Slag van Kopenhagen 1801 - Inligting - 2022
Slag van Kopenhagen, 2 April 1801
Slag van Kopenhagen 1801
Gratis skepe vs verstoppingGewapende neutraliteitEkspedisie beplan en doelwitteReis na KopenhagenSlagplanneDie VloteDie veldslagDie Blinde OogNadraai in KopenhagenDie wyer resultate
Gratis skepe vs verstopping
Een van die groot twispunte oor vlootoorlog was nog altyd oor die reg van neutrale handelslande tydens oorlogstyd. Die Britse standpunt was nog altyd dat die ontkenning van hul vyande 'n wettige deel van oorlogvoering was. As vlootmag was blokkade 'n belangrike deel van die Britse beplanning vir enige oorlog.
Daarteenoor moet die meeste neutrale magte die teorie van vrye skepe en vrye handel hou - neutrale skepe moet toegelaat word om soos normaal te bly, beskerm deur hul vlag, of indien nodig, deur hul vloot.
Die situasie word ingewikkelder gemaak deur die aanvaarde handelspatrone van die tydperk - werklik vrye handel was skaars in vredestyd. Regsmening het die neiging gehad om handel tydens oorlogvoering in twee kategorieë te verdeel - handel wat gedurende vredestyd toegelaat is en handel wat nie. Die meeste lande beperk die handel met hul kolonies tot hul eie skepe - Franse kolonies, Franse skepe - maar was tydens oorlogstyd bereid om neutrale skepe 'n deel van die handelsrisiko te aanvaar. Brittanje, as die mag wat die handel waarskynlik blokkeer, was nie bereid om hierdie handel toe te laat nie.
'N Ander probleem was die definisie van smokkelaars. Teen die tyd van die rewolusionêre en Napoleontiese oorloë het Brittanje 'n wye definisie van smokkelgoed gebruik, wat omtrent alles bevat wat die vyand kan help. Neutrale handelslande, insluitend die Baltiese lande wat binnekort by die gewapende neutraliteit betrokke sou wees, was geneig tot 'n smaller definisie, wat die meerderheid vlootwinkels uitgesluit het.
Sommige lande was geneig om aan te pas watter gesindheid hulle destyds by hul alliansies pas. Die Verenigde State was veral geneig om haar standpunt oor hierdie aangeleentheid te verander, afhangende van haar betrokkenheid by die betrokke oorlog, die ondersteuning van vryhandel terwyl dit neutraal was, en die reg op blokkade wat eers by enige oorlog betrokke was. Op hierdie tydstip was die Amerikaanse posisie sterk pro-vrye handel, 'n belangrike bydrae tot die uitbreek van die oorlog in 1812.
Brittanje het aangedring op die reg om skepe op see te 'besoek en te deursoek'. Hierdie reg was 'n absoluut noodsaaklike deel van enige beleid van vlootblokkades, maar dit was ook die belangrikste oorsaak van wrywing tussen Brittanje en die neutrale moondhede. Daar was 'n wydverspreide wettige konsensus rondom Europa ten gunste van hierdie reg, onder meer ondersteun deur Franse, Spaanse, Switserse en Sweedse regsmening (onder andere).
Dit beteken nie dat dit onbestrede was nie. 'N Algemene teenargument was dat as skepe in 'n konvooi was, 'n verklaring deur die bevelvoerder van die vlootbegeleier dat die konvooi geen smokkelgoedere bevat nie, genoeg sou wees. Hierdie beginsel was onaanvaarbaar vir die Britte, wat daarop kon wys dat geen konvooi -bevelvoerder heeltemal seker kan wees wat die skepe vervoer nie, maar wat ook van mening was dat dit 'n onaanvaarbare beginsel was. Selfs as die konvooi -bevelvoerder eerlik was, was daar geen konsensus oor die aard van smokkelaars nie.
'N Rits voorvalle waarby Sweedse en Deense skepe betrokke was, het hierdie kwessie na vore gebring. In Januarie 1798 is 'n Sweedse konvooi, begelei deur 'n enkele fregat, in die Kanaal deursoek. Volgens die bevelvoerder van die fregat het die fregat 'n mate van weerstand gebied - teken en uit eerbetoon. Toe die konvooi deursoek word, is 'n verskeidenheid vlootwinkels gevind (insluitend teer, pik en hennep). Dit was duidelik teen Britse standaarde verbied, maar ondanks dit het die Swede steeds volgehou dat die konvooi nie deursoek moes gewees het nie.
Die volgende twee groot voorvalle was Deense skepe. Einde Desember 1799 is 'n Deense handelaar in beslag geneem uit Gibraltar, ondanks die teenkanting van 'n Deense fregat. Die mees dramatiese voorval was in Julie 1800. Daar is gepoog om 'n Deense konvooi langs Oostende te deursoek. Die bevelvoerder van die begeleide fregat weier om toestemming te gee, en skiet toe op die Britse skepe toe hulle met die soektogte voortgaan. Dit was meer as 'n tekenweerstand - daar was ongevalle aan beide kante - en die hele konvooi is in beslag geneem. In die nadraai het die Britse regering probeer om haar deurslaggewende regseise te handhaaf, terwyl sy ook goeie verhouding met Denemarke behou het. Die Britte het seevoorrade uit die Oossee nodig gehad en verkies om op vriendskaplike voet met Denemarke en Swede te bly (Noorweë was tans deel van Denemarke). Hierdie poging eindig gou in mislukking.
In Desember 1800 vorm Rusland, Denemarke, Pruise en Swede die 'gewapende neutraliteit'. Dit was in werklikheid 'n alliansie wat daarop gemik was om hul reg om handel te dryf met die Franse te verdedig, hoewel dit in breër terme opgestel is. Die belangrikste motor van die gewapende neutraliteit was tsaar Paul van Rusland. Na die slag van die Nyl het hy hom aangesluit by die koalisie wat teen Frankryk gevorm is. Een van sy hoofdoelwitte was om beheer oor Malta te verkry, om Rusland 'n basis in die Middellandse See te gee. Malta is egter deur Napoleon gevang op pad na Egipte. 'N Britse mag het gevestig om Malta te beleër, en na 'n lang beleg het die Franse oorgegee in September 1800. Dit was reeds duidelik dat Brittanje nie van plan was om Malta aan die Russe oor te gee nie, en tsaar Paul het reeds teen Britse belange begin optree. .
Op 27 Augustus het hy 'n oproep gedoen om 'n gewapende neutraliteit te vorm. Kort daarna het hy getoon hoe neutraal dit sou wees deur 'n embargo op alle Britse skepe te bestel. Die koning van Swede, Gustavus IV Adolphus, het onlangs volwasse geword. Hy was sterk pro-Russies, en een van sy eerste bewegings was om Sint Petersburg te besoek. Terwyl hy daar was, is die 'gewapende neutraliteit' gevorm.
Dit het vyf doelwitte gehad.
Elke neutrale om vry te wees om van hawe na hawe en aan die kus van nasies in oorlog te navigeer.
Goedere wat deel uitmaak van onderdane van strydlustige magte, met die uitsondering van smokkel, moet vry wees op neutrale vaartuie.
Blokkering, om erken te word, moet deur 'n noukeurige waaksaamheid uitgeoefen word.
Neutrales moet slegs gearresteer word 'vir 'n regverdige rede en met die oog op duidelike feite'
Die verklaring van amptenare wat bevel gee oor gewapende vaartuie wat 'n konvooi vergesel, dat die vragte nie smokkel bevat nie, is voldoende om enige inspeksie te voorkom.
Dit was heeltemal onaanvaarbaar vir Brittanje, waar dit as 'n vyandige stap beskou is, wat die Baltiese vloot in werklikheid by die Franse saak kon voeg. Rusland het min of geen maritieme handel gehad nie, en haar bewerings dat sy neutrale handel verdedig, was veral onoortuigend.
Napoleon het dit beslis op 'n soortgelyke manier gesien. Hy het aangekondig dat hy Frankryk en Rusland as in vrede beskou, en beveel dat alle aanvalle op Russiese skepe beëindig moet word. Hy het moontlik die vorige 'Gewapende Neutraliteit', wat in 1780 gevorm is, tydens die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog in gedagte gehad. Op daardie tydstip was die Royal Navy te gespanne om enige aksie te onderneem, en die gewapende neutraliteit het sy doelwitte bereik, wat Brittanje se posisie in die oorlog ernstig verswak het. Hierdie tyd moes anders wees.
Ekspedisie beplan en doelwitte
'N Klein vloot is in 1800 na Kopenhagen gestuur nadat die konvooi van Oostende beslag gelê het. Na die vorming van die gewapende neutraliteit is 'n sterker vloot saamgestel. Hierdie vloot sou na die Oossee gaan en die gewapende neutraliteit met geweld ontwrig. Dit het genoeg skepe van die lyn om 'n volledige vlootaksie met enige van die Baltiese vloot te beveg, en genoeg kleiner skepe om 'n stad aan te val. Dit het ook 'n volledige infanterieregiment (die 49ste), twee geweerkompagnies van die 95ste regiment en 'n paar artillerie.
Beheer oor die vloot is aan admiraal sir Hyde Parker gegee, meestal op grond van senioriteit. Derde in bevel was admiraal Thomas Graves. Die ster van die ekspedisie, en die hoofrede vir sy blywende roem, was egter die tweede in bevel. Viseadmiraal Lord Horatio Nelson, die held van die Nyl en van Kaap St. Vincent, en die mees briljante taktikus van die vloot, was in Engeland en was ten gunste daarvan. Hy het teruggekeer uit Napels met Lady Emma Hamilton agterna (of moontlik andersom!). Hulle verhouding was reeds bekend voordat hulle na Engeland teruggekeer het, en Nelson se optrede was heeltemal onvanpas. Die Admiraliteit was van mening dat Nelson so vinnig as moontlik na die see moes terugstuur, en die Baltiese ekspedisie was op hande. Aan die begin van 1801 het Nelson hom as tweede in bevel by Sir Hyde Parker se vloot aangesluit.
Die ekspedisie het drie vyande gehad. Bloot vanweë hul posisie by die ingang van die Baltiese gebied, sou die Danes eers behandel moes word, waarskynlik in Kopenhagen. Nadat die Dene geneutraliseer is, sou die vloot die Baltiese gebied binnegaan, waar die hoofdoel dit sou wees om die Russe te verslaan, gesien as die belangrikste bewegers van die gewapende neutraliteit. Die Sweedse vloot sal hanteer word as dit probeer om in te gryp, maar dit was nie 'n uitstekende teiken nie.
Reis na Kopenhagen
Toe Nelson hom vroeg in 1801 by die vloot aansluit, vind hy baie minder optrede as wat hy sou verwag of wou hê. Admiraal Parker het min onlangse aksie -ervaring gehad en het die grootste deel van sy loopbaan in warmer tye deurgebring. Hy was nie haastig om in die winter na die Baltiese See te gaan nie. Daar word gesê dat hy wag tot na 'n bal wat sy nuwe jong vrou gretig was om by te woon, en dit het al die moeite van Nelson geverg om Parker te verlaat.
Aanvanklike betrekkinge tussen Nelson en Parker was ver. Hulle het al voorheen saam gedien, so ook nie vreemdelinge nie. Parker het hom egter in 'n ongemaklike situasie bevind. Hy was twintig jaar ouer as Nelson en sy senior offisier, maar dit moes vir hom duidelik gewees het dat Nelson waarskynlik die ekspedisie sou oorheers.
Die vloot het op 12 Maart gevaar. Nelson het nog steeds geen idee gehad wat Parker se planne was nie. Dit lyk asof die gaping tussen hulle deur 'n tarbot gesluit is! Parker was bekend vir sy liefde vir goeie kos, en toe een van Nelson se beamptes die vis vang, is dit onmiddellik aangevra en na Parker gestuur. Dit lyk asof die vieslike geskenk sy werk gedoen het. Op 14 Maart het Nelson 'n nota ontvang waarin Parker se planne uiteengesit is. Tien dae later was hy bereid om 'n memorandum aan Parker te stuur waarin hy sy siening uitspreek oor hoe die veldtog uitgevoer moet word. Dit was nie verbasend dat hy dapper optrede was nie.
Vier dae later bereik die vloot die Naze (aan die suidpunt van Noorweë). Die volgende twee dae het erge stormwinde plaasgevind, en op 21 Maart anker Parker buite die Sound (die stuk water tussen Swede en die Deense eiland Seeland, deels sodat sy vloot weer bymekaar kan kom, en deels om te besluit wat hy verder gaan doen.
Kaart van die benaderings tot Kopenhagen
Parker moes kies tussen seil deur die klank of die gordel (die see wat die eiland Seeland van die Deense vasteland skei). Die Sound was die vinnigste en veiligste water, maar is bewaak deur 'n Deense vesting in Helsingor (Hamlet's Ellsinore) en 'n Sweedse vesting in Helsingborg. As die vloot eers verby was, sou die vloot binne 20 kilometer van Kopenhagen wees. Daarteenoor was die gordel relatief onbewaak, maar was dit gevaarliker water, veral vir groter skepe. Dit was ook die langer roete, met 'n reis van minstens 200 myl.
Parker se eerste keuse was die gordel, maar nadat hy 'n ent langs die kus van Seeland gevaar het, het hy besluit om een ​​van sy kapteins te raadpleeg, wat vertroud was met die Baltiese See en met Nelson. Kaptein Murrey het die klank aanbeveel, terwyl Nelson se antwoord was: 'Dit gee my nie om deur watter gang ons gaan nie, sodat ons teen hulle kan veg!'.
Nelson se denke op hierdie punt kan gesien word in sy besluit om sy vlag van die 98 -geweer oor te plaas St. George na die 74 geweer Olifant op 29 Maart. Terwyl Parker nog steeds bekommerd was oor hoe om Kopenhagen te bereik, was Nelson reeds besig om sy aanval te beplan.
Parker het nou besluit om die klank te gebruik, maar eers het hy die goewerneur van Kronborg -kasteel (Helsingor) genader om te sien of hy oortuig kon word om nie te vuur nie. Die goewerneur se reaksie was dat hy bevel gehad het om op die Britse vloot te skiet as dit sou probeer om in die Sound te kom. Desondanks weeg die vloot om 06:00 op 30 Maart anker en vaar die Sound in.
'N Uur later het hulle onder skoot gekom van die Kronborg -kasteel. Die Sweedse gewere aan die oorkantste oewer het egter stilgebly, wat die Britse skepe toegelaat het om buite die Deense gewere te vaar. Die enigste Britse slagoffers het gekom toe 'n geweer ontplof het terwyl dit afgevuur is.
Vier uur nadat die anker geweeg het, anker die Britse vloot in twee lyne tussen die eilande Van (Hveen) en Amager, in die hartjie van die Sound. Toe hy daar was, het Parker besluit om die verdediging van Kopenhagen te heroorweeg. In die fregat Amazon, Parker, Nelson, agter-admiraalgrafte (die derde in bevel) en die kaptein van die vloot (kaptein Domett, effektief Parker se adjunk), kyk na die Deense verdediging.
Daardie aand het Parker 'n oorlogsraad gehou oor sy vlagskip. Nelson was nooit 'n aanhanger van oorlogsrade nie, omdat dit onvermydelik tot daadloosheid gelei het. Soos hy verwag het, het verskeie ander beamptes gesuggereer, wat allerhande moontlike probleme aandui, van die sterkte van die Deense verdediging tot die moontlike bedreiging van die Russiese vloot.
Dit het al die entoesiasme van Nelson geverg om hierdie stemming te oorkom, maar dit het hy wel oorkom. Uiteindelik het hy aangebied om Kopenhagen aan te val met tien skepe van die lyn en die kleiner skepe. Tot sy eer, het Parker hierdie aanbod aanvaar en aan Nelson twaalf skepe van die lyn gegee en volledige beheer oor die aanval gegee.
Die Deense plan was eenvoudig. Hul vloot was vasgemeer langs die kus by Kopenhagen, wat hul skepe van die lyn in geweerbatterye verander het. Daar word algemeen aanvaar dat die verhoogde stabiliteit van 'n landgebaseerde geweerbattery 'n groot voordeel bied teen vlootgewere. Die Deense vloot is ondersteun deur die Trekroner -geweerbattery (The Three Crowns, so vernoem na die unie van Denemarke, Noorweë en Swede). Dit was 'n geweerbattery wat op hope op die voorkant ingedryf is. Laastens is daar 'n reeks vaste geweerbatterye op die land gebou. Die Dene veg uit 'n baie sterk posisie. Britse vloot wat op die verdediging geveg het, het sterk aanvalle van swakker posisies weerstaan.
Die Britse plan was baie meer riskant. Die swaarder skepe in die Britse vloot was te groot om aan enige aanval op die Deense posisie deel te neem. Nelson het 'n eskader aangevra wat uit 74-geweerskepe en daaronder bestaan. Hierdie skepe kon in vlakker water as die drie-dekke werk, belangrik in die onbekende vlak wat die Deense posisie verdedig het.
Kaart van die gebied rondom Kopenhagen in 1801
Om 7 uur die oggend op 1 April het Nelson die Buitekanaal vir 'n tweede keer verken. Nadat hy dit gedoen het, het hy Parker 'n laaste besoek gebring, en om half drie, met behulp van 'n kortstondige noordelike bries, seil die eskader van Nelson die Buitekanaal af en anker suid van Kopenhagen, twee kilometer van die Deense vloot.
Daar gekom, het die gedetailleerde beplanning begin. Kaptein Hardy is in 'n klein bootjie gestuur om klanke in die King's Channel te neem. Onder die dekmantel van duisternis kon hy merkwaardig naby die Deense lyn kom en akkurate lees van die benaderings wat die Britte gaan moet gebruik. Sy klanke dui daarop dat die water die diepste nader aan die kus was. Ongelukkig blyk dit dat hierdie inligting nie op sommige van die skepe gebruik is nie, soos hieronder gesien sal word.
Intussen het Nelson 'n gedetailleerde plan van aksie voorgeskryf. Sy optrede voor die slag van Kopenhagen weerlê die idee dat Nelson altyd roekeloos in die stryd beland het. Kopenhagen het hom die kans gegee om 'n vyandelike posisie in detail te bestudeer en 'n gedetailleerde plan op te stel om hulle te verslaan. Hy het voortgegaan om hierdie plan tot in die vroeë oggendure te dikteer, en nie eers eenuur in die oggend opgehou nie, en dan het sy klerke die bevele begin kopieer.
Nelson se plan behels al die skepe onder sy bevel. Sewe van die fregatte, onder bevel van kaptein Riou van die Amazon sou die skepe aan die noordelike punt van die Deense lyn en in die hawe bek aanval. Kaptein Rose van die Jamaika, met ses vuurwapens, sou aan die suidpunt van die Deense lyn posisioneer en dit hark (vuur langs die lyn). Die bomskepe sou hulself buite die Britse hooflyn posisioneer en hul skulpe bo -oor die Britse skepe gooi. Die Britse troepe sou die Trekroner -batterye vang nadat hulle stilgemaak is.
Die Britse skepe van die lyn sou 'n komplekse plan volg. Elkeen van die Britse skip het presiese instruksies gehad. Die bedoeling was om eers die suidelike punt van die Deense lyn aan te val, aangesien dit die moeilikste deel van die lyn was om te versterk. Die res van die vloot sou na die stuurboord van die eerste skepe gaan en die noordelike punt van die lyn aanval. Dit was om twee van die Britse skepe te naby aan die Middelgrondse stelle te neem en hulle uit die geveg te haal.
Die Deense weermag kan nie 'n vloot genoem word nie. Die lyn skepe wat langs die strand vasgemeer was, het sewe skepe van die lyn bevat, elk met die maste en tuigstukke verwyder om hulle minder kwesbaar te maak. Hulle is ondersteun deur elf drywende geweerbatterye. Dit het 'n paar 'hulks' ingesluit - verouderde skepe van die lyn wat nog 'n sterk battery gewere, vervoerskepe en ou Oos -Indiamen kon vervoer. Sommige van die elf was klein - die Elf was 'n 6-skut Sloop, en nie een het meer as 24 gewere gedra nie.
'N Ander magdom skepe van die lyn en fregatte was vasgemeer in die ingang van die Kopenhagen -hawe, om enige Britse beweging teen die hawe te blokkeer. In die ewe het die wind beteken dat hoewel Parker se afdeling van die vloot nie aan die geveg kon deelneem nie, hierdie Deense reservaat ook nie kon ingryp nie (klik hier vir 'n volledige lys van die Deense skepe).
Die Britse vloot was sterk (klik hier vir 'n volledige lys van die Britse skepe). Die skepe van die lyn bevat twee drieskappe (Parker se vlagskip HMS Londen en Nelson se HMS St. George). Daar was elf 74-geweerskepe, vyf 64's een 54 en 'n 50, asook sewe fregatte. Die vloot was bewus van die moontlike behoefte om in vlak water te werk of landdoelwitte te bestook, en bevat 'n buitengewoon groot aantal kleiner skepe - sloepe, snyers en skoeners, sowel as 'n mag bomskepe, as daar 'n stad sou moes bombardeer . Dit was 'n baie bekwame vloot, sterker as Nelson se vloot by die Nyl, hoewel sy plan by Kopenhagen nie die drie dekkers betrek het nie. Alhoewel dit slegs twee skepe uit die vloot uitgeskakel het, was een daarvan sy eie vlagskip, die St. George.
Nelson se eskader, wat in die aanval op die Deense lyn gebruik is, het uit twaalf skepe van die lyn bestaan ​​(sewe 74's, drie 64's, een 54 en 'n 50). Hy het ook die vloot se fregatte, geweerbote en bomskepe gehad. Die res van die vloot het by admiraal Parker gebly. Sy rol was om te blokkeer in die Deense skepe wat nog in die hawe van Kopenhagen was, en indien moontlik om die Trekroner -batterye aan die noordelike punt van die Deense verdediging aan te val. Op die dag het die wind hom verhinder om dit te doen.
Die oggend van 2 April was die wind uit die regte rigting om Nelson se plan uit te voer. Teen agtuur die oggend het die kapteins van die Britse skepe hul bevele gekry. Om half nege is die vloot beveel om anker te weeg.
Gedetailleerde kaart met die posisie van die skepe.
Aan die hoof van die Britse lyn was die Edgar. Sy vaar verby die eerste vier Deense skepe en ruil vuur, voordat sy haar posisie inneem teen die vyfde Deense skip, die Jylland, 'n tweedekskip van die lyn. Tweedens was die Vurig, wat verby die Edgar en neem posisie in teen die sesde en sewende Deense skepe ('n fregat en 'n drywende battery). Die Glatton, onder bevel van die berugte kaptein Bligh, het stelling ingeneem teen die Deense vlagskip Dannebrog (later vervang deur Nelson se vlagskip the Olifant. Die res van die Britse vloot was bedoel om op 'n soortgelyke manier stasie in te neem.
Drie van die Britse skepe het dit nie bereik nie. Die Agamemnon het te ver in die ooste geanker, kon sy nie om die seil vaar nie en het nie aan die geveg deelgeneem nie. Beide die Bellona en die Russell op die Middelgrond gestrand, hoewel die betrokke afstande so kort was dat hulle albei 'n beperkte rol in die geveg kon speel.
Nelson kon sy lyn aanpas om dit te vergoed, maar die verlies van drie skepe van die lyn het beteken dat die lynhoof, in teenstelling met die Trekroner Fort, baie swakker was as wat bedoel was. Die Britse lyn was teen 11:30 ten volle in plek toe die Uittart teen die Trekroner ingeneem. Kaptein Riou se fregatte het ook uiteindelik teen die Trekroner geveg.
Die gevegte in Kopenhagen was baie intens. Baie van die Dene was onervare, maar hulle het naby die land geveg, om hul hoofstad te verdedig, en terwyl die kroonprins (die effektiewe heerser van Denemarke) van die strand af kyk. Die Dene kon die skepe maklik versterk, selfs die kaptein van een skip in die middel van die geveg vervang.
Die Blinde Oog
Na drie ure se intense bakleiery, begin Parker bekommerd wees. Sy eskader was steeds stadig op pad na die geveg, maar was nog 'n entjie weg van 'n aktiewe rol in die geveg. Van sy afstand af lyk die Deense vuur ongedemp. Drie Britse skepe van die lyn is gegrond en die fregatte was onder skoot van die Trekroner. Parker het begin oorweeg om die sein te gee om die aksie te staak. Kaptein Otway, Parker se vlagkaptein, kon Parker oorreed om hom na die te laat roei Olifant om Nelson mondelinge bevele te gee en hom toestemming te gee om terug te trek as hy die behoefte voel, maar voordat Otway Nelson kon bereik, het Parker in elk geval die bevel gegee.
Parker het nie verwag dat Nelson outomaties die bevel sou gehoorsaam nie. Ooggetuies meld dat hy gesê het 'As hy in 'n toestand is om die aksie suksesvol voort te sit, sal hy dit verontagsaam; as hy dit nie is nie, is dit 'n verskoning vir sy terugtog en kan hom geen skuld gegee word nie '. Dit toon 'n goeie begrip van Nelson se karakter, maar nie die bestendige senuwee wat nodig is om in die geveg te beveel nie. Hoewel daar op Nelson staatgemaak kon word om op te tree soos Parker bedoel het, was daar altyd die risiko dat sy kapteins die bevel sou sien en dit gehoorsaam. Dit is wat met kaptein Riou en sy fregatte gebeur het.
Aan die noordelike punt van die lyn kon hulle Parker se sein makliker sien as enige seine wat op Nelson se skip vlieg. Riou het weinig ander keuse as om te gehoorsaam, maar toe sy skip omdraai om die geveg te verlaat, is hy deur vyandelike vuur in twee gesny.
Dit was op hierdie punt dat die beroemde insident van die blinde oog plaasgevind het. Nelson het duidelik 'n soort sein van Parker verwag, aangesien hy sy offisiere beveel het om hul aandag op die Deense vlagskip te vestig, nie die Britse nie, maar uiteindelik moes hy erkenning gee aan Parker se bevel om terug te trek.
Ons beste ooggetuie vir die gebeure op die Olifant is kolonel William Stewart, die bevelvoerder van die infanterie. Nadat hy erken het dat hy Parker se sein gesien het, beveel hy dat die sein erken moet word, maar nie herhaal word nie, wat beteken dat daar van sy eie eskader verwag word om Nelson se eie bevel te gehoorsaam om in aksie te bly.
Na 'n paar minute draai hy na Foley, sy vlagkaptein, en sê 'U weet, Foley, ek het net een oog. Ek het die reg om soms blind te wees '. Hy sit toe sy teleskoop vir sy blinde oog en sê 'Ek sien die sein regtig nie!'
Dit was tipies van Nelson. Slegs 'n bevelvoerder met sy enorme selfvertroue sou bereid gewees het om 'n direkte bevel van sy opperbevelhebber te ignoreer. Sy eienskappe was goed bekend in die vloot, en Parker was deeglik daarvan bewus dat hy sy ondergeskikte kon vertrou om nie die bevel om te staak te gehoorsaam nie.
Wat Parker nie kon sien nie, was dat die Deense vuur reeds begin verslap het. Die manne om die Deense skepe te versterk, moes uit die strandbatterye gehaal word, wat hul vuur verswak het. Die skepe self was toenemend kreupel. Die eerste onderbreking in die Deense lyn kom omstreeks 14:00, toe die Nyborg, 4de in die Deense lyn, het probeer om 'n streep oor die hawe te maak, met die 12de in die ry Aggershuus in sleep. Albei skepe het vinnig gesink. 'N Derde skip, die fregat Hjaelperen daarin geslaag om te ontsnap. Teen half drie was die meeste Deense brand verby.
Dit was nie heeltemal die einde van die geveg nie. Die Trekroner -battery was steeds aan die brand, terwyl die onervare bemannings van verskeie Deense skepe aangehou het om te skiet nadat hul offisiere hulle oorgegee het. As die stryd teen die Franse was, sou Nelson geen twyfel gehad het om voort te gaan totdat die vyand heeltemal vernietig is nie, maar hy het nie so 'n persoonlike wrok teen die Dene gehad nie.
Toe die Deense brand verslap, stuur Nelson 'n brief aan kroonprins Frederik en bied 'n wapenstilstand aan (Nelson se eerste brief aan die kroonprins). Hierdie nota is soms as 'n teken van Nelson se swakheid geneem, maar sy motivering blyk grotendeels humanitêr te wees. Baie van die Deense skepe het eintlik oorgegee, maar daar was steeds sporadiese afvuur, wat dit vir die Britte te riskant maak om hul pryse in te neem. As daar geen wapenstilstand was nie, sou Nelson waarskynlik die vuurskepe ingestuur en die Deense skepe uitgebrand het.
Gelukkig het dit nie daartoe gekom nie. Die kroonprins het 'n brief teruggestuur waarin gevra is wat die bedoeling agter Nelson se brief was. Hierdie brief is omstreeks drieuur die middag onder 'n vlag van wapenstilstand teruggestuur. Toe hierdie vlag die stryd bereik, het alle skietery gestaak. Nelson antwoord met 'n tweede brief (Nelson se tweede brief aan die kroonprins), waar hy aan al die Dene aanbied om hul gewondes te verwyder, terwyl die Britte die afgewikkelde gevangenes sal uittrek en dan die oorgegee skepe gryp of verbrand. In die geval is slegs op een Deense skip beslag gelê (die Holsteen).
Die gebeure van die dag het nie geëindig met die geveg nie. Die Deense vlagskip Dannebrog het in die gevegte tot 'n brandende wrak gelei. Om halfvyf ontplof sy en vermoor meer as 250 mans. In totaal het die Danes 790 vermoor en 910 gewondes gely, vergeleke met 253 dood en 688 gewondes. Kopenhagen was een van die bloedigste vlootgevegte van die hele revolusionêre en Napoleontiese oorloë.
Die meeste van die Britse skepe het tydens die geveg ernstige skade opgedoen. Die gevaar waartoe Parker se bevel om die stryd te beëindig sou blootgestel word, is gedemonstreer toe hulle van die Deense kus wegbeweeg. Die Monarg hardloop op 'n ondiep en moet daardeur deur die Ganges. Beide die Olifant en die Uittart gestrand geloop en kon eers teen die aand loskom. Hoe u die reeds beskadigde Britse skepe sou reggekry het as die Trekroner -gewere nog geskiet het, kan u net dink.
Nadraai in Kopenhagen
Nadat Parker begryplik die stryd aan Nelson oorgelaat het, was Parker nou ewe bereid om hom die diplomasie te laat hanteer. Die oggend na die geveg is Nelson na Kopenhagen gestuur om kroonprins Fredrick te ontmoet. Fredrick was 'n paar jaar lank die regent van sy vader, en sou hom in 1808 as Fredrick VI opvolg.
Daar is teenstrydige weergawes van Nelson se onthaal in Kopenhagen. Almal is dit eens dat menigtes bymekaargekom het om na Nelson te kyk op pad na die paleis. Hy is 'n wa aangebied, maar het besluit om deur die skare te loop. Deense verslae dui daarop dat hy in stille respek dopgehou is. Britse verslae dui daarop dat skares juigend 'Viva Nelson' uitroep. Geen rekening is waarskynlik heeltemal waar nie. Nelson het ná die Nyl 'n held in Europa geword, en daarom was 'n paar gewilde lof. Handelaars wat by die Britse handel betrokke was, het waarskynlik nie die gewapende neutraliteit ondersteun nie. Aan die ander kant het die Britse vloot die vorige dag gedreig om die stad te bombardeer, en die Deense gewondes moes baie gedink het.
Die onderhandelinge met kroonprins het nie goed afgeloop nie. Nelson het nie geglo dat daar baie hoop is op 'n vreedsame oplossing vir die handelsaangeleenthede nie. Die Denene het ontken dat hul optrede teen Brittanje gemik was, en wou nie op hul aanspraak op vryhandel handel nie.
Die onderhandelinge het die hoofkwessie onopgelos gelaat, en het nou oorgegaan tot 'n wapenstilstand. Die Britse doel was om 'n lang genoeg wapenstilstand te kry om hulle tyd te gee om die Russe te hanteer, gesien as die belangrikste vyand. Uiteindelik is op 9 April 'n wapenstilstand van 14 weke ooreengekom.
Die wapenstilstand het die Britte vrye toegang tot Kopenhagen gegee. Die Dene het die gewapende neutraliteit verlaat vir die duur van die wapenstilstand. In ruil daarvoor is Kopenhagen nie aangeval nie en is die Deense gevangenes op parool terugbesorg. Parker was vry om die Baltiese gebied in te trek om die hoofvyand te konfronteer.
Die wyer resultate
Nadat hulle in Kopenhagen herstel het, het die Britse vloot die Baltiese gebied binnegegaan. Daar het hulle ontdek dat gebeure in Russies hulle reeds die resultate gegee het wat hulle gestuur het om te bereik. Op 24 Maart is tsaar Paul vermoor en vervang deur sy seun Alexander. Die nuwe tsaar het sy bewind begin deur terug te trek uit baie van sy vader se beleid, waaronder gewapende neutraliteit (later in die oorloë sou Alexander 'n entoesiastiese bondgenoot en 'n onversoenlike vyand van Napoleon wees).
Die nuus van die nuwe Russiese heerser en sy gesindhede het stadig versprei. Teen 23 April was die Russiese minister in Kopenhagen seker dat die nuwe tsaar geen oorlog met Brittanje sou waag nie, maar Nelson was nie oortuig nie. Die Britse vloot het die grootste deel van die tyd deurgebring sedert die geveg net suid van Kopenhagen geanker het, tot groot ergernis van Nelson. Parker was nie bereid om die reis na Rusland te waag nie, terwyl die Sweedse vloot sy rug bedreig het en onaktief gebly het.
Op 5 Mei het bevele vir sy vervanging die vloot bereik. Parker is teruggeroep en Nelson het die bevel oor die vloot gekry. Onder sy bevele was 'n bevel om nie die Sweedse en Russiese vloot te laat kombineer nie. Die Sweedse vloot het skuiling geneem in Karlskrona, aan die suidkus van Swede. Nelson het die bevelvoerder van die Sweedse vloot gestuur waarin hy verklaar het dat hy 'geen bevel het om van vyandelikhede te onthou nie, sou ek die Sweedse vloot op see ontmoet' - met ander woorde, hy sou op sigself aanval. Die Sweedse vloot het besluit om stewig in die hawe te bly.
Nadat hy ses skepe van die lyn losgemaak het om Karlskrona te kyk, het Nelson die oorblywende elf na Reval (moderne Tallinn) geneem, waar hy gehoop het om 'n Russiese vloot te vind. Toe hy op 14 Mei aankom, ontdek hy dat die vloot in die Golf van Finland na die sterk verdedigde Russiese vlootbasis in Kronstad, naby St., ontsnap het. Om die onderhandelinge nie te beskadig nie, het Nelson hom op 17 Mei aan Reval onttrek. Twee dae later is die Russiese en Sweedse handelsembargo teruggetrek. 'N Maand later is Nelson as hoofkommandant vervang, grootliks op grond van werklike swak gesondheid.
Die langtermyn resultate van die Slag van Kopenhagen was onbevredigend. Selfs voordat Nelson vervang is, het die Dene met die Franse handel gedryf. Die Britse beslaglegging op die Deense Wes-Indiese Eilande het gehelp om die anti-Britse gevoel op te wek. Die hoofkwessie van gratis skepe teenoor die reg op blokkade was nog nie beslis nie. 'N Ander Britse ekspedisie moes in 1807 na Kopenhagen gestuur word om te verhoed dat die Franse beheer oor die Deense vloot verkry. Die moeilikste oorwinning van Nelson was waarskynlik ook die minste invloedryk.
Nelson se eerste brief aan die kroonprins
See AlsoBooks on the Napoleonic WarsOnderwerpindeks: Napoleontiese oorloëNapoleonic Homepage
Volg / Like ons
Die BritishBattles Podcast
As u te besig is om die webwerf te lees, laai dan 'n podcast van 'n individuele geveg af en luister onderweg! Besoek ons ​​toegewyde Podcast -bladsy of besoek Podbean hieronder.
On 2 April the British squadron moved into the attack. There was immediate disaster, the Bellona en Russell running aground and the Agamemnon failing to gain her proper position in the line. Nelson took the remaining ships into battle and was soon engaged with the Danish ships and floating batteries. After three hours of cannonade on either side the battle was still undecided. Seeing this and finding that ships he sent to reinforce Nelson were making slow progress against the wind, Sir Hyde Parker signalled &quotdiscontinue the action" to the fleet as a whole. Each ship was obliged to obey the signal without waiting for the signal to be repeated from Nelson's flagship, the Olifant. For the ships to have obeyed the signal would have been virtual suicide: placed opposite their opponents, they could not withdraw until the enemy's fire had been silenced. Withdrawal would have meant ceasing fire and sending the men to make sail, presenting each ship's stern to the enemy's guns and to a raking fire which would have redoubled when the Danes saw the British retreat. It would have involved appalling casualties and damage and would have allowed the Danes to claim a victory. It would have destroyed British prestige in northern Europe. It is said that at this point of the battle, Nelson put his telescope to his blind eye, saying 'I really do not see the signal!' He kept his own signal flying for closer action and the ships of the line all obeyed him and ignored the Commander-in-Chief. It was 12.30 p.m. when Nelson decided to ignore the signal, and the cannonade continued for another hour or so. By then it was apparent that the British had won the battle as more and more of the Danish ships ceased fire or surrendered. By about 2 pm, the bombardment slackened and Nelson sent in a flag of truce, suggesting that hostilities should cease. In no other way could be save the lives of many Danes on board the floating batteries. Firing died away and at 3.15 pm, Nelson's flagship hoisted a flag of truce. The battle was over.
For over four hours, the battle was a close run affair with 4 British vessels (Olifant, Defiance, Russel en Bellona) stuck on sandbars. At one point three hours into the battle, Parker signalled to Nelson to disengage, but Nelson was determined to win and ignored the signal. It was on this occasion that Nelson is said to have put his telescope to his blind eye, and maintained he could not read the signal.
Beamptes 52 27 - 79 Ja
Reserve Officers 34 0 - 34 Geen
NCO and Ratings 75 36 - 111 Ja
Volunteers - - 23 23 Geen
Totaal 161 63 23 247 -
JOHN CANNON "Copenhagen, battle of ." The Oxford Companion to British History. . Encyclopedia.com. 17 Junie 2021 & lt https://www.encyclopedia.com & gt.
JOHN CANNON "Copenhagen, battle of ." The Oxford Companion to British History. . Encyclopedia.com. (17 Junie 2021). https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/copenhagen-battle