Die restaurantier het vir ons ‘n privaat-eetkamer gegee – en hy bring vir ons spesiale noodles. Lang noodles, vir ‘n lang lewe, met ‘n eier daarin, om lewe en oorvloed te simboliseer.
Hy se iets, wat ek skat mooi en vol liefde is. Ek weet nie, want hy se dit in Chinees, maar sy hart is verstaanbaar.
Ek onthou die ‘stunning’ koring gerwe wat jy by Oom Flip op die plaas gaan oes het, want daar was nie geld vir duur ruikers en ‘fancy’ rangskikkings nie.
Ek onthou hoe ek in al my 22-jarige onsekerheid oor-en-oor vir jou gese het: ek kan jou nie belowe dat ons ryk sal wees nie, of dat ons baie sal he nie – ek kan net belowe dat ek alles moontlik sal doen om jou lief te he, en die lewe te deel, in goed en sleg.
Sophia wat haar opwagting maak, uit die bloute, en Jan Plank wat soos enige goeie bouer net nie klaar kom nie.
En die bietjie geldjies en goedjies wat vinniger opraak as wat mis in die oggend voor die son verdwyn.
Astrix & Obelix boeke vir die kinders gelees, langs die vuur-pit wat ons vriende altyd aan die brand gehou het.
Daar droom ons weer, met leeus wat brul in die agtergrond en Kameelperde wat duskant die kamp-plek wei aan die groenste sagste blaartjies in die hoogste takke.