Henry VIII trou met Anne Boleyn - Geskiedenis Podcasts - 2021
Henry VIII trou met Anne Boleyn - Geskiedenis
Henry VIII trou met Anne Boleyn
Hendrik die VIII trou in die geheim met Anne Boleyn met wie hy al 5 jaar saamleef. Thomas Cranmer het die huwelik uitgevoer en hom meegedeel dat sy vorige huwelik nietig was.
Henry VIII trou met Anne Boleyn – 25 Januarie 1533
Min figure uit die Britse geskiedenis is so bekend in die moderne samelewing as die figure van koning Henry VIII en sy tweede vrou Anne Boleyn. Beide was in hul eie opsig interessante mense en die geheime romanse tussen hulle, wat weer 'n 'wettige' huwelik geword het, het 'n enorme uitwerking op die politieke toneel van hul tyd.
Henry is direk na sy agtiende verjaardag in 1509 as koning gekroon. Terselfdertyd het Henry gekies om met Catherine van Aragon te trou en haar sy koningin te maak. Toe sy bewind volwasse word, het Catherine verskeie kinders gebaar, wat almal doodgebore is of kort na die geboorte gesterf het. In 1516 het sy haar eerste oorlewende kind, Mary, gehad. Teen hierdie tyd het Henry egter die gewoonte aangeneem om minnares te hê, 'n gewoonte waarvan Catherine bewus was.
Henry se eerste seun is gebore in 1519. Die enigste probleem was dat die seun buite -egtelik was sedert hy deur Henry se minnares Elizabeth Blount gebore is. Die seun, Henry FitzRoy, is in 1525 tot hertog van Richmond gemaak, 'n stap wat volgens sommige die aanduiding was van Henry se voorneme om die buite -egtelike erfgenaam 'n aanspraakmaker op opvolging te maak. Teen 1520 het Henry ongeduldig geraak met Catherine se onvermoë om 'n manlike erfgenaam te maak.
Dit was kort na die geboorte van Henry FitzRoy dat die koning sy eerste verhouding met 'n Boleyn begin, hoewel nie een met die naam Anne nie. Mary Boleyn, die inwagende vrou van koningin Catherine, het Henry se minnares geword, al was sy getroud, en die twee kinders wat sy gedurende die tyd gebaar het, was van 'n onsekere geboorte. Wat wel seker is, is dat Henry hulle nie as sy eie kinders behandel het nie. Terwyl Henry sy verhouding met Mary Boleyn aangaan, het hy sy eerste blik op Mary se jonger suster Anne gekry. Hy is onmiddellik saamgeneem en het begin met sy pogings om haar te verlei, pogings wat die jonger Boleyn -suster aanvanklik geweier het.
Toe Henry te staan ​​kom voor die moontlikheid om sy onwettige seun se opvolging aan te spoor of te hoop in die hoop dat sy dogter 'n kleinseun sou kry voor sy dood, besluit Henry om 'n derde opsie na te streef: 'n nietigverklaring van sy huwelik met Catherine kry. Dit was hierdie derde opsie wat Henry se uiteindelike breuk met die Katolieke Kerk tot gevolg gehad het.
Alhoewel Henry besluit het om 'n nietigverklaring te verkry, ongeag die prys, was Anne nie so vinnig om liefde te betoon nie. Daar word algemeen aanvaar dat sy haar toestemming tot Henry se vooruitgang bly weerhou totdat dit duidelik gemaak is dat sy sy koningin sou word. Voor die tyd moes Henry 'n nietigverklaring verkry, iets wat die pous geweier het om hom te gee. Henry het 'n plan uitgedink waardeur hy hoop om die nietigverklaring te verkry en Anne sy tweede vrou te maak.
Met die stukke van sy plan in plek, verban Henry in 1831 Catherine uit sy hof en gee haar plek aan Anne Boleyn. Kort daarna word Thomas Cranmer aangestel as aartsbiskop van Canterbury. Cranmer het die pos grootliks verkry omdat die koning geweet het dat hy sou instem om Henry se huwelik met Anne te ondersteun. Henry het die woord van die Franse koning gekry dat hy ook die huwelik sou ondersteun, en met Henry se terugkeer na Dover was hy in die geheim getroud met Anne.
Historiese verslae wissel oor die datum van hierdie eerste geheime troue. Daar word vermoed dat Anne na hul 'troue' swanger geword het. Hierdie feit, gekombineer met die feit dat Henry se huwelik met Catherine nog nie vernietig is nie, het daartoe gelei dat die egpaar aan 'n tweede huwelikseremonie deelgeneem het. Hierdie privaat seremonie het op 25 Januarie 1533 in Londen plaasgevind. Binne 'n paar maande het Cranmer Henry se huwelik met Catherine nietig verklaar en die geldigheid van Henry se huwelik met Anne Boleyn erken. Sy word kort daarna as koningin gekroon, maar Henry het nog steeds die taak om sy optrede aan die pous te legitimeer.
Henry het gekies om die saak in eie hande te neem op 'n manier wat sy behoefte om in die toekoms met die pous te hanteer sou vermy. Deur die parlement het Henry wette aangeneem wat die dogter van Catherine uit die erfopvolging verwyder het. Ander wette erken toe die wettigheid van sy huwelik met Anne. Die beroemde Act of Supremacy het Henry tot die hoof van die kerk in Engeland verklaar. Die pous het op hierdie stap gereageer deur Henry en Thomas Cranmer uit te sluit.
Wat Anne betref, kort ná haar kroning het sy geboorte gegee aan 'n dogter wat sy Elizabeth genoem het. Die huwelik was nie wat Henry gehoop het dit sou wees nie. Toe Henry Anne in die hitte van hul onwettige verhouding agtervolg het, het haar sterk wil en lewendige geaardheid haar nog aantrekliker gemaak. Nadat sy as koningin gekroon is en die werklikheid van die koninklike lewe begin, het Henry haar onafhanklikheid nie naastenby so waardeer nie.
Slegs agtien maande na hul geheime huwelik het Henry weer gewoond geraak aan die neem van minnares. Anne se onvermoë om 'n manlike erfgenaam te produseer, het verder bygedra tot sy ontevredenheid met die huwelik. Anne se miskraam in 1536 en die dood van Henry se eerste vrou het Henry tot die einde van sy geduld gedryf. Anne is in die tronk gesit ná haar laaste miskraam, terwyl Henry sy aandag na sy minnares en Anne se inwagende vrou, Jane Seymour, gerig het. Anne Boleyn is tereggestel op aanklagte van verraad en slegs 'n dag later was Henry verloof met Jane Seymour.
In 'n interessante toevoeging tot die verhaal van Henry VIII en sy ses vroue, het moderne navorsing gesuggereer dat Henry moontlik die rede was dat hy so min erfgename gehad het tydens sy vele huwelike. 'N Groot meerderheid van die kinders wat sy lewensmaat gebore het, is óf doodgebore óf gesterf kort na geboorte. Wetenskaplikes beweer dat Henry moontlik 'n seldsame bloedgroep gehad het wat ernstige gesondheids- en vrugbaarheidsprobleme veroorsaak het. Ons kan nooit seker weet of Henry werklik die skuld het nie, maar dit sou 'n wrede voetnoot in die geskiedenis wees as dit waar was.
Verlang Anne Boleyn na die kroon?
Het Anne Boleyn regtig geweier om by Henry VIII te slaap totdat hy haar sy koningin gemaak het? Daar word algemeen geglo dat Anne, op wie Henry in die middel van die 1520's verlief geraak het, bereid was om sy voorskotte slegs te aanvaar as hy met haar trou, na die nietigverklaring van sy huwelik met sy eerste vrou, Catherine van Aragon. George Bernard toets die argument dat Anne 'n kroon op haar kop geëis het ...
Gepubliseer: 25 Junie 2015 om 06:00
Hendrik VIII se passie vir Anne Boleyn was nog nooit in twyfel getrek nie. In een van sy liefdesbriewe aan Anne, betreur Henry haar afwesigheid, "wens ek my spesiaal 'n aand in die arms van my geliefde, wie se mooi dukkies [borste] ek binnekort vertrou om te soen", en merk op dat die boodskap "geskryf is met die hand van hom dat was, is en sal joune wees ". Alhoewel sy begeerte nie ter sprake is nie, moet ander aspekte van die begin van hul verhouding heroorweeg word.
Daar word algemeen geglo dat Anne, op wie Henry in die middel van die 1520's verlief geraak het, bereid was om sy vooruitgang te aanvaar slegs as hy met haar trou en haar sy koningin maak. Teen daardie tyd was Henry byna 20 jaar getroud met Catherine van Aragon en sy het vir hom 'n kind, Mary, gebaar, alhoewel geen oorlewende seun nie. Kan dit waar wees dat Anne aan Henry voorgestel het dat sy huwelik met Catherine, die weduwee van sy ouer broer Arthur, altyd ongeldig was - dat dit in stryd was met goddelike wet? En het sy vasbeslote geweier om hom aan Henry toe te gee totdat sy huwelik met Catherine nietig verklaar is, wat hom vrygelaat het om met Anne te trou?
Historici het eeue lank hierdie teorie herhaal. Tog, as jy dit noukeurig bekyk, maak dit nie sin nie. Stel jou voor Anne as 'n hofdame wat deur die koning as sy minnares gesoek is. In 'n wêreld waarin egskeiding op grond van die onherstelbare verbrokkeling van 'n verhouding nie bestaan ​​nie, sou so 'n dame realisties kon hoop om Henry te oorreed om sy vrou te laat vaar om met haar te trou?
As Anne wel sulke eise stel, sou sy nie die risiko loop dat Henry bloot vir haar sou lag en elders sou kyk nie? Catherine was immers nie een van Henry se inheemse onderdane nie, maar die tante van Karel V - die magtige Heilige Romeinse keiser. So 'n verwerping van Catherine sou ernstige diplomatieke en dinastiese gevolge inhou.
Dit is baie meer waarskynlik dat Anne gevra het dat sy die enigste minnares van die koning moet wees. Dit was ten minste ten volle in Henry se mag - soos verskeie van Henry se liefdesbriewe aan Anne bespreek het.
Die koning se plesier
Diegene wat gesuggereer het dat Anne die koningin sou wees, het haar aanvanklike onwilligheid om aan Henry te gee, eenvoudig verkeerd geïnterpreteer. Wat Anne gevrees het, was 'n al te algemene lot van koninklike minnaresse: om te gebruik en weggegooi te word volgens die koning se plesier-soos met haar suster, Mary, gebeur het. Henry se liefdesbriewe dui daarop dat Anne oorweldig is deur sy belofte om haar sy eksklusiewe minnares te maak.
Een van die briewe bevestig dat Anne haar aanvanklik nie sonder voorbehoud verbind het nie. Vir 'n jaar, het Henry gekla, is hy deur die pyl van liefde getref, maar onseker of hy 'n plek in haar hart sou vind. En daarom het hy aangebied om haar sy enigste minnares te maak, en alle ander van sy gedagtes en liefde verban.
Nadat Anne die beloftes van Henry aanvaar het, het hulle waarskynlik 'n rukkie volle seksuele omgang geniet - ten minste word dit aangedui deur die besonderhede van 'n missie wat in die somer van 1527 aan een van die koning se sekretarisse, William Knight, toevertrou is. om 'n dispensasie van die pous te verseker wat die koning toelaat om weer te trou as Henry se huwelik met Catherine van Aragon eers vernietig word.
Daar is al lank opgemerk dat hierdie konsepbedeling die koning toegelaat het om te trou met iemand met wie hy reeds in die oë van die kerkreg verwant was - veral 'n vrou met wie se suster hy seksuele omgang gehad het. Teen hierdie tyd het Henry al 'n verhouding met Mary Boleyn geniet, dit is heel waarskynlik dat hy die vader van haar twee oudste kinders was. Met die pouslike bedeling het Henry 'n moontlike hindernis vir 'n huwelik met Anne verwag en probeer om dit te hanteer.
Die bepaling in die konsepbedeling wat minder gereeld opgemerk word en dan gewoonlik van die hand gewys word, moet Henry trou met 'n vrou met wie hy reeds seks gehad het. Waarom moes Henry die moeite gedoen het om hierdie bepaling in te sluit tensy dit waar was? Dit dui sterk daarop dat hy inderdaad by haar geslaap het nadat hy Anne oortuig het dat sy sy enigste minnares sou wees.
Maar slegs vir 'n kort tydjie. Dit was waarskynlik op hierdie punt dat Henry tot die gevolgtrekking gekom het dat sy huwelik met Catherine van Aragon nog nooit in die oë van God geldig was nie. As die huwelik nietig verklaar word, besef Henry, sou hy vry wees om met Anne as sy eerste vrou te trou. Enige kind wat gebore is, het 'n onbetwiste legitimiteit. Maar om sy saak vir die nietigverklaring van sy huwelik met Catherine aan te voer, moes Henry die morele hoogtepunt hou.
Gedurende die proses wat tot sy egskeiding gelei het, beweer Henry nie dat sy huwelik met Catherine verbrokkel het nie, maar dat dit altyd teen die goddelike wet was. As Henry in die openbaar erken het dat hy op Anne Boleyn verlief geraak het, sou dit die opregtheid van sy besorgdheid om die goddelike wet te oortree, nie in twyfel getrek het nie. In 'n tyd sonder betroubare voorbehoedmiddels was daar ook 'n duidelike risiko van swangerskap - en niks sou die morele geloofwaardigheid van die koning meer skade berokken nie. Jean du Bellay, die Franse ambassadeur, het die probleem in Junie 1529 duidelik uiteengesit: "Ek is baie bang dat hierdie koning 'n geruime tyd baie naby mev Anne gekom het," en voeg by: "As die maag groei, sal alles bederf word."
Boonop was Henry vasbeslote dat enige kind wat hy met Anne sou hê, onbetwisbaar wettig moet wees, nie die omstrede nageslag van 'n verhouding wat nog nie bevestig is nie. Anne het nooit swanger geraak gedurende die lang jare waarin Henry en sy adviseurs aan die einde van sy huwelik met Catherine gewerk het nie. Dit bewys nie dat dit Anne was wat Henry terughou nie, maar stem ooreen met die suggestie dat dit Henry was, nie Anne, wat van volledige seksuele omgang afgesien het.
"Ons gewenste einde"
Henry se liefdesbriewe ondersteun hierdie teorie. In 'n brief het hy vir 'liefling' Anne gesê dat die briefdraer gestuur word met 'soveel dinge om ons saak te omseil en te laat gebeur as wat ons verstand kan dink of bedink'. Sodra dit gebeur het, "het ek en jy die gewenste einde, wat my gemakliker en meer stil in my gemoed moet wees as enige ander ding in hierdie wêreld".
Henry se inskrywing - "geskryf met die hand van hom wat net so graag van jou wil wees as jy om hom te hê" - dui daarop dat dit Anne was wat versekering nodig gehad het oor Henry se begeerte, en Henry wat dit terughou.
By 'n ander geleentheid skryf Henry aan Anne: "Wat 'n vreugde is dit my om te verstaan ​​van u geskiktheid vir die rede en van die onderdrukking van u nuttelose en ydele gedagtes en fantasieë met die toom van die rede." Gaan voort, het Henry aangespoor, "want daardeur sal vir u en vir my die grootste stilte in hierdie wêreld kom". Hier het Henry 'n beroep op Anne gedoen totdat die kerk in sy guns gevind het.
In 'n brief wat waarskynlik geskryf is kort nadat Anne ingestem het om sy meesteres te word, het Henry haar verseker dat "voortaan my hart net aan u toegewy sal wees, met die groot begeerte dat my liggaam ook kan wees". Daagliks smeek hy God om in te gryp en hom te help om sy doel te bereik, in die hoop dat sy gebed lankal verhoor sal word. Tog het Henry dit nie vir Anne beklemtoon dat sy teruggehou het, omdat hy geweier het om by hom te slaap nie. In plaas daarvan was dit Henry wat hom weerhou, en wat hy betreur was die kompleksiteite en vertragings wat die wette en prosedures van die kerk opgelê het.
Die liefdesbriewe toon ook dat hulle 'n intieme verhouding geword het. Soos ons reeds gesien het, verlang Henry daarna om Anne in sy arms te hou en haar borste te soen.
Gryp tot geweld
Henry se wapenrusting toon aan dat hy 'n groot man was, en ons weet dat hy emosioneel sterk was: in 1535 was hy naby die hofdwaas in woede. As hy verder met Anne wou gaan, is dit onwaarskynlik om te dink dat sy hom kon voorkom.
Waarvandaan het die verhaal ontstaan ​​dat Anne Henry se vooruitgang weier totdat sy koningin geword het? Miskien was die bron die geleerde en geestelike Reginald Pole wat na die buiteland gegaan het om te studeer eerder as om by die egskeiding van die koning betrokke te raak. In 1536 val die Pool Henry sterk aan en vra die koning om hom te bekeer en terug te keer na die kerk. Hy het Henry belaglik gemaak oor die baie verskriklike dinge wat die koning gedoen het uit die liefde van Anne Boleyn, wat sy as 'n femme fatale voorgehou het, wat Henry oortuig het dat, solank hy Catherine as sy vrou onderhou het, hy in sterflike sonde leef. Daardeur bied Pole Henry 'n uitweg - 'n verskoning wat hy kan gebruik as hy berou toon en die skeuring met die Katolieke kerk beëindig.
Op baie maniere was dit 'n kenmerk van Henry se heerskappy dat hy die verantwoordelikheid vir ongewilde beleid op ander gelê het. Hier het Pole hom die geleentheid gebied om dit weer te doen. Maar al was Anne Boleyn toe dood, het Henry nie die geleentheid aangegryp deur die opmerkings van Pole nie - en ons moenie die opmerkings van Pole as die waarheid beskou nie. Niks in die oorlewende bronne uit die laat 1520's dui daarop dat Anne betrokke was by die saak vir die nietigverklaring van Henry se huwelik met Catherine nie.
Inteendeel, baie van die bronne dui daarop dat die teenoorgestelde waar was. In een van sy liefdesbriewe het Henry aan Anne gesê dat hy die dag vier uur lank aan die boek gewerk het ter ondersteuning van sy saak vir nietigverklaring - versameling en uitwerking van Bybelse voorbeelde wat sy standpunt regverdig - maar hy het geen poging aangewend om Anne te betrek nie hierin. Henry het Francis Bryan, 'n betroubare hofdienaar, na Italië gestuur om verslag te doen oor hoe dit in die pouslike howe gestaan ​​het. Bryan sorg dat hy slegs aan die koning skryf, en gee Henry die geleentheid om vir Anne te vertel hoeveel, of hoe min, hy tevrede is. Sy het nie Henry se huweliksdiplomasie gelei nie.
Die voorstel dat Anne Boleyn nie geweier het om saam met Henry te slaap totdat hulle getroud is nie, kan haar in sommige mense se oë verminder - na my mening onregverdig. As Anne daarop aangedring het dat Henry haar as sy enigste minnares sou geniet voordat sy tot 'n verhouding ingestem het, het dit getoon dat sy geen deurmat was nie, eerder 'n vrou wat vir haar belange gestaan ​​het soos sy dit verstaan ​​het. Die eis om Henry se koningin te wees, sou egter 'n stap te ver gewees het - en daar is niks wat kan wys dat sy dit gedoen het nie.
Tydlyn: die opkoms en val van Anne Boleyn
Henry raak verlief op Anne. Hy jaag haar 'n jaar agterna voordat sy instem om sy meesteres te word, hoewel hul seksuele verhouding slegs 'n beperkte tyd duur - miskien 'n jaar.
Henry is oortuig dat sy huwelik met Catherine van Aragon die goddelike wet oortree en ongeldig is. Met Thomas Wolsey, kanselier, kardinaal en legaat, en baie kerkmanne en prokureurs, probeer Henry die pous oorreed om 'n nietigverklaring toe te staan.
Henry versoek 'n pouslike bedeling om hom toe te laat om te trou met 'n vrou met wie se suster hy seksuele omgang gehad het, en met wie hy reeds seksuele omgang gehad het.
11 Julie 1531
Henry sien die laaste keer vir Catherine van Aragon. Sy word gedwing om die hof te verlaat en sterf in Kimbolton Castle (in die huidige Cambridgeshire) in 1536.
Thomas Cranmer, aartsbiskop van Canterbury, verklaar Henry se huwelik met Catherine van Aragon ongeldig.
1 Junie 1533
Anne word gekroon as koningin in die Westminster Abbey.
Anne gee geboorte aan 'n dogter, Elizabeth. Dit was 'n teleurstelling vir die koning.
Anne word van hoogverraad aangekla en skuldig bevind. Sy het na bewering egbreuk gepleeg met vyf mans, waaronder 'n bloedskande met haar broer, George.
Anne Boleyn word met 'n enkele swaardstaking by die Tower of London onthoof.
George Bernard is professor in die vroeë moderne geskiedenis aan die Universiteit van Southampton, en skrywer van Anne Boleyn: Fatal Attractions (Yale, 2011).
Die Meesteres van Henry VIII
As ons aan Henry VIII as 'n man dink, is die beeld wat oor die algemeen in gedagte kom die oorgewig en stinkende man wat met woede vervul is. Wel, ten minste in sy latere jare.
In hierdie artikel kyk ons ​​terug na die jonger weergawe van die man wat eintlik as aantreklik beskou is.Destyds was Henry 'n romantikus as ons kyk na Anne Boleyn, wat tegnies sy meesteres was, want hy was nog getroud met Katherine van Aragon terwyl hy Anne agtervolg en probeer om haar by hom te laat slaap. liefdesbriewe as 'n voorbeeld van hoe passievol hy was toe hy 'n vrou kry wat hy wou besit.
Hier is liefdesbrief nommer vier, wat u 'n goeie idee moet gee van wie hy was tydens sy druk om Anne in die bed te kry:
My Meesteres en Vriend, my hart en ek gee onsself in u hande oor en smeek u om ons in u guns te prys, en dat u liefde by ons afwesig mag word: want dit was jammer om ons pyn te vererger watter afwesigheid produseer genoeg en meer as wat ek ooit kon dink, wat ons kan herinner aan 'n punt in die sterrekunde: dit is hoe langer die dae is, hoe verder is die son, en desondanks hoe warmer is dit ook met ons liefde want ons word deur afwesigheid op 'n afstand van mekaar gehou, en tog bly dit vurig, ten minste aan my kant hoop ek op u, en verseker u dat die pyn van my afwesigheid vir my al te groot is en wanneer Ek dink aan die toename in dit wat ek gedwing word om te ly, dit sou amper ondraaglik wees, maar vir die vaste hoop wat ek op u onveranderlike liefde vir my het: saam met jou, stuur ek jou nou die naaste wat ek kan dit, naamlik, my prentjie in 'n armband, met die hele toestel, wat u alreeds ken, en wil myself in hul plek wens, as dit u behaag. Dit is uit die hand van u lojale dienskneg en vriend,
Henry wou hê wat hy wou, en meestal het vroue nie nee gesê nie. Anne se eie suster het nie nee gesê nie. Ek is seker sy was nie bewus daarvan dat sy dit kon of miskien nie so slim soos haar slim suster was nie.
In 1509, nie lank nadat hy koning geword het nie, sou Henry 'n verhouding gehad het met 'n edele dame wat getroud was, en haar naam was Anne Hastings. Hastings was 'n Stafford van geboorte en haar broer was Edward Stafford, hertog van Buckingham.
Hier is 'n klein insig oor Edward Stafford, 3de hertog van Buckingham en die skandaal van sy suster wat die verhouding van Edward Stafford en koning Henry VIII verwoes het.
'N Brief is uitgeruil tussen twee onderdane van koning Ferdinand II van Aragon wat verduidelik wat by die Tudor -hof gebeur, soos u waarskynlik onthou, hierdie verhaal sou belangrik wees aangesien Henry se vrou, Katherine, die dogter van koning Ferdinand was.
Wat die afgelope tyd gebeur het, is dat twee susters van die hertog van Buckingham, albei getroud, in die paleis gewoon het. Die een van hulle is die gunsteling van die koningin, en die ander een is baie geliefd by die koning wat agter haar aan gegaan het. 'N Ander weergawe is dat die liefdesintriges nie van die koning was nie, maar van 'n jong man, sy gunsteling, van die naam Compton, wat die ontslape koning van die slagman was. Hierdie Compton het, soos daar gesê word, die liefdesintrige vir die koning voortgesit, en dit is die meer geloofwaardige weergawe, aangesien die koning groot misnoeë getoon het oor wat ek gaan vertel. Die gunsteling van die koningin (Elizabeth Stafford) was baie angstig in die aangeleentheid van haar suster en het saam met die hertog, haar broer, haar man en haar suster se man aangesluit om te raadpleeg oor wat gedoen moet word in hierdie geval . Die gevolg van die advies van al vier was dat, terwyl die hertog in die privaat woonstel van sy suster was, wat vermoed word [van intrige] met die koning, Compton daarheen kom om met haar te praat, die hertog sien het hom onderskep, met hom gestry, en die uiteinde daarvan was dat hy ernstig verwyt is in baie en baie harde woorde. Die koning was so beledig dat hy die hertog woedend berispe het. Dieselfde nag het die hertog die paleis verlaat en vir 'n paar dae nie daar ingegaan of teruggekeer nie Terselfdertyd het die man van die dame weggegaan, haar weggeneem en haar in 'n klooster 60 kilometer hiervandaan neergesit, sodat niemand haar kan sien nie. Die koning het besef dat dit alles gebeur het van die suster, die gunsteling van die koningin, die dag nadat die een weg was, die ander uit die paleis en haar man saam met haar. Daarna het byna die hele hof geweet dat die koningin kwaad was vir die koning en die koning met haar, en so het hierdie storm tussen hulle voortgegaan. Ek het daaroor met die monnik gepraat en gekla dat hy dit nie vir my gesê het nie, maar spyt was dat die koningin geïrriteerd was en vir hom gesê hoe ek dink dat die koningin in hierdie geval moes opgetree het, en hoe hy myns insiens , moes homself gedra het Want hierin dink ek dat ek my kant verstaan, 'n getroude man en gereeld met getroude mense in soortgelyke sake behandel het Hy weerspreek heftig, wat dieselfde was as om te ontken wat amptelik verkondig is Hy het vir my gesê dat die dames niks van die aard gehad het nie, en onsin gepraat het en blykbaar nie geglo het wat hy vir my gesê het nie. Ek het nie meer daaroor gepraat nie.
Dus, die hele saak met Anne Hastings was om stil te bly, dit lyk asof dit baie nuut is tussen die koning en Lady Hastings.
Die volgende keer dat ons iets van 'n minnares hoor, is na Henry se oorlog met Frankryk in 1513. Toe Henry na Frankryk vertrek, het hy Katherine van Aragon in sy plek regent gemaak en sy het op sy beurt die Skotte verslaan, wat Engeland geglo het. om by die koning in Frankryk onverdedig te wees en op sy beurt hul koning, is Jakobus IV in die geveg dood. Katherine was die oorwinnaar en Henry het ook sy gevegte in Frankryk gewen, maar was heel waarskynlik uitgestraal deur sy koningin, wat sy ego sou vermorsel het.
Daar was groot vieringe nadat hy sy gevegte in Frankryk gewen het dat Henry VIII na die hof van Margaret van Oostenryk (dogter van die keiser) gegaan het om hul oorwinning saam te vier. gebeur het.
Tiennette de la Baume was 'n Vlaamse vrou wat 'n ere -diensmeisie was by die hof van Margaret van Oostenryk, aartshertogin van Savoye en regent van Nederland, sy geniet die aandag van koning Henry VIII tydens sy besoek aan Lille in 1513.
Die rede waarom vermoed word dat Tiennette minnares vir die koning was, is dat sy in Augustus 1514, toe sy op die punt was om te trou, aan Henry VIII geskryf het en vir hom 'n voël en 'n paar wortels van groot waarde gestuur het en hom daaraan herinner het dat hy beloof het om vir haar tienduisend krone as trougeskenk te gee.
Dit is onduidelik of Henry die geskenk aan haar gestuur het, of dat dit bevestig word as sy voormalige minnares, en sommige meen dat haar brief 'n teken is dat sy inderdaad 'n minnaar van die koning was.
Ook in 1514 is dit asof die huwelik tussen die koning en die koningin verswak het weens die gebrek aan Katherine aan 'n lewende kind. In hierdie jaar word geglo dat Henry moontlik sy verhouding met Bessie Blount begin het, volgens die skrywers Kelly Hart en Philippa Jones.
Sy verhouding met Bessie, 'n meisie van eer aan die koningin, was sy eerste groot aangeleentheid en daar word geglo dat hy haar werklik liefgehad het. Bessie word beskou as sy ideale vrou, jonk, mooi, intelligent, musikaal, 'n goeie danser en 'n entoesiastiese ruiter, alles wat Henry die meeste waardeer het in 'n vrou. Die verhouding duur vyf jaar en eindig net omdat Bessie swanger geword het. Henry trou toe met haar, maar almal weet dat sy sy seun dra. Dit het hom inderdaad 'n les geleer om slegs by vroue wat reeds getroud was, te slaap om nie 'n skandaal te veroorsaak toe hulle swanger raak nie. Wanneer
Bessie het op 15 Junie 1519 'n seun gebaar, die koning was in ekstase en erken die seun, wat Henry Fitzroy genoem sou word. Die seun van 'n koning. Hy sou Fitzroy op die agtergrond laat, maar goed grootgemaak, ingeval sy vrou hom nie 'n seun sou gee nie.
Die vroegste verwysing van Jane Popincourt verskyn in die Privy Purse-uitgawes van Elizabeth van York in 1498. Kathy Lynn Emerson, skepper van Who of Tudor Women " verklaar dat Jane 'n Franssprekende dame was wat opgedra was om te onderrig die taal aan Henry VII se dogters, Margaret en Mary, deur 'n daaglikse gesprek . Van haar agtergrond is niks bekend nie. Sommige rekords identifiseer haar as Frans, ander as Vlaams. daar word geen melding gemaak van Margaret nie.
In 1512 was ek 'n lid van Katherine van Aragon se huishouding.
Sy word berug tydens die verblyf van Louis d'Orlans, 2de hertog de Longueville aan die Engelse hof as krygsgevangene. Longueville is tydens die Slag van die Spurs gevange geneem en as krygsgevangene na Engeland gestuur om te wag dat sy losprys (100,000 krone) betaal word. Terwyl hy in Engeland was, het hy Jane as minnares geneem.
Toe koningin Anne van Frankryk sterf, het Longueville 'n aktiewe rol gespeel in die onderhandelinge oor die huwelik van Lodewyk XII van Frankryk en Henry VIII se suster, Mary, en dien as volmagbruidegom by die troue in Greenwich Palace. Die volgende dag, nadat sy losprys betaal is, vertrek hy na Frankryk.
Jane het verwag dat sy na Frankryk sou reis as dienaar van prinses Mary. Daar word geglo dat sy gehoop het om daar met haar minnaar herenig te word, maar haar naam is op die laaste oomblik van die lys geskrap deur koning Lodewyk XII, en hy het vermoedelik ontdek dat Jane die meesteres van Longueville was, wie se vrou was die Franse hof.
Jane het 'n rukkie daarna in Engeland gebly en na bewering 'n kort verhouding met Henry VIII gehad totdat koning Louis XII in Januarie 1515 gesterf het. Longueville wat toe ongelukkig in 1516 oorlede is.
Daar word geglo dat voordat Henry vir Mary Boleyn gevind het dat daar 'n dame was met die naam van meesteres Parker wat 'n kort tydjie saam met die koning gehad het. Dit is onbekend presies wie hierdie vrou was, maar daar is 'n paar gedagtes oor die saak: skrywer Kelly Hart skryf: 'Dit is voorgestel dat dit Arabella Parker, 'n handelaarsvrou, of Margery Parker, 'n lid van prinses Mary, was Dit kan ook verwys na Jane Parker, wat later met George Boleyn getroud is.
Skrywer Philippa Jones kom ook met dieselfde voorstelle, maar dit lyk asof hy 'n bietjie meer na Margery Parker neig sedert sy in die dogter se huishouding was, en dit sou hom makliker toegang tot haar gegee het. Aangesien Jane Parker in 1522 ook dieselfde masker was as Anne Boleyn, is dit moontlik dat hy haar ook daar opgemerk het.
Ongeveer dieselfde tyd of kort nadat 'Meester Parker' Henry Mary Boleyn as minnares aangeneem het en#8211 Historikus, sê Susan Abernethy:
Alhoewel ons nie die presiese datum van die aanvang van die verhouding met koning Henry met Maria weet nie, het dit waarskynlik omstreeks 1522 begin het. het koning Henry se oog gevang met haar dans.
Dit is moontlik dat Maria nie vrywillig na die bed gaan nie, omdat sy haar huweliksbeloftes wou nakom. Wat ook al gebeur het, Mary en Henry het 'n verhouding begin wat moontlik tot 1525 geduur het.
Die verhouding tussen koning Henry VIII en Mary Boleyn is so geheimsinnig gevoer dat die min mense waarskynlik daarvan geweet het en die bewyse vir die aangeleentheid is skaars. Daar is geen twyfel dat daar 'n saak was nie, selfs al weet ons nie die presiese datums of besonderhede nie. Tydens Mary se huwelik met William Carey sou sy twee kinders hê: Katherine, gebore in Maart of April 1524, en Henry, geb. Maart 1525. Daar is bewyse wat dui op 'n groot waarskynlikheid dat Katherine die kind van Henry VIII was, hoewel hy haar nie as sy dogter erken het nie. Omdat Mary getroud was tydens die geboorte van haar kinders, is hulle wettiglik as die kinders van William Carey beskou.
'Baie mooi jong dame'
Op 27 September 1534 het Chapuys berig dat Henry
Die liefde wat hy vroeër getoon het, hernu en vergroot aan 'n baie aantreklike jong dame van die hof, en terwyl die koninklike minnares (Anne Boleyn) daarvan hoor, probeer die meisie uit haar diens ontslaan, was die koning baie hartseer en het haar 'n boodskap in hierdie verband: dat sy tevrede moet wees met wat hy vir haar gedoen het, want as hy weer sou begin, sou hy beslis nie soveel doen as wat sy moet oorweeg waar sy vandaan kom nie en baie ander dinge van dieselfde soort. Tog moet daar geen groot klem op sulke woorde gelê word nie.Anne weet goed hoe om met hom om te gaan.
Kathy Lynn Emerson van 'Who's Who of Tudor Women' glo dat hierdie dame Elizabeth Hervey/Harvey was, na wie Bess verwys is. Henry sou tydens die swangerskap van Anne in 1534 na Bess gewend het. Dit is bekend dat die vrou 'n vriendin was van Lady Mary (Henry se dogter). Koningin Anne het probeer om haar kompetisie te verwyder met die hulp van haar skoonsuster, Lady Rochford, maar hul missie het misluk en Rochford is in plaas daarvan vir 'n tyd uit die hof ontslaan.
David Starkey se Ses Vroue vertel dat Bess Hervey/Harvey in diens was van Anne Boleyn en op 'vriendelike voet' met sir Francis Bryan. Sy is in 1536 uit die hof gestuur, hoewel sy beweer het dat sy nie weet hoekom nie. As sy die aantreklike jong dame was, het sy teen daardie tyd die belangstelling van die koning verloor.
Volgens Carolly Erickson in Bloody Mary , 'n Elizabeth Harvey was een van die vroue van Catherine van Aragon in 1536. Nadat Catherine gesterf het, het sy gevra om in die diens van Mary geplaas te word en is geweier. In 1539 was sy egter deel van 'n groep hofdames wat Portsmouth besoek het om die koningskepe te besoek, op spesiale uitnodiging van Henry VIII. Sy was ook onder die dames in Anne van Cleves se huishouding, soos 'Elizabeth Harvy'
Sy is nie aangestel in die huis van Catherine Howard nie, maar tydens die ampstermyn van Catherine as koningin het Catherine vir Bess die geskenk van 'n toga gegee.
Starkey stel ook voor dat Bess die hoofrol van Thomas Culpepper was
Sommige het geglo dat Anne Boleyn self haar neef, Mary Shelton, oortuig het om 'n minnares van die koning te word. As sy minnares 'n familielid was, sou Anne beslis veilig op haar troon bly.
Die liefdesverhouding het net ses maande geduur en toe was dit verby, en die komplot van Anne Boleyn was verydel.
Na Mary Shelton en voor die teregstelling van Anne Boleyn, het Henry die hof gemaak met Jane Seymour.
Daar was ander dames wat volgens gerugte die meesteres van die koning was: Mary Berkeley, Jane Pollard, Joanna Dingley, Anne Bassett en Elizabeth Cobham, maar ons sal die damesverhale vir 'n ander dag verlaat.
Om 'n meesteres vir die koning te word, beteken dat u en gewoonlik u gesin guns bewys het. Om gekies te word, was vir sommige vleiend en vir ander 'n vloek. Vir Anne Boleyn het dit haar 'n koningin gemaak, vir haar suster, sy het nie die fantastiese lewe wat haar suster gehad het nie, maar sy het ware liefde gevind en sy het al haar broers en susters oorleef. Dit moet iets verantwoord, nie waar nie?
WIL U NA DIE EPISODE VAN MY PODCAST LUISTER?
** As u belangstel in my pos op "Onwettige kinders van Henry VIII ", klik asb HIER**
Hart, Kelly Die Meesteres van Henry VIII
Jones, Philippa The Other Tudors – Henry VIII 's Mistresses and Bastards
Vrou nommer vier, Anne van Cleves, het in 1540 net ses ongelukkige maande geduur.
Nadat hy vir die Duitse edelvrou uit 'n portret van die gevierde kunstenaar Hans Holbein geval het, word daar gerugte dat hy na haar verwys het as "Flanders Mare" toe hy haar in die vlees ontmoet.
Terwyl haar huwelik met die koning vinnig vernietig is, het Anne vir die res van sy lewe 'n vriend geword van Henry en sy kinders.
Gebore omstreeks 1501, was Anne Boleyn die dogter van sir Thomas Boleyn, wat later graaf van Wiltshire en Ormonde sou word, en sy vrou, Lady Elizabeth Howard. Nadat sy gedurende haar jeug 'n tyd lank in Frankryk gewoon het, keer Boleyn terug na Engeland in 1522 en vestig hy spoedig 'n woning by koning Henry VIII & aposs hof as 'n ere diensmeisie aan Catherine van Aragon, Henry VIII en destydse koningin van Aposs.
Teen die middel van die 1520's het Boleyn een van die mees bewonderde dames van die hof geword en die aandag van baie mans getrek, waaronder Henry Percy, die 6de graaf van Northumberland. Toe Henry VIII wind van Lord Henry Percy se gewenste huwelik met Boleyn raak, beveel hy daarteen. Omtrent dieselfde tyd of dit voor of na Percy was en die belangstelling in 'n#xA0Boleyn ontwikkel het, is onseker — dat die koning self verlief geraak het op die jong diensmeisie. Wat bekend is, is dat ਋oleyn & aposs suster, Mary, een van die meisies van die koning en aposs, haar aan Henry VIII voorgestel het en dat die koning liefdesbriewe aan ਋oleyn ਌irca 1525 geskryf het.
In een van die king & aposs -briewe het hy geskryf: & quotIf you. gee jouself, hart, liggaam en siel aan my oor. Ek sal jou as my enigste minnares aanvaar, maar verwerp uit gedagte en liefde alle ander, behalwe jouself, om net vir jou te dien. kan nie, beide ten opsigte van my eie onwaardigheid, en ook omdat u reeds 'n koningin het. U meesteres sal ek nie wees nie. & Quot
Die reaksie van Boleyn & aposs verras Henry VIII, wat vermoedelik op daardie stadium verskeie minnaresse gehad het, wat na bewering hierdie owerspelige verhoudings aangegaan het omdat hy baie graag 'n seun wou hê, en Catherine van Aragon het nie 'n man gebaar nie. (Koningin Catherine sou nie 'n seun baar wat gedurende die huweliksperiode die kinderskoene oorleef het nie, van 1509 tot 1533 het die egpaar gebore en die eerste kind om prinsesse Mary te oorleef, gebore in 1516.) Maar Henry was desperaat om Boleyn te hê, so hy vinnig 'n manier gekonfigureer om sy huwelik met Catherine amptelik te laat vaar. In sy versoek om nietigverklaring aan die pous het hy 'n uittreksel uit die boek Levitikus aangehaal waarin gesê word dat 'n man wat sy broer en sy vrou neem, kinderloos sal bly en beweer dat hy en Catherine (wat sy broer en weduwee was) nooit 'n seun sou hê wat het kleintyd oorleef omdat hulle huwelik in die oë van God 'n veroordeling was.
Henry Tudor, gebore op 28 Junie 1491 in die Palace of Placentia in Greenwich, Kent, was die derde kind en tweede seun van Henry VII en Elizabeth van York.  Van die jong Henry se ses (of sewe) broers en susters het slegs drie - sy broer Arthur, prins van Wallis, en susters Margaret en Mary - babatyd oorleef. Hy is gedoop deur Richard Fox, die biskop van Exeter, in 'n kerk van die oplettende Franciskane naby die paleis.  In 1493, op tweejarige ouderdom, word Henry aangestel as konstabel van Dover Castle en Lord Warden van die Cinque Ports. Hy is daarna aangestel as graafmaarskalk van Engeland en luitenant -luitenant van Ierland op driejarige ouderdom en is kort daarna tot ridder van die bad aangestel. Die dag na die seremonie is hy hertog van York geskep en 'n maand of wat later aangestel as bewaarder van die Skotse optogte. In Mei 1495 is hy aangestel in die Orde van die Kouseband. Die rede waarom sulke afsprake aan 'n klein kind gegee is, was om sy vader in staat te stel om persoonlike beheer oor winsgewende posisies te behou en dit nie met gevestigde gesinne te deel nie. 
Daar is nie veel bekend oor Henry se vroeë lewe nie-behalwe vir sy afsprake-omdat daar nie van hom verwag sou word nie , maar dit is bekend dat hy 'n eersteklas opvoeding van toonaangewende tutors ontvang het. Hy het Latyn en Frans magtig geword en ten minste Italiaans geleer.  
In November 1501 speel Henry 'n aansienlike rol in die seremonies rondom die huwelik van sy broer met Catherine van Aragon, die jongste kind van koning Ferdinand II van Aragon en koningin Isabella I van Kastilië.  As hertog van York gebruik Henry die arms van sy vader as koning, onderskei deur a etiket van drie punte hermien. Hy is verder op 9 Februarie 1506 vereer deur die Heilige Romeinse keiser Maximilian I, wat hom tot Ridder van die Goue Vlies gemaak het. 
In 1502 sterf Arthur op 15 -jarige ouderdom, moontlik aan sweet,  net 20 weke na sy huwelik met Catherine.  Arthur se dood plaas al sy pligte op sy jonger broer, die 10-jarige Henry. Henry word die nuwe hertog van Cornwall, en die nuwe prins van Wallis en graaf van Chester in Februarie 1504.  Henry VII het die seun min verantwoordelikhede gegee selfs na die dood van sy broer Arthur. Jong Henry was streng onder toesig en het nie in die openbaar verskyn nie. As gevolg hiervan, het hy die troon bestyg "onopgeleid in die veeleisende koningsryk". 
Henry VII hernu sy pogings om 'n huweliksverbond tussen Engeland en Spanje te sluit deur sy tweede seun in die huwelik te bied aan Arthur se weduwee Catherine.  Beide Isabella en Henry VII was dol oor die idee, wat baie kort na Arthur se dood ontstaan ​​het.  Op 23 Junie 1503 is 'n verdrag vir hul huwelik onderteken, en hulle is twee dae later verloof.  'n Pouslike bedeling was slegs nodig vir die "belemmering van openbare eerlikheid" as die huwelik nie voltrek is soos Catherine en haar duenna beweer het nie, maar Henry VII en die Spaanse ambassadeur het eerder 'n bedeling vir "affiniteit" bekom, wat die moontlikheid van vervulling in ag geneem het.  Saamwoon was nie moontlik nie omdat Henry te jonk was.  Isabella se dood in 1504, en die daaropvolgende probleme met opvolging in Kastilië, het sake ingewikkeld gemaak. Haar pa verkies dat sy in Engeland bly, maar Henry VII se betrekkinge met Ferdinand het versleg.  Catherine was dus 'n geruime tyd in bedwang, wat uitloop op prins Henry se verwerping van die huwelik sodra hy in staat was, op die ouderdom van 14. Ferdinand se oplossing was om sy dogter ambassadeur te maak, sodat sy onbepaald in Engeland kon bly. Vroom, het sy begin glo dat dit God se wil is dat sy ten spyte van sy opposisie met die prins trou. 
Henry VII sterf op 21 April 1509, en die 17-jarige Henry volg hom op as koning. Kort na die begrafnis van sy vader op 10 Mei, verklaar Henry skielik dat hy inderdaad met Catherine sou trou, en het verskeie onopgeloste kwessies oor die pouslike bedeling en 'n ontbrekende deel van die huweliksgedeelte gelaat.   Die nuwe koning het volgehou dat dit sy vader se sterwende wens was dat hy met Catherine sou trou.  Of dit nou waar was of nie, dit was beslis gerieflik. Keiser Maximilian I het probeer om met sy kleindogter (en Catherine se niggie) Eleanor met Henry te trou, sy was nou verongeluk.  Henry se huwelik met Catherine was rustig en word gehou op 11 Junie 1509 by die Friar's Church in Greenwich. 
Op 23 Junie 1509 het Henry die nou 23-jarige Catherine van die Tower of London na die Westminster Abbey gelei vir hul kroning, wat die volgende dag plaasgevind het.  Dit was 'n groot aangeleentheid: die gang van die koning was bekleed met tapisserieë en met fyn doek gelê.  Na die seremonie was daar 'n groot banket in Westminster Hall.  Soos Catherine aan haar pa geskryf het, "word ons tyd aan 'n deurlopende fees bestee". 
Twee dae na sy kroning het Henry sy pa se twee ongewildste predikante, Sir Richard Empson en Edmund Dudley, gearresteer. Hulle is aangekla van hoogverraad en is in 1510 tereggestel. Polities gemotiveerde teregstellings sou een van Henry se primêre taktieke bly vir die hantering van diegene wat hom in die pad staan.  Henry het ook 'n deel van die geld wat die twee ministers vermoedelik afgedwing het, teruggegee.  Daarteenoor was Henry se siening van die House of York - moontlike mededingende eisers op die troon - meer gematig as wat sy vader was. Verskeie wat deur sy vader in die tronk was, waaronder die Markies van Dorset, is begenadig.  Ander (veral Edmund de la Pole) het onversoen geraak de la Pole is uiteindelik in 1513 onthoof, 'n teregstelling wat veroorsaak is deur sy broer Richard wat hom aan die kant van die koning sit. 
Kort daarna word Catherine swanger, maar die kind, 'n meisie, is doodgebore op 31 Januarie 1510. Ongeveer vier maande later word Catherine weer swanger.  Op 1 Januarie 1511, Oujaarsdag, is die kind - Henry - gebore. Na die hartseer dat hulle hul eerste kind verloor het, was die egpaar verheug om 'n seuntjie te hê, en daar is feeste gehou, , insluitend 'n tweedaagse stryd, bekend as die Westminster-toernooi. Die kind is egter sewe weke later dood.  Catherine het in 1513 en 1515 twee doodgebore seuns gehad, maar het in Februarie 1516 geboorte geskenk aan 'n meisie, Mary. Die verhouding tussen Henry en Catherine was gespanne, maar dit het effens versag na Maria se geboorte. 
Alhoewel Henry se huwelik met Catherine sedertdien as 'buitengewoon goed' beskryf is,  is dit bekend dat Henry minnares geneem het. In 1510 word onthul dat Henry 'n verhouding met een van die susters van Edward Stafford, 3de hertog van Buckingham, Elizabeth of Anne Hastings, gravin van Huntingdon, gevoer het.  Die belangrikste minnares vir ongeveer drie jaar, begin in 1516, was Elizabeth Blount.  Blount is een van slegs twee heeltemal onbetwiste minnaresse, wat deur sommige as min vir 'n viriele jong koning beskou word.   Presies hoeveel Henry gehad het, word betwis: David Loades meen dat Henry "net in 'n baie beperkte mate" minnares het,  terwyl Alison Weir meen dat daar talle ander sake was.  Dit is nie bekend dat Catherine betoog het nie. In 1518 raak sy weer swanger met 'n ander meisie, wat ook doodgebore is. 
Blount het in Junie 1519 geboorte geskenk aan Henry se buite -egtelike seun, Henry FitzRoy.  Die jong seun is in Junie 1525 hertog van Richmond gemaak in wat sommige gedink het 'n stap was op die pad na sy uiteindelike legitimering.  In 1533 trou FitzRoy met Mary Howard, maar sterf kinderloos drie jaar later.  Ten tyde van Richmond se dood in Junie 1536 oorweeg die parlement die tweede opvolgingswet, wat hom kon toelaat om koning te word. 
In 1510 wen Frankryk, met 'n brose alliansie met die Heilige Romeinse Ryk in die Liga van Cambrai, 'n oorlog teen Venesië. Henry hernu sy vader se vriendskap met Lodewyk XII van Frankryk, 'n kwessie wat sy raad verdeel het. Oorlog met die gesamentlike mag van die twee moondhede sou beslis uiters moeilik gewees het.  Kort daarna teken Henry egter ook 'n pakt met Ferdinand. Nadat pous Julius II in Oktober 1511 die anti-Franse Holy League geskep het, volg Henry  Ferdinand se leiding en bring Engeland in die nuwe liga. 'N Aanvanklike gesamentlike Anglo-Spaanse aanval was beplan vir die lente om Aquitaine vir Engeland te herstel, om Henry se drome om Frankryk te regeer, te laat realiseer.  Die aanval, egter, na 'n formele oorlogsverklaring in April 1512, is nie persoonlik deur Henry gelei nie  en was 'n groot mislukking wat Ferdinand dit bloot gebruik het om sy eie doelwitte te bevorder, en dit het die Anglo-Spaanse bondgenoot gespanne . Nietemin is die Franse kort daarna uit Italië gedryf, en die alliansie het oorleef, met albei partye wat gretig was om verdere oorwinnings oor die Franse te behaal.   Henry trek toe 'n diplomatieke staatsgreep af deur die keiser te oortuig om by die Holy League aan te sluit.  Opvallend genoeg het Henry ook die beloofde titel van "Mees Christelike Koning van Frankryk" van Julius en moontlik kroning deur die Pous self in Parys verseker, as Louis net verslaan kon word. 
Op 30 Junie 1513 val Henry Frankryk binne, en sy troepe verslaan 'n Franse leër in die Slag van die Spurs - 'n relatief geringe resultaat, maar 'n resultaat wat die Engelse vir propagandadoeleindes aangegryp het. Kort daarna neem die Engelse Thérouanne en gee dit oor aan Maximillian Tournai, 'n meer belangrike nedersetting.  Henry het die leër persoonlik gelei, kompleet met 'n groot gevolg.  Sy afwesigheid uit die land het egter sy swaer, James IV van Skotland, aangespoor om Engeland op bevel van Louis binne te val.  Nietemin het die Engelse leër, onder toesig van koningin Catherine, die Skotte beslis op 9 September 1513 die Skotte verslaan tydens die Slag van Flodden.  Onder die dooies was die Skotse koning, wat sodoende Skotland se kort betrokkenheid by die oorlog beëindig het.  Hierdie veldtogte het Henry 'n voorsmakie gegee van die militêre sukses wat hy so graag wou hê. Ondanks aanvanklike aanduidings het hy egter besluit om nie 'n veldtog van 1514 te volg nie. Hy het Ferdinand en Maximilian finansieel ondersteun tydens die veldtog, maar het min teruggekry dat Engeland se geldkaste nou leeg was.  ​​Met die vervanging van Julius deur pous Leo X, wat geneig was om te onderhandel vir vrede met Frankryk, onderteken Henry sy eie verdrag met Louis: sy suster Mary sou Louis se vrou word, nadat hy voorheen aan die jonger Charles verpand was, en vrede is vir agt jaar verseker, 'n merkwaardige lang tyd. 
Karel V bestyg die trone van beide Spanje en die Heilige Romeinse Ryk na die dood van sy grootvaders, Ferdinand in 1516 en Maximilianus in 1519. Francis I word eweneens koning van Frankryk by die dood van Louis in 1515,  en laat drie relatief jong heersers en 'n geleentheid vir 'n skoon lei. Die noukeurige diplomasie van kardinaal Thomas Wolsey het in 1518 tot die Verdrag van Londen gelei, wat daarop gemik was om die koninkryke van Wes -Europa te verenig na 'n nuwe Ottomaanse bedreiging, en dit het gelyk asof vrede verseker kan word.  Henry ontmoet Francis I op 7 Junie 1520 op die Field of the Cloth of Gold naby Calais vir 'n week van weelderige vermaak. Beide het gehoop op vriendskaplike verhoudings in die plek van die oorloë van die vorige dekade. Die sterk mededinging het egter alle hoop op 'n hernuwing van die Verdrag van Londen laat rus, en konflik was onvermydelik.  Henry het meer gemeen met Charles, wat hy een keer voor en een keer na Francis ontmoet het. Charles het die Ryk in 1521 met Frankryk in oorlog gebring en Henry het aangebied om te bemiddel, maar min is bereik en teen die einde van die jaar het Henry Engeland met Charles in lyn gebring. Hy het nog steeds vasgehou aan sy vorige doel om Engelse lande in Frankryk te herstel, maar het ook probeer om 'n alliansie met Burgundy, destyds deel van Charles se koninkryk, en die voortgesette steun van Charles te bewerkstellig.  'n Klein Engelse aanval in die noorde van Frankryk het min grond gemaak. Charles het Francis by Pavia verslaan en gevange geneem en kon vrede dikteer, maar hy het geglo dat hy Henry niks skuld nie. Toe Henry dit besef, besluit hy om Engeland uit die oorlog te neem voor sy bondgenoot en onderteken op 30 Augustus 1525 die Verdrag van die Meer. 
Tydens sy huwelik met Catherine van Aragon het Henry 'n verhouding gevoer met Mary Boleyn, Catherine's in-waiting. Daar is bespiegelinge dat Mary se twee kinders, Henry Carey en Catherine Carey, die vader van Henry was, maar dit is nooit bewys nie, en die koning het hulle nooit erken soos in die geval van Henry FitzRoy nie.  In 1525, namate Henry ongeduldig geword het met die onvermoë van Catherine om die manlike erfgenaam te produseer wat hy verlang,   raak hy verlief op Boleyn se suster, Anne Boleyn, toe 'n charismatiese jong vrou van 25 in die koningin se gevolg.  Anne weerstaan ​​egter sy pogings om haar te verlei, en weier om sy meesteres te word soos haar suster.  [nb 1] Dit was in hierdie konteks dat Henry sy drie opsies oorweeg het om 'n dinastiese opvolger te vind en vandaar die oplossing van wat by die hof beskryf sou word, as die 'groot saak' van die koning te oorweeg. Hierdie opsies legitimeer Henry FitzRoy, wat die betrokkenheid van die pous nodig sou hê en sou oopstaan ​​om so gou as moontlik met Mary te trou en te hoop dat 'n kleinseun direk sou erf, maar dit was onwaarskynlik dat Mary voor die dood van Henry sou word, of op een of ander manier verwerp Catherine en trou met iemand anders in die vrugbare ouderdom. Die derde was waarskynlik die moontlikheid om met Anne te trou, en die derde was uiteindelik die aantreklikste moontlikheid vir die 34-jarige Henry, , en dit het spoedig die begeerte van die koning geword om sy huwelik met die nou 40-jarige Catherine te vernietig.  Dit was 'n besluit wat Henry sou lei om pouslike gesag te verwerp en die Engelse Hervorming te begin. [ aanhaling nodig ]
Daar word nie algemeen oor Henry se presiese motiverings en voornemens oor die komende jare ooreengekom nie.  Henry self, ten minste in die vroeë deel van sy bewind, was 'n vroom en goed ingeligte Katoliek in die mate dat sy publikasie in 1521 Assertio Septem Sacramentorum ("Verdediging van die sewe sakramente") het hom die titel besorg Fidei Defensor (Verdediger van die Geloof) van pous Leo X.  Die werk verteenwoordig 'n sterk verdediging van pouslike oppergesag, alhoewel dit in 'n ietwat voorwaardelike terme geleë is.  Dit is nie duidelik presies wanneer Henry van mening oor die kwessie verander het nie, omdat hy meer van plan was om 'n tweede huwelik te neem. Sekerlik, teen 1527, het hy homself oortuig dat Catherine geen manlike erfgenaam opgelewer het nie omdat hulle vereniging 'in die oë van God verwoes' was.  In die huwelik met Catherine, sy broer se vrou, het hy in stryd met Levitikus 20:21 opgetree, 'n regverdiging wat Thomas Cranmer gebruik het om die huwelik nietig te verklaar.  [nb 2] Martin Luther, aan die ander kant, het aanvanklik teen die nietigverklaring aangevoer en verklaar dat Henry VIII 'n tweede vrou kan neem in ooreenstemming met sy leer dat die Bybel poligamie toelaat, maar nie egskeiding nie.  Henry het nou geglo dat die pous nie die bevoegdheid gehad het om 'n dispensasie uit hierdie belemmering te verleen nie. Dit was hierdie argument wat Henry in 1527 na pous Clemens VII geneem het in die hoop dat sy huwelik met Catherine nietig verklaar moes word, en ten minste een minder openlik uitdagende aanvalslyn sou laat vaar.  In die openbaar was alle hoop om Catherine te versoek om terug te gaan na 'n klooster of andersins stil te bly, verlore.  Henry stuur sy sekretaris, William Knight, om direk by die Heilige Stoel aansoek te doen by wyse van 'n bedrieglik geformuleerde pousbul. Knight was onsuksesvol, die pous kon nie so maklik mislei word nie. 
Ander missies konsentreer op die reël van 'n kerklike hof om in Engeland te vergader, met 'n verteenwoordiger van Clement VII. Alhoewel Clement ingestem het tot die oprigting van so 'n hof, was hy nooit van plan om sy legaat, Lorenzo Campeggio, te bemagtig om in Henry se guns te besluit nie.  Hierdie vooroordeel was moontlik die gevolg van druk van keiser Karel V, Catherine se neef, maar dit is nie duidelik in watter mate dit Campeggio of die pous beïnvloed het nie. Na minder as twee maande se getuienisverhoor, het Clement die saak in Julie 1529 na Rome teruggeroep, waaruit dit duidelik was dat dit nooit weer sou verskyn nie.  Met die kans dat 'n nietigverklaring verloor is, het kardinaal Wolsey die skuld gedra. Hy is aangekla van praemunire in Oktober 1529,  en sy val van genade was "skielik en totaal".  Kortliks versoen met Henry (en amptelik begenadig) in die eerste helfte van 1530, is hy weer in November 1530 aangekla, hierdie keer weens verraad, maar het gesterf terwyl hy verhoorafwagtend was.   Na 'n kort tydperk waarin Henry die regering op sy eie skouers geneem het,  neem sir Thomas More die rol van Lord Chancellor en hoofminister aan. Intelligent en bekwaam, maar ook 'n vroom Katoliek en teenstander van die nietigverklaring,  More het aanvanklik saamgewerk met die nuwe beleid van die koning en Wolsey in die parlement veroordeel. 
'N Jaar later is Catherine uit die hof verban, en haar kamers is aan Anne gegee. Anne was 'n buitengewoon geleerde en intellektuele vrou vir haar tyd en was sterk geabsorbeer en besig met die idees van die Protestantse Hervormers, maar die mate waarin sy self 'n toegewyde Protestant was, word baie gedebatteer.  Toe aartsbiskop van Canterbury William Warham sterf, het Anne se invloed en die behoefte om 'n betroubare voorstander van die nietigverklaring te vind, Thomas Cranmer in die vakante pos aangestel.  Dit is deur die pous goedgekeur, onbewus van die ontluikende planne van die koning vir die kerk. 
Henry was 24 jaar getroud met Catherine. Hul egskeiding word beskryf as 'n 'diep verwondende en isolerende' ervaring vir Henry. 
Huwelik met Anne Boleyn
In die winter van 1532 ontmoet Henry Francis I in Calais en kry die steun van die Franse koning vir sy nuwe huwelik.  Onmiddellik by die terugkeer na Dover in Engeland, het Henry, nou 41, en 'n geheime huweliksdiens deurgemaak.  Sy word gou swanger, en daar was 'n tweede huweliksdiens in Londen op 25 Januarie 1533. Op 23 Mei 1533 sit Cranmer in 'n spesiale hof by die Dunstable Priory om uitspraak te lewer oor die geldigheid van die koning se huwelik met Catherine van Aragon, het die huwelik van Henry en Catherine nietig verklaar. Vyf dae later, op 28 Mei 1533, verklaar Cranmer dat die huwelik van Henry en Anne geldig is.  Catherine is formeel van haar titel as koningin gestroop, en word eerder "prinses -weduwee" as die weduwee van Arthur. In haar plek is Anne op 1 Junie 1533 gekroon as koningskonsort.  Die koningin het op 7 September 1533 effens voortydig 'n dogter gebaar. Die kind is Elizabeth gedoop ter ere van Henry se moeder, Elizabeth van York. 
Na die huwelik was daar 'n tydperk van konsolidasie, in die vorm van 'n reeks statute van die Reformasie -parlement wat daarop gemik was om oplossings te vind vir enige oorblywende kwessies, terwyl die nuwe hervormings teen uitdagings beskerm word, die publiek van hul legitimiteit oortuig word, en blootgelê en omgaan met teenstanders. Alhoewel die kanonieke wet breedvoerig deur Cranmer en ander behandel is, is hierdie handelinge gevoer deur Thomas Cromwell, Thomas Audley en die hertog van Norfolk en inderdaad deur Henry self.  Met die voltooiing van hierdie proses, bedank More in Mei 1532 as Lord Chancellor, wat Cromwell as Henry se hoofminister verlaat.  Met die Erfreg 1533 word Catherine se dogter, Mary, as onwettig verklaar. Henry se huwelik met Anne is as wettig verklaar en Anne se aangeleentheid is die volgende in die erfopvolging.  Met die Acts of Supremacy in 1534 erken die parlement ook die status van die koning as hoof van die kerk in Engeland en het hy, tesame met die Wet op beperking van appèlle in 1532, die reg op appèl na Rome afgeskaf.  Dit was eers toe dat pous Clement die stap geneem het om Henry en Thomas Cranmer te ekskommunikeer, hoewel die ekskommunikasie eers 'n tyd later amptelik gemaak is. [nb 3]
Die koning en koningin was nie tevrede met die huwelik nie. Die koninklike egpaar het tye van kalmte en liefde geniet, maar Anne het geweier om die onderdanige rol te speel wat van haar verwag word. Die lewenskragtigheid en denkverstand wat haar so aantreklik gemaak het as 'n onwettige minnaar, het haar te onafhanklik gemaak vir die grootliks seremoniële rol van 'n koninklike vrou, en dit het haar baie vyande gemaak. Op sy beurt hou Henry nie van Anne se konstante prikkelbaarheid en gewelddadige humeur nie. Na 'n valse swangerskap of miskraam in 1534, het hy haar versuim om 'n seun te gee, as 'n verraad beskou. Reeds in Kersfees 1534 bespreek Henry met Cranmer en Cromwell die kans om Anne te verlaat sonder om na Catherine terug te keer.  Daar word vermoed dat Henry in 1535 'n verhouding met Margaret ("Madge") Shelton gehad het, hoewel historikus Antonia Fraser beweer dat Henry in werklikheid 'n verhouding met haar suster Mary Shelton gehad het. 
Teenstand teen Henry se godsdiensbeleid is vinnig in Engeland onderdruk. 'N Aantal uiteenlopende monnike, waaronder die eerste Kartusiese martelare, is tereggestel en nog vele meer is gestamp. Die prominentste teenstanders was John Fisher, biskop van Rochester en sir Thomas More, wat albei geweier het om die eed aan die koning af te lê.  Nóg Henry nóg Cromwell het in daardie stadium probeer om die mans eerder tereg te stel, hulle het gehoop dat die twee van plan sou verander en hulself kon red. Fisher het Henry openlik as die opperhoof van die kerk verwerp, maar More was versigtig om nie die Treasons Act van 1534 openlik te oortree nie, wat (anders as latere dade) nie stilte verbied het nie. Beide mans is egter later skuldig bevind aan hoogverraad - Meer oor die getuienis van 'n enkele gesprek met Richard Rich, die prokureur -generaal, en albei is in die somer van 1535 tereggestel. 
Hierdie onderdrukkings, sowel as die ontbinding van die Wet op die Kleiner Kloosters van 1536, het weer bygedra tot meer algemene weerstand teen Henry se hervormings, veral in die pelgrimstog van genade, 'n groot opstand in Noord -Engeland in Oktober 1536.  Sowat 20.000 tot 40 000 rebelle is gelei deur Robert Aske, saam met dele van die noordelike adel.  Henry VIII belowe die rebelle dat hy hulle sal vergewe en bedank hulle dat hulle die kwessies aan die orde gestel het. Aske het aan die rebelle gesê dat hulle suksesvol was en dat hulle kon versprei en huis toe kon gaan.  Henry beskou die rebelle as verraaiers en voel nie verplig om sy beloftes aan hulle na te kom nie, en toe verdere geweld plaasvind na Henry se aanbod om vergifnis, was hy vinnig besig om sy belofte van genade te verbreek.  Die leiers, insluitend Aske, is gearresteer en tereggestel weens verraad. In totaal is ongeveer 200 rebelle tereggestel, en die versteurings het geëindig. 
Teregstelling van Anne Boleyn
Op 8 Januarie 1536 het die koning en die koningin die nuus gekry dat Catherine van Aragon gesterf het. Die volgende dag trek Henry alles geel aan, met 'n wit veertjie in sy enjinkap.  Die koningin was weer swanger, en sy was bewus van die gevolge as sy nie 'n seun sou baar nie. Later die maand het die koning in 'n toernooi gehardloop en is hy ernstig beseer, dit lyk vir 'n tyd of sy lewe in gevaar is. Toe die nuus van hierdie ongeluk die koningin bereik, was sy in skok en het sy ongeveer 15 weke swangerskap op die dag van Catherine se begrafnis, 29 Januarie 1536, 'n manlike kind geboorte gegee.  Vir die meeste waarnemers was hierdie persoonlike verlies die begin van die einde van hierdie koninklike huwelik. 
Alhoewel die Boleyn -familie steeds belangrike posisies in die Privy Council beklee het, het Anne baie vyande gehad, waaronder die hertog van Suffolk. Selfs haar eie oom, die hertog van Norfolk, het 'n afkeer gehad van haar houding teenoor haar mag. Die Boleyns verkies Frankryk bo die keiser as 'n potensiële bondgenoot, maar die guns van die koning het na laasgenoemde gewyk (deels weens Cromwell), wat die gesin se invloed benadeel het.  Ook teenstanders was teenstanders van versoening met prinses Mary (onder wie die voormalige ondersteuners van Catherine), wat volwassenheid bereik het. 'N Tweede nietigverklaring was nou 'n werklike moontlikheid, alhoewel daar algemeen geglo word dat dit die anti-Boleyn-invloed van Cromwell was wat teenstanders daartoe gelei het om haar te laat teregstel.  
Anne se ondergang kom kort nadat sy van haar laaste miskraam herstel het. Of dit hoofsaaklik die gevolg was van bewerings van sameswering, egbreuk of heksery, bly 'n debat onder historici.  Vroeë tekens van 'n daling van genade was dat die nuwe minnares van die koning, die 28-jarige Jane Seymour, in 'n nuwe woonbuurt ingetrek is,  en Anne se broer, George Boleyn, geweier is om die Orde van die Kouseband, wat is in plaas daarvan aan Nicholas Carew gegee.  Tussen 30 April en 2 Mei is vyf mans, waaronder Anne se broer George, in hegtenis geneem op aanklag van verraadlike egbreuk en beskuldig dat hulle seksuele verhoudings met die koningin gehad het. Anne is ook gearresteer, beskuldig van verraad en bloedskande. Alhoewel die getuienis teen hulle nie oortuigend was nie, is die beskuldigdes skuldig bevind en ter dood veroordeel. George Boleyn en die ander beskuldigdes is op 17 Mei 1536 tereggestel.  Henry en Anne se huwelik is op dieselfde dag deur aartsbiskop Cranmer te Lambeth nietig verklaar.  Cranmer het blykbaar probleme ondervind om 'n nietigverklaring te vind en het dit waarskynlik gebaseer op die voorafgaande skakeling tussen Henry en Anne se suster Mary, wat in die kanonieke wet beteken dat Henry se huwelik met Anne, net soos sy eerste huwelik, binne 'n verbode graad was. van affiniteit en dus nietig.  Om 08:00 op 19 Mei 1536 is Anne tereggestel op Tower Green. 
Anne Boleyn: ter verdediging van historiese onjuistheid
Die reeks erken self sy plek in hierdie tradisie. Een van die hoofletters verklaar dat dit 'geïnspireer deur waarheid ... en leuens' is. Turner-Smith se wonderlike intense, raaiselagtige optrede is die nuutste toevoeging tot 'n lang reeks TV- en filmuitbeeldings van Anne.
Suzanne Dunn se The Queen of Subtleties (2004) het 'n soortgelyke motivering as Maxwell s'n, as dit Anne Boleyn se standpunt in die vorm van moderne taal en slang voorstel. In die openingsgedeelte van die boek spog Anne, wat haar dogter, die toekomstige Elizabeth I, toespreek, dat sy met Henry VIII 'die ou Engeland by die keel gekry het' en dit 'vir ewig laat verander'. Dit is waar.
Net soos die ander romans wat hier genoem word, word die van Dunn formidabel goed nagevors, maar die doelbewuste onjuisthede van uitdrukking maak Anne wat sy onvermydelik vir die moderne gehore is: 'n vrou wat vernietig is en dan onthou word as voor haar tyd-soveel dat sy by ons eie aansluit tyd.
Gedeeltelik omdat Anne Boleyn se lewe geëindig het soos dit was, met haar as 'n berugte, tereggestelde verraaier, word die feite van haar saak nie ten volle ooreengekom nie. 'N Artistieke lisensie is onvermydelik en belangrik om die tydlose krag van haar verhaal te verstaan. Die Anne van die historiese verslag en die Anne van fiksie is verbeeldingryke skeppings en geleenthede om na te dink oor haar historiese betekenis.
Die koninklike troues van Henry VIII: Alison Weir oor wat voorgekom het, het geskei, onthoof, gesterf …
Henry VIII is die mees getroude monarg van Engeland, wat ses keer getroud was tussen 1509 en 1543. Maar hoe was die troues van die Tudor -koning eintlik, en het dit 'n skyn van 'n huwelik van vandag? Die historikus en skrywer Alison Weir kyk terug op die ses 'gelukkige dae' wat 'geskei, onthoof, dood' voorafgegaan het.
Gepubliseer: 26 Maart 2020 om 16:00
Vandag assosieer ons koninklike troues met groot openbare vieringe, 'n groot optog, 'n wonderlike seremonie in Westminster Abbey, St Paul's Cathedral of St George's Chapel in Windsor, en 'n openbare verskyning op die balkon van Buckingham Palace. Die moderne koninklike troue, soos ons dit ken, dateer eers uit 1840, toe koningin Victoria met prins Albert getroud is. Voor dit was koninklike troues gewoonlik privaat aangeleenthede, wat in die koninklike kapelle met min openbare gedagtes gevier is. So, hoe sou 'n troue gelyk het vir die mees getroude monarg van Engeland, Henry VIII? Lees verder en vind uit ...
Henry VIII se ses troues was almal privaat. Toe hy eers in 1850 koning word, was dit 'n kwessie van politieke en dinastiese noodsaaklikheid om so gou as moontlik te trou en 'n erfgenaam te verwek om die voortbestaan ​​van die Tudor -dinastie te verseker. Oorlewende lede van die mededingende House of York het waarskynlik 'n beter aanspraak op die troon as Henry, en die spook van die Wars of the Roses het nog steeds groot geword.
Die raadslede van die nuwe koning het hom aangemoedig om te trou met Katherine van Aragon, die Spaanse prinses aan wie hy sedert 1503 verloof was en die weduwee van sy oorlede ouer broer, Arthur, prins van Wallis. Katherine het 'n groot bruidskat, en die vooruitsig op oorlog met Frankryk - die erflike vyand van Engeland - het 'n alliansie met Spanje des te wensliker gemaak. Haar pa, koning Ferdinand van Aragon, het Henry gedring om onmiddellik met haar te trou en hom baie politieke voordele belowe as hy dit sou doen.
Maar Henry huiwer. Hy was onrustig in sy gewete en het gewonder of hy 'n sonde sou pleeg deur met die weduwee van sy oorlede broer te trou, aangesien sulke vakbonde in die Skrif verbied is. Koning Ferdinand het hom vinnig verseker dat die huwelik volkome wettig sou wees, aangesien die pous 'n bedeling daarvoor gegee het. Hy was seker dat Henry die grootste geluk saam met Katherine sou geniet en talle kinders agter hom sou laat.
Die Privy Council plaas ook druk op die koning. 'Ons het die pous se bedeling,' het hulle gesê. 'Sal u meer nougeset wees as hy?'
Kyk: Tracy Borman oor alles wat u moes weet oor die Tudors (maar was te bang om te vra)
Henry was dit eens dat daar baie goeie redes vir die huwelik was. Bo alles, het hy verklaar, begeer hy Katherine bo alle vroue wat hy liefgehad het en wou hy trou. Ten spyte van haar senior jare, het hy haar aantreklik gevind, met haar lang goue hare en ligte vel, haar waardigheid, geslag en genade. Alles aan haar verklaar haar as 'n geskikte maat vir die koning van Engeland.
Wat Henry vir haar gevoel het, blyk liefde in sy mees ridderlike vorm te wees, tesame met diepe respek. En die eer eis dat hy met haar trou en, soos 'n ridder uit die ou tyd, haar red uit die penarie waarin sy pa haar bewaar het, en so haar liefde en dankbaarheid wen. Dit was 'n groot gebaar wat 'n groot beroep op die jeug van die koning gehad het.
Eendag vroeg in Junie 1509 het die koning by Katherine se woonstelle in Greenwich Palace aangekom. Hy het alleen gekom, haar bediendes ontslaan en haar uit haar verhoor uitgehaal, sy liefde vir haar verklaar en haar gevra om sy koningin te wees. Sonder om te aarsel stem sy blymoedig in.
Hulle is op 11 Junie, die feesdag van St Barnabas, getroud in die koningin se kas in Greenwich, met William Warham, aartsbiskop van Canterbury, wat as voorsitter gedien het. Katherine het maagdelike wit gedra, met haar lang hare los onder 'n goue sirkel. Na die huwelik gaan die klein huweliksparty na die kapel van die oplettende broeders langs die paleis om die mis te hoor. daar is geen twyfel dat die huwelik daardie aand volbring is nie, want Katherine het dadelik swanger geword.
As sy, soos die bewyse sterk aandui, uit haar eerste huwelik gekom het virgo intacta, die kans is groot dat Henry ook 'n maagd was op sy huweliksnag. Daar is geen suggestie in enige bron dat hy seksueel aktief was voor sy toetreding nie. Hy het 'n byna kloosterlewe gelei, onder toesig van sy pa en sy onderwysers, en daar was waarskynlik geen geleenthede vir dallances met meisies nie.
Die huwelik van Henry en Katherine is vier dae later, op 15 Junie, afgekondig. Op dieselfde dag verskyn Katherine vir die eerste keer in die hof as koningin van Engeland.
Sy het die granaatjie as 'n persoonlike kenteken aangeneem, 'n simbool van vrugbaarheid sedert antieke tye, en tog kon sy nie Henry die seun baar wat hy nodig gehad het om die opvolging te verseker nie. Van haar ses bekende kinders het slegs een, die prinses Mary, die kleintyd oorleef. Destyds was dit ondenkbaar dat 'n vrou Engeland sou regeer en heerskappy oor mans sou hê. Teen 1524 was dit bekend dat die koningin nie meer kinders sou baar nie, en teen 1526 was Henry hartstogtelik verlief op haar erediens, die lewendige, volmaakte en ambisieuse Anne Boleyn.
In 1527 het Henry begin twyfel of sy huwelik met sy broer se weduwee wettig was, en het die pous om nietigverklaring gevra, net om die volgende sewe jaar in die hoop te bly hang. Teen daardie tyd, gefrustreerd en vervreem, het hy met Rome gebreek en homself tot die opperhoof van die Engelse Kerk verklaar, en Thomas Cranmer, sy nuwe aartsbiskop van Canterbury, het Henry se verbintenis met Katherine nietig verklaar en sy huwelik met Anne Boleyn bevestig . Henry het nie op die formaliteite gewag nie.
Die presiese datum van Henry se huwelik met Anne Boleyn is 'n geskilpunt. 'N Milaanese gesant in Frankryk het gedink dat hulle tydens hul besoek aan Calais in Oktober 1532 getroud is, maar die kroniekskrywer Edward Hall beweer:' Die koning het na sy terugkeer in die huwelik met die Anne Anne Boleyn getrou op Saint Erkenwald's Day, wat die huwelik so behou het geheim dat baie min daarvan geweet het. "
Die fees van die vertaling van St Erkenwald het op 14 November geval, die dag nadat Henry en Anne na Engeland teruggekeer het, maar dit is hoogs onwaarskynlik dat hulle trou terwyl hulle deur Kent na Eltham -paleis reis, veral in die lig van die getuienis van twee mense wat baie nader aan gebeure as Edward Hall.
'Die huwelik van die koning is gevier, 'n berig op die dag van die bekering van St Paul (Januarie 1533),' skryf die keiserlike ambassadeur op 10 Mei 1533, terwyl aartsbiskop Cranmer in 'n brief van 17 Junie 1533 verklaar dat Anne was 'laas baie oor St Paul's Day getroud, aangesien die toestand daarvan goed lyk, omdat sy nou 'n bietjie swanger is'.
Hall, wat eerbiedig was vir Henry VIII, sou nie wou impliseer dat die dogter Anne op 7 September 1533 gebaar het, buite die huwelik verwek is nie. Sy datering van die troue met die vorige November was óf gebaseer op verkeerde inligting óf 'n taktvolle, doelbewuste fout. Daar kan min twyfel bestaan ​​dat dit die ontdekking was dat Anne moontlik swanger was, wat die koning aangespoor het om die pous vooraf te gaan en met haar te trou.
Net voor dagbreek op 25 Januarie 1533 vergader 'n klein groepie mense in Henry se private kapel in Whitehall -paleis vir sy geheime troue met Anne.
'Daar is in 'n groot deel van die koninkryk berig dat ek met haar getrou het, wat duidelik vals was,' protesteer Cranmer, 'want ek het self daarvan geweet veertien dae nadat dit klaar was.' Die bedienende priester was óf dr Rowland Lee, een van die koninklike kapelane, óf George Brown, priester van die Austin Friars in Londen.
Die priester is moontlik ingelig dat die pous die huwelik goedgekeur het, 'n koninklike gesant wat pas uit Rome teruggekeer het, wat sommige laat vermoed het dat die pous sy stilswyende toestemming gegee het. Wat Henry betref, was hy nog nooit wettig getroud nie en kon hy vrywilliglik in die huwelik tree.
Die paar getuies is almal gesweer tot stilte. Die huwelik, en Anne se swangerskap, het streng geheime gebly tot Paassondag 1533, toe sy, "vol diamante en ander edelgesteentes", "in koninklike toestand, openlik as koningin" na haar kas gegaan het om mis te hoor, met 60 diensmeisies eer agter haar aan. Nadat sy eindelik haar koning gewen het, het sy vir haar leuse die legende 'The most happy' aangeneem.
Haar huwelik het min of meer drie jaar geduur. Haar versuim om 'n seun te baar, het haar oopgemaak vir die verwikkelinge van haar vyande, wat hul bes gedoen het om die toenemende belangstelling van die koning in Anne se diensmeisie, Jane Seymour, te benut. Sy word daarvan beskuldig dat sy Henry verraai het met vyf mans, een van haar eie broer, en wou beplan om hom te vermoor, op 19 Mei 1536.
Henry VIII was in die Whitehall -paleis toe die toringgewere aandui dat hy 'n vry man is. Onmiddellik roei hy na Chelsea, waar Jane Seymour wag. Hulle verhouding het sedert die herfs momentum gekry.
Die Privy Council het Henry al versoek om weer 'n heilige huwelik in te gaan en pleit vir die onsekerheid oor die opvolging, want albei die dogters van die koning is as bastards verklaar. 'N Vinnige huwelik was wenslik en noodsaaklik, en op die dag toe Anne se kop val, is Henry se naderende verloofing met Jane Seymour aan die Raad aangekondig. Om nege uur die volgende oggend is hulle formeel verloof by Hampton Court tydens 'n seremonie van 'n paar minute.
Henry en Jane is op 30 Mei in die Whitehall -paleis getroud. Die seremonie het in die koningin se kas plaasgevind, met aartsbiskop Cranmer wat die diens gedoen het. Daarna sit Jane op die troon in die teenwoordigheidskamer. Sommiges het dit vreemd gevind dat 'binne een en dieselfde maand waarin koningin Anne floreer, beskuldig, veroordeel en tereggestel word, 'n ander in haar plek geneem word, beide van bed en eer'.
Jane is in Oktober 1537 oorlede, nadat sy Henry met sy verlange seun, Edward, aangebied het. Hy treur diep oor haar, maar 'raam sy gedagtes' om weer te trou vir die beste van sy koninkryk.
Maar toe hy Anne sien, het hy geweet dat hy nooit van haar sou hou nie. Hy het alles in sy vermoë gedoen om uit die kontrak te kom, maar tevergeefs en op 6 Januarie 1540 het hy hom teësinnig voorberei op sy troue in Greenwich Palace.
"Is daar geen ander middel nie, maar ek moet my nek in die juk teen my wil steek?" grom hy. Nietemin het hy vir sy troue pragtig geklee in 'n bont rok van goud met groot silwerblomme, "sy jas karmozynrooi satyn gesny en geborduur en gebind met groot diamante en 'n ryk kraag om sy nek".
Toe sy hoofminister, Thomas Cromwell, wat die huwelik gereël het, hom in sy teenwoordigheidskamer bywoon, mompel Henry: 'Meneer, as dit nie die wêreld en my ryk sou bevredig nie, sou ek dit nie gedoen het nie, moet ek vandag doen vir niks aards nie. "
In kennis gestel dat sy bruid kom, het hy na die kapelgalery gegaan. Om agtuur verskyn Anne, uitbundig aangetrek in ''n toga van 'n ryk doek van goud, vol groot blomme van 'n groot oosterse pêrel, gemaak na die Nederlandse mode -ronde, haar hare wat neerhang, mooi, geel en lank en op haar kop 'n goue kroon wat met groot klip aangevul is ". Sy is bedek met takkies roosmaryn, wat liefde, trou en vrugbaarheid simboliseer, en om haar nek en middellyf was duur juwele.
Vooraf deur Cromwell, terwyl sy tussen die Duitse gesante met 'n baie beskeie gesig geloop het, het sy drie lae neiging tot Henry gemaak, en saam het hulle die Chapel Royal binnegegaan, waar Cranmer gewag het om die seremonie te hou.
Die koning het nie betoog nie. Beide hy en Anne antwoord vryelik dat hulle nie weet dat daar geen belemmering vir die huwelik is nie. Op haar vinger plaas hy 'n ring gegraveer met die leuse 'God stuur my goed om te bewaar'.
Nadat Cranmer hulle geseën het en 'n vrugbare vereniging toegewens het, het Henry en sy nuwe koningin hand in hand in die koning se kas gegaan om mis te hoor. Cranmer gee die soen van vrede aan Anne, waarop die koning haar op sy beurt soen en omhels. Daarna is wyn en speserye bedien.
So "het daardie dag eerbaar verbygegaan". Die pasgetroude paartjie is seremonieel saamgeslaap om hul dinastiese plig te verrig. Die huweliksbed het 'n eikehoofbord met erotiese gravures van priapiese en swanger gerubs, maar dit het min invloed op Henry. Die huwelik is nie volbring nie.
Die volgende oggend het die koning by Cromwell gekla dat hy Anne "verafsku" het. 'Sekerlik, my heer, soos u weet, het ek voorheen nie goed van haar gehou nie, maar nou hou ek baie erger daarvan, want ek het haar maag en haar borste gevoel, en daarom moet ek, soos ek kan oordeel, geen diensmeisie wees nie. maak my so hartseer toe ek aan hulle voel dat ek nie wil of moed het om verder te gaan in ander aangeleenthede nie. "
Hy het by baie geleenthede soortgelyke klagtes by ander hofdienaars ingedien. Moontlik het hy net gesê wat hy glo die waarheid is. Heel waarskynlik wou hy 'n verskoning hê om nie die huwelik te voltrek nie, sodat dit sonder probleme vernietig kon word sodra daar gronde gevind kon word. Soos dit werklik was, en in Julie 1540 is dit ontbind.
Die ondergang van Thomas Cromwell
Die spieël en die lig, die gretig verwagte laaste aflewering van Hilary Mantel Wolf Hall trilogie, fokus op die laaste vier jaar van Thomas Cromwell se lewe, van 1536–1540. Dit is ook een van die mees dramatiese tydperke in die Britse geskiedenis, skryf Tracy Borman ...
Vergaderings wat geskiedenis gemaak het: Toe Henry VIII Anne Boleyn ontmoet
Koning Henry VIII van Engeland is veral bekend daarvoor dat hy ses vroue gehad het. Hy het ook die Engelse Hervorming begin toe hy uit Rome gebreek is om die Church of England te stig.
Die duur van sy soewereiniteit, van 1509 tot 1547, was 'n fassinerende tydperk in die geskiedenis van Engeland, as gevolg van die radikale veranderinge aan die grondwet en die kerk. Hy het met 'n ysterstaaf regeer en gewoonlik onenigheid onderdruk deur enigiemand wat hom teëgestaan ​​het van verraad of dwaalleer te beskuldig en te laat teregstel.
Gebore in Junie 1491, die tweede seun van Henry VII, het die voortydige dood van sy oudste broer, prins Arthur, hom in 1502 tot erfgenaam verhef en het hy die troon in 1509 op die ouderdom van net 17 jaar opgevaar. omdat sy pa min amptelike pligte gekry het, het hy nie die vaardighede of ervaring gehad wat nodig was om koning te wees nie.
Henry VII wou graag 'n politieke bondgenootskap tussen Engeland en Spanje voortsit en het belowe dat prins Henry sou trou met Catherine van Aragon, die jongste kind van koning Ferdinand II van Aragon en weduwee van prins Arthur. Die huwelik het plaasgevind op 11 Junie 1509 – die dag voor die kroning.
Sy huwelik met Catherine is beskryf as "good ", maar dit was bekend dat hy talle minnaresse gehad het. Hulle huwelik het egter gespanne geraak nadat hul eerste kind, 'n dogter, in 1510 doodgebore is en hul seun, Henry, in 1511 as kind sterf.
Hul dogter, Mary, gebore in Februarie 1516, het oorleef om koningin van Engeland te word in Julie 1553. Die verhouding tussen Henry en Catherine was egter rotsagtig. Hy het toenemend gefrustreerd geraak dat hy geen seun en erfgenaam het nie, en daarom het hy nog 'n verhouding gehad met hierdie keer sy vrou, Mary Boleyn.
Toe Henry VIII Anne Boleyn (sy minnares Mary ' se jonger suster) in 1525 ontmoet, was sy huwelik in 'n benarde toestand. Daar is gesê dat die koning, toe 34, beledig is met die 25-jarige Anne, 'n lid van Catherine se gevolg.
Van Henry se ses vroue was Anne Boleyn nog altyd die onderwerp van bekoring vir historici. Dit was hul noodlottige ontmoeting wat die begin van die Engelse Hervorming was, en die breuk van die koning met die Rooms -Katolieke kerk weens sy vasbeslotenheid om met haar te trou.
Teen die tyd dat Catherine veertig was, het Henry al hoe meer kwaad geword dat hy waarskynlik nooit die seun sou hê waarna hy smag nie. Die situasie was bekend by die hof, waar dit beskryf is as die groot saak van die koning. Henry het vasbeslote geword om sy huwelik te vernietig, maar die Katolieke Kerk het dit nie toegelaat nie.
Anne het grootgeword op Hever Castle in Kent. Haar pa, Thomas Boleyn, was 'n gunsteling van koning Henry en is op baie diplomatieke missies gestuur. Anne was goed opgevoed en het rekenkunde, Engelse grammatika, geskiedenis, genealogie, lees, skryf en spelling geleer. Sy was ook suksesvol in dans, musiek, sang, borduurwerk, naaldwerk, huishoudelike bestuur en goeie maniere. Dit was destyds die tipiese vaardighede van 'n jong vrou uit haar klas, hoewel Anne ook geleer het om kaartspeletjies en skaak te speel en vaardig was in valke, boogskiet, perdry en jag. Sy is deur moderne sosiale kommentators 'n " -feministe " genoem.
As diensmeisie vir Claude van Frankryk, die hertogin van Bretagne, vir byna sewe jaar, is haar vaardighede verder geslyp. Sy het Frans geleer en 'n belangstelling in mode, kuns, manuskripte, godsdiensfilosofie, letterkunde, poësie en etiket ontwikkel.
Sy word beskryf as 'n slanke voorkoms, met lang, reguit, donkerbruin hare, donker oë en 'n olyfkleurige gelaatskleur.
Hoe het hul verhouding begin?
Anne is in 1522 uit Frankryk na Engeland teruggeroep om met haar veel ouer neef, James Butler, die 9de graaf van Ossory, te trou om bloot 'n grondgeskil oor die graf van Ormond te besleg. Ongelukkig is aristokratiese vroue van die era dikwels gebruik as losgoed om 'n skakeling met 'n ander gesin te bewerkstellig. Sir Thomas Boleyn was van mening dat die titel aan hom behoort en het met Henry VIII daaroor gepraat en Anne onder sy aandag gebring.
Om onbekende redes het die langdurige huweliksonderhandelinge uiteindelik tot stilstand gekom en Butler trou later met Lady Joan Fitzgerald. Anne het in Engeland gebly en by haar suster Mary by die koning Henry VIII se hof gewoon, waar sy een van Catherine se diensmeisies was. Anne vang gou die koning se aandag met haar skoonheid en sjarme.
Sy het egter in die geheim verloof geraak aan 'n ander aristokraat, Henry Percy, seun van die 5de graaf van Northumberland, maar hy verbreek die verlowing in 1524, toe die graaf weier om sy seën te gee. Weer alleen is Anne teruggestuur huis toe na Hever Castle.
Wanneer trou Henry en Anne?
Henry VIII het haar ernstig begin agtervolg, in 'n tyd toe sy emosioneel kwesbaar was na 'n verbroke verlowing met Henry Percy, seun van die 5de graaf van Northumberland. Henry het haar herhaaldelik probeer verlei, maar sy weerstaan ​​sy aanhoudende vooruitgang, vasbeslote om nie sy meesteres te word nie. As 'n vroom Christen sou sy nie aan sy sjarme toegegee word nie, alhoewel sy tot die jong koning aangetrokke was.
Een of ander tyd middel 1526, nadat Anne haar morele standpunt duidelik gemaak het, besluit Henry dat hy sy huwelik met Catherine moet vernietig om met Anne te trou. Pous Clemens VII, hoof van die Katolieke kerk, weier egter om toestemming te gee vir 'n nietigverklaring, wat Henry woedend maak, wat gewoond was om sy eie sin te kry.
Die koning het sy adviseurs, waaronder sy hoofminister Thomas Cromwell, opdrag gegee om die mag van die Katolieke Kerk in Engeland te begin breek, insluitend die sluiting van die kloosters en kloosters. Intussen het hy spesiaal vir Anne die titel Marquess of Pembroke geskep.
Die Katolieke Kerk het steeds geweier om sy huwelik met Catherine te kanselleer, en daarom het Henry hom in 1530 van hoogverraad beskuldig van verraad. Hy het gesterf terwyl hy verhoorafwagtend was.
Henry het self die regering van Engeland aangeneem, voordat hy sir Thomas More as Lord Chancellor en Chief Minister aangestel het, en Thomas Cranmer as aartsbiskop van Canterbury. Met sy nietigverklaring aan die gang, trou Henry en Anne op 14 November 1532 in die geheim.
Catherine is uit die paleis verhuis en Anne het ingetrek, alhoewel hulle nie formeel getroud was tot 25 Januarie 1533 nie. Cranmer verklaar dat Henry en Anne se huwelik geldig was. Kort daarna is Cranmer en die koning uit die Katolieke Kerk in Rome geëkskommunikeer.
Anne is op 1 Junie 1533 gekroon as koningin van Engeland en het geboorte geskenk aan die toekomstige koningin Elizabeth I in September 1533. Henry verklaar sy liefde vir Anne, hoewel hy erken dat hy eerder 'n seun sou gehad het. Alhoewel hy hartstogtelik met Anne wou trou, was hul geluk in die huwelik van korte duur, want sy het nie vir hom 'n seun gebaar nie. Hy het reeds teen Maart 1536 die hof gemaak met Jane Seymour, 'n voormalige huishulp van koningin Catherine, wat sy derde vrou sou word.
Ondergang van Anne Boleyn
Die koning moes 'n manier vind om sy huwelik met Anne te beëindig om met Seymour te trou, 'n situasie wat sy begeerte weerspieël om van Catherine ontslae te raak en een waarin hy behulpsaam bygestaan ​​is deur sy nuwe hoofminister Thomas Cromwell.
Henry laat sy vrou in Mei 1536 in die Tower of London in hegtenis neem en in die tronk sit op aanklagte van hoogverraad, owerspel en die sameswering om die koning dood te maak. haar oordeel het beter geweet as om nie saam te stem met die wil van die koning nie.
Sy is op 19 Mei 1536 skuldig bevind en ter dood veroordeel deur onthoofding.
Die bewind van koning Henry VIII sal as een van die mees onstuimige tydperke in die Engelse geskiedenis afgaan, hoofsaaklik as gevolg van sy roekelose en allesoorheersende begeerte om met Anne Boleyn te trou.
Alhoewel nie elke vergadering die geskiedenis sal verander nie, is dit iets waarna ons almal in die toekoms kan uitsien en weer persoonlik kan ontmoet.
Kyk die video: How Henry VIII Met Anne Boleyn. Henry u0026 Anne Part 1 of 2. Absolute History (November 2021).