Toe sy op 14 hare op haar bolip, ken en borskas begin kry, het sy gereeld begin skeer. “Om dit so te los was nie ’n opsie nie. Ek het in die stort geskeer omdat ek nie myself dit wou sien doen nie. Ek was baie geheimsinnig daaroor, want ek het gemeen vroue behoort nie gesigshare te hê nie.”
Little Bear het haar nou ekskêrel in September 2013 deur ’n Facebook-blad oor oop verhoudings ontmoet en hy het haar aanvaar nes sy is – gesigshare en al.
Sy het ná ses maande van Florida na Seattle getrek om by hom te gaan woon en gevoel sy het ’n plek – geestelike sowel as liggaamlik – bereik waar sy haar baard kon laat uitgroei.
Little Bear het aanvanklik gevrees dat sy ’n groot fout begaan het om die skeerlemme weg te pak en was bang dat sy geteister sou word omdat sy ’n baard het. Sy het ’n paar jaar tevore ’n televisieprogram, Whisker Wars, gesien oor mense wat meeding om die langste baard te kweek.
En nadat sy dit verder nagevors het, het sy gehoor van ’n plaaslike kompetisie vir vroue met ’n baard, Whiskerinas. Sy het egter nie besef die kompetisie was eintlik vir mense met vals baarde wat van goed soos wol, en nie regte hare nie, gemaak was.
“Ek het nie besef die kompetisie was vir mensgemaakte baarde nie. Almal s’n was van papiermaché en wol gemaak. En toe daag ek daar op en dink ek het die aakligste baard, maar dit was dadelik ’n treffer. Toe ek wen, het ek dit beskou as ’n teken dat ek so moet aangaan.”
Little Bear het kort voor lank besef sy kan ’n bestaan voer uit haar baard. “Ek het die Wreckless Freeks, ’n sirkusgeselskap wat as byvertoning opgetree het, ontmoet. Hulle het besef ek het ’n regte baard en gevra: ‘Wil jy deel van ons byvertoning wees?’ Ek het toe besef ek kan ’n loopbaan hieruit maak.”