Met die term aartsvaders word be­doel die drie voorvaders van die Israelitiese volk: Abraham, sy seun Isak, en Isak se seun, Jakob. Vol­gens Bybelse oorlewering het hulle van 2040 tot 1733 v.C. (1948 tot 2225 in die jaartelling van die Ou Testament) in die suide van die land Kanaän gewoon. Hulle was leiers van klein nomadiese stamme wat voortdurend agter beter weivelde rondgetrek het, veral in die om­streke van Hebron en Berseba. Hulle was nie net die voorvaders van die Israelitiese volk nie, maar ook van die Ismaeliete en die Edo­miete. Die aartsvaders word beskou as bewaarders van God se oer-openbaring, waaraan Adam reeds deel gehad het en wat deur elke vader aan die oudste seun oorgedra is. God het deur middel van drome, gesigte en engele met hulle gepraat en hulle belowe dat hul nageslag die land Kanaän in besit sou neem. Hul­le was in alle opsigte voorbeelde van godsdienstigheid en naasteliefde.
Abraham[wysig | wysig bron]
Die eerste van die drie aartsvaders se oorspronklike naam, Abram, is deur die Here verander na Abraham, wat "vader van baie volke" beteken. Op bevel van God het hy sy tuiste by Urin, Mesopotamië verlaat, en hom in die land Kanaän gaan vestig. Van daar het hy saam met sy vrou Sara en sy neef Lot togte na Egipte en die gebied suidwes van Gaza onderneem opsoek na beter weivelde vir sy groot kudde. Abraham het by sy vrou se slavin, Hagar, 'n seun ver­wek wat lsmael genoem is. Toe Sara self deur die wil van God 'n seun ver­wag, het Abraham die slavin en haar seun weggestuur. Van besondere betekenis is die gesprek wat Abraham met God ge­voer het oor die verwoesting van So­dom en Gomorra. Op sy versoek het die Here homself geopenbaar as 'n barmhartige God en die enkele reg­verdiges in die sondige Sodom, Lot en sy gesin, die geleentheid gebied om die stad betyds te verlaat.
Jakob[wysig | wysig bron]
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Aartsvaders&oldid=2079534"
Die bladsy is laas op 26 November 2019 om 16:32 bygewerk.