Haar eerste digbundel, Fotostaatmasjien, het verlede November op boekrakke landwyd verskyn. Fotostaatmasjien is ook die wenner van die gesogte UJ-prys asook die Elisabeth Eybers-prys én is op die kortlys vir die Ingrid Jonker-prys.
Bibi en die bekende spreker en rubriekskrywer Gielie Hoffman het Vrydag by die Boekejol en Filmrolfees in Pretoria oor Fotostaatmasjien gesels. Sy het vroeër die middag in die Atterbury Teater saam met digters soos Antjie Krog en Andries Bezuidenhout haar skelpienk hoëhakskoene vierkant volgestaan tydens ŉ digmarathon waar dié bekroonde digters hul eie werke voorgelees het.
Sy sê dit was eers toe sy ander digters se woorde begin gebruik het, dat sy haar eie stem gevind het. “Ek begin nooit skryf op ŉ skoon, wit bladsy nie. Selfs toe ek kuns studeer het, het ek altyd gevoel ek moet eers ŉ bietjie ink op die skoon papier mors voor ek daarop kon begin teken,” lag sy.
Sy en die ontwerper van die uitleg van die boek, Richard Myburgh, het sommige van die gedigte met lang reëls, dwarsoor die bladsye van die boek, gedruk om nie afbreek aan die lengte van die reëls in die gedigte te maak nie. “Ek skuif woorde rond in my gedigte,” verduidelik Bibi.
“Posisies in ŉ reël is belangrik omdat dit aandag trek na die woord aan die begin en aan die einde van die sin. Waar jy ŉ sin afbreek, kan maak dat dit dubbelsinnig raak. Ek hou van daai speletjie. My kamer is nie netjies nie, maar my gedigte is,” lag sy.
Flip Buys, hoof van Solidariteit skryf: “So pas gehoor ons het die Renata Barnard Appèlhofsaak in Bloemfontein met kostes gewen! Meer besonderhede volg later. Die Regters het ook vir ons die kostes van die vorige Arbeidsappèlhof wat ons verloor het toegeken. Hierdie is waarskynlik ons grootste hofoorwinning ooit, en ons hoop dit kan duisende lede vorentoe help. Dankie aan die hele span wat vir soveel jare so hard aan hierdie saak gewerk het. Ons is baie bly vir Renata. Ons Regsmense sal die saak ontleed om die volle impak daarvan aan almal deur te gee.”
Renate se kaalvoettog oor die hoë berg van onreg raak haar egter nie alleen nie. Die uitspraak in die arbeidsappèlhof is reeds onlangs deur regter Hilary Rabkin-Naicker in die arbeidshof in Kaapstad gebruik om die enigste blanke in die groep wat Solidariteit teen die Departement van Korrektiewe Dienste verteenwoordig het, van die ander uit te sluit.
Ingevolge die invloed van ‘n hoër hof se uitsprake op die presedentereg het die regter waarskynlik geen keuse gehad nie. Solidariteit neem dele van daardie saak op appèl, in ‘n proses onderweg na die Grondwetlike Hof, en dit sal interessant wees om te sien hoe die appèlhofbeslissing in die Renate-geval, ‘n impak op die DKD en ander sake gaan hê.
Deur die individuele omstandighede in ag te neem, kan die probleem van geërfde armoede en agterstande aangespreek word. Wie sou byvoorbeeld die grootste aanspraak op ‘n studiebeurs hê? Die wit seun wat weens armoede tuis in ‘n kinderhuis beland het, of die dogter van ‘n swart miljardêr?
Dit sou baie gevra wees om te glo die staat sal nie die grondwetlike kwessies ter sprake op appèl na die grondwetlike hof te neem nie. Indien wél bloei ‘n mens se hart by voorbaat vir die verdere uitgerekte trauma van Renate.
Elke Suid-Afrikaner wat die rug op onreg wil keer moet die hoed hoog lig vir die dapper Renate en haar vasberade vakbond Solidariteit.