Saoedi -Arabiese regering - Geskiedenis Podcasts - 2022
Saoedi -Arabië is 'n absolute monargie. Die koning regeer met die ondersteuning van die uitgebreide koninklike familie.
Koning Saud, FAHD, bin Abd al-Aziz Al
Eerste Minister Saud, FAHD, bin Abd al-Aziz Al
Eerste Dep. Eerste min. Saud, ABDALLAH, bin Abd al-Aziz Al
Tweede Dep. Eerste min. Saud, SULTAN, bin Abd al-Aziz Al
Min. van Landbou Balghunaym, Fahd bin Abd al-Rahman bin Sulayman
Min. van Staatsdiens Fayiz, Mohammed bin Ali
Min. van handel en nywerheid Yamani, Hashim bin Abdallah bin Hashim
Min. van kommunikasie en inligtingstegnologie Mulla, Mohammed bin Jamil bin Ahmed
Min. van kultuur en inligting Farsi, Fuad Abd al-Salam
Min. van verdediging en lugvaart Saud, SULTAN, bin Abd al-Aziz Al
Min. van ekonomie en beplanning ghusaybi, Khalid bin Muhammad
Min. van Onderwys Rashid, Mohammed Ahmad al-
Min. van Finansies Asaf, Ibrahim Abd al-Aziz al-
Min. van Buitelandse Sake Saud, SAUD al-FAYSAL, bin Abd al-Aziz Al
Min. van Gesondheid Manei, Hamad bin Abdallah al-
Min. van hoër onderwys Angari, Khalid bin Muhammad al-
Min. van Binneland Saud, NAYIF, bin Abd al-Aziz Al
Min. van Islamitiese leiding Shaykh, Salih bin Abd al-Aziz bin Muhammad bin Ibrahim
Min. van Justisie Shaykh, Abdallah Mohammed Ibrahim Al al-
Min. van Arbeid en Sosiale Sake Namla, Ali bin Ibrahim
Min. van munisipale en landelike aangeleenthede Saud, MITIB, bin Abd al-Aziz Al
Min. van Petroleum en minerale bronne Naimi, Ali Ibrahim
Min. van bedevaartsake en godsdienstige trusts Madani, Iyyad bin Amin
Min. van Vervoer Suraysri, Jubara bin Eid al-
Min. van water en elektrisiteit Qusaybi, Ghazi bin Abd al-Rahman al-
Min. van die staat Alaqi, Madani bin Abd al-Qadir al-
Min. van die staat Assaf, Ibrahim bin Muhammad al-, Dr.
Min. van die staat Ayban, Musaid bin Muhammad al-
Min. van die staat Jihani, Ali bin Talal al-, Dr.
Min. van die staat Khuwaytir, Abd al-Aziz bin Abdallah al-
Min. van die staat Mani, Abd al-Aziz bin Ibrahim al-
Min. van die staat Nafisa, Mutalib bin Abdallah al-
Min. van die staat Saud, ABD AL-AZIZ, bin Fahd bin Abd al-Aziz Al
Min. van die staat Shaykh, Mohammed bin Abd al-Aziz al-
Min. van die staat Zaynal, Abdallah bin Ahmad bin Yusif
Pres. van die Hoërraad van Ulema Shaykh, Abd al-Aziz Abdallah al-
Goewerneur, Saoedi -Arabiese Monetêre Agentskap Sayyari, Hamad al-
Ambassadeur in die VSA Saud, BANDAR, bin Sultan bin Abd al-Aziz Al
Permanente verteenwoordiger by die VN, New York Shubukshi, Fawzi bin Abd al-Majid al-
Saoedi -Arabië, amptelik die Koninkryk Saoedi -Arabië, is 'n land in Wes -Asië wat die grootste deel van die Arabiese Skiereiland uitmaak. Met 'n oppervlakte van ongeveer 2,150,000 km2 (830,000 vierkante myl) is Saoedi-Arabië geografies die grootste soewereine staat in Wes-Asië, die tweede grootste in die Arabiese wêreld (na Algerië), die vyfde grootste in Asië en die 12de- grootste ter wêreld. Saoedi -Arabië grens in die noorde aan Jordanië en Irak, Koeweit in die noordooste, Katar, Bahrein en die Verenigde Arabiese Emirate in die ooste, Oman in die suidooste en Jemen in die suide en word geskei van Egipte en Israel deur die Golf van Aqaba. Dit is die enigste land met 'n kus van die Rooi See en 'n Persiese Golfkus, en die grootste deel van die terrein bestaan ​​uit dorre woestyn, laagland en berge.
Saoedi -Arabië: Geskiedenis
As 'n politieke eenheid het Saoedi -Arabië 'n relatief onlangse skepping. Die oorsprong daarvan was die puriteinse Wahhabi -beweging (18de eeu), wat die trou van die magtige Saud -familie van die Nejd in sentraal -Arabië verkry het. Ondersteun deur 'n groot Bedoeïen -volgelinge, het die Sauds die grootste deel van die skiereiland onder hulle beheer gebring, behalwe Jemen en die Hadhramaut in die uiterste suide. Die Wahhabi -beweging is verpletter (1811-18) deur 'n Egiptiese ekspedisie onder die seuns van Muhammad Ali. Nadat hulle in die middel van die 19de eeu herleef het, is die Wahhabi in 1891 verslaan deur die Rashid-dinastie, wat effektief beheer oor Sentraal-Arabië verkry het.
Dit was Abd al-Aziz ibn Saud, bekend as Ibn Saud, 'n afstammeling van die eerste Wahhabi-heersers, wat die basis gelê het van die huidige Saoedi-Arabiese staat. Aan die begin van die herowering van die Wahhabi aan die begin van die eeu, neem Ibn Saud Riyad in 1902 en was die meester van die Nejd teen 1906. Aan die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog verower hy die Al-Hasa-streek van die Ottomaanse Turke en brei hy spoedig sy beheer oor ander gebiede. Hy was toe gereed vir die verowering van die Hejaz, wat sedert 1916 deur Husayn ibn Ali van Mekka regeer is. Die Hejaz het Saud in 1924–25 te beurt geval en is in 1932 gekombineer met die Nejd om die koninkryk Saoedi -Arabië te vorm, 'n absolute monargie, wat onder die Islamitiese wet geheers het. In 'n groot deel van die land het koning Ibn Saud die Bedoeïene gedwing om die tradisionele maniere te laat vaar en het hulle hul vestiging as boere aangemoedig.
Olie is in 1936 ontdek deur die Arabian Standard Oil Company in besit van die VSA, wat later die Arabian American Oil Company (Aramco) geword het. Kommersiële produksie begin in 1938. Saoedi -Arabië is 'n handveslid van die Verenigde Nasies. Dit het in 1945 by die Arabiese Liga aangesluit, maar dit speel slegs 'n geringe rol in die Arabiese oorloë met Israel in 1948, 1967 en 1973. 'n Ooreenkoms met die Verenigde State in 1951 het voorsiening gemaak vir 'n Amerikaanse lugbasis in Dhahran, wat gehandhaaf is tot 1962. Ibn Saud sterf in 1953 en word opgevolg deur sy oudste seun, Saud, wat gou op sy broer, kroonprins Faisal (Faisal bin Abd al-Aziz al-Saud), staatmaak om finansiële en buitelandse aangeleenthede te bestuur.
Koning Saud het eers die Nasser -regime in Egipte gesteun, maar in 1956 het hy, in teenstelling met Nasser, noue betrekkinge aangegaan met die Hashemitiese heersers van Jordanië en Irak, tot dan met die tradisionele vyande van die Saoedi's. Hy het die unie in 1958 van Egipte en Sirië as die Verenigde Arabiese Republiek gekant en 'n bitter vyand geword van Nasser se pan-Arabisme en hervormingsprogram. Toe pro-Nasser-rewolusionêres in die naburige Jemen in September 1962 die nuwe imam afsit en 'n republiek verklaar, het koning Saud, saam met koning Hussein van Jordanië, hulp aan die royalistiese troepe gestuur. Die Saoedi -familie het Saud afgesit, en prins Faisal het in November 1964 koning geword.
Die betrekkinge met Egipte is in 1962 verbreek, maar na die nederlaag van Egipte deur Israel in Junie 1967 word 'n ooreenkoms gesluit tussen koning Faisal en president Nasser. Volgens die ooreenkoms sou die Egiptiese weermag uit Jemen onttrek en Saoedi -Arabië sou ophou om die Jemenitiese royaliste te help. Teen 1970 het Saoedi -Arabië al sy troepe teruggetrek, en die betrekkinge met Jemen is hervat. Saoedi -Arabië het ook ingestem om $ 140 miljoen per jaar te gee aan Egipte en Jordanië, wat in die oorlog met Israel in 1967 verwoes is. Met die oog op die terugtrekking van Brittanje uit die Persiese Golfgebied, het koning Faisal 'n vriendskapsbeleid met Iran gevoer, terwyl hy die Arabiese sjeikryke wat onder Britse bewind was, aangemoedig het om die Verenigde Arabiese Emirate te vorm. Koning Faisal handhaaf egter aansprake op die Buraimi -oases, wat ook deur die sjeik van Abu Dhabi geëis is.
In 1972 eis die regering van Saoedi -Arabië strenger teuels in sy oliebedryf sowel as deelname aan die oliekonsessies van buitelandse ondernemings. Aramco ('n konglomeraat van verskeie Amerikaanse oliemaatskappye) en die regering het in Junie 1974 'n ooreenkoms bereik, waardeur die Saoedi's 'n meerderheid van 60% van die maatskappy se toegewings en bates sou neem. Die konsep van deelname is deur die Saoedi -Arabiese regering ontwikkel as 'n alternatief vir nasionalisering. Koning Faisal het 'n aktiewe rol gespeel in die organisering van die Arabiese olie -embargo van 1973, teen die Verenigde State en ander lande wat Israel ondersteun het namate die Amerikaanse oliepryse die hoogte ingeskiet het, die Saoedi -inkomste het toegeneem. Die betrekkinge met die Verenigde State het verbeter met die ondertekening (1974) van vuurwapenooreenkomste tussen Israel en Egipte en Israel en Sirië (beide bemiddel deur die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Henry Kissinger) en deur die besoek (Junie 1974) van president Richard M. Nixon vir Jidda.
As gevolg van die groter rykdom van Saoedi-Arabië, sy soeke na stabiliteit en sy verbeterde betrekkinge met Westerse lande, het die land in die sewentigerjare 'n uitgebreide militêre opbou begin. Op 25 Maart 1975 word koning Faisal vermoor deur sy neef prins Faisal. Kroonprins Khalid (Khalid bin Abd al-Aziz al-Saud) word toe die nuwe koning en beklemtoon Islamitiese ortodoksie en konserwatisme terwyl hy die land se ekonomie, sy sosiale programme en opvoedkundige strukture uitbrei. Saoedi -Arabië het die ooreenkoms van 1979 tussen Israel en Egipte aan die kaak gestel en diplomatieke betrekkinge met Egipte beëindig (sedert hernu). Saoedi -leiers was gekant teen beide die linkse en radikale bewegings wat in die Arabiese wêreld aan die groei was, en het in die sewentigerjare troepe gestuur om te help om linkse revolusies in Jemen en Oman te onderdruk.
Saoedi -godsdienstige belange word bedreig deur die val van Iran se sjah in 1979 en deur die groei van Islamitiese fundamentalisme. In November 1979 het Moslem -fundamentaliste wat die Saoedi -regering omverwerp, die Groot Moskee in Mekka beset. Na twee weke se geveg het die beleg geëindig, met 'n totaal van 27 Saoedi -soldate en meer as 100 rebelle dood. Drie en sestig rebelle is later in die openbaar onthoof. In 1980 het Sjiïtiese Moslems 'n reeks onluste gelei wat deur die regering neergelê is, wat beloof het om die verspreiding van Saoedi -rykdom te hervorm. Saoedi-Arabië het Irak gedurende die 1980's ondersteun in die Iran-Irak-oorlog. In Mei 1981 het hy by die Persiese Golf -nasies aangesluit by die stigting van die Gulf Cooperation Council (GCC) om ekonomiese samewerking tussen die deelnemende lande te bevorder. Khalid sterf in Junie 1982 en word opgevolg deur sy halfbroer, prins Fahd bin Abdul Aziz.
Teen die vroeë 1980's het Saoedi -Arabië volle eienaarskap van Aramco verkry. Saoedi-steun van Irak in die oorlog tussen Iran en Irak het in die middel van die tagtigerjare toenemend problematies geraak omdat Iran se dreigemente, veral rakende oliebelange, byna tot Saoedi-verstrengeling in die oorlog gelei het. Iranse pelgrims het in 1987 tydens die hajj in Mekka oproer gemaak, wat botsings met Saoedi -veiligheidstroepe veroorsaak het. Meer as 400 mense is dood. Hierdie voorval, saam met Iraanse vlootaanvalle op Saoedi -skepe in die Persiese Golf, het veroorsaak dat Saoedi -Arabië die diplomatieke betrekkinge met Iran verbreek het.
Toe Irak Koeweit in Augustus 1990 binneval, het koning Fahd ingestem dat Amerikaanse en internasionale koalisietroepe op Saoedi -bodem gestasioneer word. Duisende Saoedi -troepe het aan die Persiese Golfoorlog (1991) teen Irak deelgeneem. Die land het die koninklike familie van Koeweit en meer as 400 000 Koeweitse vlugtelinge opgeneem. Alhoewel daar min grondgevegte in Saoedi -Arabië plaasgevind het, is die stede Riyadh, Dhahran en die omliggende gebiede gebombardeer deur Irakse missiele. Koalisietroepe het Saoedi -Arabië laat in 1991 grootliks verlaat, en 'n paar duisend Amerikaanse troepe het oorgebly. In 1995 en 1996 het terroristebomaanvalle in Riyadh en Dharan verskeie Amerikaanse soldate doodgemaak.
Na die Golfoorlog keer koning Fahd terug na 'n konserwatiewe Arabiese standpunt, versigtig vir groter Westerse samewerking. Hervormings wat in die nasleep van die Golfoorlog ingestel is, sluit in die herlewing van die Raadgewende Raad, of Shura, met die reg om regeringshandelinge te hersien, maar nie te herroep nie, die bekendmaking van 'n handves van regte en 'n hersiening van die prosedures vir die keuse van die koning. Hierdie maatreëls het die mag van die koninklike familie egter basies onaangeraak gelaat. In 1995 stig die koning 'n Hoogste Raad vir Islamitiese Sake, saamgestel uit lede van die koninklike gesinne en ander aanstellings, in 'n oënskynlike poging om 'n teengewig te vestig vir die Ulemas -raad, 'n adviesorgaan van hoogs konserwatiewe Moslem -teoloë.
Aan die einde van die negentigerjare het kroonprins Abdullah, die koning se halfbroer en die troonopvolger sedert 1982, effektief die land se heerser geword weens die swak gesondheid van koning Fahd. Onder die kroonprins was die land meer openlik gefrustreerd en kritiek op die Amerikaanse steun aan Israel. 'N Verdrag met Jemen wat grensgeskille van die dertigerjare beëindig het, is in 2000 onderteken, en vroeg in die volgende jaar het albei nasies hul troepe uit die grensgebied onttrek in ooreenstemming met die verdrag.
Die Saoedi-regering het die gebruik van Amerikaanse basisse in die land beperk tydens die invalle van Afghanistan (2001) en Irak (2003) onder leiding van die VSA, en teen September 2003 is alle Amerikaanse gevegsmagte uit die land onttrek. Ook in 2003 het 'n dekreet die Raadgewende Raad die bevoegdheid gegee om nuwe wette voor te stel sonder om eers sy toestemming te vra. Die stap is moontlik deels te wyte aan seldsame protesoptredes ten gunste van hervorming van die regering, en die koninkryk is ook geskud deur gewelddadige voorvalle, waaronder 'n massiewe motorbomaanval teen 'n woonbuurt in Riyad, waarby Islamitiese militante betrokke was. Sulke terreuraanvalle het tot in 2005 voortgeduur.
Die land het in Februarie -April 2005 verkiesings vir munisipale rade gehou, sodat kiesers (slegs mans) die helfte van die raadslede kon kies, terwyl die res van die lede nog aangestel is. Koning Fahd sterf in Augustus 2005 en word opgevolg deur Abdullah. In November 2009 het gevegte in N Jemen na Saoedi -Arabië versprei toe die Jemenitiese Sjiïtiese rebelle (Houthi's) die grens oorgesteek het. Saoedi -magte het teen die rebelle geveg en probeer om hulle terug te ry na Jemen en weg van die grens af eindig die konflik teen Februarie 2010, met die rebelle teruggetrek in Jemen (en 'n wapenstilstand daar gevestig).
Aan die begin van 2011 het Saoedi-Arabië betreklik klein protesoptrede teen antieregering beleef in vergelyking met ander Arabiese nasies, en dit is soms baie demonstrasies waarby Sjiïete betrokke was, sterk onderdruk. Betogings en konfrontasies het tot in 'n beperkte mate voortgeduur tot in 2012. Saoedi -magte het ook gehelp om demonstrasies teen die regering in die naburige Bahrein te onderdruk. Terselfdertyd het die regering geld ingesamel op bonusse van staatsamptenare, lae-inkomste-behuising en godsdienstige organisasies. Later in die jaar het die koning aangekondig dat vroue, wat beperkte burgerregte in die land gehad het, na 2011 toegelaat sal word om aan munisipale verkiesings deel te neem en in die Raadgewende Raad sal dien.
Koning Abdullah sterf in Januarie 2015 en word opgevolg deur kroonprins Salman, sy halfbroer. Saoedi-magte het Arabiese lugaanvalle teen Houthi-rebelle en hul bondgenote in Jemen gelei sedert die president van Jemen in Maart 2015 genoodsaak is om uit die land te vlug. lugblokkades van Jemen, ballistiese raketaanvalle van Houthi teen Saoedi -Arabië, en 'n hommeltuigaanval van 2019 op Saoedi -fasiliteite wat Iran daarvan beskuldig word. Die teregstelling van sjeik Nimr al-Nimr, 'n Sjiïtiese geestelikes, as deel van die massa-teregstelling van 47 veroordeelde gevangenes in Januarie 2016, is bitter veroordeel deur Iran Saoedi-Arabië het toe die diplomatieke betrekkinge met Iran verbreek.
In Junie 2017 noem koning Salman sy seun Mohammed bin Salman kroonprins en vervang hy sy neef en voormalige erfgenaam Mohammed bin Nayef. Die koning het voorheen sy seun minister van verdediging en hoof van 'n raad aangestel wat toesig hou oor die ekonomie. Saoedi -Arabië, saam met die Verenigde Arabiese Emirate, Bahrein, Egipte en 'n paar ander nasies, verbreek diplomatieke en ekonomiese bande met Katar in Junie 2017 en beskuldig dit daarvan dat hulle jihadiegroepe ondersteun en destabiliseer die streek wat Katar die nasies se beskuldigings en eise verwerp . In November het 'n anti -korrupsie -poging gelei tot die ondersoek van 'n paar honderd prominente Saoedi's, van wie baie groot nedersettings betaal het en dat die veldtog, wat in Januarie 2019 beëindig is, gedeeltelik begenadig is (terwyl hulle ook onder toesig van die regering was). as 'n poging van Mohammed bin Salman, beskou as die land se de facto heerser, om sy mag te konsolideer. Die land het daardie maand ook probeer om die premier van Libanon, Saad Hariri, te laat bedank, in 'n moontlike poging om Hizbollah in diskrediet te bring, en het beweeg om dissidente in die buiteland en in die buiteland te onderdruk.
Die moord op die Saoedi -joernalis Jamal Khashoggi in die Saoedi -konsulaat in Istanbul, Turkye, het in Oktober 2018 daartoe gelei dat die Saoedi's die Saoedi's herhaaldelik aan die kaak gestel en ontken het, aangesien die Saoedi's eers ontken het dat daar 'n moord plaasgevind het en dan verskeie kere hul storie oor die moord voor die aankondiging van arrestasies in die saak. Die moord het internasionale woede uitgelok en die reputasie van die land en Mohammed bin Salman benadeel. Die Saoedi's ontken dat hy kennis dra van die moord, maar Turkse amptenare beskuldig verskeie van sy veiligheidsamptenare van betrokkenheid, en 'n VN -ondersoek het gesê (2019) dat daar geloofwaardige bewyse is van die kroonprins se betrokkenheid. In Maart 2020 is die koning se volbroer en die voormalige kroonprins gearresteer; die twee is as moontlike mededingers vir die kroonprins se opvolging beskou.
Politiek van Saoedi -Arabië
Saoedi -Arabië is 'n absolute monargie, met 'n basiese wet, maar geen politieke partye, vakbonde of ander vorme van politieke verenigings nie. Die land se basiese bestuurstelsel - 'n alternatief vir 'n grondwet - is in 1992 ingestel na talle oproepe tot politieke hervorming. Die basiese bestuurswet bestaan ​​uit 83 artikels, almal saamgestel deur 'n spesiale komitee wat destyds deur die koning en die minister van binnelandse sake gereël is. Die artikels is gebaseer op Sharia (Islamitiese wet). Die wet noem die Koran, die Moslem -heilige boek en die Sunnah, die leerstellings en dade van die profeet as die basiese bron van bestuur.
Daar is geen werklike skeiding tussen die magte van die drie regeringsafdelings nie - die wetgewende, die uitvoerende en die geregtelike.
Die koning is die staatshoof, die premier en die opperbevelhebber. Hy kombineer wetgewende, uitvoerende en geregtelike funksies. Koninklike besluite het die bevoegdheid om enige geregtelike of administratiewe besluit te herroep. Alhoewel die drie owerhede in die land as geregtelik, uitvoerend en regulatories erken word, is die koning die uiteindelike arbiter vir hierdie owerhede, gebaseer op artikel 44 van die basiese bestuurswet.
Die koninklike familie oorheers die regering, en die meeste sleutelposisies in die land word deur lede van die gesin beklee. Die outoritêre aard van die regering beperk alle verenigings streng sonder amptelike lisensie of toesig.
Benewens die koning, wat oor groot magte beskik, neem 'n paar invloedryke lede van die koninklike familie en die hoër raad van godsdiensgeleerdes deel aan die vorming van politieke besluite. Godsdiensgeleerdes het 'n sterk greep op interne aangeleenthede.
Volgens artikel 5 van die basiese bestuurswet, sal die heersers van Saoedi -Arabië gekies word uit die seuns van die stigter, Ibn Saud (koning Abdulaziz), en hul afstammelinge. Die volgorde van opvolging op die troon volg op agnatiese senioriteit. Sedert 2006 besluit die Allegiance Council (Hayat al-Baya), bestaande uit die oorlewende seuns van stigter koning Ibn Saud, sy kleinseuns wie se vaders oorlede is, ongeskik of onwillig is om die troon op te neem, en die seuns van die koning opvolging op die troon. Die koning dra die titel van die bewaarder van die twee heilige moskees (Khadim al-Haramain al-Sharifain) in Mekka en Medina, wat die status van Saoedi-Arabië in die Islamitiese wêreld beklemtoon.
Die Huis van Saud
Die eerste Saoedi -staat is in 1744 gestig, toe Muhammad ibn Saud (oorlede 1765), emir van die oase van Diriya in Najd (in die middel van die skiereiland) 'n ooreenkoms aangegaan het met 'n godsdienstige hervormer van daardie tydperk, Muhammad ibn Abd al-Wahhab (oorlede 1792 ). Die vakbond het ten doel gehad om 'n Islamitiese koninkryk te skep wat beheer word deur 'n streng interpretasie van Islam, wat gereeld Wahhabisme genoem word. Die eerste Saoedi-staat stort in 1818 in duie weens aanvalle van die Ottomaanse Ryk, veroorsaak deur die voortdurende uitbreiding van Al Saud / al-Wahhab na gebied onder Ottomaanse beheer (Diriya is uitgevee en nooit herbou nie). Die verdrag tussen die godsdienstige figure en die Al Saud bly egter van krag.
Binne ses jaar (in 1824) het die tweede Saoedi -staat gestig is. Uiteindelik (in 1891) stort hierdie staat in duie na ernstige interne twis onder Al Saud -emirs en druk deur die Ottomane en naburige mededingende emirs, wat uiteindelik lei tot die ballingskap van die Al Saud -emir in Koeweit.
Die derde Saoedi -staat is in 1932 gestig, na 'n periode van dertig jaar van territoriale verowering deur Abdulaziz Al Saud (Ibn Saud 1876-1953), met die steun van Groot-Brittanje, solank sy eie belange in die kusgebiede in die Persiese Golf, in Oman en Jemen, bedien is.
Abdullah bin Abdulaziz Al Saud (gebore 1924) bestyg die troon in 2005 as die sesde koning van Saoedi -Arabië. Na sy dood op 23 Januarie 2015 word hy opgevolg deur sy halfbroer Salman bin Abdulaziz Al Saud (gebore 31 Desember 1935).
In teorie tree die Ministerraad op as die amptelike uitvoerende tak van die regering. In die praktyk word alle ministers by koninklike bevel aangestel en afgedank. Die ministers word elke vier jaar aangestel en bevat baie lede van die koninklike familie. Tans is daar 22 regeringsministers.
Die koninklike hof (al-Diwan al-Maliki) is die kantoor van die koning waarvolgens belangrike wetgewende aangeleenthede beding word. Die belangrikste persone wat wetgewing beïnvloed, is invloedryke lede van die koninklike familie, predikante, sommige adviseurs en lede van die hoër raad van godsdienstige geleerdes. Stamleiers kan ook invloedryk wees op die hoogste vlakke van besluitneming. Burgers kan ook 'n beroep op die koninklike hof doen oor aangeleenthede waarin hulle die hulp van die koning nodig het, byvoorbeeld om burokratiese probleme te oorkom.
Wyle koning Fahd bin Abdulaziz het die Wet van die Ministerraad in 1992 uitgevaardig. Die wet identifiseer die Ministerraad as die regulerende gesag en die Koning as die Eerste Minister. Die wet bestaan ​​uit nege hoofstukke en 83 artikels. Koninklike dekrete stel ministers aan, aanvaar bedankings en onthef ministers en adjunkministers van hul pligte. Die pligte van die predikante word bepaal in artikels 57 en 58 van die basiese bestuurswet. Besluite oor die verrigtinge van die Ministerraad word finaal ná die goedkeuring van die King. Predikante bly vir vier jaar in hul poste of totdat hulle deur die koning verlig is.
Artikel 24 van die Wet van die Ministerraad identifiseer die Raad as die uiteindelike uitvoerende gesag, met volle jurisdiksie oor alle uitvoerende en bestuursaangeleenthede, insluitend die monitering van die implementering van regulasies, verordeninge en besluite wat die oprigting en organisering van openbare instellings opvolg die implementering van die algemene ontwikkelingsplan en die vorming van komitees vir toesig oor ministers en regeringsagentskappe.
Die eensamer wetgewer word die Majlis al-Shura (raadplegende raad) genoem, wat 150 lede en 'n voorsitter het, wat almal deur die monarg aangestel is vir 'n termyn van vier jaar, waarvan die helfte minstens nuwe lede moet wees.
Die Majlis al-Shura het deur verskeie fases gegaan voordat die huidige struktuur daargestel is. Die stigter, koning Ibn Saud, het 'n beroep op die oprigting van die Majlis gemaak toe hy in 1924 Mekka binnegekom het. Majlis al-Shura is beskeie gestruktureerd en is deur die jare gevorm volgens 'n basiese wet met 'n klein aantal adviseurs van hoogstens twaalf. Die stigting van die Ministerraad in 1953 het die funksies van die ou Majlis al-Shura oor verskillende ministeries en administrasies versprei. Uiteindelik het die raad beperkte krag en doeltreffendheid gelaat totdat koning Fahd bin Abdulaziz die basiese wet van die Majlis al-Shura in 1992 afgekondig het.
Die wet beskryf in 30 artikels die basiese funksies van die raadskomitees en die reëls vir vloerdebatte. Die koning het die mag om die Majlis te herstruktureer en op te los soos hy dit nodig ag. Aanvanklik het die Majlis al-Shura 60 lede en 'n spreker, en dit is geleidelik vergroot tot 120 lede en nou tot 150 lede wat deur die koning gekies is. Daar is twaalf komitees in die Majlis al-Shura/Majlis, wat handel oor menseregte, onderwys, kultuur, inligting, gesondheid en sosiale aangeleenthede, dienste en openbare dienste, buitelandse sake, veiligheid, administrasie, Islamitiese aangeleenthede, ekonomie en nywerheid, en finansies.
Twaalf vrouelede dien as deeltydse adviseurs in die huidige raad, maar in 2011 het koning Abdullah toegelaat dat vroue in die volgende termyn, in 2013, as volwaardige lede aangestel word.
Die primêre funksie van die Majlis al-Shura is om die koning te adviseer oor beleidsaangeleenthede, hetsy intern of internasionaal en oor verdrae. Bespreking van beleide kan in die raad begin word in reaksie op 'n koninklike bevel of 'n oproep van lede of burgers. 'N Raadsbesluit word met 'n meerderheid amptelik gemaak en word dan aan die premier (die koning of sy adjunk) gestuur vir oorweging deur die ministerraad. As beide rade (die adviesraad en die ministerraad) oor 'n besluit ooreenkom, word die besluit aan die koning gestuur vir sy goedkeuring. In die geval van 'n meningsverskil besluit die Koning wat gepas is. Dit verg minstens tien lede van die Majlis al-Shura om 'n wet, 'n beleid of 'n konsepwysiging voor te stel. Wette, internasionale verdrae en ooreenkomste en toegewings word bestudeer deur die Majlis, afgekondig en gewysig by koninklike besluit, en gepubliseer in die Amptelike Koerant (al-Jarida al-rasmiya) voordat dit in werking tree.
Die regstelsel in Saoedi -Arabië is gebaseer op Sharia (Islamitiese wet). Artikel 46 van die basiese bestuurswet identifiseer die regbank as 'n onafhanklike gesag. Die beslissings van die regters is nie onderhewig aan enige ander gesag as die Islamitiese jurisdiksie nie. In werklikheid het die Koning egter die mag om in te gryp en enige geregtelike verrigtinge deur koninklike besluite te beïnvloed.
Die Hoogste Raad van Justisie verteenwoordig die regterlike tak van die regering. Dit bestaan ​​uit twaalf regters, wat almal deur die koning aangestel is, volgens aanbevelings van die raadslede. Die koning dien as die laaste uitweg van appèl en het die bevoegdheid om te vergewe. Die Hoogste Raad is gemagtig om regters aan te stel, te bevorder en oor te dra.
Die Saoedi -hofstelsel bestaan ​​uit vier vlakke van howe. Die talrykste en mees basiese is die Sharia -howe, wat die meeste sake in die regstelsel aanhoor. Op die tweede vlak is die algemene howe wat uitspraak lewer oor kriminele sake, skadevergoeding, persoonlike en familieregsake en vaste eiendom. Op die derde vlak word siviele eise gereeld by die goewerneurskantore ingedien om geskille deur middel van arbitrasie op te los. As dit misluk, word die sake by die howe ingedien. Die appèlhof is die vierde en laaste vlak van howe. Drie of meer regters besleg geskille, by meerderheidsbeslissing. Die Raad van Griewe verhoor sake rakende die regering. Die derde tak van die regstelsel bestaan ​​uit die verskillende komitees binne die regeringsministeries en sakekamers wat beslis oor spesifieke regsgeskille, soos arbeidsaangeleenthede.
Saoedi -Arabië is verdeel in dertien provinsies, elk verder verdeel in goewerneurs, wat op hul beurt in munisipaliteite verdeel is. Die dertien provinsies is Mekka (Makka), Riyadh, die Oostelike Provinsie (al-Mintaqah al-Sharqiya of al-Sharqiya), Asir, Medina (al-Madina), Jazan, al-Qassim, Tabuk, Hail, Najran, al- Jawf, al-Baha en die Noordelike Grense (Mintaqat al-Hudud al-Shamaliya).
'N Koninklike besluit in 1992 het die Wet van die Provinsies uitgevaardig. Elke provinsie word bestuur deur 'n goewerneur en 'n adjunk, wat op aanbeveling van die minister van binnelandse sake by koninklike bevel aangestel word. Die meeste goewerneurs en hul afgevaardigdes is lede van die koninklike familie. Die goewerneur is aanspreeklik teenoor die minister van binnelandse sake. Die goewerneur en sy adjunk het die administratiewe aangeleenthede van hul onderskeie goewerneurs, volgens artikel 7 van die wet van die provinsies. Die meeste provinsiale kantore is gereeld oop vir die publiek wanneer lede van die plaaslike gemeenskap hul versoeke en 'n beroep op die goewerneur kan indien om dit te hersien of in te gryp.
In 2005 is plaaslike verkiesings in 178 munisipaliteite gehou vir die helfte van die setels in die munisipale raad. Slegs manlike burgers bo die ouderdom van 21 jaar is toegelaat om te stem en verkiesbaar te wees. In 2011 het koning Abdullah aangekondig dat vroue in die volgende munisipale verkiesings in 2015 mag staan ​​en stem. Die administrasie van alle munisipale bestuur is onder die ministerie van munisipale en landelike aangeleenthede.
Die Saoedi -weermag
Die groot hoeveelheid geld wat Saoedi-Arabië aan sy weermag bestee, beteken dat die land een van die bes toegeruste gewapende magte in die streek het. Sy betrokkenheid by die burgeroorlog van Jemen wat 'n internasionale koalisie gelei het, het sy magte waardevolle ervaring in die front gegee. Die versuim om die Houthi -rebelle te verslaan, het egter ook vrae laat ontstaan ​​oor hoe effektief 'n vegmag die Saoedi -weermag eintlik is.
In 2019 het Saoedi -Arabië 25 uit 137 lande ingedeel in die jaarlikse GFP -oorsig. In daardie jaar word die aantal mense wat militêre ouderdom bereik het, geraam op 583,161 personeel, terwyl militêre uitgawes op $ 70 miljard geraam is. Volgens die Stockholm International Peace Research Institute, in 2018, was militêre uitgawes 8,8 persent van die BBP, vergeleke met 10,3 persent in 2017 en 9,9 persent in 2016.
Die Saoedi-leër was tydens die Eerste Golfoorlog (1991) vir die eerste keer besig met luggevegte, toe 'n Saoedi-vlieënier wat 'n McDonnell Douglas F-155 Eagle gevlieg het, twee Irakse Dassault Mirage-vliegtuie, wat na Saoedi-gebied gekom het, opspoor en afskiet met behulp van die Amerikaanse vervaardigde Airborne Warning and Control System (AWACS). Vir diegene wat die gebeurtenis gesien het, was die Saoedi's se gevorderde tegnologiese militêre vermoëns en hul vermoë om binne koalisies te veg, duidelik. Dit toon egter ook dat die land staatmaak op buitelandse militêre ondersteuning, wat lank voor 1991 begin het en tot vandag toe voortduur.
Die eerste groter 'internasionale' konflik waarin die Saoedi-weermag betrokke was, was die stryd tussen Jemenitiese regeringsmagte en Houthi-rebelle in 2009, wat na bewering klein invalle deur grondtroepe en lugaanvalle deur F-15-vegvliegtuigbomwerpers ingesluit het. Verslae dui daarop dat die Saoedi -grondtroepe swaar weerstand ondervind het deur Houthi's, wat tot aansienlike, maar onbevestigde, Saoedi -verliese gelei het.
Saoedi -troepe het Bahrein in 2011 binnegekom, onder leiding van die Gulf Cooperation Council (GCC), saam met magte van die Verenigde Arabiese Emirate, om die bewind van koning Hamad te ondersteun teen 'n hoofsaaklik Sjiïtiese veldtog vir demokratisering, en die Saoedi's bly daar tot vandag toe .
In 2014 het Saoedi -Arabië beskeie lugmagte toegewy aan die koalisie -lugveldtog teen die ekstremistiese Islamitiese Staat in Irak en Sirië wat in 2014 begin het.
In Maart 2015 het Saoedi -Arabië, onder leiding van 'n koalisie van verskeie Arabiese state, 'n veldtog van lugaanvalle teen Sjiïtiese Houthi -rebelle geloods. Dit het troepe van die voormalige president van Jemen, Ali Abdullah Saleh, geassosieer om die regime van president Abd Rabbuh Mansour Hadi na Sanaa terug te bring.
In die lig van die Saleh-gesteunde Houthi-offensief, het Hadi uit die land gevlug vir veiligheid in Saoedi-Arabië en internasionale hulp versoek om sy regering te herstel.
Die Saoedi -regering beskuldig Iran daarvan dat hy die rebelle ondersteun om sy invloed op die Arabiese Skiereiland te versprei. Na drie maande se bombardemente het die Saoedi -leierskap egter nie sy doelwitte bereik nie.