Calvin Coolidge - Inligting
John Calvin Coolidge, die seun van 'n boer en winkelier, is op 4 Julie 1872 in Plymouth, Vermont, gebore. Hy word in 1897 advokaat in Northampton, Massachusetts.
Coolidge het by die Republikeinse Party aangesluit en uiteindelik die burgemeester van die stad geword in 1910. Dit is gevolg deur periodes as staatsenator (1912-15), luitenant-goewerneur van Massachusetts (1916-18) en goewerneur (1919-20). By die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1920 is Coolidge aangewys as vise-presidentskandidaat, ter ondersteuning van Warren Harding.
Harding se isolasionistiese buitelandse beleid was gewild onder die kiesers en hy is deur die grootste volksmarge in die geskiedenis aangestel. Toe Warren Harding onverwags op 2 Augustus 1923 sterf, is hy vervang deur Coolidge. Die jaar daarna het hy maklik die presidentsverkiesing gewen.
Coolidge se tydperk as president is gekenmerk deur ekonomiese voorspoed. Ondernemings in die Verenigde State het ook ten volle begin gebruik maak van wat bekend gestaan ​​het as massaproduksie. Hierdie toename in produksie het Amerika in staat gestel om items te vervaardig wat goedkoper was as dié wat deur haar Europese mededingers vervaardig is. Inflasie het laag gebly terwyl die inkomste gedurende hierdie tydperk met gemiddeld 35% gestyg het.
John Calvin Coolidge het in 1928 hernoeming geweier en het teruggetrek na Northampton, waar hy sy outobiografie geskryf het. John Calvin Coolidge is op 5 Januarie 1933 oorlede.
Die mediese konteks van Calvin Jr. se ontydige dood
Hierdie week is die 90ste herdenking van die hartseer en ontydige dood van Calvin Coolidge, Jr., president Calvin Coolidge se jonger seun. Die algemene verhaal is bekend: terwyl hy saam met sy broer op die terrein van die Withuis grasveldtennis gespeel het, het die sestienjarige Calvin jr. 'N blaas bo-op die derde toon van sy regtervoet ontwikkel. Kort voor lank begin die seuntjie siek word en hy kry koors. Tekens van 'n bloedinfeksie het verskyn, maar ten spyte van dokters se beste pogings, was die jong Calvin jr binne 'n week dood.
Die plotselinge van hierdie verlies laat baie mense wonder oor die medies-historiese konteks van sy dood.
Die mikro -organisme wat die seun van die president geneem het, was Staphylococcus aureus, 'n relatief algemene bakterie. Op die vel, Staph kan lei tot geringe irritasies en infeksies. In die bloedstroom, egter, Staph kan lei tot sepsis, 'n ernstige toestand wat die belangrikste organe kan beïnvloed en moontlik dodelik kan wees.
Sterftes as gevolg van sepsis was ongelukkig nogal algemeen in Coolidge se tyd. Gewone wonde, ongelukke en bevalling was alle maniere waarop bakterieë in die normaal steriele bloed kon kom. [I] Pasiënte met koors, lae bloeddruk en 'n duidelike plek of infeksie kan relatief maklik gediagnoseer word, maar die Die beskikbare behandelingsopsies was minimaal en die sterftesyfer was hoog. Sukses met die toediening van antiseptiese chemikalieë is gemeng, met gesonde weefsel wat dikwels beskadig word in die poging om die infeksie te beheer.
Die Coolidge -saak was nie die eerste keer dat 'n bloedinfeksie 'n presidensiële gesin getref het nie. In 1890 sterf Abraham Lincoln se enigste kleinseun, Abraham "Jack" Lincoln II, ook 16 jaar oud, aan 'n soortgelyke bloedvergiftiging nadat 'n Franse chirurg 'n prosedure uitgevoer het om 'n abses onder sy arm te verwyder. [ii] Nege jaar voor dit het president Garfield beroemd gesterf nie aan die moordenaar se koeël wat in sy liggaam was nie, maar aan die infeksie wat ontstaan ​​het na herhaaldelike onhigiëniese pogings om dit te verwyder. Antibiotika kon die infeksie wat Calvin, Jr., doodgemaak het, maklik behandel het. Maar in 1924 het Alexander Fleming se ontdekking van penisillien nog vier jaar gewag. Die realistiese kliniese gebruik van penisillien vir die behandeling van so 'n infeksie was nog verder weg, aangesien die gebruik van penisillien eers in die vroeë veertigerjare prakties begin raak het, en eers nadat die oorlogspoging sy vaart bereik het, was die middel uiteindelik in voldoende hoeveelhede beskikbaar. So laat as 1940 was die hele landwye voorraad penisillien, vervaardig deur Merck & amp Co., genoeg om ongeveer tien pasiënte te behandel. [iii]
Agterna of nie, daar was min wat die Coolidges kon gedoen het om Calvin Jr. te red. die beste hospitale van die dag. Soos dikwels die geval, sou die beste beskerming teen hierdie tragedie die voorkoming gewees het, dit wil sê om voorsorgmaatreëls te tref om die blister in die eerste plek te verkry. Hoewel sepsis vandag nog steeds 'n groot bron van kommer is in sekere hospitaalinstellings (bv. Postoperatiewe gebiede en intensiewe sorgeenhede), en hoewel sommige antibiotika-weerstandbiedende Staph na vore gekom het en kommer wek, kan ons relatief vry wees van die kommer dat ons onder dieselfde ongelukkige omstandighede as die president se geliefde seun kan swig.
Jared Rhoads is 'n gesondheidsbeleidnavorser en nagraadse student in openbare gesondheid aan The Dartmouth Institute for Health Policy and Clinical Practice. Hy woon in Libanon, NH, saam met sy vrou en jong seun.
[i] Funk, et al. 'Sepsis en septiese skok: 'n geskiedenis' Critical Care Clinics, 25: 1, pp 83-101, Januarie 2009
[ii] Schwartz, Thomas F. "A Death in the Family: Abraham Lincoln II 'Jack' (1873–1890)" For the People. Abraham Lincoln Vereniging. 9:30, herfs 2007
[iii] Rutkow, Ira. Op soek na die genesing. Scribner, New York, 2010. p223
7 antwoorde op "Die mediese konteks van Calvin Jr.'s Untimely Death "
Het jy geweet? Calvin Coolidge was die enigste Amerikaanse president wat deur sy eie pa ingesweer is. In 1923, tydens 'n besoek aan sy kinderhuis in Vermont, verneem Coolidge van president Warren Harding se dood. Aangesien dit in die middel van die nag was, het Coolidge se vader 'n notaris die eed afgelê deur lamplig.
Ek dink dat die dood van sy jongste seun tot 'n voortydige dood van Coolidge gelei het.
Geen twyfel daaroor nie. Hy het gesê al die lig gaan uit die Withuis toe sy seun sterf. Ek glo ook dat alle planne vir nog 'n termyn in 1928 ook geëindig het.
Ek was een van die gelukkiges en 'n voetinfeksie in 1947 het tot bloedvergiftiging gelei, wat behandel kon word met die nuwe geneesmiddel en penisillien. Die eerste keer toegedien in 'n oplossing wat byewas bevat, het ek 'n ernstige allergiese reaksie ontwikkel, nie op die penisillien nie, maar op die byewas. Hulle het dit in 'n waterige voertuig gevind en op 89 I tik nog steeds weg. Baie dankie aan die baie kwaadwillige farmaseutiese bedryf.
Sulke fassinerende feite en besonderhede oor die president. Dankie dat u die tyd geneem het om te skryf en te deel.
Dit is my gevoel dat sulke infeksies in 'n era waarin tienerseuns die hele somer gereeld kaalvoet was, gereeld moes voorkom. Dokters het altyd 'n skoon persoonlike omgewing bevorder, maar dit kan die liggaam se immuniteitstelsel ondermyn. Seuns wat grootword met blootstelling aan die buitelug, sou 'n baie groter vermoë gehad het om infeksies te weerstaan. Beide die slagoffers wat hier aangehaal is, is onder rykes eerder as omstandighede gebring. Hulle lewenstyl vanaf geboorte het geen geleentheid gebied om 'n gesonde vermoë te ontwikkel om die verspreiding van infeksie te weerstaan ​​nie. Ryk Europeërs stuur al lankal hul seuns na 'n somer by 'n boeregesin, en hierdie langdurige blootstelling aan die elemente het 'n versterkende effek gehad.
Waarom het Calvin Coolidge na Kuba gegaan?
Dertig jaar voordat Calvin Coolidge Kuba besoek het, het Theodore Roosevelt San Juan Hill tydens die Spaans-Amerikaanse oorlog in 1898 aangekla. Sedertdien het die Verenigde State, bemagtig deur die Platt-wysiging, die reg voorbehou om in te gryp in Kubaanse aangeleenthede. (Die wysiging van 1903 het Guantanamo Bay ook aan die Amerikaners verhuur.)
Teen 1928 het die houding teenoor die Amerikaners versuur. Selfs Coolidge, wat min belangstelling in buitelandse sake uitgespreek het, erken die noodsaaklikheid van aksie. Sy ampstermyn duur tussen 1923 en 1929 - 'n stilte van 'n dekade tussen WWI en WWII - en baie van die buitelandse aangeleenthede van die dag het te doen gehad met Amerikaanse ingryping in Latyns -Amerika. (Coolidge self het nog net een keer die land verlaat - vir sy wittebrood in Kanada.)
Coolidge is in 1928 na Kuba om die Pan American Conference in Havana by te woon. Die president en sy gevolg het probeer om afgevaardigdes te oorreed om die anti-VSA te verbygaan. resolusies. Baie Latyns -Amerikaanse lande het kritiek op Amerikaanse militêre ingrype op plekke soos Panama, Honduras, Nicaragua en Haïti gemaak, en Coolidge wou die vrede behou. (Dit is nie gehelp deur die feit dat Coolidge 'n inval in Nicaragua beveel het toe hy hom voorberei het om na Kuba te vertrek nie.)
In Kuba het Coolidge 'n olyftak uitgebrei. Hy het beklemtoon - in 'n poging om kritiek te onderdruk - dat al die lande op die Pan -Amerikaanse konferensie gelyk was. Coolidge het in sy openbare opmerkings gefokus op vrede en welwillendheid, hoewel hy in Kuba aangekom het op 'n massiewe Tweede Wêreldoorlog -slagskip genaamd Texas.
In die algemeen beskou Coolidge die reis na Kuba as 'n manier om 'n veldtog vir wêreldvrede te begin. Die daaropvolgende Kellogg-Briand-pakt, 'n wêreldwye vredesverdrag wat oorlog verbied het, het gehoop om die geweld van die Eerste Wêreldoorlog in die toekoms te vermy. Natuurlik het die wêreld ongelukkig in die bloedige konflik van WW ingespringII nie kort nadat die verdrag in 1928 opgestel is nie.
'Silent Cal '
Peter Clements evalueer die dertigste president van die Verenigde State, Calvin Coolidge.
'Calvin Coolidge het geglo dat die minste regering die beste regering was wat hy wou hê om die minste president te word wat hy ooit in die land gehad het' (Irving Stone). Die man wat hierdie kompliment ontvang het, het as president oorgeneem by die dood van Warren Harding, in 1923. Hy dien 'n eie termyn van 1924 tot 1928 en verlaat die verhoog voor die Wall Street Crash van Oktober 1929 en daarmee saam. depressie. Coolidge was geregtig om vir 'n tweede ampstermyn in 1928 te staan. Sommige kritici het aangevoer dat hy besluit het om dit nie te doen nie, omdat hy gesien het wat kom. Ander het hom deels die skuld vir die depressie gegee omdat hy niks gedoen het om dit af te weer nie en beleid gevolg het wat dit onvermydelik gemaak het. Vandaar in sy geskiedenis van die VSA, in 'n hoofstuk oor die twintigerjare met die titel 'Irresponsibility', sê Hugh Brogan oor Coolidge:
As president het hy gedink dat dit sy plig was om na die winkel te kyk terwyl die republikeine die land bestuur soos hulle goeddink. Hy het in die ekonomiese proses ingegryp net om die voorstelle van meer aktiewe manne in die kongres te veto ... Hy was byna ewe leun in buitelandse sake.
Die siening van Irving Stone, wat hierbo aangehaal is, dateer uit 1949, is tipies van die manier waarop Coolidge se presidentskap sedert sy dood beskou is. Hy word beskou as 'n uitvoerende hoof wat niks gedoen het nie, terwyl die tekens net onder die oppervlak toenemend duidelik was dat die ekonomie in die moeilikheid was.
Dit is 'n getuienis van Coolidge se oënskynlike onaktiwiteit dat daar soveel oor sy swakhede en persoonlikheid geskryf is eerder as oor sy werklike werk as president. Hy was stilswyend, bekend as 'Silent Cal', en hy het kinderlike praktiese grappies geniet, soos om vir sy lyfwagte te gons en dan onder sy lessenaar weg te kruip terwyl hulle na hom woes soek, vermoedelik uit vrees dat hy ontvoer word. Hy was traag: hy slaap graag in die middae en vertrek vroeg in die bed, selfs tydens staatsete. Hy was moeilik om te behaag en het 'n hewige humeur gehad. Sy vrou wat lankmoedig was, het eenkeer geskryf dat as hy in 'n slegte bui by die huis kom, sy verlig is dat ten minste 'n werknemer sy gif gespaar is as hy huis toe kom, maar hy sou sekerlik vroeër die dag op iemand geslaan het. Coolidge het self gesê dat hy 'moeilik was om mee oor die weg te kom'. Hierdie eienskappe is deur baie mense deur die jare aangewend om sy ongeskiktheid vir die amp van president te verduidelik.
Coolidge se reputasie as president is egter besig om weer ondersoek te word. 'N Mens kan hom byvoorbeeld nie kwalik neem dat hy in sy erns ook nie 'n depressie voorsien het wat 'n paar ander voorspel het nie. In die tydperk van sy presidentskap het die lewens van baie Amerikaners werklik verbeter. Alhoewel dit nie universeel in die hele land was nie, was 'Coolidge welvaart', terwyl dit deur die depressie beëindig is, destyds werklik vir diegene wat dit kon bekostig om hul eie huise te koop - 11 miljoen teen 1924 - en vir die 30 persent van die Amerikaners wat motors besit. teen die einde van die dekade. Sy presidentskap was die ouderdom van die Roaring Twenties, van 'flappers', verbod en 'speakeasies', jazzmusiek en filmsterre. Daar was 'n massiewe groei in verbruikersgoedere, veral elektriese toestelle, wat miljoene huishoudelike lewens baie makliker gemaak het, en motors, wat toerisme en die groei van voorstede vergemaklik het, sodat mense weg kon bly van die gewoel van stadsentrums en besoedeling van die industriële werkplek.
As Coolidge later ernstig gekritiseer is, was hy destyds nie so nie. As dit nie juis gewild was nie, het hy wydverspreide respek geniet en 'n vertroue opgebou wat 'n historikus onlangs meer daartoe gelei het dat hy 'n ideale leier sou wees vir baie Amerikaners wat die nuwe land van materialisme en selfgenoegsaamheid wou verken, maar ook vrees vir die verlies van tradisionele waardes '. Die tydperk van Coolidge se presidentskap het saamgeval met 'n tydperk van dramatiese veranderinge in die Amerikaanse lewe. Die sensus van 1921 toon dat die meeste Amerikaners vir die eerste keer in stedelike gebiede woon. Daar was kommer dat hierdie stedelike gebiede middele van wetteloosheid en ondeugde is. Baie mense was bang vir die vermindering van godsdiens en morele waardes, veral onder die jongmense - hoewel daaropvolgende navorsing getoon het, ten spyte van hierdie vrese, dat die meeste jongmense die tradisionele waardes van huwelik, gesin en werk deel. Die probleem hier is egter dat in hierdie tye van onsekerheid baie Amerikaners verlig was dat so 'n onwrikbare figuur soos Calvin Coolidge aan die stuur was.
Calvin Coolidge se agtergrond
Calvin Coolidge is in Julie 1872 in die deelstaat Vermont in New England gebore, wat hom baie in die negentiende eeu geplaas het. Sy pa was 'n staatsamptenaar en boer, maar die seun het 'n prokureur geword, wat sy onafhanklikheid getoon het deur sy eie prokureursfirma teen die ouderdom van 25 jaar te stig. Volgens hierdie ontleding het die staat uiterste klimaatstoestande met koue aande in die herfs en lente, wat dit moeilik maak om te sosialiseer. Dit is 'n toestand waar mense hard werk en min luukshede het, 'n toestand waarin mense sê wat hulle dink en nie onnodig praat nie. Coolidge het egter tot stilte tot stilte gekom. 'Die dinge wat ek nie sê nie', het hy eenkeer gesê, 'bring my nooit in die moeilikheid nie'. Onder die stilte kan daar egter vaste vasberadenheid wees. Hy het 'n lewendige meisie suksesvol bewoon, wat deur baie mense gedink word dat baie meer sou wonder hoe sy hom oor die jare kon verduur, hoewel sy privaat lewe baie privaat gehou word en dit lyk asof hulle mekaar toegewyd liefgehad het. Coolidge het geleidelik, maar sonder spektakel, op die politieke leer gestyg totdat hy goewerneur van Massachusetts geword het. Hier het hy onder die nasionale aandag gekom deur sy streng hantering van 'n polisiestaking waar hy die stakers afgedank het en die staatswag ingebring het om orde te handhaaf. 'Daar is geen reg om te staak teen die openbare veiligheid deur enigiemand, oral en altyd nie', het hy gesê toe hy geweier het om die hoofkoppe weer in te stel sodra die staking verby was. Dit was hierdie bewys van vasberadenheid wat hom waarskynlik die vise -presidentskap in 1921 besorg het, hoewel hy onder Warren Harding niks gedoen het om homself te onderskei totdat hy onverwags president geword het by laasgenoemde se skielike dood nie.
Coolidge se presidensiële styl
Die manier waarop Coolidge geleer het van sy verheffing tot die presidentskap, het die toon vir sy administrasie gegee. Hy het by sy vader se huis gebly waar daar geen telefoon en geen elektrisiteit was nie. 'N Boodskapper het die nuus gelewer. Sy pa, as 'n plaaslike notaris, sweer hom in die lig van 'n petroleumlamp, moontlik het hy die eed verkeerd verstaan. Dit was 'n baie negentiende-eeuse toneel en Coolidge het effektief 'n negentiende-eeuse presidentskap bedryf. Sy siening van administrasie was dat dit skade moet vermy eerder as om goed te bevorder. Dit was die taak van die president om die wet toe te pas, omdat dit nie verander het nie. Dit het daartoe gelei dat hy 'n 'minimalistiese politikus' genoem is. Hy het nooit gedoen wat iemand anders kon gedoen het nie. Hy het gesê: 'Die manier waarop ek die kabinetsonderneming verhandel, is om die uitvoering van sy eie sake aan die departementshoof oor te gee.' Ja, toe sy minister van arbeid, James L Davis, hom vra om 'n paar koerante te lees en sy raad te gee, Coolidge sê vir die sekretaris en bring hulle: 'Sê vir ou Davis ... as hy nie die taak kan doen nie, kry ek 'n nuwe minister van arbeid.' Coolidge het gereeld perskonferensies gehou, maar dit was klein en hy het slegs vooraf vrae aanvaar . As hy nie van die vrae hou nie, sal hy dit nie beantwoord nie.
Coolidge se onwilligheid om te praat, het die lewe ongemaklik gemaak. Hy het probeer om die kongres te beheer deur ontbyte te hou, maar sy stilte het hulle selfverslaanend gemaak. Genooide kongreslede het geen wyser gelaat oor wat van hulle verwag word nie en het inderdaad met meer en meer verbeeldingryke verskonings vorendag gekom om dit nie by te woon nie - hoewel Coolidge die bewering van senator Johnson dat sy skuur afgebrand het, ondersoek het, was dit waar! Net so het hy sy aanstellings se verslae in stilte ontvang en dit dikwels sonder 'n woord weggestuur. Hulle het nooit geweet of hy geluister het of nie, hoewel hulle miskien maande later hul voorstelle sou herken in iets wat hy as president gesê of gedoen het.
Miskien het H.L. Mencken die presidentstyl van Coolidge die beste saamgevat toe hy gesê het dat Coolidge se ideale dag 'een sou wees waarin niks gebeur nie'.
Probleme waarmee Coolidge se administrasie te kampe het
Daar het baie tuis en in die buiteland gebeur, en 'n mens moet vra of Coolidge se beleid van oënskynlike traagheid werklik geskik was vir 'n presidensie van die twintigste eeu. Hy het eenkeer gesê dat as tien probleme langs die pad na hom toe kom, nege in die sloot sou val voordat hulle hom nader. Ander het voorgestel dat selfs al was dit waar, hy die oorblywende een nie kon hanteer nie. Daar was aanvanklik baie skeptisisme onder sy medepolitici oor sy vermoë om die amp van president te bestuur, en - omdat hy sy onwilligheid om iets anders te doen as om die wet te handhaaf - opmerk, het baie gevoel dat hy beter in die hooggeregshof sou sit. Coolidge se reputasie sou egter binnekort verbeter. Die VSA het wel voorspoedig voorgekom, en hoewel Coolidge geen krediet daarvoor kon neem nie, word die reputasie van alle leiers versterk wanneer dit lyk asof hul land goed vaar.
Hy was voorsitter van wat op die oog af 'n goeie regering was, maar wat agterna beskou is as 'minimum regeringsregulasies, belastingverlagings, gebalanseerde begrotings, lae rentekoerse en goedkoop buitelandse beleid'.
Coolidge het in sy intreerede gepraat oor probleme soos lynch, kinderarbeid en lae lone vir vroue. Tog het hy niks gedoen om enige van hierdie kwessies te oorkom nie. Sy regering het opeenvolgende belastingverlagings beleef en tog 'n oorskot aan inkomste.In 1925 het die regering $ 677 miljoen meer ontvang as wat dit bestee het, en in 1927 $ 607 miljoen. Die gevolg was besnoeiings in regeringsinstansies, met minder ondersoekers om onregverdige praktyke te ondersoek en minder geld vir staatsdepartemente om hul werk te doen. Die departement van binnelandse sake het byvoorbeeld sy begroting van $ 48 miljoen in 1921 tot $ 32 miljoen in 1928 gedaal. van sy ampstermyn wat sy bevoegdhede beperk.
Tog het baie probleme voorgekom. Landbou het byvoorbeeld nie deel gehad aan die welvaart nie. Doeltreffender boerderytegnieke en die groei van groter boerderye - 'landboubesighede' - wat grootliks as gevolg van die noodsaaklikhede tydens die Eerste Wêreldoorlog ingebring is, beteken dat plase te veel produseer. Pryse het derhalwe gedaal en dit was noodwendig die kleiner boere, vir wie die oeskoste hoër was as die inkomste uit die verkoop van hul produk, wat in die daaropvolgende landbou -depressie gely het. In 1924 het die kongres die McNary-Haugen-wetsontwerp voorgestel. Volgens sy voorwaardes sou 'n landbou -uitvoerkorporasie gestig word om oortollige plaasprodukte te koop om in die buiteland te verkoop. Coolidge het die veto teen die wetsontwerp neergelê en aangevoer dat goedere met wins geproduseer moet word, nie 'n verlies nie. Alhoewel dit uiters sinvol mag lyk, het die banke plase oorgeneem waarvan die verbande nie betaal kon word nie en het mense grond verloor waarmee hulle geslagte lank geboer het.
In die buiteland het Coolidge geweier om enige ruimte te gee aan lande wat probleme ondervind om hul lenings terug te betaal. Terwyl hy waarskynlik nooit eintlik gesê het: 'Hulle het die geld gehuur nie, nie waar nie?', Was dit sy gevoelens - en dié van baie ander Amerikaners ook. Die beleid was egter kortsigtig omdat buitelanders, omdat hulle so deur skuld belas is, dit nie kon bekostig om Amerikaanse goedere te koop nie, en dat ondernemings toenemend moes uitvoer om hul winsgewendheid te behou.
Desondanks blyk Coolidge se versigtige benadering soms goed te werk, veral wat buitelandse betrekkinge betref. In 1925 het Chinese nasionalisme gelei tot aanvalle op Amerikaners in Sjanghai en 'n oproep tot die einde van onregverdige voorregte vir buitelanders in China. Coolidge het ingestem en die Chinese min of meer gegee wat hulle wou. Dit het ongetwyfeld lewens gered: in die Coolidge White House was 'n bewys van geweld nie 'n opsie nie. Of die hoofaansoek daarvan te wyte was aan begrotingsbesnoeiing al dan nie, die gebruik van onderhandeling in geskille eerder as om troepe in te stuur, het gelei tot 'n hoër mening van die VSA, veral in die sentrale en suidelike gebiede en het die 'Goeie buur' -beleid van die 1930's voorgehou. Vandaar dat burgeroorlog in 1926 in Nicaragua afgeweer is deur die goeie ampte van die Amerikaanse onderhandelaar Henry Stimson, terwyl beter betrekkinge met Mexiko tot stand gekom het en die meeste meningsverskille tussen die twee lande ontlont is.
Die grootste kritiek teen Coolidge is dat hy niks gedoen het om die komende depressie te voorkom nie. Lae rentekoerse het onverstandige bespiegelinge aangemoedig veral in aandele en aandele en 'Get Rich Quick' -skemas soos die Florida Land Boom. Dit lyk asof veral die aandelemark buite beheer raak, met baie beleggers wat hul aandele op die 'marge' koop - 10 persent laer en die res in paaiemente. Dit beteken dat selfs al sou die gekoopte voorraad in waarde val, dit steeds teen die oorspronklike prys betaal moes word. Toe Coolidge in 1927 in kennis gestel word dat die aandelemark gevaar loop, het hy privaat kommentaar gelewer dat iemand wat in aandele belê, 'n dwaas is. In die openbaar maak hy egter gerusstellende geluide, deels omdat hy meen dat dit nie die regering se taak is om betrokke te raak nie, maar ook omdat hy glo dat dit die taak van die regering is om positiewe en optimistiese geluide te maak.
Dit is hierdie houding, tesame met die toenemende erns van die probleme waarmee die VSA te kampe het, wat moontlik die kern van Coolidge se presidentskap bereik. Minimalisme in die regering is miskien goed in die onwaarskynlike geval dat die land geen groot probleme ondervind nie, maar oor sekere aangeleenthede - ongeag die filosofie van die uitvoerende hoof - kan slegs die regering die leiding neem. Coolidge het egter geen idee van die regering se ingryping in die ekonomie nie. Hy het eenkeer beroemd gesê: 'Die belangrikste sake van die Amerikaanse bevolking is besigheid'. Hy was van mening dat sake en die regering heeltemal skei is, en hoe minder die regering hom by die besigheid betrek, hoe meer winsgewend sal die onderneming word en hoe ryker sal almal word. Die taak van die regering was dus om so min as moontlik te doen: en as dit belasting verlaag, sou mense meer besteebare inkomste hê en meer selfstandig word, terwyl sake sou voortgaan om wins te maak tot voordeel van almal.
Natuurlik verstaan ​​ons nou dat die ekonomie nie so werk nie, maar Coolidge was te veel 'n man uit die negentiende eeu om die ekonomiese waarhede van die twintigste eeu te aanvaar - wat inderdaad min in die twintigerjare wel verstaan ​​het. In hierdie scenario is dit onwaarskynlik dat Coolidge in 1928 besluit het om nie weer vir die presidentskap te staan ​​nie, omdat hy die aanvang van depressie in alle erns voorspel het - hoewel hy volgens sy vrou wel 'n afswaai in die ekonomie voorsien het. Miskien het Coolidge, wat as kind amper aan tuberkulose gesterf het, geweet dat hy swak was (hy is in 1933 oorlede) en het geoordeel dat hy nog vier jaar in die Withuis fisies nie sou kon oorleef nie. Miskien het hy baie van die energie verloor wat hy wel gehad het na die tragiese dood van sy seun - hoewel dit in 1924 was. Met sy agtergrond van traagheid en onaktiwiteit het hy waarskynlik moeg geword om president te wees - en, soos hy vertel het Hoofregter Harlan Stone, 'Dit is 'n goeie idee om weg te kom as hulle jou nog wil hê.'
Irving Stone oortref die punt toe hy Coolidge die skuld gee vir die wêrelddepressie en opkoms van die diktators in die dertigerjare. Daar is egter min twyfel dat Coolidge, miskien met die 'meesterlike onaktiwiteit' wat die naderende probleme in die gesig gestaar het, moontlik die president was wat baie Amerikaners wou hê, maar hy was duidelik nie die president wat die meeste nodig was nie.
Alhoewel die publiek gedurende sy ampstermyn van Calvin Coolidge gehou en bewonder het, het die Groot Depressie wat in 1929 begin het, sy reputasie ernstig geknou en die openbare mening oor sy beleid verander. Baie het die land se ekonomiese ineenstorting gekoppel aan Coolidge se beleidsbesluite. Sy versuim om die depressiewe landbousektor te help, lyk kortsigtig, want byna vyfduisend plattelandse banke in die Midde -Weste en Suid het hul deure in bankrotskap gesluit terwyl duisende boere hul grond verloor het. Sy belastingverlagings het bygedra tot 'n ongelyke verdeling van welvaart en die oorproduksie van goedere. Baie Amerikaners was diep in die skuld omdat hulle verbruikersgoedere met maklike paaiementkredietvoorwaardes gekoop het.
Coolidge se buitelandse beleid het ook in oneer gekom toe dit duidelik geword het dat sy handtekeningprestasies, insluitend die Dawes-plan en die Kellogg-Briand-verdrag, min kon help om die opkoms van Nazisme in Duitsland of die herlewing van internasionale vyandighede te voorkom. Die vrede van die twintigerjare het amper net so vinnig verdwyn as die welvaart. Maar Coolidge het die nasie ook, indien passief, in die moderne era gelei. Hy was 'n brug tussen twee tydperke.
In die konserwatiewe 1980's het Coolidge 'n deel van sy statuur teruggekry, ten minste in konserwatiewe kringe. President Ronald Reagan het sy portret aan die Oval Office terugbesorg. Reagan het ook lof vir Coolidge se politieke styl en praktiese leierskap omdat hy sewe jaar se voorspoed, vrede en gebalanseerde begrotings opgelewer het. Nietemin beskou die wetenskaplike mening die Coolidge -presidentskap skepties en beskou hy relatief laag onder Amerikaanse uitvoerende hoofde wat die positiewe impak en nalatenskap van sy administrasie betref. Ten spyte van sy persoonlike integriteit, bied hy geen ingrypende visie of aksieprogram aan wat die presidente van Theodore Roosevelt en Woodrow Wilson daartoe gelei het dat die publiek met presidensiële grootsheid omgegaan het nie.
Visepresidentskap en Presidensie
Na 10 stembriewe het Republikeinse afgevaardigdes hulle in 1920 as senator Warren G. Harding van Ohio as hul presidentskandidaat gevestig, en Coolidge is as vise -president benoem. Harding en Coolidge klop teenstanders James M. Cox en Franklin D. Roosevelt in 'n grondverskuiwing en neem elke staat buite die suide.
Coolidge was die eerste vise -president wat kabinetsvergaderings bygewoon het, benewens toesprake en ander amptelike pligte. Die Coolidges het Washington -partytjies bygewoon, waar gaste opgemerk het oor die matige en stil houding van & quotSilent Cal. "
Op 2 Augustus 1923 sterf president Harding terwyl hy in Kalifornië reis. Coolidge was in Vermont by 'n besoek aan sy gesinshuis, wat nie elektrisiteit of telefoon gehad het nie, toe 'n boodskapper 'n boodskap van Harding se dood bring. Hy is ingesweer deur sy pa, 'n notaris.
Coolidge het die kongres in Desember toegespreek en die eerste presidensiële toespraak gehou wat oor die radio aan die land uitgesaai is. Sy agenda weerspieël in groot mate Harding ''s. Coolidge het die immigrasiewet later dieselfde jaar onderteken en immigrasie uit suidelike en Oos -Europese lande beperk.
President Coolidge is in 1924 vir die presidensie benoem. Kort na die byeenkoms het hy egter 'n persoonlike tragedie beleef. Die jonger seun van Coolidge en aposs, Calvin Jr., het 'n besmette blister ontwikkel en 'n paar dae later aan sepsis gesterf. Coolidge het depressief geraak. Ten spyte van sy gedempte veldtog, het hy 'n meerderheid van stemme van 2,5 miljoen x meer as sy twee teenstanders en gesamentlike totaal gekry.
Die President Calvin Coolidge State Historic Site in Plymouth Notch bewaar die geboorteplek en kinderhuis van Calvin Coolidge, die 30ste president van die Verenigde State. Onder die aandag van die wêreld gebring op 3 Augustus 1923, toe Calvin Coolidge die presidensiële eed afgelê het in die salon van sy gesinshuis, lyk die historiese dorpie baie soos tydens Coolidge se leeftyd. Die huise van die Coolidge-gesin, hul familielede en vriende grens aan die klein dorpie, saam met die kerk uit 1840, die skoolhuis en die kaasfabriek uit 1890, die winkel voor die 1835 met poskantoor en danssaal en historiese landboustrukture en skure. Die besondere beeld word voltooi deur die 1924 Summer White House -kantoor en die hutte van die toeriste wat in 1927 gebou is vir die eerste van die vele besoekers wat die pelgrimstog onderneem om die plattelandse omgewing te ondersoek wat die lewe van Coolidge gevorm het en dié van sy voorouers wat hulle eers in die 1780's hier gevestig het. . 'N Museum- en opvoedingsentrum, wat in 1972 bygevoeg en in 2010 vergroot is, bevat die uitstallings en argiewe wat die private en openbare lewens van Calvin Coolidge vertel. Besoekers aan die President Calvin Coolidge State Historic Site sal ook geniet van twee museumwinkels, staproetes, 'n restaurant met ontbyt en middagete en 'n beskutte kuierplek. 'N Reis na die kerf eindig op die steil begraafplaas waar Calvin Coolidge tussen sewe geslagte van sy familie rus.
Die oprigting van die president Calvin Coolidge State Historic Site begin in 1947, toe die staat Vermont die Wilder House and Barn koop. Wilder House, wat omstreeks 1830 as 'n taverne gebou is, was die kinderhuis van president Coolidge se ma, Victoria Josephine Moor. Hierdie eerste van verskeie rehabilitasieprojekte by Plymouth Notch het besoekers 'n inligtingsentrum en 'n eetkamer gebied. Die Wilder Barn is herstel met 'n landbou -uitstalling en openbare toeganklikheid is verbeter by die Plymouth Notch Cemetery, wat die stad besit. Deur die publiek aangespoor en volgens die wense van Grace Coolidge, het John en Florence Coolidge die seuntjiehuis en die inhoud daarvan in 1956 aan die staat Vermont geskenk. het die voorstoep en die baai van 2 verdiepings bygevoeg. Vandag is die Coolidge Homestead ingerig presies soos dit was toe vise -president Calvin Coolidge die eed afgelê het na die onverwagse dood van president Warren G. Harding. In die volgende 40 jaar het die staat Vermont eienaarskap van die groot stukke grond en belangrike geboue uit die dorp verkry om die behoud van Plymouth Notch te verseker soos Calvin Coolidge dit onthou het. Dit was 'n visie wat net 'n maand na die dood van die voormalige president in 1933 begin is.
In 1960 is die Calvin Coolidge Presidential Foundation gestig deur John Coolidge en mede -Coolidge -entoesiaste. Die Stigting, met sy hoofkwartier in Plymouth Notch, is toegewy aan die behoud van die nalatenskap en die bevordering van die waardes van Amerika se 30ste president. Die Stigting besit en onderhou die Union Christian Church, wat in 1840 in die hartjie van die dorp gebou is. Die kerk is in 1970 deur die gemeente aan die Stigting geskenk om die behoud van die gebou in die Village of Plymouth Notch Historic District te verseker.
Geniet ons nuutste video: Vermont is 'n staat waarvoor ek lief is.
President Calvin Coolidge het in September 1928 na sy tuisstaat Vermont teruggekeer om die pogings tot vloedherstel in 1927 te ondersoek. Hy het hierdie onomwonde opmerkings gemaak: 'Vermont is 'n staat waarvoor ek lief is' vanaf die observasieplatform van sy trein in Bennington op 21 September 1928.
Bekyk 'n voorlegging deur die plaaslike administrateur van historiese plekke, William Jenney, 6 Oktober 2020. Met vergunning van die Ludlow Vermont Rotary Club en Okemo Valley TV.
Geniet 'n virtuele ervaring van ons 2019 vakansie -oop huis op die Coolidge Presidential Site hier!
John Calvin Coolidge Jr. is gebore op 4 Julie 1872 in Plymouth Notch, Vermont, die enigste Amerikaanse president wat op die onafhanklikheidsdag gebore is. Hy was die ouderling van die twee kinders van John Calvin Coolidge Sr. (1845–1926) en Victoria Josephine Moor (1846–1885). Hoewel vernoem na sy pa, John, word Coolidge van kleins af aangespreek deur sy middelnaam, Calvyn. Sy middelnaam is gekies ter ere van John Calvin, beskou as 'n stigter van die Congregational kerk waarin Coolidge grootgemaak is en sy lewe lank aktief gebly het. 
Coolidge Senior was besig met baie beroepe en het 'n staatswye reputasie ontwikkel as 'n welvarende boer, winkelier en staatsamptenaar. Hy beklee verskeie plaaslike ampte, waaronder vrederegter en tollenaar, en dien in die Huis van Verteenwoordigers van Vermont sowel as die Senaat van Vermont.  Coolidge se ma was die dogter van Hiram Dunlap Moor, 'n boer van Plymouth Notch en Abigail Franklin.  Sy was chronies siek en sterf op 39 -jarige ouderdom, miskien aan tuberkulose, toe Coolidge twaalf jaar oud was. Sy jonger suster, Abigail Grace Coolidge (1875–1890), is op 15 -jarige ouderdom oorlede, waarskynlik aan blindedermontsteking, toe Coolidge 18 was. Coolidge se pa trou in 1891 met 'n Plymouth -onderwyser en leef tot die ouderdom van 80. 
Coolidge se familie het diep wortels in New England, sy vroegste Amerikaanse voorouer, John Coolidge, omstreeks 1630 emigreer uit Cottenham, Cambridgeshire, Engeland en vestig hom in Watertown, Massachusetts.  Coolidge se oupagrootjie, ook genoem John Coolidge, was 'n Amerikaanse militêre offisier in die Revolusionêre Oorlog en een van die eerste keurders van die stad Plymouth.  Sy oupa Calvin Galusha Coolidge dien in die Huis van Verteenwoordigers van Vermont.  Coolidge was ook 'n afstammeling van Samuel Appleton, wat hom in Ipswich gevestig het en die Massachusetts Bay Colony gelei het tydens King Philip's War. 
Coolidge as 'n voorgraadse student van Amherst College
Onderwys en regspraktyk
Coolidge het die Black River Academy en daarna die St. Johnsbury Academy bygewoon voordat hy by Amherst College ingeskryf het, waar hy hom in die debatklas onderskei het. As senior het hy by die broederskap Phi Gamma Delta aangesluit en gegradueer cum laude. Terwyl hy in Amherst was, is Coolidge diep beïnvloed deur professor in filosofie Charles Edward Garman, 'n gemeentelike mistikus, met 'n neo-Hegeliaanse filosofie.
Coolidge het Garman se etiek veertig jaar later verduidelik:
[T] hier is 'n standaard van geregtigheid wat miskien nie reg is nie, dat die doel nie die middele regverdig nie, en dat nut as 'n werkingsbeginsel beslis misluk. Die enigste hoop om menslike verhoudings te vervolmaak, is in ooreenstemming met die dienswet waaronder mense nie so gewaarsku is oor wat hulle sal kry as wat hulle sal gee nie. Tog is mense geregtig op die voordele van hul bedryf. Wat hulle verdien, is hulle s'n, hoe klein of hoe groot ook al. Maar die besit van eiendom dra die verpligting om dit in 'n groter diens te gebruik. 
Op aandrang van sy vader na die gradeplegtigheid verhuis Coolidge na Northampton, Massachusetts, om advokaat te word. Om die koste van die regsgeleerdheid te vermy, het Coolidge die algemene praktyk gevolg by vakleerlingskap by 'n plaaslike regsfirma, Hammond & amp Field, en die regte saam met hulle gelees. John C. Hammond en Henry P. Field, albei Amherst -gegradueerdes, het Coolidge aan die regspraktyk voorgestel in die landstoel van Hampshire County, Massachusetts. In 1897 word Coolidge opgeneem in die Massachusetts -kroeg en word hy 'n landadvokaat.  Met sy besparings en 'n klein erfenis van sy oupa, het Coolidge in 1898 sy eie regskantoor in Northampton geopen. Hy het handelsreg beoefen en geglo dat hy sy kliënte die beste gedien het deur buite die hof te bly. Namate sy reputasie as 'n hardwerkende en ywerige prokureur gegroei het, het plaaslike banke en ander besighede sy dienste begin behou. 
Huwelik en familie
In 1903 ontmoet Coolidge Grace Goodhue, 'n gegradueerde en onderwyser aan die Universiteit van Vermont aan die Northampton's Clarke School for the Deaf. Hulle trou op 4 Oktober 1905 om 14:30. tydens 'n klein seremonie wat in die salon van die huis van Grace se familie plaasgevind het, nadat haar ma se besware oor die huwelik oorkom het.  Die pasgetroudes het 'n wittebroodreis na Montreal onderneem, oorspronklik vir twee weke beplan, maar op versoek van Coolidge met 'n week ingekort. Na 25 jaar het hy oor Grace geskryf, "vir byna 'n kwarteeu het sy my swakhede verduur en ek het my in haar genades verheug". 
Die Coolidges het twee seuns gehad: John (7 September 1906 - 31 Mei 2000) en Calvin Jr. (13 April 1908 - 7 Julie 1924). Calvin Jr. is op 16 -jarige ouderdom dood aan bloedvergiftiging. Op 30 Junie 1924 het Calvin jr saam met sy broer op die tennisbane in die Withuis tennis gespeel sonder om sokkies aan te trek en 'n blister op een van sy tone ontwikkel. Die blister het daarna in sepsis ontaard en Calvin Jr. sterf 'n bietjie meer as 'n week later.  Die president het homself nooit vergewe vir die dood van Calvin Jr.  Sy oudste John het gesê dat dit [Coolidge] vreeslik seergemaak het. John het 'n spoorwegbestuurder geword, gehelp om die Coolidge -stigting te begin en was 'n belangrike rol in die oprigting van die president Calvin Coolidge State Historic Site. 
Coolidge was spaarsaam, en wat die beveiliging van 'n huis betref, het hy aangedring op huur. Hy en sy vrou het voor en na sy presidentskap die Northampton Edwards Congregational Church bygewoon.  
Die Republikeinse Party was destyds oorheersend in New England, en Coolidge het die voorbeeld van Hammond en Field gevolg deur aktief te raak in die plaaslike politiek.  In 1896 het Coolidge hom beywer vir die Republikeinse presidentskandidaat William McKinley, en die volgende jaar is hy gekies om lid van die Republikeinse stadskomitee te wees.  In 1898 wen hy die verkiesing tot die stadsraad van Northampton, en plaas die tweede plek in 'n wyk waar die top drie kandidate verkies is.  Die pos bied geen salaris nie, maar bied Coolidge van onskatbare politieke ervaring.  In 1899 het hy die herbenoeming geweier, maar eerder vir City Solicitor, 'n pos wat deur die stadsraad verkies is. Hy is in 1900 vir 'n termyn van een jaar verkies, en herkies in 1901.  Hierdie pos het Coolidge meer ervaring as advokaat gegee en 'n salaris van $ 600 betaal (gelykstaande aan $ 18,665 in 2020).  In 1902 kies die stadsraad 'n demokraat vir stadsadvokaat, en Coolidge keer terug na die privaat praktyk.  Kort daarna is die griffier van die distrik egter dood, en Coolidge is gekies om hom te vervang. Die pos het goed betaal, maar dit het hom belet om regsgeleerdheid te beoefen, en hy het dus slegs een jaar by die pos gebly.  In 1904 ly Coolidge sy enigste nederlaag by die stembus en verloor 'n verkiesing vir die Northampton -skoolraad. Toe sy vertel is dat sommige van sy bure teen hom gestem het omdat hy geen kinders gehad het in die skole waaroor hy sou regeer nie, het die pas getroude Coolidge geantwoord: 'Kan ek my tyd gee!' 
Massachusetts -wetgewer en burgemeester
In 1906 het die plaaslike Republikeinse komitee Coolidge genomineer vir verkiesing in die Massachusetts House of Representatives. Hy het 'n oorwinning behaal oor die huidige Demokraat, en het hom by Boston aangemeld vir die sitting van 1907 in die Massachusetts General Court.  In sy eerstejaarsperiode het Coolidge in klein komitees gedien, en hoewel hy gewoonlik saam met die party gestem het, was hy bekend as 'n Progressiewe Republikein, wat ten gunste van maatreëls soos stemreg vir vroue en die direkte verkiesing van senatore gestem het.  Terwyl hy in Boston was, het Coolidge 'n bondgenoot geword, en daarna 'n leuenaar van die destydse Amerikaanse senator Winthrop Murray Crane wat die westelike faksie van die Massachusetts Republikeinse Party Crane se partydywer in die ooste van die gemenebes beheer het, was die Amerikaanse senator Henry Cabot Lodge.  Coolidge sluit nog 'n belangrike strategiese alliansie met Guy Currier, wat in albei staatshuise gedien het en die sosiale onderskeiding, rykdom, persoonlike sjarme en 'n breë vriendekring gehad het wat Coolidge ontbreek het, en wat 'n blywende impak op sy politieke loopbaan sou hê .  In 1907 is hy verkies tot 'n tweede termyn, en in die sessie van 1908 was Coolidge meer uitgesproke, hoewel hy nie in 'n leiersposisie was nie. 
In plaas daarvan om nog 'n termyn in die staatshuis te beveg, het Coolidge teruggekeer huis toe na sy groeiende gesin en die burgemeester van Northampton gehardloop toe die huidige demokraat uittree. Hy was baie geliefd in die stad en het sy uitdager met 'n stem van 1 597 tot 1 409 verslaan.  Gedurende sy eerste termyn (1910 tot 1911) het hy die salarisse van onderwysers verhoog en 'n deel van die stad se skuld afgetrek, terwyl hy steeds 'n geringe belastingverlaging kon bewerkstellig.  Hy is in 1911 hernoem en het dieselfde teenstander met 'n effens groter marge verslaan. 
In 1911 tree die staatsenator vir die Hampshire County -gebied af en het Coolidge suksesvol aangemoedig om vir die sitplek vir die 1912 -sessie te hardloop, en Coolidge het sy demokratiese teenstander met groot marge verslaan.  Aan die begin van daardie termyn het hy voorsitter geword van 'n komitee om die staking "Bread and Roses" deur die werkers van die American Woolen Company in Lawrence, Massachusetts, te arbitreer. [b] Na twee spanningsvolle maande het die maatskappy ingestem tot die werkers se eise, in 'n skikking wat deur die komitee voorgestel is.  'n Belangrike kwessie wat die Republikeine van Massachusetts daardie jaar raak, was die partydeling tussen die progressiewe vleuel, wat Theodore Roosevelt bevoordeel het, en die konserwatiewe vleuel, wat William Howard Taft bevoordeel het. Alhoewel hy enkele progressiewe maatreëls voorgestaan ​​het, het Coolidge geweier om die Republikeinse party te verlaat.  Toe die nuwe Progressiewe Party weier om 'n kandidaat in sy senaatsdistrik te stel, het Coolidge met 'n groter marge herverkiesing teen sy Demokratiese teenstander gewen. 
"Doen die dag se werk. As dit is om die regte van die swakkes te beskerm, wie dit ook al wil, doen dit. As dit 'n magtige korporasie wil help om die mense beter te dien, ongeag die opposisie, doen dit. Verwag dat jy 'n standpunt genoem word -patroon, maar moenie 'n standbeeld wees nie. Verwag dat u 'n demagoge genoem word, maar moenie 'n demagoge wees nie. Moenie huiwer om net so revolusionêr soos die wetenskap te wees nie. tafel. Moenie verwag om die swakkes op te bou deur die sterkes af te trek nie. Moenie haastig wees om wetgewing te gee nie. Gee die administrasie die kans om wetgewing in te haal. "
"Have Faith in Massachusetts" soos afgelewer deur Calvin Coolidge aan die Massachusetts State Senate, 1914 
In die sessie van 1913 het Coolidge 'n bekende sukses behaal deur die deur te voer na die Western Trolley Act, wat Northampton verbind het met 'n dosyn soortgelyke industriële gemeenskappe in die weste van Massachusetts.  Coolidge was van plan om na sy tweede ampstermyn af te tree, soos die gewoonte was, maar toe die president van die staats senaat, Levi H. Greenwood, dit oorweeg om as luitenant -goewerneur aan te bied, besluit Coolidge om weer vir die senaat te kies in die hoop om verkies te word as sy voorsittende beampte.  Alhoewel Greenwood later besluit het om vir die herverkiesing in die Senaat aan te bied, is hy hoofsaaklik verslaan weens sy teenkanting teenoor die verkiesing van vroue. 'n nou verdeelde senaat.  Na sy verkiesing in Januarie 1914 het Coolidge 'n gepubliseerde en gereeld aangehaalde toespraak gelewer met die titel Glo in Massachusetts, wat sy regeringsfilosofie opgesom het. 
Coolidge se toespraak is goed ontvang, en hy het aan die einde van die termyn 'n paar bewonderaars by hom aangetrek ; baie van hulle het sy naam voorgestel vir benoeming tot luitenant -goewerneur. Nadat hy herverkiesing met 'n groter marge in die verkiesing in 1914 gewen het, is Coolidge eenparig herkies om president van die senaat te wees.  Coolidge se ondersteuners, onder leiding van mede -Amherst -alumnus Frank Stearns, het hom weer aangemoedig om as luitenant -goewerneur aan te bied.  Stearns, 'n uitvoerende hoof van die Boston -warenhuis RH Stearns, word nog 'n belangrike bondgenoot en begin namens Coolidge 'n publisiteitsveldtog voordat hy aan die einde van die wetgewingsessie van 1915 sy kandidatuur bekend maak. 
Coolidge het deelgeneem aan die primêre verkiesing vir luitenant -goewerneur en is genomineer om saam met die goewerneurskandidaat Samuel W. McCall aan te bied. Coolidge was die grootste stemmeester in die Republikeinse voorverkiesing en het die Republikeinse kaartjie gebalanseer deur 'n westerse teenwoordigheid by McCall se oostelike steunpunt te voeg.  McCall en Coolidge het die verkiesing van 1915 in hul onderskeie termyne van een jaar gewen, met Coolidge wat sy teenstander met meer as 50 000 stemme verslaan het. 
In Massachusetts is die luitenant -goewerneur nie die voorsitter van die staats senaat nie, net soos in baie ander state, maar as luitenant -goewerneur was Coolidge 'n adjunk -goewerneur wat as administratiewe inspekteur funksioneer en was hy lid van die raad van die goewerneur. Hy was ook voorsitter van die finansiële komitee en die kwytskeldingskomitee.  As 'n voltydse verkose amptenaar staak Coolidge sy regspraktyk in 1916, hoewel sy gesin in Northampton bly woon het.  McCall en Coolidge is albei herkies in 1916 en weer in 1917. Toe McCall besluit dat hy nie vir 'n vierde termyn sou staan ​​nie, kondig Coolidge aan dat hy van plan is om as goewerneur aan te stel. 
Coolidge was teen die Republikeinse benoeming vir die goewerneur van Massachusetts in 1918. Hy en sy bestuurder, Channing Cox, 'n advokaat in Boston en speaker van die Massachusetts House of Representatives, het die vorige administrasie se rekord gehaal: fiskale konserwatisme, 'n vae opposisie teen die verbod , steun vir stemreg vir vroue en steun vir Amerikaanse betrokkenheid by die Eerste Wêreldoorlog.  Die kwessie van die oorlog was verdeeld, veral onder Ierse en Duitse Amerikaners.  Coolidge is verkies met 'n marge van 16.773 stemme bo sy teenstander, Richard H. Long, in die kleinste oorwinningsmarge van enige van sy staatswye veldtogte. 
Boston Polisie Staking
In 1919, in reaksie op 'n plan van die polisiemanne van die Boston -polisiedepartement om by 'n vakbond te registreer, het polisiekommissaris Edwin U. Curtis aangekondig dat so 'n daad nie geduld sal word nie. In Augustus daardie jaar het die Amerikaanse Federasie van Arbeid 'n handves aan die Boston Police Union uitgereik.  Curtis verklaar dat die leiers van die vakbond skuldig was aan insubordinasie en van diens onthef sou word, maar het aangedui dat hy hul skorsing sou kanselleer as die vakbond tot 4 September ontbind word.  Die burgemeester van Boston, Andrew Peters, het Curtis oortuig om te vertraag sy optrede vir 'n paar dae, maar sonder resultate, en Curtis het die vakbondleiers op 8 September geskors.  Die volgende dag het ongeveer driekwart van die polisiemanne in Boston gestaak.  [c] Coolidge, stilswyend, maar ten volle ter ondersteuning van Curtis se standpunt, het die situasie fyn dopgehou, maar aanvanklik uitgestel aan die plaaslike owerhede. Hy het verwag dat slegs die gevolglike wetteloosheid die publiek genoegsaam kan aanmoedig om die beheersbeginsel te verstaan ​​en te waardeer - dat 'n polisieman nie toeslaan nie. Die nag en die volgende was daar sporadiese geweld en oproer in die onstuimige stad.  Peters, wat bekommerd is oor simpatie -aanvalle deur die brandweermanne en ander, het 'n paar eenhede van die Massachusetts National Guard wat in die Boston -omgewing gestasioneer is, opgeroep op grond van 'n ou en obskure wetlike gesag, en Curtis van diens onthef. 
"U bewering dat die kommissaris verkeerd was, kan nie die onregverdigheid regverdig om die stad onbewaak te laat nie. Dit het die geleentheid gebied dat die kriminele element die aksie gebied het. Daar is geen reg om deur enigeen, oral en altyd, teen die openbare veiligheid te staak nie. ewe vasbeslote om die soewereiniteit van Massachusetts te verdedig en die gesag en jurisdiksie oor haar amptenare te handhaaf waar dit deur die Grondwet en wette van haar mense geplaas is. "
"Telegram van goewerneur Calvin Coolidge na Samuel Gompers", 14 September 1919 
Coolidge, wat die erns van die omstandighede aanskou het, het toe sy ingryping nodig gehad, met Crane se operasie, William Butler, beraadslaag en toe opgetree.  Hy het meer eenhede van die National Guard ontbied, Curtis in sy amp herstel en persoonlike beheer van die polisiemag oorgeneem.  Curtis het verklaar dat al die stakers uit hul werk ontslaan is, en Coolidge het gevra dat 'n nuwe polisiemag gewerf word.  Daardie aand het Coolidge 'n telegram van AFL -leier Samuel Gompers ontvang. 'Wat ook al die wanorde het plaasgevind', het Gompers geskryf, 'is te wyte aan die bevel van Curtis waarin die reg van die polisiemanne geweier is ...'  Coolidge het Gompers se telegram in die openbaar geantwoord en geen regverdiging vir die staking ontken nie - en sy reaksie het hom geloods in die nasionale bewussyn.  Koerante regoor die land het Coolidge se verklaring ingeneem en hy het die nuutste held geword vir teenstanders van die staking. Te midde van die Eerste Rooi Skrik was baie Amerikaners doodbang vir die verspreiding van kommunistiese rewolusie, soos dié wat in Rusland, Hongarye en Duitsland plaasgevind het. Terwyl Coolidge 'n paar vriende onder georganiseerde arbeid verloor het, het konserwatiewes regoor die land 'n stygende ster gesien.  Alhoewel hy gewoonlik met oorleg opgetree het, het die Boston -polisiestaking hom 'n nasionale reputasie gegee as 'n beslissende leier en as 'n streng handhawer van wet en orde.
Coolidge en Cox is in 1919 hernoem vir hul onderskeie ampte. Teen hierdie tyd het Coolidge se ondersteuners (veral Stearns) sy optrede in die polisiestaking rondom die staat en die land bekend gemaak en sommige van Coolidge se toesprake is in boekvorm gepubliseer.  Hy staar dieselfde teenstander in die gesig as in 1918, Richard Long, maar hierdie keer verslaan Coolidge hom met 125.101 stemme, meer as sewe keer sy oorwinningsmarge van 'n jaar tevore. [d] Sy optrede tydens die polisiestaking, gekombineer met die massiewe verkiesingsoorwinning, het gelei tot voorstelle dat Coolidge in 1920 as president verkies word. 
Wetgewing en veto's as goewerneur
Teen die tyd dat Coolidge op 2 Januarie 1919 ingehuldig is, was die Eerste Wêreldoorlog verby, en Coolidge het die wetgewer gedwing om 'n bonus van $ 100 (gelykstaande aan $ 1,493 in 2020) aan veterane in Massachusetts te gee. Hy het ook 'n wetsontwerp onderteken wat die werkweek vir vroue en kinders verminder van vier-en-vyftig uur tot agt-en-veertig, en sê: "Ons moet die bedryf vermenslik, anders sal die stelsel breek."  Hy het 'n begroting onderteken wat die belastingkoerse dieselfde gehou het, terwyl hy $ 4 miljoen aan uitgawes besnoei het, waardeur die staat 'n deel van sy skuld kon terugtrek. 
Coolidge het ook die veto -pen as goewerneur gebruik. Sy bekendste veto het 'n verhoging van die salaris van wetgewers met 50%verhoed.  Hoewel Coolidge persoonlik teen die verbod gekant was, het hy 'n veto teen 'n wetsontwerp in Mei 1920 ingestel wat die verkoop van bier of wyn van 2,75% alkohol of minder sou toelaat in Massachusetts, in stryd met die agtiende wysiging van die Amerikaanse grondwet. 'Menings en instruksies oortref nie die Grondwet nie,' het hy in sy veto -boodskap gesê. "Daarteen is hulle nietig." 
By die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1920 is die meeste afgevaardigdes deur staatsparty -koukusse gekies, nie primaries nie. As sodanig is die veld onder baie plaaslike gunstelinge verdeel.  Coolidge was so 'n kandidaat, en hoewel hy tot die sesde plek gestem het, het die magtige partybase wat die konvensie bestuur het, hoofsaaklik die Amerikaanse senatore van die party, hom nooit ernstig oorweeg nie.  Na tien stembriewe het die base en daarna die afgevaardigdes hulle op senator Warren G. Harding van Ohio gevestig as hul genomineerde vir president.  Toe die tyd aangebreek het om 'n vise -presidentskandidaat te kies, het die base ook hul besluit geneem oor wie hulle wou hê - senator Irvine Lenroot van Wisconsin - en daarna voortydig vertrek nadat sy naam bekendgemaak was, vertrouend op die rang en lêer om hul besluit te bevestig. 'N Afgevaardigde van Oregon, Wallace McCamant, het gelees Glo in Massachusetts, stel Coolidge eerder as vise -president voor. Die voorstel het vinnig ingehaal by die massas wat honger ly vir 'n daad van onafhanklikheid van die afwesige base, en Coolidge is onverwags genomineer. 
Die Demokrate benoem nog 'n Ohioan, James M. Cox, vir president en die assistent -sekretaris van die vloot, Franklin D. Roosevelt, vir vise -president. Die vraag of die Verenigde State by die Volkebond aansluit, was 'n belangrike kwessie in die veldtog, net soos die onvoltooide nalatenskap van Progressivisme.  Harding het 'n "voorstoep" -veldtog van sy huis in Marion, Ohio, gehou, maar Coolidge het die veldtog in die Upper South, New York en New England aangepak-sy gehoor is noukeurig beperk tot diegene wat vertroud is met Coolidge en dié 'n premie te plaas op bondige en kort toesprake.  Op 2 November 1920 was Harding en Coolidge seëvierend en het meer as 60 persent van die algemene stemme gewen, insluitend elke staat buite die Suide.  Hulle wen ook in Tennessee, die eerste keer dat 'n Republikeinse kaartjie sedert die heropbou 'n suidelike staat gewen het. 
Die Amerikaanse vise-presidentskap het nie baie amptelike pligte vervul nie, maar Coolidge is deur president Harding uitgenooi om kabinetsvergaderings by te woon, wat hom die eerste vise-president maak om dit te doen.  Hy het 'n aantal onopmerklike toesprake regoor die land gehou. 
As vise -president is Coolidge en sy lewendige vrou Grace uitgenooi na 'n hele paar partytjies, waar die legende van "Silent Cal" gebore is. Dit is uit hierdie tyd dat die meeste grappies en staaltjies wat Coolidge behels, ontstaan, soos dat Coolidge 'stil is in vyf tale'.  Alhoewel dit bekend was dat Coolidge 'n bekwame en effektiewe openbare spreker was, was hy privaat 'n man met min woorde en word hy gewoonlik 'Silent Cal' genoem. 'N Apokriewe verhaal vertel dat 'n persoon wat langs hom by 'n aandete sit, vir hom sê: "Ek het vandag 'n weddenskap gemaak dat ek meer as twee woorde uit jou kan kry." Hy het geantwoord: "Jy verloor."  Op 22 April 1923 het Coolidge egter self gesê dat die aanhaling "U verloor" nooit plaasgevind het nie. Die verhaal daaroor het deur Frank B. Noyes, president van die Associated Press, verband gehou met hul lidmaatskap tydens hul jaarlikse middagete in die Waldorf Astoria Hotel, toe hy Coolidge, wat die genooide spreker was, rooster en voorstel. Na die inleiding en voor sy voorbereide opmerkings, het Coolidge aan die lidmaatskap gesê: 'U president [met verwysing na Noyes] het u 'n perfekte voorbeeld gegee van een van die gerugte wat tans in Washington aan die gang is en sonder enige grondslag is.'  Dorothy Parker, toe sy verneem dat Coolidge gesterf het, het na bewering opgemerk: "Hoe kan hulle dit weet?"  Coolidge lyk dikwels ongemaklik onder die modieuse Washington -samelewing, toe hy gevra is hoekom hy soveel van hul aandete nog bywoon, en hy antwoord: 'Moet êrens eet'.  Alice Roosevelt Longworth, 'n toonaangewende Republikeinse verstandhouding, beklemtoon Coolidge se stilte en sy stoute persoonlikheid: "Toe hy wou dat hy elders was, het hy sy lippe gebuig, sy arms gevou en niks gesê nie. Hy het toe presies gelyk asof hy was gespeen op 'n piekel. " 
As president het Coolidge se reputasie as 'n stil man voortgegaan. 'Die woorde van 'n president het 'n enorme gewig', sou hy later skryf, 'en moet nie sonder onderskeid gebruik word nie.'  Coolidge was inderdaad bewus van sy stewige reputasie, hy het dit gekweek. 'Ek dink die Amerikaanse volk wil 'n plegtige gat hê as president,' het hy een keer aan Ethel Barrymore gesê, 'en ek dink ek sal saam met hulle gaan.'  Sommige historici stel voor dat Coolidge se beeld doelbewus as 'n veldtogtaktiek geskep is,  terwyl ander meen dat sy teruggetrokke en stil gedrag natuurlik is, wat verdiep word na die dood van sy seun in 1924. 
Op 2 Augustus 1923 sterf president Harding onverwags aan 'n hartaanval in San Francisco terwyl hy op 'n spreekbeurt deur die westelike Verenigde State was. Vise -president Coolidge was in Vermont op besoek aan sy gesinshuis, wat nie elektrisiteit of telefoon gehad het nie, toe hy 'n boodskap van die boodskap van Harding se boodskap ontvang het.  Die nuut president geklee, 'n gebed gedoen en afgekom om die verslaggewers wat bymekaar was, te groet.  Sy vader, 'n notaris en vrederegter, het die eed van die amp in die gesinslokaal afgelê deur die lig van 'n petroleumlamp om 02:47 op 3 Augustus 1923 en Coolidge het daarna as president teruggekeer.
Coolidge het die volgende dag na Washington teruggekeer en is weer gesweer deur justisie Adolph A. Hoehling Jr.van die Hooggeregshof van die District of Columbia, om enige vrae oor die gesag van 'n staatsamptenaar om 'n federale eed af te lê, te voorkom.  Hierdie tweede eedaflegging het 'n geheim gebly totdat dit in 1932 deur Harry M. Daugherty onthul en deur Hoehling bevestig is.  Toe Hoehling die verhaal van Daugherty bevestig, het hy aangedui dat Daugherty, wat destyds as die Amerikaanse prokureur -generaal gedien het, hom gevra het om die eed sonder fanfare in die Willard Hotel af te lê.  Volgens Hoehling betwyfel hy nie die rede van Daugherty om 'n tweede eed af te lê nie, maar neem aan dat dit enige twyfel oor die vraag of die eerste beëindiging geldig was, sou oplos. 
Die nasie het aanvanklik nie geweet wat om te doen met Coolidge nie, wat 'n lae profiel in die Harding -administrasie gehandhaaf het. tot elke vermoede van onskuld, met 'n metodiese benadering tot die skandale, hoofsaaklik die teepotkoepel -skandaal, terwyl ander die vinnige straf van diegene wat hulle as skuldig geag het, aandring.  Coolidge het gedink die ondersoek van die senaat na die skandale sou voldoende wees, dit word bevestig deur die gevolglike bedankings van die betrokkenes. Hy het persoonlik ingegryp om die bedanking van prokureur -generaal Harry M. Daugherty te eis nadat hy geweier het om saam te werk met die kongresondersoek. Hy het toe bevestig dat daar geen los punte in die administrasie oorbly nie, en het gereël vir 'n volledige inligtingsessie oor die oortreding. Harry A. Slattery het die feite saam met hom hersien, Harlan F. Stone het die regsaspekte vir hom ontleed en senator William E. Borah het die politieke faktore beoordeel en voorgestel. 
Coolidge het die kongres toegespreek toe dit op 6 Desember 1923 weer byeen was en 'n toespraak gehou het wat baie van Harding se beleid ondersteun, insluitend die formele begrotingsproses van Harding, die handhawing van immigrasiebeperkings en arbitrasie van steenkoolstakings wat in Pennsylvania plaasvind.  Coolidge se toespraak was die eerste presidensiële toespraak wat oor die radio uitgesaai is.  Die Washington -vlootverdrag is slegs 'n maand na Coolidge se termyn afgekondig en is oor die algemeen goed ontvang in die land.  In Mei 1924 word die Wet op Aangepaste Vergoeding van die Eerste Wêreldoorlog, veterane van die Eerste Wêreldoorlog, of 'Bonus Bill', deur sy vetoreg aangeneem.  Coolidge onderteken die immigrasiewet later daardie jaar, wat daarop gemik was om immigrasie in die suide en Oos -Europa te beperk, maar het 'n ondertekeningsverklaring bygevoeg waarin hy sy ongelukkigheid uitgespreek het met die spesifieke uitsluiting van Japannese immigrante.  Net voordat die Republikeinse Konvensie begin het, het Coolidge die Wet op Inkomste van 1924 onderteken, wat die hoogste marginale belastingkoers van 58% tot 46% verlaag het, sowel as persoonlike inkomstebelastingkoerse, die boedelbelasting verhoog en dit versterk met 'n nuwe geskenkbelasting. 
Op 2 Junie 1924 onderteken Coolidge die wet wat burgerskap verleen aan alle inheemse Amerikaners wat in die Verenigde State gebore is. Teen daardie tyd was twee derdes van die mense reeds burgers, nadat hulle dit verkry het deur huwelik, militêre diens (veterane van die Eerste Wêreldoorlog in 1919 burgerskap gekry het), of die grondtoewysings wat vroeër plaasgevind het.   
Die Republikeinse Konvensie is gehou op 10-12 Junie 1924 in Cleveland, Ohio, Coolidge is op die eerste stembrief benoem.  Die konvensie het Frank Lowden van Illinois aangewys as vise -president tydens die tweede stembrief, maar hy het geweier dat die voormalige brigadier -generaal Charles G. Dawes op die derde stembrief benoem is en aanvaar word. 
Die Demokrate het die volgende maand hul byeenkoms in New York gehou. Die byeenkoms het spoedig vasgeval, en na 103 stembriewe het die afgevaardigdes uiteindelik ooreengekom oor 'n kompromiskandidaat, John W. Davis, met Charles W. Bryan wat vir vise -president genomineer is. Die Demokrate se hoop is opgewek toe Robert M. La Follette, 'n Republikeinse senator van Wisconsin, van die GOP skei om 'n nuwe Progressiewe Party te stig. Baie het geglo dat die skeuring in die Republikeinse party, soos in 1912, 'n demokraat sou toelaat om die presidentskap te wen. 
Na die byeenkomste en die dood van sy jonger seun Calvyn, het Coolidge teruggetrokke geraak, en later het hy gesê dat "toe hy [die seun] sterf, die krag en glorie van die presidensie hom meegesluit het".  Selfs terwyl hy rou, het Coolidge sy standaardveldtog gevoer, sonder om sy teenstanders op die naam te noem of hulle te verguis, en toesprake te lewer oor sy regeringsteorie, waaronder verskeie wat oor die radio uitgesaai is.  Dit was die mees gedempte veldtog sedert 1896, deels weens Coolidge se hartseer, maar ook vanweë sy natuurlik nie-konfronterende styl.  Die ander kandidate het op 'n meer moderne wyse veldtog gevoer, maar ondanks die verdeeldheid in die Republikeinse party, was die resultate soortgelyk aan dié van 1920. Coolidge en Dawes het elke staat buite die Suide gewen, behalwe Wisconsin, La Follette se tuisstaat. Coolidge het die verkiesing gewen met 382 verkiesingsstemme en die gewilde stem met 2,5 miljoen oor sy gesamentlike totaal. 
Nywerheid en handel
"[I] t is waarskynlik dat 'n pers wat 'n intieme kontak met die sakestrome van die land behou, waarskynlik meer betroubaar is as wat dit sou wees as dit 'n vreemdeling vir hierdie invloede was. Immers, die belangrikste onderneming van die Amerikaanse bevolking is sake. Hulle is baie besorg oor die koop, verkoop, belegging en voorspoed in die wêreld. "[Beklemtoning bygevoeg]
"President Calvin Coolidge se toespraak aan die American Society of Newspaper Editors", Washington DC, 25 Januarie 1925 
Tydens Coolidge se presidentskap het die Verenigde State 'n tydperk van vinnige ekonomiese groei beleef, bekend as die 'Roaring Twenties'. Hy het die nywerheidsbeleid van die administrasie in die hande gelaat van sy aktivistiese sekretaris van handel, Herbert Hoover, wat die regering uiters sterk gebruik het om besigheidsdoeltreffendheid te bevorder en lugdienste en radio te ontwikkel.  Coolidge verwerp regulasie en demonstreer dit deur kommissarisse aan te stel by die Federal Trade Commission en die Interstate Commerce Commission wat min gedoen het om die aktiwiteite van besighede onder hul jurisdiksie te beperk.  Die regulatoriese toestand onder Coolidge was, soos een biograaf dit beskryf het, "dun tot die punt van onsigbaarheid." 
Die historikus Robert Sobel bied 'n konteks van Coolidge laissez faire ideologie, gebaseer op die heersende begrip van federalisme tydens sy presidentskap: "As goewerneur van Massachusetts ondersteun Coolidge loon -en -uur -wetgewing, verset teen kinderarbeid, stel ekonomiese beheermaatreëls tydens die Eerste Wêreldoorlog op, beveilig maatreëls in fabrieke en selfs verteenwoordiging van werknemers Het hy hierdie maatreëls ondersteun terwyl hy president was?  
Belasting en staatsbesteding
Coolidge het die belastingbeleid aanvaar van sy minister van finansies, Andrew Mellon, wat 'wetenskaplike belasting' voorstaan ​​- die idee dat die verlaging van belasting die ontvangste van die regering sal verhoog, eerder as om dit te verminder.  Die kongres het ingestem en belastingkoerse is in Coolidge se termyn verlaag.  Benewens die federale belastingverlagings, stel Coolidge voor om die federale uitgawes te verminder en die federale skuld terug te trek.  Coolidge se idees is deur die Republikeine in die kongres gedeel, en in 1924 het die kongres die Inkomstewet van 1924 aangeneem, wat die inkomstebelastingkoerse verlaag en alle inkomstebelasting vir ongeveer twee miljoen mense uitgeskakel het.  Hulle het weer belasting verlaag deur die Inkomstewette van 1926 en 1928 te aanvaar, terwyl hulle steeds uitgawes aanhou om die totale federale skuld te verminder.  Teen 1927 het slegs die rykste 2% van die belastingbetalers enige federale inkomstebelasting betaal.  Die federale uitgawes het gedurende Coolidge se administrasie plat gebly, sodat 'n kwart van die federale skuld in totaal afgetrek kon word. Staats- en plaaslike regerings het egter 'n aansienlike groei beleef, wat die federale begroting in 1927 oortref het.  Teen 1929, nadat Coolidge se reeks belastingkoersverlagings die belastingkoers tot 24 persent verlaag het op diegene wat meer as $ 100,000 verdien, het die federale regering meer ingesamel as 'n miljard dollar aan inkomstebelasting, waarvan 65 persent ingesamel is by diegene wat meer as $ 100,000 verdien. In 1921, toe die belastingkoers op mense wat meer as $ 100,000 per jaar verdien, 73 persent was, het die federale regering 'n bietjie meer as $ 700 miljoen se inkomstebelasting ingesamel, waarvan 30 persent betaal is deur diegene wat meer as $ 100,000 verdien. 
Teenstand teen boeresubsidies
Miskien was die mees omstrede kwessie van Coolidge se presidentskap verligting vir boere. Sommige in die kongres het 'n wetsontwerp voorgestel om die dalende landboupryse te bestry deur die federale regering toe te laat om gewasse teen laer pryse in die buiteland te verkoop.  Landbousekretaris Henry C. Wallace en ander administratiewe amptenare was die voorstander van die wetsontwerp toe dit in 1924 ingestel is, maar stygende pryse het baie in die kongres oortuig dat die wetsontwerp onnodig was en dat dit net voor die verkiesing daardie jaar verslaan is.  In 1926, met plaaspryse wat weer val, stel senator Charles L. McNary en verteenwoordiger Gilbert N. Haugen - beide Republikeine - die wetsontwerp op plaasverligting op McNary - Haugen voor. Die wetsontwerp het 'n federale boerdery voorgestel wat oorskotproduksie in hoë-opbrengsjare sou koop en dit (indien moontlik) vir later verkoop of in die buiteland verkoop.  Coolidge het McNary-Haugen gekant en verklaar dat die landbou 'op 'n onafhanklike sakebasis' moet staan, en gesê dat 'die regering se beheer nie van politieke beheer geskei kan word nie'.  In plaas daarvan om pryse te manipuleer, het hy eerder die voorstel van Herbert Hoover bevoordeel om winsgewendheid te verhoog deur die landbou te moderniseer. Sekretaris Mellon het 'n brief geskryf waarin die McNary-Haugen-maatreël as onregmatig veroordeel is en waarskynlik inflasie kan veroorsaak, en dit is verslaan. 
Na die nederlaag van McNary-Haugen, ondersteun Coolidge 'n minder radikale maatreël, die Curtis-Crisp Act, wat 'n federale raad sou geskep het om geld aan plaaskoöperasies te leen in tye van oorskot wat die rekening nie slaag nie.  In Februarie 1927 neem die kongres die McNary-Haugen-wetsontwerp weer op, hierdie keer smal, en Coolidge laai 'n veto af.  In sy veto -boodskap het hy die oortuiging uitgespreek dat die wetsontwerp niks sal doen om boere te help nie, wat slegs voordeel trek uit uitvoerders en die uitbreiding van die federale burokrasie.  Die kongres het die veto nie oorskry nie, maar dit het die wetsontwerp in Mei 1928 weer met 'n groter meerderheid aanvaar, maar Coolidge het 'n veto uitgespreek.  "Boere het nog nooit baie geld verdien nie," sê Coolidge, die boerseun van Vermont. 'Ek glo nie dat ons veel daaraan kan doen nie.' 
Coolidge word gereeld gekritiseer vir sy optrede tydens die Groot Mississippi -vloed van 1927, die ergste natuurramp wat die Golfkus getref het tot orkaan Katrina in 2005.  Hoewel hy uiteindelik sekretaris Hoover genoem het tot 'n kommissie wat verantwoordelik was vir vloedhulp, geleerdes beweer dat Coolidge in die algemeen 'n gebrek aan belangstelling in federale vloedbeheer getoon het.  Coolidge het nie geglo dat dit persoonlik sou gebeur om die streek persoonlik te besoek na die oorstromings nie, en dat dit as 'n politieke opkoms beskou sou word. Hy wou ook nie die federale uitgawes aangaan wat vloedbeheer sou vereis nie, en hy glo dat eienaars baie van die koste moet dra.  Aan die ander kant wou die kongres 'n wetsontwerp hê wat die federale regering heeltemal in beheer van vloedversagting sou plaas.  Toe die kongres in 1928 'n kompromismaatreël aanvaar, wou Coolidge nie daarvoor krediet neem nie en onderteken die wetsontwerp op 15 Mei privaat. 
Volgens een biograaf was Coolidge 'sonder 'n rassevooroordeel', maar het hy selde die voortou geneem oor burgerregte. Coolidge hou nie van die Ku Klux Klan nie en dit is nie bekend dat daar 'n afspraak van hom is nie. In die presidensiële verkiesing van 1924 val sy teenstanders (Robert La Follette en John Davis), en sy hardloopmaat Charles Dawes, gereeld op die Klan aan, maar Coolidge vermy die onderwerp. 
Coolidge het ten gunste van die burgerregte van Afro-Amerikaners gepraat en in sy eerste staatsrede gesê dat hul regte "net so heilig is as dié van enige ander burger" ingevolge die Amerikaanse grondwet en dat dit 'n 'publiek en' privaat plig om daardie regte te beskerm. "  
Coolidge het herhaaldelik 'n beroep op wette gedoen om lynch tot 'n federale misdaad te maak (dit was reeds 'n staatsmisdaad, maar nie altyd toegepas nie). Die kongres het geweier om sodanige wetgewing aan te neem. Op 2 Junie 1924 onderteken Coolidge die Indian Citizenship Act, wat Amerikaanse burgerskap verleen aan alle Amerikaanse Indiane wat op voorbehoud leef. (Die voorbehoude was lank reeds burgers.)  Op 6 Junie 1924 het Coolidge 'n aanvangstoespraak gelewer by die histories swart, nie-gesegregeerde Howard-universiteit, waarin hy Afro-Amerikaners bedank en prys vir hul vinnige vordering in die onderwys en hul bydraes tot die Amerikaanse samelewing deur die jare, sowel as hul gretigheid om hul dienste as soldate in die Wêreldoorlog te lewer, terwyl hulle tuis gekonfronteer word met diskriminasie en vooroordele. 
In 'n toespraak in Oktober 1924 beklemtoon Coolidge verdraagsaamheid teenoor verskille as 'n Amerikaanse waarde en bedank immigrante vir hul bydraes tot die Amerikaanse samelewing en sê dat hulle 'baie daartoe bygedra het om ons land te maak wat dit is'. Hy het gesê dat hoewel die diversiteit van mense 'n nadelige bron van konflik en spanning in Europa is, dit vir die Verenigde State besonders is dat dit 'n 'harmonieuse' voordeel vir die land is. Coolidge het verder gesê die Verenigde State moet immigrante wat na die land kom, bystaan ​​en help en het immigrante aangemoedig om 'rassehaat' en 'vooroordele' te verwerp. 
Coolidge was nie goed geïnteresseerd in en ook nie baie geïnteresseerd in wêreldsake nie.  Sy fokus was hoofsaaklik gerig op Amerikaanse sake, veral met betrekking tot handel, en "Behoud van die status quo." Alhoewel hy nie 'n isolationis was nie, was hy huiwerig om buitelandse alliansies aan te gaan.  Hoewel Coolidge sterk geglo het in 'n nie-intervensionistiese buitelandse beleid, het hy wel geglo dat Amerika uitsonderlik was. 
Coolidge beskou die Republikeinse oorwinning van 1920 as 'n verwerping van die Wilsoniaanse standpunt dat die Verenigde State by die Volkebond moet aansluit.  Hoewel Coolidge nie heeltemal teen die idee was nie, was Coolidge van mening dat die Liga, soos dit destyds bestaan ​​het, nie Amerikaanse belange dien nie, en dat hy nie lidmaatskap van die VSA was nie.  Hy het gepraat dat die Verenigde State by die Permanent Court of International Justice (Wêreldhof) aansluit, op voorwaarde dat die land nie deur adviesbesluite gebonde sou wees nie.  In 1926 het die senaat uiteindelik goedkeuring gegee vir die toetreding tot die hof (met voorbehoud).  Die Volkebond het die voorbehoude aanvaar, maar dit het 'n paar wysigings van sy eie voorgestel.  Die senaat het nie opgetree nie en die Verenigde State het dus nie by die Wêreldhof aangesluit nie. 
Coolidge het die Dawes -plan, 'n finansiële plan van Charles Dawes, gemagtig om Duitsland gedeeltelik te verlig van sy vergoedingsverpligtinge uit die Eerste Wêreldoorlog. Die plan het aanvanklik stimulasie vir die Duitse ekonomie gebied.  Daarbenewens het Coolidge probeer om verdere beperkings op vlootsterkte na te streef na die vroeë suksesse van Harding se Washington Naval Conference deur die borg van die Naval Conference in Genève in 1927, wat misluk het as gevolg van 'n Franse en Italiaanse boikot en uiteindelike mislukking van Groot -Brittanje en die Verenigde State stem ooreen oor die hoeveelheid tonnels. As gevolg hiervan was die konferensie 'n mislukking en kon die Kongres uiteindelik toestemming gee vir verhoogde Amerikaanse vlootbesteding in 1928.  Die Kellogg - Briand -pakt van 1928, vernoem na die minister van buitelandse sake van Coolidge, Frank B. Kellogg, en die Franse minister van buitelandse sake, Aristide Briand , was ook 'n belangrike vredesinisiatief. Die verdrag, wat in 1929 bekragtig is, het ondertekenaars verbind - die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, Frankryk, Duitsland, Italië en Japan - om 'oorlog te verloën, as 'n instrument van nasionale beleid in hul betrekkinge met mekaar'.  Die verdrag bereik nie die beoogde resultaat nie - die verbod op oorlog - maar dit bied wel die grondslag vir die internasionale reg na die Tweede Wêreldoorlog.  Coolidge het ook die beleid van die vorige administrasie om erkenning van die Sowjetunie te weerhou, voortgesit. 
Pogings is aangewend om die bande met Mexiko na die Revolusie te normaliseer. Coolidge erken die nuwe regerings van Mexiko onder Álvaro Obregón en Plutarco Elías Calles, en het die Amerikaanse steun vir die verkose Mexikaanse regering teen die National League for the Defense of Religious Liberty tydens die Cristero -oorlog voortgesit en die wapenembargo opgestel vir die land wat hy ook Dwight Morrow aangestel het as Ambassadeur in Mexiko met die suksesvolle doelwit om verdere Amerikaanse konflik met Mexiko te vermy.   
Coolidge se administrasie sou kontinuïteit in die besetting van Nicaragua en Haïti sien, en 'n einde aan die besetting van die Dominikaanse Republiek in 1924 as gevolg van onttrekkingsooreenkomste wat tydens Harding se administrasie gesluit is.  In 1925 beveel Coolidge die onttrekking van mariniers wat in Nicaragua gestasioneer was, na die vermeende stabiliteit na die algemene verkiesing in 1924, maar herontplooi dit in Januarie 1927 na mislukte pogings om die vinnige agteruitgang van politieke stabiliteit vreedsaam op te los en die daaropvolgende konstitusionalistiese oorlog te voorkom. Henry L. Stimson is later deur Coolidge gestuur om 'n vredesooreenkoms te bemiddel wat die burgeroorlog sou beëindig en die Amerikaanse militêre teenwoordigheid in Nicaragua sou verleng na Coolidge se ampstermyn. 
Om 'n olyftak uit te brei na Latyns -Amerikaanse leiers wat verbitterd was oor Amerika se intervensiebeleid in Sentraal -Amerika en die Karibiese Eilande,  het Coolidge die Amerikaanse afvaardiging na die Sesde Internasionale Konferensie van Amerikaanse State, 15-17 Januarie 1928, gelei in Havana, Kuba, die enigste internasionale reis wat Coolidge tydens sy presidentskap gemaak het.  Hy sou die laaste sittende Amerikaanse president wees wat Kuba besoek het tot Barack Obama in 2016. 
Vir Kanada het Coolidge die St. Lawrence Seaway goedgekeur, 'n stelsel van sluise en kanale wat groot vaartuie tussen die Atlantiese Oseaan en die Groot Mere sou verlaat.  
Alhoewel 'n paar van Harding se aanstellings in die kabinet geskandeer was, het Coolidge hulle aanvanklik behou, uit 'n vurige oortuiging dat hy as opvolger van 'n oorlede verkose president verplig was om Harding se raadgewers en beleid tot die volgende verkiesing te behou. Hy het Harding se bekwame spraakskrywer Judson T. Welliver Stuart Crawford in die plek van Welliver in November 1925 gehou.  Coolidge het C. Bascom Slemp, 'n kongreslid van Virginia en ervare federale politikus, aangestel om saam te werk met Edward T. Clark, 'n Republikeinse organiseerder in Massachusetts wat hy van sy vise-presidensiële personeel behou as sekretarisse van die president ('n posisie gelykstaande aan die moderne stafhoof van die Withuis). 
Miskien was die magtigste persoon in die kabinet van Coolidge die sekretaris van die tesourie, Andrew Mellon, wat die finansiële beleid van die administrasie beheer het en deur baie, insluitend die leier van die minderheid van die huis, John Nance Garner, as magtiger beskou is as Coolidge self.  Herbert Hoover, sekretaris van handel, het ook 'n prominente plek in die kabinet van Coolidge beklee, deels omdat Coolidge waarde gevind het in die vermoë van Hoover om positiewe publisiteit te wen met sy voorstelle vir sake.  Buitelandse minister Charles Evans Hughes het Coolidge se buitelandse beleid gelei totdat hy in 1925 bedank het na die herverkiesing van Coolidge. Hy is vervang deur Frank B. Kellogg, wat voorheen as senator en ambassadeur in Groot -Brittanje gedien het. Coolidge het twee ander afsprake gemaak na sy herverkiesing, met William M. Jardine in die pos van minister van landbou en John G. Sargent word prokureur-generaal.  Coolidge het tydens sy eerste termyn geen vise -president gehad nie, maar Charles Dawes het tydens Coolidge se tweede termyn ondervoorsitter geword, en Dawes en Coolidge het bots oor plaasbeleid en ander kwessies. 
Coolidge het in 1925 een regter in die Hooggeregshof van die Verenigde State aangestel, Harlan F. Stone. Stone was Coolher se mede -student, Amherst, 'n advokaat in Wall Street en konserwatiewe Republikein. Stone het as dekaan van die Columbia Law School gedien toe Coolidge hom in 1924 as prokureur -generaal aangestel het om die reputasie wat deur Harding se prokureur -generaal, Harry M. Daugherty, aangetas is, te herstel.  Dit blyk nie dat Coolidge dit oorweeg het om iemand anders as Stone aan te stel nie, hoewel Stone self Coolidge aangemoedig het om Benjamin N. Cardozo aan te stel.  Stone was 'n vaste gelowige in geregtelike beperking en word beskou as een van die drie liberale regters van die hof wat dikwels sou stem om New Deal -wetgewing te handhaaf.  President Franklin D. Roosevelt het Stone later as hoofregter aangestel.
Coolidge het 17 regters vir die appèlhowe van die Verenigde State benoem en 61 regters vir die distrikshowe in die Verenigde State. Hy het ook regters in verskillende spesialiteitshowe aangestel, waaronder Genevieve R. Cline, wat die eerste vrou geword het wat by die federale regbank aangewys is toe Coolidge haar in die Amerikaanse doeanehof in 1928 plaas.  Coolidge onderteken ook die Wet op die Regbank van 1925 wetgewing, wat die Hooggeregshof meer diskresie oor sy werklas moontlik maak.
In die somer van 1927 het Coolidge vakansie gehou in die Black Hills van Suid -Dakota, waar hy perdry en vlieghengel besig was en rodeo's bygewoon het. Hy het Custer State Park sy 'somer Withuis' gemaak. Terwyl hy op vakansie was, het Coolidge verrassend 'n kort verklaring uitgereik dat hy nie 'n tweede volle termyn as president sou soek nie: "Ek kies nie om in 1928 vir die president te wees nie."  Nadat hy die verslaggewers toegelaat het om dit in te neem, het Coolidge uitgebrei. "As ek nog 'n termyn neem, sal ek tot 1933 in die Withuis wees ... Tien jaar in Washington is langer as wat enige ander man dit gehad het - te lank!"  In sy memoires verduidelik Coolidge sy besluit om nie te verkies nie: "Die presidensiële kantoor eis baie van diegene wat dit beklee en van diegene wat hulle dierbaar is. Terwyl ons nie moet weier om te bestee en in diens van ons land, is dit gevaarlik om te probeer wat ons voel buite ons vermoë is om te bereik. "  Nadat hy die amp verlaat het, keer hy en Grace terug na Northampton, waar hy sy memoires skryf. Die Republikeine het die Withuis in 1928 behou met 'n grondstorting deur Herbert Hoover. Coolidge was by 'n geleentheid huiwerig om Hoover as sy opvolger te onderskryf, en het opgemerk dat "die man vir ses jaar lank ongevraagde advies gegee het - dit is alles sleg".  Desondanks het Coolidge geen begeerte om die party te skei deur in die openbaar die nominasie van die gewilde handelsekretaris teë te staan ​​nie. 
Na sy presidentskap het Coolidge teruggetrek na 'n beskeie huurhuis in Massasoitstraat in Northampton, voordat hy na 'n ruimer huis, "The Beeches", verhuis het.  Hy het 'n Hacker -rondvaartboot op die Connecticut -rivier gehou en word gereeld deur die plaaslike vaarliefhebbers op die water waargeneem. Gedurende hierdie tydperk was hy ook voorsitter van die Non-Partisan Railroad Commission, 'n entiteit wat deur verskeie banke en korporasies gestig is om die langtermynvervoerbehoeftes van die land te ondersoek en aanbevelings te maak vir verbeterings. Hy was 'n erepresident van die American Foundation for the Blind, 'n direkteur van New York Life Insurance Company, president van die American Antiquarian Society en 'n kurator van Amherst College. 
Coolidge publiseer sy outobiografie in 1929 en skryf 'n gesindikeerde koerantrubriek, "Calvin Coolidge Says," van 1930 tot 1931.  Gekonfronteer met dreigende nederlaag in die presidentsverkiesing van 1932, het sommige Republikeine gepraat oor die verwerping van Herbert Hoover as genomineerde van hul party, en in plaas daarvan om Coolidge op te stel om te hardloop, maar die voormalige president het dit duidelik gemaak dat hy nie weer daarin sou belangstel nie, en dat hy in die openbaar enige poging om hom op te stel, sou afwys as dit sou gebeur.  Hoover is hernoem, en Coolidge het verskeie radioadresse ter ondersteuning van hom gemaak. Hoover verloor toe die algemene verkiesing teen Coolidge se vise -presidensiële demokratiese teenstander Franklin D. Roosevelt in 1920 in 'n grondverskuiwing. 
Coolidge sterf skielik aan koronêre trombose by "The Beeches", om 12:45, 5 Januarie 1933.  Kort voor sy dood vertrou Coolidge aan 'n ou vriend: 'Ek voel ek pas nie meer by hierdie tye nie. "  Coolidge word begrawe in Plymouth Notch Cemetery, Plymouth Notch, Vermont. Die nabygeleë gesinshuis word onderhou as een van die oorspronklike geboue op die Calvin Coolidge Homestead District -terrein. Die staat Vermont het 'n nuwe besoekersentrum in die omgewing ingewy ter viering van Coolidge se 100ste verjaardag op 4 Julie 1972.
Ondanks sy reputasie as 'n stil en selfs teruggetrokke politikus, het Coolidge van die nuwe radiomedium gebruik gemaak en verskeie kere radiogeskiedenis gemaak terwyl hy president was. Hy het homself aan verslaggewers beskikbaar gestel, 520 perskonferensies gehou en gereeld of vroeër met verslaggewers vergader as enige president.  ​​Coolidge se tweede inhuldiging was die eerste presidensiële inhuldiging wat op radio uitgesaai is. Op 6 Desember 1923 word sy toespraak aan die kongres op radio uitgesaai , die eerste presidensiële radiorede.  Coolidge onderteken die Radio Act van 1927, wat die regulering van radio aan die nuutgestigte Federal Radio Commission gee. Op 11 Augustus 1924 verfilm Theodore W. Case, met behulp van die Phonofilm-klank-op-film-proses wat hy vir Lee de Forest ontwikkel het, Coolidge op die grasperk van die Withuis, en maak "Silent Cal" die eerste president wat in 'n klankfilm verskyn. Die titel van die DeForest -film was President Coolidge, geneem op die perseel van die Withuis.   Toe Charles Lindbergh op 'n Amerikaanse vlootskip in Washington aankom na sy gevierde 19 Atlantiese vlug, verwelkom president Coolidge hom terug in die VSA en ontvang hy die Medal of Honor . film. 
Coolidge was die enigste president wat gedurende sy leeftyd sy portret op 'n muntstuk gehad het: die Sesquicentennial of American Independence Half Dollar, wat in 1926 geslaan is.
Calvin Coolidge: die uitvoerende hoof van gestremdes
Mnr. Gilbert is professor in politieke wetenskap aan die Noordoos -Universiteit en skrywer van The Tormented President: Calvin Coolidge, Death and Clinical Depression (Praeger, 2003).
Geleerdes praat dikwels van Calvin Coolidge in onvleiende terme. Daar word na hom verwys as "'n figuurlike president", omdat hy 'geen dryfveer' gehad het nie, as 'n 'moenie president' was nie, as 'n president 'byna totaal leergebrek', 'as' toeskouerpresident 'en "gebrekkig."
'N Nadere ontleding van Coolidge toon egter aan dat hy miskien die mees misverstaande uitvoerende hoof in die Amerikaanse geskiedenis is en dat sy presidentskap baie meer kompleks en tragies was as wat vroeër besef is. Ondanks sy beeld as 'n gebrekkige, gebrekkige president, was Coolidge voorheen ywerig en betroubaar. As seun, regstudent, burgemeester, staatswetgewer, president van die Massachusetts -senaat, goewerneur en vise -president, beïndruk hy konsekwent ander met sy ywer, pligsgetrouheid en bekwaamheid.
Toe hy Warren Harding in Augustus 1923 opvolg, het Coolidge vinnig oorgegaan om die leiding te neem. Hy het gereelde perskonferensies gehou en deur verslaggewers is hy groot lof vir sy groot kennis en skerpsinnigheid. Hy het 'n reeks ontbyte en aandetes met lede van die kongres van stapel gestuur, sodat hy dit kon oorreed om sy programme te ondersteun. Oor die besware van die American Legion, vergewe hy dertig mense wat tydens die Eerste Wêreldoorlog skuldig bevind en gevange gehou is omdat hulle die sedisiewet oortree het omdat hy lede van die kongres wou kweek wat so 'n kwytskelding ondersteun. Hy belê 'n vergadering van die Withuis vir alle staatsbestuurders, sodat hy die dwelms, immigrasie en verbodswette met hulle kan bespreek. Hy het 'n komitee op die been gebring om die skandale wat met die Harding -administrasie verband hou, te ondersoek en het toe die advokaat -generaal van Harding, wat verdink word van onbehoorlikheid, afgedank.
In die buitelandse beleid het hy die diplomatieke betrekkinge met Mexiko herstel, wat hy as 'ons susterrepubliek' beskryf het, en die kongres gevra om fondse te verskaf om eise wat die gevolg was van die Amerikaanse inval in 1914, af te handel. In September 1923 stuur hy die Stille Oseaan -vloot na Japan om hulp te verleen vir die aardbewing wat 130 000 mense doodgemaak het, so vinnig dat die Amerikaanse skepe daar aangekom het nog voor hul Japannese eweknieë.
Waarskynlik die opvallendste wat Coolidge gedurende sy eerste maande in die amp gedoen het, was om 'n asemrowende staatsrede in Desember 1923 aan die kongres te lewer. Benewens 'n belastingverlaging, het hy gevra vir maatreëls soos die inwerkingstelling van omgewingswetgewing, die uitbreiding van gesondheidsvoordele vir veterane, die aanvaarding van 'n grondwetlike wysiging wat kinderarbeid beperk, die oprigting van 'n aparte kabinetsdepartement van onderwys en welsyn, die uitbreiding van die staatsdiensstelsel, die herorganisasie van die Amerikaanse buitelandse diens, die daarstelling van 'n nuwe herbebossingsbeleid, die instelling van reformatoria vir vroue en jong mans wat hul eerste gevangenisstraf uitdien, die befondsing van mediese kursusse aan die Howard Universiteit en die oprigting van 'n permanente hof van internasionale geregtigheid.
Teen die tyd dat die kongres in Junie 1924 verdaag het, was baie van Coolidge se voorstelle in wese uitgevaardig. Die Buitelandse Diens is geherorganiseer, belasting verlaag, veterane se voordele is uitgebrei, hervormings vir vroue en jong mans is gemagtig, 'n olievlekwet is ingestel en 'n nuwe herbebossingsbeleid is ingestel. In sy eerste jaar, dan, was Coolidge se wetgewende rekord meer as respekvol.
In Junie 1924 is Calvin Coolidge oorweldigend genomineer vir president deur die Republikeinse Party, die grootste politieke triomf van sy lewe. Binne dae sou sy wêreld egter verbrokkel. Op 30 Junie het Coolidge se twee seuns, die agtienjarige John en sestienjarige Calvin Jr., tennis gespeel op die suidelike terrein van die Withuis. Jong Calvyn het tekkies aangehad, maar geen sokkies nie. 'N Blister ontwikkel op een van sy tone, maar hy ignoreer dit. Toe hy op 2 Julie siek word, ontdek die dokter van die Withuis, Joel Boone, rooi strepe wat die seun se been oploop. Laboratoriumtoetse het gou getoon dat Calvin Jr. aan patogene bloedvergiftiging ly. In minder as 'n week was die seuntjie dood.
Die president is oorweldig met 'n diepe en blywende hartseer. Beide die American Psychiatric Association en die National Institutes of Health het simptome van 'n ernstige depressiewe episode gespesifiseer. Dit sluit in hypersomnia of slapeloosheid, veranderinge in eetlus, verminderde energie, skuldgevoelens, herhalende gedagtes oor die dood, besluiteloosheid, verlies aan belangstelling in byna alle aktiwiteite, klagtes van liggaamlike ongesteldheid, verhoogde prikkelbaarheid, spitigheid en agterdog, agteruitgang in werkverrigting. Na sy seun se dood het Calvin Coolidge tekens van al hierdie simptome getoon.
Hy het tot vyftien uur uit elke vier-en-twintig begin slaap en het aanhoudend geëet, soms tot in die buik. Hy kla oor uitputting en voel baie ouer as sy jare. Hy het erge skuldgevoelens beleef en sy eie ambisies vir die seuntjie se skuld blameer. Alhoewel hy destyds slegs twee en vyftig was, het hy na sy eie dood begin verwys en vir sy vader gesê dat hulle binnekort in die hemel herenig sal word met oorlede familielede, waaronder klein Calvyn. Hy het gereeld gekla dat hy siek voel en dat hy nie kan asemhaal nie. Sy geïrriteerdheid het plofbaar geword, en hy sou woede op personeellede en geheime diensagente ontvlam, dikwels om klein redes. Hy was besig met woede -uitbarstings wat op sy vrou gemik was en haar in die verleentheid gestel met sy skreeuende tirades. Hy was geïrriteerd en gemoedelik teenoor sy oorlewende seun, wat John by sy ma laat kla het dat hy nie verstaan ​​hoe sy die president sou kon verdra nie. Hy het personeellede ook kwaadwillig en onbeskof getoon en word as onaangenaam en selfsugtig beskou. Blykbaar het Coolidge selfs agterdogtig geraak oor sy vrou, in 1927 vermoed sy dat sy romanties betrokke was by 'n geheime diensagent en die agent summier van sy pligte as haar lyfwag onthef het.
Ernstiger was dat Coolidge sy presidensiële verantwoordelikhede in wese laat vaar het nadat sy seun dood is. Hy het nou afgewyk van interaksies met die kongres, het min en oor die algemeen beskeie wetgewende versoeke ingedien en aangedui dat die kongres self die wetgewende agenda moet bepaal omdat dit nader aan die mense is. Sy jaarlikse boodskappe het al hoe skraler geword en is nie eers persoonlik afgelewer nie, soos in 1923, maar is nou deur klerke aan elke Huis voorgelees. Hy het hom onttrek aan interaksies met sy eie kabinet en gesê dat hy die sake van hul eie afdelings moet hanteer sonder hulp of leiding van hom, anders kry hy nuwe kabinetslede.
Die lewenslange patroon van harde werk is laat vaar toe die president se werksdag tot ongeveer vier uur ingeneem het. Hy het nie meer belangstelling in die buitelandse beleid gehad nie en het by 'n geleentheid aan sy minister gesê dat: "Ek weet niks hiervan nie. op. " Sy perskonferensies was nie meer 'n vertoonvenster vir 'n ingeligte en betrokke leier nie, maar onthul eerder 'n persoon wat ongeïnteresseerd en nalatig was. Byvoorbeeld, in November 1924, toe hy 'n vraag gevra het oor Nicaragua waarheen hy vredesmagte gestuur het, het hy geantwoord:
Ek het nie baie gedetailleerde en presiese inligting oor Nicaragua nie. Ek weet dat daar probleme was, en dit was my indruk dat ons 'n paar mariniers ingestuur het om die afvaardiging te bewaak, en dat dit moeilik was in verband met 'n presidentsverkiesing. Aangesien ek 'n geruime tyd niks hiervan van die staatsdepartement gehoor het nie, het ek dit as vanselfsprekend aanvaar dat die situasie heeltemal opgeklaar is. Ek dink dit is die geval, maar ek het geen definitiewe inligting nie.
By 'n ander geleentheid is hy gevra oor landbou -wetsontwerpe wat in die kongres oorweeg word, en hy het geantwoord: "Ek weet nie, aangesien ek 'n spesifieke opmerking kan maak oor die verwerping van die konferensie oor landbou -wetsontwerpe. Ek weet nie genoeg oor die besonderhede daarvan nie. wetsontwerpe om die besonderhede met enige intelligensie te bespreek. "
Meer onheilspellend, namate ekonomiese stormwolke aanmekaar was, het Coolidge tydens sy perskonferensie 'n ongelooflike mate van belangstelling en onkunde onthul oor die hewige voorraadspekulasie wat die ekonomie teister. Toe die kongres in 1928 wetgewing oorweeg om sulke spekulasie te beperk, het Coolidge aan die pers gesê: "Ek het geen inligting rakende voorgestelde wetgewing oor lenings op sekuriteite nie. Ek het deur die pers gesien dat daar 'n wetsontwerp in die huis of die Senaat. Ek weet nie wat dit is of wat die bepalings daarvan is of wat die bespreking was nie. "
Sulke woorde is gesien as die teken van 'n afwesige en onbevoegde president. Maar in teenstelling met sy vroeëre politieke loopbaan en selfs sy eerste jaar as president, en geoordeel teen die ander gedragsveranderinge wat sy lewe verswelg het, tree Coolidge op as 'n gestremde president, een wat aan 'n verlammende en aanhoudende kliniese depressie ly. Kliniese depressie is in die 1920's min verstaan, maar diegene wat die naaste aan Coolidge was, het 'n groot verandering in sy lewe beleef nadat die jong Calvyn gesterf het. Sy vrou het aangedui dat die president na 7 Julie 1924 sy lewenslus verloor het. Sy seun, John, het onthul dat "my pa nooit weer dieselfde was nadat my broer gesterf het nie". Die dokter van Coolidge se Withuis beskryf hom as 'n teken van 'geestelike versteuring' en 'n temperamentele afwyking. Sy sekretaris het aan sy dokters gesê dat die president beslis tekens van 'geestesongesteldheid' toon. Die hoofaanwyser by die Withuis het berig dat werknemers in die Withuis wat met die president in aanraking gekom het, opgemerk het dat hy 'baie ontsteld' is.
Coolidge self het die verandering in sy presidentskap miskien die beste van alles verduidelik toe hy in sy outobiografie geskryf het dat "toe die krag en glorie van die presidentskap gegaan het," het Calvin Jr. In 'n werklike sin, toe Calvin Coolidge sy seun verloor, het die nasie sy president verloor.