Lesersbrief: Wie stap saam met my?Judré (24) van El-Shalem, ŉ private leerinstelling vir mense met ernstige gestremdhede, in Centurion. (Foto: Verskaf) In Desember word Internasionale Dag vir Persone met Gestremdhede gevier om die kollig op hierdie lede van die gemeenskap se uitdagings te plaas. Judré (24) van El-Shalem, ŉ private leerinstelling vir mense met ernstige gestremdhede, in Centurion skryf: My naam is Judré. Ek hou meer van honde as van katte en verkies rooibostee bo koffie. Ek is ŉ oggendmens en dié wat my ken, sal saamstem dat ek ŉ nul op ŉ kontrak is as ek ná 10 in die aand gaan slaap. Ek doen dinge op ŉ ander manier. Ek lees met my ore en ek kyk met my hart. Ek beweeg elke dag vorentoe alhoewel ek nie die vermoë het om een enkele tree op my eie te loop nie. Ek het genoeg redes om tou op te gooi, maar nietemin leef ek elke dag asof dit my laaste is. My liggaam ervaar konstante pyn en spasmas, maar my gees is koersvas en dapper. Ék is nie serebraal gestrem nie, maar my brein is. Ék is Judré Swart en die serebrale gestremdheid wat ek met geboorte opgedoen het, veroorsaak dat dinge wat jy as vanselfsprekend aanvaar, vir my ŉ groot uitdaging is. My gesonde siel en gees is vasgekluister in my gebroke lyf en mense verstaan my nie. Daarom wil ek graag hierdie sewe dinge, wat swaar op my hart druk, met julle deel: Ek voel nou baie ligter. Dit voel of daar ŉ berg van my skouers af is. Dankie dat jy moeite gedoen het om te luister. En vir dié wat gewonder het, die lewe is vir my lekker! Ek vat dit soos dit kom en lewe elke dag asof dit my laaste dag is. Ek weet nooit wanneer my draaitjie geknip word nie. Ek was hoeka al ŉ hele paar maal naby die hemelpoorte met al die operasies en dinge wat ek moes deurmaak. Ek verstaan die lewe en besef hoe kort dit kan wees en daarom weier ek om rondgestamp te word deur my gestremdheid en probleme. Ek wil eerder agter die hoop en drome wat God in my hart geplaas het, aanstap. Wie stap saam met my?