Stephen Reicher, Bishop Wardlaw-professor in die Skool vir Sielkunde en Neurowetenskap
Mense was nog nie so irrasioneel tydens die pandemie soos sommige aanvanklik gedink het nie. Jennifer M. Mason / Shutterstock
Tydens die pandemie is baie aannames gemaak oor hoe mense optree. Baie van hierdie aannames was verkeerd, en dit het tot rampspoedige beleid gelei.
Verskeie regerings was bekommerd dat hul pandemiebeperkings vinnig tot 'gedragsmoeheid' sou lei sodat mense sou ophou om aan beperkings te voldoen. In die Verenigde Koninkryk het die premier se voormalige hoofadviseur Dominic Cummings dit onlangs erken dit was die rede omdat hulle nie die land vroeër toegesluit het nie.
Intussen het die voormalige gesondheidsekretaris Matt Hancock aan die lig gebring dat die versuim van die regering om finansiële en ander vorme van ondersteuning aan mense te gee om hulself te isoleer, te wyte was aan hul vrees dat die stelsel "kan gespeel word". Hy het gewaarsku dat mense wat positief getoets het, dan valslik kan beweer dat hulle met al hul vriende in kontak was, sodat hulle almal 'n betaling kon kry.
Hierdie voorbeelde wys hoe diep sommige regerings hul burgers wantrou. Asof die virus nie genoeg is nie, word die publiek as 'n bykomende deel van die probleem uitgebeeld. Maar is dit 'n akkurate beskouing van menslike gedrag?
Die wantroue is gebaseer op twee vorme van reduksionisme - wat iets kompleks beskryf in terme van die fundamentele bestanddele daarvan. Die eerste is die beperking van sielkunde tot die kenmerke - en meer spesifiek die beperkings - van individuele gedagtes. In hierdie siening is die psige van die mens inherent gebrekkig, gepaard met vooroordele wat inligting verdraai. Dit word gesien as nie in staat om ingewikkeldheid, waarskynlikheid en onsekerheid te hanteer nie - en is geneig om paniekerig te raak in 'n krisis.
Hierdie siening is aantreklik vir maghebbers. Deur die onvermoë van mense om self te regeer, te beklemtoon, regverdig dit die noodsaaklikheid dat 'n regering na hulle moet omsien. Baie regerings onderskryf hierdie siening, nadat hulle hul bevind het sogenaamde nudge-eenhede Gedragswetenskaplike spanne wat mense subtiel moet manipuleer om die "regte" besluite te neem, sonder dat hulle besef waarom, van minder suiker eet tot hul belasting betyds ingedien word. Maar dit word al hoe duideliker dat hierdie benadering beperk is. Soos die pandemie getoon het, is dit veral gebrekkig as dit kom by gedrag in 'n krisis.
In onlangse jare, navorsing het getoon dat die idee dat mense in 'n krisis in paniek raak iets van 'n mite is. Mense reageer oor die algemeen op 'n afgemete en ordelike manier op krisisse - hulle sien om na mekaar.
Die belangrikste faktor agter hierdie gedrag is die opkoms van 'n gevoel van gedeelde identiteit. Hierdie uitbreiding van die self om ander in te sluit, help ons om om te gee vir diegene rondom ons en ondersteuning van hulle verwag. Veerkragtigheid kan nie verminder word tot die eienskappe van individuele mense nie. Dit is geneig om iets te wees wat in groepe na vore kom.
Die probleem met 'sielkunde'
'N Ander soort reduksionisme wat regerings aanneem, is' sielkunde '- wanneer u verminder die verduideliking van mense se gedrag tot net sielkunde. Maar daar is baie ander faktore wat vorm wat ons doen. Ons vertrou veral op inligting en praktiese middele (nie die minste geld nie!) Om te besluit wat gedoen moet word - en om dit te kan doen.
As u mense tot sielkunde beperk, maak dit hul optrede geheel en al 'n gevolg van individuele keuse. As ons besmet raak, is dit omdat ons gekies het om op te tree op maniere wat tot infeksie gelei het: ons het besluit om te gaan kuier en ons het advies oor fisiese afstand verwyder.
Hierdie mantra van individuele verantwoordelikheid en blaam was beslis die kern van die Britse regering se reaksie gedurende die hele pandemie. Toe sake in die herfs begin toeneem, het die regering die skuld daarop gegee dat studente partytjies hou. Hancock het selfs jongmense gewaarsku "moenie jou gran doodmaak nie". En aangesien die regering die totale opheffing van beperkings beoog, het die fokus op wat mense moet doen nog sterker geword. As die premier het dit onlangs gestel: "Ek wil hê dat ons mense moet vertrou om verantwoordelik te wees en die regte ding te doen."
Sulke vertellings ignoreer die feit dat infeksies op verskillende kritieke punte in die pandemie nie toegeneem het omdat mense reëls oortree het nie, maar eerder ag gee op raad, soos "gaan werk toe"En"uiteet om te help". En as mense wel die reëls oortree het, was dit dikwels omdat hulle geen keuse gehad het nie. In baie agtergeblewe gebiede kon mense nie van die huis af werk nie nodig om te gaan werk om kos op die tafel te sit.
In plaas daarvan om hierdie kwessies aan te spreek en mense te help om nie hulself en ander bloot te stel nie, gee die individualistiese narratief van persoonlike verantwoordelikheid die skuld aan die slagoffer, en word die kwesbare groepe inderdaad verder gevrees. Aangesien die delta-variant in Britse dorpe posgevat het, het Hancock die geleentheid gebruik om herhaaldelik in die parlement te staan blameer mense wat 'gekies' het om nie die entstof te neem nie.
Dit bring ons by 'n kritieke punt. Die fundamentele probleem met die wantroue van die regering en die individualistiese sielkunde daarvan is dat dit groot probleme skep.
Die skep van 'n krisis
Die Britse regering het aangeneem dat mense se kognitiewe broosheid sou lei tot - en verklaar - lae nakoming van die maatreëls wat nodig is om COVID-19 te bekamp. Maar die getuienis het getoon daardie nakoming was hoog as gevolg van 'n gevoel van gemeenskap onder die publiek - behalwe in gebiede waar dit moeilik is om te voldoen sonder voldoende middele. In plaas daarvan om individuele verantwoordelikheid en blaam te beklemtoon, hang 'n suksesvolle reaksie op die pandemie af van die bevordering van gemeenskap en ondersteuning.
Mense help mekaar in 'n krisis. encierro / Shutterstock
Maar hier is die vryf. As 'n regering voortdurend vir u sê dat die probleem in diegene rondom u lê, bederf dit vertroue in en solidariteit met u mede-gemeenskapslede - wat verklaar waarom die meeste mense (92%) meld dat hulle daaraan voldoen met die reëls terwyl ander dit nie doen nie.
Uiteindelik is die grootste bedreiging vir die beheer van die pandemie die versuim van mense om getoets te word sodra hulle simptome het, en om hul kontakte en hulself te isoleer. Die verskaffing van voldoende ondersteuning vir isolasie is van kritieke belang vir al hierdie dinge. En so, deur die saak vir steun te deprioriseer en die skuld van die publiek die pandemie te gee. Die sielkundige aannames van die regering het die grootste bate wat ons het om 'n krisis te hanteer, verkwis: 'n gemeenskap wat gemobiliseer en verenig in wedersydse hulp.
Wanneer daar uiteindelik ondersoek ingestel word na die reaksie van die Verenigde Koninkryk op COVID-19, is dit noodsaaklik dat ons net soveel aandag gee aan die sielkundige en gedragsdimensies van mislukking as die besluite en beleide wat geïmplementeer word. Slegs deur bloot te lê aan die manier waarop die regering die verkeerde model van menslike gedrag aanvaar en daarop vertrou, kan ons begin om beleid te bou wat werk.
Stephen Reicher, biskop Wardlaw-professor in die Skool vir Sielkunde en Neurowetenskap, Universiteit van St Andrews