Ons geloofslewe is nie ‘n altyd reguitlopende lyn nie: Soms skiet die lyn die hoogte in; ander kere stort dit in die diepte neer. Ons geloof ken sy hoogte- én sy laagtepunte:
Ander kere word ons geloofslewe weer gekenmerk deur ‘n gebrek aan vertroue in die HERE. Dan kan die toekoms vir ons so uitsigloos en donker lyk. Dan bevind ons ons onder in die dal van kleingeloof.
Maar Abram was nie supergelowige wat ver bo ons staan nie. Hy was ‘n mens net soos ons. Daarom het hy in sy geloofslewe ook die laagtepunte, die diep dal van kleingeloof, geken. En juis daar tref ons hom in die begin van Genesis 15 aan.
Maar kort gelede het hy ondervind hoe magtig sy God is en hoe die HERE die vyand in sy hand gegee het nie. Ons kan maar gerus sê: Hy het die evangelie te siene gekry: Christus se die oorwinning oor Kedor-Laomer om sy ontwil – sigbare evangelie.
En dit is nie al nie. Christus het deur sy gesant Melgisedek na Hom toe gekom met sy Woord. En deur die krag van daardie Woord kon hy die duiwelse versoeking van die koning van Sodom weerstaan. Christus het sy Woord soos ‘n ondeurdringbare muur ingeskuif tussen die woord van die koning van Sodom en Abram.
Ons sien dit ook in die lewe van Israel nie: Keer op keer en male sonder tal het die HERE sy volk op luisterryke wyse verlos: die uittog uit Egipte, die deurtog deur die Skelfsee en nog baie meer. En tog: hoevele male het hulle nie gewanhoop en gevrees in die aangesig van hul teenstanders nie – en dit maar kort nadat hulle die reddende regterhand van die Here gesien en gevoel het.
En dit sien ons op so ‘n heerlike wyse geopenbaar in hierdie geskiedenis: hoe die HERE Abram in die krisis van sy geloofslewe te hulp snel. So is God. Hy raak nie ongeduldig met hom nie. Maar Hy kom na Abram toe met sy Woord. Want na hierdie dinge het die woord van die HERE tot Abram gekom...”. Dié woord, dit is alles. Dié woord moet vir Abram genoeg wees.
… DEUR ons aandag op Hóm en op Hóm alleen vestig: op Wie en Wat Hy vir ons is, wat Hy doen, sy dade.
Want met nadruk staan dit in die oorspronklike: Ék. Ék is jou skild…. Ék, die HERE self, Hy is die hart en die sentrum en die middelpunt van die trooswoord wat tot Abram kom. Want die Bybel is per slot van rekening nie in die vernaamste plek ‘n boek wat ons vertel van die doen en late van mense en van Abram se dade en Dawid en andere se handelinge nie. Dit is die Boek oor God en wat God doen tot heil van sy volk. Dit is die Woord wat aan ons verkondig wat Hy vir ons wil wees.
En vir ‘n bang Abram, omring aan alle kante deur ‘n vyandige wêreld, sê Hy dan ook: Ek is vir jou ‘n skild. Dit wil Hy vir sy kind wees: ‘n skild ter beskerming – ‘n muur van staal, sê Calvyn. Hierby kan ons maar dink aan die skild van ‘n soldaat wat die kryger moet beskerm teen die pyle en die swaarde van die vyand.
En wat alles nou des te wonderliker maak, is die feit dat die HERE ons nie iets gee om ons te beskerm nie, maar Iemand. Ja, Hy gee Homself. Hy wil en is en sal Self daardie skild wees wat tussen ons en die vyandsvuur in gaan staan.
Die HERE Self ons skild – dit was ‘n beeld wat die Psalmdigters diep aangegryp het. Om by die Here te skuil en dat Hy ons beskerm – dit is ‘n sentrale, ‘n deurlopende lyn in die Psalms. Telkens noem hulle die HERE hulle skild. Dink maar net aan Psalm 18 vers 1, wat ons aan die begin van die diens gesing het:
Teen hierdie skild vermag al die aanklagte en aanvalle van die Satan niks nie. Daarom, wanneer die duiwel u beskuldig en u wil laat twyfel oor u verlossing, hou dan as skild op teen sy aanvalle: die skild van Golgota, die eie Seun van God. En roep Satan toe: my Lam, my Jesus, het volkome betaal vir al my sondes. Daarom kan jou pyle en jou aanklagte my nie deer nie.
Voor sy hemelvaart het ons Here Jesus verder aan sy kerk belowe: Hy wil met sy almag met ons wees. En is dit nie ‘n besondere gedagte nie: die almagtige Koning van die kerk soos ‘n skild rondom ons?! Troos dié skild u?
Was Abram miskien spyt dat hy die loon afgewys het? Dit is moontlik dat die duiwel hom in die verband probeer versoek het.
In hierdie geloofsversoeking kom die HERE Abram te hulp, weer met sy Woord. Hy doen dit altyd met sy Woord. En in sy Woord sê God vir sy kneg: Ék, Ek self, Ék
Maar hy het tog nog ‘n probleem gehad: Die nageslag, die saad, wat die HERE aan hom beloof het. Want hy en sy vrou was al oud en nog het hulle nie ‘n kind van hul eie gehad nie.
Tweedens gee Hy Abram ook ‘n teken: die sterre aan die hemel. So ontelbaar, sê Hy vir Abram, so sal jou nageslag wees.
Abram het op God Self gesteun, toe hy hierdie beloftes geglo het. Daarom word daar gesê: En hy het in die HERE geglo; en Hy het hom dit tot geregtigheid gereken. Hier in Genesis 15 is geen sprake van werke nie, maar net geloof. En daardie geloof was nie eens Abram se eie werk nie. Inteendeel, hy het gevrees. Maar toe het die HERE sy Woord en sy teken vir Abram gegee. En deur die krag van sy Woord is die regverdigmakende geloof by Abram geskep.