Erfenis van lig en groen – Kluisenaarsklaviere
Posted by Rouxne van der Westhuizen on Julie 11, 2018 Januarie 25, 2019
Ek het die voorreg gehad om hierdie plasing as gas-blog vir die webtuiste van die Potchefstroom Eikelaan-projek te skryf. Gaan besoek dit gerus, vir inligting oor die eikelaning en hoekom dit bewaar moet word.
My gunsteling tyd van die dag is wanneer die son sak. Nie “’n sonsak” nie, dis heeltemal te cliché. Amper-skemer, voor dit vaal begin raak. Die mooiste gedeelte van hierdie tyd is die kleur van die lug. Die lig, eerder. Dis ’n kalmerende skakering tussen geel en oranje. En dit laat alles waaraan dit raak, mooier lyk.
Amper-skemer sonlig lyk die mooiste tussendeur die groen van die akkerblare. Die patrone van die lig raak deurmekaar met die patrone van die blare, en ’n mens kan net vir ewig staar na die stories wat hulle saam vertel.
Behalwe in die winter, natuurlik. Maar dis nie hulle skuld die natuur wil hê hulle moet elke jaar nuwe klere koop nie.
Krag, eer, stabiliteit, onsterflikheid. Dit is sommige van die eienskappe wat akkerbome simboliseer (dis waar, Google dit). ’n Mens kan dit sien: hulle is adellike bome, groot maar edel. Ek smag daarna om te weet wat hulle al alles gesien het terwyl hulle hier staan. Studentemanewales, romantiese pieknieks, troues, begrafnisstoete, busse wat moeë werkers huis toe neem, middagstappies saam met honde, selfs diewe in die nag…
Ek wonder of een van hulle al agtergekom het die bome kyk vir hulle.
Daar is baie dinge wat Stellenbosch-studente doen en sê waarmee ek nie noodwendig saamstem nie. Die meeste daarvan verdra ek. Partykeer is dit selfs waar: hulle mooi, ou geboue is beslis ’n aanwins vir ons erfenis.
Maar as hulle wil begin spog met hulle mees fantastiese, pragtigste, oudste-in-die-land akkerbome, stop ek hulle summier. Nou het jy té ver gegaan.
Om nou eenhonderd persent eerlik te wees, gee ek nie ’n duit om oor Stellenbosch, of enige ander dorp, se akkerbome nie, want hulle niks om mee te spog nie. Potchefstroom, aan die ander kant, is die tuiste van die langste eikelaan in die Suidelike Halfrond. Om dit amptelik te maak, is die laan ook as ’n Erfenisgebied verklaar.
Dis reg, Stellies. Die hele Suidelike Halfrond.
Ek het iewers gehoor dat die mens gekondisioneer is om nie gereeld boontoe te kyk nie, so ons mis gewoonlik die wêreld waarin bome leef. Ons is eintlik maar korterige skepsels, as jy daaraan dink. Maar doen jouself die guns, volgende keer as jy iewers tussen die dam en die landboukollege staan: kyk op.
Stil en rustig. Dit is wat hulle is. En natuurlik ook mooi. En groen. Onsterflik, tog deesdae so sterflik.
En hulle het absoluut niks verkeerd gedoen nie.
Kyk, dis nou nie ’n vreemde “save the tree”-beweging of iets van die aard nie. Dis iets effens meer ernstig. Dis soos die Taalmonument in die Paarl wat besig is om te kraak. Of Tafelberg wat deur ’n meteoriet getref gaan word. Oukei, dalk nie so drasties nie, maar jy verstaan wat ek bedoel. Dis ’n monument, ’n simbool, ’n erfenis, wat die potensiaal het om tot niet te gaan.
Daar is soveel maniere wat ons hulle gelukkiger kan maak. Gee hulle water, moenie onder hulle stop met jou kar nie. Eenvoudige goed. Doen jouself ’n tweede guns, en gaan kyk op die Eikelaan se webtuiste vir maniere om te help.
En moet nooit weer onder die Eikelaning deurloop sonder om die amper-skemer en groen patrone te bewonder nie.
Vorige bydrae Gym toe. Lekker?
Volgende bydrae Van die ander kant
Julie 13, 2018 om 2:18 vm
Het bepaald nie geweet Potch het indrukwekkender Eikelaning as Stellenbosch nie!
Julie 13, 2018 om 2:24 vm
Ook baie mooi skrywe dink net wat jy alles jy Stellenbosch kan liries raak as jy daar studeer het. 😂😂 Trek net jou been en besef daarmee saam dat met lost in translation dit in moderne tye gevaarlike idioom kan wees. Dink ek moet vasstel waar dit vandaan kom – kan moontlik storie daaroor skryf!
Terug pieng: Kom stap die Seville Rock Art Route saam met Louis Leipoldt (Deel 1) – Abrie dink hardop