Waarom, in die ou veldslae, beteken omsingel omlaag? - Inligting - 2022
Waarom, in die ou veldslae, beteken omsingel omlaag?
Waarom, in die ou gevegte, beteken omsingel omlaag?
Die klassieke voorbeeld hiervan is die Slag van Cannae, waar 80 000 Romeinse infanterie omring was deur 40 000 Kartago -infanterie.
Elke beskrywing van die geveg wat ek gesien het, spreek breedvoerig oor hoe die Romeine omsingel is, maar gee 'n handwinde argument waarom dit vir hulle sleg was.
Wikipedia en ander bronne sê dat die Romeine omgedraai en in 'n kring geveg het (dit is nie asof individuele Romeinse soldate van hul onbeskermde kante of van agter af aangeval is nie).
Nog 'n 'nadeel' wat genoem word, is dat hulle te styf gepak was en nie ruimte gehad het om hul wapens te gebruik nie. Vermoedelik sê hulle dat die Romeine hul skilde met mekaar verbind het. Maar kon hulle nie hul skilde draai nie om die nodige gapings tussen hulle te skep?
Ou gevegte word dikwels beskryf as 'n skildmuur wat teen 'n ander skildmuur stoot. Aangesien die Romeinse muur 'n groter digtheid soldate gehad het, sou dit hulle nie beter laat stoot nie, wat hulle die geleentheid sou gee om die posisie van die muur te bepaal en die sirkel uit te brei?
Een potensiële voordeel van die omsingel weermag is dat sy kommunikasie lyne korter is.
Is daar voorbeelde van antieke gevegte waar omsingeling plaasgevind het? nie bedoel nederlaag, dit wil sê, die omringde kant het uitgebreek en die stryd gewen?
Alhoewel die taktiese faktor (om nie eenhede te kan skuif nie) belangrik is, is die belangrikste probleem: soldate wat paniekerig raak. Onthou dat dit nie saak maak wat die getalle eintlik is nie; u soldate kan nie die lyne op die kaart sien nie en is slagoffers van die mis van oorlog.
Soldate op die slagveld sien nie 'n mooi kaart wat die posisie van die eenhede aantoon nie, hoe dun die vyandelike lyne is en hoeveel van elke kant nog veg. Spesifiek in die klassieke infanteriegevegte, is alles wat hulle kan sien, baie mense om hulle; veral sien u nie hoeveel vyande u voorlê nie, selfs al is u in die voorste linie van u leër.
Nou, u doen u deel en vorder vorentoe, met u rug en u kante beskerm deur u medesoldate, sodat u kan konsentreer op die gebruik van u wapen en skild aan die voorkant. Die lewe is goed.
Skielik hoor jy 'n rumoer agter jou. Die soldate agter jou beweeg vorentoe en druk teen jou. U weet nie presies wat aan die gebeur is nie, maar dit is iets baie kommerwekkends. Dan word die boodskap versprei dat die vyand op u rug aanval.
U weet nie presies wat aan die gebeur is nie. Miskien is u nie heeltemal omsingel nie en bly daar nog gapings oor om te vlug. U weet dat as die ander soldate probeer vlug en u bly, sal u geslag word, want niemand sal u rug verdedig nie. Maar miskien - net miskien - as jy begin vlug nou dadelik u kry die geleentheid om dit tuis te maak. En jy vrees dat al die soldate rondom jou dieselfde dink; Miskien het die roete reeds begin en mis u net u geleentheid.
As jy voor die vyand is, wil jy nie die een wees wat die tou vashou terwyl almal agter jou vlug en jou onbeskermd laat nie. Jy beweeg terug. As die soldaat agter jou nie beweeg nie, druk jy met jou rug totdat hy vir jou 'n ruimte laat om terug te trek, of almal is so styf gepak dat jy nie kan beweeg nie.
So, soms raak die soldate in paniek, hulle hou op om te probeer veg en dink net daaraan om te vlug, om 'n leemte te vind wat die vyand nog nie toegemaak het nie; die weermag hou net op om 'n weermag te wees, en die roete gebeur.
U het nooit nodig dat die weermag omring word nie; roete vind die hele tyd plaas toe die soldate aan die een kant (tereg of nie) gedink het dat hulle sou verloor. Die meeste slagoffers van die geveg sou gewoonlik gebeur namate die roete ontwikkel het.
Alhoewel die totale omsingeling die meeste kan wees indrukwekkend Wat Cannae betref, onthou dat dit net 'n spesiale geval is van 'n knypbeweging waar die knyper heeltemal om die vyand beweeg. 'N Tang is self net 'n spesiale geval van 'n flankerende maneuver waarin beide flanke gelyktydig aangeval word. Die meeste belangrik ding oor Cannae was dat Hannibal die Romeine kon flank; danksy sy kavallerie wat vinnig by die Romeine kon wegry, was dit net die kersie aan die bokant.
Flankerende maneuvers was verwoestend aan antieke (en moderne) militêre magte. Soos u argumenteer, klink dit asof 'n flankmag homself moet kan herorganiseer, 'n skildmuur kan oprig of op 'n ander manier kan skeur om 'n vyandelike aanval van twee kante aan te gaan. Mense kan egter nie effektief in twee rigtings tegelyk veg nie, en die doel van flank is om ten minste een soldaat te dwing om dit te doen, hulle te verslaan en dan na die volgende te gaan. Flankering kan ook uiters demoraliserend wees: solank jou vyand voor jou en bondgenote aan jou kante was, het jy geweet dat 'n pad na terugtog oop is. As daar vyande aan u kant begin verskyn, is dit dalk net 'n kwessie van tyd voordat hulle u heeltemal van uittog afsny. Flankering was 'n groot bron van kommer vir antieke militaries, veral nadat dit duidelik geword het dat dit 'n groot kwesbaarheid was vir militêre eenhede wat ontwerp was om vorentoe te beweeg, soos 'n falanks. Militêre formasies is daarna spesifiek ontwerp om flanke te vermy, soos deur die sterkste troepe in die flankposisies te plaas.
Om die ander punte wat u genoem het, aan te spreek:
Ek glo dat hulle in 'n halwe sirkel was, nie 'n volledige sirkel nie - wat beteken dat die Romeinse lyn iewers geëindig het, waar hulle geflankeer kon word. As u die prentjie wat u gekoppel het, noukeurig bekyk, kan u die meeste soldate sien is afgebeeld in lyn met die veg teen die Kartagoë - die flank word slegs uitgevoer deur die Afrikaanse Infanterie en die Spaanse en Galliese kavallerie, wat verby die Romeinse linies beweeg en hulle van agter aanval.
Nog 'n 'nadeel' wat genoem word, is dat hulle te styf gepak was en nie ruimte gehad het om hul wapens te gebruik nie. Vermoedelik sê hulle dat die Romeine hul skilde met mekaar verbind het. Maar kon hulle nie hul skilde draai om die nodige gapings tussen hulle te skep nie?
Eintlik dink ek hulle is letterlik gesê dat die Romeine nie hul arms kan beweeg nie: ek het my altyd voorgestel dat die Afrikaanse infanterie na binne in die kern van die Romeinse soldate gedruk het, wat veroorsaak het dat die Romeine na binne en terug van die Kartagoërs en na ander Romeine teruggedruk het. Ek kan my indink dat dit tot ernstige oorbevolking sou lei, waar selfs soldate sonder paniek wat weet waarheen hulle moet gaan en wat hulle moet doen, dit nie kon doen nie, selfs al sterf hulle landgenote om hulle.
Antieke gevegte word dikwels beskryf as 'n skildmuur wat teen 'n ander skildmuur stoot. Aangesien die Romeinse muur 'n groter digtheid soldate gehad het, sou dit hulle nie beter laat stoot nie, wat hulle die geleentheid sou gee om die posisie van die muur te bepaal en die sirkel uit te brei?
Nie as die vyand kan kry nie rond jou muur. Op hierdie punt in die geveg het die Romeine baie min beweegbaarheid gehad: hulle kon vorentoe of na die kante stoot, of hulle kon probeer om agteruit te hardloop. Die Kartagers het daarenteen almal die manoeuvreerbaarheid: Hannibal kan enige magte herorganiseer wat nie op sy gemak aktief teen die Romeine veg nie, en daarom het hy die kavallerie agter die Romeine geplaas om hul terugtog af te sny.
Is daar voorbeelde van antieke gevegte waar omsingeling nie neerlaag beteken het nie, dit wil sê, die omringde kant het uitgebreek en die stryd gewen?
Caesar het dit gedoen, want natuurlik het hy dit gedoen. Maar hy het van agter af versterkings aan (elke) kant geveg, nie in 'n oop veld soos Cannae nie. 'N Meer gepaste voorbeeld kan Pompeius se kavallerie by Pharsalas wees: hulle het om die keiser se soldate gery en probeer om hulle te flank, maar Caesar het dit verwag en 'n tou infanterie op hulle gewag, want hy het dit natuurlik gedoen.
Ek wou net op 'n opmerking van armatita uitbrei en dus 'n deel van die OP se vraag meer algemeen bespreek. Onafhanklik van die besonderhede van hierdie stryd en taktiek, is dit wiskundig nadelig om omring te word, selfs gedeeltelik. As ons aanvaar dat elke persoon dieselfde ruimte benodig om aktief aan die geveg deel te neem (beweeg hul wapens effektief, wat gewoonlik nie 'n onredelike aanname is nie), dan het die buitenste konkaaf gewoonlik 'n voordeel in die aantal aktiewe gevegsdeelnemers. Dit kan lei tot 'n vinnige verliesverhouding vir die binnekring, en aansienlik kleiner kragte kan die beste groter.
Figuur 1: Figuur 2:
Alhoewel 'n mens in die eerste plek versoek kan word om te sê dat hulle op dieselfde kromme veg en dieselfde krommelengte moet hê om uit te ruim, is die realiteit dat daar 'n bietjie ruimte is tussen die opponerende kragte, so die illustrasie is soos hierbo getoon ( Sien figuur 1) met die krommes waarop hulle staan, getoon deur die rande van die blou en rooi sirkels. Die geel en groen sirkels is ewe groot en verteenwoordig die ruimte wat nodig is vir 'n aktiewe vegter om effektief te veg. In hierdie voorbeeld is 17 teen 11 altyd in hierdie stryd. Dit sal die geel vegters vinniger laat sterf, en dit kan gebeur dat groen wen, selfs al is dit aansienlik in aantal. Trouens, in bogenoemde kon ons nog 8 aktiewe vegters binne die blou sirkel pas (sien figuur 2), maar alhoewel hulle 19 teenoor slegs 17 is, word hulle gedwing om te veg as 11 teen 17. Hierdie verhoudings skeef verder aangesien die kern nader gepak is as die ruimte van 'n aktiewe vegter.
Hierdie verskil word net meer ekstreem as ons na verskillende aanvallers kyk. Dit is bekend en word gebruik in speletjies wat ook hierdie basiese aannames gebruik, bv. SCII: http://www.teamliquid.net/forum/sc2-strategy/187892-positioning-formations-and-tactics
Gestel die oppervlakte wat 'n aktiewe vegter benodig, het 'n radius van 0,75 meter. Wiskundig is elke omtrek 2*Pi*r, hier het ons r1 en r2, wat verskil, veronderstel 1,5 meter (gemeet van onder die middel of een soldaat tot onder die middel van 'n opponerende soldaat). (r1-r2)*2*Pi/1.5 gee die aantal ekstra soldate wat aktief in die omliggende mag veg. Die buitemag het dus altyd 6 ekstra vegters. Dit hang nie af van die grootte van die sirkel nie, maar van die kromming van die konkaaf. Om in 'n sirkel omring te word, is dus nie so 'n groot nadeel vir 'n groot aantal vegters met groot sirkels nie. soveel hoër is die sterftesyfer, wat die deurslaggewende faktor is as u totale getalle 80000 tot 40000 is. Of selfs 86000 teenoor 50000, soos 'n ander antwoorder suggereer.
So, wat kan ons hier aflei? Dit is altyd 'n voordeel om 'n konkaaf te hê, maar met groot sirkels (met 'n lae kromming) is dit nie veel van een nie. Daar is ook voordele om omring te word, soos binnelyne soos 'n ander antwoorder aangedui het, maar ek dink dit kom op 'n ietwat groter afstand. So, wat het eintlik in hierdie geveg gebeur?
Ek dink ander het al baie goeie antwoorde gegee wat dit dek. Ek wil net daarop wys dat die rande van 'n vorentoe gerigte formasie veral vatbaar is vir hoë kromming, wat die flanke 'n aansienlik groter voordeel gee as die bogenoemde sirkelscenario.
tl; dr - omsingeling skep 'n mobiliteitsvoordeel vir die omringende kragte. Uiteindelik laat omsingeling die omsingelende bevelvoerder toe om die ligging, tyd, omstandighede en duur te kies. Die verdedigende/omsingelde krag het geen opsies nie.
Melee -formasies is styf verpak - skilde oorvleuel. As u wil oorleef, wil u so naby as moontlik aan die man aan u linkerkant en aan u regterkant wees. Hulle hou jou aan die lewe. Die teenstanders sal voordeel trek uit elke sentimeter ruimte tussen julle. U het net genoeg ruimte om u swaard (of spies) vorentoe en agtertoe te stoot. U en u span het honderde ure lank geoefen om vorentoe te kan loop sonder om die hegte samehorigheid te verloor - sonder om 'n gaping groot genoeg te laat sodat 'n vyand se swaard deurkom. Goeie groepe kan vorentoe en sywaarts beweeg. Uitstekende groepe kan op die diagonaal uitgevoer word, maar onthou as u voet na links of regs beweeg, stap u voor 'n spanmaat. U kan vorentoe sien. Jou roer verduister jou visie na links en regs. Agter jou is 'n raaisel. U kan nie u liggaam draai nie en u kan u kop net effens draai. Samevattend is 'n nabygevegformasie 'n gepantserde wapen wat vorentoe wys, vorentoe beweeg, vorentoe aanval en weerloos agter is.
As u vyand u kan flank, kan hy u in stukke sny - as u u skild van voor na kant draai, sal die voorkant u doodmaak. As u dit nie doen nie, sal die kant u doodmaak. Daar is geen opsie om agteruit te draai nie; mense agter jou kan jou doodmaak sonder gevaar vir hulself.
OP stel voor dat die formasie 'n vierkant kan vorm. (Afgesien: Iemand het my uitgedaag op die punt dat OP voorstel dat hulle 'n sirkel vorm; eenvoudige meetkunde vertel ons dat die omtrek van die sirkel uitbrei met die radius; die skilde bly dieselfde grootte; sirkel is 'n selfmoordvorming; wat jy wil en wat die video wat na die onderstaande vertonings gekoppel is, is vierkantig.) Die vierkante is nie mobiel nie. 'N Uitstekende span kan dalk vierkantig optrek, maar die omringende kragte sal altyd groter mobiliteit hê. Die krag met groter mobiliteit kan kies waar en wanneer om kragte te konsentreer; die omringde krag het geen opsies nie. Iewers op daardie plein is die swakste skakel en die omringende kragte kan dit genadeloos aanval; die verdedigende (minder beweeglike) kragte kan nie aanpas nie. Die verdediger moet aanvaar dat die aanval op die swakste moontlike plek en meedoënloos sal plaasvind. Aanvallers kan hul sterkste, nuutste magte gebruik teen die verdedigers se swakste, gewonde, moeg, kragte.
Omringende kragte kan die verdediger saamdruk en dit saamdruk sodat hulle glad nie hul wapens kan gebruik nie. Gaan net voort met spiese. Sodra die verdediger nie wapens kan gebruik nie, staan ​​dit dooie mans,
As u eers omring is, is daar geen kans om te wen nie, en u weet dit. Die enigste opsie is om uit te breek. As u nie kan uitbreek nie, sterf u wanneer en waar u teenstander kies.
Op versoek van verskeie wat ek bronne verskaf, het ek 15 jaar lank op YouTube gesoek na 'n video van pre-moderne formasie-gevegte. Die verteller neem kennis van die vereiste vir koördinasie en spanwerk. Dit is 'n baie los skildmuur.
Voorbeeld - let op dat as die formasie omsingel is, die beampte wat hulle help om te navigeer en te beweeg, binne die muur sou wees en blind (of dood) was. Deelnemers aan die skilpadvorming is effektief blind. Dit is baie moeilik om die aktiwiteite binne die skilpad te koördineer. As u stop om te gesels oor watter kant toe u gaan, sterf u. Wat hulle doen, is baie moeilik; hulle het wel 'n beampte wat bevele skree. Hulle het nie mense wat voortdurend wapens op die skilde slaan nie. Hulle loop op 'n plat veld sonder enige hindernisse. Stel jou voor hoe die formasie aanpas by dooie liggame, weggooide wapens, modder, ens. Elke keer as die formasie gly, sal die omringende teenstander 'n wapen binne die gevolglike fout laat gly.
Afgesien: OP vra waarom omsingeling sleg is; OP het nie gevra vir 'n ontleding van hoe die Romeinse magte by Cannae omsingel is nie (dit is 'n geldige, maar duidelike vraag). Ek beantwoord slegs die vraag wat OP gestel het.
Afgesien: ek vertrou ook op my persoonlike ervaring in die stryd teen verskeie teenstanders - iets wat ek gereeld doen. Mobiliteit is die sleutel. Dit werk nie soos in die films waar die stuntmanne in 'n ring staan ​​nie (wat gerieflik net aan die rand van die kameraram is, sodat jy nie kan sien hoe ongeskik hulle is nie) en waai met sterk wapens, maar beleefd draai om die protagonis aan te val. Die oomblik dat die geveg begin, moet die verdediger voortdurend in beweging wees; die sleutel tot sukses is om so te beweeg dat die aanvallers deur hul vennote belemmer word. Die besonderhede vertaal nie na formasiegevegte nie, maar die beginsel van groter mobiliteit = groter kans op oorlewing = vertaal wel.
U het korrek dat omring nie noodwendig 'n slegte ding is nie, en hierdie vraag is nie eenvoudig om te beantwoord nie. Soos Pieter Geerkens in 'n opmerking opgemerk het, die verdediger geniet die voordeel van binnelyne as jy dit reg doen, en slim bevelvoerders deur die geskiedenis het hulself daartoe doelbewus omring.
Om willekeurig 'n voorbeeld te kies, is dit wat die Chinese tydens die Slag van Xuzhou gedoen het (let op: Chinese Wikipedia; Engels bevat nie hierdie inligting nie), waar elemente vorentoe teruggetrek is, wat die hoofkwartier binne die Japannese beskietingsgebied plaas, maar ook toelaat die Chinese om versterkings tussen die noord- en suidfronte te skuif, en kepe en flanke teen die meer beweeglike Japannese uit te voer.
Maar in Cannae was die Romeine te styf saamgepak, en die Kartagers het aangeval met gewapende wapens:
Terwyl die voorste geledere geleidelik vorder, het die grootste deel van die Romeinse troepe hul samehorigheid verloor, omdat hulle hulself in die groeiende gaping begin saamdrom het. Gou was hulle so nou saamgepers dat hulle min ruimte gehad het om hul wapens te gebruik.
Net soos die Romeine op die punt gestaan ​​het om die sentrum van die vyand te verpletter, is die Carthaagse flanke gedwing en die druk op die Romeinse opmars vasgesteek. Hasdrubals se kavallerie het die sirkel voltooi deur die agterkant van die Romeinse lyn te dwing om terug te draai en 'n vierkant te vorm. Rondom is die grootste deel van die Romeinse leër in 'n beperkte ruimte gedwing. Hannibal het sy boogskutters en slingerers teëgekom en die gevolg in die perke was verwoestend. Die Romeine was nie in staat om die oorspronklike deurbraak teen die Kelte in die middel van Hannibal se lyne voort te sit nie, maar was 'n maklike prooi vir die Kartagoërs. Hannibal het vol woede sy eie manne aangemoedig, uit vrees vir die wimper, as hulle nie ywerig genoeg was tydens die slag nie.
Ek dink dat daar 'n bietjie verwarring kan wees tussen 'omsingeling' en 'omhulsel' - of 'n knyptang. Dink daaraan dat 'n omsingeling 'n moontlike uitkoms van 'n dubbele omhulsel kan wees, met 'n enkele omhulsel die flank van een vleuel van 'n vyandelike leër. Dit is ook nie duidelik dat die gevolg van omsingeling Romeinse soldate in paniek laat raak het en probeer weghardloop het nie; hulle was eerder soos sardientjies gepak.
Cannae het nie as 'n omsingeling begin nie, maar eerder as 'n dubbele omhulsel. Die Slag van Tannenberg in WW1 is 'n soortgelyke, moderne voorbeeld.
By Cannae val die Romeine die Kartago -sentrum aan. In Robert L.O'Connell se "The Ghosts of Cannae", verduidelik hy dat dit eintlik die Romeine se aanvallende strategie was om in die kolom aan te val en die Kartago -lyn deur te dring - sodat hulle moontlik nie presies lok nodig gehad het nie, maar daar kan aangevoer word dat hulle 'n vals gegewe het indruk van vroeë sukses deur hul voorwaartse beweging na kontak met die vyand. O'Connell skryf "Geometries het dit 'n smal, dik formasie vereis", en Polybius beskryf die Romeinse formasie "wat die manipulasies nader aan mekaar plaas as wat voorheen die gebruik was en die diepte van elkeen baie keer die voorkant oorskry". O'Connell skryf weer: "Lang, smal kolomme is makliker om bymekaar te hou, en daarom beweeg hulle vinniger en meer samehangend op die slagveld. Die baie lyne aan die agterkant verseker ook 'n byna onuitputlike voorraad vars vegters om die plek van die geval en uitgeput, 'n soort vervoerband van haaitande ". Hy voer verder aan dat baie van die teenwoordige Romeine onervare was, en so 'n noue formasie sou hulle meer selfversekerd en beskerm kon laat voel. Dus het die Romeine ontplooi met die doel om vorentoe te gaan, en beplan vir 'n potensieel lang geveg - maar het nie daarop gereken dat die vyand op hul flanke teen hulle optree nie.
Ek het geskryf dat die besonderhede van die geveg in die middel betwis word - O'Connell merk op dat Hannibal blykbaar sy Libiese infanterie in 'n kolom op die flanke ontplooi het, terwyl die Galliërs en Iberiërs in die middel geveg het (hulle sou die verantwoordelikheid van 'n vegterugtog uitgevoer om die Romeine in te trek). Hy laat ons dit voorstel as 'n agteruitstaande letter C (of soos hierdie "I^I" as dit van agter die Karthagiese lyne beskou word, terwyl die "^" die ander kant draai en agteruit beweeg terwyl die geveg aangaan). Dit is dus so dat die Libiërs op hul plek bly totdat die Romeine ver genoeg gevorder het om hulself dubbel te omhul, op watter punt die punte van die Libiese kolomme vorentoe beweeg en die Romeine verseël het terwyl die middel stop. Dus het die Romeine hulself meestal vasgevang, hoewel die Galliërs en Iberiërs aanvanklik in 'n halfmaanvorm gevorder het. Maar - en dit is wat ek onthou as 'n bietjie historiese raaiskote - beweer Polybius dat die Galliërs en Iberiërs werklik gedwing is om werklik terug te trek, en dat dit nie 'n uitgevoerde maneuver was nie. Maar in elk geval, die vleis van die Kartago -slagoffers was Gallies. Die 'kern' van Hannibals se weermag was Noord -Afrikaans en Iberies, so ek het gelees dat Hannibal min probleme het om die Galliërs toe te laat om die meerderheid van die sterwendes te doen (en die Galliërs was moontlik gelukkig om dit te doen solank hulle moet 'n paar Romeine doodmaak).
Dus, die Romeine het die Kartago -sentrum na binne gestoot en die Galliërs/Iberiërs het ineengestort en begin terugtrek, hetsy opsetlik of nie. Toe die Kartago -sentrum terugtrek, het die Romeine die indruk gekry dat hulle daarin slaag - in werklikheid verseker hulle dat die vyand hulle aan beide kante kan flank.
Toe weier die Kartago -sentrum, wat in toevlug verskyn het, om te buig (dit kan wees omdat [ek het gesê veteraan, dit sou eintlik die posisie wees wat die Noord -Afrikaanse ligte infanterie beklee nadat hulle geraak het). die keerpunt en het die terugtrekking van die Kartago -sentrum wat met die Romeine in aanraking was, geblokkeer om te verhoed dat 'n werklike roete veroorsaak word deur paniekerige soldate wat deur hul geledere hardloop [ek kan dit nie kry nie, so neem dit met 'n greintjie sout, maar ek onthou dat ek 'n verslag gelees het oor die stop van die Gallies/Iberiese toevlug]. Namate die geveg vorder, is die Romeine van agter deur kavallerie aangeval, en die Karthagiese vlerke val vorentoe aan, wat die tang in 'n volle sirkel verander. O'Connell merk op dat dit moontlik die geval was dat die agterkant van die Romeinse formasie nie meer deur die Triarii beset was nie, wat kavalerieklagte kon hanteer, maar deur die liggies gewapende Veliete (skermutselinge) wat agter die Romeinse linies teruggetrek het. .
Op 'n makroskaal beteken dit om aan beide kante omhul te wees dat daar geen voorste linie vir u as die slagoffer is nie. As u vorentoe beweeg in die rigting van die vyandelike middelpunt, ontmoet u vriendelike flanke vyande langs hulle sowel as voor. Vir 'n generaal beteken dit ook dat u flanke bedreig word - die vyandelike soldate langs u mans loop die gevaar om werklik agter hulle aan te beweeg. In werklikheid is 'n volledige omsingeling ook riskant vir die aanvallers, want vyandelike reserwes of 'n kavalleriemag kan u dun/blootgestelde omringende krag aanval.
Die belangrikste ding om veral op te let oor Cannae, of enige ou stryd, is dat mans ruimte nodig het om 'n swaard te swaai en 'n skild te ontplooi. As u u arms in 'n T-houding uitsteek, gaan dit oor wat die Romeinse leer nodig verklaar het om 'n soldaat te laat funksioneer. Terwyl die dubbele omhulsel erg genoeg was, kon die Carthagoense vlerke agter hulle invou en hulle heeltemal omsingel.
Terwyl die Kartago -vlerke die Romeine ingevou en omsingel, is die Romeine teen mekaar gedruk. Die mans aan die rand van die omsingelde mag het nie ruimte om hulself behoorlik te verdedig of aan te val nie. Die mans agter hulle aan die binnekant van die omringde krag word ook geknak, en as u verder teruggaan, kan u die vyand glad nie eers sien totdat dit amper hul beurt is nie.
Belangrik by Cannae het die Kartago -kavallerie eers die Romeinse kavalerie verslaan - dit was die sleutel om te verseker dat die Kartagoërs hul maneuver veilig kon uitvoer. Die seëvierende Kartago -kavallerie het eintlik omgedraai en die Romeinse agterkant aangeval, wat veroorsaak het dat die Romeine stewiger gevorm het en verder die Karthagiese sentrum binnegedring het.
Alhoewel die Romeine 'n reusagtige mag ontplooi het [Livy verklaar dat dit slegs 10 000 man se oorsterkte was, beweer Polybius dat dit ongeveer agt legioene was, eerder as die gewone vier, of ongeveer 90 000 man. As die mag van Livy was, sou die Romeinse leër in Cannae met 'n sterkte van ten minste vier legioene, miskien vyf, teen ongeveer 40-50 duisend] ontplooi het, het hulle die inisiatief verloor en moes hulle blindelings reageer namate die gebeure afspeel. Hulle getalvoordeel het verlore gegaan omdat die Kartagoërs hul voorkant beperk het terwyl hulle dit omhul, en hul voordeel as swaar gewapende en gepantserde infanterie is ook ontken deur in so 'n klein gebied saamgepers te word.
Dit het die Karthagiërs die hele middag geneem om die omsingelde Romeine te vernietig. In 'n sekere sin is dit die probleem met omsingeling - die vyand kan nie weghardloop nie en word gedwing om dood te veg. Tradisioneel is dit 'n slegte idee, want jy wil hê dat die vyand moet verwoes - baie antieke en middeleeuse gevegte het die meeste slagoffers tydens die agtervolging van 'n terugtrekkende weermag gesien - ligte kavallerie was veral bedrewe in hierdie soektog.
Maar daar moet ook op gelet word dat ongeveer 10 000 Romeine eintlik uit die omsingeling by Cannae geveg het en ontsnap het. Selfs 'n volledige omsingeling en naby-uitwissing is nie 'n waarborg dat almal vasgevang gaan word nie, hoewel dit steeds 'n militêre oorwinning is.
In die hedendaagse tyd kan u dit in Mosoel sien, aangesien die oorspronklike plan 'n "hoefyster" -ontplooiing rondom die stad vereis, wat sou moontlik gemaak het dat ISIS -vegters terugtrek en in die openbaar aangeval word. Maar wat uiteindelik gebeur het, was 'n volledige omsingeling van die stad, en u het dus 'n geveg tot die dood. In 'n sekere sin is 'n omsingeling nie uniek nie - dit is 'n algemene doelwit om die vyand te dwing om terug te trek in 'n verborge blokkeermag, wat die terugtrekkende vyand vernietig, of 'n kavalleriereservaat aanhou om hulle af te ry. Die groot verskil is dat die geleentheid in die omringende gebied gelokaliseer is. Of, soos by die Trasimene -meer of Marathon, word terrein gebruik om die vyandelike toevlug te blokkeer (onderskeidelik 'n meer en die see).
Wat u dus meer gereeld sien, is in werklikheid die bedreiging van flanke - enkele omhulsel, of dubbele omhulsel, en miskien 'n strewe na 'n leidende leër. Dit is skaars dat gevalle van hele leërs omsingel word, maar die bedreiging omring word is baie meer algemeen.
Ek het Tannenberg genoem omdat die Duitsers 'n soortgelyke maneuver uitgevoer het, sodat die Russe vordering kon maak teen hul sentrum. Die Russiese generaal, Samsonov, het aanvanklik gedink dat sy verbintenis met die hoof van sy leër 'n beter situasiebewustheid sou moontlik maak, maar namate die geveg vorder en hy besef wat gebeur, was dit vir hom duidelik dat hy 'n fout gehad het. Terwyl die agterkant moontlik sy eie nadele gehad het, beteken dit dat hy by die hoofliggaam te naby was om die groter prentjie te sien totdat dit te laat was.
Die Russiese weermag was omring en byna heeltemal verwoes - eintlik 'n anomalie vir die era, maar het die Duitse konsep van omsingelingoorlogvoering voorgehou wat in die Tweede Wêreldoorlog gebruik sou word en aangevul word deur tenks om gate in die vyandelike lyn te maak, sodat opvolging moontlik is troepe om die flanke van 'n vyand op te rol, 'n ring agter die vyandelike lyn te skep en die sak saam te druk. Let daarop dat in 'n moderne omsingeling die gebied wat bedek is danksy die reeks wapens, baie groter is en dat mans nie soos sardientjies verpak word nie.
Natuurlik was die volledige omringing moeiliker om uit te voer as wat ons kon dink. Tydens die inval in Rusland in die Tweede Wêreldoorlog, het die Duitsers gevind dat die skepping en saampersing van sakke 'n patroon skep waar hul wapenrusting ver vooruit was en blootgestel is, terwyl die belangrikste infanteriemag die omsingelde Russiese magte wreed aangeval het. Daarna moes die infanterie dwing om die tenks in te haal, wat ledig moes bly totdat die infanterie by hulle kon kom en hulle kon verlig, sodat hulle weer kon ontplooi. Selfs as dit goed gegaan het, was die omringde sakke dikwels "lek", sodat duisende vyandelike soldate snags of deur gapings kon ontsnap, al was dit sonder veel van hul toerusting.
David Glantz teoretiseer eintlik dat hierdie omsingelingstaktiek, hoewel dit in een opsig suksesvol was, die Duitsers die oorlog in Rusland gekos het. Die Duitse wapenrusting in die Army Group Center was so ver voor die belangrikste infanteriemag tydens die benadering op Smolensk dat hulle onderhewig was aan 'n groot aantal Russiese aanvalle wat hulle alleen moes verdedig (die infanterie was agter hulle en het die sakke saamgepers wat hulle gehad het) geskep, en dan probeer om na hulle te dwing). As gevolg hiervan moes die Duitse pantserdivisies langs 'n te dun voorkant ontplooi word, selfs hul ingenieurs en ander ondersteuningseenhede gedwing om 'n gedeelte van die voorste linie te hou, en is dit aangeval uit verskeie rigtings, soms gelyktydig oor 'n lang tydperk. Omdat die infanterie wat met die tenks werk, nie so baie of so swaar toegerus was as die gewone weermag -eenhede nie, en omdat tenks nie veral vaardig is in defensiewe gevegte nie, meen Glantz dat hierdie speerpunt -eenhede vroeg in die operasie 'n buitengewone aantal ongevalle gehad het. wat hulle nooit heeltemal herstel het nie. Hulle was afgestomp vanweë hul eie sukses wat hul opvolgende infanterie oortref het.
Uit Glantz se boek "Barbarossa Derailed: The Battle for Smolensk" (ek het nie bladsynommers nie, danksy my Kindle -weergawe wat dit nie vertoon nie):
"In die praktyk het vroeëre veldtogte egter ook getoon dat sommige vyandelike magte uit hierdie omsingelinge kon ontsnap as die Duitse infanterie nie vinnig genoeg kon vorder om tred te hou met die pansers nie en die omsingeling te verseël. Dit gebeur gereeld omdat die Die Duitse weermag het nooit genoeg motorvoertuie gehad om meer as 'n klein deel van sy infanterietroepe toe te rus nie, maar die oorgrote meerderheid van die Duitse weermag het gedurende die Tweede Wêreldoorlog bestaan ​​uit voetmobiele infanterie en perdekarre en artillerie, wat dikwels die weermag en gemotoriseerde spiespunte van die weermag moet stilstaan ​​terwyl hul ondersteunende eenhede deur gedwonge optogte ingehaal word ".
En oor Glantz se teorie oor die belangrikheid van Smolensk:
"... hierdie studie voer aan dat die stryd om Smolensk baie groter was as wat voorheen geglo is, dit het die Army Group Center baie meer beskadig as wat voorheen gedink is, en uiteindelik het dit aansienlik bygedra tot die leërgroep se verleentheid van die nederlaag by die poorte van Moskou vroeg Desember 1941. "
En een van die meer interessante en verdoemende stellings:
'As gevolg hiervan, het die speerpunt van Hoth se panzergroep ... geen ander keuse gehad as om die' oostelike front 'oos en noordoos van Smolensk te verdedig nie, en ook die noordelike helfte van die binnekringlyn wat Sowjet -magte bevat en saamdruk in die Smolensk -sak.
... agt gemotoriseerde bataljons van die 12de Panzer en die 20ste gemotoriseerde afdelings van XXXIX Motorized Corps moes die byna 80 kilometer wye noordelike gesig van die sak beset en verdedig, met op sy beste 'n gemiddelde bataljonvoorkant van ongeveer 10 kilometer per bataljon, van 17 tot 24 Julie. Net so moes die 10 gemotoriseerde infanteriebataljonne van die 18de Gemotoriseerde en 20ste en 7de Panzerdivisies die 100 kilometer wye front oos en noordoos van Smolensk verdedig teen die byeenkoms van vier Sowjet-leërs. Alhoewel al hierdie mobiele afdelings probeer het om kragte te spaar deur hul verkenning (motorfiets), ingenieur en ander gevegsteunbataljons hul eie verdedigingssektore toe te ken, was hul bataljonfrontjies te wyd om effektief te wees in die verdediging of tydens die aanval. Dit het op sy beurt ook buitensporige ongevalle onder die gemotoriseerde infanterie veroorsaak, wat die probleem van buitensporige voorhoede net vererger het. "
Daar is 'n groot en 'n klein rede:
Groot rede: daar is steekproefvooroordeel. As omsingeling tot nederlaag lei, is die resultaat 'n uitwissing, wat opvallend is. As omsingeling nie tot 'n nederlaag lei nie, is die resultaat nog nie so opvallend nie.
Klein rede: die buitering is effens langer as die binneste ring, en laat meer lae versterkings toe, dus is daar meer aktiewe vegters aan die buitekant teen minder aktiewe vegters aan die binnekant, met dieselfde toerusting en opleiding.
Vir 'n krag met duidelik uitmuntende toerusting en opleiding kan 'n sirkelvorming wenslik wees, omdat dit blootstelling aan flankaanvalle deur 'n numeries hoër krag beperk.
Omsingeling beteken dat u nie kan terugtrek nie. Die vyand kan u houe ontduik, maar u kan nie hulle s'n ontduik nie.
Gegewe hoe styf verouderde formasies dit was, beteken hierdie eenvoudige mobiliteitsbeperking die dood vir almal wat omring is of op een of ander manier deur nadelige terrein beperk word.
As 'n nie-historiese antwoord, het ek deelgeneem aan 'n aantal groot (ongeveer 2000 deelnemers) lewendige aksie rolspelgevegte. In almal was omsingeling 'n seker teken van 'n dreigende nederlaag.
Twee dinge wat ek dadelik in my kop gehad het as antwoorde:
1.) Omsingeling was baie keer 'n simptoom, nie 'n oorsaak van nederlaag nie. Toe die een kant omsingel is, was die stryd duidelik reeds verlore.
2.) 'n Omsingelde leër het geen strategiese opsies of maneuvers oor nie. Al wat oorgebly het, is om tot die einde te veg. Dit versnel die nederlaag in vergelyking met dieselfde geveg in gevegstrepe. Dit is nie eens dat meer mense aangeval word nie, dit is ook so vinnig na omsingeling dat almal styf vas is en dat daar nie veel ruimte oor is om byvoorbeeld versterkings na 'n mislukte kant te skuif nie.
LARP -gevegte deel nie die hele strategie en konteks van Romeinse gevegte nie, veral die uitstekende opleiding en dissipline waarvoor die Romeinse leër bekend was, maar in hierdie spesifieke geval lyk die ervaring vir my gepas.
Dit herinner my aan die slag van Alesië, in 52 vC, waar die Romeine die stad beleër het om te beleef. So ek dink aan die einde van die dag hang dit af van die situasie en die vaardighede van die bevelvoerder. Dit is nie seker dat omringde magte gedoem is nie.
ek sal nie sê "in antieke gevegte beteken omsingel 'n nederlaag". Ek sou sê, "omhulsel beteken in alle gevegte nederlaag, tensy jy goeie leiding het wat voorbereid is.
In die Tweede Wêreldoorlog het die slag van Frankryk die Maginot -lyn geval toe dit van agter af aangeval en aangeval is. Net soos in die Slag van Cannae (216 v.C.) toe die Romeine buitensporig was. Dit is omdat militêre formasies in byna alle gevalle ontwerp is om in een rigting aan te val of te verdedig.
Omsingeling alleen was nie die deurslaggewende faktor in die Slag van Cannae nie. Dit is nie asof die Romeine met hul arms neergesak en oorgegee het nadat hulle omsingel was nie. Omsingeling word aangehaal omdat dit deur 'n meestertaktikus in die algemeen Hannibal van Kartago as 'n prestasie beskou is. Neem 40 000 en omsingel die veel groter 80 000 Romeinse leër. Daarom beskou ons Hannibal tot vandag toe as een van die grootste militêre taktici ooit.
Hannibal het dit gedoen omdat hy geglo het dat die goed gedissiplineerde Romeinse legioene kwesbaar is vir hul agterkant en paniek sou kry as hulle omring word. Die Romeine in Cannae het spesifieke formasies gebruik om oorlog te voer, en die formasies werk nie goed met vyande in hul agterkant nie. Dit was geen probleem nie, want niemand kon hom voorstel dat 'n bevelvoerder 80 000 Romeine kon omsingel nie. Die daaropvolgende slagting wat deur Hannibal se taktiek moontlik gemaak is, het Hannibal beide bewys en die stryd beslis.
Kontrasteer dit met die Romeinse slag van Alesia (52 vC). Die Romeine onder Julius Cesar beleër die Galliese vesting Alesia. Alesia se bondgenote het aangekom en die Romeine omsingel wat nog rondom Alesia was. (dink aan 'n reuse donut) Cesar het hiervoor beplan en het vestings in 'n buitenste ring gebou om sy vestings wat Alesia beleër het. Op 'n stadium was die Romeine in die minderheid met 4 tot 1 en omring. Maar uiteindelik het die Romeine gewen, omdat hulle die leier gehad het en goed beplan het.
'N Ander noemenswaardige geval waar omsingeling nie neerlaag beteken het nie, was die stryd om die bult in die Tweede Wêreldoorlog. Die Verenigde State het veldwagters na die belangrike stad Bastogne gestuur om die Duitse opmars te stuit. Die stad is vinnig omring. Die Duitsers het oorgawe voorwaardes aan die stad voorgelê onder brigadier -generaal Anthony McAuliffe, anders loop hy die risiko om uitgewis te word. McAuliffe se reaksie ... "Nuts" ... McAuliffe het beplan vir 'n beleg en was in staat om uit te hou totdat hy los is.
Soldate wat in 'n sirkel gerangskik is, sal agteruit moet tree wanneer ongevalle plaasvind, om 'n samehangende sirkel sonder gapings te behou, wat dan omring.
Soldate was oor die algemeen opgelei en ervare om vorentoe te beweeg teen die vyandelike linies. Die idee was om die vyand se skildwandvorming te verbreek om u 'n voordeel te bied.
Om agteruit te loop, was onbekend en kan daartoe lei dat soldate omval, in diegene agter hulle instap, of bloot deur die oprukkende vyand omgedruk word, met baie rye mans wat vorentoe stoot.
U kan dit tuis probeer. Soek iemand wat so sterk soos jy is, en probeer om mekaar verby 'n lyn te stoot. Laat hulle eerder probeer om u agteruit te druk, en probeer om teen 'n baie stadige tempo agteruit te stoot. Heel waarskynlik sal jy omval of baie vinniger teruggedruk word as wat jy wou wees. Stel jou nou voor dat daar 'n verskeidenheid skerp wapens, vriende en lyke agter jou was.
Omsingeling op sigself en vir antieke leërs, met min behoefte aan toevoerlyne, plaas die omsingelde nie in 'n besonder nadelige posisie nie. Die belangrikste negatiewe punt was die sielkundige las van omringing, sonder moontlike terugtog, al was dit takties, en 'n vermindering van ruimte om te beweeg.Mobiliteit en sielkunde is baie belangrike elemente in die geveg, nie selde deurslaggewend nie ...
Die kruistogte: Slag van Hattin
Die Slag van Hattin is geveg op 4 Julie 1187 tydens die kruistogte. In 1187, na 'n reeks geskille, begin die Ayyubid -leërs van Saladin teen die kruisvaarderstate, insluitend die koninkryk van Jerusalem. Saladin het op 3 Julie die kruisvaardersleër wes van Tiberias ontmoet en was in 'n hardloopstryd besig om na die stad te beweeg. Deur die nag kon die kruisvaarders, wat 'n tekort aan water gehad het, nie uitbreek nie. In die gevolglike geveg is die grootste deel van hul leër vernietig of gevange geneem. Saladin se oorwinning het die weg gebaan vir die herowering van Jerusalem later daardie jaar.
In 55 vC is die Romeinse senator Marcus Licinius Crassus verkies tot 'n tweede konsulêre termyn saam met Pompeius die Grote. Crassus en Pompeius het voorheen as mede-konsuls gedien met baie vyandskap tussen hulle. Crassus was kwaad vir sy kollega omdat hy hom van 'n triomf beroof het nadat hy Spartacus se slaweopstand in 71 v.C. suksesvol onderdruk het. In 60 v.C. het Crassus en Pompeius 'n ongemaklike alliansie aangegaan wat deur Gaius Julius Caesar bemiddel is, gedeeltelik gemotiveer deur hul onderskeie belange by die verkryging van sekere provinsiale goewerneurskappe. Die konsulêre verkiesings van 55 v.C. het hierdie doelwitte versterk. Hulle het die opstel van 'n wet gemaak wat Pompeius 'n meerjarige prokonsulêre afspraak in Hispania en 'n afspraak in Sirië vir Crassus verseker het. Dit lyk asof Crassus baie bly was oor hierdie wetgewing: hy was 'n baie welgestelde man, maar die historikus Plutarch beskryf hom as 'n begeerte na goud en glorie. Crassus sou nie uitgestraal word deur die militêre eksploite van Pompeius of Caesar nie, en hy beskou die Siriese provinsie as 'n poort na die rykdom van die Ooste. Ongelukkig vir hom is die rykdom beskerm deur die Partiërs, met wie Rome die verdrag gehuldig het sedert Pompeius se ondernemings 'n dekade tevore die streek betree het.
Vroeg daardie winter vertrek Crassus na Sirië. Hy het aanvanklik gehoop om vanaf Brundisium op die hak van die Italiaanse skiereiland te vaar, maar swak toestande het sy skepe verwoes, en hy moes noodgedwonge oor land deur Anatolië en die provinsie in marsjeer. In die lente van 54 v.C. het Crassus na Mesopotamië gegaan en verskeie stede langs die Eufraatrivier ingeneem en garnisoene daar gelaat voordat hy vir die wintermaande na Sirië teruggekeer het sodat sy seun Publius saam met hom kavallerie van Gallië kon vergesel. Hierdie besluit was volgens Plutarch dalk noodlottig, want hy het sy momentum verloor en die Partiërs tyd gegee om voor te berei.
Toe die einde van die winter nader kom, het Crassus afgevaardigdes van Parthia ontvang wat hom meegedeel het dat daar geen wapenstilstand sou wees as die oorlog deur die Romeinse staat georden was nie, maar as dit slegs die prokonsul was, sou koning Orodes II dalk toegeeflik wees weens sy oudag. Crassus het enige voorgestelde terme verwerp en sy leër begin mobiliseer. Omtrent hierdie tyd het Crassus ook 'n besoek ontvang van koning Artavasdes II van Armenië, 'n onlangse bondgenoot van Rome wat probeer het om Crassus se poging te ondersteun deur te belowe om hom van ongeveer 40 000 hulpdienste te voorsien. Artavasdes het voorgestel dat die prokonsul na Parthia trek deur die heuwelagtige lande van Armenië, sodat die Partiërs nie hul beste kavallerie kon benut nie. Crassus het hierdie aanbod egter geweier, maar verkies om deur Mesopotamië te marsjeer.
Vroeg in die somer van 53 v.C. steek Crassus in Mesopotamië deur Zeugma, 'n stad aan die westelike oewer van die Eufraat (naby moderne Birecik, Turkye). Hy het bevel gegee oor sewe legioene en hulle ondersteun met 4000 kavallerie en byna 4 000 ligte infanterie. As ons aanneem dat al die legioene op volle sterkte was, vorm hulle saam 'n mag van ongeveer 43 000 man. Terwyl hy langs die rivier vorder, het Crassus 'n Arabiese hoofman met die naam Ariamnes teëgekom. Ariamnes was 'n bondgenoot van Pompeius, maar Plutarchus berig dat die Partiërs hom die taak gegee het om die Romeinse magte van die rivier af weg te lei. Hy het Crassus suksesvol oorreed om dit te doen, en die Romeine marsjeer na 'n vlakte wat met elke dag wat droër en sander word, 'n demoraliserende gesig vir die legioenen. Ariamnes het uit hul kamp vertrek voordat sy bedrog ontbloot is. Gedurende hierdie tyd het boodskappers van Artavasdes gekom om Crassus in te lig dat die Partiërs Armenië binnegeval het. Artavasdes sou nie versterkings kon stuur nie. Afgrys maar ongemaklik, het Crassus deur die vlakte beweeg totdat sy verkenners 'n groot Parthiese gasheer teëkom nie ver van die stad Carrhae nie.
Die Slag van die Militêre Teoretici: Clausewitz vs Sun Tzu
Mark McNeilly is die skrywer van "Sun Tzu and the Art of Modern Warfare" (Oxford University Press), waaruit hierdie artikel afgelei is. Die boek, wat onlangs bygewerk is, bevat nou die oorloë in Irak en Afghanistan. McNeilly het verskyn as gasspreker op die History Channel -aanbieding oor Sun Tzu's Art of War en het by die US Air Force Air Command and Staff College gepraat oor die beginsels van Sun Tzu's Art of War. Hy is ook die skrywer van "Sun Tzu and the Art of Business: Six Strategic Principles for Managers." Hy was 'n dosent aan die Universiteit van North Carolina-Chapel Hill en 'n voormalige sakeleier, en was 'n reserwe-offisier in die infanterie en artillerie in die Amerikaanse weermag se nasionale garde. U kan meer leer by suntzustrategies.com.
Vir die meeste lesers van die militêre geskiedenis val twee teoretici op: die Pruis Carl von Clausewitz en die Chinese Sun Tzu. Benewens die lewe in baie verskillende tye (Clausewitz in die 18de en 19de eeu en Sun Tzu in antieke China) kom die voormalige uit die Weste en laasgenoemde uit die Ooste. Clausewitz se boek Oor die oorlog (die eerste keer gepubliseer in 1832) het 'n groot invloed op die Westerse militêre denke gehad. Die Pruisiese offisier het die konsepte van sy boek ontwikkel op grond van die waarneming en deelname aan die Napoleontiese oorloë. So goed as wat ons kan vertel, het Sun Tzu geleef tydens 'n tyd van groot konflik in China, genaamd The Age of the Warring States, waarin sewe groot state om die beheer van die land geveg het. Sun Tzu dien as generaal uit die deelstaat Ch'i en skryf sy beginsels vir oorlogvoering neer in 'n boek wat ons noem Die kuns van oorlog. Hy het 'n groot invloed op leiers in China en Japan gehad, en sy idees oor strategie het ook gewild geword in die Weste, nie net onder die weermag nie, maar ook by sakelui. Terwyl die strategiese filosofieë van Sun Tzu en Clausewitz op sommige gebiede ooreenstem, word hul idees op ander belangrike gebiede teenoor mekaar gestel. So, watter een moet militêre professionele persone en strateë volg?
Sun Tzu beskou die doel van oorlogvoering nie as die totale vernietiging van die vyand deur gewelddadige konfrontasie nie, maar 'wen-sonder-veg'. Sy mening was dat "Oor die algemeen die beste beleid in 'n oorlog is om 'n ongeskonde staat te neem om dit te verwoes. Dit is minderwaardig as dit." en ook, "Om honderd oorwinnings in honderd gevegte te wen, is nie die vaardigheid nie. Om die vyand te onderwerp sonder om te veg, is die vaardigheid. " Hierdie doel kan nie bereik word deur die vyand se krag direk aan te val nie, maar deur 'n diep begrip van sy vermoëns en die aanval op sy swakheid te fokus. '' N Weermag kan met water vergelyk word, want net soos stromende water die hoogtes vermy en die laaglande haas, so vermy 'n leër krag en tref dit swakheid. '
Hierdie aanvalle sou deur bedrog gemasker word, op onverwagte plekke gelanseer word en met verblindende spoed afgelewer word. Per Die kuns van oorlog, 'Alle oorlogvoering is gebaseer op misleiding' en 'Spoed is die kern van oorlog. Maak gebruik van die vyand se onvoorbereidheid deur onverwagte roetes en slaan hom waar geen voorsorgmaatreëls getref is nie. " Die kombinasie van hierdie taktieke sal die vyand in balans bring en hulle nie in staat stel om die aanslag te weerstaan ​​nie.
Clausewitz het baie verskillende idees oor oorlogvoering gehad, maar voordat ons dit bespreek, moet ons eers kyk na die belangrikste gebiede waarop ek glo (gebaseer op die geskrifte in sy verhandeling Oor die oorlog) Clausewitz stem saam met Sun Tzu. Een belangrike punt wat Clausewitz maak, is dat oorlog 'n uitbreiding van die nasionale beleid is en dat militêre doelwitte daarop gemik is om die land se doelwitte te bereik en daaraan ondergeskik te wees. Waarskynlik die bekendste aanhaling van Clausewitz is dat "oorlog bloot die voortsetting van beleid op ander maniere is." Clausewitz brei hieroor uit en verklaar dat "die politieke doel die doel is, oorlog die manier is om dit te bereik en middele kan nooit in isolasie van hul doel beskou word nie."
Sun Tzu se beginsels stem in hierdie opsig ooreen met Clausewitz. Hy het besef dat die nasionale doelwitte die wysheid van militêre mag moet bepaal, en dan die gebruik daarvan moet rig en lei sodra die besluit geneem is om oorlog toe te gaan: "Normaalweg ontvang die generaal eers sy bevele van die soewerein wanneer die leër in diens is. . Hy vergader die troepe en mobiliseer die mense. Hy meng die weermag in 'n harmonieuse entiteit en laer dit op. "
Clausewitz sal ook met Sun Tzu saamstem oor die behoefte aan militêre 'genie' in oorlogvoering, aangesien hy vroeg in sy boek 'n hele hoofstuk daaroor gewy het. Hy sê dat "genie verwys na 'n baie hoogs ontwikkelde verstandelike aanleg vir 'n spesifieke beroep, gegewe die arena wat ons bespreek, 'n hoogs ontwikkelde geestelike aanleg om oorlog te voer." Soos uiteengesit in die hoofstuk oor leierskap, erken Sun Tzu ook die behoefte aan militêre genie.
Laastens het Clausewitz die term bedink "wrywing." Hy ontwikkel die standpunt dat wrywing in gevegte die eenvoudige, moeilike maak, daarom is dit van kritieke belang om te beplan en voor te berei om wrywing te oorkom. Dit is nog 'n voorbeeld van konsekwentheid tussen die twee militêre teoretici.
Daar is egter 'n aantal konsepte wat Clausewitz na vore bring wat duidelik verskil van Sun Tzu en ek sou beweer dat dit 'n negatiewe uitwerking op die Westerse oorlogvoering gehad het. Baie is verweef en kom eerstens voort uit Clausewitz se voorkeur vir 'totale oorlogvoering'. Swaar beïnvloed deur die sukses van die mobilisering van die Franse bevolking om die hele bevolking van Frankryk te veg, het Clausewitz geglo dat 'n nasie al sy hulpbronne (militêr, ekonomies, diplomaties en sosiaal, ens.) Moet mobiliseer om sy vyande te verslaan. Clausewitz verklaar toe dat die primêre doel van 'n land se militêre leierskap was om 'n groot aanval te loods waarin die hoofleër van die land teen die vyand se hoofmagte sou veg in 'n 'beslissende stryd' wat die oorlog gunstig sou beëindig. Die doel om hierdie beslissende stryd te beveg, is die vernietiging van die vyand se leër, verkieslik deur 'n Cannae-agtige geveg waarin swaar gevegte die dag sou wen en vriendelike ongevalle van weinig nut was. 'N Groot nederlaag sou die verloorder dan dwing om vrede te eis. Om Clausewitz aan te haal in sy tweede hoofstuk met die titel "Doel en middele in oorlog":
'Ons bespreking het getoon dat, terwyl in oorlog, baie verskillende paaie tot die doel kan lei, tot die bereiking van die politieke voorwerp, is veg die enigste moontlike manier. Alles word beheer deur die hoogste wet, die besluit met geweld. . Om op te som: van al die moontlike doelwitte in oorlog lyk die vernietiging van die vyand se gewapende magte altyd as die hoogste. "
En hier is Clausewitz uit sy hoofstuk "The Battle — Continued: The Use of Battle":
Ongeag hoe 'n spesifieke oorlog gevoer word en watter aspekte van die optrede ons later as noodsaaklik erken, die konsep van oorlog sal ons toelaat om die volgende onomwonde stellings te maak:
1. Vernietiging van die vyandelike magte is die belangrikste beginsel van oorlog, en, wat positiewe optrede betref, die belangrikste manier om ons doel te bereik.
2. Sulke vernietiging van magte kan gewoonlik slegs deur gevegte bewerkstellig word.
3. Slegs groot verbintenisse waarby alle magte betrokke is, lei tot groot sukses.
4. Die grootste suksesse word behaal waar alle verbintenisse saamvloei tot een groot stryd.
5. Slegs in 'n groot geveg is die bevelvoerder in hoofbeheeroperasies persoonlik, dit is natuurlik dat hy verkies om die rigting van die geveg aan homself toe te vertrou.
In hierdie sienings verskil Clausewitz en Sun Tzu baie, en op grond van my studie van militêre strategie in die geskiedenis hou ek baie meer by Sun Tzu se sienings op hierdie gebied.
Eerstens, hoewel dit waar is dat 'n nasie, wanneer oorlog kom, sy hulpbronne moet mobiliseer om te seëvier, dit nie noodwendig so is dat 'n land '' totale oorlog 'moet soek waarin die totale vernietiging van die vyand die doel is en die voortbestaan ​​van jou eie nasie word in gevaar gestel. Dit was die begeerte na totale oorlog wat gelei het tot die miljoene slagoffers in die twee wêreldoorloë van die twintigste eeu. In die Tweede Wêreldoorlog het die idee van totale oorlog tussen 'rasse' gelei tot onmenslike oorlogvoering aan die Oosfront en die verslawing en vernietiging van miljoene burgerlikes.
Sun Tzu sou aanvoer dat 1) wen-sonder-geveg (byvoorbeeld die oplossing van die Kubaanse missielkrisis deur 'n nie-gewelddadige vlootblokkade en diplomasie) verkieslik is en 2) as oorlog onvermydelik is, is dit noodsaaklik om 'n strategie te hê wat spesifieke nasionale doelwitte met die minste vernietiging. Selfs as u in 'n totale oorlog betrokke is, is dit ook belangrik om te hou by humanitêre reëls wat menslike lyding en fisiese vernietiging beperk.
Die opvatting dat 'n mens 'n beslissende stryd moet soek deur die belangrikste vyandelike mag te betrek, is ook nie deur die geskiedenis bevestig nie. Ondanks die duidelike oorwinning deur Hannibal teen die belangrikste Romeinse leër in Cannae, was die stryd nie deurslaggewend nie. Trouens, die Kartago -wenner van die geveg het uiteindelik die oorlog verloor. Gettysburg, Stalingrad, Midway en ander groot veldslae was belangrike keerpunte in verskillende oorloë, maar was nie op sigself die deurslaggewende faktor in die geval van onmiddellike stryd om vrede deur die verloorder nie. Dit was die soeke na 'n beslissende stryd in Suidoos -Asië wat die Franse na Dien Bien Phu en die Amerikaners na Khe Sanh gelei het, wat nie tot uiteindelike sukses gelei het nie. Inderdaad, Clausewitz se geskrifte, of dit nou reg geïnterpreteer is of nie, het generaals gelei tot aanvalle op vyandelike sterkpunte, wat weer tot groot ongevalle en beperkte sukses gelei het.
Ramp in Carrhae (53 v.C.)
Om die verloop van die geveg en die taktiek van beide kante te verstaan, moet ons eers die leërs ontleed en hul sterk en swak punte beoordeel.
Die Romeinse leër in die Slag van Carrhae
Die eerste kwessie wat ons moet oorweeg, is die grootte van die Romeinse mag, en hier wissel die rekeninge. Weereens word ons gekonfronteer met die feit dat ons geen kontemporêre bron vir hierdie inligting het nie. Appian het verreweg die grootste figuur as hy die leër van Crassus & rsquo as 100,000 sterk noem. 187 So 'n leër was sedert Hannibal se dae nog nie gesien nie en sou nooit vir so 'n veldtog opgewek gewees het nie. Ons moet weer na Plutarchus (en sy onbekende bron) gaan vir 'n meer realistiese figuur. Plutarchus vertel ons dat Crassus in 53 v.C. na Mesopotamië gekom het met 'n leër van sewe legioene infanterie, vierduisend ruiters (waarvan 1 000 Gallies en die res inheemse hulpverleners was) en 'n gelyke aantal hulptroepe. 188 As ons die standaardberamings volg dat elkeen van die legioene van Crassus en rsquo ongeveer 4 800 man sterk was, dan het ons 'n syfer van net minder as 34 000 legioenen. 189 Voeg die 4000 kavallerie en 4000 hulpinfanterie by en ons het 'n totaal van ongeveer 42,000 man. 190
Daar is verskeie probleme om hierdie syfer presies te neem. Voor die keiserlike era was die grootte van die legioen nie absoluut nie en ons weet dat Crassus probleme ondervind het om legioene aan te werf, sodat hy moontlik nie sewe hele legioene kon vul nie. Hierby kom die rowwe aard van die berekening van Plutarchus en rsquos van die aantal hulpinfanteries. Ons werk dus met 'n rowwe skatting van 38 000 infanterie (verdeel tussen legionaries en hulpe, 'n verskil wat hieronder ondersoek sal word) en 3000 en ndash4,000 kavallerie (waarvan slegs 1,000 Gallies was).
Hierdie getalle verteenwoordig nie 'n homogene liggaam van mans nie. Van hierdie syfer was 34 000 vol Romeinse legioenen. Hierdie legioenen was die elite -infanterie van die Crassus -leër, gewapen met spies (pila) en kort swaard (gladius), met skilde, helms en borswapens vir beskerming. In 'n noue bestryding was die Romeinse legioene beter as enige ander infanterie in die antieke wêreld. Soos vroeër uiteengesit, het hulle die Masedoniese falanks en die Armeense voetsoldaat verslaan. Dit beteken egter nie dat hulle sonder swakhede was nie. Om die legioenarisse op hul doeltreffendste te benut, sou die geveg by nabykwartiere gevoer moes word, waar die kort Romeinse swaard die doeltreffendste sou wees. Afgesien van die spies, het die standaard Romeinse legioenêr weinig afstandwapens gehad. Wat die verdediging betref, was die helm, skild en wapenrusting weer 'n effektiewe verdediging van naby, maar dit het steeds 'n groot deel van die liggaam onverdedig en kwesbaar vir reikwapens laat.
Afgesien van wapens en wapens, moet ons ook die aard van hul opleiding en vermoë ondersoek. In die algemeen blyk dit dat die grootste deel van die legioenen van Crassus en rsquo in 55 vC rou rekrute was, tesame met 'n klomp ervare legioene (waarskynlik versprei in die junior NCO -geledere van die legioen, soos die hoofmanne). Die grootste deel van die mans sou nie voorheen 'n groot geveg beleef het nie. Tog kan daar te veel gemaak word uit die vermeende onervarenheid van hierdie manne. Hulle het die herfs, winter en lente van 54 en ndash53 vC gehad om opgelei te word, en hulle was bebloed in die geveg in 54 vC, toe hulle die Partiese satrap, Silaces, verslaan het. Gegewe die vorige fokus van Crassus op sy manne -opleiding en die onwilligheid om te veg, tensy hy totale vertroue in hul vermoëns gehad het (soos gesien in die Spartacus -veldtog), kan ons gerus aanvaar dat hulle aan die verwagte Romeinse standaard voldoen.
Die ander afdeling van Crassus -infanterie bestaan ​​egter uit inheemse hulpverleners. In die geval van hulpmagte was daar geen streng reëls ten opsigte van die samestelling, getalle of wapens nie, aangesien dit heeltemal afhang van waar hulle opgewek is, wat ons in hierdie geval nie weet nie. Dit is waarskynlik dat hulle uit die Romeinse gebiede in die ooste en die Romeinse bondgenote van die streek opgestaan ​​het. Dit gee hulle ervaring van die streek en plaaslike oorlogvoering, maar wat hul wapens en wapens betref, kan ons net bespiegel. Dit is waarskynlik dat hulle liggies gepantser was en 'n mengsel van spiese, swaarde en ligte boë gehad het. Ons word op 'n stadium vertel dat daar ten minste 500 inheemse boogskutters in die weermag was. 191 Hulle sou beslis nie die aanvallende of verdedigende vermoëns van die Romeinse legioenen kon pas nie. Tog was so 'n mengsel en balans tipies vir die Romeinse leërs van die tydperk en sou dit die weermagte van Lucullus en Pompeius weerspieël het, en was dit dus meer as 'n wedstryd vir die leërs wat hulle in die streek sou teëkom.
As daar 'n swakheid in die Crassus -leër was, lê dit in sy kavalerie. Die Romeinse leërs van die tydperk het selde 'n groot aantal kavaleries gehad, en die leër van Crassus was geen uitsondering nie. Dit blyk dat hy geen kavallerie uit Italië saamgeneem het nie. Van sy 4 000 kavalleries was slegs 1 000 nie-inheems en dit was die Galliese kavallerie wat deur Julius Caesar geleen is. Die Galliese kavallerie word deur Plutarch beskryf as liggies toegerus met kort spiese en min pantser. 192 Dit vergelyk sleg met die Parthian swaar gepantserde katafrakt. Van die oorblywende 3 000 inheemse kavallerieë kry ons geen besonderhede nie, maar die aanname is dat dit ook ligte kavalerie was as swaar gepantserde, gegewe die kritiek van die bronne. Ons weet niks van groepsopleiding of ervaring nie, alhoewel ons weer moet aanneem dat hulle gedurende die wintermaande deur Crassus en sy seun op die been gebring sou word.
Dit bring ons by 'n ander onderwerp wat ondersoek moet word voordat ons vorder, naamlik die kwaliteit van die Romeinse bevelvoerders. Ons het al na Crassus self gekyk, maar een aspek waaroor selde kommentaar gelewer word, is die aard en kwaliteit van sy junior offisiere. In die eerste plek was sy twee afgevaardigdes, Publius Licinius Crassus en Gaius Cassius Longinus. Publius Crassus (die jongste seun van Crassus en die jongste seun) verskyn vir ons in die bronne as alles wat sy vader nie was nie. Cicero, agt jaar later, beskryf hom so vir Julius Caesar:
Uit al ons adel was die jong man vir wie ek die hoogste agting was, Publius Crassus, en terwyl ek van sy vroegste jare af groot verwagtinge van hom gehad het, het ek 'n skitterende indruk van hom gehad toe u die gunstige opinies u [ Caesar] van hom gevorm het, het my bekend geword 193
Publius Crassus, die seun van Marcus, wat op 'n vroeë ouderdom die kring van my vriendskap gesoek het, en ek het hom met alle krag aangespoor om die reguit pad na sy naam te volg wat sy voorouers vir hom getrap en glad gemaak het. Want hy het uitstekende opvoeding geniet en 'n deeglike en volledige opleiding ontvang. Sy gedagtes was goed, indien nie briljant nie, sy taalkeuse was oorvloedig, en daarby het hy waardigheid gehad sonder arrogansie en beskeidenheid sonder luiaard. 194
Hierdie verwysings van Cicero & rsquos aangaande Publius Crassus is twee uit slegs vyf wat hy in totaal by die Slag van Carrhae maak, gedurende al sy bestaande werke (die ander drie is opmerkings oor die vermeende slegte voortekens wat plaasgevind het). Behalwe dat hy Cicero beïndruk het, dien Publius onder Julius Caesar in Gallië, waar hy hom in 57 & ndash56 vC as 'n legioenskrywer in Aquitanië onderskei het. 195 So blyk hy vir ons uit die bronne (waarvan die meeste sy vader vyandig is) as 'n model Romeinse aristokraat wat dapper is in die geveg, maar tog beskeie daaroor. In ons oorlewende bronne, en onder die Romeinse aristokrasie, veral Caesar en Cicero, word sy verlies by Carrhae sterker gevoel as die van sy vader. 196
Tog blyk Publius Crassus tipies te wees vir die tipe offisier wat Marcus Crassus in hierdie veldtog aangepak het. Soos hy gedurende sy politieke lewe gedoen het, en soos hy duidelik tydens sy Spartacus -veldtog gewys het, het Crassus hierdie keer die beste van die jong Romeinse aristokrate gekweek deur hulle posisies in die algemene personeel van hierdie sogenaamde glorieryke en winsgewende veldtog te gee. Behalwe Publius kry ons 'n magdom name van aspirant-jong Romeinse aristokrate, soos verteenwoordigers van die gesiene families van die Marcii Censorini, Octavii, Petronii, Roscii en die Vargunetii.
By hierdie name is die van Gaius Cassius Longinus, wat tydens hierdie veldtog as Crassus & rsquo quaestor (amptelike adjunk) gedien het. Cassius sou later onsterflikheid bewerkstellig as een van die twee leiers van die samesweerders wat Julius Caesar in die Romeinse Senaat in 44 vC vermoor het (die ander is Brutus). Hierdie veldtog is die eerste keer dat ons van die jong Cassius hoor, maar sy rol is baie belangrik. Plutarchus & rsquos se verslag oor die hele veldtog plaas Cassius in die middelpunt van die gebeure en moedig Crassus altyd aan om nie die verkeerde en dikwels rampspoedige optrede te volg nie. Gegewe die latere verduistering van die naam van Cassius (as gevolg van sy rol in die moord op Caesar en rsquo), is dit baie nuuskierig (sien bylaag twee oor die moontlike bronne vir hierdie anomalie). Van die drie hoofbevelvoerders, Crassus, sy seun en Cassius, het slegs laasgenoemde oorleef om die verhaal te vertel, wat enige rekenskap wat hy gegee het, insluitend sy heldhaftige rol, op die minste twyfelagtig maak. Tog lyk dit asof hy nog 'n jong en talentvolle Romeinse bevelvoerder was.
Daarom kan ons sien dat Crassus, ongeag latere bronne en sienings oor sy eie vermoëns as bevelvoerder, ongetwyfeld 'n talentvolle en energieke bevelstaf gehad het. Wat sy leër betref, toon 'n nadere ondersoek van hul samestelling egter 'n aantal moontlike gebreke en swakpunte aan. Tog was dit nog steeds 'n kragtige Romeinse leër en 'n militêre leër wat in die verlede verwag sou word om die resultate van die leërs van Lucullus en Pompeius in die stryd teen die leërs van die ooste te herhaal. Om die rede waarom hulle so skouspelagtig misluk het, te verstaan, moet ons nou ons aandag vestig op die Partiese leër van Surenas.
Die Partiese leër in die Slag van Carrhae
Ons het nie net minder beskrywings van die Partiese leër by Carrhae as van die Romeine nie, maar die kwessie word verder vertroebel deur 'n paar merkbare verskille tussen die Partiese leërs in die algemeen en die een wat Surenas by Carrhae opgestel het, verskille wat 'n belangrike betekenis het.
Dio (wat in die derde eeu nC geskryf is) gee ons die beste algemene beskrywing van die Partiese weermag, en ons moet met hom begin:
Maar ek sal hul wapentoerusting en hul metode van oorlogvoering vir die ondersoek van hierdie besonderhede beskryf, wat die huidige verhaal behoorlik beskryf, aangesien dit op 'n punt gekom het waar hierdie kennis nodig is. Die Partiërs gebruik geen skild nie, maar hulle magte bestaan ​​uit gemonteerde boogskutters en lansers, meestal in volle wapenrusting. Hulle infanterie is klein, bestaan ​​uit die swakker mans, maar selfs dit is almal boogskutters. Hulle oefen vanaf die jeug en die klimaat, en die land kombineer beide die perdry en boogskiet. 197
Justin, 'n nog latere Romeinse bron, gee ons die volgende beskrywing van die samestelling van die Partiese leër:
Hulle het 'n leër, nie soos ander nasies nie, van vrye manne, maar hoofsaaklik bestaande uit slawe, waarvan die aantal daagliks toeneem, die mag van vrylating [die vrystelling van slawe] aan niemand toegelaat word nie, en al hulle nageslag, gevolglik, as slawe gebore word. Hierdie diensknegte bring hulle net so sorgvuldig soos hul eie kinders op en leer hulle met groot pyne die kuns om te ry en met die boog te skiet. 198
Hy brei vervolgens uit oor hul taktiek:
Van omgee met die vyand in noue stryd, en om stede deur beleg te neem, weet hulle niks. Hulle veg te perd, galop óf vorentoe óf draai die rug. Dikwels vervals hulle vlug sodat hulle hul agtervolgers uit hul hoede kan gooi om nie deur hul pyle gewond te word nie. Die strydsein onder hulle word gegee, nie deur basuin nie, maar deur trommel. 199
En gee hierdie detail van hul wapenrusting:
Hulle wapenrusting, en dié van hul perde, is gevorm uit plate wat soos die vere van 'n voël oor mekaar lê en dek mens en perd heeltemal. 200
Lucian, 'n bron uit die tweede eeu, vertel ons dat die Partiërs geveg het in eenhede van 1 000, bekend as & lsquodragons & rsquo, as gevolg van die simbool waarmee hulle geveg het. 201
Uit hierdie latere beskrywings is dit moontlik om 'n beeld te skep van 'n generiese Parthiese leër uit hierdie tydperk, wat bestaan ​​uit drie soorte vegmense. Die elite van die weermag, waarskynlik die edele of vrye manne, sou die swaar gewapende kavaleriste wees, bekend as katafrakture. Dan was daar die liggewapende perdeboogskutters en die ligte infanteriste, gewapen met boë. Beide laasgenoemde twee kategorieë sou slawe wees, afkomstig van die boedels van die adel.
Surenas het die Romeinse leër in Carrhae ingewag met 'n mag wat uit slegs 10 000 man bestaan, wat tien jakkalse sou wees (as ons Lucian & rsquos & rsquo -definisie van 'n basiese Parthiese eenheid aanvaar). Hiervan was daar blykbaar 1 000 katafrakture, 9 000 perdeboogskutters en geen infanterie nie. Al hierdie mans kom uit eie boedels van Surenas. Boonop verskaf Plutarchus ons 'n belangrike detail, naamlik dat daar 1 000 bagasie -kamele met ekstra pyle gelaai was. 202 Dit is die laaste twee feite wat die weermag van Surenas en Rsquo uit die standaard Parthiese leër van die era kenmerk, en ons moet die oorsaak en die gevolg daarvan verstaan.
Daar is selde kommentaar gelewer oor die gebrek aan infanterie, en dit word gewoonlik afgemaak as 'n newe -effek van Orodes wat die grootste deel van die leër na Armenië geneem het. 203 Tog het die Partiërs geen enkele leër as sodanig gehad nie. Elke grondeienaar was verantwoordelik om troepe op te rig en aan die koning te verskaf. In die geval van Surenas en rsquo het hy grootgemaak en geveg met sy eie leër, beman uit sy eie familie -boedels in die ooste van Parthia. Dit is onwaarskynlik dat hy hierdie leër sou verdeel het, en al sou hy dit gedoen het, waarom sou die koning dan al sy infanterie neem? Myns insiens is die gebrek aan infanterie nie 'n verbygaande detail of 'n newe -effek van die afdeling van die weermag nie. Dit is baie meer logies om te sien dat die leër wat Surenas in 53 vC in die veld gesit het om doelbewus teen Crassus te veg, doelbewus geskep is sonder enige rol vir infanterie.
Surenas het 'n jaar gehad om die Romeinse metode van oorlogvoering te bestudeer en kon Silaces, die verslaan satrap van Mesopotamië, raadpleeg vir eerstehands ervaring van hoe hulle veg. Soos die Romeine telkens getoon het, was hulle in naderhand gevegte feitlik onoorwinlik. Die Armeniërs, wat in 'n soortgelyke styl as die standaard Parthian -stryd geveg het, het in 69 vC 'n swaar nederlaag beleef. Gegewe alles wat ons oor Surenas weet, is dit duidelik dat hy deeglik daarvan bewus sou gewees het dat Orodes van plan was om hom op te offer om die Romeine te vertraag deur hom eers te laat trotseer, en dit is ewe duidelik dat hy nie gedwee sou wag op sy vermoedelik & lsquoinevitable & rsquo vernietiging. Dit is duidelik dat Surenas die Romeine nie blindelings in die geveg ontmoet het nie, maar 'n strategie uitgewerk het wat hy gehoop het dat hy die oorwinning sou behaal. Om dit te bereik, moes hy nie speel met die Romeinse sterkpunte nie, terwyl hy dié van sy eie leër gebruik. In hierdie geval was die Romeinse sterkte in die infanteriegevegte in die kwart, terwyl sy weermag spoed- en langafstandwapens was.
Daarom blyk dit dat Surenas die wintermaande daaraan gewy het om die standaard Partiese leër en manier van veg te verander tot 'n mag wat 'n Romeinse leër kan verslaan. Een van die belangrikste elemente van hierdie plan is die totale gebrek aan infanterie, en sy hele leër bestaan ​​uit niks anders as kavallerie nie. So sou sy leër die Romeine vinnig kon betrek en vermy dat hy met die legioenen op die grond verstrengel raak.
Hoewel die gebrek aan voetsoldate hom sou toelaat om nie in 'n nabye kwartaal verstrengel te raak nie, sou dit alleen nie vir hom 'n oorwinning oplewer nie. Die beskikking oor die infanterie -element van sy leër was niks anders as om 'n negatiewe aspek uit sy mag te verwyder nie. Van sy oorblywende mag van 10 000 was die meerderheid liggepantserde perdeboogskutters, wat op die oog af nooit self 'n infanterie-leër kon verslaan nie, aangesien hulle tradisioneel een groot fout gehad het nadat hulle hul pylkoker dan leeggemaak het hulle sou op 'n afstand nutteloos wees en sou die Romeine van naby moes aanval, waarvoor hulle nie gewapen of gepantser was nie. Hier het Surenas die sleutelelement van sy gevegsplan bekendgestel en een wat (sover ons kan sien) uniek aan hom was. Dit is natuurlik die toevoeging van die bagasie -trein van 1 000 kamele belaai met tienduisende bykomende pyle. Boonop sou hierdie bagasietrein by die voorste linie wees, of net daaragter, sodat die perdeboogskutters weer by die geveg kon aanskakel, eerder as om agter die weermag te ry, af te klim, weer te bewapen en dan terug te keer . Die hele proses kan uitgevoer word terwyl dit nog aangebring is, naby die geveg en dit sal dus baie minder tyd neem.
Daar is nog 'n element wat van kardinale belang was vir die sukses van hierdie plan, naamlik die kwaliteit van die pyle self en die boë wat hulle gebruik het. Hier werk ons ​​in die feit dat daar byna geen bewyse is vir die tipe pyl wat by Carrhae gebruik word nie. Al wat ons weet, is dat hulle doringdraad was en die Romeinse skilde en wapenrusting heeltemal binnegedring het. Dit kan nie toevallig wees nie, en dit bring twee interessante aspekte na vore. Die Partiërs en Romeine het nog nooit voorheen geveg nie, maar Surenas het die totale vertroue gehad dat sy pyle die Romeinse wapenrusting sou deurdring. Verder het die Romeine voorheen teen die oostelike leërs geveg (die Seleukiede, Pontines en Armeniërs) en het hulle nooit dieselfde probleme ondervind met pyle as by Carrhae nie. Die eerste uitgawe kan beantwoord word met verwysing na Surenas -aanvalle op die Romeinse garnisoene gedurende die winter van 54 & ndash53 vC, wat meer te doen gehad het met die toets van hul pyle en rsquo -vermoëns op die Romeinse wapenrusting, as 'n ernstige poging om die dorpe terug te neem. Ons kan onthou dat Plutarchus die Romeinse soldate oorgedra het en beweer dat die rakette die voorlopers van hul voorkoms is wat deur elke hindernis deurboor. 204 Die vreemdheid van hierdie pyle kan meer wees as die dramatiese wending van Plutarch & rsquos en kan baie goed illustreer dat die Romeine nog nooit 'n spesifieke pyltjie teëgekom het nie. Surenas het beslis die stryd aangegaan, bewus van die verwoestende vermoëns van sy pyle teen die Romeinse wapenrusting. Ons moet egter ook nie die bydrae wat deur die Parthiese saamgestelde boë gelewer word, verdiskonteer nie. Soos gesien in die illustrasie van die perdeboogskutter (figuur 15), het die Partiërs 'n kort saamgestelde boog gebruik, wat die pyle 'n geweldige snelheid moes gegee het. Ons het min presiese bewyse vir die boë, behalwe beskrywings, en korter boë was algemeen in die oostelike leërs. Tog is dit duidelik dat die kombinasie van hierdie kort saamgestelde boog en die doringpyle by hierdie geleentheid verwoestende resultate gelewer het en moontlik 'n unieke kombinasie was.
Die weermag van Surenas en die rsquo was voorgestel deur 'n duisend katafrakture wat ten volle geklee was in swaar wapenrusting en gewapen met lang lans, oppervlakkig soos middeleeuse ridders en baie beter as die Romeinse kavalerie was. Hierdie skoktroepe vorm 'n voorwag vir die 9 000 perdeboogskutters wat gewapen was met die pantserdringende pyle en ondersteun word deur 'n duisend bagasie-kamele, wat byna onmiddellik herbewapening moontlik maak. Daarom kan ons sien dat dit 'n leër was wat ontwerp was om 'n geveg vinnig en op afstand te voer, wat net die tipe geveg was wat nie by die Romeine pas nie.
Verder het die taktiek van Surenas en rsquo tot sy sterkpunte by sy manne gespeel wat opvoeding betref. Die perdeboogskutters was almal slawe uit sy landgoed en sou almal van kleins af opgelei gewees het in perdboogskiet. Hulle sou gewoond gewees het om hul feodale heer van geboorte af te volg en te gehoorsaam, en sou die winter gehad het om die nuwe taktiek wat hulle gekry het, te beoefen. Kortom, hulle was die perfekte liggaam van mans om hierdie nuwe taktiek te leer en hul aangepaste weergawe van die Parthiese oorlogvoering uit te voer.
Die leër wat die Romeine by Carrhae in die gesig gestaar het, was dus nie daar as 'n toeval nie, maar is bedoel met die doel om hulle te bestry. Dit was nie bedoel om 'n lang veldtog te beveg nie, maar om hierdie spesifieke Romeinse leër in 'n geveg te verslaan. Hierdie leër weerspieël die genialiteit van sy bevelvoerder en toon die Partiese stelsel van private leërs en afgedankte bevelvoerders op sy beste. Dit is duidelik dat Orodes nie hierdie taktiek sou uitgedink of uitgevoer het nie. Die uniekheid van hierdie mag en die verskil in die standaardparthiese vegmetode, het Surenas nog 'n groot voordeel gegee deurdat Crassus dit nie verwag het nie. Surenas het van die geleentheid gebruik gemaak om die Romeinse leër te bestudeer en hoe dit geveg het, en hy is die tyd gegun om sy eie mag dienooreenkomstig aan te pas. Wat Crassus betref, sou die leër waarmee hy binnekort te kampe het op presies dieselfde manier veg as die vorige jaar, en soos die Armeniërs 'n dekade tevore gehad het (wat immers die Partiërs self omvattend verslaan het, generasie vroeër). Wat hy nie geweet het nie, is dat Surenas 'n nuwe en unieke metode van oorlogvoering geskep het, spesifiek ontwerp om die komende geveg te wen.
Dit is hoogs onwaarskynlik dat Crassus die nuwe taktiek van Surenas sou kon ontdek voordat dit te laat was. Selfs sy verkenners sou in 'n oogopslag nie veel verskil in die Surenas -leër kon sien nie. Hulle kon rapporteer dat hulle min in die weg was van infanterie, maar weet nie dat daar eintlik niks was nie. Hulle kon 'n bagasie -trein aanmeld, maar dan was sulke dinge algemeen in leërs wat hulle nie sou kon vertel dat dit niks anders as pyle bevat nie. In alle opsigte sou dit gelyk het soos die leër wat Crassus verwag het. Die enigste waarskuwingsteken wat hy gehad het, was die soldate en verhale van vreemde pyle wat tydens die winterbotsings op hulle neersak, maar of hy hulle 'n groter betekenis sou gegee het, is te betwyfel. Toe die stryd aangesluit het, sou hy nie geweet het hoe werklik 'n Partiese mag hy teëgekom het nie. So het Surenas die stryd aangegaan met die kennis van sy vyande se taktiek, maar nie omgekeerd nie.
Die Dio -variasie van die Slag
Van die geveg self het ons twee gedetailleerde beskrywings van Plutarchus en Dio, en is nie ewe tydelik nie, en dit verskil op 'n paar belangrike maniere. Van die twee is die meer gedetailleerde en kundige Plutarchus & rsquos (sien bylaag twee vir die moontlike redes hoekom). Om 'n volledige beeld van die gebeure te kry, moet ons na beide rekeninge kyk, en die beste plek om te begin is met die korter variant van Dio.
Die Dio & rsquos -weergawe het die leër van Crassus en die rsquo direk deur die Arabiese verraaier Abgarus op die pad van Surenas gelei (hoewel Plutarchus verklaar dat hy op hierdie stadium die weermag van Crassus en die rsquo verlaat het) 205 ). In werklikheid is dit 'n klassieke hinderlaag, met die Parthiese leër wat weggesteek word op die koms van die Romeine (alhoewel hierdie verslag die teenwoordigheid van Romeinse verkenners ignoreer). Dio verklaar dat dit bereik is deur die Partiërs wat in duike en bosse weggekruip het, ondanks die feit dat daar geen bosveld in hierdie gebied was nie.
Toe die Romeine egter in hierdie strik gelei is, het die Partiaanse leër hulself geopenbaar, op watter tydstip Publius Crassus skielik die geledere gebreek het en sy kavallerie by die Partiese geledere gelei het, wat daarna gebreek het, en Publius het gejaag. Dit was egter 'n idee (selfs in hierdie eeu 'n ou taktiek) en toe hulle Publius van die hoofleër weggelei het, het die Partiërs hom omgedraai, omsingel en vernietig.
Dit het Dio & rsquos se eerste fase van die geveg afgesluit. Die tweede fase het begin met wat beskryf word as 'n byna selfmoordaanklag deur die Romeinse infanterie wat dit volgens Dio gedoen het, en wraak op sy [Publius Crassus & rsquo] dood & rsquo. 206 Die Romeinse infanterie is toe verwoes deur die Partiese katafrakture, wie se swaar lans die Romeinse geledere gebreek het. Weer neem Dio 'n skerp lyn oor die Romeinse troepe toe hy verklaar dat & lsquomany gesterf het van skrik op die aanklag van die lansers & rsquo. 207 Met hul lyne gebreek, is die Romeinse soldate daarna deur die Partiese boogskutters geslag.
Die finale nederlaag het gekom in die derde fase, wat begin het met die laaste verraad van Abgarus, wat nie net die Romeine in hierdie hinderlaag gelei het nie, maar op die regte tyd blykbaar sy bondgenote (wat vermoedelik is, maar nie voor hierdie punt genoem is nie) omgedraai het. ) teen die Romeinse linies aan en val hulle van agter af aan.Die Romeine, wat klaarblyklik nie in staat was om twee vyande tegelyk in die gesig te staar nie, draai toe hul lyn om en stel hulself bloot aan 'n Parthiaanse aanval van agter.
want Abgarus het hulle nie dadelik probeer nie. Maar toe hy ook aangeval het, het die Osroeni self die Romeine op hul oop agterkant aangeval, omdat hulle die ander kant in die gesig gestaar het, en dit ook vir die ander makliker gemaak het om te slag. 208
Dio sluit dan hierdie lewendige strydbeskrywing af met 'n wonderlik dramatiese prentjie van die Romeinse lot:
En die Romeine sou heeltemal omgekom het, maar omdat sommige van die lansies van die barbare gebuig was en ander gebreek was, terwyl die boogsnare onder die voortdurende skietery gebars het, was die missiele uitgeput, die swaarde was almal afgestomp en bowenal, dat die mans self moeg geword het vir die slagting. 209
Dio sou ons daarom vra om te glo dat die Partiërs wapens en ammunisie opraak (in sy verslag word geen melding gemaak van Surenas & rsquo -ammunisietrein nie) en besluit toe om rustig te wees en genadig te wees oor die Romeine, wat hulle moeg geraak het om dood te maak . Dit is nie hierdie aspek van sy verslag wat ons moeilik kan glo nie. Dio & rsquos -rekening is 'n katalogus van verbysterende onbevoegdheid en mislukkings van die Romeinse kant.
Eerstens loop Marcus Crassus die Romeinse leër in 'n hinderlaag, gelei deur Abgarus. Dan breek Publius Crassus met alle bekende Romeinse dissipline, om nie te praat van gesonde verstand nie, en jaag hy af om die Partiërs op sy eie aan te val en word geslag. Derdens het ons die Romeinse infanterie wat hardop jaag om die Partiese leër aan te val, skynbaar sonder 'n beter rede as wraak. Ten vierde word die Romeine heeltemal onbewus van die verraderlike aanval van Abgarus en geallieerde soldate. Vyfdens was die Romeine skynbaar nie in staat om op twee fronte te veg nie, en het hulle daarin geslaag om hulself te verdraai totdat hulle nie weet watter kant toe hulle is nie. Die rol van Marcus Crassus in hierdie reeks foute is onduidelik, want ons hoor niks meer van hom as hy sy manne in die strik gelei het nie.
Afgesien van die katalogus van Romeinse mislukkings, is die Dio & rsquo -rekening kort, sonder duidelike besonderhede, en stel dit 'n aantal nuwe elemente bekend wat ons in geen vroeëre bron gevind het nie. Dit wissel van die beduidende (die verraad van die Arabiese geallieerde kontingent), tot die bisarre (Surenas wat sy leër in die bos wegsteek en op 'n stowwerige noordelike Mesopotamiese vlakte). 210 Van begin tot einde is hierdie strydverhaal ontwerp om die onbekwaamheid van die Romeinse leër en veral die leierskap in die vorm van die Crassi aan te toon. Die Partiërs kom eintlik ook nie besonder goed uit hierdie vertelling nie. Dit lyk asof hulle gewen het deur middel van 'n mengsel van onderduimse taktiek, verraad, hinderlae en vyande, gekombineer met Romeinse onbekwaamheid. Gegewe die swak toestand van die Partiese Ryk op sy eie tyd (derde eeu nC), is dit nie miskien verbasend nie, maar as 'n historiese verslag laat dit veel te wense oor.
As ons wil uitvind hoe die Romeinse Republiek so 'n katastrofale nederlaag in die ooste beleef het, moet ons na Plutarch gaan, wat ons 'n meer gedetailleerde en logiese opeenvolging van gebeure bied, wat blykbaar gebaseer was op 'n bron met eerstehandse ervaring van die geveg self.
Die aanvanklike botsing
In sy hele verslag bied Plutarchus ons 'n baie meer realistiese voorstelling van die Slag van Carrhae, en dit is hierdie een wat ons moet aanvaar as die naaste aan die ware volgorde van gebeure, sover vasgestel kan word.
In plaas daarvan om in 'n strik te loop, vertel Plutarchus dat Crassus sy verkenners uitgestuur het op soek na die Surenas -leër. Teen die middag, net anderkant die rivier die Belikh, het hulle gevind waarna hulle gesoek het. Aangesien Surenas & rsquo -gevegsplan gebaseer was op 'n beduidende element van verkeerde inligting, nie wat die ligging betref nie, maar in terme van sy ongewone vorming en moontlike aanvalmetode, is dit nie 'n verrassing dat sy eie voorwag die Romeinse verkenners swaar ly. 211 Die feit dat sommige oorleef het om hul teenwoordigheid aan te meld, is ook nie 'n verrassing nie, aangesien Surenas & rsquo -plan betrek het dat die Romeine op sy gekose grond gevorder het.
Hier kan ons die glans van Surenas as 'n taktikus sien, en waar Dio ten minste een van sy vreemdste inligting kry. Plutarch berig dat Surenas die grootste deel van sy leër agter 'n voorwag verberg het. Daarom sou 'n naderende mag slegs die voorkant van die leër, in sy breedte, eerder as sy diepte sien. So verberg Surenas die grootste deel van sy leër van Crassus totdat die geveg plaasgevind het, maar nie volgens die bisarre metode wat Dio sê nie. Plutarchus vertel ons dit
die vyand kom in die gesig, wat tot die verbasing van die Romeine nie talryk of formidabel blyk te wees nie. 212
Verder het Surenas sy swaar gepantserde katafrakte beveel om verbergende gewade en velle oor hul wapenrusting te dra om hul ware aard te verdoesel. Vir 'n waarnemer lyk dit asof hulle gewone kavaleriste is, eerder as katafrakture. Die plan van Surenas en rsquo was natuurlik om Crassus in die stryd te lok voordat hy die aantal en tipe krag wat hy werklik in die gesig staar, kon ken. Op hierdie stadium het Crassus 'n besluit geneem wat agterna moontlik 'n fout was. Plutarchus berig dat toe die Partiërs daar naby was, die Romeinse offisiere wou kamp opslaan en tydens 'n rustyd geveg het. Dit is moontlik dat hierdie onderbreking die Romeine tyd sou gegee het om die Partiërs deegliker te ondersoek en daarom te ontdek dat die leër wat hulle in die gesig sou staar nie 'n tipiese Partiese was nie. Crassus wou egter onmiddellik voortgaan en Plutarchus verklaar dat sy seun Publius hom aangespoor het, wat gretig was om te veg. 213 Dit is duidelik hierdie stelling wat Dio daartoe gelei het dat hy beweer dat Publius Crassus aan die begin van die geveg van die leër weggebreek het en homself op die Partiërs gelanseer het.
Selfs al sou Crassus die nag kampeer en probeer om die Partiese leër te verken, is daar niks wat daarop dui dat hulle meer suksesvol sou gewees het as hul voorgangers wat met groot ongevalle gestuur is nie ('n proses wat deur die massiewe Partiese boogskutters vergemaklik is) ). Al wat 'n verdere verkenningsmissie vir Crassus sou kon sê, is 'n rowwe skatting van die getalle, wat die Romeine 'n duidelike vier tot een voordeel sou gee, en dat die meerderheid van hulle opgestel was. Hulle sou hom nie kon vertel hoeveel katafrakture dit was nie (hy sou in elk geval 'n aantal van hulle verwag het), en ook nie dat die bagasie -trein van kamele eintlik 'n groot aantal ekstra pyle bevat nie, en dat daar geen infanterie was nie. Toe Crassus op die afwagtende Partiërs aankom, het hy dit vol vertroue gedoen dat sy leër maklik die veronderstelde minderwaardige Parthese weermag sou oortref (beide in getalle en tipe). Hy het geen rede gehad om te glo dat hy in werklikheid in die hande van Surenas speel nie, wat sy grond gekies het, meestal plat met min dekking, ideaal vir 'n volledig mobiele aanval en sy ware taktiek verberg het.
Plutarchus gee ons ook die Romeinse formasie toe hulle na die Partiërs gevorder het. Eers het Crassus 'n lineêre formasie aangeneem met sy leër in 'n lang ry oor die vlakte gespan en sy kavallerie verdeel tussen die twee vleuels. Crassus beveel hierdie formasie vanuit die middel, met die twee vleuels onder bevel van Cassius en Publius Crassus. Plutarchus vertel ons dat hy dit gedoen het om te voorkom dat hy omring word deur die vyand en dat dit Cassius se idee was dat die implikasie hiervan sou wees dat as die Crassus by hierdie formasie gehou het, die Partiërs nie in die weermag kon rondry en hulle sou aanval nie van baie kante. 214 Hoekom hy verwag het dat hulle dit so vroeg sou doen, word ons nie vertel nie.
Plutarchus vertel ons dan dat Crassus hierdie formasie verander het en op 'n vierkantige formasie na die Partiërs gevorder het:
Daarna het hy van plan verander en sy manne gekonsentreer en hulle gevorm in 'n hol vierkant van vier fronte, met twaalf kohorte aan elke kant. 215 By elke groep het hy 'n perdeskader geplaas, sodat geen deel van die lyn kavalerieondersteuning sou ontbreek nie, maar dat die hele liggaam met gelyke beskerming oral na die aanval kon vorder. 216
Plutarchus gee ons nie die redes waarom Crassus sy taktiek verander het nie. In werklikheid is die hele gedeelte vreemd. Plutarchus (of sy bronne) probeer ons daarop wys dat hy van mening was dat die vorming van Cassius die beste was en dat Crassus 'n fout gemaak het deur dit te verander. Ons word meegedeel dat Cassius -vorming die Parthiërs sou verhinder het om die leër te omsingel, maar aangesien die Romeine slegs 4 000 kavallerie gehad het, vergeleke met die Partiërs en rsquo 10 000, is dit op die minste 'n ambisieuse stelling. Verder gebruik Plutarchus of sy bron hierna agteraf, aangesien niemand voor die geveg geweet het dat die Partiërs die Romeinse leër gaan omring nie, aangesien die Romeine nie die grootte van die Surenas-rsquo-ruitermag of sy taktiek geken het nie.
In werklikheid is daar niks verkeerd met die formasie wat deur Crassus gekies is nie, wat soos Plutarchus -state die Romeine van alle kante versterk het en 'n vyand sou verhinder om 'n swak gebied te ontgin. 217 Oor die rede waarom Crassus besluit het om die advies van sy baie minder ervare junior offisier (Cassius) te ignoreer, sal ons waarskynlik nooit weet nie, maar dit toon moontlik 'n groter versigtigheid, waarvoor hy bekend was. Die geveg het begin met 'n donderende muur van geraas van die Partiërs. Plutarch beskryf die toneel goed:
die sein word deur hul bevelvoerder opgehef, eerstens vul hulle die vlakte met die geluid van 'n diep en skrikwekkende gebrul. Want die Partiërs prikkel hulself nie om met horings of basuine te veg nie, maar hulle het hol tromme van uitgestrekte vel, bedek met bronsklokke, en hierop slaan hulle almal tegelyk in baie kwarte, en die instrumente gee 'n lae en sombere toon aan , 'n mengsel van wilde diere en rsquos -brul en harde dondervel. Hulle het tereg geoordeel dat gehoor uit alle sintuie die siel die meeste in die war bring, die emosies so gou moontlik opwek en die oordeel die doeltreffendste laat vaar. 218
Met behulp van hierdie strydkreet tot volle werking, het Surenas gekies om die geveg te begin met 'n grootskaalse kavaleriebevel by die Romeinse leër, met die katafrakture aan die voorkant, gevolg deur sy boogskutters. Hy het self die aanklag gelei, toe laat hy sy katafrakture die bedekkings wat hul wapenrusting weggesteek het, verwyder terwyl hulle galop. Dit sou die dramatiese effek van die aanklag bygedra het, aangesien hul hoogs gepoleerde brons- en staalwapens die son sou gevang het. Die Romeine sou skielik besef het dat hulle deur 'n swaar bewapende kavallerie ten volle aangekla word. Surenas gebruik duidelik elke sielkundige truuk wat hy kon om die vyand te ontsenu.
As hy egter in paniek of onder die mag van sy swaar kavallerie hoop dat die Romeinse lyn sou breek, sou hy teleurgesteld wees. Want anders as in Dio & rsquos se weergawe van die geveg, het die Romeinse lyn sterk gehou. Soos hulle opgelei is om dit te doen, sluit die Romeinse soldate hul skilde bymekaar en behou hulle dissipline en kalmte. Ons kan sien dat Crassus sy leër in hierdie opsig goed opgelei het. Om u dissipline te handhaaf ten spyte van 'n kavalerie -aanklag was een ding, maar gegewe die ekstra drama wat Surenas aan hierdie aanklag gebring het, is dit 'n bewys van die Romeinse dissipline dat hulle hul stand gehou het.
Dit was toevallig met die Surenas -plan as die Romeinse lyn destyds verbreek het, maar dit is te betwyfel of hy ooit geglo het dat dit sou gebeur. In plaas van om in die Romeinse lyn in te gaan, het Surenas eintlik sy kavallerie om die Romeinse plein aan beide kante afgelei totdat hulle die Romeine omsingel het, en die Romeine verras. Crassus het egter gou herstel van hierdie ongewone taktiek en, bewus daarvan dat hy omring word, beveel sy hulptroepe om by die Partiërs aan te gaan en hul flankmaneuver te verbreek. Maar hulle word met 'n hael pyle begroet wat hulle teruggedwing het na die plein, terwyl hulle baie slagoffers opgedoen het.
Ons kan sien dat Surenas & rsquo -slagplan tot dusver pragtig gewerk het. Eerder as om die Romeine van voor af aan te val en betrokke te raak by 'n statiese m & ecircl & eacutee, wat sy vyand sou bevoordeel het, het hy hulle vinnig omsingel en die grootste deel van sy mag, sy 9 000 perdeboogskutters, tot 'n verwoestende werking ontplooi. Nou begin die Parthiese boogskutters 'n stortvloed pyle na die Romeine van alle kante af los. Gegewe die deurdringende vermoëns van die pyle wat die Partiërs gebruik het, is die Romeinse leër gou geslag. Plutarch vang weer die toneel goed vas,
Maar die Partiërs staan ​​nou met lang tussenposes van mekaar af en begin hul pyle tegelyk skiet, nie met 'n akkurate doel nie, want die digte vorming van die Romeine sou nie toelaat dat 'n boogskutter sy man mis nie, selfs al sou hy dit wou , maar maak kragtige en kragtige skote van boë wat groot en magtig en geboë was om hul missiele met groot krag af te gooi. Die situasie van die Romeine was onmiddellik ernstig, want as hulle hul geledere behou, is hulle in groot getalle gewond, en as hulle probeer om by die vyand te kom, het hulle net soveel gely. Want die Partiërs het geskiet terwyl hulle gevlug het, en dit is 'n baie slim ding om veiligheid te soek terwyl hulle nog veg en die skande van vlug weg te neem. 219
Dus was die Romeinse leër, ondanks sy numeriese meerderwaardigheid, vasgekeer, op 'n vierkant vasgekeer en onder 'n konstante spervuur ​​van pyle beland. As die Romeine sou beweeg om die boogskutters te betrek, sou hulle omdraai en terugtrek terwyl hulle nog skiet. Die Romeinse soldate kon nie genoeg naby die boogskutters kom om hulle in noue gevegte te voer nie. Hierdie taktiek het bekend geword as die & lsquoParthian shot & rsquo, die vermoë om steeds u teenstanders aan te val terwyl u terugtrek. Toe Crassus egter herstel het van die aanvanklike skok van die Partiese taktiek, het hy egter nog verskeie redes gehad om hoopvol te wees. Alhoewel sy leër slagoffers opdoen, het hy sekerlik gevoel dat as dit die beste was wat die Partiërs kon doen, hy nog steeds die dag kon dra. Dit lyk asof die Partiese leër slegs bestaan ​​het uit perdboogskutters, ondersteun deur 'n relatief klein aantal katafrakture. Die Romeine het reeds getoon dat hulle 'n volle kavaleriebevel kon weerstaan, die Partiërs het geen infanterie nie, en sodra die boogskutters die pyle opraak, kon die Romeine vorder en hul terugtog dwing.
In hierdie verband sou Crassus normaalweg heeltemal korrek gewees het. Onder die gewone strydvoorwaardes sou die perdboogskutters binnekort hul koker leeggemaak het en sou die Partiese kavallerie die Romeinse legioene van naby moes aanval (of terugtrek). Dit is egter op hierdie punt dat die ware meesterslag van Surenas & rsquo-plan in werking gestel is, naamlik mobiele herbewapening. Nadat hy die Romeine omring het, het Surenas sy kameeltrein ingespan om die boogskutters aan te vul. Die Parthiese boogskutters het dus net 'n kort pouse nodig om na een van die kamele te ry, 'n vars pyltjie te neem, terug te keer na hul posisies en aan te hou skiet. Solank die boogskutters dit op effens verskillende tye doen, en solank die kamele goed tussen die omliggende boogskutters geplaas was, sou die spervuur ​​vir ewig voortduur.
Dit blyk dat Crassus spoedig van hierdie ontwikkeling bewus geword het. Miskien het hy gesien dat dit werklik gebeur, of hy het eenvoudig afgelei dat die reën van pyle nie verswak nie. Toe hy egter daarvan bewus was, het hy besef dat sy enigste hoop nou lê in die verbreking van die omsingeling. Vir hierdie doel het hy 'n boodskap aan sy seun gestuur, op een van die vleuels (ons weet nie watter een nie), en hom beveel om 'n uitbraak te voer en die vyand in 'n nabye omgewing met sy kavalerie te betrek. As die Romeinse kavallerie selfs in een gebied die Partiërs kon verdryf, sou dit die hoofleër tyd gee om te hergroepeer. Hierdie uitbreek en die betrokkenheid wat gevolg het, sou die uitkoms van die hele geveg bepaal.
The Breakout en die & lsquoBattle in 'n Battle & rsquo
Publius Crassus het soveel troepe bymekaargemaak as wat hy op sy vlerk kon versamel. Plutarchus vertel ons dat hy 1300 kavallerie gehad het (insluitend sy eie 1000 Galliërs), 500 hulpboogskutters en agt groepe legioene (net minder as 4000 man). 220 Publius het toe hierdie mag gelei en die Parthiese kavallerie voor hom gelas. Plutarchus teken ook aan dat twee jong aristokratiese vriende van hom, Censorinus en Megabacchus, saam met hom die leiding geneem het. 221 Eers het dit geblyk dat die plan suksesvol gewerk het toe die Parthiërs blykbaar breek, draai en terugtrek. Omdat hy nie die inisiatief wou verloor nie en die oorwinning wou aanskou, jaag Publius die vyand agterna, met beide kavallerie en infanterie, in die hoop om die Partiërs af te handel.
Of die Partiërs op die vleuel Publius werklik gebreek het of nie, sal ons nooit weet nie. Plutarchus stel dit beslis as 'n moontlikheid. 222 Publius & rsquo -aanklag sou hulle beslis verbaas het en dit is uitgevoer met 'n groot aantal Romeinse en geallieerde kavalleries, ondersteun deur boogskutters en legioene. So 'n mag was 'n formidabele kombinasie van spoed, vuurkrag en nabye orde infanterie. Die terugtrekkende Partiërs het egter hul perde weggejaag van die belangrikste Romeinse leër en na hul katafrakture. Op daardie stadium het die terugtrekkende Partiërs omgedraai, die katafrakture saamgevoeg en die aankomende Romeine aangeval.
Alhoewel dit blyk dat die Romeine nog steeds die numeriese voordeel het en 'n goeie mengsel van kavalerie en voet het, het die Partiërs weereens die gevegsplan van hul meester nagekom en die katafrakte tussen die Romeine en hul boogskutters geplaas. Dit sou die boogskutters moontlik gemaak het om op die Romeine aan te skiet terwyl die twee kavalleriemagte mekaar in die eerste en enigste nabye botsing van die geveg aangeval het.
Alhoewel die Romeine die numeriese voordeel in hierdie ontmoeting gehad het, het die Partiërs verreweg die voordeel ten opsigte van wapens. Die Romeinse kavallerie was lig gepantser en het net kort spiese gehad, terwyl die Parthiese katafrakture swaar gepantser was en lang lansetjies gedra het. Hulle is ondersteun deur berede boogskutters, terwyl die Romeinse boogskutters te voet was en nie by die botsing sou kon byhou nie. Dieselfde geld vir die 4 000 Romeinse legioenen wat teenwoordig was. Tog word gesê dat Publius Crassus die aanklag met groot dapperheid en vasberadenheid in die Parthiese katafrakture gelei het, ondersteun deur sy Galliese kavallerie.
Plutarchus getuig van die dapperheid van die Galliese kavallerie:
met hierdie [die Galliërs] het hy inderdaad wondere verrig. Want hulle het die lang spiese van die Partiërs aangegryp en met die manne geworstel, hulle van hul perde gestoot, hard om dit te beweeg vanweë die gewig van hul wapenrusting en baie van die Galliërs het hul eie perde verlaat en gekruip onder dié van die vyand, hulle in die maag gesteek. Hulle sou opstaan ​​in hul angs en sterf vertrap op ruiters en vyande wat sonder onderskeid vermeng is. 223
So skets Plutarchus 'n aangrypend beeld van die chaos wat 'n geveg in 'n geveg was. Strategie het by die venster uitgegaan, vervang deur 'n m & ecircl & eacutee waar dit neerkom op hand-aan-hand-gevegte tussen Galliërs en Partiërs. Toe die stof letterlik gaan lê het, ondanks hul dapperheid en wreedheid, was dit duidelik dat die Galliese kavallerie goed geslaan is.Die wat oorgebly het, is almal gewond, insluitend Publius Crassus self, en hulle het teruggetrek na die relatiewe beskerming van die Romeinse legioene wat hulle vergesel het. Hierdie krag het toe na 'n nabygeleë heuwel beweeg om 'n vasberade laaste stand te hou, met die perde in die middel en 'n ring van legioenen, met geslote skilde, aan die buitekant om die gewondes te beskerm. Dit het hulle natuurlik nie gered van 'n vars pyltjie van die Parthiese perdeboogskutters nie.
Plutarchus berig dat Publius Crassus vasbeslote was om nie sy bevel te laat vaar nie, alhoewel hy aangeraai is om te vlug of oor te gee. 224 Aangesien hulle omring was op die heuwel en dat die nederlaag onvermydelik was en nie bereid was om lewendig geneem te word nie, besluit hy om 'n waardiger uitgang te kies. Omdat hy nie 'n swaard kon opneem nie, het hy 'n soldaat beveel om 'n swaard in sy sy te slaan en hom onmiddellik dood te maak. Plutarchus vertel ons ook dat Censorinus dieselfde gedoen het, terwyl Megabacchus nog die krag gehad het om sy eie lewe te neem, net soos die ander oorlewende offisiere. 225 Die res van die mans het verder baklei totdat die Parthiese katafrakture die heuwel aangeval het en hulle met hul lang lans geslag het. Uit 'n mag van ongeveer 5 500 is minder as 500 lewendig geneem 226 . Die Romeine het meer as 'n kwart van hul kavallerie (insluitend al hul beste Galliese kavallerie) en 'n goeie aantal boogskutters verloor, asook 'n aantal van die belangrikste junior offisiere. Dit was 'n nederlaag wat die einde vir Romeinse hoop by Carrhae laat klink het. Met die oorwinning van hierdie mag, kap die Partiërs die kop van Publius af, plak dit bo -op 'n lans en keer terug na die hoofgeveg. Voordat ons egter terugkeer na die geveg, moet ons stilstaan ​​by hierdie belangrikste ontmoeting in die Slag van Carrhae, aangesien dit uiteindelik die lot van die geveg bepaal het.
Hierdie episode word dikwels verduidelik dat dit niks anders was as Publius Crassus wat val vir een van die oudste lokvalle wat bestaan ​​het nie: 'n vervalste toevlugsoord om hom van die hoofliggaam van die leër af weg te trek en hom in swaarder Partiese magte te lei, wat hom daarna bekeer. en kap hom af. Tog kyk hierdie siening uit op 'n aantal sleutelelemente. Eerstens moes die Romeine 'n uitbraak probeer, anders sou hulle 'n totale uitwissing ondervind het. Tweedens was die Partiese kavallerie rondom die Romeinse leër meestal perdeboogskutters; hulle het slegs 1 000 katafrakture gehad om 9 000 perdeboogskutters teen 40 000 Romeine te beskerm. Publius het die hele Rome & rsquos beste kavallerie (die Galliërs) sowel as 'n aantal boogskutters en legioene saamgeneem.
Die vraag of dit 'n bedoelde lokval was, hang af van watter bevele Surenas gegee het. Hy moes verwag het dat die Romeine sou probeer om uit sy omsingeling te kom en ons moet ons afvra watter strategie hy vir hierdie gebeurlikheid voorberei het. Gegewe die voorkoms van 'n groot aantal katafrakture, is dit meer as waarskynlik dat Surenas hulle in die reservaat gehou het na die aanvanklike aanklag en omsingeling, sodat hulle teen enige uitbraak ontplooi kon word. Met noukeurige waarneming kon die katafrakture gestuur word na waar ook al die Romeine uitbreek. Al wat die perdeboogskutters dan moes doen, was om terug te trek terwyl hulle nog skiet, en die Romeinse mag te lei na waar hulle geweet het dat die reserwemag van katafrakture sou wees. Die lokval sal hulle dan toemaak.
Weereens, dit toon die glans van Surenas. Hy het nie net 'n aanvanklike strategie gehad nie, maar ook 'n teenstrategie om enige Romeinse uitbraak te hanteer. Dit toon ook die ernstige bedreiging wat die Partiërs nog ondervind het deur die Romeine, ondanks die suksesvolle omsingeling en die spervuur ​​van pyle. As die Romeinse kavallerie suksesvol uit die Surenas -rsquo -strik getrek het, kon hulle die perdeboogskutters op die vlug gesit het en die weermag toegelaat het om hulself te bevry. Dit is onwaarskynlik dat dit vir hulle 'n oorwinning sou bring, maar dit sou hulle tyd gegee het om terug te trek en te hergroepeer.
Die doel van die Surenas & rsquo -plan moes 'n duidelike en totale oorwinning gewees het. Enigiets minder as die vernietiging van die Romeinse leër sou hulle toegelaat het om 'n ander dag terug te trek en te veg, en Surenas sou hulle slegs een keer met sy aangepaste manier van veg veg. Vir Surenas was dit alles of niks om die dag te wen nie genoeg nie; hy moes die oorlog in een geveg wen. Sonder totale oorwinning by Carrhae sou die Romeine sterker as voorheen terugkeer.
Alhoewel die uitbreek beplan was, sou die geveg self nog steeds naby wees. Die Romeine het uitgebreek met 1300 kavallerie en meer as 4000 voet. Aangesien Surenas in totaal slegs 1000 katafrakture gehad het (en ons weet nie hoeveel teen Publius ontplooi is nie), sou die resultaat nooit 'n uitgemaakte saak wees nie. Soos dit was, het die superieure Parthiese katafrakture die dag gedra, wat beteken het dat die belangrikste ontmoeting van die geveg verlore was weens die swakker kwaliteit van die Romeinse kavalerie. Vir al die taktiese beplanning en innovasies, het dit uiteindelik op die een faktor neergekom. Die Romeine het nie moed gehad nie; van Publius of sy Galliërs was hulle eenvoudig nie beter as wapens nie.
Die finale stadium
Aanvanklik lyk dit asof die uitbreek wat Crassus beveel het, gewerk het. 'N Groot deel van die Partiese leër wat die belangrikste Romeinse mag omring het, is weggetrek, hetsy van Publius gevlug of hard gery om hom in te haal. Crassus het hierdie losband verstandig gebruik en 'n onttrekking uitgevoer, terwyl hy steeds onder pylvuur was. Die Romeinse leër, belaai met ongevalle, hergroepeer op 'n nabygeleë skuins grond, wat hulle ten minste beskerming teen die Partiese kavallerie sou bied. Hier het Crassus 'n moeilike besluit gehad, vererger deur 'n gebrek aan inligting, aangesien hy moes weet hoe dit met sy seun gaan. As Publius die Partiërs teen hom afgewys het, sou hy moontlik die res van die Partiese kavallerie kon weggevoer het, of ten minste teruggetrek het na die veiligheid van een van die garnisonale dorpe en hergroepeer het. Hy was egter nie in staat om tot 'n besluit te kom voordat hy hierdie inligting gehad het, waartoe hy boodskappers gestuur het om die posisie van Publius te bereik nie.
Plutarchus skryf dat die eerste een onderskep en vermoor is, maar dat die tweede boodskapper nie net die posisie van Publius bereik het nie, maar dat hy die situasie en skurfte kon beoordeel om na die hoofleër terug te keer. Toe hy dit doen, het hy Crassus ingelig dat sy seun omring is en in stukke gesny is. 227 Om te sê dat dit Crassus met 'n dilemma gelaat het, is 'n understatement. Op militêre basis het hy geweet dat die uitbreek sou misluk, tensy hy die hoofleër sou neem om met Publius te skakel. Dit beteken egter dat hy met sy weermag moet dobbel en hulle weer in die gemors kan plaas waaruit hulle dit nou eers kon regkry. Selfs as hulle betyds daar was, was daar geen rede om aan te neem dat hulle sou wen nie, aangesien die res van die Partiese leër ook daar sou saamkom.
Aan die ander kant, as hy omdraai en terugtrek, veroordeel hy nie net sy seun tot die dood nie, maar 'n dood wat sy verantwoordelikheid sou wees, maar omdat die meerderheid van die Romeinse leër te voet was en die Partiërs op die berg was, was daar geen rede nie om te glo dat hulle betyds die veiligheid sal bereik. Gegewe die aantal slagoffers wat hulle reeds opgedoen het, sou hul vordering nie vinnig gewees het nie. Verder, as die hoofliggaam van die Partiërs hulle wel sou inhaal, sou hulle in kolomme en met die rug na hulle gespan word. Om watter rede ook al, militêr of persoonlik (of albei), het Crassus besluit dat die enigste stap vir hulle was om voort te gaan en met Publius se beleërde mag te vergader.
Maar voordat hulle ver gevorder het, het hulle die gesig en die geluid gekry wat hulle vertel het dat die ontmoeting tussen Publius en die Partiërs verby was. Daar kom 'n stofwolk na hulle toe, vergesel van die slag van oorlogstromme. Toe die Partiërs wel in sig kom, word die afgesnyde hoof van Publius Crassus voorafgegaan. Plutarchus vertel ons dat die Romeinse moraal gesink het. 228 Nie net is 'n groot aantal van hul kollegas geslag nie, wat hulle die grootste deel van hul kavalerieondersteuning ontneem het, maar hulle het geweet dat die geveg weer bymekaar kom. Ten spyte van sy hartseer, het Crassus op hierdie stadium sy eienskappe as generaal getoon en probeer om sy manne met 'n passievolle toespraak op te wek:
Myne, o Romeine, is die hartseer, en myne alleen, maar die groot fortuin en glorie van Rome bly ongebroke en onoorwonne in julle wat lewendig en veilig is. En nou, as u jammer vir my het, dus sonder die edelste seuns, toon dit deur u toorn teen die vyand. Beroof hulle van hul vreugde, wreek hulle wreedheid, moenie neerslaan oor wat gebeur het nie; Dit was nie sonder bloedige verliese dat selfs Lucullus Tigranes omvergewerp het nie, of dat Scipio Antiochus omvergewerp het en ons vaders van ouds duisend skepe van Sicilië en in Italië verloor het, baie imperators en generaals, nie een van hulle, deur sy nederlaag, verhinder het om daarna sy baas te bemeester veroweraars. Want dit was nie net met geluk dat die Romeinse staat sy huidige magsposisie bereik het nie, maar deur geduldige volharding en dapperheid van diegene wat namens hom gevare in die gesig gestaar het. 229
Alhoewel ons moet erken dat dit hoogs onwaarskynlik is dat iemand die tyd of die materiaal gehad het om die toespraak woord vir woord neer te skryf, was daar genoeg oorlewendes om die algemene inhoud van die toespraak op te let. Verder, soos dit berig word deur Plutarchus, wat 'n redelik vyandige lyn oor Crassus oor Carrhae neem, kan ons 'n mate van vertroue hê dat die toespraak 'n redelike akkurate weergawe is van wat Crassus gesê het.
Tog sou dit iets groter as 'n roerende toespraak verg om die Romeine van die dreigende slagting te red. Getrou aan sy plan, het Surenas (en ons weet nie of hy direk betrokke was by die nederlaag van Publius nie) sy beproefde taktiek toegepas. Die katafrakture het weer die Romeinse leër beveel en hulle gedwing om nou saam te vorm, en dan is die perdeboogskutters weer in die stryd gewerp. Die Romeinse leër was onderhewig aan 'n konstante spervuur ​​van pyle en lansies, wat stadig hul getalle afneem.
Slegs een ding het die Romeinse leër daardie dag in Carrhae van totale uitwissing gered, en dit was die koms van die skemer, waarna die Partiërs hulle vir die nag onttrek het. Alhoewel hulle die Romeine omsingel het, was die Partiërs nie bereid om in die nag te veg nie. Afgesien van die tradisionele onwilligheid wat hulle gehad het om in die donker te veg, het die toestande voortdurend baie riskant gemaak. Hulle was in die middel van 'n vlakte met min natuurlike lig en die gevaar om te naby die Romeine te kom, of selfs van vriendelike vuur, was te groot.
Ondanks die slagting en die totale nederlaag wat hulle gely het, het die Romeine nog steeds 'n sprankie hoop gehad. Die Partiërs het teruggetrek en daar naby kamp opgeslaan en geen poging aangewend om hul ontsnapping te keer nie. Dit kan vir ons vreemd lyk vandag, veral omdat die Romeine nog steeds ongeveer 20 000 mans getel het (insluitend hul gewondes) en Crassus self nog lewendig en onwind was (in die fisiese sin). Surenas het geweet dat hy 'n skouspelagtige oorwinning behaal het, waarvan niemand anders as hy gedink het moontlik was nie, maar dat hy steeds probleme ondervind. Alhoewel die Romeine omvattend verslaan is, het 'n groot aantal van hulle nog oorgebly, wat sou kon herstel en hergroepeer as hulle vir die veiligheid van die Romeinse gebied gehou het. Verder sou Crassus, die argitek en dryfveer van die Romeinse inval, meer vasbeslote as ooit wees om die dood van sy seun te wreek. Solank Crassus vry bly, was die gevaar vir Parthia nie verby nie. Plutarchus gee te kenne dat die Partiërs 'n ambassade na die Romeinse leër gestuur het toe die nag val, om die oorgawe te bespreek. Al wat hy eintlik sê, is dat:
hulle sou Crassus een aand toestaan ​​om sy seun te betreur, tensy hy, met die oog op sy eie belange, sou toestem om na Arsaces (Orodes II) te gaan in plaas daarvan om daarheen vervoer te word. 230
Om Crassus lewendig te neem sou 'n groot prys vir Surenas gewees het. As gevolg van die Parthiese onvermoë of onwilligheid om in die nag te veg, kon die prys Surnas steeds ontwyk het, en as Crassus sou ontsnap, sou dit die merkwaardige prestasies van daardie dag aantas. Ironies genoeg het Crassus se besluit om onmiddellik in die namiddag te veg, eerder as die volgende oggend, die Romeinse leër eintlik van totale uitwissing gered, hoewel die Romeine duidelik 'n verwoestende nederlaag gely het. Die helfte van hul leërs was dood, en hulle is omvattend uitgevoer. Tog was alles nie verlore nie. Soos Crassus self in sy opwindende toespraak opgemerk het, was Rome baie keer in die geveg verslaan, maar het uiteindelik altyd as oorwinnaars uit die stryd getree. Die helfte van die leër het dood op die veld van Carrhae gelê, maar die helfte het nog oorgebly. As hulle veilig kon terugkeer na die reeks met Romeinse beheerde Mesopotamiese dorpe en uiteindelik terug na Sirië self, sou hulle weer vir die winter kon groepeer.
Dit was nog steeds moontlik vir Crassus om die horlosie 'n jaar terug te draai. Rome het steeds die brughoof van garnisonale dorpe in die noordweste van Mesopotamië. As Crassus in Sirië oorwinter, kan hy sy beseerde soldate tyd toelaat om te genees, vars troepe op te rig (hy was nog steeds een van die drie mans wat die Romeinse Republiek oorheers het) en sy leër te herbou. Sy reputasie sou beslis 'n knou gekry het, maar sy kragbasis was veilig. Sy bevel het tot 50 vC verleng, sodat daar genoeg tyd was vir 'n nuwe veldtog in 52 vC. Verder kon Surenas slegs sy meesterslag een keer speel. Crassus sou nie twee keer vir die truuk val nie en kon na Rome stuur vir nuwe magte, veral ekstra kavallerie. Hy kon 'n nuwe invalsroete beplan, miskien die stede Babylon, Seleucia en Ctesiphon inneem, wat die gebroke Romeinse moraal sou herbou en Surenas op sy eie tyd en manier sou aanpak. Toe die nag op die slagveld van Carrhae val, het die Romeine dus die stryd verloor, maar nie die oorlog nie, maar die hele veldtog was steeds in die weegskaal, afhanklik van die Romeine wat in veiligheid was.
Voordat ons met die ontleding van die Romeinse terugtog begin, moet ons stilstaan ​​en kommentaar lewer op die een groot verskil tussen die verslae van Plutarchus en Dio, dit is die verraderlike aanval van die Osroene -leier, Abgarus. Plutarchus, wat 'n eeu vroeër as Dio geskryf het en skynbaar 'n eerstehandse verslag van die veldtog gebruik het, het nie so 'n aanval plaasgevind nie. Crassus is 'n tyd lank in Mesopotamië vergesel deur 'n Arabiese hoofman, wat hy as Ariamnes noem. 231 Selfs verwarring oor name is moontlik, maar die fundamentele punt is dat Plutarchus opteken dat die Arabiese kaptein die Crassus -leër verlaat het voor die Slag van Carrhae. 232 Verder, in 'n baie gedetailleerde verslag van die geveg self, noem Plutarch op geen stadium dat 'n inheemse bondgenoot kontingent die Romeine verraai en aangeval het nie, wat ons moet verwag om te vind as dit werklik gebeur het. Gegewe die afwesigheid hiervan, ons beste bron vir die geveg, moet ons aanvaar dat hierdie verraderlike aanval nie plaasgevind het nie. Waar Dio dit vandaan kom, sal ons nooit weet nie, maar sover dit moontlik is om met ou bronne om te gaan, moet ons duidelik daarop let dat hierdie verraderlike aanval deur Abgarus in die Romeinse agterkant nie plaasgevind het nie en dat dit later 'n fiksie is deur Dio in sy rekening.
Die terugtog na Carrhae
Weer eens, Plutarch en Dio verskil oor die fynere besonderhede van die terugtog. Die eerste fase van die Romeinse toevlug was egter om veilig terug te keer na die stad Carrhae self en die veiligheid van die mure en die Romeinse garnisoen. Plutarchus vertel ons dat die Romeine na Crassus gesoek het vir leiding, maar dat hy wanhopig op die grond gelê het, wat beteken het dat die ontsnapping deur die twee oudste oorlewende Romeinse offisiere georganiseer moes word: Cassius en Octavius. 233 Dio laat dit weg en verklaar dat Crassus die oorlewendes op die terugtog gelei het. 234
Dit is duidelik dat die reis self 'n gevaarlike reis was. In die dood van 'n koue Mesopotamiese nag moes 15,000 en 20,000 mans, baie van hulle beseer, die roete terugstap na Carrhae. Trouens, dit was geen geringe prestasie dat hulle steeds in die duisternis hul pad terug na die stad kon navigeer nie en die swaarkry van die dag en rsquos -geveg gevolg het. Die nag moes 'n harde besluit geneem word oor wat met die mans gedoen moes word wat te ernstig gewond was om te loop. Aangesien tyd van kardinale belang was en dat hulle voor môre by die mure van Carrhae moes wees, is die wrede besluit geneem om ernstig gewonde agter te laat. Plutarchus gee ons 'n dramatiese beskrywing van hul reis
Toe besef die siekes en gewondes dat hul kamerade hulle verlaat, en vreeslike wanorde en verwarring, gepaard met kreun en geroep, vul die kamp. En daarna, terwyl hulle probeer vorder, gryp wanorde en paniek hulle aan, want hulle was seker dat die vyand teen hulle kom. Dikwels verander hulle hul koers, gereeld vorm hulle in volgorde van geveg, sommige van die gewondes wat hulle gevolg het, moet opgeneem word, en ander moet neergelê word, en daarom word almal vertraag 235
Na raming is daar nie net 'n aantal mans agter nie, met 'n getal van ongeveer 4 000, maar 'n aantal sou op pad na Carrhae gesterf het as gevolg van onbehandelde wonde en moegheid. 236 Vir baie was dit 'n optog van die dood. Die eerste Romeine wat die stad Carrhae bereik het, was die oorblyfsels van die Romeinse hulpkavallerie, ongeveer 300 in getal. Hulle is gelei deur 'n Romeinse edelman met die naam Egnatius. Toe hulle die stad bereik, het daar egter 'n gebeurtenis plaasgevind wat die toon wou gee vir die hele Romeinse toevlug. Toe hy by die mure van Carrhae kom, het Egnatius die aandag van die Romeinse wagte op die mure gekry en vir hulle geskreeu om vir hul bevelvoerder ('n Romeinse offisier met die naam Coponius) te vertel dat daar 'n groot geveg tussen Crassus en die Partiërs plaasgevind het. Op daardie stadium het hy en sy manne dadelik weggery en op pad gegaan na Zeugma en die terugkeer na Romeinse Sirië, sonder om eers te identifiseer wie hy was.
Dit was 'n onheilspellende teken: 'n Romeinse offisier wat sy bevelvoerder en die hele veldtog verlaat en so vinnig as moontlik ry vir die veiligheid van 'n Romeinse provinsie. Plutarchus vertel ons dat Egnatius vir ewig deur hierdie lafhartigheid besmet was en dat ons geen verdere spoor van hom kan vind in die daaropvolgende Romeinse politieke of militêre lewe nie. 237 Nietemin, ondanks die kortheid daarvan, het die boodskap eintlik die gewenste uitwerking gehad, en Coponius, wat besef dat daar iets katastrofies plaasgevind het, het onmiddellik 'n ekspedisie uit Carrhae gelei, die kolom van Romeinse oorlewendes opgesoek en hulle terug na die stad begelei.
Ten minste vir Crassus was die eerste fase van die terugtog voltooi en het die grootste deel van die Romeinse oorlewendes veiligheid bereik. Dit is moeilik om presies te bepaal hoeveel mans die relatiewe veiligheid van Carrhae bereik het, aangesien ons nie 'n duidelike syfer van Plutarch kry nie. Dit blyk egter, te oordeel na 'n paar van die latere syfers wat Plutarchus ons gee, dat tussen 15.000 en 20.000 man die stad bereik het. Eintlik bring dit een van die mees verrassende en verwaarloosde aspekte van die hele Carrhae -veldtog na vore, naamlik hoeveel Romeine tydens die geveg dood is en hoeveel in die nadraai gedood is. Soos ons sal sien, is die balans tussen die twee eintlik verbasend.
Toe die dagbreek aanbreek, vorder die Partiërs op die plek van die Romeinse leër en die laaste standplase, en soos hulle verwag het, het hulle gevind dat die grootste deel van die leër gevlug het. Wat hulle ook gevind het, was die 4 000 ernstig gewonde Romeinse soldate wat agtergebly het. Surenas, wat nie meer genade aan hulle wou betoon as wat hul kamerade gehad het nie, het hierdie mans dadelik laat slag. Daarna het hy die taak aangepak om die grootste deel van die Romeinse leër op te spoor. Gedurende hierdie dag het sy kavallerie 'n aantal Romeinse agtervolgers teëgekom wat óf van die hoofgroep geskei was, óf agter geraak het ('n maklike ding om te doen, gegewe die toestand van die terugtog in die nag). In alles behalwe een geval is hulle ook maklik gestuur.
Daar was egter 'n noemenswaardige uitsondering, wat Plutarchus kies om uit te lig, en ons ook. Een van die Crassus -legate was 'n offisier met die naam Vargunteius, afkomstig uit 'n minderjarige senatoriale gesin. Tydens die terugtog was hy in bevel van vier kohorte, minder as 2 000 man (veral as gevolg van die verliese van die vorige dag), maar het van die hoofgroep geskei geraak. Toe die dag breek en die Partiese kavallerie hulle opspoor, besluit hulle om 'n laaste staanplek op 'n klein heuwel te maak. Gegewe die oorweldigende kans, sou daar slegs een uitkoms wees, maar tog het hulle so hard geveg en gesterf dat die Partiërs hulle opgemerk het vir hul dapperheid, nie iets wat die Romeine tydens die toevlug baie gehad het nie. Terwyl hulle by die laaste twintig man was (met inbegrip van Vargunteius, wat reeds geval het), het hulle die Partiërs in 'n laaste uitdagende gebaar aangekla. Die Parthen was so beïndruk met hul uitdagende standpunt dat hulle geskei het en hulle ongemaklik na Carrhae kon voortgaan. 238 Sulke verhale oor heldhaftigheid in hierdie toevlugsoord was min.
Soos vroeër gesê, het ons dus voorvalle aangeteken van meer as 6000 Romeinse soldate wat die geveg oorleef het, maar die volgende dag dood is. Aangesien dit slegs twee sulke voorvalle is (baie meer word nie aangeteken nie weens die afwesigheid van enige oorlewende getuies), kan ons die omvang van die Romeinse verliese wat in die dae na die geveg plaasgevind het, begin waardeer.
Die terugtog na Sirië
Op hierdie stadium was beide Crassus en Surenas vasgevang in 'n vreemde spel van kat en muis. Surenas was nie presies seker waar Crassus was nie, terwyl Crassus en sy leër die Partiërs moes ontduik en die toevlug van Armenië of Sirië moes soek. Alhoewel Carrhae die mees logiese plek was vir Crassus, kon Surenas nie seker wees nie. Boonop verklaar Plutarch dat Surenas 'n verslag ontvang het (van wie ons nooit meegedeel word nie en dat ons ook nie vertel word hoe die bron van Plutarchus hiervan te wete gekom het) dat Crassus nie in Carrhae was nie en eintlik op pad was na die grens. 239 Dit sou Surenas in 'n dilemma gelaat het. Hy het egter gou 'n plan bedink om dit op te los deur 'n man na die mure van Carrhae te stuur en 'n vredeskonferensie tussen hom en Crassus aan te vra, 'n wapenstilstand te organiseer en die Romeinse magte veilig uit die dorpe en stede te onttrek. Mesopotamië. Terwyl die ontruiming van die besetende Romeinse garnisoene 'n noodsaaklike stap vir die Partiërs was, moes Surenas Crassus opspoor, dood of lewend, nog meer. Plutarchus berig dat Cassius die aas gevat het en aan Surenas en die rsquo -afgevaardigde teruggegee het dat Crassus bereid sou wees om met hom te vergader, wat slegs die teenwoordigheid van Crassus in die stad bevestig het. 240 Deur hierdie eenvoudige manier en deur Cassius en kortsigtigheid het die Partiërs nou geweet waar om hierdie oorlog te beëindig en het Surenas sy hele leër na die stad Carrhae beweeg.
Vir Crassus het Cassius & rsquo -domheid hom met 'n nog groter hoofpyn gelaat. Gegewe die sterkte van die Romeinse magte in Carrhae ('n garnisoen, plus 15,000 en 20,000 oorlewendes), sou hy 'n Partiese beleg kon weerstaan, nie dat die Surenas -leër toegerus was om 'n stad te bestorm nie. Die probleem was dat hoewel die Partiërs nie kon inkom nie, die Romeine binnekort nie sou kon uitkom nie en dat hulle nie geweet het hoe lank die kos en water sou hou nie, gegewe die grootte van die Romeinse magte daarbinne. Crassus kon 'n beleid aangeneem het om dit uit te wag as hy weet dat hulp sou kom om 'n beleg te verlig, maar waar sou hierdie hulp vandaan kom? As gevolg van die paar magte wat daar oorgebly het, wat slegs Armenië verlaat het, sou die Romeinse Sirië nie gou hulp kry nie. Aangesien Crassus egter nie op die Armeniërs kon staatmaak om hom te help as hy in 'n magsposisie was nie, was dit hoogs onwaarskynlik dat hy dit nou in so 'n verswakte kon doen. Alhoewel hy dit nooit sou weet nie, was hierdie beoordeling baie insiggewend, want slegs 'n paar dae later sou koning Artavasdes met koning Orodes vergader om 'n vredesverdrag tussen Armenië en Parthia te bespreek.
Dit laat Crassus slegs een lewensvatbare opsie wat hy uit Carrhae sou moes uitbreek, die wagtende Parthen ontduik en na Sirië of die Armeense voetheuwels sou kom. Dit blyk dat die Romeinse leër in groepe verdeel is, elk onder leiding van een van die senior oorlewende bevelvoerders. Ons weet van groepe onder leiding van Crassus, Octavius ​​en Cassius, maar daar moes meer gewees het. Dit is waarskynlik dat elke groep 'n ander bestemming en 'n ander roete gehad het om die agtervolgers van Parth te verdeel en af ​​te lei. Die beweging moes snags gemaak word om verby die Partiërs te gly en moes gedoen word as daar geen volmaan was nie, om soveel as moontlik dekking te behou.
Alhoewel ons weet wat daarna gebeur het, is die rede waarom dit gebeur het baie onderwerp. Die feite is uiteindelik dat, hoewel Cassius & rsquo -groep na Sirië gekom het, maar Octavius ​​& rsquo en Crassus & rsquo nie. Plutarchus skryf dit toe aan Crassus wat nogmaals staatmaak op en deur 'n inheemse gids verraai word, hierdie keer 'n man bekend as Andromachus. Volgens Plutarchus het Andromachus aangebied om Crassus en Cassius van Carrhae af te lei, maar was van plan om hulle op 'n sirkelroete te lei en hulle te vertraag, sodat die Partiërs hulle teen dagbreek sou kon vind. 241
Plutarchus & rsquos -weergawe van die gebeurtenis laat Cassius ook besef dat hulle in 'n lokval gelei is, en dan wegbreek en terugkeer na Carrhae sonder om dit vir Crassus te vertel 242 . As dit waar was, was dit 'n verlatenheid van die hoogste orde. Dit lyk of dit 'n gewaagde dubbele bluf is, of dwaas in die uiterste om terug te keer na die stad Carrhae, weer verby die Partiërs en te hoop dat hulle agter die ander groepe aanry. Dio het natuurlik niks van hierdie detail nie. Hy laat Crassus maak vir die Armeense voetheuwels en Cassius bereik Syrië onafhanklik veilig. 243 Toe die dag breek en die Partiërs besef dat die Romeine Carrhae ontruim het, het hulle weer 'n slag agter hulle aan gegaan. Weer berig Dio dat baie groepe nie aan die Partiese kavallerie ontsnap het nie, alhoewel dit op hierdie dag lyk asof 'n aantal van hulle gevange geneem is (miskien was dit omdat Surenas Crassus lewend wou hê of ten minste bevestig het dat hulle die regte man vermoor het) . 244
Van die drie hoofgroepe weet ons dat Crassus & rsquo in 'n moeras vasgeval het, hetsy uit die hand van 'n verraderlike gids of deur 'n eenvoudige ongeluk. Octavius ​​en die 5 000 mans wat hy beveel het, het voor dagbreek die relatiewe veiligheid van die berge by Sinnaca bereik. Dit lyk asof Cassius uit die prentjie verdwyn en eers weer veilig kom in Romeinse Sirië, die enigste van die belangrikste Romeinse bevelvoerders om dit te doen.
Teen hierdie tyd het die Partiërs, onder leiding van Surenas, die groep Crassus en rsquo raakgesien en hulle binnegedring. Hy is egter gered deur die tussenkoms van Octavius, wat die relatiewe posisie van beide groepe vanuit sy hoë posisie kon sien. Anders as by baie van die Romeinse offisiere in die toevlugsoord, het hy blykbaar nie aan sy eie veiligheid gedink nie, maar aan sy plig teenoor sy bevelvoerder en het hy sy mag van 5 000 man (sommige van hulle onwillig) gelei om Crassus te red van die opkomende Partiërs, wat veel minder as die Romeine. So bereik Crassus uiteindelik die veiligheid van die voetheuwels, waar die Partiese kavallerie baie minder sterk was en waar Romeinse getalle sou tel.
Vir Surenas was die situasie ernstig. Hy het beslis die Romeinse leër by Carrhae verslaan en hy het tydens die terugtog verdere groot ongevalle aangerig, maar as Crassus sou ontsnap, selfs met 'n mag van 10 000 man terug na Sirië, sou die oorlog voortduur. Uit desperaatheid probeer hy 'n laaste metode. Hy het óf 'n ambassade na die Romeine in die heuwels gestuur, óf self gegaan en gesê dat hy 'n vredeskonferensie wou hê om die Romeine die geleentheid te bied om alle gebiede oos van die Eufraat te ontruim. Die besonderhede van hierdie verdrag sou op hierdie vergadering tussen die twee mans, saam met 'n paar offisiere van beide kante, op neutrale grond tussen die twee magte uitgewerk word. Plutarchus meld dat hy hierdie aanbod self afgelewer het en rapporteer sy woorde:
Ek het u dapperheid en u krag op die proef gestel teen die wense van die koning, wat u uit eie krag die sagmoedigheid en vriendelikheid van sy gevoelens toon deur aan te bied om 'n wapenstilstand met u te maak as u uittrek en door u de middelen te geven van veiligheid. 245
Nou, Dio en Plutarchus meld baie verskillende reaksies deur Crassus op hierdie aanbod. Dio berig dat:
Crassus het hom sonder huiwering vertrou. Want hy was in die uiterste van vrees, en was ontsteld oor die skrik van die ramp wat hom sowel as die staat getref het. 246
Volgens Dio was Crassus dus gretig om Surenas te ontmoet en die ooreenkoms wat hy aanbied, te aanvaar, en stap dus in sy strik. Die Dio & rsquos -verslag sou ons laat glo dat die ervare generaal en die siniese politieke manipuleerder wat Crassus was, weens hierdie druk die afgelope paar dae onder druk was. Plutarchus berig egter 'n heel ander Crassus en nog een in ooreenstemming met die man wat ons ken. Hy meld dat:
Crassus, wat elke ontevredenheid van die barbare as gevolg van bedrog teëgekom het, en wat gedink het dat die skielike verandering iets vreemds was, het nie geantwoord nie, maar het die saak in ag geneem. 247
Hierdie beskrywing pas by die listige en siniese Crassus wat vir ons meer bekend is. Selfs na alles wat met hom gebeur het, was hy steeds in beheer van sy fakulteite. Hy sou deeglik besef het dat hy die stryd verloor het, maar nie die oorlog nie. Hy was egter nie voorbereid op wat daarna sou gebeur nie. Alhoewel hy en sy offisiere deur Surenas se deurkykery deurgeloop het, het die oorlewende legioenen, vasgevang op 'n verlate Mesopotamiese heuwel, en met die Partiese mag daaronder, blykbaar nie. In nog 'n voorbeeld van die gebrek aan dissipline wat die terugtog van die begin af geteister het, het die troepe gemut en geëis dat Crassus die vredesonderhandelinge bywoon. Hulle het die rampspoedige dag in Carrhae en die twee byna rampspoedige terugtogte oorleef en nou het dit geblyk dat hul offisiere meer swaarkry vir hulle wou hê, eerder as 'n onderhandelde skikking. Plutarchus berig dat Crassus weer probeer het om met hulle te redeneer, met die argument dat hulle hul ontsnapping in die heuwels kon regmaak, maar sonder sukses. 248 In alle eerlikheid het hy hulle gelei tot 'n rampspoedige veldtog, en ons kon die legioene kwalik blameer omdat hulle min geloof in sy vermoëns of oordeel oorgehad het. Dus is Crassus gedwing om Surenas te ontmoet, vir wat hy geglo het sy dood sou wees, eerder as sy soldate en redding.
Plutarchus berig dat hy, voordat hy afgekom het om Surenas te ontmoet, 'n laaste en profetiese toespraak vir sy twee senior oorlewende bevelvoerders gehou het:
Octavius ​​en Petronius en u ander bevelvoerders van Rome hier, u sien dat ek gaan omdat ek moet, en u is getuies van die skandelike geweld wat ek ly, maar vertel die wêreld: as u veilig tuis kom, het Crassus omgekom omdat hy deur syne mislei is vyande, en nie omdat hy deur sy landgenote aan hulle oorgegee is nie. 249
Daarmee daal hy af om Surenas te ontmoet. Maar weer het Octavius ​​hom nie in die steek gelaat nie, en hy en Petronius en 'n paar ander offisiere het saam met Crassus gegaan om hom te beskerm. Toe Crassus twee erfenisse voor hom uitstuur om met Surenas te vergader en te sien watter protokol gevolg moet word, het nie een teruggekeer nie. Plutarchus noem hulle die twee Roscius -broers. 250 Nietemin het Crassus en sy gevolg voortgegaan. Toe Surenas en sy offisiere met Crassus vergader, het hulle opgemerk dat hulle te voet was terwyl hy te voet was, en hy het hom 'n ekstra perd aangebied wat hulle saamgebring het. Toe Crassus op die perd ry, het die Parthian -bruidegom probeer om die perd weg te galoppeer na die Parthiese lyne, met Crassus nog bo -op. Octavius ​​tree dadelik in en vermoor een van die bruidegom, maar word op sy beurt getref deur die ander een. Petronius het ook die stryd aangegaan en is deur sy bevelvoerder en rsquos kant vermoor. Daar word berig dat Crassus die laaste was in hierdie stryd sonder stawing, vermoor deur 'n Partiese soldaat wat deur die bronne genoem is Promaxathres of Exathres. 251
By die dood van Crassus en die meeste van sy senior offisiere, stuur Surenas die Romeine in die heuwels, wat hierdie moord (waarvoor hulle grootliks verantwoordelik was), aan die Romeine, en vra dat hulle oorgawe, en belowe dat hulle dit nie sal doen nie siek behandel. Verbasend genoeg het 'n aantal van hulle geglo Surenas & rsquo bied, ondanks wat met Crassus gebeur het, en het oorgegee. Hulle is bygevoeg tot die toenemende aantal Romeinse gevangenes. Dit is te verstane dat 'n aantal van die oorblywende soldate nie die aanbod van Surenas aanvaar het nie en onder die dekmantel van die nag weg is. Plutarchus berig dat die meerderheid van hulle gejag en vermoor is, terwyl Dio verklaar dat die meerderheid deur die berge ontsnap het en die veiligheid op Romeinse gebied bereik het. 252
So gesterf Marcus Licinius Crassus, een van die drie voorste manne van Rome wat vermoor is in 'n skandelike geskarrel oor 'n perd. Binne 'n dekade het die ander twee lede van die triumviraat by hom aangesluit: Pompeius, vermoor op 'n Egiptiese strand in 48 v.C. en Caesar, vier jaar later, in die Romeinse senaatshuis vermoor deur 'n groep van sy sogenaamde ondersteuners (wat toevallig onder leiding van Cassius, die man wat Crassus by soveel geleenthede in die steek gelaat het).
Dit was hier, in die heuwels van Sinnaca, dat Surenas uiteindelik sy oorwinning behaal het. Met Crassus dood was die Romeinse veldtog verby en was die oorlog gewen. Surenas het die kans aangegryp om dit te vier en het dit in 'n wraaksugtige styl gedoen. Hy het die kop van Crassus en rsquo (sowel as met Publius & rsquo) sowel as sy hand laat afsny en stuur Silaces (die satrap van Mesopotamië, wat Crassus in 54 vC verslaan het en wat in die Slag van Carrhae was) om albei trofeë oor te dra Koning Orodes. Voordat hy dit doen, word beweer dat hy gesmelte goud in die mond van die Crassus -kop gegooi het en sy groot rykdom bespot het. 253 Die liggaam van Crassus en rsquo is toe glo op 'n hoop Romeinse lyke laat vrot. 254
Voordat die kop die koning bereik het, het hy 'n oorwinningsparade gereël in die stad Seleucia (wat hy die vorige jaar van die rebel Mithradates III teruggeneem het en wat bekend was as pro-Romeinse simpatie). Hy het die Romeinse gevangenes deur die strate van Seleucia geparadeer in 'n bespotting van 'n Romeinse triomf. Aan die hoof van die optog het hy 'n Romeinse gevangene geplaas wat na bewering soos Crassus lyk en hom in 'n vrouekleed gedra en hom gedwing om voor te gee dat hy Crassus is. 255 Agter hom het hy mans gehad wat Crassus & rsquo dra fasesse (die seremoniële bondel stokke en byle wat 'n konsul en gesag gesag het), maar nou is dit gekroon met vars gesnyde Romeinse koppe. Daarna volg die gevange Romeinse legioenarende, die simbool van die Romeinse militêre mag, wat dan onder die naamlose Partiese tempels versprei is en die volgende dertig jaar daar as trofeë gehang is. 256 Na die gevangenes was 'n aantal Seleucidiese musikante wat liedere gesing het wat Crassus bespotlik gemaak het vir sy lafhartigheid en vroulikheid. Surenas het selfs 'n aantal perkamente van die Milesiaca, 'n bekende erotiese werk, onder die besittings van een van die Roscius -broers, om die Romeine en swakhede te bespot.
In Armenië het Silaces aangekom met sy spesiale aflewering net toe koning Orodes en koning Artavasdes van Armenië 'n alliansieverdrag gesluit het. Daar is geen berigte of daar werklik gevegte tussen die Armeniërs en die Partiërs plaasgevind het nie. Gegewe hierdie stilte en Artavasdes en wankelende bui vroeër in 53 v.C., is die waarskynlikheid dat die Armeniërs toegegee het sonder om te veg. Dit is moontlik dat Artavasdes gehoop het dat dit slegs 'n tydelike verdrag sou wees en dat hy dit kon verbreek toe Crassus Orodes verslaan het en dan probeer om sy optrede weg te verduidelik.
Dit blyk dat albei konings tydens die vergadering 'n skok gehad het. Ingevolge die verdrag met Parthia sou Armenië terugkeer na die vasaalstatus wat dit in die tyd van Mithradates II beklee het, met Parthia erken as die sterkste, maar Armenië behou sy territoriale integriteit. Die verdrag is weer gesluit met 'n huweliksbond, met Artavasdes en die suster van Rsquo wat getroud is met Orodes en die oudste seun Pacorus. Uiteindelik het Crassus & rsquo-inval Orodes in staat gestel om Parthies-Armeense verhoudings terug te keer en die ou magsbalans te herstel. Dit was tydens die fees om hierdie alliansie te vier dat Silaces met Crassus & rsquo -kop opgedaag het om meer presies te wees, dit was tydens 'n teateropvoering van die Bacchae, deur die beroemde Griekse dramaturg Euripides (beide die Partiese en Armeense konings het 'n smaak vir die hoofstroom Hellenistiese kultuur ontwikkel). Tydens 'n pouse van die sang, word berig, kom Silaces binne en gooi Crassus & rsquo -kop na die koning toe in die ruimte waar die sanger staan. Op daardie stadium tel die sanger, genaamd Jason van Tralles, die kop op en lees die vers uit die toneelstuk:
Ons bring 'n nuut gesnyde klimop van die berg af na die paleis, 'n welvarende buit. 257
Vir die Partiërs het dit vir Crassus gepas gelyk, dit was die laaste vernedering, en sy kop was 'n teaterstut in 'n Griekse drama. 258 Toe die blydskap egter verby was, sou albei konings besef het dat hulle nou toenemende probleme ondervind. Vir Artavasdes, eerder as om die Romeine teen die Partiërs af te speel en sodoende 'n onafhanklike Armenië te handhaaf, bevind hy hom nou met Rome verslaan en Parthia in die opkoms. Wat hy seker sou gehoop het, sou 'n tydelike verdrag wees om die Parthiaanse leër te vermy, en het nou 'n permanente diens van vasalage geword na 'n herlewende Parthia. Die Parthiaanse erfgenaam het nou 'n duidelike aanspraak op sy troon en hy het duidelik verkeerd bereken toe hy nie vir Crassus die ruiters voorsien het wat hy nodig gehad het nie.
Vir Orodes moes die totale verrassing en vreugde oor die nuus gou versuur het toe hy besef hoe die inval verslaan is. Aan die een kant was Armenië nie net onder die Partiese vleuel teruggebring nie (soos voor 87 v.C.), maar die dreigende bedreiging van Rome is in sy geheel bereik en verslaan, met die uiteindelike Parthiese prys van Sirië (wat hulle gehad het) byna honderd jaar gesoek) lê nou oop en weerloos. Aan die ander kant sal hy egter gou agtergekom het hoe dit bereik is, en hoewel hy een bedreiging vir sy troon uit die weg geruim het, het hy net nog 'n groot vermeerder.
Dit is waarskynlik dat Orodes Surenas gestuur het om die Romeinse inval te ontmoet bloot om dit te vertraag, en dit is hoogs onwaarskynlik dat hy verwag het dat Surenas so 'n beslissende oorwinning sou behaal. Voor Carrhae was Surenas reeds die tweede magtigste man in Parthia, sy gesin was die sterkste van die edele huise buite die Arsacids self. Verder was Surenas verantwoordelik daarvoor dat hy Orodes op die troon geplaas het bo sy broer, en daarna verantwoordelik was om die daaropvolgende burgeroorlog te beëindig deur die broer te verslaan. As dit nie genoeg was nie, het Surenas dit werklik reggekry om die Romeine in die geveg omvattend te verslaan (in hul ergste nederlaag vir 150 jaar), een van die voorste manne van Rome en rsquos dood te maak en nie alleen die Romeinse inval te beëindig nie, maar ook die juggernaut te stop dit was die Romeinse Republiek. Die lof wat Surenas uit alle nie-Romeinse oorde sou ontvang, ongeag die Partiese volk, leër en adel, sou geweldig wees. Geen koning kon so 'n lof vir 'n ander verdra nie en beslis nie een wat so swak soos Orodes was nie.
Vir Orodes, as hy sy troon sou behou en wou keer dat die huis van Suren die House of Arsaces op die Parthiaanse troon vervang, was daar net een moontlike antwoord. Binne 'n jaar is Surenas, die man wat gedoen het wat niemand anders vir geslagte lank gedoen het nie ('n Romeinse inval verslaan), op bevel van die koning doodgemaak. Ons weet nie die besonderhede van hoe hy dit reggekry het nie, maar die aanklag wat gebruik is, was verraad. Moontlik lok hy Surenas van sy magte weg met die belofte van meer eerbewyse en laat hom toe vinnig teregstel. Die man wat soveel vermag het, is in elk geval vermoor deur 'n onverdiende monarg wat spoedig spyt sou wees oor die beskikking van sy beste generaal.
Uiteindelik was daar dus slegs een wenner uit die Carrhae -veldtog. Dit was nie Crassus nie, nóg Surenas het albei onbeskofte eindes bereik, eerder as die dood op die slagveld. Die enigste duidelike wenner was Orodes II, wat hierdie oorlog begin het as 'n swak monarg in beheer van 'n swak ryk en dit beëindig het as die onbetwiste heerser van die streek en die leidende supermoondheid. Al wat voorgelê het, was die hervatting van die uitbreiding van die Westelike deel van die Parthia en die bereiking van die langtermyndoelwit om die Middellandse See te bereik.
Opsomming en lees The Battle and the Retreat
Ons kan nou die volle omvang van die ramp sien wat Rome tydens die Carrhae -veldtog getref het. Die Romeine het voorheen gevegte verloor, maar nog nooit een op so 'n omvattende manier nie, en gevolg deur so 'n omvattende roete. Uiteindelik is hulle letterlik uit die parthiese gebied gejaag in 'n gruwelike wanorde, met hul roemryke Romeinse dissipline wat hulle laat vaar het, en 'n man wat vir homself was en 'n gesindheid aan die orde van die dag was. Die terugtog van Carrhae was net so rampspoedig soos die geveg self en moet as een van die groot rampspoedige terugtogte in die geskiedenis beskou word. Die enigste duidelike ramings wat ons vir Romeinse ongevalle het, is van Plutarchus, wat die Romeinse dood op 20 000 stel, met 10 000 gevange geneem (sien bylaag een) en Appian, wat bloot berig dat minder as 10 000 na Sirië ontsnap het. 259
Een aspek wat selde opgemerk word, is net hoeveel van hierdie dooies en gevangenes die gevolg was van die terugtog, eerder as van die geveg self (minstens 6 000 is die dag ná die geveg dood). Dit is nie so verbasend soos dit klink nie, want daar was min hand-aan-hand-gevegte tydens die geveg, maar dit was meestal 'n menigte pyle, waarvan die meeste gestrem was eerder as om doodgemaak te word. Die enigste gevegte in die nabye kwartaal het plaasgevind tydens die uitbreek van Publius Crassus en rsquo, waartydens minder as 6 000 Romeine gesterf het. Vir die res van die geveg was die Romeinse slagoffers weens pylaanvalle. Gegewe die langdurige aard van die Romeinse weerstand en die toevallige spervuur ​​van die Parthiese pyle, blyk dit dat baie van die Romeinse slagoffers nie onmiddellike sterftes was nie, maar mans wat in verskillende grade veelvuldige wonde opgedoen het. Baie hiervan sou ná die geveg weens hul moegheid en bloedverlies beswyk het, eerder as tydens die geveg self.
Oor die verliese van die partye het ons geen woord nie, maar weereens was die enigste geveg in die kwartaal waaraan die Partiërs deelgeneem het tydens Publius se uitbreek. Aangesien die grootste deel van hierdie gevegte plaasgevind het deur die Parthiaanse katafrakture en die woeste aard van die geveg, kan ons selfs met hul swaar pantser verwag dat hulle 'n aansienlike aantal ongevalle opgedoen het. Die verskil hier is dat Surenas die grootste deel van sy slagoffers uit sy 1 000 katafrakture sou geneem het, eerder as oor die weermag. Dit het hom steeds meer as genoeg perdeboogskutters beskikbaar gemaak om vlugtende Romeine te jag, maar dit kan sy skynbare onvermoë verklaar om die krag wat aan die einde rondom Crassus vergader het, aan te pak.
Wat kan uit die geveg self geleer word? Dit wil beslis voorkom asof die Romeine die totale getalle gehad het, maar dat hulle nie diepte in sekere gebiede gehad het nie, veral die kavallerie. Dit was egter nie 'n wesenlike gebrek aan Crassus -voorbereidings nie. Soos die wag tot 53 vC gewys het, het Crassus geweet dat sy leër swak was in kavallerie. Hierdie tekort het slegs die deurslaggewende saak geword omdat Surenas besluit om 'n bekende Romeinse swakheid te benut. Vir die geveg wat hy verwag het, het Crassus genoeg kavallerie gehad om die Parthiese katafrakture besig te hou. Maar vir die geveg wat Surenas 'n baie mobiele en raketgebaseerde geveg gemaak het, is hy hopeloos uitgesluit.
Nietemin moet daarop gewys word dat die Romeinse verlies by Carrhae op een man neerkom. In teenstelling met die tradisionele sienings van die geveg, was dit nie verlore nie as gevolg van onbevoegdheid van Crassus, maar vanweë Surenas en rsquo -glans. Surenas het besef dat hy Rome nie kon verslaan oor die lengte van 'n veldtog wat die geskiedenis hom geleer het nie. Hy het egter besef dat Rome in 'n enkele geveg verslaan kan word as hy hom reg daarvoor voorberei. As die nederlaag swaar was, beide wat die sielkundige skade en die aantal ongevalle betref, dan sou die oorlog verby wees. Hierby is sy besef dat die Romeinse Republikeinse stelsel in so 'n mate gemuteer het dat dit Parthia begin lyk het, in soverre die hele veldtog op 'n enkele bevelvoerder staatgemaak het. As hy Crassus gevang of vermoor het, sou die inval verby wees. Daar is beslis 'n ander dinastie op die een of ander tydstip in die toekoms (waarskynlik Pompeius of Caesar), maar dit sou 'n ander oorlog wees.
Crassus en die Romeine is by Carrhae ongedaan gemaak deur die taktiek van Surenas en die rsquo om die geveg in 'n vinnige kavalerie-verloofde te verander, sonder infanterie en 'n totale afhanklikheid van raketvuur. As die Romeine in genoegsame hoeveelhede naby die Partiërs gekom het, sou hulle numeriese en militêre meerderwaardigheid van naby gesien het. Surenas en rsquo -genie het die Romeine gekeer om dit te doen. Nietemin, vir die Romeine was die stryd self nie so katastrofies soos baie sou glo nie. Dit was nie 'n tipiese Partiese leër waarmee hulle gekonfronteer is nie, maar 'n weerspieëling van die genialiteit van sy bevelvoerder. Soos Publius se uitbraak getoon het, was die Romeine in 'n nabye posisie nog steeds 'n krag om mee rekening te hou, en daar moes punte gewees het toe die uitslag van die wedstryd in 'n geveg nog steeds in die weegskaal was. Verder kon Surenas & rsquo -taktiek slegs een keer gebruik word, waarna die Romeine gereed sou wees daarvoor. Dit is interessant om op te let dat die bronne opgemerk het dat sy voorgestelde mag swaar was in kavallerie toe Caesar hom voorberei op sy partydse veldtog (wat na sy sluipmoord laat vaar is). 260
Wat werklik die skade vir die Romeine aangerig het, en wat 'n verskriklike nederlaag in 'n katastrofale een gemaak het, was die terugtog, of soos ons moet sê die terugtogte. Hierdie shamboliese maneuvers het die aantal mans wat verloor is, verdubbel of gevange, verdubbel. Die Romeinse generaal is saam met die meerderheid van sy jong adellike offisiere vermoor. Beide terugtogte is geteister deur 'n volledige uiteensetting van dissipline. Tydens die eerste terugtog, na Carrhae, het Crassus & rsquo vooraf bewaker nie gebly om dekking te bied nie, wat die agterstanders kon inhaal of die groepe kon vind wat los was van die hoofmag (soos die mag onder leiding van Vargunteius) . In plaas daarvan verlaat hulle hul pos en vlug terug na Romeinse Sirië. Van die twee beamptes wat bekend is dat hulle oorleef het, kan en kan hulle albei beskuldig word van verlatenheid. Verder is daar uitstekende vergelykings met hul tydgenote wat gesterf het. Terwyl Vargunteius gesterf het teen 'n dapper laaste stand, vlug Egnatius uit Parthia en oorleef in skande. Terwyl Cassius Crassus verraai en Sirië veilig bereik, sterf Octavius ​​in die stryd om hom te verdedig, toe ook hy sy eie lewe eerste kon stel. By te veel geleenthede was die Romeinse leër geteister deur dissipline van sowel offisiere as mans. Dit was 'n onheilspellende teken vir die Romeinse Republiek.
Die kombinasie van die nederlaag en die terugtog het die Parthian -veldtog 'n totale ramp vir Rome gemaak, waarvan hy nog nie gesien is sedert Hannibal tydens die Tweede Puniese Oorlog die Alpe na Italië oorgesteek het nie. Van 'n leër van 40 000 plus het skaars 'n kwart van hulle teruggekeer na Sirië. Die oënskynlik onstuitbare Romeinse juggernaut het heeltemal van die pad af gekom. In die eerste geveg en die eerste oorlog tussen die twee groot supermoondhede van die ooste was Rome dus die duidelike verloorder. Aangesien hul ryk wat vinnig groei, op 'n byna legendariese onoorwinlikheid gebou is, het hierdie nederlaag ernstige implikasies gehad. Nie net is die Romeinse Ryk verhinder om te vorder nie, maar dit was nou in gevaar om terug te trek.
9. Dit was een van die ergste nederlae wat 'n moderne weermag ooit gely het teen 'n tegnologies minderwaardige inheemse mag
Aan die einde van die dag lê honderde Britse rooi jasse dood op die helling van Isandlwana - Cetshwayo het sy krygers beveel om hulle geen genade te bewys nie. Die Zoeloe -aanvallers het ook gely - hulle het tussen 1 000 en 2 500 mans verloor.
Op die terrein van die slagveld, onder Isandlwana -heuwel, is vandag herdenkings ter herdenking van die gevalle aan beide kante.
Antieke aanklagte Redigeer
Daar kan aanvaar word dat die aanklag in prehistoriese oorlogvoering plaasgevind het, maar duidelike bewyse kom eers by latere geletterde samelewings voor. Die taktiek van die klassieke Griekse falanks het 'n geordende benaderingsoptog ingesluit, met 'n laaste aanklag om te kontak. 
Highland -heffing Redigeer
In reaksie op die bekendstelling van vuurwapens, het Ierse en Skotse troepe aan die einde van die 16de eeu 'n taktiek ontwikkel wat 'n skare muskiet met 'n oorgang na 'n vinnige hand-tot-hand-geveg met behulp van melee-wapens gekombineer het. Aanvanklik suksesvol, is dit teengewerk deur effektiewe dissipline en die ontwikkeling van verdedigende bajonet -taktiek. 
Bayonet -heffing Redigeer
Die ontwikkeling van die bajonet aan die einde van die 17de eeu het daartoe gelei dat die bajonetlading deur die 18de en 19de eeu en tot in die 20ste eeu die belangrikste infanterietakttaktiek geword het. Reeds in die 19de eeu het taktiese geleerdes reeds opgemerk dat die meeste bajonetklagte nie 'n noue geveg tot gevolg gehad het nie. In plaas daarvan het die een kant gewoonlik gevlug voordat daar daadwerklike bajonetgevegte ontstaan ​​het. Die daad om bajonette vas te maak hou hoofsaaklik verband met die moraal, en gee 'n duidelike sein aan 'n vriend en 'n vyand van 'n bereidwilligheid om dood te maak. 
Banzai aanklag Wysig
'N Term wat deur die geallieerde magte gebruik word om te verwys na Japannese aanvalle op menslike golf en swerm wat deur infanterie -eenhede opgevoer word. Hierdie term kom van die Japannese slagkreet "Tennōheika Banzai" (天皇 陛下 万 歳, "Lewe sy majesteit die keiser"), afgekort tot banzai, spesifiek met verwysing na 'n taktiek wat die keiserlike Japannese leër tydens die Stille Oseaan -oorlog gebruik het.
Die skokwaarde van 'n aanklagaanval is veral uitgebuit in kavallerietaktieke, beide van gepantserde ridders en ligter gemonteerde troepe van vroeër en later tydperke. Geskiedkundiges soos John Keegan het getoon dat kavallerieklagte teen infanterie dikwels misluk het, terwyl perde weier om in die digte massa vyande te galop as hulle korrek daarteen voorberei is (soos deur improvisasies te versterk) en veral deur vas te staan ​​teen die aanval. ,  of die laai -eenheid self breek. Toe kavallerieklagte egter slaag, was dit gewoonlik te wyte aan die verdedigende formasie wat opgebreek het (dikwels in vrees) en verstrooiing, om deur die vyand gejag te word.  Alhoewel dit nie aanbeveel word dat 'n kavallerieklag teen ononderbroke infanterie voortgaan nie, was aanklagte steeds 'n lewensvatbare gevaar vir swaar infanterie. Daar word opgemerk dat Parthian lancers aansienlik digte formasies van Romeinse legioene benodig om te stop, en na berig word dat die skryf van Anna Komnene nog moeiliker is om te stop met Frankiese ridders. Slegs hoogs opgeleide perde sou egter vrywillig digte, ongebroke vyandformasies aankla, en om effektief te wees, sou 'n sterk formasie gehou moet word - sulke sterk formasies is die gevolg van doeltreffende opleiding. Swaar kavalerie wat selfs 'n enkele deel van hierdie kombinasie ontbreek - saamgestel uit hoë moraal, uitstekende opleiding, kwaliteit toerusting, individuele vaardigheid en kollektiewe dissipline van beide die krygers en die berg - sou beskuldig word van ongebroke swaar infanterie, en slegs die beste swaar kavalleriste (bv. ridders en katafrakture) deur die geskiedenis sou dit besit met betrekking tot hul era en terrein.
Europese Middeleeue Redigeer
Die ruitery was 'n belangrike taktiek in die Middeleeue. Alhoewel kavallerie al voorheen gelaai het, het 'n kombinasie van die aanneming van 'n raamsaal wat vasgemaak is deur 'n borsband, beugels en die tegniek om die lans onder die arm te sit 'n tot dusver onbereikbare vermoë om die momentum van die perd en ruiter te benut. Hierdie ontwikkelings het in die 7de eeu begin, maar is eers in die 11de eeu tot volle werking gekombineer.  Die Slag van Dyrrhachium (1081) was 'n vroeë voorbeeld van die bekende Middeleeuse kavallerielading wat aangeteken is dat dit 'n verwoestende uitwerking het op sowel Normandiese as Bisantynse kroniekskrywers. Teen die tyd van die Eerste Kruistog in die 1090's is die kavallerielading wyd gebruik deur Europese leërs. 
Vanaf die begin van die honderdjarige oorlog het die gebruik van professionele snoekmanne en langboogmanne met 'n hoë moraal en funksionele taktiek egter beteken dat 'n ridder versigtig sou wees in 'n kavalerie. Mans wat snoek of halberd in vorming het, met 'n hoë moraal, kan alles behalwe die beste kavalerie -aanklagte afweer, terwyl Engelse boogskutters met die langboog 'n stroom pyle kan loslê wat in staat is om verwoesting te veroorsaak, maar nie noodwendig 'n slagting nie, op die koppe van swaar infanterie en kavallerie op ongeskikte terrein. Dit word al hoe meer algemeen dat ridders as elite swaar infanterie afklim en veg, alhoewel sommige steeds in die geveg bly sit het. Die gebruik van kavallerie vir flankerende maneuvers het nuttiger geword, hoewel sommige interpretasies van die ridderideaal dikwels tot roekelose, ongedissiplineerde aanklagte gelei het.
Kavalerie kan steeds digte swaar infanterieformasies reg van voor aankla as die kavalleriste 'n kombinasie van sekere eienskappe het. Hulle het 'n groot kans op sukses as hulle in 'n formasie was, gesamentlik gedissiplineerd, hoogs bekwaam en toegerus met die beste wapens en wapens, sowel as op perde wat opgelei is om die fisiese en geestelike spanning van sulke laste te verduur. Die meerderheid van die kavaleriepersoneel het egter ten minste een van hierdie eienskappe ontbreek, veral dissipline, formasies en perde wat opgelei is vir regstreekse aanklagte. Die gebruik van die hoof-op-kavaleriekoste het dus afgeneem, hoewel Poolse huzare, Franse Cuirassiers en Spaanse en Portugese veroweraars nog steeds in staat was om sulke aanklagte te slaag, dikwels as gevolg van hul besit van die voorheen genoemde kombinasie van die eienskappe wat benodig word vir sukses in sulke pogings.
Twintigste eeu Edit
In die twintigste eeu is die kavallerielading selde gebruik, hoewel dit sporadies en af ​​en toe sukses behaal het.
In wat genoem is die "laaste ware ruitersaanklag", het elemente van die 7de Kavalerieregiment van die Verenigde State Villista -magte aangeval in die Slag van Guerrero op 29 Maart 1916. Die geveg was 'n oorwinning vir die Amerikaners, wat op woestynterrein plaasgevind het, in die Mexikaanse stad Vicente Guerrero, Chihuahua. [ 8]   
Een van die suksesvolste aanvallende kavallerie -aanklagte van die 20ste eeu is glad nie deur kavallerie uitgevoer nie, maar eerder deur berede infanterie, toe die Australiese 4de Light Horse Brigade op 31 Oktober 1917 op 'n afstand van twee kilometer oop terrein in die gesig van Ottoman artillerie- en masjiengeweervuur ​​om Beersheba suksesvol te vang in wat bekend sou staan ​​as die Slag van Beersheba.
Op 23 September 1918 het die Jodhpur Lancers en Mysore Lancers van die 15de (Imperial Service) Cavalry Brigade Turkse posisies te perd in Haifa aangestel. Saam het die twee regimente 1350 Duitse en Ottomaanse gevangenes gevange geneem, waaronder twee Duitse offisiere, 35 Ottomaanse offisiere, 17 artilleriegewere, waaronder vier 4,2 gewere, agt 77 mm gewere en vier kameelgewere asook 'n 6-duim vlootgeweer en 11 masjiengewere. Hul eie slagoffers beloop agt dood en 34 gewondes. 60 perde is dood en 83 beseer.
Op 16 Mei 1919, tydens die Derde Anglo-Afgaanse Oorlog, het die 1ste King's Dragoon Guards die laaste aangetekende aanklag deur 'n Britse perderede kavalerieregiment  by Dakka, 'n dorpie in Afganistan, noordwes van die Khyberpas gemaak. 
Tydens die Spaanse Burgeroorlog was daar 'n massiewe kavalerielading deur die Fasciste -afdeling tydens die Slag van Alfambra op 5 Februarie 1938, die laaste groot berig in Wes -Europa. 
Verskeie pogings tot aanklagte is tydens die Tweede Wêreldoorlog gemaak. Die Poolse kavallerie het, ondanks die feit dat hy hoofsaaklik opgelei is om as 'n vinnige infanterie te werk en beter gewapen te wees as gewone Poolse infanterie (meer tenkwapens en pantservoertuie per capita), tot 15 kavallerieklagte uitgevoer tydens die inval in Pole. Die meerderheid van die aanklagte was suksesvol en nie een was bedoel as aanklag teen pantservoertuie nie. Sommige van die aanklagte was onderlinge aanklagte deur die Poolse en Duitse kavallerie, soos die Slag van Krasnobród (1939), en een keer is die Duitse kavalerieverkenners van die 4de Ligte Afdeling (Duitsland) se aanklag teen die Poolse infanterie van die 10de Gemotoriseerde Kavallerie Brigade (Pole) teengewerk deur Poolse tankette wat uit versteekte posisies by Zakliczyn beweeg het. Op 17 November 1941, tydens die Slag van Moskou, het die Sowjet -44ste Kavaleriedivisie die Duitse lyne naby Musino, wes van die hoofstad, gelaai. Die berede Sowjette is verwoes deur Duitse artillerie, daarna deur masjiengewere. Die aanklag het misluk, en die Duitsers het gesê dat hulle 2 000 kavaleriste doodgemaak het sonder om hulself te verloor.  Op 24 Augustus 1942 was die verdedigingsbevel van die Savoia Cavalleria by Izbushensky teen Russiese lyne naby die Donrivier suksesvol. Britse en Amerikaanse kavallerie -eenhede het ook soortgelyke kavalerie -aanklagte tydens die Tweede Wêreldoorlog gemaak. (Sien 26ste Kavalerieregiment). Die laaste suksesvolle kavallerie -aanklag, tydens die Tweede Wêreldoorlog, is tydens die Slag van Schoenfeld op 1 Maart 1945 tereggestel.Die Poolse kavallerie, wat aan die Sowjet -kant geveg het, het die Duitse artillerieposisie oorweldig en toegelaat dat infanterie en tenks die stad binnedring. Die kavallerie het slegs 7 sterf, terwyl 26 Poolse tenkmanne en 124 infanteriste sowel as ongeveer 500 Duitse soldate dood is.   )
Na die Tweede Wêreldoorlog was die kavallerielading duidelik verouderd en was dit nie meer in diens nie [ aanhaling nodig ] dit het moderne troepe egter nie gekeer om perde vir vervoer te gebruik nie, en in lande met berede polisie word soms soortgelyke (alhoewel ongewapende) tegnieke as die kavallerielading gebruik om oproeriges en groot menigtes af te weer.
In die vuurwapenouderdom is die basiese parameters die vordering teen die snelheid (of doeltreffendheid) van die vuur. As die aanvallers vinniger vorder as wat die verdedigers hulle kan doodmaak of deaktiveer, sal die aanvallers die verdedigers bereik (alhoewel dit nie noodwendig is sonder om in getalle verswak te word nie). Daar is baie wysigers aan hierdie eenvoudige vergelyking - onder meer tydsberekening, dek van vuur, organisasie, vorming en terrein. 'N Mislukte klag kan die toekomstige aanvallers kwesbaar laat vir 'n teen-aanklag.
Daar was die afgelope 700 jaar 'n konstante styging in 'n weermag se vuurtempo, maar hoewel massale aanklagte suksesvol verbreek is, het hulle ook gewen. Dit is eers sedert die middel van die 19de eeu dat reguit heffings minder suksesvol geword het, veral sedert die bekendstelling van die herhalende gewere, masjiengewere en stuitlading artillerie. Hulle is dikwels nog steeds op 'n baie kleiner skaal nuttig in beperkte gebiede waar die vyand se vuurkrag nie tot stand gebring kan word nie. Bayonet -aanklagte word nog in die vroeë 20ste eeu gesien, maar word dikwels beperk tot teenstanders met minderwaardige vuurkragte, as daar min skietgoed is, of bloot as 'n vorm van selfmoordaanval om die vyand te vrees.
In die moderne tyd het melee -aanklagte feitlik uitgesterf buite oproerbeheer en straatgevegte, met enkele uitsonderings soos die bajonetlading tydens die Slag van Danny Boy, maar militêre laaitaktieke vind hoofsaaklik plaas met gepantserde vegvoertuie soos tenks, infanteriegevegte voertuie en gepantserde motors. Hierdie grondgevegvoertuie kan óf direk met opskuddende vuur vorder, óf infanterie -aanvallers vinnig na die teikenposisie vervoer om dit aan te val en vas te vang. Lugaanvalle is ook 'n gereelde taktiek om spesiale aanvalle teen hoë doelwitte in te voer.
Hoe het omsingeling in die Tweede Wêreldoorlog gewerk? Hoe kan 'n omringende krag voorkom dat dit van beide kante en op 'n enkele punt oorval word?
Ek waardeer dat omsingel vanuit die oogpunt van die verdedigende krag beteken dat dit afgesny is van toevoerlyne en kommunikasie. Maar vir die aanvallende mag wat die omsingeling doen, is dit op vyandelike gebied en is dit redelik omring, afgesien van 'n enkele toevoerlyn wat dit in die nasleep verlaat.
Hoe voorkom die aanvallende mag dat hy afgesny word? Dit sal beide kante van 'n smal lyn in vyandelike gebied moet verdedig.
Definieer eers omsingeling. Daar is immers 'n omsingeling, en dan 'n omsingeling. Verskillende scenario's het op verskillende maniere gewerk - Duinkerke verskil van die Amerikaanse verdediging van Bataan en Corregidor, wat verskil van die ⟊uldron -gevegte ' van Barbarossa, wat verskil van Falaise, wat anders was as Falaise. ens.
Veronderstel deur omsingeling U bedoel die soort diep deurdringende dryfvere wat gelei het tot die vinnige Duitse vordering in Pole en die groot ongevalle van Barbarossa, dit kom eintlik neer op vier faktore:
Hoë bekwaamheid van die aanvallers
Relatiewe onbevoegdheid van die verdedigers
'N Tegnologiese wanbalans wat die aanvaller bevoordeel
Ongelyk moraal van die verdediger
'N Bekwame geleide militêre aanval op 'n weermag wat minder bekwaam is. In moderne oorlogvoering is daar dikwels ook 'n tegnologiese wanbalans, sodat die verdediger grootliks staatmaak op ouer tegnologie, wat nie met die huidige tegnologie gebruik word nie, of albei. Of Duitsland in Pole, die Sowjette teen die Japannese in Khalkin Gol, die Egiptenare en Syriërs teen Israel, of die VN -koalisie in Desert Storm, wanbalanse in leierskap en tegnologie is 'n konsekwente faktor. In die besonder sal die vaardigheid met die bestuur van gekombineerde arms baie wisselvallig wees.
Die aanvallende krag is oor die algemeen meer beweeglik, en die verdedigende krag is oor die algemeen minder beweeglik. Dit kan te wyte wees aan tegnologie, soos dat die kant met vragmotors vinniger is as die kant met perde, soos ons gesien het in die reaksie van die Geallieerde op die Duitse aanval in die Slag van die Bulge, of dit kan wees as gevolg van strategiese beperkings, soos hoe die Franse op Parys moes terugval, het hul beweging relatief tot die Duitsers in 1914 beperk.
Benewens hierdie wanbalanse, het die verdedigers ook probleme met ongelyke moraal. Sommige eenhede sal tot die laaste veg, sommige sal veg, maar is bereid om terug te trek, sommige val terug by die eerste kontak, en ander vermy bloot kontak heeltemal. As leierskap nie buitengewone pogings aanwend om dit te bestuur en te verminder nie, word gapings onvermydelik oopgemaak in lyne wat 'n bekwame aanvaller kan benut. Dit het in 1940 met die Franse gebeur, maar het nie gebeur met die Sowjette in Koersk. Almal maak grappe oor die Maginot Line, maar dit het gewerk - wat gebeur het, was dat die Duitsers aangeval het in 'n sektor wat na verwagting stil sou wees en dus deur C -graad -eenhede bewaak word.
Dit is ook belangrik om te onthou dat die bevelhebbers destyds dit nie gedoen het nie, alhoewel u van relatiewe sterkpunte en ander dinge weet. Hulle is afgesny, omring en word voortdurend aangeval. Om in 'n paar rigtings uit te breek, sal beslis werk, maar hoe moet hulle weet watter rigting dit is? Dit is nie altyd reguit nie, en die praktiese logistiek van uitbreek is moeiliker as wat u sou dink. As dit eers omsingel is, is dit oor die algemeen intelligenter om op te staan ​​en te hoop dat die res van u weermag weer kontak kan kry as om die risiko te veroorsaak dat u hele mag vernietig word in 'n blinde uitbraakpoging. Dit was 'n standaardleer in die meeste militêre groepe, en die uitbreek was in werklikheid so riskant dat bevelvoerders huiwerig was om dit te probeer, selfs al was dit onder direkte bevele om dit te doen.
Dit is ook belangrik om te onthou dat die bevelhebbers destyds dit nie gedoen het nie, alhoewel u van relatiewe sterkpunte en ander dinge weet. Hulle is afgesny, omring en word voortdurend aangeval. Om in 'n paar rigtings uit te breek, sal beslis werk, maar hoe moet hulle weet watter rigting dit is? Dit is nie altyd reguit nie, en die praktiese logistiek van uitbreek is moeiliker as wat u sou dink. As dit eers omsingel is, is dit oor die algemeen intelligenter om te versterk en te hoop dat die res van u weermag weer kontak kan kry as om die risiko te veroorsaak dat u hele mag vernietig word in 'n blinde uitbraakpoging. Dit was 'n standaardleer in die meeste militêre groepe, en die uitbreek was in werklikheid so riskant dat bevelvoerders huiwerig was om dit te probeer, selfs al was dit onder direkte bevele om dit te doen.
Om by hierdie antwoord te voeg, moet u ook u nuutgemaakte flank blootstel as u uit 'n omringing wil breek. As u dus probeer om uit te breek, hoop u beter dat u nie vertraag word nie.
Groot, bondige antwoord. Voorrade kom swaar by wie uiteindelik die ' -omringde ' is, en wie die beleg is. Gee 'n werklike of net in die gedagtes van die bevelvoerders.
In 1942-3 het die Japannese oproer in Suidoos-Asië, gewoonlik klein magte gestuur om versperrings te bou agter die verdedigende Britse Rykstroepe. Laasgenoemde sou altyd probeer uitbreek om hul toevoerlyne te beveilig.
In 194 het generaal William Slim iets van 'n revolusie teweeg gebring net deur die Britse geleide magte daarvan te oortuig aanvaar omring word, om dit op sy plek te beveg totdat dit verlig is. Deur vas te hou, het hulle minder voorrade gebruik as om te probeer uitbreek, terwyl hulle die voorraad van die Japannese magte verslyt het wat die 'surrounding ' doen. By die Admin Box in 1944 het 'n Britse basis wat vroeër in 'n wanordelike toevlugsoord gegooi sou word, 'n nare nederlaag toegedien aan die Japannese mag wat gestuur is om hulle aan te val.
'N Mens sien dat omsingelingsgevegte gewoonlik vroeg en laat in oorloë plaasvind, wanneer logistiek in die werklikheid of in die persepsie onbalanseer. Sodra albei partye ervare en georganiseer is, is hulle geneig om dit uit te werk totdat die een of ander kant deur die verskaffingsketting misluk. 'N Mens kan die sukses van Duitse valskermsoldate vroeg in die Tweede Wêreldoorlog vergelyk met die uitkoms van Operation Market-Garden, waarop die Duitsers geweier het om paniekerig te raak en die Geallieerdes nie hul verskaffersituasie sou bedink het nie. 'N Weermag wat sukses soek in 'n omsingelingstryd, hoop gewoonlik op 'n sielkundige voorsprong om die vyand te laat oorgee sonder om te ernstig te veg.
Dit is 'n indrukwekkende antwoord. Is u 'n militêre offisier? Dit lyk asof u baie vertroud is met die konsepte.
Puik antwoord baie dankie.
Ek is bevrees dat die antwoord van /u /whistleridge nie werklik die taktiese en strategiese aspekte van moderne omringings aanspreek nie, ek sal dit probeer dek.
U moet verstaan ​​dat moderne omhulsels (nie Cannae of iets voor die uitvinding van die tenk nie) 'n produk is van twee soorte strategieë. Mobiliteitsstrategie vs 'n statiese verdediging, gekombineer met ten minste taktiese lug superioriteit. Die strategie om tenks te gebruik om gate in die vyandelike lyn te maak, was eintlik die pioniers van die Russe (Deep Battle het dit genoem) en later deur die Britte. Die Duitsers het dit aangepas terwyl die Russe en Britte dit laat val het.
Wat beteken dit? Eenvoudig, u gebruik u tenks in toegewyde tenkafdelings en korps. Anders as die vroeë Sowjet-, Franse en Britse leërs wat hulle versprei het onder die infanterievormings. Guderian het in sy memoires beroemd gesê: Klotzen, nicht Kleckern. Losweg vertaal in boot em don 't kick em. Dit beteken dat u al u krag vir die eerste slag gebruik en dit nie versprei kan verswak nie.
Daar is baie verskille in strategieë vir diepe gevegte, die sogenaamde Blitzkrieg of Amerikaanse leerstellings na die Tweede Wêreldoorlog, maar ek gaan nie hier op in nie.
Aan die ander kant het die skool vir statiese verdediging geglo dat die lesse van die Eerste Wêreldoorlog steeds bestaan. U hoef slegs infanterie en wapenrusting in die voorste linie te versamel met minimale reserwes (dit is baie belangrik), en die vyandelike offensief sal dit eenvoudig mors op die aanvalle.
Die probleem hiermee is dat mobiliteit (tenks, APC's, vragmotors, ens.) Tesame met groter lugmag hierdie teorie positief oud gemaak het.
In die breë het hierdie omsingelinge plaasgevind toe die Duitsers in 'n klein teater wapens in groot konsentrasies versamel het. Hulle sou dan deur die flanke slaan terwyl die Duitse infanterie die vyand se voorste linie aangegryp het, sodat hulle nie kon terugtrek of die Duitse wapenrusting in die flanke of agterkant kon slaan nie. Dit word die posisie van die vyand genoem & quotfixing & quot. Beteken dit is. reggemaak? Hulle kan nie manoeuvreer nie, kan nie terugtrek nie en moet staan ​​en veg. Dit alles terwyl die wapenrusting die sterk voorkant deurboor het en deurdring na 'n voorafbepaalde ontmoetingspunt.
Dit is waar u vraag vandaan kom. Waarom kan die vyand hierdie eenhede nie net aanval nie? Wel, hulle kan nie, want in hierdie teater het die vyand baie min reserwes oor, hul bevel- en beheerstruktuur is in wanorde. Gewoonlik was die afdelingshoofkwartier ongeveer 20-25 km agter die voorkant. In WW1 -terme sou dit maande geneem het om hierdie afstand af te lê, maar in die mobiele gevegte van WW2 het dit ure geneem. Selfs die korps se hoofkwartier was vroeër ongeveer 50-60 km agter die voorkant, wat binne enkele dae in hierdie vinnige en vloeiende gevegte bereik is. In 'n paar gevalle is selfs die hoofkwartiere van die leërs verras en dit was ver ver agter die voorste linie.
In wanorde, geen beskikbare versterkings om die wapenrusting aan die dun kant van die omsingeling te kraak nie, sou die infanterie op die nou afgesnyde troepe vorder en hulle in detail breek.
Die Sowjette het wel briljant aangepas (na die verlies van miljoene) en teen die einde van 42, begin 43, gebruik hulle militêre intelligensie, bestudeer artilleriepatrone om te bepaal wanneer en waar 'n aanval plaasvind, en jaag dan plaaslike reserwes om dit te hou en teen die middel van 43 het hul eie weergawe van blitzkrieg vervolmaak (met baie verskille, maar in wese dieselfde).
Italo-Ethiopiese oorlog (1935–36, in Ethiopië)
Byna vier dekades later, die vervolg. Italië het moontlik gedink dat dit uiteindelik wraak geneem het toe die Italiaanse magte Ethiopië in 1935 binnegeval en die land die daaropvolgende jaar geannekseer het, maar hul onwelkome verblyf was relatief van korte duur, aangesien die geallieerde magte van die Tweede Wêreldoorlog die land in 1941 bevry het. word dikwels beskou as een van die episodes wat die weg vir die Tweede Wêreldoorlog voorberei het. Dit toon die swakheid van die destydse heersende internasionale liggaam, die Volkebond, wat weinig meer kon doen as om die inval te veroordeel en sanksies teen Italië op te lê ... sanksies wat grootliks deur ander lande geïgnoreer is en dus ondoeltreffend was.
Een van die heel eerste visuele voorstellings met betrekking tot oorlogvoering wat ons het, is die Stele van aasvoëls uit die vroeë Sumeriese era (Nigro). Die werklike stele bestaan ​​uit sewe fragmente wat tans in die Louvre -museum van Frankryk woon. Ses van die fragmente is gevind op die plek van Ancient Girsu, 'n klein dorpie in die stad Lagash (Winter). Die Stele van aasvoëls is deur Lagash geskryf as oorlogspropaganda, dus by die interpretasie van die Stele is dit belangrik om daarop te let dat dit eensydig en inherent bevooroordeeld is. Tonele word aan beide kante van die stele gekerf, met inskripsies wat die negatiewe ruimte invul. Hierdie inskripsies lei ons by die interpretasie en begrip van wat die afbeeldings beteken.
Die voorwerp van een van die foto's op die Stele is 'n groot mannetjie. In die een hand hou hy 'n mace vas, en in die ander hand hou hy 'n net vol kaal mannetjies vas. Bo -op die net is 'n arend wat sy vlerke sprei. Hierdie tekens kan geïdentifiseer word deur middel van mitologiese tekste. Dit verteenwoordig die "Zu-voël", wat geïdentifiseer word met die god Ningirsu (Mei). Aangesien die Zu-voël bo-op die net is wat die groot figuur vashou, word dit dikwels aanvaar dat die groot mannetjie die god Ningirsu is. Ningirsu was die beskermheilige van Girsu. Dit is vir ons intuïsie aangenaam, want in die vroeë ikonografie word gode en belangrike leiers dikwels uitgebeeld as groter as almal rondom hulle. Hierdie uitbeelding kan dan daarop dui dat oorlog toe gaan 'n manier was om die gode te paai. Die kaal mannetjies in die net sou dan soldate uit die vyandelike leër wees. Dit lyk asof hierdie manne 'n offer of offer aan Ningirsu is. Daarom kan ons tot die gevolgtrekking kom dat die Sumeriërs dit regverdig om oorlog toe te gaan deur te glo dat dit 'n manier was om hul gode gelukkig te hou. Dit toon aan dat oorlogvoering met hul godsdiens vervleg was.
Die probleem wat ontstaan ​​by die interpretasie van 'n artefak soos die Stele of Aasvoëls, is wanneer 'n enkele aanname verwyder word, die interpretasie gedwing word om dramaties te verander. As ons nou aanneem dat die groot mannetjie wat die net vashou nie 'n god is nie, sou dit hom 'n man maak. Ons sou dan moes aanneem dat hierdie man 'n reus is, of dat die prentjie self 'n simboliese voorstelling is. As die prentjie simbolies was, sou die groot man waarskynlik die koning wees en deur die dood beheer oor Umma neem. Hierdie interpretasie verander nou die betekenis van die prentjie drasties: die prentjie beteken nou dat die Sumeriërs baklei omdat hulle koning 'n warboer is eerder as wat die Sumeriërs veg omdat hulle glo dat hulle die gode versadig. Beide hierdie interpretasies is redelik (een het 'n sterker grondslag vir argument), maar slegs een (of nie een) kan die oorspronklike idee van die kunstenaar wees.
Aan die agterkant van die stele is die bokant van die reliëf besaai met aasvoëls, wat die stele sy moderne naam gee. Die aasvoëls dra die afgesnyde koppe van verskeie vyandelike soldate. Onder die paneel is gewapende soldate wat almal op dieselfde manier toegerus en ingerig is in 'n komplekse formasie. Hulle trap oor gevalle vyandelike soldate terwyl hulle gelei word deur 'n effens groter figuur, vermoedelik 'n bevelvoerder of die koning. Onder die toneel is meer soldate, wat nie toegerus is met skilde nie, maar eerder 'n lang spies in die een hand en 'n steekbyl in die ander. Dit is 'n figuur in 'n strydwa wat hulle lei, wat meestal as die koning geïnterpreteer word. In die derde paneel is daar 'n groot figuur, maar ons kan slegs die voet en 'n deel van sy kledingstuk sien. Dit is ook waarskynlik dat dit die koning is.
Hierdie kant van die stele het 'n baie donkerder en 'oorlogsugtige' toon daaroor. Wat in elke toneel beklemtoon word, is die feit dat die vyand, Umma, verslaan word. Aasvoëls dra afgesnyde koppe, Lagash -soldate trap oor dooie vyande, en nog baie lyke lê voor die koning. Dit beklemtoon hoe die Ummiete basies deur die Lagashite -leërs geslag is. Deur die nederlaag so uit te beeld, wys almal in Sumer hoe sterk en wreed Lagash is. Dit stuur 'n boodskap dat Lagash 'n krag is om mee rekening te hou. Weereens, dit is waar versigtigheid nodig is by die interpretasie van hierdie verligting. Omdat die Stele of Vultures geskryf is om die oorwinning oor Umma te vier, sou die kunstenaars dit nie nodig voel om hul eie ongevalle aan die kant te noem nie, wat die oorlog laat lyk na 'n eensydige bloedbad.
The Stele of Vultures is 'n uitstekende bron van inligting wat ons 'n insig gee in die Antieke Sumeriese wêreld wat onmoontlik sou wees as dit nooit bestaan ​​het nie. Watter inligting die stele verskaf, is egter 'n bietjie dubbelsinnig. Die teks gee 'n bietjie insig in wat die prentjies uitbeeld, maar die teks is nie eksplisiet genoeg om ons 'n enkele definitiewe teorie te maak van wat die foto's beteken nie. Die monument is direk na die geveg geskep, so dit behoort 'n akkurate bron van inligting te wees, maar ons weet nie hoe 'n monument soortgelyk of anders sou wees as dit na 'n oorlog deur 'n kunstenaar uit Umma gemaak sou word nie. Die stele is ook nie heeltemal nie, slegs 'n paar fragmente van die hele stele is gevind. Sommige foto's en stukke teks ontbreek. Solank versigtigheid aan die dag gelê word by die interpretasie van die Stele of Aasvoëls en eksterne bronne gebruik word om interpretasies te verifieer, is hierdie artefak van onskatbare waarde in ons strewe om 'n dieper begrip te kry van die rol van oorlogvoering in Antieke Mesopotamië.
Stele van die aasvoëls prentjie:
Lewandowski, Hervé. Victory Stele of Eannatum, King of Lagash, noem die "Vulture Stele " vroeë dinastiese tydperk, c. 2450 v.C. Louvre, Tello (antieke Girsu).
Mei, Herbert Gordon. " Patroon en mite in die Ou Testament. " Die Journal of Religion (1941): 285-299.
Nigro, Lorenzo. Die twee steles van Sargon: ikonologie en visuele propaganda aan die begin van koninklike Akkadiese verligting. " Irak 60 (1998): 85-102.
Winter, Irene J. " Nadat die geveg verby is: Die " Stele van die aasvoëls " en die begin van historiese vertelling in die kuns van die antieke Nabye Ooste. " Studies in die kunsgeskiedenis (1985): 11-32.
Yoffee, Norman. " Die ineenstorting van antieke Mesopotamiese state en beskawing. " Die ineenstorting van antieke state en beskawings (1988): 44-68.
Tempel van Hera, naby Metapontum
'N Onderzeese raaisel: die toevallige ontdekking van die spookskip in die Oossee
Argeoloë vind ondergrondse piramide by Tiahuanaco in Bolivia, opgrawings beplan
Diewe van vuur in antieke mitologie: Goddelike skepping en vernietiging in die hande van die mens
Mason en Dixon Line
22 Desember 2011- Hamas PLO, EU vs Ministry Ministry, Extremism and Apathy and African Refugees - History