Die term satura (Lat.: satira: 'n latere vorm van satura: 'n bonte mengelmoes, 'n deurmekaarspul), het oorspronklik na 'n Latynse poetiese vorm verwys waarvan Lucilius die pionier-digter was: 'n lang gedig wat dialoog bevat, geskryf in heksameters en waarin die swakhede en wanprakryke van die gemeenskap bespot word. In 'n sekere stadium in die ontwikkeling van die begrip het daar verwarring gekom tussen die Latynse vorm satura en die Griekse begrip satyros, wat daartoe gelei het dat die woord as satyra geskryf is en later in Engels satyre geword het. Hierdie etimologiese verwarring is in 1605 opgeklaar deur die Franse geleerde Isaac Casaubon.