Is wit spelers en atlete dan tweedeklas-burgers?Sportminister Fikile Mbalula. Foto: Flickr/GovernmentZA In terme van die ANC se rasse-ideologie is transformasie bloot ŉ kodewoord vir “swart” oorheersing oor al wat instelling en terrein is. In terme van dié transformasie-ideologie is enige instelling wat oorwegend wit of bruin mag wees of uit te veel Afrikaners bestaan, onaanvaarbaar en ongeloofwaardig. Mbalula wil sien dat meer “swart” spelers gekies word. Die opvatting is abnormaal en in wese rassisties. Indien dit as normaal beskou word, beteken dit dat dit normaal is dat wittes, bruines en Afrikaners tweederangse burgers in hulle land van geboorte is wat nêrens ŉ sleutelrol mag speel nie. Ook dat ’n wit speler gereduseer word tot iemand wat nie sy land in dieselfde mate as ŉ swart speler mag verteenwoordig nie. Dit impliseer ŉ permanente onderdanigheid aan die demografie van die land. ŉ Normale verskynsel is eerder soos in die geval van die VSA se nasionale basketbalspan, wat oorwegend swart is in ŉ land waar swart mense ŉ minderheid is, maar steeds die steun van alle landsburgers ontvang. Bloot omdat die spelers uit ŉ minderheidsgemeenskap afkomstig is, beteken dit nie dat hulle tweederangse burgers is wat nie hulle land in groot getalle mag verteenwoordig nie. Tydens Suid-Afrika se nasionale sokkerspan se deelname aan die 2010-Wêreldbekersokkertoernooi is nie ŉ enkele wit speler in die span ingesluit nie. Tog het die span wye steun vanuit die sogenaamde wit gemeenskap ontvang. Werklike sportliefhebbers wil die beste span sien speel ongeag ras. Rasse-ideoloë misbruik sport om hulle agenda te bevorder en stel weinig belang in resultate op die veld. Werklike sportliefhebbers moet dus daarteen waak, selfs al is dit om ŉ goeie gesindheid te wil toon, om nie vir lief te begin neem met die ANC-styl van transformasie in rugby nie. Die skade wat die ANC se transformasie-agenda wit sowel as swart spelers aandoen, is net te groot om goedsmoeds te aanvaar. Geen speler verdien om nie gekies te word weens die biologiese toeval dat hy met ’n wit vel gebore is nie. Geen mooipraatjies oor die belangrikheid van transformasie regverdig dit dat jong wit spelers se drome weens rasseredes vernietig word nie. Swart spelers wat die span volgens meriete haal, word daarenteen ook deur transformasie benadeel omdat hulle onverdiend die kwota-etiket om die nek gehang word. Ondersteuners word ook benadeel, want hulle weet nie meer of hulle rugby of politiek kyk nie. Die ANC-styl met betrekking tot die najaag van getalle deur kwotas ontwikkel ook nie nuwe spelers nie. Kwotas word van bo af op spanne afgedwing, en nuwe spelers wat van onder af ontwikkel moet word, is steeds afwesig. Indien die regering, Saru en provinsiale rugbyunies werklikwaar ŉ verskil wil maak, sal hulle eerder ŉ verskerpte fokus op ontwikkelingsprogramme moet begin plaas. Dit is werklike, eerbare, geloofwaardige vordering. Enigiets anders is ŉ pleister. Uiteindelik is die kwotastelsel die duidelikste bewys nóg dat die regering sy plig om sport in Suid-Afrika te ontwikkel, versuim het. Werklike, geloofwaardige, betekenisvolle vordering behels meer as een of twee fotosessies waar ŉ paar uitgesoekte joernaliste foto’s neem van rugbyspelers wat rugbyballe en T-hemde aan kinders uitdeel. Dit behels eerder dat die regering die 80% van die land se skole wat disfunksioneel is, moet regruk. Nie net akademie ly onder swak onderwys nie, maar van sportontwikkeling is daar ook geen sprake by die skole nie. Die meeste toppresteerders in sport se liefde vir sport is deur toegewyde onderwysers in voormalige Model C-skole gekweek. Dit kan nie verander word deur te kla oor die rassesamestelling van die Springbokspan nie. Sommige kan aanvoer dat SA Rugby nou moet transformeer om te verhoed dat Mbalula die sport verder straf. Die argument is amper soos om aan te voer dat jy selfmoord moet pleeg ten einde te verhoed dat iemand jou vermoor. Die feit bly dat die weglating van ŉ speler omdat hy of sy wit is, reeds die span verswak het. Die soort onreg kan nie verhoed word deur nou transformasie te omarm nie. Hoe polities onjuis dit ook al mag klink, dit is tyd om nee te sê vir ’n ANC-styl transformasie in sport. Dit is juis daarom dat AfriForum se regspan tans met die internasionale sportliggame korrespondeer oor die politieke inmenging en rasbehepte spankeuses. AfriForum beywer hom vir die normalisering van sport, want dit is normaal om die beste span ongeag ras te kies sonder politieke inmenging. So nie, gaan rugby en ander sportsoorte aanhou agteruitgaan totdat ons uiteindelik geensins internasionaal mededingend sal wees nie. Die tekens is daar dat dit reeds geleidelik gebeur.