Geskryf deur Kerrylee Rogers, et al
Koolstofopslag in Australiese mangroves kan klimaatsverandering help verlig. Shutter
Kusvleilande beslaan nie veel wêreldwye gebiede nie, maar hulle stoot ver bo hul koolstofgewig deur die mees atmosferiese koolstofdioksied van alle natuurlike ekostelsels op te neem.
Die soute, suurstofverarmde gronde waarin vleilande groei, is 'n blou-koolstof-ekosisteme, wat hul verbinding met die see noem, ideaal om organiese koolstof te begrawe en op te slaan.
In ons navorsing, wat vandag in die natuur gepubliseer word, het ons gevind dat koolstofopslag deur vleilande aan die kus gekoppel is aan styging op seevlak. Ons bevindinge dui daarop dat namate die seevlak styg, hierdie vleilande kan help om klimaatsverandering te verminder.
Die styging op seevlak bevoordeel die vleilande van die kusstreek
Ons het gekyk na hoe veranderende seevlakke gedurende die afgelope paar eeue die vleilande van die kus (meestal mangroves en soutmars) beïnvloed het. Ons het gevind dat hulle by die stygende seevlakke aanpas deur die grondlae te verhoog, minerale sediment vas te vang en digte wortelmateriaal op te tel. Baie hiervan is koolstofryke materiaal, wat beteken dat stygende seevlakke die vleilande tot meer koolstof opberg.
Ons het ondersoek ingestel na hoe saltmarshes die afgelope paar millennia op variasies in “relatiewe seevlak” gereageer het. (Relatiewe seevlak is die posisie van die waterkant in verhouding tot die land eerder as die totale volume water in die oseaan, wat die eustatiese seevlak genoem word.)
Wat sê die afgelope seevlakstygings?
Wêreldwye afwisseling in die tempo van styging op seevlak gedurende die afgelope 6,000-jare hou grootliks verband met die nabyheid van die kuslyne aan ysplate wat gedurende die laaste gletsperiode oor hoë noordelike breedtegrade uitgebrei het, sommige 26,000 jaar gelede.
Terwyl ysplate smelt, het die noordelike vastelande die hoogte in verhouding tot die oseaan stadig aangepas as gevolg van die aarde se mantel.
Karaaf Wetlands in Victoria, Australië. Boobook48 / flickr, BK BY-NK-SA
Vir 'n groot deel van Noord-Amerika en Europa het dit gelei tot 'n geleidelike styging in die relatiewe seevlak die afgelope paar duisend jaar. Daarteenoor is die suidelike vastelande van Australië, Suid-Amerika en Afrika minder beïnvloed deur yslae, en die geskiedenis van die seevlak aan hierdie kuslyne weerspieël die "eustatiese" neigings van die oseaanoppervlak, wat gedurende hierdie periode gestabiliseer het, nader.
Ons ontleding van koolstof wat in meer as 300 soutmarshes oor ses vastelande gestoor is, het getoon dat kuslyne onderworpe aan konstante relatiewe styging op die seevlak gedurende die afgelope 6,000-jaar gemiddeld twee tot vier keer meer koolstof in die boonste 20 cm van sediment gehad het, en vyf tot nege keer meer koolstof in die onderste 50-100 cm sediment, in vergelyking met soutmarsies aan die kuslyne waar seevlak in dieselfde tydperk meer stabiel was.
Met ander woorde, aan kuslyne waar seevlak styg, word organiese koolstof doeltreffender begrawe namate die vleiland groei en koolstof veilig onder die oppervlak geberg word.
Gee vleilande meer ruimte
Ons stel voor dat die verskil in die opberging van soutmelk in vleilande van die Suidelike Halfrond en die Noord-Atlantiese Oseaan verband hou met “akkommodasie-ruimte”: die ruimte wat beskikbaar is vir 'n vleiland om minerale en organiese sedimente op te berg.
Kusvleilande leef binne die boonste gedeelte van die tussenvlaksone, ongeveer tussen die gemiddelde seevlak en die boonste grens van hoogwater.
Hierdie getygrense definieer waar die vleilande in die kus minerale en organiese materiaal kan stoor. Namate minerale en organiese materiaal in hierdie gebied ophoop, skep dit lae, wat die grond van die vleilande verhoog.
Die kus vleilande van Broome, Wes-Australië. Shutter
Daarom word nuwe akkommodasieruimte vir die berging van koolstof geskep wanneer die see opgaan, soos op baie kuslyne van die Noord-Atlantiese Oseaan die afgelope 6,000 jaar gebeur het.
Om hierdie teorie te bevestig, het ons veranderinge in koolstofopberging in 'n unieke vleiland wat die afgelope 30-jare vinnig gestyg het, vinnig ontleed.
Toe die ondergrondse mynsteun in die 1980s uit 'n steenkoolmyn onder die Macquarie-meer in die suidooste van Australië verwyder is, het die kuslyn binne enkele maande 'n meter bedaar, wat die seevlak relatief laat styg.
Hierna het die tempo van minerale opeenhoping verdubbel, en die tempo van organiese ophoping het viervoudig toegeneem, met baie van die organiese materiaal koolstof. Die resultaat dui daarop dat styging op seevlak in die komende dekades ons betreklik moerasse op die suidelike halfrond kan omskep in warm kolle van koolstofsekwestrasie.
Hoe om kusvleilande te help
Die kuslyne van Afrika, Australië, China en Suid-Amerika, waar stabiele seevlakke oor die afgelope paar millennia akkommodasieruimte beperk het, bevat ongeveer die helfte van die wêreld se soutmarshes.
Saltmarsh aan die oewer van Westernportbaai in Victoria. skrywer met dien verstande
'N Verdubbeling van die koolstofsekwestrasie in hierdie vleilande, volgens die raming, kan 'n ekstra 5 miljoen ton CO₂ per jaar uit die atmosfeer verwyder. Hierdie potensiële voordeel word egter in die gedrang gebring deur die voortdurende opruiming en herwinning van hierdie vleilande.
Die behoud van vleilande in die kusstreek is van kritieke belang. Sommige kusgebiede regoor die wêreld is van getye afgesny om vloede te verminder, maar die herstel van hierdie verbinding sal kusvleilande - wat ook die gevolge van vloede verminder - en koolstofopname bevorder, sowel as die biodiversiteit en die produksie van visserye verhoog.
In sommige gevalle beteken die beplanning vir toekomstige uitbreiding van vleilande die ontwikkeling van die kus beperk, maar hierdie besluite lewer opbrengste in terme van vermyde oorstromings as die see styg.
Laastens sal die verhoogde koolstofopslag daartoe bydra dat klimaatsverandering verminder word. Vleilande bêre vloedwater, buffer die kus teen storms, voer voedingstowwe deur die ekosisteem en voorsien lewensbelangrike see- en landhabitat. Dit is kosbaar en die moeite werd om te beskerm.
Kerrylee Rogers, medeprofessor, Universiteit van Wollongong; Jeffrey Kelleway, postdoktorale navorsingsgenoot in omgewingswetenskappe, Macquarie Universiteit, en Neil Saintilan, hoof, departement van omgewingswetenskap, Macquarie Universiteit. Die skrywers wil graag die bydrae van hul kollegas, Janine Adams, Lisa Schile-Beers en Colin Woodroffe, erken.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Stygende see laat kusvleilande toe om meer koolstof op te slaan