Die musiek van die lewe wat nooit stil word | Netwerk24
Die musiek van die lewe wat nooit stil word
Deur Nolan Venter 15 September 2018 00:01
Dis nog douvoordag toe ek uit my slaap wakker word. Met 'n skel geluid verwelkom 'n hadida in die verte die breek van 'n nuwe dag. Die naderende dagbreek gooi dartelende ligbeeldjies deur die skrefies waar die gordyne bymekaarkom.
Vanuit die sitkamer kondig die muurklok die tyd met vier harde slae aan. In my agterplaas kraai 'n hoenderhaan luidkeels vanuit sy hok.
My gedagtes speel terug soos 'n kasset uit vergange dae se bandopnemers. Een waarvan die rewind-knoppie uitgespring het sodat ek van voor af na die musiek van my lewe kan luister.
Vandag, 'n goeie paar jaar gelede, is my geliefde skoonpa Huistoe geroep. Dis ook dieselfde dag waarop Steve Biko in polisieaanhouding gesterf is. Maar bowenal is dit my eersgebore seun se 30ste verjaardag.
Ek pink onwillekeurig 'n traan van my wang weg en gee in die skemerte my gedagtes vrye teuels. Dis weer kraamtyd in doer terug in 1988.
Ek laai laatmiddag 'n lywige vroulief by die hospitaal af en laat haar in die bekwame hande van mediese personeel. Later die aand sit ek en 'n vriend elk met 'n dop Old Brown in die hand ná die verblydende nuus dat ek 'n frisgeboude seun ryker is. Elke waardige pa se trots.
Weer sien ek die groot glimlag om sy mondhoeke toe hy saam met my op 'n hengeluitstappie sy eerste vissie gevang het.
Dan is hy by die huis en kom die grootword-lewensgebeurtenisse by my op: Die dag toe hy 'n groot ystermoer ingesluk en ons met hom na die naaste hospitaal moes jaag.
Die Saterdag toe hy met my ou Chev LUV-bakkie so ampertjies die bure se baksteenmuur met die grond gelyk gemaak het.
Hoe hy stoksielalleen met sy halwe baksteenkarre speel dat die stofdampe so staan en dat ons werf soos 'n besige plattelandse dorpie se hoofstraat lyk.
Ek hoor weer sy giggel-laggie as ek saans sy gewilde kinderstories vir hom voorlees en sien hoe ek liefdevol 'n slaapsoentjie op sy kindervoorkoppie pik voor ek in my eie bed kruip.
Maar dan sien ek ook sy hartseer nadat 'n kindjie een Saterdagmiddag voor ons huis raakgery is en ek, ten aanskoue van hom, die lewelose liggaampie by gebrek aan 'n ambulans in my motor moes laai en na die hospitaal neem.
Ook waar hy dae later met betraande oë by die hondekerkhoffie in ons tuin 'n paar goudgeel gousblommetjies op sy geliefde brak se graf rangskik.
En dan staan ek eensklaps, kort ná sy negende verjaardag, met 'n bewende vuis vol sand langs 'n dubbele kindergraffie.
Nadat hy op 'n snikhete Saterdagmiddag saam met sy 11-jarige nefie in 'n riviertjie skaars 'n klipgooi van ons huis verdrink het. Nog so jonk, lewenslustig en ongeskonde.
Ja, tyd het miskien die wonde genees. Maar vandag bly een vraag in my kop vassteek: Wat sê 'n pa vir sy seun op sy 30ste verjaardag?