Wanneer dit kom by demensie en seksualiteit, is daar 'n oorvloed van negatiewe taal- en apokaliptiese waarskuwings. Die veroudering van die bevolking is in die media beskryf as 'n "verkragting-saak-bom. "Gesondheidspraktisyns reageer dikwels in die straf van maniere om seksuele aktiwiteit in residensiële sorg. En die seksuele regte van persone wat met demensie leef, word grootliks geïgnoreer binne residensiële sorg, professionele opleiding en kliniese riglyne.
As kritiese sosiale navorsers argumenteer ons dit 'n nuwe etiek van dementie sorg is dringend nodig, een wat ondersteun die fasilitering van seksuele uitdrukking.
Ons navorsing aan die Universiteit van Toronto en die Toronto Rehabilitasie Instituut-Universiteit Gesondheidsnetwerk ondersoek beliggaming, relasionaliteit, etiek en demensie. Ons word gemotiveer deur 'n gedeelde bekommernis oor die reduktiewe fokus van dementia sorg op basiese fisiese behoeftes, en ons begeerte om 'n meer menslike en lewensverrykende kultuur van sorg te bevorder. Ons het ondersoek ingestel na hoe die seksualiteite van persone wat met demensie leef, swak ondersteun word in langtermyn-residensiële instellings soos verpleeginrigtings.
Seks en demensie in die media
Wanneer ons mense sien wat met demensie en seksuele geslag in die media leef, is dit geneig om in hoëprofiel gevalle van beweerde mishandeling te wees. Een voorbeeld hiervan is die regsverhoor van Henry Rayhons, 'n Iowa wetgewer het nie skuldig bevind aan seksueel misbruik van sy vrou wat destyds met demente in 'n verpleeginrigting gewoon het nie. Nog 'n voorbeeld is die breër ondersoek na seksuele aanvalle in verpleeginrigtings in Ontario.
Vital soos sulke ondersoeke is vir die veiligheid van inwoners in langtermyn sorg, sien ons selde seksuele uitdrukking waardeer of as fundamenteel vir menslike bloei.
Ons navorsing het ondersoek ingestel na hoe hierdie negatiewe voorstellings van die seksualiteite van persone wat met dementia leef, ook voorkom binne langtermyn-residensiële instellings soos verpleeginrigtings.
Praktisyns en administrateurs hou dikwels negatiewe en veroordelende houdings oor demensie en ouer seksualiteit. Wanneer hulle seksuele aktiwiteit gekonfronteer word, kan hulle tussenbeide kom in dreigende en strafbare maniere. En langtermynversorgingsbeleid, professionele opleiding en kliniese riglyne is geneig om die seksuele regte van persone met demensie te ignoreer.
Die probleem met biomediese etiek
Die seksualiteite van persone wat met demensie leef, word gedeeltelik ontsteld omdat die langtermynversorgingspolisies deur biomediese etiek gevorm word. Hierdie etiese benadering berus op vier kernbeginsels: outonomie, weldadigheid, nie-misdadigheid en geregtigheid. Hierdie beginsels ondersteun intervensie in inwoners se seksuele uitdrukking as dit skade aan hulleself sal veroorsaak of skade aan of misdaad aan ander veroorsaak.
Hierdie benadering stel egter die kroeg vir praktisyns se inmenging te hoog. Dit kan vrywillige seksuele uitdrukking beperk deur inwoners wat met demensie in verpleeginrigtings woon.
Biomediese etiek ignoreer ook die presterende, beliggaamde en verhoudingsaspekte van etiese redenasie. Dit veronderstel dat mense rasionele outonome wesens is. Dit neem ook aan dat selfuitdrukking, insluitend seksualiteit, slegs uit kognitiewe en reflektiewe besluitneming lei. Aangesien dementia progressiewe kognitiewe inkorting behels, kan persone met dementia onbillik gediskrimineer word deur hierdie benadering tot seksuele besluitneming.
'N Plig om seksuele uitdrukking te ondersteun
Ons gebruik 'n model van relasionele burgerskap om 'n alternatiewe etiek te skep waarin seksualiteit gesien word as beliggaamde selfuitdrukking. Dit is 'n etiek wat mense erken as beliggaam en ingebed in 'n lewenswêreld. En een wat seksualiteit beskou as 'n belangrike deel van menswees.
Hierdie nuwe etiek brei die doelwitte van dementia sorg uit. Nie meer gesondheidswerkers het net die plig om persone met demensie te beskerm teen skade. Daar is ook 'n plig om hul reg op seksuele uitdrukking te ondersteun.
Ons argumenteer dat institusionele beleid, strukture en praktyke ook seksuele uitdrukking moet ondersteun. Dit behoort seksuele regte te vergemaklik. Ons moet ook onderwys vir gesondheidspraktisyns en die breër openbare- en beleidsinisiatiewe instel om die stigma wat verband hou met seksualiteit en demensie, teen te werk.
Maatskaplike en vryetydsaktiwiteite wat ondersteunend is van seksuele uitdrukking en die ontwikkeling van intieme verhoudings is ook noodsaaklik in verpleeginrigtings.
Natuurlik is beskerming teen ongewenste kontak of seksuele skade steeds belangrik. Die vryheid van seksuele uitdrukking moet egter slegs beperk word wanneer dit nodig is om die gesondheid en veiligheid van die betrokke persone te beskerm.
Alisa Grigorovich, Na-doktorale Genoot, Dalla Lana Skool vir Openbare Gesondheid, Universiteit van Toronto en Pia Kontos, Senior Wetenskaplike, Toronto Rehabilitasie Instituut - Universiteit Gesondheid Netwerk en Medeprofessor, Universiteit van Toronto
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Paartjies > 'N nuwe manier om te dink oor demensie en seks