Baie keer sal ons voel dat ons iets "ontvang" het - 'n aansporing, 'n nudge, 'n idee. Ons is egter nie seker of dit deur God se wysheid geïnspireer word nie, of as dit uit ons eie persoonlike gedagtes kom. Hoe vertel ons die verskil?
Ek voel dat dit noodsaaklik is dat elke persoon hierdie vraag op 'n persoonlike sinvolle manier beantwoord. Uit die gesprekke wat ek met mense gehad het, blyk dit 'n groot aantal onderskeidings tegnieke te wees.
Sommige mense, byvoorbeeld, voel 'n "gelukkige gloed" rondom een ​​keuse, en 'n "leë gevoel" rondom 'n ander keuse. Ander mense praat oor die ontvangs van een idee "van die kop" en 'n ander "van die hart af." Sommige voel 'n "trek" na een rigting eerder as die ander. Ek glo dat die onderskeidingsproses van persoon tot persoon verskil.
Ek wil egter 'n belangrike punt hieroor aanbied A Course in Miracles. Die kursus dui daarop dat God se leiding vreedsaam, ondersteunend en respekvol sal wees. Dit sal nie krities, beledigend of beheer wees nie. Ons kan dit as 'n basislyn gebruik as ons probeer om in die regte rigting te beweeg.
Dit kan soos gesonde verstand wees om te sê dat God se leiding ondersteunend sal wees eerder as beledigend. Dit is egter merkwaardig hoeveel keer mense gesê het, "God lei my om hierdie persoon te seer - dit moet vir die beste wees." Of, "God wil hê ek moet hierdie ding doen, alhoewel dit my pyn sal veroorsaak." Dié, glo ek, is verdraaide persepsies van God se leiding.
Die kursus leer dat God se wysheid almal sal help wat dit raak. Daarom is dit so anders as ons gewone gedagtes.
Win-Win-oplossings vir almal
Ons gewone "oplossings" vereis gewoonlik iemand om te verloor. Ons sien onsself as iemand anders se koste, of verloor om vir hom of haar gelukkig te wees. God se leiding korrigeer ons beperkte persepsies deur 'n wen-wen oplossing vir almal te bied.
Laat ek 'n paar voorbeelde bied om te illustreer wat ek bedoel. Kom ons stel voor dat ek 'n konflik met 'n kliënt het. Ek probeer om my gedagtes oor die situasie na God los te maak en oop te maak vir Sy leiding. Ek sê: "God, ek gee jou my gedagtes en planne. Wat sou jy my hê?"
Terwyl ek 'n oomblik lank sit, kom die gedagte voor dat ek my kliënt in die hof moet sleep en hom moet smeek om my eise te bevredig.
Alhoewel elkeen van ons ons eie onderskeid in hierdie sake moet gebruik, tref hierdie "leiding" my nie as geïnspireer deur God nie. In plaas daarvan blyk dit te wees gemotiveer deur woede. Dit behels 'n element van straf. Dit is konflikgerig. Dit neem nie die ander persoon se gevoelens in ag nie.
Kom ons sê dat ek besluit dat hierdie aanvanklike "leiding" nie vreedsaam voel nie - dit verhoog eintlik my gevoel van nood.
Daarom bly ek 'n rukkie. Na 'n paar minute kom nog 'n gedagte voor: die gedagte dat ek my besigheidsaktiwiteite moes afsluit en my hande van hierdie konflikte was.
Alhoewel daardie gedagte 'n bietjie meer vreedsaam voel as die eerste een, het dit 'n element van selfopoffering. Dit laat my depressief voel. Omdat dit ook nie vreedsaam voel nie, bly ek in ontvanklikheid vir God se leiding.
Uiteindelik kom 'n gevoel van vrede oor my. 'N Idee kom dan na vore - die idee om saam met my kliënt te gaan sit en ons situasie te bespreek. Ek kry 'n ander idee oor hoe om beter te kommunikeer, en 'n idee hoe om verskeie besigheidskwessies op 'n wedersyds ondersteunende manier aan te spreek. Ek besluit om hierdie idees met my kliënt te bespreek en te sien hoe hy daaroor voel.
Oplossing van konflik en die bereiking van vrede
Hierdie finale aanvalle - wat uit 'n gevoel van vrede gekom het - lyk baie meer geïnspireer. Is hulle die finale woord van God? Waarskynlik nie. Hulle kan eenvoudig die begin van 'n inspirasie rivier wees.
Hierdie finale idees lyk egter as gevolg van verskeie elemente. Hulle is respek vir myself en ander.
Hulle poog om konflik op te los. Hulle is prakties, en dra by tot 'n gevoel van vrede. Dit is elemente waarna ek soek in die proses van verstandige leiding.
Maak dit 'n sin as vrede?
Om nog 'n voorbeeld te gebruik, stel ons voor dat ek vir die naweek uitgenooi is na 'n familiebyeenkoms. Ek is ietwat geïnteresseerd in die byeenkoms, maar ek voel ook dat ek enige rus kan gebruik. Ek draai die besluit oor na God en soek Sy leiding oor die saak.
Terwyl ek sit, my perspektiewe en planne vir God uitruil, verskyn 'n idee in my gedagtes. Dit gaan soos volg: ek moet regtig na hierdie byeenkoms gaan. Ek het my familie nog nie gesien nie. Hulle mag my kwaad word as ek nie gaan nie.
Dit is na my mening waarskynlik nie die suiwerste vorm van leiding nie. Daar is 'n paar twyfelagtige elemente: daar is 'n intellektuele gevoel van "ek moet dit doen" en daar is 'n vrees dat mense kwaad word vir my. Ook, dit lewer nie 'n gevoel van vrede nie.
Kom ons sê dat ek bly sit en soek God se leiding. Nog 'n gedagte kom in my gedagtes: vergeet van hierdie byeenkoms. Ek verdien om tyd vir myself te neem. As mense kwaad word vir my, is dit hul probleem.
Dit het ook 'n paar twyfelagtige elemente. Daar is 'n gevoel van styfheid - selfs verdedigendheid - daaraan. Dit is gebou rondom 'n gevoel van skeiding. Dit neem niemand se gevoelens in ag nie. Dit gee my nie 'n gevoel van vrede nie.
Sagte en Geïnspireerde Gedagtes
As ek voortgaan om my gedagtes uit te ruil - insluitende hierdie aanvanklike vorme van "leiding" - vir God se vrede, kan ek vind dat my gedagtes geleidelik meer sag en geïnspireer word.
Uiteindelik kan ek gedagtes ontvang soos: Ek is seker dat dit wonderlik sou wees om my familie te sien, maar ek voel dat ek hierdie naweek rustig nodig het. Miskien kan ek my familie bel en vra om hulle oor 'n paar weke te sien.
Dit is na my mening 'n meer geïnspireerde idee as die ander twee. Dit is meer saggies en sensitief teenoor ander. Dit bevat 'n konkrete oplossing wat met die betrokke persone bespreek kan word. Dit is selfrespekvol, maar nie ten koste van iemand anders nie. Dit gee my 'n gevoel van vrede. Daarom is dit waarskynlik nader aan die punt.
Soos ek hierbo gesê het, dink ek dat elkeen van ons moet leer wat werk vir ons in kwessies van onderskeiding. Ek voel dit is veral belangrik om oop te bly vir nuwe aannames - selfs as ons dink ons ​​het iets geïnspireer.
God praat nie een keer nie, en laat dit dan vir ons uit om uit te vind hoe om Sy voorstelle in plek te stel. God praat vir ewig aan ons. As Hy ons vra om iets te doen, sal Hy ons vertel hoe om dit te bereik. Hy sal die foute wat ons maak, regstel, en lei ons om nuwe probleme.
Dit is egter noodsaaklik dat ons oop bly - anders gaan ons misloop op sy nuwe inspirasie terwyl ons beweeg.
'N Inner soektog
Tot dusver het ek gefokus op die identifisering van ons "blokke" om leiding te ontvang, en om daardie blokke aan God te laat verwyder. Alhoewel ek hierdie benadering vind om effektief te wees, kan dit nuttig wees om 'n meer gevoel-georiënteerde komponent by te voeg.
Ek wil graag 'n ander oefening aanbied - 'n begeleide meditasie van soorte - wat ons intuïtiewe, gevoelende vaardighede insluit. Ek moedig jou aan om hierdie oefening deur te lees en dan vir jouself aan te pas op watter manier ookal gemaklik voel. Daar is niks spesiaals oor die werklike woorde of beelde wat ek gebruik nie. As jy gemaklik is met die algemene benadering, voel vry om dit toe te pas.
Stap 1. Om te begin, kies 'n gebied van jou lewe wat jou konflik veroorsaak. Dit kan 'n "groot" probleem of 'n "klein" probleem wees - een is goed.
Stap 2. Kom ons word gewillig om hierdie saak aan God oor te gee - saam met enige gedagtes daaroor. Kom ons sê:
God, ek wil my gedagtes oopmaak vir jou.
Ek plaas hierdie probleem in u hande.
Ek gee jou al my gedagtes daaroor.
My gedagtes is oop; Ek weet nie wat om te dink nie.
Stap 3. Kom ons maak ons ​​oë toe en begin ons gesig soek vir 'n vonk van warmte. Ons soek 'n gevoel van troos, of vrede. As enige angstige gedagtes ons gedagtes betree, laat ons hulle aan God oorgee en terugkeer na ons soeke. Ons soek 'n gevoel van troosvolle warmte.
Die kursus beloof dat hierdie warmte iewers in ons gedagtes is. Dit word slegs deur ons persoonlike gedagtes verduister. Terwyl ons stil gaan sit, kom ons bly ons gedagtes weg asof dit stowwerige spinnerakke is. Ons wil hê dat God hulle moet neem, en ons sal lei na 'n innerlike gevoel van warmte.
Ons kan baie vinnig met hierdie gevoel van warmte in aanraking kom. Of ons moet vir 'n geruime tyd rondbeweeg en voortgaan om oor ons persoonlike gedagtes aan God te gee. Enige benadering is goed; Ons word eenvoudig gevra om die soektog te maak.
Sodra ons begin voel 'n gevoel van warmte of troos, kom ons beweeg na daardie plek in ons gedagtes. Soos ons die gevoel van warmte nader, laat ons dit laat groei in ons bewustheid. Dit kan voel soos 'n lieflike kampvuur wat ons ná 'n koue reis deur die bos gevind het. Of 'n pragtige sonsopkoms wat 'n lang nag eindig.
Kom ons sit met hierdie gevoel van troosvolle warmte en laat dit omring. Dit is vreedsaam; dit is goed. Dit vul ons met 'n gevoel van sagmoedigheid. Terwyl ons daarmee sit, moet ons besef dat ons nie wil terugkeer na ons koue en donker wanderings nie. Ons wil nie onsself in ons eie verduisterde gedagtes toedruk nie. Ons wil by hierdie warm, sagte lig bly.
Laat ons na 'n minuut of twee ons oë oopmaak - en bly die teenwoordigheid van hierdie lig voel. Dit gaan nie weg as ons terugkeer na ons aktiwiteite nie; dit blyk net te verminder as ons ander gedagtes voor dit plaas. Kom ons probeer om die volgende paar minute in ons normale aktiwiteite te spandeer, maar hou hierdie gevoel van warmte in die voorpunt van ons bewustheid.
Ons kan ook ons ​​aandag vestig op die oorspronklike probleem wat ons in gedagte gehad het, en laat die gevoel van warmte om die probleem te verdubbel. Ons sien dit nie meer deur die duisternis van ons eie gedagtes nie. Ons sien dit deur vrede.
As daar enige nuwe perspektiewe op die oorspronklike uitgawe in gedagte kom, laat ons dit opmerk. Indien nie, laat ons eenvoudig voortgaan om hierdie gevoel van warmte in ons bewustheid te handhaaf. Die werklike doel van hierdie oefening is om 'n gevoel van God se troosvrye vrede te betree. Dit is waarvoor ons werklik soek, ongeag wat die buitenste besonderhede van ons probleem lyk.
Op soek na 'n staat van vrede
Hierdie tipe oefening neem 'n heel ander benadering tot "leiding ontvang." In plaas daarvan om te probeer om 'insigte' te kry, soek ons ​​'n vredestaat en brei dan daardie vrede uit. Dit sal heel waarskynlik ons ​​perspektiewe op die oorspronklike probleem verander en ons gedagtes toelaat om meer ten volle aan God oop te maak soos ons vorentoe gaan.
Hierdie tipe oefening trek op ons vermoë om emosioneel sensitief te wees. Daarin is ons soos ontdekkingsreisigers - ons laat ons toe om saggies, selfs intuïtief, na 'n plek van wysheid en lig te trek.
Ons volg dit deur ons eie klein gedagtes en gevoelens na die geïnspireerde gedagtes en gevoelens van God. Dit kan 'n ontspannende proses wees as ons onsself toelaat om gelei te word.
Ek glo dat ons gedagtes wil terugkeer na hierdie troos. As ons hulle van hul gewone denkpatrone ontketen, sal hulle hul pad huis toe vind. Ons moet eenvoudig ons greep losmaak op ons normale denkwyses.
Die krag van u Gees: 'n Gids tot vreugdevolle lewe
deur Sonia Choquette. (2011)
Hierdie boek bied u praktiese gereedskap om toegang tot Spirit te verkry en u ervaring op te lei na die volgende vlak. "Die krag van u Gees" stel 'n diep, opsetlike daaglikse praktyk uiteen wat u toelaat om Gees te verstaan, maar meer belangrik, ervaar dit direk. As jy werklik hierdie verbinding maak, sal jy besef dat dit die mees outentieke, blywende krag wat jy in jou lewe het.