Honde opleiding en gedrag - Gedragsopleiding - 2021
Honde word al eeue gewaardeer vir hul rolle as alarmskut en voog, sowel as hul jag- en kuddevaardighede. Maar eienaars beskou alle gedrag wat hul honde doen, as wenslik. Soms is honde aggressief, of urineer of ontlont hulle hulle op onvanpaste plekke; en soms blaf hulle as dit nie nodig is om dinge van die toonbanke te steel of te steel nie. Lank voor die dae van gedragsielkunde, het honde-eienaars intuïtief geweet dat die beloning van 'n gewenste gedrag en die straf van 'n ongewenste een uiteindelik 'n hond sal aanmoedig om nader aan te pas by die wense en verwagtinge van die eienaar. Daardie eenvoudige beginsels vorm nou die basiese uitgangspunt onderliggend aan enige vorm van honde-opleiding.
Opleiers en hul metodes
Sommige mense het 'n natuurlike affiniteit vir opleiding. Miskien as gevolg van 'n aangebore tydsberekening (van beloning en straf), miskien deur 'n stemtoon of liggaamstaal, of miskien deur 'n onbehoorlike vermoë om te weet wat die hond dink, kan hierdie individue 'n hond vinniger en beter oplei as die gewone sterflinge. Opleiers, waarvan die unieke spesies oorskry, is self 'n ras uitmekaar.
Daar is twee verskillende denkrigtings vir opleidingshonde. Die een word verwys na 'opleiding van here' en die ander 'opleiding vir dames'.
In die verlede, vir here wat sporthonde wou oplei, was die benadering meer fisiek en dwang, wat 'n aansienlike hoeveelheid regstelling (straf) beteken vir opdragte wat nie gevolg is nie. Straf, hoewel afgewissel met lof, was nietemin instrumenteel in die tegniek.
Die opleiding van dames, vermoedelik vir skoothonde en ander suiwer honde, het geeneen van sulke wrede gedrag behels nie en was byna uitsluitlik gebaseer op wat nou bekend staan ​​as positiewe versterking (dit wil sê beloning-gebaseerde opleiding).
Die evolusie van opleidingstegnieke
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog, met die behoefte om dienshonde 'n hoë prioriteit op te lei, het die Amerikaanse weermag koördineerders van militêre styl (van die dwangsoort) gekoöpteer om oorlogshonde op te lei. Die oefening wat gebruik is, was effektief, maar was nie vir swakker van hart nie en het sommige van die honde onherstelbare skade berokken. Na afloop van die oorlog het hierdie opleiers onder die gemeenskap versprei en eienaars geleer om hul honde op te lei volgens die enigste metodes wat hulle geken het, omdat hulle 'n ander generasie opleiers van dieselfde styl geleer het. Alhoewel dit dwarsdeur die publiek versag word, word dwangopleiding, gebaseer op die oorheersing van die hond fisies deur middel van vroegtydige ruk of "regstellings" wat op die kraag van die hond toegepas is, aanvaar as die "norm" van honde-opleiding vir die volgende 40 jaar.
Terwyl dit alles aan die gang was, het 'damesopleiding' stadig maar seker op die agterste brander gespring, wat slegs deur baie min opleiers in diens was. Hierdie beloningsgebaseerde of 'positiewe' opleiding is eintlik beledig deur liefhebbers van die verstikkingsketting wat nie beloningsgebaseerde opleiding as iets anders as 'n beginstap waardeer het nie. Met verwysing na positiewe opleiding as voedselopleiding (wat dit grotendeels was), het konvensionele opleiers die doeltreffendheid van die hand gewys en gesê dat honde wat so opgelei is, slegs sou reageer terwyl die eienaar kos aanbied.
Dit is onwaar, maar die mantra het wyd aanvaar en die opleiding van honde met lekkernye en ander voordele is grootliks beperk tot die opleiding van baie jong hondjies. Positiewe opleidingsmetodes het nooit regtig opgegaan voordat 'Click & Treat Training' sy weg na die toneel gevind het nie.
Klik en behandel opleiding
Klik-en-behandel-opleiding is nie nuut nie. 'Kliekopleiding' is jare gelede deur sielkundiges, Breland en Breland ontdek, en het vir die beste deel van 'n eeu in die duisternis verdwyn voordat hulle deur dolfynopleiers herontdek is, wat om akoestiese redes onder water dikwels 'n fluit gebruik het as 'n kliker. Soos enigiemand wat 'n dolfynskou besoek het, sal weet, is die take wat dolfyne tydens die vertonings verrig, ingewikkeld en word hulle met 'n groot mate van akkuraatheid uitgevoer. Kyk rond die volgende keer as jy na so 'n vertoning gaan, en jy sien nie 'n verstikkingsketting in sig nie.
Dat 'n taak suksesvol afgehandel is, word met behulp van 'n fluitjie ('sekondêre versterker') aangedui en dan kan die regte beloning, 'n stuk vis, 'n rukkie later gelewer word. Die dolfyn weet uit die geluid van die fluit dat hy die taak korrek uitgevoer het en sal na die afrigter terugkeer om sy beloning te ontvang.
Klik en behandel opleiding wat van dolfyne na dieretuindiere uitgestraal word en uiteindelik, deur die werk van 'n handjievol pioniersopleiers, tot honde. Die herontdekking van klik-opleiding het 'n omwenteling gemaak in die huidige honde-opleidingsmetodes en is die opleidingstegniek wat die keuse vir baie honde-opleiers en honde-opleidingsverenigings is. Die skoonheid van clicker-opleiding is dat dit vir die eienaar en die hond lekker is, en dat die eienaars uiters aanvaarbaar is.
Om betroubare effektiewe tegnieke, insluitend klikopleiding, doeltreffender te maak, is nie die klik nóg die regte beloning nodig elke keer as die hond slaag nie. Inteendeel, hierdie belonings kan uiteindelik op 'n periodieke basis gelewer word, waardeur die hond nog harder sal werk om die beloning te verdien.
Terwyl die stryd om oppergesag tussen dwangopleiers en 'totale positiewe' (op beloningsgebaseerde) opleiers voortduur, terwyl laasgenoemde groep stadig maar seker momentum kry, het 'n afsonderlike twis ontstaan. Dié van opleiding versus kliniese gedrag.
Opleiding behels die opleiding van 'n hond om te reageer op hoorbare opdragte en handseine. Dit is vir 'n hond soos om skool toe te gaan om taal te leer, in hierdie geval Engels as tweede taal, en gehoorsaamheid. Gedragsisme is egter gebaseer op fundamentele sielkundige navorsing en die studie van honde in die natuur (etologie). Dit behels iets meer as opleiding en is soortgelyk aan sielkundige berading. Behavioriste probeer om 'n hond se ongewenste gedrag te verstaan, herken atipiese of afwykende gedrag, en gebruik tegnieke wat wissel van omgewingsmodifisering en programmatiese vormgewing van gedrag tot gedragsprobleme. Daarbenewens spreek veeartsenykundige behavioriste onderliggende mediese probleme aan en kan dit buie en gedragsmodifiserende middels voorskryf.
Opleiers en behavioriste vertrou op beginsels en tegnieke wat mekaar se domeine kruis, maar daar is ook fundamentele verskille. Terwyl opleiers goeie onderwysers en familieberaders kan maak, is behavioriste die beste geskik om komplekse probleme te ontrafel en ongewenste gedrag te verander.
Selfs al was daar geen gedragsprobleme nie, sou opleiding nog steeds nodig wees. Honde, soos kinders, moet leer hoe hulle in die menslike samelewing moet optree om sosiaal aanvaarbaar te wees. Om honde te laat loop, is onaanvaarbaar, en die regte opleiding is wat nodig is om die hond aanvaarbare alternatiewe gedrag te leer.
Die verwerwing van die regte kommunikasievaardighede tussen mekaar is 'n belangrike deel van die opleiding en is nodig om die beginsels van 'n toepaslike mens-dier-band te verseker. Die meeste probleme by honde is die gevolg van swak opleiding. Die opleier se funksie is om sodanige instruksies te bied om te help met die gesonde gedragsontwikkeling van klein hondjies en jong honde en om eienaars te leer hoe om hul ouer honde op te lei om nuwe gedrag te doen. (En ja, jy kan 'n ou hond nuwe truuks leer).
As elke hond geneties gesond was en sy eienaars die instruksies van 'n kundige opleier gevolg het, sou daar geen gedragsprobleme wees om ons te pla nie, maar hierdie utopiese situasie bestaan ​​ongelukkig nie. In plaas daarvan word honde om die verkeerde redes te gereeld geteel, om verkeerde redes aangekweek, onbehoorlik grootgemaak en onopgelei.
Ondanks 'n paar honderd jaar van selektiewe teel van honde en ten minste honderd jaar van "moderne" honde-opleiding, is die grootste oorsaak van dood by honde steeds gedragsprobleme wat eienaars verkeerdelik as onoplosbaar beskou. Om 'n bietjie meer spesifiek te wees, is die aantal honde wat sterf as gevolg van gedragsprobleme ongeveer drie keer soveel as wat aan kanker sterf, en die helfte van die honde in die Verenigde State sien weens hul gedragsredes nie hul tweede verjaardag nie.
Gelukkig het die Amerikaanse Vereniging vir Veeartsenykundige Medisyne dit goed gevind om 'n kollege vir veeartsenykundige versorgers te akkrediteer. Hierdie nuwe kollege bied raadsgesertifiseerde veeartsenykundiges aan om die veeartse van die toekoms op te lei en deur middel van voortgesette opleiding diegene van die huidige op te voed. Dit sal help om die probleem aansienlik te verlig. Die Dieregedragsvereniging van die Verenigde State sertifiseer nou ook toegepaste dierebehavioriste, met alle lede wat 'n verdere (navorsings-) graad het, en baie van hulle dien om hierdie probleem in die grootste liga te help hanteer. Behavioriste spandeer die grootste deel van hul werk om gedragsprobleme by honde op te los deur 'n Sherlock Holmes-agtige benadering te gebruik. Dit vereis dat u 'n gedetailleerde geskiedenis moet neem, 'n diagnose van die probleem kan maak en vasstel of die gedrag 'n normale gedrag of 'n werklike abnormale gedrag is.
Die gedragskenner neem dan alle maatreëls in wat waarskynlik sal help om die probleem vir die eienaar en die hond op te los. Gelukkig is baie van die voorheen onhanteerbare probleme in baie gevalle nou oplosbaar, hoewel verskillende probleme ietwat anders reageer op die verskillende terapeutiese ingrepe.
Honde-opleiers snuffel moontlik na behavioriste as 'n witbedekte brigade wat agter lessenaars sit en praat, voer pamflette uit sonder om die hond regtig aan te raak, en gedragsgaste kan op afrigters neersien as minder goed opgeleide, swak grondige eweknieë. Die feit is dat albei groepe moet saamwerk om die vele probleme wat vandag se troeteldiere en hul eienaars in die gesig staar, op te los. Eerder as 'n territoriale benadering, sou dit meer effektief wees vir die groepe om saam te werk aan 'n gemeenskaplike doelwit om die aantal troeteldiere te verbeter en die dierbinding van die mens-metgesel te versterk.
Om 'n analogie van die menslike mediese stelsel te gebruik, wat die familieberaders, die sielkundiges en die psigiaters in sy geledere het. Gesinsberaders spreek huishoudelike probleme aan en lei ons op om harmonieus te kommunikeer en saam te leef. Die ekwivalent van honde-terapie kan die honde-afrigters wees.
Sielkundiges raai ons aan wanneer ons ernstige nadelige gedrag het wat selfvernietigend of problematies is vir ander. Die ekwivalent hiervan is die gesertifiseerde toegepaste gedragsdiere.
Laastens is daar psigiaters in menslike gedragsbestuur wat chemiese wanbalanssituasies en medies-verwante gedragsprobleme hanteer wat medikasie benodig. Die veeartsenykundige gedrag is die enigste groep wat gekwalifiseer het om op hierdie vlak in te gryp met betrekking tot probleme met honde-gedrag.
Alle hondjies moet opgelei word, anders sal daar ten minste gedragsprobleme vir die eienaars wees. Al die gedragsprobleme moet wees en kan meestal aangespreek word deur 'n opleier, 'n gesertifiseerde toegepaste dieregedragskundige of 'n veeartsenykundige behaviorist, afhangende van die vlak van die steuring. Hopelik sal laasgenoemde kundige groepe hul kragte saamvoeg en die een na die ander verwys, om die enorme probleem op te los wat die troeteldierhondpopulasie en die vele toegewyde honde-eienaars in die gesig staar.
Kyk die video: Merhaba. Pati ver. Yavru köpek eğitimi. KOŞKOŞ köpeğin tanışma Köpek Eğitimi Ders 4 (Oktober 2021).