Maar lees ‘n mens verder, is daar iets wat besonder sterk opval: Paulus begin hierdie brief tog nie heeltemal soos sy ander briewe nie. Sy selfbekendstelling is veel en veel meer uitgebreid. Hy skryf byvoorbeeld nie net, soos in 1 Korinthiërs (1:1), dat hy “‘n geroepe apostel van Jesus Christus deur die wil van God” is nie. Nee, maar hy maak hy ‘n lang byvoeging: ‘n apostel nie vanweë mense of deur ‘n mens nie, MAAR deur Jesus Christus en God die Vader wat Hom uit die dode opgewek het ….
Om Paulus se leer verdag te maak, het die dwaalleraars ook sy apostelskap begin bevraagteken: Die dwaalleraars het heel waarskynlik vir die gelowiges in Galasië gesê: Paulus is nie in dieselfde klas as die ander apostels was nie. Hy is maar net deur ‘n gemeente in Antiogië uitgestuur, deur mense dus (vgl Hand 13:1–2) en nié deur die Here self soos die ander apostels nie. Paulus kom dus slegs met menslike gesag.
Hy is óók nie ‘n apostel deur mense nie. Dit wil sê: Jesus Christus het hom nie deur middel van mense geroep nie.
En dan maak Paulus ‘n besondere toevoeging by die woorde God die Vader: God die Vader wat Hom (Jesus) uit die dode opgewek het. Waarom maak die apostel hierdie byvoeging? Waarom is hy nie tevrede daarmee om te verklaar dat hy sowel deur God die Seun as deur God die Vader uitgestuur is nie?
Maar die brief is nie alleen vir hulle bedoel nie. God het dit nodig geag dat ook ons dit moet hoor. Daarom is dit opgeskryf.
Want ook in ons tyd is die evangelie van genade alleen in die gedrang. Ek kry die gevoel dat die mens – ook die kerkmens – van vandag nie meer sonde het nie. Ten minste: so dink ons. O, miskien sê ons dit nog: Ek is ‘n sondaar. Maar dit bly dikwels by ‘n oppervlakkige mondbelydenis. Daarom spreek die prediking van die kruis ons nie meer aan nie. Ons wil eerder hoor wat ons moet doen. En ons meen – soos Luther ook eers gedink het – dat ons so baie kan doen. Maar as ons soos ‘n Paulus en ‘n Luther gekonfronteer word met die verblindende lig van God se heiligheid, word al ons gewaande heiligheid en vroomheid en werke uit ons hande geslaan. As die donderslae van die wet tot in die ore van ons siel weergalm en die bliksemstrale van sy oordeel ons in die grond van ons hart tref – dan word die brief van die Galasiërs ook ons lieflingsbrief.
En – laat Paulus dit hoor in sy seëngroet – hierdie genade en vrede kom nie alleen van die Seun nie, maar óók van God die Vader. Dit stroom óók uit God se Vaderhart. Want agter die Seun staan die Vader. “Want so lief het God die wêreld gehad, dat Hy sy eniggebore Seun gegee het … (Joh.3:16). Op Golgota gaan God se Vaderhand en God se Vaderhart vir ons oop. In Jesus kyk ons tot reg in God se Vaderhart.
Ons het NIKS gegee nie, God het ALLES gegee: Hy het sy eie Seun, sy liewe Seun, gegee, die kosbaarste wat Hy het. Ons gee niks nie, maar ons ontvang genade op genade.
En waarom het Christus Homself gegee? Met die doel, sê Paulus, dat Hy ons kan uitred uit die teenwoordige bose wêreld. Met die teenwoordige bose wêreld bedoel Paulus: die wêreld onder die oordeel van God en onder die heerskappy van die duiwel. Van daardie wêreld was ons deel en uit daardie dodelike gevaar het Christus alleen ons uitgered deur Homself oor te gee. Ons kon onsself nie red nie. Dit sit in die woordjie “uitred”. God het dit gedoen.
God het ALLES gedoen deur sy Seun. Daarom sluit die apostel sy seëngroet af met ‘n lofprysing: …aan wie die heerlikheid toekom in alle ewigheid! Amen. Aan God alleen die eer.