Vaardig pluk sy ’n mier uit die groot oop bak waarin een van die neste is wat sy vir haar proewe gebruik. Die binnewande van die bak is met petroleumjellie gesmeer sodat die miere nie daar kan uitkom nie. Gedurende die vinnige maar uitvoerige operasie lê die skepseltjie uitgestrek en heeltemal stil op die professor se vinger, met net die punte van sy voorpootjies gestut op haar duim.
Daar is die onsinnige gedagte dat ’n klein skepseltjie ’n soogdiertjie moet wees om soveel empatie te ontlok. ’n Essay deur Edward Wilson, getiteld In die Geselskap van Miere, loënstraf dit: “Die vraag oor miere wat die meeste aan my gestel word, is: ‘Wat doen ek met dié in my kombuis?’ En my antwoord is altyd dieselfde: ‘Kyk waar jy trap.’ Wees versigtig met die klein lewentjies. Voer hulle krummels of koffiekoek. Hulle hou ook van stukkies tuna en slagroom.’’