19 September 2006	30 Augustus 2006SELOENTJIE ...Seloentjie...
Ek het so terloops jou briefie raakgelees vanoggend. Kuiken het vanoggend die nuwe skooljaar begin by `n nuwe skool en ek sit en wag dat die bus haar moet huis toe bring na haar halfdag se inburgering in die nuwe omgewing.
Ek het die Bloedrivier-sindroom opgehaal na aanleiding van sommige Afrikaners se onwrikbare geloof in die mitiese godvolk en die onvermo� om iets goed in Afrika te sien.
Gaan lees die gedig van Theo Wassenaar wat Cornelius Henn op 24 Augustus met "liefde en deernis" met my gedeel het en jy sal verstaan. Skrikwekkende beskrywing van die sindroom. Afgryslik dat dit so al rymend opgehaal is. PressReader - Volksblad: 2020-06-17 - ‘On­ge­loof­li­ke voor­reg om so ’n ou­ma te kon hê’
‘On­ge­loof­li­ke voor­reg om so ’n ou­ma te kon hê’
Volksblad - 2020-06-17 - Nuus - Ja­na B­rey­ten­bach
‘‘ Sy het so baie vir my be­te­ken. Sy was al­tyd lief­de­vol. Ons het lek­ker ge­sels en oor ver­skeie on­der­wer­pe ge­de­bat­teer. — I­sa­beau S­teyt­ler
Dit was ’n on­ge­loof­li­ke voor­reg om haar as ou­ma te hê.
Só het I­sa­beau S­teyt­ler, kleindogte­r van Elsa Joubert (97), Maan­dag ge­sê na­dat die fa­mi­lie Son­dag van dié ge­lief­de skry­wer, ma en ou­ma af­skeid ge­neem het.
Ni­co S­teyt­ler, die skry­wer se seun, sê sy ma is Son­dag om­streeks 15:00 in die Me­di­cli­nic Kaap­stad oor­le­de.
Joubert was ’n in­wo­ner van die Berg­hof-af­tree­oord in Tui­ne, Kaap­stad. Sy het se­dert 2001 daar ge­woon ná die af­ster­we van haar eg­ge­noot, Klaas S­teyt­ler, ook ’n skry­wer en oud­re­dak­teur van Huis­ge­noot.
S­teyt­ler sê sy ma het op Woens­dag 3 Ju­nie siek ge­word. Co­vid-19 is op Sa­ter­dag 6 Ju­nie by haar ge­di­ag­no­seer. Sy is kort hier­na in die hos­pi­taal op­ge­neem om­dat haar ver­sor­ger by die ou­e­te­huis moes sel­f­i­so­leer na­dat sy po­si­tief ge­toets is.
Volks­blad het in Mei ’n brief van Joubert ge­pu­bli­seer waar­in sy ge­vra het dat die streng in­per­kings­maat­re­ëls vir be­jaar­des buig­sa­mer moet wees so­dat be­soe­ke toe­ge­laat word.
“Mens­lik ge­spro­ke is ons in die laaste maan­de en we­ke van ons le­we. En ons wat in te­hui­se en in­rig­tings bly, hoe won­der­lik ook al, is to­taal van ons fa­mi­lie­le­de af­ge­sny.”
Joubert se woorde is deur S­teyt­ler her­haal. Hy sê dit was vir die fa­mi­lie on­rus­ba­rend dat hul­le Joubert se­dert Maart nie kon be­soek nie.
Die laaste keer dat I­sa­beau haar ou­ma ge­sien het, was op 1 Ju­nie toe die in­per­kings­re­ëls van vlak 4 na vlak 3 ver­laag is.
“Ons het af­ge­stap na Berg­hof en daar het haar ver­sor­ger haar na bui­te ge­neem. Dit was ’n won­der­li­ke, son­ni­ge dag en ek is so bly ons kon haar sien,” sê sy.
Vol­gens S­teyt­ler is van die in­per­kings­maat­re­ëls i­ro­nies. Be­jaar­des mag by­voor­beeld nie be­soe­kers by die ou­e­te­huis ont­vang nie, maar word toe­ge­laat om in­ko­pies te gaan doen.
“Ek dink nie men­se ver­staan hoe moei­lik dit vir hul­le (be­jaar­des) is in hier­die tyd nie. Hul­le is heel­te­mal af­ge­son­der van hul fa­mi­lie. Jy pro­beer te­le­fo­nies kon­tak be­hou, maar dit is die vi­su­e­le as­pek van jou ge­lief­des sien wat hul­le mis en no­dig het.”
Hy voel ou­e­te­hui­se moet ’n plan be­dink so­dat fa­mi­lie­le­de by hul ge­lief­des kan gaan kui­er. Al is dit net vir ’n kwar­tier in ’n vei­li­ge ruim­te in die oord, want dit sal die wê­reld se ver­skil vir hul­le maak.
I­sa­beau sê sy en haar broer, Ni­co­las, was be­voor­reg om hul ou­ma na­by hul­le te hê in hul groot­word­ja­re.
“Sy het so baie vir my be­te­ken. Sy was al­tyd lief­de­vol en on­der­steu­nend. Soos wat ek gro­ter ge­word het, het ons ver­hou­ding ook ver­an­der. Sy was steeds lief­de­vol, maar ons het lek­ker ge­sels en oor ver­skeie on­der­wer­pe ge­de­bat­teer. Sy het my me­ning ge­re­spek­teer en my erns­tig op­ge­neem,” sê I­sa­beau.
“Dit was won­der­lik om met so ’n in­tel­lek en ver­stand te kom­mu­ni­keer.”
Joubert het twee woon­stel­le in Berg­hof ge­had – een waar­in sy ge­woon het en die an­der wat haar werk­ruim­te was.
“Dit was baie be­lang­rik vir haar om te werk om­dat sy ge­voel het sy kon ver­der gaan met haar loop­baan. Sy het al­tyd vir ’n paar uur per dag ge­sit en skryf,” ver­tel I­sa­beau.
Die laaste paar jaar het Joubert al hoe moei­li­ker ge­tik en I­sa­beau het in­ge­spring en haar ge­help.
“Dit was baie be­lang­rik vir haar dat ek haar ge­help het om S­per­tyd te tik toe sy nie meer kon nie.”
Joubert het in 2018 die kykNET-Rap­port-boek­prys vir nie­fik­sie vir haar 23ste boek, S­per­tyd (Ta­fel­berg), ont­vang. I­sa­beau het die prys na­mens haar ou­ma ont­vang.
Joubert sou in Ok­to­ber 98 jaar oud ge­word het.
Een van die wer­ke waar­voor sy die mees­te ver­eer is, is Die swerf­ja­re van Pop­pie Non­ge­na, wat in 13 ta­le ver­taal en on­langs ver­film is.
Weens die pan­de­mie is die rou­dien­sen ver­as­sing­re­ë­lings nog on­se­ker, maar die fa­mi­lie sal ’n vir­tu­e­le af­skeid hou.
Eers la­ter wan­neer om­stan­dig­he­de dit toe­laat, sal ’n be­hoor­li­ke af­skeid vir Joubert ge­hou word.
Joubert laat haar drie kin­ders, ses klein­kin­ders en vier ag­ter­klein­kin­ders ag­ter.
I­sa­beau S­teyt­ler en haar ou­ma Elsa Joubert. Die fo­to is in Fe­bru­a­rie ge­neem, ’n paar we­ke voor­dat die staat van in­per­king be­gin het.