Ons draai die horlosie gou terug vir 1946 se GEBOORTEGROND, gemaak in dieselfde jaar as Die Wildsboutjie, Die Skerpioen en Pinkie se erfenis. Hier is ons terug in die Pierre de Wet dae met Pierre wat sy lyf regisseur en akteur hou. Joseph Albrecht het die draaiboek geskryf. Ons het hier te make met ‘n tipiese outydse verhaal waar die grootstad as verderflik gesien word en die platteland as ‘n utopia. ‘n Seun, Pierre de Wet, wat vir sy streng pa, Jan Brill, op die plaas werk, besef hy word nie na waarde geskat nie. Wanneer die verwaarloosde seun saam met sy ouers nagmaal toe gaan, lag die mense vir sy verslete klere. Boonop probeer Jan sy pa oortuig om nuwe boerderymetodes toe te pas, maar dit veroorsaak stewige konflik.
Die boereseun is terug op sy plaas met sy vrou en sy seuntjie. Die seuntjie dien as katalisator wat pa en seun weer bymekaarbring. Die nooi gaan die huis versorg, pa gaan nuwe boerderymetodes toepas en die seuntjie word grootgemaak om ‘n ordentlike jong Afrikanerseun te wees wat die plaas in die toekoms gaan invat met die kennis van 2 geslagte Afrikaners uit wie se foute hy kan leer.
Hierdie maand se pasella is 'n resepte eBoek met koek resepte. Lekker bak en brou! Regs klik hier om die boek af te laaai.
Sy het ook begin om my by die hys te los vir klyn rikkies want sy se dis te warm vir my om ini Lendie te sit terwyl hulle iewers eet, mar eendag het ek saamgegan na die restoerant en toe het ek stil opi stoel gele want daar was fyn spykies wat koelte gemaak het. En ek het baie stil gele toe kry ek 'n stikkie tramosienie. Of so iets.
En ons was op oupa en ouma se karooplaas en toe hol ek ook amekaar want daar is die wereld oop en wyd mar ma se sy wili lat ek ini somer soontoe gan nie oorie slange en skrepijoene mar toe kom 'n skilpat sowaar angestap na waar ek biekie le en ek skrik eers want hier ini Boland loop die klippe nie toe blaf ek en my hare staan daar ma se ek kan gel insit dan lyk ek altyd op standaart en paraat toe kom sy kyk wat gan aan toe trek die klip sy stappers in! Toe lag ma en se dis 'n skilpat.
Dit was warem die vakansie ma het vir ons die laaste dag lat erkon insit want sy se mens kan nie sleg werk en sleg slaap en 'n goeie mens wees nie. Nou moet ek heeltyd hoor van die erkon wat R7 per nag kos. Mar ek le lekker. As die erkon te kout is kryp ek sommer woeps onir die doewei in ek sukkil nie nog nie.
Ek kan nog baie vertel mar ma het gese ek moet stukkies hou vir as die dae borieng raak ook anirs gan mense dink ons lewes is vaal.
Gemoedelike Neels. 'n Mens sien Neels net in een bui — 'n goeie bui — en natuurlik weerspieël dit in sy pragtige musiek! Neels was ook die heel eerste wenner van die Moderne Afdeling van die Gilde se Boeremusiekkompetisie toe die Gilde in 1989 gestig is. Meer nog! Neels is steeds 'n Gildelid en neem ywerig deel aan byeenkomste.
Helena was nou die Saterdag op RSG se Vat 5 waar sy noem dat sy onder andere skryf ook. Ek kontak haar toe en sy stuur vir my die onderstaande verhaal, dankie, Helena.
Dit het 13 Januarie 1982 geword en is hospitaal toe met n dankbare hart omdat alles oor sou wees na vandag. Ek het n gewone histerektomie ondergaan en die steke wat na die baarmoeder gaan, het losgekom. Langs my bed het n Nederlandse vrou gesit en my dopgehou. Sy het baie mense in die 2de Wêreldoorlog sien sterf . Sy het gesien hoe my gesig begin inval soos n sterwende. Sy het my pols in my nek probeer voel, niks gekry nie, toe het sy dit in my lies probeer voel en toe sy die lakens aftrek, was dit net bloed waar jy kyk. Sy het die verpleegsters dadelik geroep en hulle is met op die bed en al weer teater toe. Die hele gedoente moes toe skoongemaak word en die steke vervang word. Gelukkig was die narkotiseur en die ginekoloog nog in die teater en kon dit doen.
Toe my man na werk die aand die kinders versorg het, het hy die eerste keer kans gehad om my te besoek. Ek was met bed en al weg en die ander pasiente het gedink ek is dood en vir hom gesê hy moet vir die verpleegsters vra. Die verpleegsters het weer gesê hy moet die ginekoloog skakel, maar hy het nie tyd gehad nie. Daar was ook nog nie selfone nie. Hy het soos n besetene deur die gange gehardloop en na my gesoek. Uiteindelik het hy verby n kamer verbygekom en iemand gesien wat baie gelyk het soos my pa toe hy dood is. Ek lyk nogal baie na my pa en toe sien dis regtig ek.
Dis nou nog vir my wonderlik om elke dag te leef, blare om te draai en na die agterkante te kyk, die son op my plante te sien skyn, tuin te maak, te dig, skilder,te skryf en n volle lewe kan leef. Ek het n ingeboude sin vir humor en daarsonder beteken die lewe vir my niks.
Al hartseer wat ek het, is dat my drie kinders met my kleinkinders oral oor die wêreld versprei is: Australië, Engeland en Duitsland. Ons is gedurig met hulle in kontak en het al verskeie kere vir hulle gaan kuier.