USS Tenessee BB-43 - Inligting
USS Tenessee BB -43 - Geskiedenis
USS Huurder BB-43
(BB-43: dp. 33,190; 1,624 '; b. 97'3 "; dr. 31' s. 21k; cpl. 1,401, a. 12 14", 14 6 ", 4 3" AA, 2 21 "tt.cl. Tennessee)
Die vyfde Tennessee is op 14 Mei 1917 by die New York Navy Yard neergelê; op 30 April 1919 gelanseer deur mev Helen Lenore Roberts, dogter van die goewerneur van Tennessee, geborg en op 3 Junie 1920 in opdrag van kapt. Richard H. Leigh in bevel.
Tennessee en haar susterskip, Kalifornië (BB-44), was die eerste Amerikaanse slagskepe wat gebou is na 'n "postJutland" rompontwerp. As gevolg van uitgebreide eksperimentering en toetsing, was haar beskerming onder die romp baie groter as dié van vorige slagskepe, en beide haar hoof- en sekondêre batterye het vuurbestuurstelsels. Die Tennessee-klas, en die drie skepe van die Colorado-klas wat gevolg het, is geïdentifiseer deur twee swaar hokmaste wat groot vuurpyle ondersteun. Hierdie funksie was om die "Groot Vyf" te onderskei van die res van die slagskipmag tot die Tweede Wêreldoorlog. Aangesien die 14-duim-rewolwer van Tennessee tot 30 grade verhoog kon word-eerder as tot die 15 grade van vorige slagskepe-kon haar swaar gewere 'n ekstra 10 000 meter bereik. Omdat gevegskepe toe vliegtuie begin vervoer het om langafstandgewere te sien, het Tennessee se vermoë om 'oor die horison' te skiet 'n praktiese waarde.
Nadat sy ingeskakel is, het Tennessee proewe uitgevoer in Long Island Sound van 15 tot 23 Oktober 1920. Terwyl Tennessee in New York was, het een van haar diensopwekkers van 300 kilowatt op 30 Oktober opgeblaas, wat die turbine-einde van die masjien heeltemal vernietig het "en twee mans beseer. Die skip se magte, ambagsmanne van die vloot en verteenwoordigers van die vervaardigers het onverskrokke gewerk om die "tandekwessies" in die ingenieurswese van Tennessee uit die weg te ruim en het die slagskip in staat gestel om op 26 Februarie 1921 uit New York te vertrek vir standaardiseringsproewe in Guantanamo. Sy het daarna noord gestoom vir die Virgina -kaap en op 19 Maart by Hampton Roads aangekom. Tennessee het skietkalibrasie geskiet in Dahlgren, Va., En is in Boston drooggedok voor volproefproewe buite Rockland, Maine. Nadat sy in New York aangekom het, het sy deur die Panamakanaal in die suide gestoom; en het op 17 Junie die volgende 19 jaar in San Pedro, Kalifornië, tuisgekom.
Hier het sy aangesluit by die Battleship Force, Pacific Fleet. In 1922 is die Stille Oseaan -vloot herontwerp as die Slagvloot (in 1931 herdoop tot die Slagmag), die Vloot van die Verenigde State. Vir die volgende twee dekades sou die slagskipafdelings van die Slagvloot die oorwig van die sterkte van die vloot van die vloot insluit, en Tennessee sou hier dien tot die Tweede Wêreldoorlog.
Vredestyd by die slagskipafdelings behels 'n jaarlikse siklus van opleiding, instandhouding en gereedheidsoefeninge. Haar jaarlikse skedule bevat kompetisies in kanon- en ingenieursprestasie en 'n jaarlikse vlootprobleem, 'n grootskaalse oorlogspeletjie waarin die grootste deel van die Amerikaanse vloot of die hele Amerikaanse vloot georganiseer is en 'n verskeidenheid strategiese en taktiese situasies opgelos het. Tennessee het begin met Fleet Problem I in 1923 en voortgegaan met Fleet Problem XXI in April 1940, 'n prominente aandeel in hierdie gevegsoefeninge. Tog is haar individuele vaardigheid nie verwaarloos nie. Gedurende die mededingingsjaar 1922 en 1923 behaal sy die hoogste totale telling in die lys van rekordpraktyke wat deur haar gewere van verskillende kaliber afgevuur word en wen die 'E' vir uitnemendheid in kanonne. In 1923 en 1924 het sy weer die gunnery "E" sowel as die gewaardeerde Battle Efficieney Wimpel gewen vir die hoogste gesamentlike totale telling in skietery en ingenieurswese. Gedurende 1925 neem sy deel aan gesamentlike weermag-weermagmaneuvers om te toets
die verdediging van Hawaii voordat hulle Australië en Nieu -Seeland besoek het. Daaropvolgende vlootprobleme en taktiese oefeninge het Tennessee van Hawaii na die Karibiese Eilande en die Atlantiese Oseaan geneem en van die waters in Alaska na Panama.
Vlootprobleem XXI is gedurende die lente van 1940 in Hawaïese waters uitgevoer. Aan die einde van hierdie probleem het die slagskip nie teruggekeer na San Pedro nie, maar volgens die leiding van president Roosevelt is die operasionele basis na Pearl Harbor verskuif in die hoop dat hierdie stap Japannese uitbreiding in die Verre Ooste kan afskrik. Na 'n opknapping by die Puget Sound Navy Yard na die eonelusie van Fleet Problem XXI, het Tennessee op 12 Augustus 1940 by haar nuwe basis aangekom. gehoornagel; en Tennessee se aktiwiteite gedurende die laaste maande van vrede is beperk tot kleinbedrywighede.
Op die oggend van 7 Desember 1941 is Tennessee aan stuurboord vasgemeer aan 'n paar metselwerk "vasmeerkade" op Battleship Row, die naam wat gegee word aan 'n lyn van hierdie diepwaterkooise langs die suidoostelike kant van Ford Island. Wes-Virginia (BB-48) is langs die hawe gele. Net voor Tennessee was Maryland (BB-46), met Oklahoma (BB-37) aan boord. Arizona (BB-39), wat direk in die ooste van Tennessee vasgemeer was, ondergaan 'n tydperk van onderhoud van die herstelskip Vestal (AR-4), langs haar. Die drie "neste" was ongeveer 75 voet uitmekaar.
Omstreeks 0755 het die Japannese vliegtuie begin aanval. Toe die eerste bomme op Ford Island val, het Tennessee na die algemene kwartiere gegaan en haar waterdigte deure gesluit. Binne ongeveer vyf minute is haar vuurwapens gewere beman en afgevuur. Sortie -bevele is ontvang, en die ingenieurs van die slagskip het begin stoom kry. Dit het egter vinnig 'n aemie geword toe Oklahoma en West Virginia verlammende torpedo -treffers gekry het. Oklahoma omgeslaan na die hawe en sak, van onder na bo. Wes -Virginia het swaar begin lys, maar tydige teenvloei het haar reggemaak. Sy het nietemin ook op die bodem gevestig, maar dit op 'n gelyke kiel. Tennessee, alhoewel haar gewere afgevuur het en haar enjins in werking was, kon nie beweeg nie. Die sinkende Wes -Virgina het haar vasgemaak teen die twee massiewe betonkaaie waarheen sy vasgemeer was, en erger sou binnekort kom.
Terwyl die Japannese torpedobomwerpers hul wapens teen Battleship Row gelanseer het, kom duikbomwerpers gelyktydig van bo af in. Strydvegters val die lugvaartuigbatterye en beheerposisies van die skepe aan, terwyl horisontale bomwerpers op hoë vlakke swaar projektiele van die slagskip laat val het, wat aangepas is om as pantserbrekende bomme te dien. Verskeie bomme het Arizona getref; en omstreeks 0820 dring een van hulle deur haar beskermende dek en ontplof in 'n tydskrif wat swart poeier ontplof, wat op sy beurt die omringende tydskrifte vir rooklose poeier laat ontplof. 'N Ontploffende ontploffing het die voorportaal van Arizona verwoes, en brandstofolie uit haar tenks wat gebars het, het aangesteek en begin versprei. Die torpedo -treffers op Wes -Virginia het ook brandende olie vrygestel, en die agter- en hawekwartier van Tennessee is gou omring deur vlamme en digte swart rook. Omstreeks 0830 het horisontale bomwerpers twee treffers op Tennessee behaal. Een bom het die agterplaas weggevoer voordat dit deur die katapult bo -op Toring III, die verhewe na rewolwer, gegaan het, toe dit opgebreek het toe dit gedeeltelik deur die gepantserde rewolwer se top gekom het. Groot fragmente van die bomkas het skade aan die binnekant van die rewolwer aangerig en een van sy drie 14-duim-kanonne buite werking gestel. In plaas van om te ontplof, het die bomvuller ontbrand en gebrand, en 'n intense vuur gemaak wat vinnig geblus is.
Die tweede bom het die loop van die middelgeweer van Turret II, die voorste "hoë" rewolwer, getref en ontplof. Die middelgeweer is buite werking geraak, en bomfragmente het Tennessee se voorste bobou gespuit. Kapt. Mervyn S. Bennion, die kommandant: offisier van weBt Virginia, het na die stuurboordvleuel van sy skeepsbrug geklim om net dodelik gewond te word deur een van hierdie fragmente.
Terwyl haar liggaamlike seer relatief klein was, is Tennessee steeds ernstig bedreig deur oliebrande wat om haar agterstewe woed. Toe die tydskrifte van Arizona uitbars, het Tennessee se dekke met brandende olie en puin gestort, wat brande veroorsaak het wat aangemoedig is deur die hitte van die brandende brandstof. Talle vlamme moes geveg word op die agterste gedeelte van die hoofdek en in die offisiere se kwartiere op die dek hieronder. Die brand aan boord is teen 1030 onder beheer gebring, maar olie wat uit die tenks van die aangrensende skepe vloei, het steeds aan die brand gesteek.
Teen die aand van 7 Desember was die ergste verby. Olie vlam nog steeds in Arizona en Wes -Virginia en dreig nog twee dae lank om Tennessee te bedreig terwyl sy steeds deur die hindernisse om haar vasgekeer was. Alhoewel haar brug en voormas beskadig is deur bomme, was haar masjinerie in volle gang; en daar is geen ernstige besering aan die skeeps- of kanonskontroles aangerig nie. Tien van haar 12 14-duim-gewere en al haar sekondêre en vuurwapens was ongeskonde. In vergelyking met die meeste van die slagskepe om haar, was Tennessee relatief ongedeerd.
Die eerste sake was om Tennessee uit haar bed te kry. Net voor haar is Maryland - op dieselfde manier ingeklem in haar kooi toe Oklahoma omrol en sak - op 9 Desember vrygelaat en weggetrek. Die voorste van Tennessee se twee betonmeerkaaie is daarna gesloop - 'n delikate taak sedert die romp van die skip daarteen rus - en is op 16 Desember skoongemaak. Tennessee kruip versigtig vorentoe, verby die gesinkte romp van Oklahoma, en lê vas aan die Pearl Harbor Navy Yard.
Tydelike herstelwerk is vinnig gedoen. Van die rewolwer III tot die agterkant aan weerskante van die skip het die romp van Tennessee stom bewys getoon van die inferno dat sy dit oorleef het. Elke stuk romp wat bo die waterlyn geplak is, is vasgespeld en deur hitte gebuig, nate is oopgemaak en klinknaels losgemaak. Hierdie nate moes weer gelas en klinknaels teruggestel word, en 'n aansienlike hoeveelheid hernuwing was nodig om romp en weerdekke waterdig te maak. Die beskadigde bokant van die rewolwer III het 'n tydelike wapenrusting gekry.
Op 20 Desember vertrek Tenessee uit Pearl Harbor met Pennsylvania (BB-38) en Maryland-albei oppervlakkig beskadig tydens die Japannese aanval-en 'n skerm van vier vernietigers. Vanaf die oomblik dat die skepe op die see gaan, het senuwee -uitkykpunte herhaaldelik onderduik alarm gemaak, wat die reis tot iets meer as sonder probleme gemaak het. Naby die weskus het Pennsylvania na Mare Island gegaan terwyl Maryland en Tennessee noord gestoom het, op 29 Desember 1941 by die Puget Sound Navy Yard aangekom en met permanente herstelwerk begin is.
Gedurende die eerste twee maande van 1942 het die skeepswerf ambagsmanne Tennessee herstel nadat hulle romp geplateer is en elektriese bedrading vervang wat deur hitte verwoes is. Om haar vuurwapens 'n vryer vuurveld toe te laat, is haar hoë hokmasjien vervang deur 'n toring soortgelyk aan dié wat later in Colorado (BB-46) en Maryland geïnstalleer is. 'N Lugsoekradar is geïnstalleer; vuurbestuurradars is aangebring op die hoofbattery van Tennessee en 5-duim-vuurwapens. Haar drie-duim- en .50-kaliber lugweergeweer is vervang deur outomatiese skulpgewere van 1,1 duim en 20 millimeter, en haar 5-duim lugweergeweer is beskerm deur splinterskerms. Veertien duim Mark-4-rewolwergewere is vervang deur verbeterde Mark-11-modelle. Ander wysigings het die slagveld se bewoonbaarheid verbeter.
Op 25 Februarie 1942 vertrek Tennessee uit Puget Sound met Maryland en Colorado. By sy aankoms in San Francisco het sy 'n periode van intensiewe opleidingsoperasies begin met Admiral William S. Pye se Task Force 1, bestaande uit die beskikbare slagskepe van die Stille Oseaan en 'n skerm van vernietigers.
Haar rol in die oorlog sou egter nie in die stryd wees waarvoor sy twee dekades lank opgelei het nie. Die meeste van die groot gevegte van die konflik was nie konvensionele optrede op die oppervlakte nie, maar langafstand-tweegevegte tussen vinnige slagmagte. Vlootdraers met hul kruisers en vernietigers kan relatief hoë kragsnelhede handhaaf; en 'n nuwe generasie vinnige slagskepe-begin met die Noord-Carolina (BB-55) -klas en tot in die Suid-Dakota (BB 57)-en lowa (BB-61) -klasse-kom in die vloot en sou bewys hul waarde in aksie met die vinnige draermag. Maar die ouer slagskepe - Tennessee en haar familie - kon eenvoudig nie tred hou met die draers nie. Terwyl die luggroepe vir die aanslae na Port Moresby geveg het en die Japannese vlootoffensief sy hoogtepunt bereik het in die waters wes van Midway, het die slagskip egter rusteloos op die kantlyn gestoom.
Op 31 Mei het admiraal Pye twee van sy slagskepe gestuur om te soek na 'n Japannese draer wat verkeerdelik berig het dat hy die kus van Kalifornië nader. Berigte oor die slag by Midway het gekom, en Pye het op 5 Junie uit San Francisco gesorteer met die res van sy slagskepe en vernietigers en die begeleier Long Island (AVG-1). Die slagskipmag stoom na 'n gebied ongeveer 1,200 myl wes van San Francisco en ongeveer dieselfde afstand noordoos van Hawaii in die verwagting dat 'n deel van die Japannese vloot 'n "eindloop" -aanval op ons Stille Oseaan -kus sou veroorsaak. Op 14 Junie, nadat dit duidelik geword het dat die vloot van admiraal Yamamoto - wat tien dae tevore van vier vragmotors verloor het - na Japan teruggekeer het, beveel Pye sy mag terug na San Francisco.
Op 1 Augustus vaar Tennessee weer uit San Francisco met Task Force 1. Na 'n week se oefeninge het die slagskepe by Hornet (CV-8) aangesluit-op pad na die Suidelike Stille Oseaan om die operasie in Guadalcanal te ondersteun-en die vervoerder vergesel tot by Hawaii. By die aankoms by Pearl Harbor op die 14de keer Tennessee terug na Puget Sound op die 27ste vir modernisering.
Kalifornië, die susterskip van Tennessee, is tydens die aanval op Pearl Harbor in vlak water gesink. Sy het weer opgeknap en haar romp is tydelik gelap, en sy het in Junie na Puget Sound teruggekeer vir permanente herstelwerk, wat 'n deeglike modernisering insluit. Daar is besluit om Tennessee ook by hierdie program op te neem.
Toe Tennessee op 7 Mei 1943 uit die vlootwerf kom, het sy feitlik geen ooreenkoms met haar vorige self gehad nie. Diep nuwe blase vergroot die diepte van haar sybeskerming teen torpedo's met agt voet drie duim aan elke kant, geleidelik afwaarts na boog en agterstewe. Die interne kompartement is herrangskik en verbeter. Die opvallendste vernuwing is gemaak in die bo -konstruksie van die slagskip. Die swaar gepantserde koningstoring, waaruit Tennessee beheer sou word tydens 'n vuurwapenaksie, is verwyder, net soos maste, stapels en ander opbou. 'N Nuwe, kompakte, bo -konstruksie is ontwerp om noodsaaklike skeeps- en skutbeheergeriewe te bied, terwyl dit so min as moontlik inmenging bied op die vuurvelde van die toenemend noodsaaklike vuurwapens. 'N Lae toring -voormast het 'n hoofbatterydirekteur en brugruimtes ondersteun, die opname van ketels is in 'n enkele vettrechter gestort, wat aan die agterkant van die voormas gebuig is. Net bokant die stapel, het 'n laer struktuur die na-rewolwer geweer regisseur. Die ou 6-duim-battery van Tennessee, en 'n kombinasie van 5 "/25 lugweerpistole en 5"/51 enkel-doel "anti-vernietiger" gewere, is vervang deur agt 5 "/38 tweelinghouers. Vier nuwe direkteure, rondom die bo-konstruksie, kan al hierdie direkteure was toegerus met vuurbeheersradars; antennas vir oppervlak- en lugondersoekradars is by die mastkoppe gemonteer. Teen-lugweerafweer van naby was die funksie van 10 viervoudige 40 millimeter geweerhouers, elk met sy eie optiese direkteur, en van 43 20-millimeter gewere.
Sodoende herleef en haar strydwaardigheid aansienlik toeneem, het Tennessee proewe in die Puget Sound -gebied uitgevoer en op 22 Mei 1943 na San Pedro gevaar. Die dae van skynbare doelloosheid was verby. Alhoewel die stadige slagskepe nog steeds nie in staat was om saam met die draer se krag te dien nie, kon hul swaar rewolwergewere nog so hard slaan as ooit. Die bombardement van die see en die ondersteuning van vuurwapens vir troepe aan wal - wat toe 'n spesialiteit in eie reg sou word - was baie geskik hiervoor die vroeëre generasie slagskepe wat ook nog redelik bruikbaar was vir patrolliediens in gebiede waar vuurkrag belangriker was as spoed. Die opgeknapte Tennessee se eerste diensplig het albei hierdie missies gekombineer.
Tennessee het op 31 Mei met die kruiser Portland (CA-33) uit San Pedro vertrek, op pad na die Noord-Stille Oseaan en op 9 Junie by Adak, Alaska aangekom om met die Task Force 16, die North Pacific Force, patrollie te begin. Tydens die Midway -operasie het die Japannese die Aleoetiese eilande Attu en Kiska beset. Attu is in Mei 1943 herower, maar Kiska was nog in vyandige hande; en Japannese lug- en vlootmagte het nog steeds in die Aleoetiese gebied opereer vanaf basisse op die Koerieleilande. TenneBBee het heen en weer deur die legendariese mis en vuil weer van die Aleoetiërs geloop, terwyl haar bemanning swaar in arktiese klere gebundel was vir beskerming teen intense koue en ysige reën terwyl haar radars 'n teken van die vyand gesoek het. Daar was nog baie om te leer oor radar en die slaggate daarvan; By verskeie geleenthede het oortuigende beelde op die radarskerms patrolleermagte na algemene kwartale gestuur. Tydens een patrollie in Julie het radioboodskappe berig dat 'n mag van nege oppervlakteskepe 150 myl daarvandaan vinnig gestoom het om Tennessee en haar makkers te onderskep. Die spanning het toegeneem namate die onbekende vyand nader gekom het, en alle hande was deeglik voorbereid op hul eerste optrede. Die radarbeelde was slegs 45 kilometer daarvandaan, en die bemanning van Tennessee was by gevegstasies toe die vyand skielik verdwyn. Waar die skerms vertoon het wat 'n vyandige eskader was, was daar niks. Die vyandige vloot was bloot 'n elektroniese lugspieëling. Gedurende dieselfde tydperk het 'n ander oppervlakmag 'n kort, maar energieke, skutaksie beveg met dieselfde soort elektroniese 'spook' -mag suid van Kiska. Verre landmassas het op skepe se vroeë radarstelle verskyn as skeepskontakte op baie nader afstande.
Omstreeks 12:00 op 1 Augustus was Tennessee besig om te dink wat nog 'n roetine -patrollie was toe die woord oorgedra is om hom voor te berei om Kiska te bombardeer. Om 1310 begin sy met 'n zigzag-benadering deur die gewone troebel na die eiland met Idaho (BB-42) en drie vernietigers. Namate die water meer vlak word, vertraag die skip en stroom myne-snydende paravane uit haar boë. Tennessee het die eiland uit die ooste genader en tot 'n afstand bereik waarvandaan sy met haar sekondêre battery van 5 duim kon skiet. Haar twee OS2U Kingfisher -vlotvliegtuie is gekatapulteer om vuur te sien, en om 1610 het die slagskip vanaf 7 000 meter begin skiet. Alhoewel die kuslyn van die eiland gesien kon word, was die teikenarea-lugweergeweer op hoë grond-gehul in laaghangende wolke en was onsigbaar van die skip af. Die lugbesoekers van Tennessee het af en toe 'n blik op die trefgebied gekry en die brand van die skip as 'n huis gesien.
Die taakgroep het voortgegaan langs Kiska se suidelike kus. Tennessee se 14-duim-gewere het om 1624 ingekom en die ligging van 'n duikbootbasis en ander gebiede met 60 rondtes getref voordat die skietery opgehou het om 1645. Die sigbaarheid het tot nul gedaal, en die resultate kon nie gesien word nie.Die slagskip het haar vlotvliegtuie teruggekry, en die mag draai terug na Adak.
In die vroeë oggendure van 15 Augustus het Tennessee weer vir Kiska genader terwyl troepe voorberei het om die eiland aan te val. Om 0500 het die skip se rewolwergeweer op kusbatterye op die nabygeleë Little Kiska begin skiet toe die 5-duim-gewere teen lugvaartposisies op daardie eiland getref het. Die 14-duim-gewere het daarna hul vuur na lugweerplekke aan die suidekant van Kiska verskuif, terwyl die sekondêre battery sy aandag op 'n artillerie-waarnemingsposisie op Little Kiska gerig het en dit aan die brand gesteek het. Die landingsmag het toe aan wal gegaan, net om te ontdek dat niemand tuis is nie.
Na die verlies van Attu het die Japannese, met die wete dat Kiska se beurt binnekort sou kom, besluit om die garnisoen van die eiland te red. 'N Klein oppervlakmag het die eiland in digte mis en noue radiostilte gesluit en op 27
en 28 Julie 1943, het daarin geslaag om 5,183 troepe uit Kiska te ontruim.
By die aankoms van 31 AUFust in San Francisco, het TenneBBee 'n intensiewe opleidingstyd begin en gevegsoefeninge aan die suidelike kus van Kalifornië uitgevoer voordat hulle na Hawaii gegaan en weggestuur het. Na 'n week se oefeninge in die Pearl Harbor -operasionele gebied, het die skip na die New Hebrides gegaan om te oefen vir die inval van die Gilberts.
Die Japannese het Betio op Kersdag 1941 beset. In byna twee jaar het hulle, met die hulp van dienspligtig Koreaanse arbeiders, deeglik gewerk om hulself in te grawe. Amerikaners het nog baie geleer oor bombardemente voor die landing. Lugaanvalle en vlootgeweer het die strand verdedig, maar dit het nie uitgeslaan nie; en die landingstuine het 'n hewige vuur van artillerie, mortiere en masjiengewere ondervind. Die ongevalle het vinnig toegeneem, en die landingsmag het alle moontlike brandsteun gevra. Teen 1034 het Tennessee se 14-duim- en 5-duim-gewere weer vuur oopgemaak. Die slagskip het voortgegaan om te skiet tot 1138, hervat om 1224 en afgevuur totdat 'n bevel tot skietstilstand om 1300 uitgereik is. op kort afstand en deur golwe van draagvliegtuie wat gebombardeer en gestamp het. Om die kans op duikboot- of lugaanval te verminder, het Tennessee en Colorado vir 'n nag teruggetrek na 'n gebied suidwes van Betio en die volgende oggend teruggekeer na hul brandondersteuningsgebied om die vervoer te beskerm en om 'n oproep tot geweervuur ​​af te wag.
Die slagskepe het teen skemer weer na hul naggebied teruggetrek. Teen hierdie tyd het die stryd om die eiland, die uitkoms daarvan vir die eerste dag en die helfte van die gevegte, onseker geword, ten goede. Teen 1600 kon die marinebevelvoerder aan wal, kolonel David Shoup, terugvoer dat "ons wen." Tennessee was die oggend van die 22e terug suid van Betio. By 0907 sou sy 'n oproep op Japanse verdediging aan die oostelike punt van Betio lewer, terwyl sy 70 rondes 14-duim en 322 rondes 5-duim ammunisie op geweerposisies in 17 minute se skietery laat val het.
Gedurende die middag het die keurvernietigers Frazier (DD-607) en Meade (DD 602) 'n sonarkontak gemaak. Diepte laai het 1-85, 'n Japannese langafstand-duikboot, na die oppervlak gery. Haar posisie was hopeloos, maar die vyandelike bemanning het gesukkel om die onderzeeër se enkele 5,5-duim-geweer te beman, terwyl die sekondêre gewere van TennesBee by Frazier en Meade aangesluit het om 5-duim-projektiele te gooi. Tennessee swaai duidelik toe Frazier die duikboot stamp, vier minute later gaan ek - 5 na onder.
Betio is teen die middag van 23 November verseker. Tennessee werk in die algemene gebied van die Tarawa- en Abemama -atolle, waarsku vir moontlike teenaanvalle per lug of see. Teen skemer op 3 Desember vertrek Tennessee die gebied na Pearl Harbor en vertrek op die 15de met Colorado en Maryland na die Verenigde State. By aankoms in San Francisco, vier dae voor Kersfees, is sy vinnig oorgeverf in 'n "verblindende" kamoefleringskema wat ontwerp is om vyandige waarnemers deurmekaar te maak. Op 29 Desember het Tennessee begin met die intensiewe bombardement van praetiee, terwyl San Clemente -eiland in repetering gestamp is vir die inval van die Marshall -eilande.
In die vroeë oggend van 13 Januarie 1944 het Tennessee koers na Hawaii gesit met Taakseenheid 53.5.1 en geanker in Lahaina Roads, buite Maui, op die 21ste. Die dag is die skip geïnspekteer deur 'n groep onder leiding van die sekretaris van die vloot James Forrestal. Op die 29ste het Tennessee, met Forrestal aan boord, na die Marshalls gegaan.
D-Day was ingestel op 31 Januarie 1944. Terwyl een aanvalmag op die onbesette Majuro-atol beland, het die groot mag Kwajalein genader. Tennessee, Pennsylvania, en twee vernietigers het hul stasies 2900 meter oos van die atol ingeneem. Om 0625 het Tennesse0 haar waarnemingsvliegtuie afgekap, en om 0701 het sy 14-duim salvo's na die Japannese bokse op Roi-eiland begin gooi. Haar twee voorwaartse torings was besig
Toe die brand gekontroleer moes word om die duikbomwerpers van die lugvaartuig die eiland te laat tref. Japanse vuurwapens het op die vliegtuie oopgemaak. Sodra die aanvallers die gebied uit die weg geruim het, het die skip die vyandgewere met twee drie-geweer-slope afgebreek. Die 5-duim-battery het toe oopgemaak op strandverdediging. Die hoof- en sekondêre gewere het Roi en die aangrensende Namur gestamp tot die middag, die hoogtepunt van die oggend het gekom toe die gewere van Mobile (CL-63) 'n Japannese ammunisie-storting op Namur laat ontplof en 'n enorme sampioen van dik swart rook die lug in gestuur het . Teen die middag het Tennessee uit die vuurgebied teruggetrek om haar vliegvliegtuie te herstel en te versorg. Na 'n welkome middagete wat die bemanning by hul gevegstasies bedien het, het die slagskip teruggekeer na die geveg en Roi en Namur deur die middag beskiet. Teen 1700 het Tennessee weggedraai om die begeleide vervoerders vir die nag te ondersteun.
Terwyl die vuursteunskepe Roi en Namur op die 31ste gestamp het, het mariniers vyf klein nabygeleë eilande gevang; en die noordelike gang in die Kwajalein -strandmeer is skoongemaak om in te vaar. Op 1 Februarie was Tennessee en Colorado, met Mobile en Louisville, terug in hul toegewese gebied na die ooste en het begin skiet om 0708. Die skepe het Namur deur die oggend gestamp. ; mariniers het omstreeks 12:00 op albei eilande begin land, en Tennessee en haar eenheid het vuur bly ondersteun tot 1245. Roi het vinnig geval, maar Namur se verdedigers was goed ingegrawe en het hard geveg tot vroegmiddag op 2 Februarie.
Later die dag het die slagskip die Kwajalein -strandmeer binnegekom. Viseadmiraal Raymond Spruance en agteradmiraal Richard Conolly, bevelvoerder van die Roi-Namur-invalmag, besoek mnr Forrestal aan boord van Tennessee; die sekretaris en sy party het toe aan wal gegaan om die nuut beslag gelêde eilande te ondersoek en die volgende dag met 'n watervliegtuig vertrek.
Nuttige lesse is uit hierdie operasie geleer. Aangesien die vloot die bevel oor die oppervlakte en in die lug rondom die landingsgebied verkry het, kon skutsteunskepe hul doelwit sluit en vuur op wat vir 'n slagskip feitlik puntlose vlakke was. Die swaar, kortafstandflens van die ondersteunende geweerskepe "het aan die mees verwarde verwagtinge" van die aanvallende mariniers voldoen en voorspel hoe die operasies sou kom.
Teen 7 Februarie was die hele Kwajalein -atol in Amerikaanse hande; en voorbereidings begin vir die vang van Eniwetok -atol, aan die noordwestelike punt van die Marshalls -groep in die rigting van die Marianas. Japannese veiligheid voor die tyd was streng, en min was bekend oor die atol, maar lugfoto's en 'n Japannese kaart wat in 'n gestrandte vyandskip op een van die klein eilandjies van Kwajalein gevind is, het beplanners genoeg gegee om mee te werk.
Tennessee het op 7 Februarie by Majuro aangekom om ammunisie en voorrade op te neem voordat hy na Kwajalein teruggekeer het. Die middag van die 15de vaar sy na Eniwetok met Colorado, Penneglvania, en vervoer met troepe en mariniers. Skepe van die vinnige draermag het hul benadering getoets, en kruisers en vernietigers het die aksie die oggend van 17 Februarie geopen deur die Eniwetok -eiland, aan die suidweste kant van die sirkelvormige atol, te bombardeer en die kleiner eilande langs die geselekteerde toegang tot die strandmeer, Deep Gedeelte. Mynveërs skoongemaak Deep Passage en die nabygeleë, hoewel vlakker, Wide Passage; en om 0915 het Tennessee die vervoerkonvooi na die strandmeer gelei en na die noordelike eiland Engebi van die atol gegaan. Die slagskip het Engebi gebombardeer terwyl landingsmagte op die naburige eilandjies aan wal gegaan het om artilleriestukke te vind. Haar 5-duim-gewere was vroegoggend aktief ter ondersteuning van 'n mariene verkenningsmaatskappy wat Engebi genader het om merkboeie te plant vir die volgende dag se aanvalsgolwe en kennis te maak met die strande. Gedurende die nag het Tennessee die lagune binnegedring terwyl ligte stukke uit die nuut gevange grond Engebi se verdedigers geteister het. Die bombardement voor die landing het om 0700 die volgende oggend begin, en Tennessee het om 0733 aangesluit.
Die eerste golf het om 0844 aan wal gegaan, en met die hulp van skepe en vliegtuie het Engebi laatmiddag in hul hande gehad.
Die atol was nog nie veilig nie. Japannese verdedigers op Eniwetok en Parry -eilande het hul posisies versigtig ingegrawe en gekamoefleer. Vervoer en landingsvoertuie het 'n magte soldate en mariniers na die suidelike punt van die strandmeer vervoer, en na 'n voorbereidende bombardement het die troepe aan wal gegaan op Eniwetok. Daar was nie genoeg tyd om die eiland bevredigend te versag nie, en die vordering was stadig.
Tennessee het die dag 5 500 meter noord van die eiland geanker, maar haar dienste is eers ontbied voordat die nag val. Gedurende die nag het weermagtroepe verskeie kere om verligting gebel. Vernietigers het hul soekligte oor gebiede in Japan gehou, terwyl Tennessee se 5-duim-gewere 'n groot aantal sterrekane afgevuur het. Die stryd om Eniwetok het tot die middag van 21 Februarie voortgeduur, maar Tennessee se pogings was teen daardie tyd na Parry Island herlei.
Parry, by die mond van Deep Channel, is verdedig deur meer as 1300 goed opgeleide, versigtig gevestigde Japannese troepe. Die aanrandingsplan vereis 'n noukeurige voorbereiding van bomme en geweervuur, en mariene ligte houwitsers het Parry die aand van 20 Februarie van 'n nabygeleë eiland begin afskiet terwyl vragmotors herhaaldelik aanvalle uitgevoer het. Tennessee en PennsaIvania het gedurende die oggend van die 20ste posisies 900 meter van Parry ingeneem en om 1204 die eiland begin ontplof.
Die bombardement duur voort gedurende die 21ste, skepe en vliegtuie kom aan die beurt. Geweermanne het stilgehou vir 'n "blaaskans" terwyl vliegtuie van die escort carriers hul wapens afgelaai het, en daarna hul werk hervat. Colorado se 16-duim-gewere het bygedra tot die gewig van Tennessee en Pennsylvanias se 14-duim-vuur, en Louisville en Indianapolis het saam met hul 8-duim-rewolwer gewere Tennessee op so 'n kort afstand geskiet dat sy gedurende die middag van die 20ste kon om strandverdediging aan te gaan met haar iO-millimeter gewere.
Die laaste beskieting, die oggend van 22 Februarie, het 'n digte mengsel van rook en stof opgeskiet toe die landingsvaartuig binnegegaan het. Tennessee se swaar gewere het die vuur om 0852 nagegaan toe die eerste amfibiese trekkers 300 meter van die strand af was, en haar 40- millimeter die vuur opgeneem totdat die voertuie beland het. Skepe se gewere het gedurende die eerste twee uur se landgevegte steeds ondersteuning gebied, maar het opgehou skiet terwyl die troepe hul vastrapplek uitgebrei het en oor die eiland gevorder het. Teen die middag was Parry beveilig en die Eniwetok -atol was veilig in Amerikaanse hande.
Die tweede USS Tennessee (ACR-10), ook bekend as "Armoured Cruiser No. 10", en later hernoem Memphis, was 'n gepantserde cruiser van die Amerikaanse vloot, die hoofskip van haar klas.
Verwoes, 29 Augustus 1916
Verkoop vir afval, 17 Januarie 1922
14.500 lang ton (14.733 t) (standaard)
15.712 lang ton (15.964 t) (vol vrag)
503 ft 5 in (153,75 m) oa
503 voet (153 m) pp
16 × Babcock & amp; Wilcox -ketels
2 × vertikale drievoudige uitbreiding
2 × skroewe
22 knope (41 km/h 25 mph)
22,16 knope (41,04 km/h 25,50 mph) (Proefsnelheid)
4 × 10 in (250 mm)/40 kaliber Mark 3 stuitbuksgewere (2x2)
16 x 6 in (150 mm)/50 kaliber Mark 8 stuitbakke (16x1)
22 x 3 duim (76 mm)/50 kaliber snelvuurgewere (22x1)
4 × 3-ponder (47 mm) Driggs-Schroeder-groetgewere
4 x 21 duim (533 mm) ondergedompelde torpedobuise
Gordel: 5 in (13 cm)
38-102 mm (tussenskepe)
3 in (76 mm) (vorentoe en agtertoe)
Barbette: 4–7 in (100–180 mm)
Torings: 130–230 mm (5-9 in)
Coning Tower: 9 in (230 mm)
Sy is op 20 Junie 1903 deur die Cramp Shipbuilding Company van Philadelphia neergelê,  op 3 Desember 1904 gelanseer, geborg deur mev Annie K. Frazier (dogter van goewerneur James B. Frazier van Tennessee en later die stigter van die Genootskap of Sponsors of the United States Navy), en in opdrag by die Philadelphia Navy Yard op 17 Julie 1906, kaptein Albert Gleaves Berry in bevel. 
Die USS Tennessee is in Battleship Row aan die suidekant van Ford Island gele, toe die Japannese Pearl Harbor op 7 Desember 1941 aanval.
Sy was in 'n geneste paar met die USS Wes -Virginia en aangesien sy aan boord vasgemeer was, is sy beskerm teen die torpedo -aanval. Aan haar agterstewe was die USS Arizona, en die USS Maryland was net voor haar, het binne -in die voordeur gaan lê USS Oklahoma. Volgens die aksieverslag is Japannese vliegtuie omstreeks 07:55 gesien waar hulle bomme op Ford Island laat val het.
Die Tennessee het na die algemene woonbuurte gegaan en die toestand Zed begin stel, wat 'n waterdigte algemene kwartaal was. Na die bombardement op Ford Island het die vliegtuie begin om die slagskepe te torpedo en te bombardeer. Binne vyf minute na die eerste aanval het die Tennessee met haar vliegtuigbatterye en masjiengewere op die vyandelike vliegtuie begin skiet. C.E. Reordan het in die aksieverslag geskryf dat die Tennessee vier vyandelike vliegtuie neergeskiet het.
Die Oklahoma, Wes -Virginia en Kalifornië is getref deur torpedo's kort nadat die aanval begin het. Die brande in Arizona en Wes -Virginia het brande op die Tennessee begin en daar was groot gevaar as gevolg van die woedende oliebrande op die water. Die Tennessee is omstreeks 08:30 deur twee bomme getref. Die Tennessee was opgewonde en was gereed om ongeveer 9:30 aan die gang te kom. Om 10:30 is 'n poging aangewend om haar vorentoe en weg van die brandende Arizona te beweeg, maar sy was vasgekeer deur die gesonke West Virginia.
Die bemanning van die Tennessee het dapper geveg tydens die Japannese aanval en het voortgegaan om oliebrande op die Arizona en Wes -Virginia wat bedreig die Tennessee, die gevaarlike brandbestrydingspogings deur die nag voortgesit.
Die boonste foto toon die drie slagskepe na die Japannese aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941. Van links is die gesinkte USS Wes -Virginia, die beskadigde USS Tennessee, en die versonke USS Arizona.
Foto links wys bomskade aan rewolwer #3 en katapult.
Die USS Tennessee het herstelwerk en aanpassings ondergaan en sy het weer by die vloot aangesluit Maart 1942. Sy het verder bombardemente vir die landings by Tarawa, Kwajalein, Eniwetok, Saipan, Guam, Tinian, Leyte, Iwo Jima en Okinawa gegee. Sy het deelgeneem aan die laaste slagskip tot slagskip aksie in die slag van die Leyte -golf.
Foto wat gebruik word, is amptelike Amerikaanse vlootfoto's, NHHC -versameling.
& quotTennessee twee bomaanvalle (waarskynlik 15-duim dop tipe). Een van die bomme het die middelste geweer van nommer 2 -rewolwer getref wat 'n groot skeur veroorsaak het wat die geweer moes vervang. Hierdie bom het ontplof en aansienlike plaaslike fragmentskade aangerig. 'N Ander soortgelyke bom het die bokant van nommer 3 -rewolwer getref en dieselfde binnegedring in die vorm van 'n vasgeklemde gewrig. Hierdie bom was 'n skelm en het geen ernstige skade aangerig nie, behalwe om een ​​stamper buite werking te stel. Die Tennessee het ernstige skade aangerand in die ampswag as gevolg van brand as gevolg van die groot hitte wat veroorsaak is deur die oliebrand wat uit Arizona begin het. Die skulpplate om die agterkant was effens vasgesny en gewrigte gebreek. & quot - Skadeverslag oor USS Tennessee -omhulsel C tot CINCPAC -aksieverslag Serial 0479 15 Februarie 1942.
Die standaard-tipe gevegskepe is vir my vreemd mooi. Ek hou van hul wye en kort rompe en die groot konsentrasies van AA -gewere tussen die skepe. Hulle lyk net taai.
Ja, ek hou meer hiervan as byvoorbeeld die Iowa's.
Dit lyk soos drywende berge bedek met gewere. Hulle is my gunsteling BB -tipe.
Ek ook. Die profiel en die gewere is die definisie van 'ek bedoel besigheid'.
Baie esteties aangenaam vir my oë.
14 "/50 (35,6 cm) Mark 4 en Mark 6. 'n Kragtiger 14" (35,6 cm) geweer wat gebruik word op die New Mexico en Tennessee Class Battleships. Hierdie skepe het die eerste USN triple mounts met individuele moue vir die gewere (behoorlik genoem "drie-geweer torings").
Tennessee klas slagskip
Keel gelê 14 Mei 1917 - Gestig op 30 April 1919
USS Tennessee (BB-43), Vaar 12 Mei 1943. (480X599)
Hopelik kan spoorgewere weer slagskepe 'n ding maak.
Miskien nie so 'n opbouende gesig vir die opposisie nie.
Ek weet nie of die kamerahoeke vreemd is nie, maar die skip lyk dik.
En op al die regte plekke!
As u na die groot oorlogskipskemas kyk, van bo na onder, sal u verbaas wees hoe al die skepe lyk.
Hulle lyk baie slanker as dit van grond-/seevlak gesien word.
Dit is die verskil tussen 'n slagskip en 'n kruiser in 'n neutedop. Groter balk (breedte van die skip) beteken 'n meer stabiele geweerplatform.
U weet dat 'n THICC -meisie soos hierdie gebou is om skade op te los - en behoorlik te slaan
Ja. Dit het in die 10's-40s meta geword dat slagskepe in artillerie bedek was en thicc was.
Die dikte beperk deur die breedte van die Panamakanaal.
Slagskepe was absolute chonky bois
Ja, ek sou verwag dat so 'n skip Mississippi sou heet
maar die skip lyk dik.
miskien moet u r/AzureLane/speel
In WWI neergelê, uit die modder gegrawe by Pearl Harbor.
Dit is beslis die hoek. Op die oog af lyk gevegskepe selfs wyer en digter. Die Tennessee is beskadig tydens die aanval op Pearl Harbor in Desember 1941, maar is herstel en gemoderniseer. Sy het onder meer deelgeneem aan bombardemente op die oewer van die Aleoeten, Tarawa, die Marshall -eilande, die Marianas, die Filippyne, Iwo Jima en Okinawa. Sy was ook betrokke by die Slag van Surigao Strait, die finale oorlogskip teen die slagskip in die wêreld se vlootgeskiedenis.
As u hierdie teks hier kan sien, moet u na 'n nuwer webblaaier opdateer
Ek Vertelling. 1
II Bomaanval - Toring III. 2
III Bomslag - Toring II. 5
IV Brand en ander skade. 5
V Bespreking. 6
Foto 1: TENNESSEE en ARIZONA, met vuur wat steeds brand. Let op die brandslange wat oor die agterkant van TENNESSEE speel om brandende olie weg te was. 8
Foto 2: TENNESSEE en WEST VIRGINIA, gesien vanaf die onderkant van OKLAHOMA (voorgrond) op 10 Desember 1941. 8
Foto 3: Bo -op Toring III kyk deur die gat in die katapult af na die opening waardeur die bom binnegedring het. 9
Foto 4: Bo -op Toring III wat die trefpunt op plaat "A" toon. 9
Foto 5: Binne Toring III wat die gat in die katapult toon, die skeur in plaat "A" en die afgesnyde afstandbepaler. 10
Foto 6: Binne -in Toring III onder die trefpunt wat na die voorkant van die rewolwer kyk en die skeur in plaat "A" en die gebreekte dwarsbalk onder plaat "B" wys. 10
Foto 7: Middelpistool van rewolwer II met die gat wat deur die bom uitgesteek is en die skeur in die C -hoepel. 11
Foto 8: Regter- en middelgewere Toring II. Let op die kronkel rondom die regte geweerpoort wat gedeeltelik deur die ontploffing afgewaai is. (paragraaf 18 in teks) 11
Klas. . . . . . . . . Slagskip (BB43) Lengte (W. L.). . . 600 '
Van stapel gestuur. . . . . . . 20 November 1919 Straal. . . . . . 97'6 "
Displ. (Std.). . 32 600 ton Konsep (op 7 Desember) .. 35'1 "
(a) C.O. TENNESSEE konf. ltr. na Buships BB43/A16-3/Lll-1 (020), gedateer 11 Februarie 1942.
(Buiten beskikbaar hier op die webwerf Naval History & Heritage Command)
(b) C.O. TENNESSEE konf. ltr. aan Cincpac BB43/A16-3/(0157), van 11 Desember 1941.
(c) Komd. P.H. konf. ltr. aan Buships C-L11-1/BB43/NY10 (Y-0224), gedateer 4 Februarie 1942.
(d) NYPS na NYPH QS15/L9-3 (M-3A) van 6 Februarie 1942.
(e) O.N.I. Reeks 23-42, gedateer 16 Februarie 1942.
1. Op die oggend van Sondag, 7 Desember 1941, het U.S.S. TENNESSEE was vasgemeer met haar stuurboordkant na die kaai by kooi F-6, Pearl Harbor. U.S.S. WES -VIRGINIA is langs die meer vasgemeer, ARIZONA agter, en MARYLAND en OKLAHOMA vorentoe, soos aangedui op plaat I. Die wind was krag 2 op die hawekwartier, ongeveer 080 T. Die gemiddelde waterdiepte by kooi F-6 was ongeveer 40 voet. Ketel nr. 1 stoom vir hulpdoeleindes.
2. Omtrent 0755 is vliegtuie, wat vasbeslote was om Japannees te wees deur hul merktekens, op 'n duikbom op Ford Island waargeneem. Algemene kwartiere is onmiddellik geblaas en die skip het kondisie Zed begin stel en voorberei om aan die gang te kom. Byna onmiddellik het ongeveer 15 torpedovliegtuie laag oor die herstelbak en dokke aan die ander kant van die kanaal gekom en 'n torpedo -aanval op die slagskepe gelewer. Verskeie torpedo's tref WEST VIRGINIA en sy begin vinnig na die hawe. Vinnige teenvloei stop haar op ongeveer 28 en sy kom amper regop en gaan lê tot onder. OKLAHOMA is in ongeveer tien minute buite die buiteland van MARYLAND getorpedeer en omgeslaan.
3. Terselfdertyd met en na die torpedo -aanval bombardeer vliegtuie van groot hoogte af, duikbomaanvalle en slaan die slagskepe vas. Verskeie bomme het ARIZONA getref en haar voorste tydskrifte het omstreeks 0830 (eintlik ongeveer 0807) opgeblaas en TENNESSEE se kwartdek laat brand met poeier, olie en puin. Omtrent hierdie tyd het TENNESSEE self twee bomaanvalle gekry, blykbaar van hoëvlakbomwerpers op ongeveer 10 000 voet. Die een tref en ontplof op die middelgeweer van nommer 2 -rewolwer en die ander dring deur die bokant van nommer 3 -rewolwer, breek op en ontplof nie. WEST VIRGINIA is ook deur bomme getref, wat beide nie ontplof het nie, en was aan die brand van haar talle torpedo -treffers. TENNESSEE was gereed om teen 0900 op 6 ketels aan die gang te kom, maar sy is geblokkeer deur haar gebeure hierbo beskryf.
4. Groot oppervlakte -oliebrande woed rondom TENNESSEE se agter- en hawe -kwartaal, gevoed van beide ARIZONA en WEST VIRGINIA. Dit het talle brande op die hoofdek en in die landkamer op die tweede dek veroorsaak, maar dit was teen ongeveer 1030 onder beheer. Tydskrifte D-306-M, D-310-M en D-312-M was doelbewus oorstroom toe hulle warm word van die omliggende brande. Die projektielkamer, D-316-M en 4 tydskrifte op die
stuurboord is blykbaar nie in onmiddellike gevaar beskou nie en is nie oorstroom nie. Dit het die rewolwer IV verlaat met meer as die helfte van die ammunisie beskikbaar. Slange is ook gelei om die brande op WEST VIRGINIA te bestry, en dit het Sondagaand en Sondagaand voortgeduur.
5. Omstreeks 1030 is besluit om TENNESSEE vorentoe te skuif om die brande om die agterstewe te ontsnap en die enjins het vyf knope omgedraai sonder resultate, terwyl WEST VIRGINIA TENNESSEE styf teen die kaaie vasgedruk het. Die enjins het van vyf tot tien knope gedraai en brandslange het oor die agterkant gespeel om die brandende olie die hele Sondagaand en Sondagaand weg te was.
6. TENNESSEE is uiteindelik op 16 Desember bevry deur die betonblaaie van die kaaie voldoende weg te sny om haar skoon te maak en haar te laat uitklim deur OKLAHOMA binne te gaan. Sy verhuis toe na die Navy Yard vir beperkte herstelwerk.
Afdeling II - Bomaanval - Toring III
7. Beide bomme wat TENNESSEE getref het, is ongeveer dieselfde tyd laat val. Die bom wat Toring III getref het, dring tot bo -op die rewolwer, maar dit breek op en ontplof nie. Dit is blykbaar van ongeveer 10 000 voet laat val deur 'n vliegtuig wat van ongeveer 50 op die stuurboog ingekom het. Die valhoek was ongeveer 75. Die bom het waarskynlik op die agterboordwerf van die hoofmas, wat weggevoer is, getref en toe deur die katapult op rewolwer III gegaan, wat die bokant van die rewolwer ongeveer vyf voet van die agterplaat en drie voet van die linkerkantplaat af getref het, die rewolwer word 180 opgelei.
8. Die rewolwerstruktuur in die omgewing word op plaat II getoon. Die dak bestaan ​​uit 5-duim STS-plate met nate wat dwars oor die rewolwer strek. Hierdie plate word aan mekaar vasgemaak deur serpverbindings, die agterste plaat gemerk met 'A' op plate en foto's, vasgemaak aan die onderkant van die volgende plaat, gemerk met 'B'. Soos op plaat II getoon, is daar 'n swaar opgeboude dwarsbalk ondersteuningsplaat "B" ongeveer 'n half voet van hierdie naat af. Die boute wat in die naat gebruik is, was oorspronklik brons, maar is gedeeltelik deur staal vervang. As gevolg van die teenwoordigheid van die katapultfondasie, is dit nie heeltemal vervang nie.
9. Die bom het blykbaar die linkerrand van die katapult getref en die sye na buite gebuig en die vasgeboute naat gesny soos op plaat II en foto 3. Dit het 'n gat van ongeveer 3 voet by 4 voet in die 10 lb geskeur. Plateer foto's 3 en 4 en druk dan die 5-duim-plaat "A". 'N Paar stukke is afgestamp en deur die katapultplate boontoe geprojekteer en die bom het 'n gat deur die torentop begin slaan. Dit het ongeveer 'n twee-duim-skottel in plaat "A" gemaak en die wapenrustingsboute het meegegee deur te breek of deur te trek, sodat die voorkant van die plaat kon val en die bord in ooreenstemming met die botsing sou vou. Die bord skeur toe langs hierdie vou, soos op plaat II en op foto's 3, 5 en 6. getoon. Die bom is vorentoe afgebuig en opgebreek. Fragmente en vulsel het deur die gat gegaan wat oopgemaak is deur die naatverbindings te misluk en op die doptafel en stamp in die linker geweerkamer geval. Hierdie fragmente het bestaan ​​uit die neus wat ongeskonde was en ongeveer 300 kg weeg, en verskeie ander stukke, elk ongeveer 200 kg. in gewig. Skade binne die rewolwer was hoofsaaklik te wyte aan hierdie groot fragmente.
10. Die afstandmeterbuis is in twee gesny deur die sak in plaat "A" en deur die bomfragmente. Dit is duidelik sigbaar op foto 5. Optiese dele wat nie werklik getref is nie, is ongedeerd en is gered. Stukke van die afstandmeter het 'n raketgevaar ingehou, maar dit is nie bekend dat iemand beseer is nie.
11. Die dwarsbalk in die linker geweerkamer, genoem in paragraaf 8 en in die sketse getoon, het 'n aansienlike deel weggevoer en was ongeveer twee sentimeter in die middel van sy boog afwaarts gebuig. Klinknaels wat die balk aan die dakplaat en aan die buiteboord se vertikale struktuur vasgehou het, is gebreek, maar gelaste 1/4-duim sagte staal mantelplate daaroor het ongeskonde gebly en die risiko van missiele voorkom.
12. Die vlamwerende skut tussen die rewolwerhok en die linker geweerkamer is afgebreek, en in hierdie geval was mantelplate ook effektief om missielgevaar te voorkom. Skade aan hierdie skottel en enkele fragmentskade het die volgende meegebring:
(a) Sprinkelbeheer pype
Toring dubbele trein aanwyser (dit het die rewolwer se teikenaanwyser gegrond en dit tydelik buite werking gestel)
Telefone wat deur klanke aangedryf word, na die hok van wysers, ammunisievoorraad en plot.
Die vuurvaste deur tussen die linker- en middelste geweerkamers was effens skeefgetrek, maar die honde bly werkbaar.
13. Swaar bomfragmente wat op die skulptafel van die linker geweerkamer geval het, het die stampkop en ketting gebreek en die rewolwerdek neergebuig, wat veroorsaak het dat alle ramme swaar hardloop. Dit is reggestel deur die fondament te verslap.
14. Daar was 'n hewige brand in die linker geweerkamer weens die brandende bomvuller, maar dit is vinnig geblus deur 'n 002 -blusser wat binne ongeveer drie minute van die elektriese dek af opgebring is. Nadat die vuur geblus is, is die geweerkamer gevul met swaar dampe en 'n aansienlike hoeveelheid onverbrande vulsel is na die einde gestrooi. Die inaseming van hierdie dampe het in verskeie gevalle tot ernstige longprobleme gelei en by baie ander baie ongemak veroorsaak. Kontak met die onverbrande ammoniumpikraat het ernstige ontsteking en velprobleme veroorsaak. Hierdie gevaar is verwyder deur die skutskote skoon te maak en te verf.
Afdeling III - Bomaanval - Toring II
15. Toring II is 000 000 opgelei met gewere wat 90 minute bo horisontaal was tydens die aanval en terwyl die middelgeweer in hierdie posisie getref is deur 'n bom ongeveer 40 voet van die snuit en ongeveer 10 duim regs van die middellyn van die geweer. Die bom het blykbaar in die C -hoepel gebyt, na agter en na stuurboord gedraai en 'n silindriese groef uitgesteek wat ongeveer twee sentimeter in die B -hoepel strek. Die as van hierdie uitgestrekte groef het die gesigplaat ongeveer 4 duim van die buitenste oppervlak getref op 'n punt waar dit effens gebuig was. Dit is moeilik om presies te sê hoe die bom geval het. Te oordeel na die posisie van die steek in die geweer en uit die feit dat die bom terselfdertyd getref het as die een wat nommer 3 -rewolwer getref het, lyk dit waarskynlik dat dit effens agter en na die hawe gery het, nadat dit van ongeveer neergegooi is 10 000 voet.
16. Toe hierdie bom toeslaan, het dit ontplof met 'n kort, intense flits en fragmentasie was blykbaar goed, en geen fragmente van meer as 2 pond in gewig word herwin nie. Fragmentskade is wyd versprei, maar nie ernstig nie, grootliks omdat daar niks in die onmiddellike omgewing beskadig is nie.
(1) Toring en gewere - Op die middelste geweer en voorplaat is slegs die verf gekrap, maar die regter- en linkergewere is redelik swaar ontpit en van 36 voet tot 40 voet van die snuit afgesny, die diepste putte van 1/2 duim diep ongeveer 38 voet van die snuit. Die skyfies van die regter- en linkergewere het klein kraters gehad, met die rande ongeveer 1/8 duim. Dit sou waarskynlik die gewere in die skyfies vasgedruk het as hulle in hierdie toestand afgevuur is. Hierdie verhoogde gebiede is glad afgevee.
(2) Air Defense Platform - Dit is bokant die loodshuis en ongeveer 75 voet van die ontploffing af. Twee fragmente het die 25 lb STS -skans hier getref en klein duike gemaak. Een fragment het die 5-lb getref. voorruit, 'n duim van 'n duim gemaak en 'n skeur van 4 duim in 'n vasgesweisde gewrig veroorsaak.
(3) Loodshuis, ook ongeveer 75 voet van die ontploffing af - Twee fragmente, elk ongeveer 2 lbs. in gewig het oorhoofse deur die loodshuis gegaan. Een het deur die 10-lb gegaan. web van 'n I-balk, 'n 5-lb. skottel, en is gestop deur 'n 10-lb. skottel gekonfronteer met 'n duim kurkisolasie. Die ander het verskeie toebehore afgestamp en is deur dieselfde kurkbedekte skottel voorgekeer. Verskeie elektriese kabels is deur hierdie fragmente gesny.
(4) Onbekende toringplatform ongeveer 40 voet van die ontploffing-Ongeveer twaalf fragmente het die 5-lb getref. voorruit van die platform rondom die toring waar twee 50 kal. masjiengewere is aangebring. Agt van hierdie fragmente het die skerm binnegedring en gate van 2 tot 5 duim in deursnee gemaak. Die ander 4 fragmente het net die skerm gebuig. Diegene wat binnegedring het, het 'n paar telefoonkabels afgesny, 'n gyro -kompas -herhaler weggeneem, 'n stuk van die masjiengeweer afgebreek en twee ongevalle veroorsaak.
(5) Bo-dek, 40-45 voet van ontploffing-Daar was ongeveer tien gate deur die 3 "hout en 10-lb. Plating aan die bakkant van die boonste dek tussen rame 37 en 40 en 'n paar gate in die hout. 'N Klos by raam 7 (poort) en 'n stut by raam 10 (poort) is gebreek, waarskynlik deur fragmente. Geen fragment -effek is aan stuurboordkant waargeneem nie.
(6) Dit is ook waarskynlik dat fragmente uit hierdie bom een ​​slagoffer op die stuurboordvleuel van WEST VIRGINIA se brug veroorsaak het.
17. Die impak van die bom op die middelgeweer het aansienlike skade aan die geweer en glybaan veroorsaak. Die gat in C- en B -hoepels is in paragraaf 15 beskryf. 'n vernouing van ongeveer 1 duim in die gat onder die gat. Die skyfie is heeltemal deurgedruk
aan elke kant, die krake wat axiaal deur die geweerpoortskerm strek en agter onder die trunions, waar hulle ongeveer 3/4 duim breed was, tot 'n punt ongeveer 3 voet agter die trunions, dan opwaarts tot binne ongeveer 'n voet van die bokant van die skyfie. Hierdie krake het die onderste voorste deel van die glybaan laat sak onder die gewig van die geweer totdat die geweerpoortskerm op die voorplaat by die geweerpoort rus. Hierdie sak het die boonste deel van die skyfie na buite versprei, die middelste skutstutte na buite gedwing en die vleuelgewere na buite gedruk teen die dekstutte. Daar was klaarblyklik geen skade aan die verhogingstoerusting of geweerteleskope nie, en dit lyk asof die vleuelgewere volledig werkbaar was. Dit is interessant om op te let dat die slag van die bom die geweer en rewolwer blykbaar skerp na links gedwing het, sodat die vleuelgewere 'gesweep' het. Dit was duidelik aan die voorkant van die C -hoepels as gebarste verf aan die regterkant van die B -ringe, maar op geen ander manier nie.
18. Daar was min skade as gevolg van ontploffing, hoofsaaklik omdat daar geen ligte struktuur in die onmiddellike omgewing was om beskadig te word nie. Vier duim omhulsel rondom die geweerpoorte, sigbaar op foto 8, is losgeruk en tussen die gewere en die voorplaat vasgekeer en sodoende die gewere tydelik buite werking gestel. Hierdie skroewe is vasgebout op die voorplaat om die toringsbloeiers vas te maak. Na verneem word, het vlamme 'n paar meter lank deur die middel van die geweerteleskoop -poort die toring binnegekom, maar dit het geen skade aangerig nie. Die wyser en afrigter in die middelput het geen besering opgedoen nie, behalwe tydelike skok. Brugvensters is ingeblaas met 'n stort glas splinters. Hierdie vensters was blykbaar die oorspronklike plaatglas en is sedertdien vervang deur stukkende glas.
Afdeling IV - Brand en ander skade
19. Die grootste skade aan die skip is veroorsaak deur die brande in en om die agterstewe. Hierdie brande is aan die brand gesteek en is aan die brand gehou deur fragmente en rommel wat op die agterstewe van ARIZONA geval het, en oliebrande op die water geblaas het. Alhoewel hierdie brande teen 1030 Sondag, soos in paragraaf 3 vermeld, onder beheer was en daar voortdurend slange oor die agterstewe gespeel is, was die hitte voldoende om ongeveer 1800 Sondag 'n brand in die na -kraankamer te begin. Hierdie brand is teen 1930 onder beheer gebring, maar die gevaar as gevolg van oliebrande op die water bestaan ​​steeds op Maandag en Dinsdag.
20. Daar is aansienlike rompskade aangerig deur die brande op die water vanaf raam 104 tot agter die agterkant. Alle bedekking bo die waterlyn was skeef en vasgemaak, nate oopgemaak en klinknaels losgemaak. Toe die skip tydelik herstel word, is ongeveer 500 voet oop nate en die punte van 700 klinknaels vasgesweis. Aansienlike hersiening was nodig. Gereelde hawens in hierdie gebied het die lense laat smelt en pakkings het uitgebrand. Die sweiswerk van een van die afgedopte poorte het uitmekaar getrek weens die verdraaiing van die dop. Die hoofdek was aan die bakkant tussen rame 127 en 130 vasgemaak, en die plank van die dek is verkool en van raam 136 tot agter agter verbrand. Die agterste kraan se elektriese stelsel is deur hierdie brande buite werking gestel. Een tussenpaal is deur oorstromings gegrond, die afstandbeheerstelsel het uitgebrand en die kragkabel het op die tweede dek uitgebrand. Die Q -spoel- en kwartdekgedeelte van die M -spoel van die ontgassingsbaan is vernietig.
21. Binne -in die skip is die tweede dek deur 'n vuur agter raam 112 getref. Elektriese stroombane, insluitend beligting en I.C. stroombane is uitgebrand en telefone en toerusting verbrand. Wat deur die brand beskadig is, is deurdrenk met water en moes vervang word. In tydskrifte is D-306-M, 310-M en 312-M kabel geweek en kurkisolasie losgemaak deur die water wat dit veroorsaak het om hierdie ruimtes te oorstroom.
22. Toe die skip vasgemaak is vir finale herstelwerk, is 'n duik aan die hawe se kant oopgemaak. Hierdie duik was ongeveer 40 voet lank en 14 voet breed. Die diepste punt was ongeveer 5 voet onder die pantsergordel by raam 64 en was ongeveer 6 sentimeter diep. Hierdie duik is waarskynlik deur WEST VIRGINIA veroorsaak toe sy na die hawe neig. Toe WEST VIRGINIA vasgemeer word, is 'n lang vou in haar romp gevind net bokant die stuur van die stuurboord, waarna sy blykbaar teen die onderste rand van die pantsergordel aan die bakboord van TENNESSEE gekom het. Die draai van die lens onder hierdie vou het waarskynlik 'n duik in TENNESSEE se romp gemaak.
23. Die ontwerp van die naat tussen toringsplate "A" en "B" is van belang. Die impakspanning bo -op plaat "A" is in spanning deur die pantserboute na plaat "B" en na die ondersteunende dwarsbalk gedra. As die flens van plaat "A" bo -op plaat "B" was, sou die spanning direk na plaat "B" oorgedra gewees het en sou die boute nie gebreek het nie. Die bom sou waarskynlik in elk geval deurgebreek het, maar die prestasie van die pantser sou ongetwyfeld beter gewees het.
24.Fragmente wat uit hierdie bom versamel is, het aangedui dat dit soortgelyk was aan een wat uit rewolwer III op WEST VIRGINIA herwin en gerekonstrueer is, en ook op een wat ongeskonde op die skip teruggevind is. Hierdie bomme was blykbaar 16-duim-projektiele omskep vir gebruik as bomme deur die agterste gedeelte ongeveer 3 duim af te tap en deur twee basissekeringe en 'n stert aan te pas. Hulle was 16,1 duim in deursnee, 5 kalibers lank en weeg 1575 pond. sonder die stert. Die laai gewig was 66,5 pond. Die deurdringende werking van die bom wat toring II getref het, dui aan dat dit waarskynlik van dieselfde tipe was.
25. Dit is interessant om die fragment -effek van die bom wat toring II getref het, te vergelyk met die een wat CHESTER op 1 Februarie 1942 getref het (Sien BuShips War Damage Report No. 10, gedateer 10 April 1942, USS CHESTER). Die bom wat CHESTER getref het, was blykbaar 'n ligte bom met 'n oombliklike lont en fragment-effek, en 'n plating van 60 cm van die ontploffing op talle plekke en 10 lb. 'n plating van 84 voet daardeur is deurboor. Uit toetse is vasgestel dat die meeste fragmente van 'n dop of bomontploffing in 'n keël vorentoe geprojekteer word en ongeveer 90 ° na die bomas na buite. CHESTER was 'n goeie voorbeeld hiervan; die grootste deel van die fragmente word horisontaal en redelik naby die dek geprojekteer. Dit is hierdie prestasie en die ligging van die treffer op rewolwer II wat die verspreiding en relatief klein fragmentskade op TENNESSEE verklaar. Die enigste struktuur in die onmiddellike omgewing was 'n swaar pantserplaat en dit is slegs gekenmerk deur fragmente in gekonsentreerde gebiede.
Dit is waarskynlik dat die meeste van die fragmente oorboord gegaan het, veral die groot stukke wat oor die algemeen ontstaan ​​as 'n bom of dop van die pantser -deurboor -tipe ontplof. Dit blyk ook dat sommige stukke moontlik deur die herstelpartye oorboord gehef is.
26. 'n Interessante punt wat na verwysing (a) na vore gekom het, is die feit dat behalwe in klein geïsoleerde gevalle die linoleum op dekke agter nie gebrand het selfs in die gebiede wat aan die grootste hitte blootgestel is nie.
27. Die gevalle van longprobleme tydens die hantering van die skade in rewolwer III gee 'n grafiese illustrasie van die sorg wat nodig is vir die hantering van skade wat veroorsaak word deur 'n ontploffing in 'n beperkte ruimte waar die gasse nie kan verdwyn nie. In al hierdie gevalle moet reddingsasemhalingsapparaat gebruik word totdat die ruimte deeglik geventileer en skoongemaak is.
28. Aan die einde van die dag is TENNESSEE geïmmobiliseer deur teen die kaaie vasgemaak te word. Die hoë katapult en nadat 'n vliegtuigkraan buite werking was, en die drie vliegtuie wat aan die skip geheg is, is op Ford Island vernietig. Die brug en die masjiengeweerplatform is beskadig, maar dit het geensins die toestand van die skip beïnvloed nie. Die skip se hoofaangedrewe masjinerie, krag en lig, sekondêre battery en lugweerbewapening was ongeskonde en gereed en die hoofbattery was gereed vir aksie, behalwe die middelste geweer van rewolwer II en die linkergeweer van rewolwer III.
Foto nr. 1: TENNESSEE en ARIZONA met vure wat steeds brand. Let op die brandslange wat oor die agterkant van TENNESSEE speel om brandende olie weg te was.
Foto 2: TENNESSEE en WEST VIRGINIA, gesien vanaf die onderkant van OKLAHOMA (voorgrond) op 10 Desember 1941.
Foto 3: Bo -op Toring III kyk deur die gat in die katapult af na die opening waardeur die bom binnegedring het.
Foto 4: Bo -op Toring III wat die trefpunt op plaat "A" toon.
Foto nr. 5: Binne -in rewolwer III wat die gat in die katapult toon, die skeur in plaat "A" en die afgesnyde afstandmeterbuis.
Foto nr. 6: Binne -in rewolwer III onder die trefpunt wat na die voorkant van die rewolwer kyk en die skeur in plaat "A" en die gebreekte dwarsbalk onder plaat "B" wys.
Foto nr. 7: Middelpistool van rewolwer II wat die gat wat deur die "bom en die skeur in die" C "hoepel uitgesteek is, stoot.
Foto nr. 8: Regter- en middelkanon Toring II. Let op die kronkel rondom die regte geweerpoort wat gedeeltelik deur die ontploffing afgewaai is, (paragraaf 18 in teks)
Deklass NDD 868129
Getranskribeer deur RESEARCHER @ LARGE. Formatering en kommentaar Kopiereg [email protected]
USS Tennessee (BB-43), die hoofskip van haar slagskip, was die derde skip van die Amerikaanse vloot ter ere van die 16de Amerikaanse staat. Tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Pacific Theatre is sy beskadig tydens die aanval op Pearl Harbor in Desember 1941, maar is herstel en gemoderniseer. Sy het deelgeneem aan bombardemente by die Aleutiese Eilande, Tarawa, die Marshall -eilande, die Marianas, die Filippyne, Iwo Jima, Okinawa, ens. Sy was ook betrokke by die Slag van Surigao Strait, die laaste slagskip teen slagskipskipkonflik.
Die Kalifornië-klas (Kalifornië en Tennessee) is in 1916 en 1917 neergelê. Die daaropvolgende Colorados het oor die algemeen soos die New Mexicos gelyk behalwe hul agt 16-duim-hoofgewere. Beide klasse ' turbines kan 'n spoed van 21 knope bereik. Die agt eenhede van die New Mexico/Tennessee/Maryland -klas kan beskou word as een van die grasieusste oorlogskepe van die dreadnought -era. Met hul byna unieke knipperboë en afwerkingslyne, veral nadat hul omslagtige traliemaste (of afvalmandjies) teen die laat dertigerjare uiteindelik verwyder is, het dit hul voorgangers laat lyk. Die eerste drie eenhede van hierdie klas was die laaste Amerikaanse gevegskepe van die Amerikaanse vloot wat sekondêre gewere in die romp gedra het, waarna hierdie posisies spoedig oorgedra is in die belang van waterdigte integriteit. Die oorblywende eenhede het nie sulke problematiese wapens gehad nie.
Idaho en Mississippi het die direkte turbine -aandrywing behou, maar die oorblywende eenhede het destyds die Amerikaanse entoesiasme uitgespreek oor elektriese aandrywing (wat ook toegepas is op motorbusse in 'n paar Amerikaanse stede). Elektriese aandrywing was 'n pionier op 'n lae collier, USS Jupiter (later omgeskakel na die Amerikaanse vloot se eerste draer, Langley). In hierdie tipe mariene aandrywing was twee turbines direk verbind met twee 4,242-volt, tweefase-kragopwekkers, wat op hul beurt vier 5200-kilowatt-motors wat stadig draai, direk gekoppel het aan die skroefas in die plek van ratkas. Met elektriese aandrywing kan oorlogskepe die afsonderlike omgekeerde turbine afskakel, 'n groter waterdigte onderverdeling geniet (die turbogenerator hoef nie direk met die dryfas gekoppel te word nie), en al die skroewe kan werk, selfs as een kragopwekker misluk. Maar die nadele van die elektriese aandrywing was ernstig: groter koste, gevaarlike hoogspanningskabels dwarsdeur die romp, kwesbaarheid vir vog en strydskade, en swaarder gewig en laer doeltreffendheid as direkte turbine-installasies met vergelykbare krag. Na die New Mexicos/ Tennessees/ Marylands het geen ander slagskepe van enige nasie hierdie voortstuwingsmetode gebruik nie. 10 Tog moet daarop gelet word dat die elektriese aandrywingstelsel in hierdie klas min moeite veroorsaak het tydens die oorlogskepe en 'n lang lewensduur.
New Mexico, Mississippi, Idaho, Tennessee en Kalifornië het 12 kaliber .50 swaar gewere in vier torings (drie gewere aan elke rewolwer) gemonteer. Maar Colorado, Maryland, Washington en Wes-Virginia het die nuwe .45 swaar gewere van 16 duim, wat deur die Japannese begin was, gedra. Die hoofbattery van agt gewere is in vier torings, twee gewere per rewolwer, gedra. Die klas het dieselfde wapenrusting en dikte gehad as die vorige Nevada -klas. Die konstruksie op Washington is gestaak onder die voorwaardes van die Washington -verdrag van 1922, toe die eenheid meer as 75 persent voltooi was, is dit in 1924 as 'n teiken vaartuig bestee. onderskei deur hul twee afsonderlike trekke.
Die eerste drie eenhede van die klas het in die middel van die dertigerjare nuwe enjins en ketels gekry, en die res het uitgebreide heropbou ondergaan in die nasleep van Pearl Harbor. Kalifornië en Wes -Virginia is in Pearl Harbor gesink (Kalifornië waarskynlik meer as gevolg van swak skadebeheer as gevolg van Japannese ammunisie), en albei is grootgemaak. Tennessee is deur twee bomme getref en het matige skade opgedoen. Alle slagskepe van hierdie klas is omvattend gemoderniseer vir diens van die Tweede Wêreldoorlog, en hul nuwe kompakte boonste werke het sterk ooreengestem met dié van latere Amerikaanse slagskipklasse en die Royal Navy wat King George-klas herbou het. Die klas is, net soos sy voorgangers, gebruik vir bombardemente en konvooi -pligte aan die kus, hoewel Kalifornië, Maryland en Wes -Virginia ook by die Surigao Straat geveg het. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die klas amper uitgeput en word dit beskou as die beste voorbeeld van die slagskepe wat voor die Washington -verdrag voltooi is.
Slagskepe van Dreadnought was uiters duur en het gewoonlik jare in die konstruksie ingeneem. Met slegs twee uitsonderings (Japanse Ise en Hyuga), is daar tydens die Eerste Wêreldoorlog geen dreadnought wat betyds voltooi is betyds voltooi nie. USS Tennessee, byvoorbeeld, is in Mei 1917 neergelê, maar is eers in Junie 1920 voltooi.
Vanaf 1937 het die vlootmagte voorberei op die bou van nuwe slagskepe-en vir oorlog. As niks anders nie, het al die diplomasie getoon dat die slagskip vir vlootmagte die enigste sterkste wapen vir moderne oorlogvoering was. 'N Hedendaagse Amerikaanse vlootkomitee, wat besluit het om vas te stel of die oorlogsvliegtuig die slagskip verouderd gemaak het, het tot die gevolgtrekking gekom dat die slagskip die uiteindelike oorlogskip in die vloot was en dat alle ander vlooteenhede bestaan ​​om die slagskip te help met sy missie. Dit was nie 'n besonder geïnspireerde blik in die nabye toekoms nie, maar in die lig van die toestand van vliegtuigtegnologie van die tyd, was dit miskien begryplik. So laat as 1940 het die invloedrykste militêre strateeg in die Verenigde State, Bernard Brodie, die slagoffer van trots in die nuwe wêreldoorlog geplaas.
Met 'n meer verdedigbare stap het Brittanje, Italië en die Verenigde State die beste van hul dreadnaughts tussen die laat 1920's en die 1930's uitgebrei gemoderniseer. As gevolg van die beperkings wat deur die Washington -verdrag opgelê is, was die ontwikkeling van die slagskip beperk tot die heropbou en modernisering van huidige eenhede. Soos opgemerk, het slegs Groot -Brittanje twee nuwe slagskipseenhede toegelaat. Die meeste van die gerekonstrueerde kapitaalskepe is so omvattend herbou dat in baie gevalle slegs die swaar gewere en die romp oorspronklik gebly het. Die Royal Navy herbou drie slagskepe, almal van die gewaardeerde Queen Elizabeth -klas (Warspite, Queen Elizabeth en Valiant), met kleiner, maar kragtiger enjins en ketels, volledig herboude superstrukture, sowel as uitgebreide lugweerbeskerming (miskien was hierdie laaste berekening vooraf , soos al drie die Tweede Wêreldoorlog oorleef het).
Die Amerikaanse vloot het slegs die New Mexicos uitgebrei herbou, met nuwe enjins en ketels en antitorpedo -bultjies. Die opvolgende Tennessees, New Mexicos en Marylands het 'n meer beperkte rekonstruksie gekry na die Pearl Harbor-aanval.
NUWE MEXICO/TENNESSEE/COLORADO KLAS
Konstruksie: New Mexico Class (New Mexico, Mississippi, Idaho): New Mexico: New York Navy Yard (1915-1918) Mississippi: Newport News Shipbuilding (April 1915-Desember 1917) Idaho: New York Shipbuilding (Januarie 1915-Maart 1919) Tennessee Class (Tennessee, Kalifornië, Colorado, Maryland): Tennessee: New York Navy Yard (1917-1920) Kalifornië: Mare Island Navy Yard (1916-1921) Colorado Class (Colorado, Maryland, Washington, West Virginia): verskillende bouers ( 1917-1923)
Verplasing: 32,000-33,00 ton
Bewapening: 12 x 14 ″, 4 x 3 (New Mexico, Tennessee klasse) 8 x 16 ″ (Colorado klas), 4 x 2
Pantser: baie verminder van die vorige Nevada-klas, hoofsaaklik om masjinerie, gewere en dryfkrag te beskerm: 13.5 ″ gordel 18 ″ torings 2 ″-3.5 ″ dekke 16 ″ se toring
Masjinerie: 4 x as Curtis (Idaho Parsons Tennessee Westinghouse California General Electric) turbines, 8-9 Babcox & amp; Wilcox ketels = 27,000-32,000 shp = 21 knope.
Lotgevalle: New Mexico, Idaho: getref, 1947. Tennessee, Kalifornië, Colorado, Maryland, Wes -Virginia: getref, 1959. Washington: konstruksie gestaak toe 75,9 persent voltooi is as teiken 1924.
Navy Deck Logs beskikbaar in die National Archives Catalogue
Neem asseblief kennis: Op 22 Augustus 2019 begin die VA meer as 20 miljoen beelde van die dekblokke van die Amerikaanse vloot en kuswag begin skandeer sodat dit aanlyn beskikbaar gestel kan word. Terwyl die skanderingsprojek aan die gang is, sal die Amerikaanse vloot- en kuswagdekblokke van 1956 tot 1978 vir navorsers gesluit wees. Ons is jammer vir die ongerief. Leer meer
Dekblokke vir vlootvaartuie is gemaak om 'n chronologiese weergawe te vorm van noemenswaardige gebeurtenisse wat in en om 'n skip plaasvind, om die offisiere aan die dek te herinner aan hul pligte en om na die aktiwiteite van die offisiere te kyk. Hulle het ook as bewys gedien in regsgedinge in vloot-, admiraliteits- of burgerlike howe indien nodig.
Die Nasionale Argief het 'n meerjarige projek aangepak om hierdie dekblokke wat van ons mees gevraagde rekords is, te digitaliseer. Hieronder kan u die skakels volg na die deklogboeke wat ons heeltemal gedigitaliseer het en wat ons in die nasionale argiefkatalogus kan sien.
USS Tennessee soos gemoderniseer middel 1943.
USS Tennessee (kaptein Charles Edwin Reordan) was op 7 Desember 1941 by Battleship Row by Pearl Harbor, maar is baie minder beskadig as die meeste ander slagskepe wat daar gestasioneer was. Sy het op 26 Februarie 1942 teruggekeer na 'n kort herstelperiode in die VSA.
Ontmantel 14 Februarie 1947.
Verkoop op 10 Julie 1959 en geskrap in Baltimore.
Opdragte gelys vir USS Tennessee (BB 43)
1 Kapt. Damon Earhart Cummings, USN 15 Desember 1938 1 Julie 1940
2 Kapt. Jonas Howard Ingram, USN 1 Julie 1940 31 Desember 1940
3 Kapt. Charles Edwin Reordan, USN 31 Desember 1940 20 Junie 1942
4 Kapt. Robert Stevenson Haggart, USN 20 Junie 1942 25 Maart 1944
5 Kapt. Andrew de Graff Mayer, USN 25 Maart 1944 10 Oktober 1944
6 Kapt. Johannes Baptis Heffernan, USN 10 Oktober 1944 7 September 1945
7 T/kapt. Harley Francis Cope, USN 7 September 1945 8 Desember 1946
Geskryf deur: Dan Alex | Laaste wysiging: 09/11/2016 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
USS Tennessee (BB-43) vorm die hoofskip van die slagskepe in die Tennessee-klas wat in diens van die Amerikaanse vloot (USN) was. Die klas was kwantitatief klein, net twee sterk, en omvat USS Tennessee en haar suster, USS California (BB-44). Die skepe het die New Mexico-klas van 1917 opgevolg en voorafgegaan aan die Colorado-klas van 1921. USS Tennessee is op 28 Desember 1915 beveel-voor die toetrede van die VSA tot die Eerste Wêreldoorlog (1914-1918). 14 Mei 1917 by die New York Naval Shipyard en op 30 April 1919 op die see gelanseer - hoewel dit nadat vyandelikhede in Europa geëindig het. Sy is op 3 Junie 1920 formeel aangestel.
Die ontwerp van die Tennessee was in groot mate in ooreenstemming met die gevegskepe van die tydperk met behulp van 'n gesentraliseerde bobou met alle hoofbewapening gekonsentreer oor primêre torings met drie kanonne - twee voor en twee agter die bobou. 'N Volle breë kant kan al twaalf gewere in die wiele ry terwyl dit deur batterye van kleiner kaliber gewere opgestart word. Anders as vorige USN -oorlogskepe voor hierdie punt, het Tennessee baat by die resultate van die Slag van Jutland (die grootste seestryd van die oorlog) wat - hoewel dit takties onoortuigend was - die Duitse vlootinvloed in en om die Noordsee verminder het gedurende die oorlogsperiode . Uit hierdie aksie het die Amerikaners 'n nuwe rompbenadering vir Tennessee ontwerp om die inherente beskerming te verbeter. Boonop is beide haar primêre en sekondêre geweerbatterye nou aangehelp deur Fire Control Systems (FCS's) vir 'n groter akkuraatheid by die reikafstand en die betrokkenheidsbereik self is ook verhoog- die hoofgewere van Tennessee het 'n hoogte van 30 grade gekry, 'n drastiese toename van die 15- beperking van die hoogte in vorige Amerikaanse slagskepe. Haar standaard bemanning het 1,083 personeel gehad, wat 57 offisiere ingesluit het en, soos voltooi, het sy 33,190 ton verplaas. Haar struktuur vertoon 'n lengte van 624 voet, 'n balk van 97 voet en 'n diepgang van 31 voet. Die boordmasjinerie bevat 'n turbo-elektriese ratkas wat vier skagte op 26 800 perdekrag aangedryf het. Maksimum spoed in ideale omstandighede was 21 knope.
Haar oorspronklike bewapening het bestaan ​​uit 12 x 14 "(360 mm) /50 kaliber hoofgewere en dit is ondersteun deur 14 x 5" (130 mm) /51 kaliber gewere en 4 x 3 "(76 mm) /50 kaliber gewere. Tennessee het ook gedra 2 x 21 "(530 mm) torpedobuise - gebruiklik vir destydse oppervlakskepe. Die wapenrusting het gewissel van 13,5 mm dik aan haar gordel tot 13 "by haar barbette. Die voorkant van die geweer het 'n beskerming van 18" gekry terwyl die toring omhul was met 'n wapenrusting van 11,5 ". Die dekke het 'n beskermingsvlak van 3,5". In ooreenstemming met ander oorlogskepe van die tydperk, het USS Tennessee twee herwinbare vliegvliegtuie gedra vir verkennings- / artillerie -pligte.
Tennessee, wat die Eerste Wêreldoorlog heeltemal misgeloop het, het 'n proeftydperk in Oktober 1920 begin. In dieselfde maand het 'n kragopwekker aan boord van die vaartuig ontplof, twee beseer en is gedwing om herstelwerk te doen. Sy verlaat die waters van New York in Februarie 1921 om nog proewe in die Karibiese Eilande (Kuba) te ondergaan, en kalibreer dan haar wapens van Hampton Roads in Maart voordat sy naby Maine aankom. 'N Paar van haar 5 "gewere is op hierdie stadium uit haar ontwerp geskrap en twaalf in werking gelaat.
Soos die geval was met baie USN -vaartuie wat na die westelike waters van die Stille Oseaan was, is Tennessee spesifiek ontwerp (romp en gewiggewys) om die Panamakanaal te deurkruis - die enigste roete oor die Amerikas wat weswaarts op pad was sonder om die Argentynse kus of vaar oos om Afrika. Nadat sy die kanaal oorgesteek het, het Tennessee aangekom in San Pedro, Kalifornië, in Junie 1921. Hierdie stasie sou as haar tuiste dien.
USS Tennessee was gedurende die taamlik stil tussenoorlogse jare gereeld onderrig- ​​en instandhoudingsprogramme. Sy is verhuis na Pearl Harbor, Hawaii as afskrikmiddel vir toekomstige Japannese optrede in die Stille Oseaan, en hierdie besluit sal 'n goeie deel van haar toekomstige loopbaan regmaak. Tennessee, wat na Puget Sound Navy Yard gestuur is, het 'n opknapping ondergaan wat haar in 1940 geneem het.
Tennessee was een van die USN -vaartuie wat by Pearl Harbor aangelê het tydens die Japannese verrassingsaanval op 7 Desember 1941 (wat gelei het tot die Amerikaanse oorlogsverklaring). Sy lê vasgemaak aan haar vasmeerplekke tydens die aanranding as deel van 'Battleship Row', vasgemaak aan die kus van Ford Island aan die een kant en USS West Virginia aan die ander kant. Tennessee kon min doen om die gety van die aanval te stuit, maar kon haar anti-vliegtuig (AA) gewere op die laagvliegende vyand bring.Sy het tydens die aanval skade aangerig deur 'n paar wapenbrekende bomme, die een tref die rewolwer twee en die ander die drie. Dit was strydskade uit die Tennessee wat die lewe van kaptein Mervyn S. Bennion op bevel van Wes -Virginia die dag beëindig het. Brandende olie uit die verlamde USS Arizona in die omgewing het die status van 'n brand in Tennessee verder ingewikkeld, wat na die agterste gedeelte van Tennessee versprei het. Na die aanval het Tennessee meer as 'n week gelê voordat dit herstel en na die see gelaat is. Sy is na die Amerikaanse Weskus gestuur vir die herstelwerk wat sy broodnodig gehad het.
Hoewel dit 'n taktiese oorwinning vir Japan was, het die aanval op Pearl nie die beoogde doel bereik om die Amerikaanse vloot uit te slaan nie. Dit het die Verenigde State verder by die oorlog betrek, en sy industriële vermoëns en patriotisme het tot ongekende vlakke gestyg, wat slegs die toekomstige Japannese uitbreiding in die Stille Oseaan kon bedreig.
Terwyl sy herstelwerk aan die Puget Sound Navy Yard ondergaan het, is daar besluit om radar aan boord van Tennessee te installeer en is haar lugweernetwerk versterk. Sy verhuis daarna na San Francisco vir opleiding en vorm 'n deel van die mag wat gestuur is om die landings by Guadalcanal te ondersteun. Haar dertig enjins beteken egter dat sy net tot by Pearl gekom het - 'n algemene beperking van hierdie ouer USN -oorlogskepe. Tennessee ondergaan toe 'n periode van ingrypende opknapping wat haar aan die standaarde van die kragtige South Dakota-klas gebring het. Aanpassings fokus op oorlewing teen torpedo -aanval, 'n herbewerking van die bobou om te help om AA -vuurwapens te verbeter, en 'n enkele rooktrechter wat die vorige paar vervang. Die balk is vergroot tot 114 voet van haar oorspronklike ontwerp van 108 voet (wat haar deurkruising van die Panamakanaal uitgesluit het as sy toegang tot die Amerikaanse ooskus wou kry). Die tregter is nou ook in die bobou geïntegreer. Nuwe FCS's is geïnstalleer en die bewapening het bestaan ​​uit 12 x 14 "hoofgewere, 16 x 5" /38 cal Mk 12 gewere, 40 x 40 mm Bofors lugafweerkanonne en 41 x 20 mm Oerlikon lugafweergewere (die 21 "torpedobuise was merkbaar afwesig by die heropbou, wat dui op 'n verskuiwing in die slagskipleer).
Toe Japannese magte op die ketting van Alaska op die Aleutian Island van Alaska beland, het dit 'n Amerikaanse reaksie genoodsaak waar Tennessee haar gewere teen vyandelike landposisies kon gebruik. Tennessee was toegewy aan hierdie veldtog van Mei 1943 tot Augustus 1943 voordat hy 'n ander opleidingsiklus onderneem het. Van 20 tot 23 November gebruik Tennessee haar gewere teen vyandelike posisies op Tarawa en dra by tot die sink van I-35, 'n IJN-duikboot. In Desember het sy bemannings opgelei in buitelandse bombardemente op San Clemente Island ter voorbereiding op dieselfde diens tydens die komende Marshall -eilande.
Haar gewere is gebruik in die aanval op die Marshall -eilande (Junie tot November 1944) en het vyandelike posisies in die binneland geskud terwyl amfibiese elemente van dodelike strandkoppe na nog meer dodelike posisies gekom het. Haar gewere is daarna gebruik om die vyand by die Bismarck te onderwerp Argipel as grondmagte het hul strewe voortgesit. Van daar af is Tennessee ontbied om in die veldtog van die Mariana -eilande te dien deur middel van buitelandse bombardemente van binnelandse posisies en as verdedigende begeleiding vir die meegaande vloot skepe. Sy het skade opgedoen as gevolg van drie regstreekse treffers wat van die kanonvuur aan die wal gekom het tydens die aanval, wat 'n brand veroorsaak het, agt mense dood en ses en twintig beseer het. Tennessee het die geveg oorleef om die geveg nietemin voort te sit. Tennessee se volgende oproep tot aksie het by Peleiu gekom waar buitelandse bombardemente weer die oproep van die dag was. Sy het daarna die oewers van die Leyte-golf gebombardeer (23-26 Oktober 1944) en later die lugruim met haar AA-geweernetwerk verdedig. 'N Toevallige botsing, onder rook, met USS Warhawk het Tennessee se missie beëindig.
Die Slag van Surigao Strait (25 Oktober 1944), die Japannese teenoffensief om die Amerikaanse stoot by Leyte te verslaan, was die volgende fase van deelname in Tennessee. Haar stelsels is goed gebruik om te reageer op die inkomende vyandelike mag en die meer moderne FCS's van die Amerikaanse skepe het die verdedigers die nodige voordeel gegee om die vyand op afstand te betrek. Verliese vir die IJN was rampspoedig in die operasie. Tennessee vaar toe na Puget Sound om weer met beter radar- en geweerdirekteure te herstel, en 'n nuwe verfskema is toegepas.
Vroeg in Februarie 1945 was Tennessee weer aan die werk. Sy het saamgevoeg met die vloot wat Iwo Jima geneem het, en haar gewere is op die koppe van die versterkte vyand gebring. Een matroos is dood en drie gewond toe Tennessee 'n regstreekse treffer van 'n kuskanon op een van haar 5 "geweertorings getref het. Sy het daarna na Ulithi geseil om voor te berei vir die aanval op Okinawa.
Die Okinawa -veldtog het van 1 April tot 22 Junie 1945 geduur en vaartuie soos Tennessee het al hul gewere ter ondersteuning van grondmagte en ter verdediging van vyandelike aanvalvliegtuie en selfmoord -kamikaze -aanvalle gepleeg. Die stryd was vir beide kante bloedig, maar die uiteindelike oorwinning het die Amerikaners en Britte aan die einde teëgekom (die Amerikaners sou die eiland tot 1972 beset). Een kamikaze het 'n direkte treffer op die seine -brug van Tennessee behaal, terwyl 'n magdom ander deur die skip se AA -gewere neergeval is. Die vliegtuig het 'n bom saamgeneem wat onder Tennessee se dek gegly en ontplof het, twee en twintig mense dood en honderd sewe beseer. Brande is onder beheer gebring, die gewondes en die dood is opgepas en noodherstelwerk is uitgevoer na die gevegte. Ten spyte van haar skade, het Tennessee op die stasie gebly en haar gewere op vyandelike posisies by Mount Yaetake gebruik voordat Amerikaanse mariniers ingetrek het. Tennessee is daarna van vroeg/middel Mei tot begin Junie herstel by Ulithi, waarna sy bykomende aanvalle teen Okinawa uitgevoer het om onkruid te verwyder. oorblywende Japannese elemente.
Teen einde Junie tot begin Augustus het Tennessee haar loopbaan in die oorlog afgesluit met verskillende patrollies en operasies. Toe VJ Day (Victory Over Japan) op 14 Augustus 1945 klink, was Tennessee van die Chinese kus af en die beplande inval op die Japannese vasteland is gekanselleer met die onvoorwaardelike oorgawe van die Keiserryk van Japan. Die tydperk na die oorgawe het USS Tennessee gesien as 'n deel van die geallieerde 'magsvertoning', terwyl oorlogskepe in die hawe van die vyand lê en vuurkrag in die lug verbygesteek het. Uit Japan het Tennessee die Suid -Afrikaanse kus afgerond om die Amerikaanse Ooste en die Philadelphia Naval Shipyard te bereik. Sy is in 1946 doodgemaak en op 14 Februarie 1947 uit diens geneem, met 'n onaktiewe status. Sy het in hierdie toestand gebly tot 1 Maart 1959 toe haar naam uit die vlootregister geskrap is. Op 10 Julie is USS Tennessee - ontvanger van 10 Service Stars vir haar oorlogstyd - sonder opsetlik verkoop om dit te skrap.
Ten spyte van haar toewyding aan soveel van die belangrikste Amerikaanse operasies van die Tweede Wêreldoorlog, was die slagoffers van Tennessee beperk tot 219 (dit word vermoor, gewond of vermis) tydens haar dienstermyn. Sy en haar bemanningslede was die ontvanger van 'n Navy Unit Citation - slegs vier in totaal is gegee vir oorlogstyddiens in die Tweede Wêreldoorlog. Haar akkuraatheid in die buiteland is herhaaldelik geprys deur bevelvoerders van die landmag wat daarvan beskuldig is dat hulle goed verdedigde vyandelike posisies ingehaal het. In sommige gevegte lê honderde vyande dood toe vriendskaplike wedstryde intrek om hul plek in te neem - slagoffers van die groot gewere van die Tennessee. Tennessee is tydens haar dienstyd by vyf afsonderlike geleenthede beskadig deur agt individuele direkte treffers (hetsy deur lugbomme of kusvuur). Hy AA -spanne het bygedra tot die neerwerp van sestien vyandelike vliegtuie en minstens drie beskadig. Haar dekgewere het agt vyandelike skepe gesink.