Zizania - Geskiedenis Podcasts - 2021
Geskiedenis van Zizania - Geskiedenis
(Vuurtoring tender: dp. 575; l. 161,0 '; b. 27,0'; dph.
12,0 "; dr. 6'9" (gemiddelde); cgl. 27)
Zizania - 'n vuurtoring -tender wat in 1888 in Baltimore vir die Vuurtoring van die Verenigde State gebou is - is deur 'n uitvoerende bevel van 24 April 1917 na die Oorlogsdepartement oorgeplaas. vaartuie wat in die 1ste vlootdistrik werk. Toe die beheer oor die vuurtoringdiens op 1 Julie 1919 na die departement van handel terugkeer, is Zizania se naam van die vlootlys geskrap. Sy was gevestig in Portland, Maine, en het sy diens aan die vuurtorings aan die kus van New England hervat, en sy was so werksaam tot 1925 toe haar naam uit die lys van vuurtoringdiensvaartuie verwyder is.
USS Zizania was 'n tender vir patrollievaartuie wat van 1917 tot 1919 in die Amerikaanse vloot gedien het en weer as USS Adario van 1943 tot 1946.
Naamgenoot: Zizania, 'n wilde rys inheems aan Noord -Amerika
Getref: 1 Julie 1919
Lot: Terug na die Amerikaanse ministerie van handel 1 Julie 1919
Notas: Gedien as vuurtoring in die Verenigde State se vuurtoringdiens 1888–1917 en 1919–1925
Hergebruik: 26 Augustus 1943
Ontmantel: 17 April 1946
Herklassifiseer: YTM-743, 4 Augustus 1945
Getref: 1 Mei 1946
Lot: Oordra na Maritime Commission's War Shipping Administration vir finale beskikking.
Tipe: patrollieboot tender
Verplasing: 575 ton
Lengte: 161 voet (49 m)
Straal: 27 voet (8,2 m)
Konsep: 3,7 m (12 voet) gemiddeld
Spoed: 12 knope (22 km/h 14 mph)
Afleiding van die oorsprong van gekweekte Zizania latifolia, 'n akwatiese groente van 'n plant-swamkompleks in die Yangtze-rivierkom
Gewasbesteding is een van die belangrikste onderwerpe in evolusionêre biologie. Gekweek Zizania latifolia, mak as die spesiale vorm van 'n plantswam (die gasheer Zizania latifolia en die endofiet Ustilago esculenta) kompleks, is 'n gewilde waterplant wat endemies in Oos -Asië voorkom. Die vinnige makmaak van verboude Z. latifolia kan in die historiese literatuur opgespoor word, maar benodig nog meer bewyse. Hierdie studie fokus op die ontsyfering van die genetiese verwantskap tussen wild en gekweek Z. latifolia, asook die ooreenstemmende parasitiese U. esculenta. Twaalf mikrosatellietmerkers is gebruik om die genetiese variasies van 32 wilde populasies en 135 landrasse van te bestudeer Z. latifolia. Modelsimulasies gebaseer op benaderde Bayesiaanse berekening (ABC) is daarna uitgevoer om die bevolkingsgeskiedenis hierargies af te lei. Ons het ook die ITS -rye van die swamme ontleed U. esculenta om die genetiese struktuur daarvan te openbaar. Ons resultate dui op 'n beduidende genetiese afwyking tussen verboude Z. latifolia en sy wilde voorouers. Die wildernis Z. latifolia bevolkings het beduidende hiërargiese genetiese onderafdelings getoon, wat toegeskryf kan word aan die gesamentlike effek van isolasie deur afstand en hidrologiese verbondenheid tussen waterskeidings. Gekweek Z. latifolia was vermoedelik een keer in die laagte van die Yangtze -rivier mak gemaak. Die genetiese struktuur van U. esculenta het ook 'n enkele makmaakgebeurtenis aangedui, en die genetiese variasies in hierdie swam kan verband hou met die diversifikasie van kultivars. Hierdie bevindings lewer molekulêre bewyse in ooreenstemming met die historiese literatuur wat die makmaak van gekweekte aangespreek het Z. latifolia behels adaptiewe evolusie wat gedryf word deur kunsmatige seleksie in beide die plant en die swam.
Sleutelwoorde: Ustilago esculenta Zizania latifolia benader Bayesiaanse berekening makmaak genetiese struktuur.
Kopiereg © 2019 Zhao, Song, Zhong, Li, Chen en Rong.
Geografiese liggings van 32 wilde ...
Geografiese liggings van 32 wild Zizania latifolia bevolkings in China (rooi gevulde sirkels).
Genetiese struktuur in Zizania latifolia.…
Genetiese struktuur in Zizania latifolia. (A) Die genetiese verskil tussen wilde populasies en ...
Genetiese struktuur en instellings van ...
Genetiese struktuur en instellings van twee mededingende scenario's in die natuur Zizania latifolia ...
Genetiese struktuur en instellings van nege mededingende scenario's in die suidelike genetiese groep ...
Filogenieboom (maksimum parsimonie, MP) ...
Filogenieboom (maksimum parsimony, MP) vir die 37 toetredings (wilde toetredings in groen ...
Vergelykende filogeografie van die wilderys genus Zizania (Poaceae) in Oos-Asië en Noord-Amerika
Uitgangspunt van die studie: Vergelykende filogeografie van interkontinentale disjunct taxa het ons nie net toegelaat om hul diversifikasie en evolusie na geografiese isolasie toe te lig nie, maar ook om die effek van klimaat- en geologiese geskiedenis op die evolusionêre prosesse van naby verwante spesies te verstaan. 'N Filogeografiese analise is uitgevoer op die oostelike Asiatiese-Noord-Amerikaanse gesplete genus Zizania om intrakontinentale filogeografiese patrone tussen verskillende kontinente te vergelyk.
Metodes: Opnames is gedoen by 514 individue wat drie chloroplast -DNA -fragmente en drie kernmikrosatellietlokusse gebruik het. Hierdie individue het 246 uit 45 bevolkings van Zizania latifolia in Oos -Asië en die volgende uit Noord -Amerika ingesluit: 154 individue uit 26 populasies van Z. aquatica, 84 individue uit 14 populasies van Z. palustris en 30 individue uit een bevolking van Z. texana.
Belangrike resultate: Die genetiese diversiteit van Noord -Amerikaanse Zizania was aansienlik hoër as die van Oos -Asiatiese Zizania. Hoë vlakke van genetiese differensiasie tussen bevolkings en geen teken van bevolkingsuitbreiding is by drie wydverspreide spesies waargeneem nie. Geen filogeografiese struktuur is waargeneem in Z. latifolia nie, en onenige patrone van cpDNA en mikrosatellietmerkers is in Noord -Amerikaanse Zizania waargeneem.
Gevolgtrekkings: Verminderde variasie in Zizania latifolia weerspieël waarskynlik sy meerjarige lewensgeskiedenis, die Noord -Amerikaanse oorsprong van Zizania en die relatiewe homogeniteit van wateromgewings. Hoë vlakke van genetiese differensiasie dui op beperkte verspreiding onder populasies in alle Zizania -spesies. Die meer komplekse patrone van diversifikasie en evolusie in Noord -Amerikaanse Zizania kan veroorsaak word deur die groter impak van gletsering in Noord -Amerika in vergelyking met Oos -Asië.
Sleutelwoorde: Noord -Amerika Zizania cpDNA Oos -Asië interkontinentale disjunksie mikrosatelliet filogeografie.
Abrol, Yash P. en Sulochana Gadgil, red. Rys: in 'n veranderlike Klimaat. Nieu -Delhi: APC Publications. 1999.
Chang, Te-Tzu en Eliseo A. Bardenas. "Die morfologie en variëteitskenmerke van die rysplant." Tegniese Bulletin (Manila, Filippyne: International Rice Research Institute) nr. 4 (Desember 1965).
Chang, Te-Tzu. "Die oorsprong, evolusie, verbouing, verspreiding en diversifikasie van Asiatiese en Afrikaanse rys." Euphytica 25 (1976): 435 – 441.
Chang, Te-Tzu. "Die ryskulture." Referaat gelewer tydens Discussion Meeting on the Early History of Agriculture, geborg deur die Royal Society en British Academy, Londen, April 1976.
Chang, Te-Tze. "II.A.7. Rys." In Die Cambridge World History of Food, vol. 1, geredigeer deur Kenneth F. Kiple en Kriemhild Cone è Ornelas. Cambridge University Press, 2000.
Copeland, Edwin Bingham. Rys. Londen: Macmillan, 1924.
De Datta, S. K. Beginsels en praktyke van rysproduksie. Malabar, Fla .: Robert E. Krieger, 1987.
Grist, D. H. Rys, 6de uitg. Londen en New York: Longmans, 1986.
Huke, R. E., en E. H. Huke. Rys: Toe en nou. Manila, Filippyne, International Rice Research Institute, 1990.
Internasionale rysnavorsingsinstituut. Rys Almanak, 2de uitg. Manila, Filippyne: International Rice Research Institute, 1997.
Lang, James. Voeding van 'n honger planeet: rys, navorsing en ontwikkeling in Asië en Latyns -Amerika. Chapel Hill: The University of North Carolina Press, 1996.
Lu, J. J., en T. T. Chang. "Rys in sy tydelike en ruimtelike perspektiewe." In Rys: produksie en benutting, onder redaksie van B. S. Luh. Westport, Conn .: AVI Publishing, 1980.
Oka, H. I. Oorsprong van gekweekte rys. Japan Wetenskaplike Verenigings Pers. New York: Elsevier, 1988.
Port è res, R. "Taxonomie agrobotanique des riz cultives: O. sativa Lin. et O. glaberrima Steudel: I – IV. " Journal d'Agriculture Tropicale et de Botanique Appliqu é e geen. 3 (1956): 341 – 384, 541 – 580, 627 – 700, 821 – 856.
Ting, Y. "Die oorsprong van rysverbouing in China." Agron. Bul. Sun Yatsen Universiteit. Ser III. 7 (1949): 18.
Wadsworth, James I. "Maalgraad." In Ryswetenskap en Tegnologie, onder redaksie van Wayne E. Marshall en James I. Wadsworth. New York: M. Dekker, 1994.
Webb, B. D. "Kriteria van ryskwaliteit in die Verenigde State." In Ryschemie en -tegnologie, 2de uitg., Geredigeer deur Bienvenido O. Juliano. St. Paul, Minn .: American Association of Cereal Chemists, 1985.
Ye, X. D., et al. "Ontwerp die biosintetiese weg van Provitamine A (beta-karoteen) na (karotenoïedvrye) rys-endosperm." Wetenskap 287 (2000): 303 – 305.
1 Departemente van Agronomie en Plantgenetika, Plantpatologie, Entomologie, Grondkunde, Landbou -ingenieurswese en Landbou- en Toegepaste Ekonomie, Minnesota Extension Service en Minnesota Experiment Station, Universiteit van Minnesota, St. Paul, MN 55108.
2 Sentrum vir alternatiewe plant- en diereprodukte, Universiteit van Minnesota, St. Paul, MN 55108.
3 Departement Agronomie, Kollege vir Landbou en Lewenswetenskappe en Koöperatiewe Uitbreidingsdiens, Universiteit van Wisconsin –Madison. WI 53706.
Wilde rys (Zizania palustris L.) is inheems in Noord -Amerika en groei hoofsaaklik in die Great Lakes -streek. Hierdie spesie met groot sade, een van vier spesies wilde rys, is in die grasfamilie (Poaceae) en word sedert die prehistoriese tyd deur mense geëet. Vroeë Noord -Amerikaanse inwoners, veral die Ojibway-, Menomini- en Cree -stamme in die Noord -Sentraal -kontinent, gebruik die graan as 'n stapelvoedsel en stel Europese pelshandelaars bekend aan wilde rys. Manomio, die naam wat hulle wilde rys gegee het, beteken goeie bessie. Vroeë Engelse ontdekkingsreisigers het hierdie waterplant wilde rys of Indiese rys genoem, terwyl die Franse 'n ooreenkoms met hawer gehad het en dit baie avoine genoem het. Ander name wat wilde rys gegee word, sluit in Kanadese rys, squaw -rys, waterhawer, merelhawer en moerashawer. Die naam "wilde rys" het egter bestaan ​​en vandag is dit die algemene naam vir die genus Zizania, al word die wilde tipe rys (Oryza) ook wilderys genoem.
Voor 1965 word die meeste wilde rys in die Verenigde State op natuurlike plekke in mere, riviere en strome geproduseer. In Kanada word die meeste wilde rys steeds geproduseer in mere en strome wat van die regering gehuur word. Die verbouing van wilde rys as 'n veldgewas is in 1852 die eerste keer voorgestel deur Joseph Bowron uit Wisconsin, en in 1853 deur Oliver H. Kelley van Minnesota. Pogings om wilde rys as 'n veldgewas te verbou, het eers in 1950 begin. James en Gerald Godward het wilde rys verbou in 'n stuk grond wat oorstroom is, naby Merrifield, Minnesota. Teen 1958 het hulle 120 hektaar veldjies om wilde rys te verbou. Bykomende produsente het in die middel van die vyftigerjare en vroeë sestigerjare met rysproduksie begin, en in 196S het oom Ben, Inc, oppervlaktes begin opdoen. Hierdie aanvanklike pogings om kommersiële produksie van wilde rys te kommersialiseer, het gelei tot 'n georganiseerde poging om hierdie gewas met plantteling te mak.
Die ontwikkeling van meer breukbestande variëteite was grootliks verantwoordelik vir die vinnige uitbreiding van die veldproduksie in die laat 1960's en vroeë 1970's. Die produksie in Minnesota het toegeneem van 900 hektaar in 1968 tot 18 000 hektaar in 1973. Die meeste wilde rys uit natuurlike erwe is voor die tyd met die hand geoes deur gebruik te maak van die tradisionele kano-en-vlieg-metode. Meganiese oes van wilde rys op private lande het gedurende 1917 in Kanada begin. Oes met meer doeltreffende graan -maaidorsers was moontlik met die ontdekking van breekweerstand. Wilde rys word tans kommersieel as 'n veldgewas in Minnesota en Kalifornië geproduseer, wat die grootste deel van die oppervlakte uitmaak (onderskeidelik 20 000 en 8 000 hektaar in 1991). Bykomende hoeveelhede word verbou as 'n veldoes in Idaho, Wisconsin en Oregon. In Kanada is daar baie onlangse pogings aangewend om die totale produksie uit mere te verhoog deur mere sonder wilde rys te saai. Die mere word dan meganies geoes deur lugbote wat toegerus is met opvangbakke. Navorsers in Europa ondersoek tans die moontlikheid van wilde rysproduksie daar.
Wilde rys is 'n voedingsgraan wat dien as 'n plaasvervanger vir aartappels of rys, en word gebruik in 'n wye verskeidenheid kosse, soos dressings, oondskottels, sop, slaaie en nageregte. In die afgelope jaar is wilde rys in ontbytgraan gebruik, en mengsels vir pannekoek, muffins en koekies. Mengsels van wilde rys en langgraan gewone rys (Oryza) wat in die vroeë 1960's bekendgestel is, het die gewildheid van wilde rys onder verbruikers verhoog. Wilde rys uit natuurlike stande is gewild onder liefhebbers van gesondheidsvoedsel.
Hierdie graan het 'n hoë proteïen- en koolhidraatinhoud, en is baie laag in vet (tabel 1). Die voedingsgehalte van wilde rys lyk gelyk of oortref dié van ander graan. Lysien en metionien vorm 'n hoër persentasie van die aminosure in die proteïen as in die meeste ander graankosse. Die SLTM -waarde (som van lysien-, threonien- en metionieninhoud) dien dikwels as 'n maatstaf vir die voedingsgehalte van graan, en is 'n bietjie hoër vir wilde rys as vir hawergrout, wat een van die beter graankosse vir mense is. Aminosuur samestelling van verwerkte en onverwerkte wilde rys is soortgelyk, wat dui op 'n lae afname in voedingskwaliteit tydens verwerking. Wilde rys bevat minder as een persent vet, waarvan linoleensuur en linoleensuur saam 'n groter deel van die vetsure (68%) uitmaak as in koring, rys of hawer. Alhoewel hierdie twee vetsure maklik geoksideer word en wilde rys geneig is om galsterige reuke te ontwikkel, maak die hoë vlakke van linoleensuur die vet in wilde rys baie voedsaam.
Die minerale inhoud van wilde rys, wat hoog is in kalium en fosfor, vergelyk gunstig met koring (tabel 1), hawer en mielies. Verwerkte wilde rys bevat geen vitamien A nie, maar dien as 'n uitstekende bron van die B -vitamiene: tiamien, riboflavien en niasien.
Tabel 1. Voedingsamestelling van wilde rys, gekweekte bruinrys en koring.
Voedingskomponent Wilde rys Gekweekte bruinrys Koring
Proteïen 13.8 (12.8㪦.8) 1 8.1 14.3
As (%) 1.7 (1.4ם.9) 1.4 2.0
Vet (%) 0.6 (0.5ל.8) 1.9 1.8
Vesel (%) 1.2 (1.0ם.7) 1.0 2.9
Koolhidraat (%) (72.5㫣.3) 77.4 71.7
Etherekstrak (%) 0.5 (0.3ם.0) 2.1 1.9
Fosfor (%) 0.28 0.22 0.41
Kalium (%) 0.30 0.22 0.58
Magnesium (%) 0.11 0.12 0.18
Kalsium (ppm) 20 32 46
Yster (dpm) 17 10㪩 60
Mangaan (ppm) 14 30㪿 55
Sink (dpm) 5 24 --
Koper (ppm) 13 4ף 8
Stikstof (gratis % ekstrak) 82.4 87.4 78.9
1 Getalle tussen hakies dui waardes aan.
Bron: Handbook of Cereal Science and Technology, Chp. 10, Oelke en Boedicker, 1991 en Wild Rice: Nutritional Review, R.A. Anderson, 1976.
Wilde rys is 'n jaarlikse kruisbestuifde spesie. In Minnesota verval dit binne ongeveer 110 dae en benodig dit ongeveer 2600 groeiende dae (40 ° F basis). Plante is vyf tot ses voet lank en kan tot 50 stuks per plant hê. In bewerkte landerye met vier plante/vierkante voet het plante gewoonlik drie tot ses stokke. Stingels is hol behalwe by knope waar blare, stingels, wortels en blomme verskyn. Internodes word geskei deur dun perkamentagtige afskortings. Die vlak wortelstelsel het 'n verspreiding van 8 tot 12 duim. Volwasse wortels is reguit en sponsagtig. Lintagtige blaarblaaie wissel in breedte van 1/4 tot 1 1/2 duim. Volwasse plante het vyf of ses blare per stam of stomp bo die water.
Blomme is in 'n vertakte paniek met wyfie (pistil) blomme aan die bokant en manlike (gestamineerde) blomme op die onderste gedeelte. Kruisbestuiwing kom gewoonlik voor omdat vroulike blomme eers opkom en ontvanklik raak en bestuif word voordat manlike blomme stuifmeel op dieselfde paniek gooi. Soms het die oorgangsblommetjies, wat tussen die pistillate en die staminaatige blommetjies op die paniek geleë is, beide stigmas en helmknoppe (stuifmeel), en kan dus selfbestuif word. Twee weke na bevrugting is die wilde ryssaad sigbaar, en na vier weke is dit gereed om te oes. Hierdie saad is 'n caryopsis wat soortgelyk is aan die graankorrels. Die caryopsis het 'n ondeurdringbare perikarp, 'n groot endosperm en 'n klein embrio. Die korrels met die palea en lemma (romp) verwyder, wissel van 0,3 tot 0,6 inch lank en van 0,06 tot 0,18 in deursnee. Onvolwasse sade is groen, maar word pers-swart as hulle volwassenheid bereik. Saad op enige helmstok sal op verskillende tye volwasse word, en op sekondêre grondbewerkings word dit later volwasse as op die hoofbewerkings. Daar is min skerp weerstand in natuurlike standplase.
Saad sal nie ontkiem vir ten minste drie maande na volwassenheid nie, selfs al is die omgewingstoestande bevredigend vir groei. 'N Na-rypwordingstydperk word vereis by water by vries- of byna-vriespuntstemperatuur (35 °F) voordat die embrio die rustyd onderbreek en tot 'n nuwe saailing ontwikkel. Hierdie saadrus word veroorsaak deur die ondeurdringbare perikarp wat bedek is met 'n laag was en deur 'n wanbalans tussen endogene chemiese groeibevorderaars en remmers. In die lente sal sade begin ontkiem wanneer die watertemperatuur ongeveer 45 ° C bereik. Pas geoesde sade kan ontkiem deur die perikarp versigtig van die embrio af te skraap. Hierdie sade kan nie direk geplant word nie, maar moet eers in water ontkiem word, en dan die saailinge later oorgeplant word.
Wilde rys is goed aangepas by die noordelike breedtegrade. Dit is nie baie produktief in die suide van die Verenigde State nie, aangesien warm temperature plantgroei versnel, en gevolglik is die planthoogtes korter met 'n gepaardgaande laer aantal blommetjies. Die aantal blommetjies per paniek neem ook af as die daglengte korter as 14 uur is. In suidelike klimate is daar egter matige opbrengste gelewer wanneer dit einde Februarie of vroeg in Maart geplant is. Noord -Kalifornië, Idaho en Oregon was onlangs ander gebiede waar wilde rys goeie opbrengste gelewer het.
Wilde rys in Minnesota en Wisconsin word gewoonlik geproduseer op lae, nat grond wat nog nooit of selde geboer is nie. Die ruitperseel moet net genoeg wees om duur of oormatige gradering te vermy wat die ondergrond blootstel. Hierdie gewas groei goed op vlak turfgrond en klei of sanderige leem. Die perseel moet 'n ondeurdringbare ondergrond hê, soos klei, wat in die grootste deel van die groeiseisoen insypeling voorkom en 'n goeie grondslag vir swaar veldtoerusting is.Die meerderheid wilde ryslande is ontwikkel op organiese gronde met 'n turfdiepte wat wissel van 'n paar sentimeter tot meer as 5 voet veengebiede in Minnesota, behalwe suurmoerasse met 'n lae vrugbaarheid, en is ideaal vir die verbouing van wilde rys, aangesien dit oor die algemeen plat en effens bokant die vloedvlakte. Turf met pH 5,5 sowel as sphagnum moerasse moet vermy word. Ideaal gesproke moet die grond 20% minerale materiaal bevat en 'n koolstof -stikstofverhouding van minder as 16 hê.
C. Grondvoorbereiding en die bou van die dyk:
Borsel en klein bome op 'n nuwe padie -plek word gewoonlik gedurende die winter verwyder deur met 'n stootskraper geskeer te word, en dan die volgende somer verbrand, as die weer dit toelaat. Groot skywe of rotovators word gebruik om die grond te bewerk eerder as om ploegplate te vorm. As turf turf met 'n gietploeg omgedraai word, kan die verrottende plantegroei genoeg koolstofdioksied en metaan produseer om die grond te laat dryf as dit oorstroom word. 'N Gedetailleerde topografiese opname is nodig om die hoogte van die dyke, ligging van riviere en gedeeltes van die padie wat gelykgemaak moet word, te bepaal.
Klein velde het 'n omtrekdyk en wateruitlaat aan die onderkant. Veld met 'n oppervlakte van 30 hektaar of meer, sal kruisings met waterhekke hê, sowel as die groter omtrekdyk. 'N Geringe helling van minder as 'n halwe persent binne die padie bevorder dreinering voor die oes. Betegeling van groter lande is nou algemeen om dreinering en valbewerking te bevorder.
Digte moet ondeurdringbaar wees vir water. Kleigrond is ideaal vir die bou van digte. Die dyke moet wyer wees as turfgrond gebruik word. Die boonste breedte van die hoofdyk moet 8 m wees, terwyl die binnedyk 'n minimum boonste breedte van 4 m moet hê, maar nooit minder as die hoogte van die dijk nie. Die steilste syhange moet 1,5: 1 wees (1,5 voet horisontale afstand vir elke voetval) en die hoogte moet 'n half tot een voet bo die watervlak wees. Op gronde wat baie uitroeibaar is, moet die helling 3: 1 wees, en die hoogte van die dam moet een tot twee voet hoër as die watervlak wees. Die gebruik van organiese grond vir digte kan probleme veroorsaak, aangesien turf maklik erodeer en nie water kan weerhou nie. Die sye van die dam moet dalk platter wees as die minimum aanbevole hoogte om golfbeskerming en vulstabiliteit te bied. 'N Mengsel van minerale grond met turfgrond kan erosieprobleme verminder, veral aan die kante van digte. Plaas digte sodat 'n maksimum waterdiepte van 8 duim in die vlak kant en 16 duim in die diep kant van die veld gehandhaaf kan word.
Toegangspaaie moet so geleë wees dat hulle as deel van die digstelsel kan dien om water af te lei of water op te vang en om die dreineringsgebiede te verdeel. Spruitjies of ander permanente strukture moet geplaas word waar paaie die dreineringskanale oorsteek om toegang tot elke veld te bied vir maklike waarneming en beweging van toerusting. Die ligging en grootte van riviere, waterhekke en pompe moet vooraf bepaal word, sodat die gewenste waterbeheer bereik kan word.
Wilde rys in natuurlike erwe groei in water met 'n konsentrasie van minder as 10 dele per miljoen (dpm) sulfaat. Navorsing het bevind dat wilde rys bevredigend kan groei in water met sulfaatkonsentrasies van tot 250 ppm. Die groei van wilde rys is ook bestand teen 'n groot variasie in die hardheid (22 tot 300 ppm kalsiumkarbonaat) en pH (5,0 tot 8,0) van die water.
Hierdie gewas sal slegs in oorstroomde gronde gedy. Oorstroom die lande so vroeg as moontlik in die lente. As sade ontkiem in onvloeide gronde, is die saailinge verstuit en geel van kleur, waarskynlik as gevolg van 'n gebrek aan yster. Grond moet versadig word van ontkieming tot 2 of 3 weke voor oes om kragtige plantgroei te verseker. 'N Konstante waterdiepte van minstens 6 cm is belangrik om onkruid te beheer gedurende die eerste 8 tot 10 weke nadat sade ontkiem het. Veranderlike waterdiepte gedurende hierdie tydperk kan wilde rysplante beskadig. Water wat dieper as 14 duim is, veroorsaak swak stingels en blyplek tydens wateropname. 'N Studie van drie jaar wat in die noorde van Minnesota gedoen is, het aangedui dat 'n 13-in. waterdiepte het tot voldoende plantestand gelei, geen vertraging in volwassenheid, goeie opbrengste en die beste onkruidbestryding gedurende die vroeë deel van die seisoen. Om die behoorlike diepte te behou, moet water bygevoeg word indien nodig om grondsirkulasie, verdamping en planttranspirasie te vergoed. Die watervlak kan toegelaat word om stadig te daal tydens blom, sodat min water 2 of 3 weke voor die oes gedreineer moet word.
'N Aanvaarbare waterbron moet beskikbaar wees by 'n stroom of meer. Pryse word in Minnesota vereis van die Departement van Natuurlike Hulpbronne om oppervlakte- of grondwater vir besproeiing te gebruik, en van die Pollution Control Agency vir die dreinering van water uit veld. Hierdie permitte is slegs beskikbaar vir grondeienaars wie se velde langs die waterbron lê. Wells kan ook gebruik word as die herlaaispoed voldoende is. Aansoeke om hierdie permitte moet vroeg in die beplanningsfase begin om te verseker dat dit voor konstruksie toegestaan ​​word.
Een moontlike plan vir 'n besproeiingstelsel het 'n sentrale watertoevoerloot waaruit talle velde kan oorstroom. 'N Tweede stelsel laat water toe om van die een veld na die ander te vloei. Hierdie stelsel laat egter nie wisselbou of afsakking van individuele lande toe nie. Die hoeveelheid water wat nodig is om hierdie gewas te laat groei, wissel van 24 tot 30 hektaar groot. Navorsing deur die Universiteit van Minnesota het bevind dat wilde rys met 'n plantdigtheid van twee plante/vierkante voet 25 hektaar groot is. gedurende die groeiseisoen. Die meeste produsente het watergebruikspermitte waarmee hulle hierdie hoeveelheid water kan pomp, maar byna die helfte word gereeld deur reënval verskaf. Die watersisteem behoort 'n veld binne 7 tot 10 dae te oorstroom. 'N Veld van 30 hektaar benodig ongeveer 15 miljoen liter water vir die aanvanklike oorstromings. 'N 12-in. pomp wat 4000 liter per minuut lewer en 24 uur per dag werk, lewer S, 760.000 liter per dag. Hierdie pomp sal 2 1/2 dae neem om 'n 30-akker-padie tot 'n diepte van 11 duim te oorstroom. Minder water sal in die daaropvolgende jare gepomp moet word wanneer die wintersneeu en lentereën behoue ​​bly nadat die waterhekke van die veldjies gesluit is na die oes in die herfs.
E. Saadvoorbereiding en ontkieming:
Plant nuwe landerye met die bestendigste variëteite. Nuwe produsente moet reëlings tref om saad by saadkwekers te koop voor die oes in die herfs. Sommige gesertifiseerde saad van nuwe variëteite is beskikbaar. Produsente kan hul eie saad red, maar dit moet uit onkruidvrye lande kom. Saad moet onmiddellik na die oes skoongemaak word met 'n lug- of swaartekragreiniger voor die herfsaanplanting of winterberging wat die lente voorafgaan. As die saad gestoor word, al is dit vir 'n kort tydjie, moet dit in water geplaas word om ontkieming te verseker. Saad wat vir herfsaanplantings gebruik word, word gewoonlik in tenks met water gevul. Saad vir lente-aanplanting kan gestoor word in vate van 50 liter wat met baie klein gaatjies of plastieksakke geperforeer is om watersirkulasie moontlik te maak. Die tromme of sakke word in mere of strome onder die ys geplaas, of in waterputte wat 10 voet diep is. Moenie toelaat dat modder die saad bedek nie en laat nie water om die saad vries nie. Saad kan ook gestoor word in tenks waar die water by 33 tot 35 ° F gehou word en dit moet elke drie tot vier weke verander word.
Saadrus sal ontkieming voorkom tot na drie maande se koue (33 tot 35 °F) berging in water. Die persentasie ontkieming word bepaal deur sade in 'n pan water by kamertemperatuur (68 °F) te plaas. Die water moet elke twee dae verander word, en na 21 dae moet saad van hoë gehalte 'n ontkiemingsgraad van 70% of hoër hê. Saad ontkiem by 42 °F, maar die optimale temperatuur is tussen 64 tot 70 °F. Die lewensvatbaarheid van sluimerende saad kan nagegaan word deur die perikarp bo die embrio te verwyder en die saad in 'n pan water te plaas, of deur die tetrazolium -toets uit te voer.
V. Kulturele praktyke:
'N Nuwe wilde rysveld met 'n groot hoeveelheid plantegroei moet een of meer jaar voor plant geplant word. Klein korrels soos hawer of winterrog kan ook vir een of twee jaar verbou word voordat wilde rys geplant word. Hierdie aanvanklike gewas, voordat die landerye oorstroom word, laat plantegroei ontbind en verminder probleme met drywende turf as die velde oorstroom word. 'N Rotovator word gereeld gebruik om die grond tot ses-in te bewerk. diepte. 'N Roller of 'n ry bande word dikwels aan die agterkant van die rotovator vasgemaak om beter op turfgrond te dryf. 'N Skyf kan gebruik word om die saadbed voor te berei, maar dit is nie so effektief soos 'n rotator om die bestaande plantegroei te vernietig en in te sluit nie. Gietbordploeë is nie bevredigend vir primêre bewerking van turfgronde met plantegroei nie, aangesien die omgedraaide grond kan dryf as die veld oorstroom word. Landbrekende ploeë sal minder grondvloei veroorsaak, maar moet nie in vlak turf gebruik word waar die onderliggende minerale grond na die oppervlak gebring word nie. Wilde rys is moeilik om op klei -ondergrond vas te stel. Die finale saadbed moet vry wees van rante en verdiepings om goeie waterdreinering te verseker.
Valbewerking word aanbeveel vir saadbedvoorbereiding, onkruidbestryding, bemesting en om plantreste te bedek om die erns van blaarsiektes in die daaropvolgende jaar te verminder. Produsente braak dikwels lande gedurende die derde jaar. Grond word uit slote in die omtrek van braakvelde verwyder om goeie dreinering en gemaklike bewerking en oes te behou. Ander gewasse kan in wisselbou met wilde rys verbou word, soos bokwiet, rog, koring, mosterd, canola of voergrasse vir saadproduksie. Gars moet nie in rotasie wees nie, want dit is 'n alternatiewe bruinvlek wat 'n ernstige siekte by wilde rys is.
Dit is nie maklik om 'n veld na 'n nuwe variëteit te verander nie, aangesien wilde ryssaad etlike jare in die grond oorleef. Die uitwissing van sade uit die ou variëteit begin deur nie die herfsbewerking te doen nie. Saad wat gedurende die winter op die grondoppervlak bly, sal doodgaan. Die veld moet in die lente oorstroom word om ontkieming moontlik te maak, en na vier tot ses weke moet die veld gedreineer en bewerk word om plante uit te skakel. 'N Kortseisoen-oes soos bokwiet kan na die somerbewerking geplant word. Na twee jaar behoort hierdie stelsel die meeste saad uit die ou variëteit te verwyder. 'N Ander metode om variëteite te verander, was suksesvol in gebiede met 'n turflaag wat meer as 24 cm dik is. Die veld word 20 tot 24 duim diep in die herfs geploeg om die saad te begrawe sodat saailinge nie kan opkom nie. Hierdie stelsel het sommige produsente in staat gestel om binne een jaar 'n veld na 'n nuwe variëteit te verander.
Wilde rys kan in die herfs of lente gesaai word. Herfsaanplanting word verkies, aangesien dit die natuurlike saaityd is en dit nie nodig is om saad gedurende die winter te stoor nie. Ander voordele van valsaai is dat die weer sag is en die veld gewoonlik droog is, sodat swaar veldtoerusting gebruik kan word. As die grond egter te droog is, moet die lande onmiddellik na plant oorstroom word om te voorkom dat die sade uitdroog. Lente saai moet so vroeg as moontlik plaasvind voordat die sade begin spruit. In 'n saaiproef by Grand Rapids, Minnesota, is bevind dat die plant van die variëteit K2 na 1 Junie te laat was in die groeiseisoen om die gewas te laat ryp word.
C. Metode en tempo van saai:
Moenie toelaat dat die wilde rys saad droog word tydens plant nie. Dreineer die water uit die saad net voor plant, en meng dit dan met hawer in 'n verhouding van 2 tot 3 pond hawer per pond wilde rys. Hierdie kombinasie laat die wilde ryssaad eenvormig deur die saaitoerusting vloei. Suksesvolle aanplanting vereis dat die saad onmiddellik bedek is met grond of water om lewensvatbaarheid te behou en voerverliese van voëls te verminder.
Wilde rys moet op 'n diepte van een tot drie in geplant word. Saailinge sal nie opkom as hulle dieper as 3 cm geplant word nie. Minerale gronde benodig 'n vlakker plantdiepte as turfgrond. Wilde rys kan geplant word deur 'n grootbemestingstrooier te gebruik om die saad uit te saai. Daarna word 'n skyf of eg gebruik om dit tot 'n diepte van 1 tot 2 duim in te sluit. 'N Graanboor kan ook gebruik word. As gevolg van nat veldtoestande, kan hierdie saadmetodes nie in die lente gebruik word nie. Saad word gewoonlik direk in die water gesaai vanaf 'n vliegtuig of uitsaaitoerusting in die lente. Saadsnelhede wat 15 tot 20% hoër is, moet gebruik word as u direk in water plant.
'N Plantdigtheid van 4 plante/vierkante voet word aanbeveel. Hoër plantpopulasies het los- en blaarsiekteprobleme. Planttempo met saad van goeie gehalte moet 30 tot 45 lb/akker wees. Die hoeveelheid saad wat nodig is om die optimale plantdigtheid te verkry, hang af van die saadkwaliteit, wat weerspieël word deur die ontkiemingstempo. Ontkiemingsyfers van kommersiële saad kan wissel van 15 tot 95%.
In die tweedejaar- en ouer landerye sal variëteite hulself herleef. 'N Baie hoë plantestand sal tot gevolg hê, aangesien tot 1 000 kg saad per hektaar kan breek voor oes. Die vermindering van die plantestand is nodig om hoër opbrengste te lewer. Plante word uitgedun tydens die drywende blaarstadium. Die uitdunning word gedoen deur 'n lugboot met 'n reeks V-vormige messe van ses tot agt duim uitmekaar op 'n werkbalk aan die agterkant van die boot. Die boot ry teen 'n snelheid van 35 m.p.h. met die messe op die grondoppervlak en verwyder ongeveer 70% van die plante. Die plantdigtheid moet dan 4 plante/vierkante voet wees. Soms is dit nodig om velde te dun met 'n tweede reeks passe wat loodreg op die eerste reeks is.
D. Vrugbaarheids- en kalkvereistes:
Oorstromings in 'n veld om wilde rys te verbou, veroorsaak veranderinge in verskeie chemiese stelsels van die grond wat plantvoeding beïnvloed. Die enigste vorm van stikstof wat stabiel is in oorstroomde gronde, is ammonium. Nitraatstikstof gaan vinnig verlore as gevolg van die vorming van dinitrogengas. Gevolglik moet slegs kunsmis op grond van ammonium, insluitend ureum, op wilde rys gebruik word. Valproef vir nitraatstikstof, soos in klein korrels, is ook nie nuttig om kunsmisaanbevelings in wilde rys te maak nie. Ammoniumstikstof naby die oppervlak van 'n oorstroomde grond kan tot nitraat geoksideer word en dan verlore gaan deur omgeskakel te word tot dinitrogeengas. Om hierdie tipe verlies te verminder, moet stikstof met 'n gietploeg geploeg word of ingespuit word tot 'n diepte van 6 tot 8 in.
Fosfor en kalium is albei meer beskikbaar in turfgronde as in minerale gronde, en is geneig om meer beskikbaar te wees in minerale gronde as wat nie oorstroom word nie. Uitloogverliese is moontlik, maar in goed bestuurde wilde rysveldjies is loging nie 'n groot probleem nie. Fosfor in die vloedwater verhoog die groei van alge, wat veral in die vroeë stadiums van groei van wilde rys 'n probleem kan wees. Fosfor kunsmis moet ingespuit of ingeploeg word.
Die beskikbaarheid van yster en mangaan neem groot toe na oorstromings. Wilde rys beskik nie oor die vermoë om voldoende yster te verkry in gronde wat nie oorstroom word nie, en die beskikbaarheid van yster is een van die belangrikste redes waarom wilde rys in oorstroomde gronde verbou moet word.
Die wilderysplant het 'n relatief hoë behoefte aan plantvoedingstowwe vir elke pond droë materiaal wat geproduseer word. Hierdie gewas groei redelik stadig gedurende die vegetatiewe fase, sodat minder as 12% van die totale droë gewig geproduseer word deur te voeg. Die meeste plantgroei en ophoping van droë materiaal vind plaas tydens blom en rypwording. Gevolglik is die stikstofbehoefte vir wilde rys die grootste tydens die voortplantingsfase wanneer 70% van die totale stikstof deur die plant geassimileer word. Produsente dien dikwels 30 tot 50 lb/akker ureumstikstof per lug toe in die laat bootstadium om voldoende stikstof vir graanvul te voorsien. Assimilasie van fosfor en kalium volg 'n soortgelyke patroon tydens gewasontwikkeling.
Plante wat stikstoftekort het, is korter en het 'n ligter groen kleur as plante met 'n voldoende hoeveelheid. Laer blare van stikstofgebrekkige plante het geel punte en marges. 'N Geringe tekort aan stikstof lei tot minder blyplek, vegetatiewe groei en skade as gevolg van bruinvlek siektes. Boonop is die opbrengste hoër en die oes met 'n maaidorser makliker. Swaeltekort kan ook 'n vergeling tot gevolg hê wat lyk soos stikstoftekort. Eksperimente met swaeltoediening het nie konsekwente resultate gelewer nie, maar die data dui op 'n reaksie op bevrugting vir sommige suur turf met 'n pH minder as 6.
Grondtoetsing en plantanalise is die beste metodes om te bepaal hoeveel kunsmis 'n wilderysgewas benodig. Die hoeveelhede stikstof-, fosfaat- en kaliumkunsmis wat deur die grondtoetslaboratorium van die Universiteit van Minnesota aanbeveel word vir wilde rys, word opgesom in tabel 2. Weefselstikstofkonsentrasies van minder as 3,5% in die opstartstadium dui daarop dat vliegstikstof in benewens die wat normaalweg toegepas word, is nodig. Kalk was nie effektief nie en kalk van suur turf kan lei tot gasproduksie en drywing van die grond. As kalk toegedien word, moet die grond nog 'n seisoen geblom word of vir 'n landbougewas gebruik word. Bemesting met swael kan nuttig wees vir sommige turf, maar daar is geen gedokumenteerde bewyse van reaksie op ander mikrovoedingstowwe nie.
Baie van die stikstof kan in die herfs toegedien word as dit tot 'n diepte van 6 tot 8 duim opgeneem word. Alle ammoniumbronne, watervrye ammoniak, aqua -ammoniak, ammoniumfosfaat en ureum, werk ewe goed. Ureumammoniumnitraat, UAN, het 29% van die stikstof in die nitraatvorm wat in die atmosfeer verlore gaan. Hierdie bron kan vir wilde rys gebruik word, maar slegs 71% van die stikstof wat toegedien word, is beskikbaar vir wilde rys. Die fosfor kunsmis moet ook in die grond opgeneem word om alge te help beheer. Vermy toediening van fosfor in die lente. As toestande nie toediening van kunsmis toelaat nie, is dit beter om nie fosfor in die lente toe te dien nie. In lande wat al 'n paar jaar gekweek word, sal die opbou van fosfor uit vorige bemesting waarskynlik die gewas van voldoende P voorsien.
Onder sommige omstandighede kan die verlies aan stikstof wat val toegedien word, hoog wees. In gedreineerde gronde word ammonium deur grondmikrobes in nitraat saamgevoeg wat verlore gaan ná oorstromings in die lente. Die tempo van die proses is stadiger by laer temperature en valbemesting word nie aanbeveel totdat die temperatuur op 'n diepte van 6 tot 8 cm minder as 50 ° C is nie. Selfs by hierdie temperatuur kan 'n groot deel van die ammonium binne 2 tot 3 weke in nitraat omgeskakel word as die grond goed gedreineer word. Valstrome, binne 5 dae na stikstoftoediening, sal nitrifikasie stop en 'n beter doeltreffendheid vir stikstofbemesting veroorsaak. Top-rok toedienings van ureum moet tydens die skoenstadium of baie vroeë blom gedoen word.
Tabel 2. Bemestingaanbevelings vir wilde rys 1.
Stikstof Kriteria Bedrag om toe te pas (lb/akker)
Minerale gronde Organiese gronde
Stikstof Status van Paddy: Ingelyf Ingelyf
Slegs eerste jaar 70 25
Tweede jaar en ouer 70 50
Fosfor Grondtoetsresultate (dpm) Bedrag om toe te pas (lb/akker)
(Bl2O5) 0ף 40
Kalium 0-50 60
(K2O) 51𤩔 40
1 Bron: Kunsmisaanbevelings vir landbougewasse in Minnesota 1990. George Rehm en Michael Schmitt, Universiteit van Minnesota, Minnesota Extension Service, AG-MI-3901, 1990.
E. Verskeidenheid seleksie:
Die meeste rys in Minnesota en Wisconsin word geproduseer deur rasse wat 'n onwrikbare neiging het. Al die volgende variëteite breek ietwat en is vatbaar vir akkommodasie en siektes. Die gewildste variëteit is K2.
K2- het 'n gemiddelde hoogte, vroeë tot medium volwassenheid en medium tot hoë opbrengs. Ontwikkel deur Kosbau Brothers in 1972.
M3- het 'n medium hoogte, medium tot laat rypheid, hoë opbrengs en 'n veranderlike plant- en paniekvorm. Ontwikkel deur Manomin Development Co in 1974.
Meter- het 'n korter hoogte, baie vroeë volwassenheid, lae tot medium opbrengs en 'n groot saadgrootte. Verminderde blare in die blaredak in vergelyking met ander variëteite. Vrygestel deur die Minnesota Agricultural Experiment Station in 1985.
Netum- het 'n medium hoogte, vroeë volwassenheid en 'n lae tot medium opbrengs. Vrygestel deur die Minnesota Agricultural Experiment Station in 1978.
Voyager- het 'n kort tot medium hoogte, vroeë volwassenheid en medium tot hoë opbrengs. Moet die opbrengs van K2 gelyk of oorskry en 'n paar dae tevore volwasse word. Vrygestel deur die Minnesota Agricultural Experiment Station in 1983.
Opbrengs en ander agronomiese eienskappe word in Tabel 3 getoon.
Gesertifiseerde saad is nie beskikbaar vir bogenoemde variëteite nie, behalwe gedurende die eerste jaar van vrystelling. Kwekers onderhou en kies soms hul eie saad en nuwe produsente moet reëlings tref vir saad met huidige produsente tydens die oes. Vanweë kruisbestuiwing is die integriteit van die variëteit moeilik in die veld, dus is die meeste saad nie dieselfde as die oorspronklike variëteit nie, tensy herseleksie gedoen is. Die teelprogram aan die Universiteit van Minnesota gaan voort om variëteite te ontwikkel vir toekomstige vrystelling.
Tabel 3. Opbrengs en ander eienskappe van wilderysoorte wat in Minnesota geëvalueer is.
Opbrengs Verpletterend Oesdatum Hoogte
Verskeidenheid 1981� 1989 1 1990 1 1989 1 1990 1 1981� 1981� Saad
lb/hektaar 2 % 3 (in.) (nee/lb 4)
K2 1,578 1,083 796 37 59 23 Augustus 72 7,300
M3 1,613 649 720 55 59 27 Augustus 74 9,460
Meter 1,078 1,070 -- 21 -- 2 Augustus 53 6,880
Netum 1,497 728 -- 27 -- 17 Augustus 68 8,300
Voyager 1,500 1,082 -- 31 -- 18 Augustus 66 8,600
1 Gegewens vir 1990 kom van Grand Rapids, Minnesota, en vir 1989 was dit van die plaas op die plaas en Grand Rapids saam.
2 Groen gewig van geoes graan aangepas op 'n 40% voginhoud.
3 Verplettering uitgedruk as persent van die totale moontlike opbrengs (som van die geoes en gebreekte graan).
4 Aantal sade per pond gebaseer op nat, gestoorde saad. Saadgrootte sal wissel tussen jare en saadlote.
Bron: 1991-variëteitproewe van geselekteerde plaasgewasse, Minnesota Agricultural Experiment Station, Minnesota-verslag 221-1991.
Die algemene breëblaarwateronkruide van die Midde -Weste is 'n meer ernstige probleem as onkruid in die water. Gewone waterplant (Alisma plantago-aquatica L.), 'n meerjarige onkruid in die water, is die moeilikste onkruid in wilde ryslande. Navorsing deur die Universiteit van Minnesota het bevind dat waterplant wat uit knolle ontwikkel het, opbrengsverliese van 43% veroorsaak het as een onkruid/vierkante voet teenwoordig was. Vroeë beheer van waterplant is van kritieke belang, aangesien die kompetisie met wilde rys die grootste is na 8 weke groei. Eerstejaarsaailinge van waterplant is gewoonlik te klein en laat in voorkoms om met wilde rys mee te ding. Onkruidsaailinge moet bestry word, aangesien dit in die daaropvolgende jare probleme sal veroorsaak. Raadpleeg die Minnesota Extension -bulletin oor die produksie van wilde rys vir 'n bespreking van ander onkruide wat in die veld voorkom, maar gewoonlik nie ekonomies beduidend is nie.
Bestryding van onkruide moet bestaan ​​uit 'n kombinasie van kulturele en chemiese metodes. Valbewerking na oes sal bekstertjies (Typha latifolia L.) bestry en plantgetalle van gewone waterplant verminder. Ander doeltreffende metodes om onkruid in die water te bestry, is die gebruik van onkruidvrye saad, die instandhouding van die waterdiepte om ses tot tien in. Veral gedurende die eerste 6 weke en om 'n jaar lank onkruidlande te laat braak. Die braaklande moet in die lente vir 6 weke oorstroom word om die groei van onkruid te verseker, en dan te dreineer, sodat dit bewerk kan word om onkruid te vernietig.
Tans is die enigste onkruiddoder wat in Minnesota gebruik kan word om onkruid in wilde rys te bestry 2,4-D (amien) teen 'n kwart pond aktiewe bestanddeel per akker. Geen onkruiddoders word skoongemaak vir gebruik in Wisconsin nie. 2,4-D moet toegedien word wanneer wilde rys in die bewerkingsfase is, aangesien aansienlike beserings met latere toedienings kan voorkom. Vermy spuitoorvleueling in die veld, want 'n half pond aktiewe bestanddeel per akker kan die gewas beseer. Hierdie onkruiddoder gee nie volledige beheer oor waterplant nie, maar verminder die besmetting in die daaropvolgende jaar. Alge kan 'n mat op die wateroppervlak vorm voordat wilde rys opkom, wat die stand in sommige gebiede van die veld sal verminder. Kopersulfaat toegedien teen 15 lb/akker in die vloedwater kan help om alge te beheer. Herbehandeling is dikwels nodig vir volledige beheer. Raadpleeg u verlengingsagent of spesialis vir huidige aanbevelings vir onkruiddoders.
G. Siektes en beheer:
Siektes in die natuur van wilde rys is gewoonlik nie vernietigend nie, maar in veldgekweekte wilde rys kan dit ernstige verliese veroorsaak. In die vroeë jare van kommersiële produksie het ernstige epidemies van bruinvlek op sommige plekke hele gewasse vernietig. Byna elke siektepatogeen van wilde rys is voorheen op rys (Oryza) waargeneem.
Bruinvlek (voorheen Helminthosporium bruinvlek genoem) is die ernstigste siekte wat wilde rys aantas wat in landerye verbou word. Hierdie siekte word veroorsaak deur Bipolaris oryzae Luttrell (Helminthosporium oryzae B. de Haan) en B. sorokiniana Luttrell (H. sativum P.K. en B.). Hierdie swamme word beskou as bruinvlek, aangesien albei op besmette plante voorkom en soortgelyke simptome by wilde rysplante veroorsaak. Elke verskeidenheid wilde rys, in elke stadium van ontwikkeling, is vatbaar vir bruinvlek. Hierdie siekte is die ernstigste wanneer die dagtemperature wissel van 77 tot 95 ° F en die nagte 68 ° F of warmer is. Hoë relatiewe humiditeit (groter as 89%), en die aanhoudende teenwoordigheid van gratis water op blaaroppervlaktes vir 11 tot 16 uur, kan ook infeksie bevorder. Alle dele van die plant is vatbaar vir infeksie. Die bruin, ovaal blaarvlekke het gewoonlik geel randjies en is ongeveer so groot soos sesamsaad. Hierdie kolle is eenvormig en eweredig oor die blaaroppervlak versprei. Erge infeksies veroorsaak verswakte en gebreekte stingels, beskadigde blommetjies en 'n verminderde hoeveelheid en kwaliteit graan. Opbrengsverlagings kan wissel van onbeduidend tot 100%.
Sanitasie en gepaste kulturele metodes is belangrike dele van 'n program om siektes te beheer. Siekteprobleme word verminder deur die oesreste na die oes in die grond op te neem, saadvrye saad in nuwe lande te plant, rotasiegewasse te weerstaan ​​wat bruinvlek- of braaivelde is, en plant gras of ander plante op digte wat nie alternatiewe gashere is nie. Gars en rietkanariegras is alternatiewe gashere. Die toediening van 'n gebalanseerde kunsmis kan ook die erns van siekteprobleme verminder deur die tekort aan voedingstowwe te voorkom wat plante kan veroorsaak. Hoër plantdigthede as 4 plante/vierkante voet kan ook tot meer siektes lei. Dit kan nodig wees om propiconazole (Tilt), 'n swamdoder, te gebruik. Dien 6 oz/akker toe tydens die opstartstadium, gevolg deur 'n ekstra 6 oz 14 tot 17 dae later tydens vroeë blom. Hierdie swamdoder is goedgekeur vir gebruik op wilde rys in Minnesota.
Stamvrot is die tweede algemeenste siekte by veldgekweekte wilde rys. Twee swamme, 'n Sclerotium sp. en Helminthosporium sigmoidium Cav., kan hierdie siekte veroorsaak. Hierdie swamme produseer donker strukture genaamd sclerotia in diepe, blaarskedes en stingels. Sclerotia oorleef in besmette plantrommel of dryf in die water totdat dit op die grondoppervlak neergelê word wanneer paddas gedreineer word. In die lente ontkiem sclerotia en produseer dit conidia (besmetlike spore) wat deur die wind of deur sclerotia self versprei word, wat na nuwe plante kan dryf en op die watervlak kan besmet. Klein, ovaal, pers letsels ontwikkel aanvanklik op stamme of blare aan die wateroppervlak. Uitgebreide akkommodasie kan ontstaan ​​nadat die lande voor die oes gedreineer is, aangesien die besmette stingels nekroties, droog en bros word. Die bestryding van stamvrot word die doeltreffendste bereik deur geskikte sanitasie en kultuurpraktyke soos die verbranding van die residu. Plantreste moet verwyder word of in die grond bewerk word, slegs skoon saad moet gebruik word, en weerstandbiedende gewasse of braak in die rotasie. Daar is geen swamdoder beskikbaar vir effektiewe beheer nie.
Stingelbesmetting word veroorsaak deur die swam Entyloma lineatum (Cke.) Davis. Ekonomiese verliese as gevolg van hierdie siekte was geen probleem in bewerkte lande nie.
Ergot word selde in bewerkte landerye in Minnesota aangetref, maar kan 'n ernstige probleem in natuurlike erwe wees. Hierdie siekte word veroorsaak deur die swam Claviceps zizaniae Fyles, wat 'n ander spesie is as die een wat ergot in graankorrels veroorsaak. Windgedraagde askospore besmet blomme en harde, donker sclerotia ontwikkel uiteindelik in die plek van die graan. Geen spesifieke kontrole word aanbeveel nie, maar giftige ergotliggame moet verwyder word deur graan of deur sifting.
Bakteriese blaarstreep veroorsaak deur (Pseudomonas syringae pv. Zizaniae) en Xanthomonas oryzae, sowel as bakteriese blaarvlek (P. syringae pv. Syringae) is in gekweekte wilde rys in Minnesota gevind. Die koringstreep mosaïekvirus-wilde rys (WSMV-WR) is die enigste wat bekend is om wilde rys te besmet. Die eriofiedmytvektor, Aceria tulipae Keif., Wat algemeen op wilde rys voorkom, behou WSMV-WR etlike dae en kan oor lang afstande deur die wind vervoer word. Ekonomiese verliese vir graanopbrengs, indien enige deur hierdie siektes, is nie bepaal nie. Geen beheermaatreëls is bekend nie.
H. Insekte en ander plae:
Die ryswurm (Apamea apamiformis Guenee), wat die larfstadium van die noctuid -mot is, is die ernstigste insekplaag van wilde rys in die Bo -Midde -Weste. Beduidende opbrengsverliese is deur hierdie insek veroorsaak. Die lewensiklus daarvan is nou gekoördineer met die groei en ontwikkeling van wilde rys. Volwasse motte kom op dieselfde tyd as wat blom begin laat in Junie of vroeg in Julie begin blom. Nektar van melkblomme dien tot Augustus as die primêre voedselbron vir volwasse motte. Eiers word oor 'n tydperk van 4 tot 6 weke in wilde rysblomme neergelê. Larwes broei en ontwikkel deur verskeie stadiums of stadiums, en voed terwyl hulle groei. Opbrengspotensiaal word verminder deur die aanvanklike voedingsaktiwiteit op die bolle van die spikelet en die daaropvolgende voeding van pitte. Ryswurms loop in die stamme van wilde rys of migreer na plante wat die produksiegebied grens, namate hul groei en ontwikkeling amper voltooi is. Ryswurms oorwinter die stingels in die sewende stadium. Na 'n laaste rys en 'n bietjie ekstra voeding in die lente, verpup die larwes gewoonlik vroeg in Junie en ontwikkel hulle tot 'n volwasse mot. Navorsing in Minnesota het bevind dat een larwe per plant die opbrengs met 10%verminder. Die beheer van die ryswurm was effektief met verskeie insekdoders, maar slegs malathion teen 'n pond aktiewe bestanddeel per akker is goedgekeur vir gebruik in Minnesota. Malathion moet toegedien word 14 tot 21 dae nadat eiers in die skutblare aan die voet van blommetjies sigbaar geword het. Beheer is slegs ekonomies as daar 10 of meer larwes per 100 plakkers is.
'N Aantal muggies gebruik die oorstroomde veldjies vir die ontwikkeling van larwes. Eiers word in die klam grond gelê en broei uit wanneer die velde oorstroom word. Een van die muggies, Cricotopus spp., Het ernstige skade aan eerstejaarsvelde aangerig. Die muskietagtige volwassenes is so klein dat die meeste produsente dit nie sal sien nie. Alggroei word geassosieer met paddas wat hoë muggetalle toon. 'N Stadige opkoms van saailinge lei tot groter skade deur muggies, aangesien dit meer tyd gee vir voedingsaktiwiteite. Die larwes voed op blaarrande en veroorsaak gerafelde blaarrande met daaropvolgende krul van blare. Die blaarkrul en gordel wat muggies produseer, belemmer die opkoms van saailinge bo die water. As gevolg hiervan bereik die beskadigde saailinge nie die drywende blaarstadium nie en word die staander ernstig verdun. Midge-bestryding met malathion is dikwels nodig in eerstejaarsvelde. In die daaropvolgende jare is beheer gewoonlik nie nodig nie, aangesien daar geen ekonomiese verlies is nie. Dit is nie die gevolg van 'n gebrek aan muggies wat eintlik toeneem nie, maar as gevolg van 'n groter plantgetal, sodat die skade ongemerk bly.
Rysstamboorders (Chilo plejadellus Zincken), ryswaterkalwers (Lissorhoptrus spp.), Rysblaarmyner (Hydrellia spp.), Rystamme (Eribolus longulus Loew) en ander insekte voed op wilde rysplante. Navorsing in Minnesota het geen ekonomiese besering deur hierdie insekte aan die lig gebring nie.
Kreef (Orconectes virilis Hagen) word deur vloedwaters na die velde gedra waar hulle vreet en die saailinge kan afsny. Sodra krewe in 'n veld gevestig is, bly dit voort en kan dit in aantal toeneem. Hulle oorleef in produksievelde deur in vogtige grond tussen periodes van padie -oorstromings in te grawe. In sommige velde in Minnesota het ernstige standverminderings plaasgevind. Geen chemikalieë word skoongemaak vir hul beheer nie.
Swartvoëls is 'n groot plaag. Hierdie voëls gebruik die padie -digte as broeiplekke en kom in groot hoeveelhede in die groeiende gebiede voor. Voëls begin met wilde rys voed as die pitte in die melkstadium is. Beheermaatreëls moet begin wanneer swart voëls die eerste keer in die gebied waargeneem word. Talle voëlbestuurmetodes is deur kommersiële produsente gebruik. Skietery, koolstofdioksied-gewere of stootwaaiers, Av-Alarm-rekords en deurlopende oorvlugte deur vliegtuie is probeer of word nou deur produsente gebruik. Hawer is rondom die veld geplant om die voëls van die wilde rys weg te trek. Methiocarb (Mesurol) is ondersoek as 'n chemiese voëlafweermiddel, aangesien dit siektes veroorsaak en 'n afkeer van wilde rys veroorsaak. Hierdie afweermiddel moet eenvormig op rompies van wilde ryskorrels aangebring word om effektief te wees. Dit is moeilik om metiokool eenvormig op die graan toe te dien onder veldtoestande, wat 'n inkonsekwente doeltreffendheid in die afweer van voëls tot gevolg het. Metiokool is egter nog nie goedgekeur vir hierdie gebruik nie. Daar is geen metode wat heeltemal effektief was om swartvoëls weg te hou van produksievelde nie.
Wilde rysvelde is ook die ideale plek om te rus, te vreet, te broei en om diere van trekvoëls en watervoëls te lok. Vier eendspesies (wilde eend, pintail, bloubloublou en groenvlerke) en meer as 35 spesies kusvoëls en waadvoëls bewoon wilde rysveldjies. Ekonomiese skade van watervoëls word selde waargeneem. Paddies is uitstekende gebiede vir eendproduksie.
Wasbeer, mink en stinkdier soek kos op die dyke en in slote. Herten en elande veroorsaak soms skade aan die veld, maar dit het gewoonlik geen ekonomiese belang nie. Muskusrotte kan probleme veroorsaak deur te voed op plante en deur gate in die kante van digte te grawe. Aangesien muskusratte weens die jaarlikse dreinering van die veld vir die oes nie permanente inwoners is nie, vorm dit geen bedreiging vir die dyke nie.
Paddies moet geleidelik laat in Julie en begin Augustus gedreineer word tydens graanvul. Gewoonlik neem dit ongeveer twee tot drie weke voordat die paddas afloop en droog word, maar dit sal wissel na gelang van die grondsoort en as daar afvoertels aangebring is. Deur dreinering kan die grond droog word sodat dit oesmasjinerie kan ondersteun. Turfgrond moet heeltemal gedreineer word, alhoewel oes op minerale gronde met 'n bietjie stilstaande water moontlik is.
Die maksimum opbrengs van verwerkte wilde rys word verkry wanneer ongeveer 'n derde van die graan tydens die oestyd groenbruin of swart is, eerder as groen. Die korrel het tans 'n stewige deeg en bevat 35 tot 40% vog. Hierdie voginhoud kom gewoonlik voor wanneer sommige van die sade van die hoofstam afgeval het, maar baie min het van die stingels op dieselfde plant geval. Kwekers kan nie altyd tot hierdie tyd wag om te oes nie, weens dreigende klimaatstoestande soos ryp, sterk wind en hael. Sommige veldjies moet moontlik vroeg geoes word as daar nie genoeg stropers beskikbaar is om al die lande in 'n kort tyd te doen nie. Die oes van onbreekbare variëteite begin gewoonlik vroeg tot middel Augustus.
Direkte oes met 'n maaidorser is moontlik, aangesien breukweerstand en eenvormigheid van rypwording verbeter is in vergelyking met die oorspronklike meertipes. Veldtoestande lei tot ernstige beperkings op masjinerie wat gewoonlik nie in die oes van ander gewasse voorkom nie. Stropers met 'n hoë kapasiteit is nodig om wilde rys te oes omdat die plante nog groen is. Die grondtoestande is uiters nat, al word die veld 2 tot 3 weke voor die oes gedreineer. Die stoppels bied min ondersteuning vir stropers, want wilde rys is 'n swak sooi en die organiese gronde waarop hierdie gewas gewoonlik verbou word, verloor die meeste veselsterkte van bewerking.
Produsente het innoverende veranderinge aangebring aan verskillende komponente van stropers, soos rolle, graanverdelingspunte, draperingsisteme en draagstelsels. Spoele van 7 meter of meer in deursnee is nodig om die katrolvlermuise die gewas binne te laat gaan sonder om dit vorentoe te stoot. Uitgebreide vlermuise op die spoel en die oesverdelingspunte voorkom dat die strooi om draaiende panne van die maaidorser draai. Die bakkie word as noodsaaklik geag om krake te verminder, aangesien die vlermuise parallel bly met die oorspronklike posisie terwyl hulle draai. Spoeltande moet aangepas word om afwaarts of ietwat agteruit te wys om hefaksie te bied. Hierdie verstelling, wat 'n positiewe toonhoogte vir die optel tande gee, voorkom ook dat die gewas ingedruk word.
Vanweë die hoogte van wilde rysplante word 'n kopstuk toegerus met 'n gordynverlenging tussen die sekel en die dwarsbalk. Hierdie uitbreiding bied 'n ruimte waarin plante val voordat hulle in die kruisbreker kom, en 'n "lewendige" oppervlak om plantmateriaal na die dwarsversterker te vervoer. Die skeidingspunt van die maïskorrelkop word gewoonlik aangepas om hierdie gewas te hanteer. Groter en verskillende skeidingspunte word gebruik om die haarspeld van stingels en ophoping van strooi aan die einde van die kop te vermy. Spike-tand silinders is effektief vir die dors van swaar klonte gewasmateriaal. Raspstang-silinders skei effektief 'n groot gedeelte van die graan deur die konkawe konkaaf in plaas daarvan om dit aan die wandelaars oor te dra. Raspstang-silinders laat strooi in groter stukke, wat makliker strooi en graan op die wandelaars en siwwe kan skei.
Die baie sagte grond van die veld vereis 'n effektiewe ondersteuningstelsel. Uitgebreide ondersteuningsstelsels vir stropers wissel van konvensionele halfbane met dubbele geleidewiele tot volspoorstelsels met 45-in. pads vasgemaak aan elke spoorskoen. Halfspoorstelsels is standaard aanhangsels vir die meeste stropers. Die byvoeging van plankwerk om die grondsteundruk te verminder, is redelik vinnig en maklik. Hierdie wysiging plaas die grondondersteuningsdruk van padiegronde binne die voet van 'n individu. 'N Volspoorstelsel moet in moeiliker situasies gebruik word. Omskakeling na 'n volspoorstelsel is 'n groot projek wat gewoonlik deur die produsent gedoen word.Gidswiele word verwyder en die agterkant van die maaidorser is gemonteer op 'n "loopbalk" wat op die kanaalrame van die twee spore ondersteun word. Die oorspronklike stuur- en remstelsels moet ook verander word, aangesien daar geen geleidewiele is nie. 'N Stuurkoppelaar is in die regter- en linkeraangedrewe as aangebring sodat die oorspronklike stuur- en remstelsels hierdie bedrywighede kan beheer. Die stuurkoppelings vergroot die baanvlak, maar laat breër kussings op die bane toe. Produsente vind dit voordelig om toegang te verkry tot beide half- en volbaan-maaidorsers. Halfbaan-maaidorsers word gebruik om lande oop te maak en op stewiger gebiede te oes. Volspoormasjiene is nuttig op sagte grond waar halfbane nie kan werk nie.
Die snyhoogte moet laag genoeg aangepas word om die meeste graan te oes, maar hoog genoeg om die hoeveelheid strooi wat in die stroper kom, te verminder. Die omtreksnelheid van die spoel moet 1 1/4 tot 1 3/4 keer die rijsnelheid van die maaidorser wees. Dit is nie nodig om wilde rys met die uitskot in die stroper weer op te knap nie. Enige materiaal wat nie in die eerste pas gedors is nie, word steeds aan die strooi geheg en laat die afvoer oor die wandelaars vaar. Die sif en lugvloei moet aangepas word om slegs 'n klein hoeveelheid materiaal in die uitskot terug te laat.
Aanpassing van die luginstelling is van kritieke belang vir die skeiding van graan en stro op die sif. Oormatige lugvloei blaas die ligter pitte aan die agterkant van die masjien uit, terwyl 'n lae lugvloei toelaat dat te veel ligte, skaafbare materiaal met die skoon korrel ophoop. Kontroleer gereeld die luggate om te verseker dat dit deur plantmateriaal verstop word. Die verspreiding van materiaal op die wandelaars en siwwe word ondersoek deur 'n maaidorser wat normaalweg werk vinnig te stop deur die enjin af te skakel terwyl die masjien ingeskakel is en die remme aan te skakel. Klonte digte plantmateriaal op die stappers dui op 'n onvoldoende lugvloei. Vanweë die hoë voginhoud kan 'n probleem ontstaan ​​om die graan uit die stroper te laai. Kerne kan ineenskakel en 'n brug in die graantenk veroorsaak. Kwekers verwyder obstruksies in die graantenk om oorbrugging te verminder.
J. Hantering en verwerking na die oes:
Vars geoes graan het 'n voginhoud van 35 tot 45%, en die korrekte hantering van die graan is nodig voordat dit gedroog word om graankwaliteit te behou deur verhitting en vormgroei te voorkom. Vars geoes graan moet so gou as moontlik by die verwerkingsaanleg afgelewer word. As die graan nie onmiddellik vervoer kan word nie, moet dit koel gehou word deur afkoel of water by te voeg en te roer. Die uitgebreide kommersiële produksie van wilde rys het gelei tot groot veranderinge in die verwerkingsektor van hierdie bedryf. Voordat die kommersiële produksie van wilde rys begin het, was daar baie klein verwerkingsaanlegte in die Great Lakes -omgewing wat 'n verskeidenheid tuisgemaakte toestelle gebruik het. Deesdae is die meeste van die groter verwerkingsaanlegte in Minnesota, met nog meer in Kalifornië en Suid -Kanada. Sommige van die nuwer plante kan meer as 6 miljoen pond wilde rys gedurende die paar weke van die oestyd verwerk.
Die meeste wilde rys word op persoonlike basis verwerk. Die verwerkingskoste en die metode van heffing vir hierdie prosedure wissel. Sommige verwerkers laai op 'n vars geoes (groen) basis en ander op 'n voltooide (verwerkte) basis. Die laai vir verwerking op 'n groen grondslag is potensieel nadelig vir die graangeienaar, aangesien dit verwerkers min aansporing gee om die opbrengs van voltooide graan te maksimeer. Alternatiewelik kan laai op 'n voltooide basis verwerkers straf as graanopbrengs laer is as wat verwag is. Verwerkingskoste wissel van 18,5 tot 85 sent/lb voltooide graan, met 'n gemiddelde prys tussen 40 en 50 sent/lb. Die wye reeks verwerkingsfooie is te wyte aan die verskil in verwerkingseffektiwiteit. Groot bedrywighede kan groter volumes hanteer as klein aanlegte, wat steeds hoeveelhede tot 100 lb.
Die stappe in die verwerking behels die skeiding van onvolwasse pitte, fermentasie of verharding, droging of uitdroging, omhulsel, littekens, skoonmaak, gradering en verpakking. Gisting is nodig om die romp gedeeltelik af te breek sodat dit makliker kan romp, 'n deel van die kenmerkende geur van wilde rys verleen en die onvolwasse pitte van 'n groen na 'n bruin kleur verander. Deur te litteken, verwyder die pan van die buitenste ondeurdringbare laag, wat die kooktyd verminder, sodat dit dieselfde is as die van rys. Gelyke kooktyd is belangrik vir wilde rys en rys wat as mengsels verkoop word. Hierdie verwerkingsstappe is algemeen vir alle groot aanlegte, met die uitsondering van die skeiding van onvolwasse pitte en die verpakking. Die meeste plante stoor verwerkte wilde rys in 100 lb sakke in skoon, droë pakhuise. Verskeie verwerkers sit wilde rys in klein pakkies en sommige maak mengsels van wilde rys en rys volgens die spesifikasies van die klant.
VI. Opbrengspotensiaal en prestasie resultate:
Honderd pond onverwerkte wilde rys lewer gewoonlik 40 pond verwerkte graan. Die opbrengs van onverwerkte graan van verpletterende tipes wat in die veld groei, wissel van 150 tot 200 lb/akker. Met verbryselbestande variëteite is opbrengste tot 1,500 lb/akker onverwerkte graan aangemeld in Minnesota. Die gemiddelde opbrengs van variëteite uit eksperimentele proewe in Minnesota gedurende 1981 tot 1986 het gewissel van 1 078 tot 1 613 lb onverwerkte graan per sien (tabel 3).
VII. Produksie- en markte -ekonomie:
Die koste van die voorbereiding van 'n terrein vir die produksie van wilde rys sal aansienlik wissel, afhangende van die hoeveelheid bome en kwas wat verwyder moet word voordat dit gegooi en geduik word. Daarbenewens sal die hoeveelheid grondvlak gelyk wees. Voorbereidingskoste, wat die waterpomp- en beheerstelsel insluit, kan wissel van $ 500 tot $ 1500 per hektaar.
Die kontantproduksiekoste sal vir elke veld wissel, afhangende van die produksiejaar. Die kontantkoste vir 'n nuwe veld is hoër as gevolg van die aanvanklike saadkoste wat ongeveer $ 80 per akker (40 lb/akker saad) is. Daar is egter ekstra koste, soos uitdunning van lugbote en meer stikstofbemesting vir die tweede en derde jaar. Eerstejaarlande lewer dikwels meer op, wat die verhoogde saadkoste vergoed. Die kontantkoste vir die eerste jaar beloop ongeveer $ 360 met 'n opbrengs van $ 508 (290 lb/akker verwerkte graan x $ 1,75). Sommige produsente verkoop hul graan voor verwerking vir ongeveer .60/lb, wat 'n opbrengs van $ 435 (725 lb/acre x .60) lewer, en sodoende die verwerkingskoste elimineer.
Die bemarkingstelsel vir wilde rys bestaan ​​uit vyf groot groepe: stropers en produsente, kopers, verwerkers, groothandelaars en kleinhandelaars. Wilde rys uit natuurlike erwe word gereeld deur die kopers op die oesplek gekoop op kommissiebasis vir 'n verwerker of groothandelaar. Sommige kopers is makelaars, terwyl ander kopers die graan koop en dit self verwerk. Meer as 80% van die gekweekte wilde rys wat in Minnesota geproduseer word, word deur drie koöperasies bemark: United Wild Rice, Minnesota Wild Rice Growers (MRG) en New Frontier Foods, Inc. Hulle verkoop óf onverwerkte of verwerkte graan direk aan verwerkers, groothandelaars of voedsel maatskappye. Twee groot kopers is Busch Agricultural Resources, Inc. en oom Bens, Inc.
Wilde rys was 'n duur fynproewerskos toe die enigste bron uit natuurlike erwe gekom het. Die groei van wilde rys as veldgewas val saam met die markuitbreiding, wat laer pryse en 'n meer konsekwente aanbod tot gevolg gehad het. Sedert 1968 het die groothandelsprys van verwerkte wilde rys per pond gewissel van 'n laagtepunt van $ 2,10 in 1987 tot 'n hoogtepunt van $ 5,15 in 1978. Prysverskille tussen 1968 en 1977 was te wyte aan beperkte en wisselvallige voorraad uit die oeste van die meer en die eerste jare van rys produksie. Die hoë pryse gedurende 1978 tot 1980 was te danke aan pogings van bemarkers om die aanbod te weerhou, en was van korte duur, aangesien hoë pryse verhoogde produksie aangemoedig het. Die produksie-uitbreiding in Minnesota was gedurende 1978 tot 1980 matig, terwyl die produksie in Kalifornië jaarliks ​​tot 1981 verdubbel het. Hoë koste vir graanopberging het die verkoop van voorrade tot 1981 genoodsaak, en gevolglik het die pryse na markbepaalde vlakke teruggekeer. Die produksie het tussen 1982 en 1984 elke jaar met 26% gestyg, maar markte kon hierdie styging slegs met 'n geringe prysdaling absorbeer. In 1985 het die produksie in Kalifornië meer as verdubbel bo die vlak van 1984, en pryse het sedertdien skerp gedaal. In 1991 was die prys vir produsente vir verwerkte graan gemiddeld $ 1,75/lb.
Die markte vir wilde rys het sedert 1978 sterk gegroei, veral gedurende 1982 tot 1984 toe die vraag met 52%toegeneem het. Die uitbreiding van die mark was grootliks te danke aan die bekendstelling van wilde rysmengsels. Alhoewel die mengsels gewoonlik slegs 15% wilde rys bevat, beslaan dit meer as twee derdes van die totale verkoop van wilde rys. As mengsels nie bekendgestel is nie, sou die bedryf vir veldgekweekte wilde rys dalk nie ontwikkel het nie. Verkope in die versnitmark het jaarliks ​​gemiddeld 15% gestyg sedert 1961 toe die eerste versnit van wilde rys, langgraanrys en kruie verkoop is. Suiwer wilde rys en versnitte het seisoenale en geografiese verkoopstendense. Verbruikers koop meer suiwer wilde rys in Minnesota as elders as gevolg van 'n groter vertroudheid met hierdie kos, laer pryse en versending uit die staat as geskenke. Die vraag na wilde rys sal na verwagting aansienlik toeneem namate pryse stabiliseer en produksie toeneem.
Wat is die wilde rys in elk geval?
Kom ons verduidelik eers 'n paar dinge: wilde rys is nie juis rys nie, ten minste nie soos wat u in die helder oranje boks van oom Ben kry nie. Kanadese wilde rys is eintlik 'n natuurlike grassaad wat nie verband hou met Asiatiese rys nie. Die buitenste skede is kouer met 'n sagte binneste korrel, amper swartbruin kleur en 'n neutagtige, aardse smaak.
Daar is twee soortgelyke spesies. Die Zinzania aquatica oorheers die oewers van die St. Lawrence -rivier (dit kan nege voet lank word!), terwyl die Zizania palustris word gevind in die Groot Mere en die weivelde. Laasgenoemde is die algemeenste in Kanada en is 'n jaarlikse, dus word dit elke jaar herhaal.
Ook bekend as minomiin , of manomin by die Ojibwa is die wilde rys in die algemeen 'n groot deel van die kultuur en kosmetodes van die Mississauga Nishnaabeg First Nations wat in Suid -Ontario woon, inheemse mense in Noordwes -Ontario, die Algonkian en Siouan, sowel as die mense van Manitoba First Nations. Hierdie heilige komponent van Kanada se inheemse kosmetodes word al ten minste 1 000 jaar in die Great Lakes -streek geoes.
Later, toe Europese setlaars in die 1600's deur die land getrek het, het dit waardevol geword vir handelaars, sowel vir geld as vir voedsel. Met hul baba -rugsakke kon daar nie baie voorraad wees nie, sodat toegang tot wilde rys hulle verder in die binneland kon laat reis en verken.
In die 1900's was die eerste poging om wilde rys op die mark te bring, maar die onderneming vir massa-teelt het eers in die 1950's plaasgevind. Dit is eers in die 1960's suksesvol verbou, toe Kalifornië die grootste produsent ter wêreld geword het, wat dit die oudste en die nuutste gewas in Kanada maak.
Wildrys en die Ojibwe
Inwoners van die Leech Lake Band van Ojibwe oes rys op Mud Lake, geleë aan die Leechrivier, sewentien myl stroomaf van die Leech Lake Dam, op 3 September 2015. USACE -foto deur George Stringham. Publieke domein.
Wilde rys is 'n voedsel van groot historiese, geestelike en kulturele belang vir die Ojibwe -mense. Nadat kolonisasie hul tradisionele voedselstelsel ontwrig het, kon hulle egter nie meer die hele jaar deur voedselvoorraad afhanklik wees nie. In die laat 1950's en vroeë 1960's is hierdie tradisionele stapelvoedsel deur blanke ondernemers bewillig en as 'n fynproewersgoed bemark. Inheemse en nie-inheemse mense het rys begin oes om dit vir kontant te verkoop, wat die gesondheid van die natuurlike gewasse bedreig. Hierdie winsgewende mark het die weg gebaan vir die makmaak van die plant, en boere het dit aan die einde van die sestigerjare in die veld begin teel. In die een-en-twintigste eeu veg baie Ojibwe en ander inboorlinge om die hand-geoes wilde rys tradisie te handhaaf en om wilde rys beddings te beskerm.
Ojibwe-mense het in die 1600's in die huidige Minnesota aangekom na 'n lang migrasie van die ooskus van die Verenigde State wat baie eeue geduur het. Saam met hul Anishinaabe -familie, die Potawatomi en Odawa, het hulle 'n visie gevolg wat hulle aangesê het om na hul vaderland te soek op 'n plek "waar die kos op water dryf." Die Ojibwe het dit herken as die wilde rys wat hulle gevind het rondom Lake Superior (Gichigami), en hulle vestig hulle op die heilige plek van wat vandag bekend staan ​​as Madeline Island (Moningwanakauning).
In die Ojibwe -taal, wilde rys (Zizania palustris) word manoomin genoem, wat beteken "goeie bessie", "bessies oes" of "wonderlike graan". Dit is 'n hoogs voedsame wilde graan wat einde Augustus en vroeg in September tydens die wilde rysmaan (manoominike giizis) per kano uit mere en waterweë versamel word.
Voordat hulle met die Europeërs en in die vroeë twintigste eeu kontak gemaak het, was die Ojibwe -mense afhanklik van wilde rys as 'n belangrike deel van hul dieet, tesame met bessies, vis, vleis, groente en esdoornsuiker. Hulle het die hele jaar deur hul kampe verhuis, afhangende van die aktiwiteite van die seisoenale versameling van voedsel. In die herfs verhuis gesinne na 'n plek naby 'n meer met 'n belowende veld rys en bly daar gedurende die seisoen. Mans het gejag en gehengel terwyl vroue rys geoes het, terwyl hulle die volgende winter, lente en somer kos vir hul gesinne voorberei het.
Ojibwe -mense het wilde rys geoes en oes steeds vandag, in pare, met een persoon wat 'n kano stoot of roei en die ander rys met stokke daarin (bawa'iganaakoog). As die wilde rys ryp is, val die korrels maklik in 'n kano, en die korrels wat in die water val, val in die modder en groei dan in die rysstawe van die volgende jaar.
Pas geoese manoomin word "groen" rys genoem. As dit op 'n tradisionele manier verwerk word, word dit oor 'n vuur uitgedroog (gebraai) en dan gedors deur getrap of gedans te word. Hierdie beweging, wat genoem word, maak los en verwyder die veselagtige buitenste bedekking van die korrel. Ten slotte, om die romp van die graan te skei, word wilde rys 'gegooi' of 'geblaas' - in die lug gegooi met bakke van bakke (nooshkaachinaaganan) sodat die rompies wegwaai en slegs die eetbare graan agterbly.
Die werk wat die voorbereiding van wilde rys vir eet en berging behels, is tradisioneel gesamentlik uitgevoer. Vroue het die gebiede wat vir spesifieke gesinne aangewys is, gemerk deur 'n aantal koppe saam te bind. Dit het verseker dat almal in die gemeenskap die rys kry wat hulle nodig gehad het, en dit het ook die oes vergemaklik.
Die versorging van die natuurlike wêreld wat ons ondersteun, vorm 'n sentrale deel van die manier waarop die Ojibwe -mense die wêreld sien. Tradisionele oes-oespraktyke weerspieël dit en beskerm wilde rysbeddings vir die langtermyn welstand van die ekosisteem sowel as die gemeenskap. Aangewese ouderlinge sou, en op voorbehoude nog steeds, die mere noukeurig monitor om te voorkom dat oormatige of oormatige oeste voorkom, en dat die mere "oopgemaak" en "toegemaak" kan word om rys te maak, soos nodig, en om sommige volwasse korrels ongesaaid te laat vir hersaai.
VERLIES VAN 'N TRADISIONELE VOEDSELSTELSEL
In die vroeë bonthandel in die middel van die 1600's het sommige Ojibwe-gesinne wilde rys vir goedere verruil. Maar meestal het hulle dit ingesamel vir huishoudelike verbruik of handel tussen stamme. Verwerking van wilde rys is 'n arbeidsintensiewe aktiwiteit, en gesinne het net soveel geoes as wat hulle kon verwerk.
Kolonisasie, grondverlies, die vestiging van voorbehoude en afhanklikheid van voedsel van die regering en betalings het Ojibwe -mense van hul lewenswyse geskei en - met enkele uitsonderings - hul tradisionele voedselstelsel bedreig. Namate mense in die middel van die twintigste eeu ophou om hul tradisionele dieet te eet, het groot gesondheidsprobleme soos diabetes ontstaan. Oespraktyke het ook verander namate hulle toegang tot die mere en riviere waarin wilde rys gegroei het, verloor het en aangepas het by die veranderende wêreld om hulle. Mans het saam met vroue wilde rys begin oes, in aluminium kano's versamel eerder as in berke bas en dit met masjiene verwerk. Tot in die vyftigerjare was die Ojibwe -mense die primêre ricers.
Ojibwe -mense, beide op en af, het 'n moeilike tyd na die Tweede Wêreldoorlog ondervind. Tradisionele lewenspaaie kon nie meer gesinsbehoeftes bevredig nie, en werk was moeilik om te vind. Baie mense het na stede verhuis, ander het weens armoede onder armoede gely. Terselfdertyd het die Noord -Amerikaanse mark vir rys verander toe 'n nuwe bemarkingsmodel begin vra dat produkte in groot hoeveelhede regoor die land verkoop moet word. Die prys van wilde rys het gestyg namate dit in gewildheid toegeneem het, en sowel inboorlinge as nie-inboorlinge het begin om die oes vir kontant te oes eerder as vir tuisverbruik. Onervare nie-inheemse stropers het metodes gebruik om wilde rysbeddings in gevaar te stel. Tegnologie, insluitend masjiene vir pers, blaas en waai, is verder ontwikkel om die rys makliker te verwerk. Verwerkingsaanlegte is regoor die staat opgerig - hoofsaaklik, maar nie uitsluitlik nie, deur wit mense.
Namate die nasionale mark vir wilde rys groei, het meer mense belanggestel om uit te vind hoe om dit as 'n gewas te verbou, soos padie -rys. Dit het gelei tot makmaakpogings aan die Universiteit van Minnesota en die uitbreiding van baie hektaar rys in beide Minnesota en Kalifornië. Wilde rys is in 1977 van Minnesota gemaak. Ongelukkig het die goedkoper produksiekoste van gekweekte wilde rys die vraag na handgeoesde wilde rys laat daal, wat Ojibwe-mense sonder hierdie bron van inkomste gelaat het.
HERSTEL EN REGULASIE
Reeds in die dertigerjare was die gesondheid van wilde rysbeddings 'n ernstige bron van kommer. In 1939 het Minnesota 'n wet aanvaar wat die gemeganiseerde oes verbied en beperk het hoe en wanneer wilde rys geoes kon word. Sedertdien het dit ander beskermingsbeleid uitgevaardig, insluitend die beperking van die aantal ure op die dag waartydens rys toegelaat word en die lengte van die kano wat vir rys gebruik word. In die 1990's is wilde rys geïdentifiseer as 'n bedreigde voedsel. Die plant is sensitief vir watervlakke wat deur damme verander word, sowel as padbou, besoedeling, swak oespraktyke, indringerspesies, genetiese ingenieurswese (genetiese besmetting van wilde rys uit die veld) en klimaatsverandering.
In reaksie op hierdie dreigemente het Ojibwe en ander inboorlinge georganiseer. Byvoorbeeld, in 1994 het die Fond du Lac- en Bois Forte -groepe 'n "Wild Rice Restoration Plan for the St. Louis River Watershed" ontwikkel wat ontwerp is om verlore bestande van die gewas te herstel en die oes te bestuur.In dieselfde dekade het die White Earth Land Recovery-projek begin om met die hand geoesde wilde rys te verkoop, en verskeie groepe het reserwe-ryskomitees gevorm om oeste te bestuur.
In die 2020's gaan die Ojibwe -mense voort om hierdie lewensbelangrike plant en die kulturele, gesondheids- en geestelike belangrikheid wat dit inhou, te verdedig en te beskerm. Individue sowel as stamme organiseer ryskampe om tradisionele rys-, uitdroging- en afrondingspraktyke aan te leer. Ander veg aktief teen die vervangingsprojek van die Enbridge Line 3 -oliepypleiding wat wilde habitat oorskry, of werk saam aan 'n beweging vir inheemse voedselsoewereiniteit.
Wilde rys (Zizania spp.), 'n belangrike watergraan in Noord-Amerika en Oos-Asië, het wêreldwyd belangstelling getrek vanweë sy antioksidantaktiwiteite en gesondheidsbevorderende effekte. Wilde rys bevat baie proteïene, minerale en vitamiene, maar is laag in vet. Die fitochemiese inhoud (fitosterole, γ-oryzanol, γ-aminoboterzuur, fenoliese sure en flavonoïede) van wilde rys waarborg die ontwikkeling daarvan as 'n funksionele voedsel. Fenoliese sure, flavonoïede en ander fitochemikalieë van Zizania plante het sterk antioksidanteienskappe, wat verband hou met die voorkoming van chroniese siektes. Die gesondheidsbevorderende gevolge van Zizania plante sluit insulienweerstand en lipotoksisiteit, voorkoming van aterosklerose en anti-inflammatoriese, anti-allergiese, anti-hipertensiewe en immunomodulerende effekte in. Hier bied ons 'n oorsig van Zizania navorsing tot April 2020, met die fokus op die voedingsbestanddele, fitochemikalieë, antioksidantaktiwiteite en gesondheidsbevorderende effekte van Zizania plante. Hierdie oorsig het belangrike implikasies vir verdere ondersoeke en toepassings van Zizania plante in medisyne en as funksionele voedsel.
Wilde rys (Zizania spp.): 'N Oorsig van die voedingsbestanddele, fitochemikalieë, antioksidantaktiwiteite en gesondheidsbevorderende effekte
Xiuting Yu,. Ning Yan, in voedselchemie, 2020
Wilde rys (Zizania spp.) behoort tot die subgroep Zizaniinae Benth, stam Oryzeae Dum, subfamilie Oryzoideae Kunth ex Beilschm, familie Gramineae (Yan et al., 2018, 2019). Zizania bevat vier spesies, Zizania latifolia gevind in Oos -Asië, en Zizania aquatica, Zizania palustris , en Zizania texana wat in Noord -Amerika voorkom (Xu et al., 2010, 2015 Yan et al., 2019). Die jaarlikse Z. palustris en die meerjarige Z. latifolia word gebruik vir die vervaardiging van onderskeidelik Noord -Amerikaanse en Chinese wilde rys (Yan et al., 2019). Biogeografiese ontledings dui daarop dat Zizania versprei van Noord -Amerika na Oos -Asië via die Bering -landbrug (Xu et al., 2010). In vergelyking met die Noord -Amerikaanse Zizania, die relatief lae genetiese diversiteit van Z. latifolia (Xu et al., 2010, 2015) kan die gevolg wees van 'n genetiese wegdrywing binne bevolkings, selfbevrugting en beperkte gene vloei onder bevolkings (Fan, Ren, Liu, & Chen, 2016). Om die genetiese hulpbronne van Z. latifolia, Chen, Liu, Fan, Li en Liu (2017) het 'n bewaringstrategie voorgestel om soveel moontlik bevolkings te beskerm.
Z. latifolia het sy oorsprong in China en word versprei in Japan, Korea, Indië en lande op die Sentraal -Suid -skiereiland van Suidoos -Asië (Yan et al., 2018, 2019). Behalwe vir Xinjiang en Tibet, Z. latifolia word in riviere, mere, slote, damme en rijstvelde in China aangetref, veral in die dreineringsgebiede van die Yangtze -rivier (Yan et al., 2018, 2019). Volgens onlangse studies is wild Z. latifolia vanaf die middelste en onderste dele van die Yangtze -rivier 'n goeie kandidaat kan wees vir die makmaak van graangewasse (Zhao et al., 2018). Die geskiedenis van die versameling en verbruik van Chinese wilde rys deur die Chinese voorouers kan meer as 3000 jaar gelede na die Zhou -dinastie teruggevoer word. Sedert die Tang -dinastie is Chinese wilde rys in tradisionele Chinese medisyne gebruik om diabetes en siektes van die spysverteringskanaal te behandel (Zhai, Tang, Jang, & amp Lorenz, 1996). In China, wild Z. latifolia besmet deur die endofitiese Ustilago esculenta is gematig as die groente -oes 'Jiaobai'Met geswelde afloop ongeveer 2000 jaar gelede (Wang, Yan et al., 2017, Wang et al., 2020 Yan et al., 2013). Chinese wilderysgewasse bestaan ​​hoofsaaklik in die natuur (Zhao et al., 2018), terwyl die watergroentgewas 'Jiaobai'Word hoofsaaklik kunsmatig verbou (Wang, Yan et al., 2017, Wang et al., 2020 Yan et al., 2013). Die biologiese aktiwiteit en gesondheidsbevorderende gevolge van Z. latifolia word wyd erken deur Chinees (Chu et al., 2018, Chu, Du et al., 2019 Deng et al., 2014 Han, Zhang, Qin, & Zhai, 2013 Han, Zhang, & amp Zhai, 2012 Wang, Zhu et al. ., 2017 Wang, Zhao et al., 2018 Zhang, Cao, Agellon, & Zhai, 2009 Zhang & amp Zhai, 2016) en Koreaanse wetenskaplikes (Lee, Baek, Eun et al., 2015 Lee, Yu, Garcia, Jhee, & amp Yang, 2017 Lee, Whang, Whang, Lee, & amp Yang, 2009 Moon, Park, Jhee, & amp Yang, 2018 Park et al., 2019 Park, Lee, & Yang, 2017).
Z. aquatica, ook bekend as suidelike wilde rys, word wyd versprei vanaf die Golf van Mexiko na die suidelike Groot Mere (Porter, 2019 Xu et al., 2010, 2015). Dit het twee variante, Z. aquatica L. var. brevis en Z. aquatica L. var. aquatica, en laasgenoemde is wyer versprei as eersgenoemde (Porter, 2019). Z. palustris, ook bekend as die noordelike wilde rys, het twee variante, Z. palustris L. var. binnekant (Fassett) Dore en Z. palustris L. var. palustris (Porter, 2019 Shao, Haas, Kern, & Kimball, 2019). Dit kom voor in riviere en vlak mere in die Great Lakes -streek in Noord -Amerika (Porter, 2019 Xu et al., 2010, 2015). Z. palustris het groot korrels en hoë opbrengste, en die korrels word tans al eeue lank as 'n tradisionele voedsel in Noord -Amerika gebruik, en word hoofsaaklik in Minnesota en Kalifornië verbou (Pillsbury & McGuire, 2009 Shao et al., 2019). Z. texana is 'n bedreigde, meerjarige waterplant wat endemies in die gebied is, twee kilometer bo die San Marcosrivier in die middel van Texas (Wilson, Hutchinson, & amp; Ostrand, 2017). Kunsmatige verbouing van Z. palustris is gerealiseer as gevolg van die suksesvolle teling van variëteite met breekweerstand (Porter, 2019). Maar jaarliks Z. aquatica en meerjarig Z. texana bestaan ​​hoofsaaklik in die natuur en word nie vir voedsel geoes nie. Die antioksidantaktiwiteit (Qiu, Liu, & amp Beta, 2009, 2010) en voorkomende effekte van aterosklerose (Moghadasian et al., 2016, 2017, Moghadasian et al., 2019 Surendiran et al., 2013) van Noord -Amerikaanse wilde rys was veral wyd gerapporteer.
Wilde rys het wêreldwyd belangstelling getrek vanweë sy antioksidantaktiwiteite en gesondheidsbevorderende effekte. Surendiran, Alsaif, Kapourchali en Moghadasian (2014) het die voedingsbestanddele en die gesondheidsbevorderende effekte van wilde rys nagegaan, maar dit het nie die fitochemikalieë en antioksidantaktiwiteite daarvan stelselmatig opgesom nie. Boonop is daar van 2014 tot 2020 'n reeks studies gedoen oor die fitochemikalieë, antioksidantaktiwiteite en gesondheidsbevorderende effekte van Zizania plante. In die huidige oorsig ontleed en bespreek ons ​​ons huidige begrip van die voedingsbestanddele en fitochemikalieë van Zizania spp., en hul antioksidantaktiwiteite en gesondheidsbevorderende effekte, uit studies wat voor April 2020 gepubliseer is. Hierdie oorsig sal uiteindelik die navorsing en ontwikkeling van wilde rys as 'n funksionele voedsel en mediese hulpbron inlig.