat dit lyk soos die band-wurm spoorlyn waarmee die politici die dierbare mense bang gemaak het tydens die administrasie van Ritner en Stevens. - Ons het 'n paar uur in die bos gestop om die kavaleriepas te verlaat, toe ons vorentoe beweeg en teen vieruur in 'n groot oop vlakte kom waar ons in die geveg kom, en verwag dat ons gereeld moet trou. Die vyand het egter afgetree en ons het gevorder 'tot donker, toe die magte vir die nag stilstaan, met bevele om op hul arms te rus. - 'Dit was hier dat Banks deur ons regiment gery het, te midde van die gejuig van die seuns, en die aangename nuus meegedeel het dat Grant Lee verslaan het. Vroeg die volgende oggend marsjeer ons deur Marksville na 'n prairie van nege myl lank en ses breed, waar elke voorbereiding vir 'n geveg getref is. Ons hele mag is gevorm in lyn, ter ondersteuning van artillerie aan die voorkant, wat met die vyand begin het om hom geleidelik van die prairie die bos in te dryf. Terwyl die vyand terugtrek voor die hewige vuur van ons artillerie, het die infanterie in rye gevorder totdat hulle Mousoula bereik het, waar hulle in 'n kolom gevorm het en die hele veld geneem het in 'n poging om die vyand te flank, maar hul hardloopkwaliteite was so goed dat ons bedrieg is. Die bestuur van die troepe was goed uitgevoer, en die bewegings was een van die beste dinge van die oorlog. Die geveg van artillerie was 'n bestendige een van vyf myl. Die vyand het net gestaan ​​om die terugtog van hul infanterie te dek en onder die dekmantel van hul artillerie te oefen. Ons verlies was gering. Van die rebelle kon ons nie korrek vasstel nie, maar ons het geleer van burgers wat hulself tydens die geveg afgeskei het, dat hulle baie gedood en gewond was, wat hulle promuis in die waens gegooi en weggejaag het sodat ons nie hul slagoffers kon leer nie. Die volgende dag verhuis ons na Simmsport op die Achafalaya [sic] rivier, waar 'n brug gemaak word deur die vervoer langs mekaar te plaas, wat die troepe en trein in staat gestel het om veilig oor te gaan. - Die dag voor ons die kruising aangeval het, het die rebelle Smith aangeval en gedink dit was maar die agterhoede waarin hulle, die grys rug, vreeslik opgesny is en vierhonderd gevangenes in ons hande geval het. Ons verlies by dood en gewond was negentig. Hierdie geveg was die laaste van die ekspedisie. Die hele mag is veilig op die Mississippi, met vuurwapens, vervoer en treine. Die 16de en 17de het na hul ou bevele gegaan.
Dit is amusant om die verklarings van korrespondente aan koerante North te lees oor ons bewegings en die verliese van ons leër. Ek het dit uit die beste bron, dat die federale verlies van Franklin tot Mansfield, en van hul [sic] tot op hierdie punt nie meer as vyf en dertig honderd mense gedood, gewond en vermis oorskry nie, terwyl die van die rebelle meer as agtduisend is.
Op Saterdag, 21 Mei 1864, het brigadier-generaal William Emory toe die mans van Maatskappy C-die 47ste Pennsylvania 's Color-Guard Unit - om vyandelike gevangenes na 'n veiliger vesting van die Unie te skuif. Kaptein John Peter Shindel Gobin en sy manne het dus 187 Konfederale soldate suidwaarts opgeruk, hul bestuur oorgeplaas na die toepaslike owerhede van die Unie en teruggekeer na die regiment.
In sy voortsetting van sy brief op 29 Mei het Henry Wharton die hartseer nuus gebring dat James Kennedy in 'n Union -hospitaal in New Orleans dood is aan die wonde wat hy tydens die Slag van Pleasant Hill op 9 April opgedoen het:
Sy vriende in die geselskap was verheug om te verneem dat dr. Dodge van Sunbury, nou van die Amerikaanse stoomboot Octorora, saam met hom was in sy laaste oomblikke en aan sy behoeftes voldoen het. Die dokter was een van die chirurge van die vloot wat vrywillig gewerk het toe ons gewondes na New Orleans gestuur is.
Benewens sterftes in gevegte of in die konfederate gevangeniskampe, het die 47ste vrywilligers in Pennsylvania 'n aansienlike aantal mans aan siektes verloor en die ontberinge wat deur harde diens in 'n moeilike klimaat veroorsaak is. Drie lede van die regiment het ook verdrink tydens die Red River -veldtog - een aan die begin van die ekspedisie, die ander twee terwyl die regiment in Louisiana verval het.
Baie van die regimente se dood is uiteindelik ter ruste gelê Chalmette Nasionale Begraafplaas in Chalmette, Louisiana - 'n redelike aantal in ongemerkte grafte. Die grafte van ander is nog nie opgespoor nie. Minstens een historikus glo dat die ontbrekende status van soldate aan beide kante te wyte is aan 'n kombinasie van faktore - swak militêre rekordhouding, haastige begrafnisse van oorlog wat deur burgerlikes doodgemaak is of troepe terugtrek in vlak, ongemerkte grafte, of die vernietiging van liggame deur wilde varke wat soldate verslind het, bly oor voordat hulle behoorlik begrawe kon word. Die omvang van die bloedbad het weereens militêre leiers aan beide kante oorweldig.
Geskiedenisboeke teken die Slag van Sabine Cross Roads/Mansfield op as 'n Konfederale oorwinning, die Slag van Pleasant Hill as 'n tegniese oorwinning vir die Unie, en die Slag van Monett & Ferning/Cane River Crossing en Slag van Mansura/Marksville as duidelike oorwinnings vir die Unie.
Deur dit alles is die Statebond van Pennsylvania deur slegs een regiment verteenwoordig - die 47ste regiment, Pennsylvania Volunteer Infantry.
1. 47th Pennsylvania Volunteer Records, in Camp Ford Prisoner of War -databasis. Tyler, Texas: The Smith County Historical Society, 1864.
2. 'N Ervaring van 'n Pennsylvania -soldaat, in Up the Red River: Hoe die beroemde banke-ekspedisie in die spyt gekom het: Op pad na Shreveport: The March van Grand Ecore na Pleasant Hill: Sabine Cross-Roads, en die deel van die 13de korps wat in daardie stryd gespeel het. Washington, DC: 31 Januarie 1884.
3. Banks, Nathaniel P. General Banks se verslag van die Red River -veldtog, in Jaarverslag van die minister van oorlog, in Boodskap van die president van die Verenigde State en begeleidende dokumente aan die twee huise van die kongres, tydens die aanvang van die eerste sitting van die nege-en-dertigste kongres. Washington, DC: Staatsdrukkantoor, 1866.
4. Bates, Samuel P. Geskiedenis van vrywilligers in Pennsylvania, 1861-5. Harrisburg, Pennsylvania: B. Singerly, staatsdrukker, 1869.
5. Begrafnisboeke, in rekords van die National Cemetery Administration, en in rekords van die Amerikaanse departemente van verdediging en weermag (kwartiermeester -generaal). Washington, DC: U.S. National Archives and Records Administration: 1864-1865.
6. Civil War Muster Rolls, in rekords van die departement van militêre en veterane -aangeleenthede (Rekordgroep 19, reeks 19.11). Harrisburg, Pennsylvania: Pennsylvania Historical and Museum Commission.
7. Burgeroorlog-veterane se kaartlêer, 1861-1865. Harrisburg, Pennsylvania: Pennsylvania State Archives.
8. Eise vir weduwee- en minderjarige pensioene, in pensioenlêers van die Amerikaanse burgeroorlog -weduwees. Washington, DC: Amerikaanse nasionale argief.
9. Dixon, Boyd. Argeologiese ondersoeke in die derde fase van die Slag van Mansfield, in Bulletin van die Louisiana Archaeological Society, Nommer 33. New Orleans, Louisiana: 2006. Onthaal Desember 2015 aanlyn.
11. Interment Control Forms, in rekords van die Amerikaanse kantoor van die kwartiermeester -generaal. College Park, Maryland: U.S. National Archives and Records Administration.
12. Joiner, Gary D. Die Red River -veldtog: 10 Maart - 22 Mei 1864. Burgeroorlogstrust: Washington, DC. Onthaal Desember 2015 aanlyn.
13. Registers van sterftes van vrywilligers, in rekords van die Amerikaanse adjudant -generaal se kantoor. Washington, DC: U.S. National Archives and Records Administration: 1864-1865.
14. Verslae van genl.maj. N. P. Banks (gedateer 6 April 1865), et. al., in The War of the Rebellion, Vol. XXXIV: 'n Samestelling van die amptelike rekords van die Unie en die Konfederale weermagte. Washington, DC: Staatsdrukkantoor, 1891.
15. Schmidt, Lewis. 'N Burgeroorloggeskiedenis van die 47ste regiment van Pennsylvania Veteran Volunteers. Allentown, Pennsylvania: Self gepubliseer, 1986.
17. Wharton, Henry D. (as "H. D. W. "). Sunbury, Pennsylvania: Sunbury Amerikaner, 1864-1865.
Slag van Pleasant Hill -gedenkteken
Opgerig deur die United Daughters van die Confederacy Louisiana Division.
Onderwerpe en reekse. Hierdie gedenkteken word gelys in die onderwerplys: Oorlog, Amerikaanse burger. Boonop is dit ingesluit in die reeks United Daughters of the Confederacy.
Ligging. 31 & deg 51.197 ′ N, 93 & deg 30.813 ′ W. Marker is in Old Pleasant Hill, Louisiana, in De Soto Parish. Memorial is by die kruising van Louisiana Route 175 en Parish Road 1068, aan die regterkant wanneer jy noord ry op State Route 175. Raak vir kaart. Marker is by of naby hierdie posadres: 23271 LA-175, Pelican LA 71063, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne loopafstand van hierdie merker. Pleasant Hill Battle Park (hier, langs hierdie merker) The Old Cistern ('n paar tree van hierdie merker af) Old Pleasant Hill ('n paar tree van hierdie merker af) Rekening van die Slag van Pleasant Hill ('n paar tree
van hierdie merker af) Oorlog vir Suidelike Onafhanklikheid (binne skreeuafstand van hierdie merker) Pleasant Hill Battlefield (binne skree afstand van hierdie merker) Hoofkwartier Departement van die Golf / Hoofkwartier Trans-Mississippi Dept. (binne skree afstand van hierdie merker) Pad na begraafplaas (binne skree afstand van hierdie merker). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Old Pleasant Hill.
Sien ook. . . Wikipedia -artikel oor die Slag van Pleasant Hill. (Ingesit op 12 Julie 2017, deur Mark Hilton van Montgomery, Alabama.)
Die Slag van Pleasant Hill
Op hierdie 4 vierkante kilometer rondom die dorpie Pleasant Hill, ongeveer. 15 000 Konfederate onder genl.maj Richard Taylor het ongeveer aangeval. 25 000 Unie-troepe onder genl.maj. NP Banks op 9 April 1864. Dit was die 3de dag van gevegte wat die poging van die vakbond om Shreveport (die Konfederale hoofstad van Louisiana en die hoofkwartier van die Trans-Mej. Dept.) te stop en 'n inval te loods, stopgesit het. van Texas.
Red River -veldtog
Opgerig in 1994 deur The Battle of Pleasant Hill, Inc.
Onderwerpe. Hierdie historiese merker word in hierdie onderwerplys gelys: Oorlog, Amerikaanse burger. 'N Beduidende historiese datum vir hierdie inskrywing is 9 April 1864.
Ligging. 31 & deg 50.753 ′ N, 93 & deg 30.615 ′ W. Marker is in Old Pleasant Hill, Louisiana, in De Soto Parish. Marker is op Louisiana -roete 175 noord van Patrickweg, aan die regterkant as u noord ry. Raak vir kaart. Marker is in hierdie poskantoor: Pelican LA 71063, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing.Minstens 8 ander merkers is binne loopafstand van hierdie merker. Federale hospitaal (ongeveer 800 voet weg, gemeet in 'n direkte lyn) The Village of Pleasant Hill (ongeveer 'n halwe myl weg) Verslag van die Slag van Pleasant Hill
(ongeveer 'n halwe myl weg) Battle of Pleasant Hill Memorial (ongeveer 'n half kilometer ver) Old Pleasant Hill (ongeveer 0,6 myl weg) Road to Cemetery (ongeveer 0,6 myl weg). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Old Pleasant Hill.
Sien ook. . . Wikipedia -artikel oor die Slag van Pleasant Hill. (Voorgelê op 16 Julie 2017 deur Mark Hilton van Montgomery, Alabama.)