Trump, Sanders en die begin van die einde van die tweepartystelsel in Amerika | Maroela Media
Die nominasiestryd in Amerikaanse voorverkiesings is nou verby die halfpadmerk en met die sogenaamde Tweede Super Dinsdag agter die rug, is dit duidelik dat Hillary Clinton die Demokrate se presidentskandidaat gaan wees. Aan die Republikeine se kant het Donald Trump weer eens baie goed gedoen en daarin geslaag om sy voorsprong verder uit te brei. Met Marco Rubio wat onttrek het, is dit nou net Ted Cruz wat nog enigsins wesenlike kompetisie vir Trump bied.
Trump gaan waarskynlik daarin slaag om teen Julie, wanneer die Republikeine hul nominasiekongres in Cleveland, Ohio aanbied, 'n groot voorsprong in aangewysde afgevaardigdes te hê. Die vraag is egter of hy teen Julie die belangrike 1237-merk kan verbysteek om die onbetwiste kandidaat vir die Republikeine te word.
Hy moet oor die volgende drie maande 60% van die oorblywende afgevaardigdes se steun wen indien hy meer as 1237 wil behaal. Sou hy nie daarin slaag nie, bestaan daar 'n goeie kans dat sy teenstanders in Cleveland sal probeer om die anti-Trump stem te verenig en so vir Trump van die nominasie te ontneem.
'n Trumpkandidaatskap, sowel as enige alternatief, kan meebring dat die Republikeine diep verdeeld in November 'n nasionale verkiesing moet aanpak. Hoe welgestelde hoofstroomsentrumregses, proteksionistiese bloukraag konserwatiewes, libertariërs en neokonserwatiewe intervensioniste voor November kan verenig om saam een kandidaat te steun, is tans onduidelik en die kanse daarvoor lyk toenemend onmoontlik.
Aan die Demokrate se kant is daar ook tekens van ernstige krake. In verskeie peilings is dit duidelik 'n wesenlike deel van Bernie Sanders se ekstreemlinkse ondersteuners is nie bereid om Hillary Clinton te ondersteun nie. Die verdeeldheid onder die Demokrate is nog nie so wesenlik soos aan die Republikeine se kant nie, maar tekens van minstens 'n beperkte onversoenbaarheid is duidelik. Hoewel Clinton gister goed gedoen het deur in Ohio, Illinois, Noord-Carolina en Florida te wen, is daar steeds miljoene linkse Amerikaners wat vir Sanders steun en 'n redelike sterk afkeur in Clinton het.
Indien 'n mens in ag neem dat tussen 120 en 140 miljoen kiesers vanjaar op 8 November aan die presidentsverkiesing sal deelneem, besef jy wat 'n enorme uitdaging dit vir 'n kandidaat is om 'n koalisie van meer as 50% van hierdie kiesers te verenig om die verkiesing te wen.
Amerika is toenemend divers, nie net demografies nie, maar ook polities. Die opkoms van populisme aan die linker- en regterkant van die politieke spektrum skep 'n moeilike situasie vir die Republikeine en Demokrate wat altyd hul ekstreme flanke as gegewe steun aanvaar het en eerder om die kiesers in die middel meegeding het. Die verlies van kiesers aan die meer ekstreme flanke gaan oor die volgende paar jaar 'n interessante politieke dinamika in die VSA skep en sal waarskynlik die einde van die tweepartystelsel beteken.
Die verval van 'n tweepartystelsel in die VSA volg op soortgelyke gebeure in ander Westerse lande. Frankryk het die afgelope paar jaar die opkoms van populistiese partye ervaar en Front National is tans besig om die gevestigde politieke stelsel daar sterk uit te daag.
In Duitsland was daar sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog 'n tweepartystelsel met die Sosiaal-Demokrate en Christen-Demokrate wat afwisselend regeer het. Koalisies was byna nooit nodig nie en 'n meerderheidstem was meestal 'n gegewe. Met die opkoms van die Groenparty, die Alternatief vir Duitsland en tot 'n mate ook die Linkse-party het Duitsland nou in 'n veelpartydemokrasie verander. Veelpartykoalisies op staatsvlak en selfs na volgende jaar se federale verkiesing, op nasionale vlak, is Duitsland se voorland.
Die kanse dat 'n derdepartykandidaat vanjaar in die Amerikaanse verkiesing goed kan doen, is baie skraal. Dit is besonder moeilik om in verskeie state op die stembrief te kom en die tyd daarvoor is ook reeds beperk. Michael Bloomberg, die skatryk oudburgemeester van New York, kon moontlik 'n sterk veldtog gevoer het, maar het onlangs aangekondig hy gaan nie deelneem nie. Die laaste wesenlike aanslag van 'n derde partykandidaat was Ross Perot se veldtogte in 1992 en 1996. Die Libertariese Party staan die beste kans om moontlik 2-3% van die stemme te wen.
Dit tyd is egter nou ryper as ooit tevore vir die ontstaan van nuwe politieke partye in die VSA. Indien die Republikeine en Demokrate voortgaan om populiste in hul eie geledere te onderdruk, kan afvalliges hier nuwe politieke bewegings begin. Die beste kans hiervoor sou wees indien die Republikeine 'n manier vind om Donald Trump te verhoed om hul kandidaat vir vanjaar se presidentsverkiesing te word. Trump en sy miljoene ondersteuners sal waarskynlik dan uit die party tree en 'n nuwe politieke beweging begin.
Dit lyk egter toenemend waarskynlik dat die Republikeine Trump as kandidaat sal moet aanvaar, wat weer 'n afvalligheid onder veral neokonserwatiewes en welgestelde hoofstroomlede van die party kan veroorsaak.
Aan die Demokrate se kant sal die meeste Sanders-ondersteuners waarskynlik 'n Clinton-kandidaatskap gelate aanvaar, maar met 'n agenda om dit nie weer toe te laat nie. Die saad is gesaai en die ontkieming van nuwe politieke bewegings in die VSA het reeds begin.
Dankie, dit is 'n baie interessante en informatiewe artikel.
Dit lyk vir my of daar n revolusie gaan kom maak nie saak watse kant gaan wen nie,nie een van die twee kante gaan tevrede wees met uitslag nie.Ek kan wel sien hulle is besig met baie vuil spel om Trump uit te hou amper soos Mugabe maak.
Trump is 'n homofobiese, bullebak, stripclub eienaar wat aan die een kant die Bybel rondswaai om Christene se stemme te kry, en aan die ander kant verklaar dat hy nog nooit vir God om vergiffenis gevra het nie. Die enigste manier hoe Trump die VSA se president sal word is as a) Sanders die demokratiese kandidaat word, wat toenemend al hoe meer onwaarskynlik lyk, of b) as Sanders besluit om as 'n onafhanklike kandidaat te staan. Trump sal die VSA terugneem na die George Bush dae toe Amerika die muishond van die internasionale gemeenskap was.
Die mense is kwaad, want wereldwyd word na 'n agenda van die UN se pype gedans deur hulle "verkose" regerings en die ouens na wie se belange laaste omgesien word is die stemvee. Die politiese en media klas reken hulle kan die stemvee aan hulle neuse rondlei en dit het gewerk tot nou toe. Maar al hoe meer mense begin deur die streke sien, ten goede of ten kwade. Trump is 'n simptoom van hierdie "siekte" en hy is slegs die eerste, nie die laaste nie. En onderskat hom maar op eie risiko.
Dis interessant dat daar onder Afrikaners – veral op Maroela Media – nogal baie ondersteuning is vir Trump. Mense verwys na almal wat na die UN se pype dans, dat Trump 'n kandidaat die die "people" is, ens. Hoekom al die ondersteuning? Hierdie ou is net so skelm soos die res van hulle en tussen hom en Hillary is die keuse maar bra sleg. Nie een verdien om president te word nie. Trump staan en braak op net wat die mense wil hoor. Groot "sweeping" statements wat al die red necks gelukkig maak met geen ware planne oor hoe hy… Lees meer »