William Grenville (Lord Grenville) - Inligting
William Wyndham Grenville, die vyfde van sewe kinders en die jongste seun van George Grenville (1712-1770), die politikus wat later premier (1763-65) en Elizabeth Wyndham (1720–1769) sou word, is op 24 Oktober gebore 1759. Volgens sy biograaf, Peter Jupp: "Grenville is gebore in 'n gesin wat in die sewentiende eeu ontstaan ​​het uit vergelykende onduidelikheid, deels deur die huwelik en deels deur 'n kombinasie van ambisie, vermoë en invloed, een van die rykste en die magtigste in Brittanje. "
Grenville is aanvanklik opgevoed by East Hill School in Wandsworth. Albei sy ouers is binne 'n jaar na elk dood toe hy by die Eton College begin het. Hy studeer ook aan die Christ Church, Oxford University (1776–80), maar kort nadat hy afgestudeer het, sterf sy voog, Richard Grenville-Temple. Grenville het na Lincoln's Inn (1780–82) gegaan, maar is nooit na die kroeg ontbied nie en besluit eerder om op politiek te konsentreer. In Februarie 1782 betree hy die Lagerhuis as die verteenwoordiger van Buckinghamshire.
Grenville ondersteun die Whigs, maar in 1784 word hy aangestel as posmeester-generaal deur William Pitt, die nuwe premier. Die skrywer van Lord Grenville 1759-1834 (1985) het daarop gewys: "Gedurende die volgende sewe jaar het Grenville ..., saam met Henry Dundas, die hoofadviseur van Pitt geword. Dit is deels bereik deur sy optrede in die poste wat hy beklee het: gesamentlike betaalmeester-generaal (Maart 1784 tot September 1789); lid, en vanaf Augustus 1786 ondervoorsitter van die Raad van Handel (Maart 1784 tot Augustus 1789) ... Grenville was net so volledig verbind soos Pitt tot die taak van finansiële en kommersiële heropbou na die verlies van die Amerikaanse kolonies en die verwydering van die statutêre beheer oor Ierse wetgewing. "
In 1790 kry hy die titel Lord Grenville, Grenville. Grenville, wat nou in die House of Lords is, het verdere bevordering onder William Pitt ontvang en in sy regering gedien as minister van binnelandse sake (1790-91) en minister van buitelandse sake (1791-1801). Grenville was 'n sterk voorstander van Katolieke Emansipasie en in 1801 bedank hy by Pitt toe George III voorgestelde wetgewing oor die onderwerp blokkeer.
In Februarie is Lord Grenville in 1806 deur die koning uitgenooi om 'n nuwe Whig -administrasie te stig. Peter Jupp het aangevoer: "Ten spyte van al sy bedenkinge was Grenville 'n baie hardwerkende premier met 'n kenmerkende bestuurstyl. In ooreenstemming met die professionaliteit wat hy in die binnelandse en buitelandse departemente aangemoedig het, het hy sake gedoen op 'n metodiese en op 'n sake -wyse en 'n stelsel ontwikkel waarin hy nou saam met Fox en die ander partyhoofde werk, maar in gelyke mate met die ander departementshoofde, wat aangevul is met gereelde kabinetsvergaderings, ten minste een keer en soms twee keer per week. vorm van departementele regering waarin Grenville probeer toesig hou oor die geheel sonder dat sy kollegas voel dat hulle soos sifers behandel word. "
Grenville, was 'n sterk teenstander van die slawehandel. Grenville was vasbeslote om 'n einde te maak aan die Britse betrokkenheid by die handel. Thomas Clarkson het 'n omsendbrief aan alle ondersteuners van die Society for the Abolition of the Slave Trade gestuur waarin hy beweer dat 'ons eerder meer vriende in die kabinet het as voorheen' en 'spontane' lobby van LP's voorstel.
Grenville se minister van buitelandse sake, Charles Fox, het die veldtog in die Laerhuis gelei om die slawehandel in gevange kolonies te verbied. Clarkson het opgemerk dat Fox "vasbeslote was oor die afskaffing daarvan (die slawehandel) as die hoogste glorie van sy administrasie, en as die grootste aardse seën wat dit die mag van die regering was om te skenk." Hierdie keer was daar min opposisie en dit is deur 'n oorweldigende 114 tot 15 geslaag.
In die House of Lords het Lord Grenville 'n hartstogtelike toespraak gelewer waar hy aangevoer het dat die handel 'in stryd is met die beginsels van geregtigheid, menslikheid en gesonde beleid' en mede -lede gekritiseer het omdat 'die handel lankal nie afgeskaf was nie'. By die stemming is die wetsontwerp in die House of Lords met 41 stemme teen 20 goedgekeur.
In Januarie 1807 het Lord Grenville 'n wetsontwerp ingedien wat die handel na Britse kolonies sou stop op grond van 'geregtigheid, menslikheid en gesonde beleid'. Ellen Gibson Wilson het daarop gewys: 'Lord Grenville was die hoof van die oorwinning wat die afskaffer so lank ontwyk het ... . Hy was vasbeslote om sukses te behaal en sy steun was noukeurig. " Grenville het die Lords op 4 Februarie drie uur lank toegespreek, en toe die stemming geneem is, is dit met 100 op 34 aangeneem.
William Wilberforce het gesê: "Hoe gewild is Abolition netnou! God kan die harte van mense draai". Tydens die debat in die Laerhuis het die prokureur-generaal, Samuel Romilly, hulde gebring aan Wilberforce se onophoudelike voorspraak in die parlement. Die handel is afgeskaf met 'n dawerende 283 tot 16. Volgens Clarkson was dit die grootste meerderheid wat aangeteken is oor enige kwessie waar die Huis verdeeld was. Romilly was van mening dat dit 'die glorierykste gebeurtenis en die gelukkigste vir die mensdom is wat ooit plaasgevind het sedert menslike aangeleenthede opgeteken is'.
Ingevolge die bepalings van die Abolition of the Slave Trade Act (1807) is Britse kapteins wat gevang is om die handel voort te sit, 'n boete van £ 100 opgelê vir elke slaaf aan boord. Hierdie wet het die Britse slawehandel egter nie gestuit nie. As slaweskepe die gevaar loop om deur die Britse vloot gevang te word, het kapteins die boetes wat hulle moes betaal, dikwels verminder deur te beveel dat die slawe in die see gegooi moes word.
Grenville vestig hom nou op Katolieke Emansipasie. Met die dood van Charles Fox in September 1806, is die Grenville -regering egter erg verswak. Toe George III in Maart 1807 Grenville se poging om 'n einde te maak aan Katolieke gestremdhede verwerp, het hy bedank. Die skrywer van Lord Grenville 1759-1834 (1985) het daarop gewys: "Grenville was moeg en afgelei deur ander probleme wat die regering belemmer. Hy het gehoop dat hy die koning kon oortuig dat die wetsontwerp bloot 'n Ierse wet van 1793 herhaal, waarop die monarg toe sy toestemming gegee het, selfs alhoewel dit eintlik verder gegaan het. Die koning ruik 'n rot en weier sy toestemming en eis dat sy ministers hulself belowe om nie weer die Katolieke vraag met hom te stel nie. en, in die geval van eersgenoemde, die amp op 25 Maart 1807 verlaat met 'n groot sug van verligting. "
Verskeie pogings is aangewend om Grenville te oorreed om terug te keer na die regering, maar hy het verkies om van die agterbanke af te werk. Hy het voortgegaan met sy veldtog teen slawerny en het in 1815 teen die koringwette aangevoer. Grenville het wel die bekendstelling van die ses wette ondersteun en dit het daartoe gelei dat Lord Liverpool sy plek in sy regering gebied het. Hy het geweier en in 1823 het 'n verlammende aanval sy politieke loopbaan beëindig.
Lord Grenville sterf op 12 Januarie 1834. Peter Jupp het aangevoer: 'Grenville het 'n aansienlike en soms kritiese invloed op die Britse politieke geskiedenis gehad vir ongeveer vyf en dertig jaar, in werklikheid langer as elkeen van die meer bekende politici met wie hy verbonde was - Pitt, Fox en Gray. 'N Gedeelte van die invloed het ontstaan ​​uit maatreëls waarvoor hy geheel of hoof verantwoordelik was ... Grenville se sterkpunte lê in 'n briljante intellek, 'n vermoë om die verband tussen verskillende beleidsfere raak te sien en beredeneerde argumente ten gunste van spesifieke beleide. "
Verlede buitelandse sekretarisse
Leef 1759 tot 1834 Amptedate April 1791 tot Februarie 1801 Politieke party Konserwatief (tot 1801) Interessante feite Spandeer byna 'n dekade as minister van buitelandse sake tydens die stryd teen Revolusionêre Frankryk.
Lord Grenville was byna 'n dekade lank as minister van buitelandse sake gedurende 'n onstuimige tydperk wat oorheers is deur diplomasie en oorlog teen Revolusionêre Frankryk. Grenville het 'n lang politieke stamboom gehad. Sy vader, George Grenville, was in 1763 tot 1765 premier en hy was die neef van Pitt die Jongere.
Voor hierdie tydperk is die rolle van die staatsamptenare nie duidelik omlyn nie, maar die buitelandse kantoor is eers in 1782 gestig. Grenville se vroeë jare is opgeneem met die oprigting van die kantoor self, wat hy gedoen het deur die doeltreffendheid eerder as die omvang daarvan te verhoog. Teen 1795 het hy vir alle personeel salarisverhogings gereël - insluitend 'n salaris van £ 6,000 vir homself. Die koning sê: 'Ek vind u nuwe reëling 'n groot verbetering ... niks kan die manier waarop u sake doen, oorskry nie.'
Die Franse oorloë
Grenville se 'besigheid' gedurende sy tyd by die buitelandse kantoor was gekenmerk deur versigtigheid, onsuksesvolle diplomasie en die inmenging van Pitt. Sy eerste ampstermyn was ongelukkig. Die Britse regering was van plan om hul vloot in die Swart See aan te vul as 'n hefboom teen Rusland se vraag na die hawe Ochakov. Teen die tyd dat dit toegerus was, was dit egter te laat en moes Brittanje toegee.
Die Pruise het geglo dat die Triple Alliance van 1788 betekenisloos geword het deur die bedreiging van Rusland, sodat hulle 'n ooreenkoms met die Oostenrykers onderteken het en dat Brittanje effektief uit die Europese diplomasie gedwing is totdat Frankryk in 1793 oorlog verklaar het. is gedoen "nie baie kredietwaardig nie, maar beter as erger."
Dit was tydens die Franse oorloë dat Grenville homself die beste vrygespreek het, alhoewel sy prestasies beskeie was in vergelyking met die verbruikte energie. Hy het alliansies eers met Rusland, daarna Spanje en uiteindelik Sardinië voorgestel. Al hierdie pogings tot diplomasie is gestig omdat die Europese moondhede die territoriale winste wat hulle deur oorlog oor vrede kan behaal, prioritiseer. Sy enigste vroeë sukses was met 'n land wat amptelik neutraal was: die Verenigde State. Grenville se goeie persoonlike verhouding met hoofregter John Jay het 'n verdrag verseker wat verseker het dat Brittanje slegs op die Europese front veg.
Aan die einde van 1794 kom 'n ware toets van sy posisie toe die Pruise hulle aan die oorlog onttrek het. Lord Malmesbury het 'n subsidie ​​voorgestel om groter Pruisiese betrokkenheid aan te moedig, maar Grenville het die idee so gehaat dat hy Pitt sy bedanking aangebied het as dit sou gebeur. Uiteindelik is hy gered deur in die kabinet te sit. Teen die tyd dat die aanbod gestuur is, het Pruise die Vrede van Basel met Frankryk gesluit. Grenville se wantroue teenoor die Pruise is bevestig en hy het sy bedanking teruggetrek.
Grenville en Pitt
Dit was die eerste in 'n reeks diplomatieke avonture wat 'n soortgelyke patroon volg: Grenville sou alliansies verwerp wat hy as skadelik vir Britse belange beskou het, Pitt sou hom oorreed of oorheers, maar uiteindelik sou Grenville se pessimisme geregverdig wees.
Teen 1795 het pogings om 'n Europese as te vestig so heeltemal misluk dat Pitt van rigting verander en vrede met Frankryk gesoek het. Vir Grenville was dit 'n verraad van Brittanje se kontrarevolusionêre bondgenote, en hy het 'n harde onderhandelingsposisie beywer. Hy het daarop aangedring dat Frankryk en sy bondgenote oorsese gebiede aan Brittanje afstaan ​​in ruil daarvoor dat Brittanje hulle hul territoriale winste in Europa kan behou.
Alhoewel die gesprekke in Lille in 1797 tot 'n einde gekom het, was Grenville in sy laaste fase as minister van buitelandse sake sterker in die kabinet en kon hy die kontrarevolusionêre beleid van Brittanje weer instel. Dit was toe so onsuksesvol as voorheen. Toe Grenville in 1801 by die res van Pitt se regering bedank, was Europa in dieselfde posisie as in die begin van die oorlog, behalwe dat Frankryk 'n nuwe konsul gehad het - Napoleon Bonaparte.
In 1802 breek Grenville met Pitt, na die Verdrag van Amiens met Frankryk, en stig sy eie opposisiegroep. Grenville het hom met Charles James Fox verbonde en kortliks die 'Ministry of all the Talents' in 1806 tot 1807 gelei wat die afskaffing van die slawehandel verseker het.
Grenville, William Wyndham, 1st Lord
Grenville, William Wyndham, 1st Lord (1759 �). Eerste minister. Die derde seun van George Grenville, premier 1763 𠄵, is opgevoed aan die Eton and Christ Church, Oxford, waar hy 'n vooraanstaande klassieke geleerde geword het. Hy het die parlement in 1782 betree en sy lot saam met sy neef, die jong William Pitt, ingegee. Shelburne het hom in 1782 as hoofsekretaris in Ierland aangestel, en onder Pitt was hy betaalmeester van die magte 1783 𠄹, 'n amp wat hy beklee het saam met lidmaatskap van die Indiese Raad van Beheer en van die Raad van Handel na 1784. 'n Ywerige administrateur, het hy bygedra na die belangrikste finansiële en ekonomiese prestasies van Pitt se vredestydbediening. In 1787 is hy op diplomatieke missies na Den Haag en Versailles gestuur en die moontlikhede van 'n ooreenkoms met die Franse om die slawehandel in Afrika te beëindig, uitgespreek, 'n saak wat hom na aan die hart lê totdat hy as premier in 1807 kon slaag Dit.
In Januarie 1789 stem Grenville in om die Speaker van die Laerhuis te word om Pitt te midde van die Regency -krisis te help, maar hy verlang na 'n kabinetspos en as die krisis verby is, word hy aangestel as sekretaris van binnelandse sake. Teen hierdie tyd is hy erken as die tweede bevelvoerder van Pitt en in 1790 is hy tot die Here verhef om toesig te hou oor die sake van die regering daar. Hy is in 1791 vertaal na die ministerie van buitelandse sake en was tien jaar lank verantwoordelik vir die Britse beleid tydens die Franse Revolusionêre Oorlog. Grenville het die pos as onbetaamlik gevind en sy suksesse was min. In 1801 bedank hy by Pitt weens die weiering van die koning om katolieke verligting te verleen, maar anders as Pitt besluit hy om nie weer sy amp aan te neem nie, tensy die koning sy vetoreg terugtrek. Gevolglik het hy in 1804 nie saam met Pitt teruggekeer nie, maar 'n alliansie aangegaan met die Foxite Whigs, saam met wie hy in die ' Ministerie van alle Talente gedien het in 1806 𠄷.
As premier het Grenville weinig bereik bo die afskaffing van die slawehandel. Die regering het in duie gestort toe George III hul poging om toegewings aan die Ierse katolieke te smokkel, verydel het verby sy protestantse gewete. Grenville en Gray, die opvolger van Fox, het die volgende tien jaar die opposisie teen Portland, Perceval en Liverpool gelei, maar hulle was nie van mening dat die posisie aangenaam was nie. Die alliansie eindig in 1817 toe hulle nie saamstem oor die skorsing van die regering van habeas corpus om radikale agitasie te hanteer nie. Grenville tree toe uit die politieke lewe en wy sy oorblywende jare aan klassieke geleerdheid.
Grenville was 'n ywerige administrateur en 'n pligsgetroue politikus, maar die glinsterende pryse ontwyk hom. Hy het nie warmte, verbeelding en leierseienskappe gehad nie. Sy verbode manier het hom die bynaam van 𠆋ogey ' gegee, en hy het afgeleë en ongevoelig gelyk behalwe vir sy familie en vriende.
William Grenville is gebore op 24 Oktober 1759, die derde seun en sesde van nege kinders wat gebore is aan George Grenville en Elizabeth Wyndham. In 1792 trou hy met Anne Pitt. Sy was die dogter van Thomas Pitt, die eerste Baron Camelford. Die Grenville- en Pitt -families was verweef, aangesien Pitt die Ouere (die Graaf van Chatham) met Hester Grenville, die suster van George Grenville, getroud was. Gevolglik was lord Grenville en Pitt die jongere neefs.
Lord Grenville is opgevoed by Eton en Christ Church College Oxford. Hy studeer in 1780 nadat hy die kanselierprys vir Latynse vers in 1779 gewen het. Grenville was akademies baie begaafd en het 'n groot belangstelling in en uitgebreide kennis van klassieke letterkunde. Hy het baie tyd daaraan bestee om die korrespondensie van sy oom, Lord Chatham, te redigeer. Hy het vir die balie opgelei, maar is nooit gebel sedert hy in 1782 as parlementslid vir die familie se stad Buckingham in die parlement toegetree het nie. Hy het die kiesafdeling bly verteenwoordig totdat hy in 1790 tot die peerage verhef is.
Grenville het tydens sy parlementêre loopbaan deurlopend ministeriële amp beklee. Hy was hoofsekretaris vir Ierland tussen Augustus 1782 en Mei 1783, terwyl sy broer, Earl Temple, luitenant Grenville deur sy neef Pitt die Jongere gedurende sy premierskap as minister bedien is. Grenville was betaalmeester -generaal tussen Desember 1783 en Maart 1784. Vir 'n kort tydjie in 1789 was hy speaker van die Laerhuis en daarna word hy minister van binnelandse sake in 1791 as minister van buitelandse sake. Sy bediening duur van Februarie 1806 tot Maart 1807.
Toe die Franse rewolusie uitbreek, bepleit Grenville Britse neutraliteit as die beste manier om konflik te vermy, maar toe Frankryk oorlog van Brittanje verklaar, ondersteun Grenville die eerste koalisie van Europese moondhede. Hy ondersteun ook onderdrukkende binnelandse wetgewing om wet en orde in Brittanje te handhaaf. In 1790 word hy Baron Grenville geskep en neem hy die leier van die House of Lords oor. Hy bedank saam met Pittover die koning se houding teenoor die Katolieke Emansipasie in Maart 1801, na die aanvaarding van die Uniewet met Ierland. Hy het egter nie vertroue in die vermoë van Addington om die oorlog te voer nie en het sterk teenoor die nuwe regering gepraat. Hy het ook Pitt laat vaar, wat nie gereageer het op Grenville se voorstel vir 'n verdrag tussen die politieke en kwotasies nie, en Grenville en Fox werk saam in 'n gesamentlike opposisie. In 1804 toe Pitt weer aan bewind kom, weier Grenville om sonder Fox die amp te aanvaar. Dit het die skeiding van die neefs voltooi.
Toe Pitt sterf, het Grenville 'n ministerie gevorm om die regering en die stryd teen Frankryk voort te sit. Charles James Fox het sy minister van buitelandse sake geword - die eerste keer dat Fox sy amp beklee het sedert 1783. Fox sterf egter in September 1806, wat beteken dat die ministerie herbou moes word. Grenville ondersteun Katolieke Emansipasie en toe die koning weier om dit as 'n maatreël te beskou, bedank Grenville. Hy het die res van sy politieke loopbaan in opposisie deurgebring. Dit was egter sy bediening wat die afskaffing van die wet op slawehandel deur die parlement gelei het.
Na die einde van die Franse oorloë het Grenville gekant teen die aanneming van die koringwette en het hy die beginsels van vryhandel ondersteun. Hy het die Katolieke emansipasie ondersteun, maar teen 1822 het hy feitlik uit die politiek getree. Hy het verskeie beroertes opgedoen en is op 12 Januarie 1834 op 74 -jarige ouderdom oorlede.
25 Oktober 1759, Buckinghamshire
12 Januarie 1834, Buckinghamshire
Slave Trade Act 1807: die slawehandel in die Britse Ryk afgeskaf.
Oor sy bedanking: "Die daad is gedoen en ek is weer 'n vry man, en ek kan vir u sê hoe liefdevol dit sou wees om vir ander te sê, die oneindige plesier wat ek uit emansipasie put."
William Wyndham Grenville, eerste baron Grenville, was die seun van George Grenville, 'n vroeëre premier.
Ondanks die beknoptheid van sy tyd as premier, beklemtoon William Grenville se uitgebreide politieke loopbaan die veranderende patrone van Britse politieke ooreenkomste in die latere Hannoveriese tydperk. As premier was hy verantwoordelik vir een van die belangrikste wetgewende maatreëls van die vroeë negentiende eeu, die afskaffing van die slawehandel in 1807.
William Grenville (Lord Grenville) - Geskiedenis
Dit is 'n klassieke Al Stewart historiese folk-rock-liedjie, alhoewel meer folk as rock. Sir Richard Grenville is in 1542 gebore, en na 'n uitstekende loopbaan as soldaat en ontdekkingsreisiger, word hy aangestel as vise -admiraal van die Britse Royal Navy. Hy vaar in 1586 na Roanoke Island (in wat nou Noord -Carolina is) om 'n kolonie wat deur sir Walter Raleigh gestig is, te versterk, en laat 15 manne agter wat Roanoke verdwyn het, staan ​​bekend as die 'Lost Colony'.
Die liedjie is geskryf uit die perspektief van die 15 mans wat agtergebly het en weet dat hul einde op hande is:
Gaan vertel vir Lord Grenville dat ons drome gestrand het
Daar is niks om ons in hierdie stad te hou nie
In 1591 vaar Grenville na die Azore op soek na Spaanse skat, maar bevind hom in die minderheid toe sy skip the Revenge van die res van die vloot geskei word. Nadat hy die hele aand en die nag teen 15 Spaanse skepe geveg het, is die wraak deur sy bemanning oorgegee teen sy wense. Dodelik gewond, Grenville is gevange geneem en sterf aan boord van een van die vyandelike skepe van slegs 49 jaar.
Laai af as PDF : Lord Grenville, 1759-1834
Datum : 1985-12-05
Gradering : 5.0
Resensies : 1
Kategorie : Boek
Lord Grenville 17591834 1ste uitgawe deur Peter Jupp Skrywer
William Wyndham Lord Grenville 17591834 Marjie Bloy Ph D Senior navorsingsgenoot aan die Victoriaanse web Victoriaanse webhuis — Politieke geskiedenis en#8212 Eerste ministers
Lord Grenville 17591834 'n Bibliografie deur Harvey
Lord Grenville 17591834 boek Lees resensies uit die wêreld se grootste gemeenskap vir lesers Deel van 'n reeks van 20 volumes wat die lewens van British Prime dek
William Wyndham Lord Grenville 17591834 William Grenville is gebore op 24 Oktober 1759 die derde seun en sesde van nege kinders gebore aan George Grenville en Elizabeth Wyndham In 1792 trou hy met Anne Pitt Sy was die dogter van Thomas Pitt, eerste Baron Camelford
Lord Grenville 17591834 Peter Jupp Oxford Universiteit
Lord Grenville 17591834 Peter Jupp Deel ook van belang Die IRA in Brittanje 19191923 Eerste uitgawe Gerard Noonan Liverpool Sektarianisme Keith Daniel Roberts Transnational Radicalism and the Connected Lives of Tom Mann and Robert Samuel Ross Neville Kirk
GRENVILLE William Wyndham 17591834 Geskiedenis van
GRENVILLE William Wyndham 17591834 Gepubliseer in The History of Parliament the House of Commons 17541790 ed
Baron Grenville 17591834 The Baron Statesman The
Baron Grenville 17591834 Die Baron Staatsman William Wyndham Grenville 1ste Baron Grenville was eerste minister op die tydstip waarop die 1807 -wet om die slawehandel af te skaf Sy vader was ook premier en Grenville is opgevoed in Eton en Christchurch Oxford Hy was gerespekteer en betroubaar, maar afsydig en koud
William Wyndham Grenville 1st Baron Grenville 17591834
William Wyndham Grenville 1st Baron Grenville is gebore 25 Oktober 1759 in Wotton House Buckinghamshire Engeland Verenigde Koninkryk vir George Grenville 17121770 en Elizabeth Wyndham bef17311769 en sterf 12 Januarie 1834 in Dropmore Park Burnham Buckinghamshire Engeland Verenigde Koninkryk van ongespesifiseerde oorsake
William Grenville Lord Grenville Spartacus Educational
Die skrywer van Lord Grenville 17591834 1985 het daarop gewys dat Grenville moeg en afgelei is deur ander probleme wat die regering belemmer. dit het eintlik verder gegaan
William Grenville 1ste Baron Grenville Wikipedia
William Wyndham Grenville 1st Baron Grenville PC PC Ire FRS 25 Oktober 1759 – 12 Januarie 1834 was 'n Britse Pittite Tory en politikus wat as premier van die Verenigde Koninkryk gedien het van 1806 tot 1807, hoewel hy 'n voorstander was van die British Whig Party vir die duur van die Napoleontiese oorloë
b. 25 Okt. 1759, 3de s. van George Grenville, en bro. van George en Thomas Grenville. opvoed. Eton 1770-6 Ch. Ch. Oxf. 1776-80 L. Inn. 1780. m. 18 Julie 1792, Anne, da. van Thomas Pitt, 1st Baron Camelford, s.p. cr. Baron Grenville 25 November 1790.
P.C. [I] 15 Sept 1782 hoofsek. aan ld. lt. [I] Sept. 1782-Junie 1783 P.C. 31 Desember 1783 betaalmeester genl. Jan.-Mrt. 1784, jt. betaalmeester genl. 1784-Sept. 1789 lid van die Raad van Handel Maart 1784-Aug. 1789, vise-pres. 1786-9 lid van Beheerraad Sept. 1784-Mrt. 1790, pres. 1790-Maart 1793 Speaker van die Laerhuis Jan.-Junie 1789 Huis art. Junie 1789-Junie 1791, buitelandse sek. Junie 1791-Feb. 1801 ouditeur van die staat 1794- d. eerste ld. van die tesourie Februarie 1806-Mrt. 1807.
Grenville, wat teruggekeer het na Buckingham om sy broer se belang, stem saam met die opposisie in die belangrike afdelings voor die val van Noord. Net soos sy broer George, 3rd Earl Temple, ondersteun hy die administrasie van Rockingham, en word by die stigting van Shelburne in Julie 1782 hoofsekretaris van Temple as luitenant van Ierland. Edward Cooke, privaatsekretaris van Grenville se voorganger, het ongunstig kommentaar gelewer op die aanstelling van so 'n jong en onervare man om die Ierse Lagerhuis te lei, het nietemin toegegee dat hy 'verstandig en heeltemal goedgesind' lyk. laborious'.1 In November 1782 is hy na Londen gestuur om die Ierse beleid met die ministers te bespreek, en gedurende die volgende paar maande het hy gewerk om 'n wetsontwerp te verkry om die Ierse vrees vir Engelse inmenging in hul regspraak te besweer. Kabinetsverdelings en uitstel het hom ontstel: op 20 Desember skryf hy aan Temple en vra toestemming om in Londen te bly totdat die wetsontwerp voorgelê word
En op die 24ste oor Shelburne: 'Is dit nie ondenkbaar dat 'n man soveel gevaar sal inhou nie? sonder dat dit moontlik is om 'n voorwerp onder die hemel te ontdek wat hy met die vertraging kan kry? 'Gedurende hierdie tydperk was sy enigste twee toesprake in die Huis oor Ierse sake. Op 21 Januarie 1783 voel hy hom in staat om aan Temple te meld dat 'alle omstandighede in ag geneem'. die geheel het nie siek geword nie '.
Na die publikasie van die vredesvoorlopiges het Grenville op 6 Februarie aan Temple geskryf:
In plaas daarvan, in antwoord op 'n versoek van Pitt om 'n adres van goedkeuring te verskuif, het hy gedek: terwyl hy 'so 'n vrede bo so 'n oorlog verkies' en 'verplig' gevoel het teenoor die regering, wat in elk geval 'n einde aan die progressie van die kwaad ', was dit' nog steeds te vernederend vir Groot -Brittanje om toe te gee dat hy baie uitbundig was 'en hy was baie huiwerig oor die verskuiwing van so 'n adres. oor die voorronde, 18 Feb.
Begin Maart, toe Temple sy voorneme om te bedank aangekondig het, volg Grenville, maar met kenmerkende omsigtigheid het sy broer daarvan weerhou om die land te verlaat 'met 'n blik van wrok en gemoedsrus' voor die aanstelling van sy opvolger. Gedurende die volgende paar weke, namens Temple, het hy die koning verskeie kere gesien en as 'n beperkende invloed op sy broer se onstuimigheid opgetree. Op die 28ste het hy berig dat die koning na die moontlikheid verwys het dat Temple 'n administrasie sou stig, het hy daarop gewys dat dit moeilik is om 'n bestuurder vir die Laerhuis te vind. Verskeie name is bespreek, maar verwerp, en, het hy geskryf, wat homself betref,
Op 1 April, toe hy die tempel in kennis stel van die aanvaarding van die koalisie van die koning, beskou hy dit natuurlik as 'n baie tydelike maatreël: die koning, het hy geskryf, was angstig
Op 20 November 1783 val Grenville op Fox se Oos -Indiese rekening aan. 'In 'n toespraak van groot lengte en groter vermoë', het Wraxall geskryf, 4 het hy 'belofte gegee oor die kragtige denkvermoëns wat hy sedertdien ontvou het.'
Alhoewel Grenville sy amp oor die oprigting van die Pitt -administrasie beklee het, lyk dit asof hy aanvanklik nie aktief in die Huis was nie: sy enigste toespraak gedurende die volgende kritieke maande was op 22 Desember 1783 om sy bedanking van sy broer aan te kondig en te verdedig. Op 16 Junie 1784 val hy die beginsel van parlementêre hervorming aan, alhoewel hy hulde bring aan Pitt, wat volgens hom nie 'n gemaklike nakoming van sy spesifieke gevoelens oor elke groot en belangrike vraag 'verwag het nie.5 Hy praat nou meer gereeld in die Huis op 5 April 1785 het hy vir verlof gevra om 'n wetsontwerp in te dien om die wet van sy vader te wysig omdat hy omstrede verkiesings probeer, en Pitt se Ierse stellings meer as een keer verdedig het. Wraxall, geskryf van 1785, verklaar dat Grenville het
Dit lyk asof Grenville nou daaraan gedink het om aansoek te doen vir 'n eweknie, maar huiwer om die Commons te verlaat:
Toe die oorlog met Holland in Julie 1787 op hande lyk, is Grenville na Den Haag gestuur om, en kort na sy terugkeer in September, na Parys te ondersoek om William Eden oor die geskil te adviseer. Op 23 September 1787 skryf Pitt aan hom: 'Laat my weet wat u hiervan dink. Selfs in hierdie twee dae het ek geen geringe verskil gevoel om nie u mening oor dinge te kan hê soos dit opduik nie. ' bereid om hom die amp te gee—
Hy het uiteindelik gehoop om die binnekantoor te bekom, en het dit aan Pitt gesê, wat geantwoord het dat hy nie skielik Lord Sydney wil verhuis sonder om hom te kan vergoed nie, 'maar dat hy, wanneer so 'n geleentheid gebied word, gewillig en gretig moet omhels Dit . Ek is geensins begeerlik dat die interval soveel verkort moet word om die afspraak onmiddellik te maak nie. Ek is in die trein om my daarvoor fitter te maak. 'Intussen het Grenville gehoop om 'n redelike, opregte pos te kry en probleme ondervind om 'n lewensvergoeding van die meester van die rolle in Ierland te bewerkstellig, het uiteindelik besluit om die kantoor terug te keer. van hoofherinnering. Op 23 Junie 1788, waarin hy veranderinge in die administrasie aan sy broer rapporteer, skryf hy: 'Vir my eie. die omstandighede van my huidige situasie in byna elke standpunt, veral die vertroue waarmee ek behandel word, laat my baie min om na te kyk of te hoop op enige verandering wat kan plaasvind. "Maar in Januarie 1789, oor die die dood van die speaker op die hoogtepunt van die Regency -krisis, stem Grenville in om sy plek in te neem.
Hy is op 5 Januarie verkies met 'n partystemming. Op die 16de het hy 'n lang toespraak gehou in die komitee wat Pitt's Regency -voorstelle ondersteun. Minder as ses maande later bedank hy uit die Speakerskap, nadat hy uiteindelik die amp van binnelandse sekretaris beklee het die volgende jaar na die Lords, en toe Lord Grenville die hoogste amp beklee.
'Hy was lief vir sake soos sy pa', skryf die Gentleman's Magazine (1834, i. 237) na sy dood op 12 Januarie 1834,
b. 31 Desember 1755, 2e s. van George Grenville † van Wotton, Bucks. deur Elizabeth, da. van Sir William Wyndham, 3de Bt. †, van Orchard Wyndham, Som. broer. van William Wyndham Grenville*. opvoed. Eton 1764-71 Christ Church, Oxf. 1771 L. Herberg 1774. unm.
Vaandel 2 Ft. Gds. 1778 lt. 86 voet. 1779, ret. 1780.
Minister van Parys Mei-Julie 1782 minister buitengewone (saam met Ld. Spencer) na Wene Julie-Okt. 1794 PC 5 Desember 1798 gesant buitengewone en predikant vol. na Berlyn Desember 1798-Aug. 1799 c.j. in eyre South of Trent 1800-d. pres. Beheerraad Julie-Sept. 1806 eerste ld. van Admiraliteit Sept. 1806-Apr. 1807.
Kapt. Bucks. jeomanry 1795, maj. 1798, lt.-kol. Middelbokke. 1803.
When Lord Minto was appointed governor-general of Bengal in June 1806, Lord Grenville insisted to Fox, who acquiesced, that Tom should succeed him at the Board of Control, with a seat in the cabinet. At the same time, the prime minister told the Speaker that his brother's 'health made it very doubtful whether he would be able to stand the wear and tear of the House of Commons'. Grenville had no time to make any impression at the India Office before the prospect of Fox's death made inevitable a reorganization of the front bench in the Commons. Though ready to accept the larger role which he saw would be asked of him, he repeatedly warned that 'my health and strength will never bear the trial', and encouraged his brother's negotiations with Canning, to whom he was willing to surrender his office, while remaining in the cabinet if Lord Grenville wished. When the negotiations foundered and it became necessary to repair the loss of Fox from existing material, Lord Grenville inclined towards placing Tom at the Home Office, while Buckingham yearned to see him with the foreign seals but the limitation of two secretaries of state in the Commons, and Windham's refusal to take a peerage, forced Grenville to transfer Tom to the Admiralty, with a view to his exchanging places with Spencer and assuming the lead in the Commons in the event of Lord Howick's removal to the Upper House. Grenville had made no secret of his aversion to the position, based partly on an awareness that Spencer had a more fitting claim, and more particularly on a fear that it 'will engross all my time, and annihilate me for the House of Commons' by early October he was complaining that he was 'overpowered by the business, which leaves me not an instant of quiet, and breaks in upon my only fund of strength, my sleep'. The possibility of his contesting Oxford University recurred at the general election of 1806, but progressed no further than hesitant discussion, and his elder brother 'put Tom to bed to his old wife Buckingham, instead of alma mater'.15
Grenville was no more at ease in the new year. Richard Ryder* told Lord Harrowby, 7 Jan. 1807, that 'T. Grenville's face of discomfort upon the Treasury bench is a chose à voir'. In his only known speech of any substance during the life of the 'Talents', 23 Jan., he moved for an additional supply of seamen, and provoked criticism by declaring his intention of arranging the future presentation of estimates 'in a more detailed and intelligent shape', which was construed by opposition as a slur on the efficiency and honesty of his predecessors. When Lord Grenville renewed his overtures to Canning in February, he asked Tom to try to mollify Howick's irritation at the disregard of Whitbread's claims. Grenville offered 'to furnish every facility by giving Admiralty, or anything else that can best assist', and his brother, resigned at last to the truth 'that in the way in which I most looked to his aid, and in which it was most wanted, he can give me none, I mean in House of Commons debate', specifically mentioned to Canning on 5 Mar. the possibility of his replacing Tom. In the cabinet deliberations on the King's objections to the Roman Catholic army and navy service bill in March, Grenville advocated total concession of the measure, which he considered to be of doubtful value, but had no hesitation in refusing with his colleagues to accept the pledge required by George III.16