Naka praat ná aanval: ‘Jy vat dit dag vir dag’Naka en Marzanne Drotské “Ons het net klaar gebraai en die vleis op die tafel neergesit. Die volgende oomblik skree iemand skielik: Nee! Nee! Nee! Toe ek omdraai, staan al vier daar met traangas en probeer ons spuit.” Instink het ingeskop, sê Naka Drotské oor die aand van 29 November toe hy en sy vriend Os du Randt by sy broer, Tinus Drotské, op ŉ kleinhoewe in Kameeldrift-Oos in die noorde van Pretoria gekuier en vier gewapende mans toegeslaan het. “Ons beursies en selfone het op die tafel gelê, maar hulle het nie belanggestel daarin nie. Dit sou nog ŉ ander storie gewees het as hulle ons gevra het wat ons het, maar ek het net die gevoel gekry dit is iets anders dié.” Tinus se twee seuns en sy vriendin, Nadia Jooste, se dogtertjie was in die huis. Die mans het Naka, Os, Tinus en Nadia in die huis probeer indwing. “Ek het net gedink hulle gaan ons anyway doodskiet. Gelukkig was al vier naby aan my en ek het hulle gegryp en van die stoep afgetrek. Ek het gedink as ons op die grond lê, kan ek dalk ŉ vuurwapen in die hande kry.” Toe klap die skote. Die een tref Naka in die maag en die ander in sy arm. Die derde skoot “was gelukkig mis”. Tinus druk intussen die paniekknoppie. Die alarm gaan af en die vier mans staan op en hardloop weg. Die toneel waar Drotske hulle oorval is. Foto: Mia Spies/eNuus Almal is in die huis in en toe word daar gevra of iemand geskiet is. “Mens weet nie eintlik jy is geskiet nie. Ek sien toe die wond op my maag en begin drukking daarop sit.” Os jaag met Naka Montana-hospitaal toe, “maar soos die ongeluk dit wil hê”, is die padborde afgery en Os jaag teen die middelmannetjie vas en albei voorste bande bars. “Ek het net gesê kry my so gou moontlik by die hospitaal,” vertel Naka. Os het intussen uitgeklim en motors probeer voorkeer. Die tweede motor het stilgehou en Naka hospitaal toe gevat. “Dit was een van daai tweedeur-karretjies, so ŉ ander kar het toe daarna vir Os hospitaal toe gebring.” By die hospitaal het Naka ŉ buikoperasie ondergaan en ŉ paar dae daarna ŉ operasie aan sy regterarm. “Die eerste ruk was ŉ rollercoaster ride. Die een koeël is deur my armspier tot in my bors. Ek is baie gelukkig oor waar hy gestop het. Die ander een is deur my maag en ŉ stukkie van my dunderm moes verwyder word. Dit was eintlik net genade gewees.” Hy is later uit die hospitaal ontslaan en het selfs planne gehad om saam met sy familie weg te gaan vir die Desembervakansie toe hy ŉ onverwagse terugslag gehad het en na die Mediclinic Bloemfontein gehaas is. Hy is onder verdowing geplaas en is eers die afgelope naweek, 37 dae later, ontslaan. Naka Drostke toe hy die eerste keer in die hospitaal opgeneem is direk na die aanval. Foto: Facebook “Toe ek in die hospitaal wakker word, het ek gehoor hoe naby dit was en dat die hele familie laat weet is om te kom. Dit is ŉ skok, want ek was nie bewus daarvan nie. Ek was 17 dae in die waakeenheid … dit verander mens se lewe. Dit is tough daar binne. Ek moet vir jou sê alle eer aan die Here. Mens noem jouself ŉ Christen, maar jy karring net aan. Maar daar het ek Hom gevra om te help en uiteindelik is ek uit en baie verskuldig aan Hom.” Naka sterk nou tuis aan en het administratiewe werk begin doen om sy brein aan die gang te hou. “Dit gaan regtig baie goed en ek is baie dankbaar,” sê hy. “Eer aan die Here, dit is absoluut ŉ wonderwerk.” Hy moet wel nog rehabilitasie ondergaan en probeer so vinnig moontlik ten volle herstel. “Dit is ŉ uitdaging om jou ingesteldheid reg te kry. Jy vat dit dag vir dag. As mens net gaan lê, dan gaan mens in ŉ donker gat in beweeg. In dié stadium is ek weer heeltemal op die been, maar raak net gou moeg. Ek kan nie genoeg dankie sê vir al die ondersteuning wat ek van oor die hele land ontvang het nie.” Naka sê hy het die trauma van die voorval op sy eie verwerk, hoewel hy tog ŉ berader sien. “Ek is fine, ek is 100%.”