Ons het lekker bietjie teruggedink aan daar die jaar toe hy by my was. Vyf-en-veertig klein seuntjies en dogtertjies in ‘n klas net groot genoeg vir hoogstens 20 leerders. Ek kon bv nie tussen banke loop en kyk, of help met ekstra werk nie. Ek kan ook onthou dat ek as ons goed gewerk het aan die einde van die dag ‘n storie vir hul gelees het. Liewe Heksie was baie gewild omdat juffrou al die stemme verskillend gelees het. Eendag het ek in die leestyd vir hul van Racheltjie de Beer gelees. Aan die einde het ek my so ingeleef dat ek die hele klas saam met my aan die huil gehad het. Daarna het hul gereeld gevra om weer Racheltjie de Beer se storie te hoor. Ek het egter dit nie weer gelees nie want dis te hartseer.
Eintlik wil ek oor kinders skryf wat mens nog onthou terwyl hul al groot is. Ek het op ‘n stadium ‘n swart seun wat op sy eie gebly het gehelp terwyl ek in bib was. Elke dag het hy vir ‘n ekstra les gekom. Hy het op die ou einde sy matriek met vlieënde vaandels geslaag. Hy het nog vir jare vir my boodskappe gestuur en my ook op my verjaarsdag gebel om my geluk te wens.
Nou wil ek eers terug gaan na my Secunda tydperk. Ek is in 1980 getroud en sou nie weer skoolhou nie. Wishful thinking. Na drie maande by die huis het ek my naam by die naaste laerskool opgegee. Dit was ‘n nuwe skool en omdat ek Engels tweede taal gee het die hoof my dadelik aangestel. Ek het die vier jaar wat ek daar skool gehou het my voete in die onderwys gevind. Die hoof was so oud soos ek en ons was geesgenote. Ons het saam die skool opgebou.
Ek het ook die laaste paar jaar gevind dat as ek in die dorp van my klas se kindertjies teë gekom het hul altyd: “Good day, Madam” sal sê as ouers by hul is. Die ouers was ook almal baie dankbaar vir dit wat ek vir hul kinders gedoen het.
Beny altyd die onderwysers wat so baie vir soveel kon beteken. En dan besef ek ook watter harde, harde werk dit was!