In die eerste gedig vind ons die eksposisie van die “drama” wat sigself in die loop van die bundel afspeel: “Hoe kan jy vertel hoe dit is // die straat, blinkwit geskrik een middag laat / toe die man aan die bopunt verskyn”, na aanleiding van die Nijhof-fragment. Die belangrikste problematiek wat die bundel onderlê, word hier aan die orde gestel, naamlik die onmoontlikheid om dit wat in ons land aan die gebeur is, te “vertel” – om die omvang daarvan te begryp, moet dit eerstehands beleef word. Vandaar die dramatiese inslag van die bundel. In plaas van vertel, stel die digter die gebeure wat hy onthou, meestal op dramatiese wyse teenwoordig. Die “man” wat hier ter sprake is, is ŉ belangrike ordenende simbool wat dwarsdeur die bundel op belangrike plekke opduik. Aanvanklik is hy “… geklee / in ligblou hemp, bruin broek, sandale / en ’n piesang in elke oor” – die mens wat met oorklappe deur die lewe gaan; dan is hy “die man van seisoene” wat tyd uitdeel; later word hy die man wat “die landskap / betree van teer, vuur en rook”; hy word die “skofbaas” en die myner wat jou dwing om ondergrond te gaan, te boor na oorspronge en rykdom. Teen die einde van die bundel begin dié man ooreenkoms vertoon met die Ander in Van Wyk Louw se bekende Ballade van die bose:
Terwyl die Suid-Afrikaanse hede in al sy kliniese besonderhede tentoongestel word, vind verplasing van die blaam nooit plaas nie. Die skrywende “ek” is ŉ notaris wat alles wat hy waarneem en onthou, neerskryf. Hoewel daar van aangrypende metafore en verrassende beelde gebruik gemaak word, is die optekenaar steeds die nugter skrywende agent wat meestal van die meer direkte “showing” gebruik maak as van die subjektiewe “telling”. Daarom ontbreek dit ook nie aan selfondersoek nie – ook hier val die lig verblindend skerp op die eie lewe en op die kulturele bagasie van alle groepe wat saam sing aan die Suid-Afrikaanse volkslied waarvan fragmente telkens as refreine in hoofletters uitgelig word in die verskillende tale waarin dit gesing word.