Die letsels op my lyf – Getuienis van my lewe | MaanKind
Die letsels op my lyf – Getuienis van my lewe
14 Donderdag Jul 2011
Modderkoekie het werk uitgedeel, en dit dwing my toe badkamer toe om myself in my volle naaktheid te gaan beskou.
As kind was ek nogal wild, het van die huis se dak afgespring by meer as een geleentheid. Ek blameer nou die baie aerobics wat ek in die 80’s gedoen het vir my voete wat maklik seer word. (ek het selfs ‘n aerobics marathon sertifikaat wat ek bewaar) Daardie letsels kan jy nie sien nie. Die enigste sigbare letsel wat ek uit my kinderjare oorgehou het, is waar ‘n doringdraad my kuit gesny het. Daar is so ‘n 3cm wit merkie, wat nie wys op ‘n foto nie.
Swangerskap is die een ding wat ernstige letsels op my lyf gelaat het. Ek was nog nooit regtig oorgewig nie, maar het die 10 dae wat ek ‘oor my tyd’ gegaan het met my eerste swangerskap baie erge rekmerke opgedoen. Daardie jare het ons gekraam as die baba besluit het dis tyd, en dan het jy die kind self ‘gebore’. Keisersnee’s was beperk tot mediese noodgevalle. Omdat ek altyd baie aktief was, was my maagspiere kliphard met geen vet nie, en die los vel het soos ‘n voorskootjie gehang na twee swangerskappe.
Die heup-tot-heup snymerk wat ek oorgehou het nadat die voorskootjie sjirurgies verwyder is, is die beste geskenk wat ek myself ooit kon gee. Detail onnodig dink ek…
Snymerke op elke pols (die een amper onsigbaar, die ander een meer so omdat ek saam met my kinders gerolskaats en geval het ‘n paar dae na die operasie) is niks sinistêrs nie, maar as gevolg van Karpale Tonnel herstel. Daar is ook ‘n operasieletsel in my regtersy waar ek in 1976 ‘n nieroperasie gehad het. Baie interessant, ek het ‘n NDE op die operasietafel gehad. Ek het gehoor hoe die narkotiseur paniekbevange raak, en toe ek van bo af kyk, kon ek die operasie sien gebeur. Ek onthou duidelik hoe dokter Engels die ander vertel het van sy beeste op sy plaas. Hy het hom wit geskrik toe ek hom agterna daarvan vertel, maar ek het vir hom gesê ek dink ek het wakker geword onder narkose.
Daar is ‘n klein pienk-wit brandmerkie op my regterarm waar die oond se element my verlede jaar nogal diep gebrand het. As al die vetspatsels en oondbrandmerke letsels moes laat, sou my hande en voorarms lekker bont gewees het!
Alles in ag genome, glad nie ‘n indrukwekkende lys nie. My emosionele letsels wat ek langs my lewenspad opgedoen het, het grootliks herstel, en dié van buite is skaars sigbaar.
Hopelik is die letsels wat ek op ander gelaat het ook min en nie té diep nie.
Waarin ek nou eerder geïnteresserd is, is om die merke wat ek gaan laat na hierdie lewe, so te maak dat dit plesier sal bring vir die wat daarna kyk en daaraan dink, en nie enige pyn nie.
Ek tag vir Turksvy En vir Son.
20 thoughts on “Die letsels op my lyf – Getuienis van my lewe”
15 Julie, 2011 om 5:51 nm
Jinne Maankind, jy het maar baie min skade aangedoen, my lyf is bladsye lank …
15 Julie, 2011 om 6:32 nm
Deel van die skade is seker geheueverlies, want ek is intussen herinner aan ‘n paar ganglions, ‘n mes wat gegly het op ‘n waarlemoen, en ‘n skouerbeentjie wat gekraak was…
Terug pieng: Nie onaangeraak deur die lewe « Turksvy se Bloggie
15 Julie, 2011 om 4:56 nm
Mooi… en mooi…
Terug pieng: Kwasstrepe van die lewe « Kouevuur
15 Julie, 2011 om 10:14 vm
Ek weet van die binne letsels wat eintlik die langste vat om te genees. Ek het gehou van die pos Maankind, sommer my gedagtes op ander paadjies laat loop.
15 Julie, 2011 om 10:35 vm
En die beste is, elke persoon se letsels lyk anders. Binne of buite.
15 Julie, 2011 om 8:23 vm
Bwahahaha, ek picture nou almal voor hulle spieëls besig om dekades se memories te verfris…
15 Julie, 2011 om 9:19 vm
Oor my haelskade het ek ook maar tjoepstil gebly! Nie geweet of dit kwalifiseer vir Letsels nie…
14 Julie, 2011 om 6:05 nm
Ek het gelukkig nie ‘n spieël waarin ek die veelvuldige laporoskopie merkies op my buik kan besigtig nie, net ene in die badkamer waar ek kan loer of die mense nie gaan weghol as ek my huis verlaat nie…
Verder net ‘n klein litteken op my een vinger van ‘n messny as kind – ek wou opsluit ‘n harde stuk suikerriet in die lengte oopklowe.
En êrens op ‘n enkel is ‘n merk waar ek my teen ‘n stuk glas gewinkelhaak het.
14 Julie, 2011 om 6:27 nm
O dit laat my dink! Ek het vergeet van my stywe duim. Die litteken het nou verdwyn waar ek my hele duim met ‘n boeliebiefblik se skerp kante oopgekloof het, en waarin my jonger suster Mum room ingevryf het (sy was so 3 dink ek)
14 Julie, 2011 om 3:17 nm
Ek het geweet ek moes jou eerste tag! Well done soos altyd. (Ek het nie eers oor my operasies geskryf nie want dan sou dit darem te erg klink so saam met die res van die mishaps). Jy kan bly wees jou vel herstel van stoof brandwonde, myne doen nie, die merke sit.
14 Julie, 2011 om 3:29 nm
Ek herstel deesdae makliker van daardie sny- en brandwondjies as in die verlede. Miskien is dit vandat ek elke oggend ‘n lepel of twee olyfolie drink, en ‘n ZInc tabletjie.
14 Julie, 2011 om 3:43 nm
Ek drink nou nie skoon olyf olie nie, maar neem dit daagliks in my dieet op. My vel is nou maar net so, ek neem aan dit is geneties.Operasiewonde vorm ook lelike keloids op my vel.
14 Julie, 2011 om 3:12 nm
oe, nice! Ten einde laaste kan ek oor al my mishaps praat sonder dat iemand gaan dink ek soek aandag. 😆
14 Julie, 2011 om 4:18 nm
14 Julie, 2011 om 3:06 nm
Ja, so dra ons maar almal merke. Daarmee kan jy lang stories vertel. Maar, dis die merke wat ander mense nie kan sien nie, wat soms die grootste stories kan vertel.
14 Julie, 2011 om 3:14 nm
Soms kan ons self nie eers daardie merke sien nie…
14 Julie, 2011 om 2:48 nm
Genade Maankind! Dis omtrent ‘n opdrag. Ek sal myself moet gaan bekyk vanaand en more kom verslag lewer 😆
14 Julie, 2011 om 3:13 nm
Niks wat jy nie kan hanteer nie…