Om vir God weg te kruip - Rigters 6 - NG Gemeente Somerset-Wes
Fourie RossouwPreke6th February 2018	Leave a comment0
Die Bybel is vol verhale van mense wat wegkruipertjie met God gespeel het. Nodeloos om te noem dat hulle almal verloor het. God is 'n meestersoeker en jy staan nie 'n kat se kans om jouself te blok nie. Vat nou maar die verhaal van Gideon wat in die parskuip weggekruip het. (Rig 6) Dit is waar die Bybel begin om sy storie te vertel, 'n jong man met Rigterspotensiaal het onder in 'n kelder gaan wegkruip, omdat hy vir sy lewe gevrees het. Toe God hom daar vind, was hy vol verskonings oor hoekom hy homself in 'n parskuip bevind het.
Millennia voor daardie verhaal is Adam en Eva in die oertuin besig om vir God weg te kruip. Die storieverteller van die Genenisverhaal kleur dit besonders mooi in. "Hulle het gehoor hoe God in die tuin wandel teen die tyd dat die aandwind opkom, en die mens en sy vrou het vir die Here God weggekruip". (Gen 3:8)
Heelwat stories om die kampvuur later hoor ons hoe Moses as 'n vlugteling in die woestyn geleef het. (Eks 3) Mens sou kon sê dat hy weggekruip het van 'n belangrike taak wat vir hom in Egipte gewag het. God het hom "diep in die woestyn" ontmoet en na sy verskonings oor hoekom hy nie die regte persoon vir die taak nie is, geluister.
Die koningdigter Dawid sing-bid op 'n keer dat God orals is. "Waarheen sal ek gaan om God se Gees te ontvlug? Waarheen sou ek vlug om aan u teenwoordigheid te ontkom?" (Ps139) Van Oos na Wes, is God met elke paadjie goed bekend. Ons eie liedjieboer Koos Dup het dieselfde refrein ge-eggo toe hy oor sy afdraaipaadjies gesing het. "Elke keer het U my iewers kom haal, maak dit Heer die laaste maal."
In die evangelies leer ons Jesus ken met hierdie soeker-eienskap van God. Hy vind vir Saggeus hoog in die Vyeboom. Hy kry die vrou by die put op 'n tyd van die dag wannneer niemand water gaan haal nie. Hy besoek die melaatse gemeenskap wat al op 'n ver afstand vir hom waarsku om nie naby aan hulle te kom nie. Hy ontdek lewe in plekke waar mense dink die dood skuil. In 'n bokamer waar die dissipels van Jesus weggekruip het, verskyn hy deur 'n geslote deur en help hulle om oor hulle vrees te kom.
As mens so na die Bybelkarakters se stories luister, dan kan mens nie help om te dink dat daar genoeg redes is om van God weg te kruip nie. Van Gideon tot Jona sien ons hoe God se ontmoetings met mense hulle beste pogings om hulself te beveilig, ontwrig het. In die evangelies kom hierdie tema sterk na vore. Jesus neem sy vriende gedurig na die "oorkant" toe, ver buite hulle gemaksones. Tussen vyandige gemeenskapsleiers vertel hy konfronterende verhale, vra hy moeilike vrae en wys hy ongeregtighede uit. Vir sy naby vriende vra hy om wakker te bly te midde van doodsmoegheid. Hy laat kom hulle in die moeilikheid by die owerhede. Nadat hulle lewe diep geraak is deur die evangelie van Jesus, was die tronke, kruise, leeuhokke en brandstapels hulle voorland.
Inderdaad, God is vreesaanjaend. Hierdie stelling val dalk hard op die oor. Ons praat nie eintlik so oor die Here nie. In teen deel, die kerk het goed gedoen om God se tande stomp te fyl. Ons assosieer God se liefde met die afwesigheid van gevaar. As die lewe ons dus 'n wilde kaart uitdeel en ons veiligheid bedreig en ons seer maak dan bevraagteken ons God as 'n liefdevolle Vader.
Tog is die agenda van God se liefde nie om ons veilig in die parskuip te hou nie. Nee, dit is om ons dapper te maak, sodat ons kan uitklim en die ongeregtighede van die wêreld trompop kan loop. Die boodskap van die koninkryk wil jou in beweging bring, daarom word daar gereeld in Bybel die woorde "Moenie vrees nie" gebruik. Dit is immers vrees wat maak dat ons wegkruip, want vrees is verlammend. Jare na Jesus sy vriende op wilde avonture geneem het, skryf Johannes dat vrees en liefde nie om die dieselfde vuur sit nie. Liefde oorwin vrees, verdring dit en jaag dit terug in die gate vanwaar dit vandaan kom. (1 Joh 4)
Om bang te wees is 'n eg menslike ding, ons sou selfs kon sê 'n eg dierlike ding. Ons almal raak bang een of ander tyd. Dis die wegkruip, stilbly en niksdoen wat ons moet oorkom. Nog erger, wanneer ons versuim om oor die moeilike dinge te praat (en te doen), omdat ons nie mense wil afskrik nie.
As jy Sondag na Sondag in 'n erediens sit en die stories wat vertel word, die liedere wat gesing word en die gebede wat gebid word, laat jou nie elke nou en dan onrustig rondskuif nie, dan is daar 'n kans dat Koninkryksboodskap van Jesus ontbreek in jou gemeente.
Dit wat God deur die beweging van liefde in hierdie wêreld doen, stel hoë eise aan enigiemand wat daarvan deel wil wees. Om so in liefde te loop is nie 'n roekeloos ding nie. Dis nie moedswillig en domastrant nie. Die teenoorgestelde van wegkruip is nie baklei nie. Dis opstaan en uitgaan, dis in die gesig staar en die ander wang draai. Om sterk te wees is nie dieselfde as om 'n boelie te wees nie. Boelies is bangjannies. Rigters, profete, dissipels en apostels is liefdelopers. Geroep uit hul grotte en gate, nuutgemaak met nuwe moed, om dapper agter die Here aan te loop.
Een van die mooi oomblikke in God se ontmoeting met Gideon in die parskuip, is in die wyse waarop God se engel hom groet. Hy noem hom "dapper man". Gideon antwoord dan verbaas terug: "Ekskuus meneer?" Die ding van die Here is dat Hy ons sien soos ons eintlik is en nie soos ons vrese ons oor ons laat voel nie. God sien die ware karakter van die wegkruipende Gideon. Dalk is dit wat God soms so vreesaanjaend maak, Hy daag ons uit om onsself te wees, soos Hy ons ken. Dit opsigself verg 'n dapper hart.
Vir ons wat in Suid-Afrika woon is daar 'n lang lys van redes hoekom ons in ons parskuipe moet bly. Hierdie redes deel ons al te graag met vriende en familie. Die koerante en nuus help ons ook nie. Jy kan enige dag van die week 'n nuus-webblad oopmaak of deur die koerant blaai en jou lysie se logika sal bevestig word. Vir die van ons wat dit kan bekostig, word ons huise en ons kerke met gevorderde alarms en afskuwelike heinings beveilig. Ons parskuipe het in forte verander. Die groter hartseer is dat baie mense se harte teen hierdie tyd al soos hul huise lyk.
Dit is nie net in Suid-Afrika waar die mure om die harte van mense hoër gebou word nie. Regoor die planeet is gemeenskappe besig om laer te trek. Vreemdelinge word met agterdog bejeen. Grense word getrek. Tot hiertoe en nie verder nie, eggo die sogenaamde behoudendes. Mense is opsoek na identiteit in 'n globaliserende wêreld. Die vrees van die "onbekende ander" maak dat mense na binne keer en hulle heil in begrensing soek.
Wat die wêreld egter nodig het, is nie nog mure, wette en wapens nie. Nee, ons smag na dapper mense (en kerke) wat dit waag om die beweging van liefde agterna te sit.