Ek weet ons het ook baie sneeu in Europa, so hou dit asseblief in gedagte - Langharige oranje tabby kat - Inligting - 2022
Langharige oranje tabby kat genoem Max.
Ek weet ons het ook baie sneeu in Europa, so hou dit asseblief in gedagte.
Ek hoop teen die einde van hierdie week sal die weer verander en ons hoef nie nog 'n enkele verdomde bietjie te skop nie! Dit was tot dusver 'n wonderlike reis en ek sal baie jammer wees om te sien dat dit tot 'n einde kom.
Die afgelope paar dae het ek gewerk om my nuwe boek klaar te maak en soos julle weet, het ek in dae nie 'n enkele goeie ding gedoen nie (behalwe om hierdie boodskap te skryf), so op die oomblik is my woordetelling 4 000.
Dis reg, 4 000 woorde in die afgelope 12 uur, en ek is amper klaar met hierdie boek.
En soos julle ook weet spandeer ek gewoonlik tussen 5-10 ure per dag om aan my boek te werk (gewoonlik meer) en ek het dit nie die afgelope 3 dae gedoen nie, maar ek kon dit nie help nie. Ek moes seker maak dat ek die konsep van die laaste hoofstuk wat ek geskryf het klaargemaak het ('n hoofstuk wat ek gewoonlik in een sitting sou skryf) sodat ek op die volgende deel van die boek kan konsentreer en dit kan voltooi.
Soos ek voorheen gesê het, is ek tans nog op hoofstuk 7 van die roman. Dit het my 3 ure geneem om hierdie laaste paragraaf te skryf en ek moet erken ek sien uit daarna om uiteindelik die volgende deel van die boek te skryf aangesien die hele roman elke dag meer en meer bymekaar kom.
Op hierdie stadium is dit nie meer ek wat die kreatiewe krag agter die skerms is nie, dit is die stemme en die geeste wat my lei. En ek dink hierdie boek het begin voel asof iets van die gode met my begin praat het en dit vir my neerskryf en ek kan hulle net nie genoeg bedank nie.
Hou dus asseblief duim vas terwyl ek aanhou skryf.
Soos julle kan sien, voel ek deesdae 'n bietjie af, so ek het gedink ek gaan voort en eindig hierdie plasing met die lirieke van 'n ou Pink Floyd-liedjie, want soms kan musiek mense eintlik uit 'n slegte bui bring.
"Ons het ons gedagtes gefokus op die einde van die vertoning
Wel, ek wil daardie oomblik bereik wanneer die skare op sy voete is
Ek wil in jou oë kan kyk en sien
Ons is almal net bedraad om te gaan, ja"
*** 'n Groot dankie aan almal wat my ondersteun en my boeke gekoop het, ek waardeer dit baie en ek kan nie wag om aan nog boeke te werk en die volgende reeks te begin nie. En as jy van die ander boeke soek, kan jy HIER of HIER klik vir die reeks wat jy wil hê.
Dinsdag 4 Februarie 2016
Hallo lesers, dit is net weer omtrent daardie tyd van die jaar. Daardie spesiale dag waar ons nog 'n verjaardag vier en dit is my beurt. Ek is al 32 jaar op hierdie aarde en ek kan dit steeds nie glo nie. Ek het die afgelope paar jaar deur 'n paar slegte dae gegaan en ek wou nie daaroor plaas nie, want ek wou nie mense die indruk gee dat dit so erg is nie. Dit was nie. Dit was net my liggaam wat begin verander het, want ek is 'n oorgewig vrou en ek probeer dit regmaak en daaraan werk.
Dit is dus weer daardie tyd van die jaar en dit is tyd om fees te vier. En dit is 'n dag waar ons kan lag en 'n paar stories vertel. Soos my mees gunsteling storie. Dit is my verjaarsdagpartytjie en al my vriende en familie is daar en my man is by die huis (ek wens hy was hier om saam met ons fees te vier maar ek weet ek moenie daaroor ontsteld raak nie, hy het sy eie lewe om mee te doen, sy skedule is baie besiger as myne, hy het belangriker dinge om te doen en hy wil dit so hou. Dit is my partytjie, dit is my manier om my familie en vriende bymekaar te bring, ek het dit nodig) en hy sal by ons aansluit vir aandete sodra hy terugkom. Hy kom om 20:30 terug. Hy is 'n elektrisiën, hy het 'n 8-uur werk vir omtrent 'n week aaneen. Hy wou my nie in die steek laat nie en hy het gesê: "Moenie bekommerd wees nie, ek sal oor baie tyd terug wees." Ek het gesê: "Baie dankie, dankie dat jy dit vir my gedoen het."
Die aandete is om 18:00 en hy is nie hier nie. Hy het na sy baas gegaan en hom gevra om hom die res van die dag af te gee. Hy is meegedeel dat hy sy gereelde skedule moes werk en gedoen moes kry wat hy daardie dag moes doen. Hy gaan sit op 'n bankie en wonder net in die park, gaan na 'n kafee en drink 'n koppie koffie. Hy was so kwaad vir sy baas, hy het nie geweet wat om te doen nie. Sy ma het gebel en sy het vir hom gesê dat dit oukei is, alles sal reg wees, en dat ek sal kom nadat ek klaar is met werk en ons sal betyds wees vir die partytjie. Hy het baie kwaad geword vir sy ma omdat sy gesê het dit gaan goed met my. Hy het gebel en vir haar gevra hoekom sy dink ek is fine, dat ek nooit ok sal wees as hy nie huis toe kom nie. En sy het gesê: "Want as hy nie huis toe kom nie, dan moes hy iets baie ergs met hom gehad het." Die waarheid is dat ek by die werk was. Ek het daardie dag van 17:30 tot 23:30 gewerk en my baas het my nie eers gebel nie, nie 'n enkele woord nie. As ek kon geweet het dat hy die hele dag moes werk en nie betyds by die huis sou wees nie, sou ek vir hom gesê het om van die huis af te werk.
Jy moet weet dat ek niks hiervan geweet het nie. My baas het nie vir my gesê hy gaan die hele dag werk nie. Maar die waarheid is dat selfs toe hy my vertel het, het ek steeds geglo dat alles reg is. As hy 'n bietjie laat sou gewees het, sou ek verstaan ​​het. Ek was nog nooit tevore laat nie. Toe ek weg is, het hy gesê hy sal omstreeks 20:00 by die huis wees en ek sal betyds wees vir die partytjie. Hy het oor en oor vir my gesê dat hy tuis sou wees teen die tyd dat ek by die huis kom. En hy het vir my gesê dat hy nie kan wag om my te sien nie en ek sal wag om hom te sien. Dit is vir my baie moeilik om hierdie soort gevoelens in die hande te kry en dit is amper onmoontlik vir my om te sê dat hy nie tuis was nie. Dit was 'n partytjie, hoe kon ek nie tuis wees nie?
Dit is amper 'n maand sedert my dogter tuis was. Al wat ek weet is dat ek dit nie weer kon deurmaak nie en ek kon dit nie verdra om daaraan te dink nie, so ek het opgestyg sonder om met iemand te praat, en my dogter en ek het nie eens van haar gegroet nie. As ek daar was om haar te sien, sou dit dinge vererger het.
Ek is aan die einde van die tou. Ek is nie gesond nie, en wat my die seerste maak, is dat my dogter nie eers naby is om die rede te verstaan ​​hoekom ek haar verlaat het nie. Ek weet dat die enigste manier vir my om my pad hierdeur te werk, is om by my dogter te wees en ek kan dit nie doen nie, want ek is so ver weg en dit is so moeilik vir my om met haar te praat. Ek sal binnekort met haar praat, maar ek sal sterk moet bly, veral terwyl sy weg is van my af, want ek kan dit nie hanteer om haar nou te verloor nie. Ek is baie lief vir haar en ek is hier om vir jou te sê dit maak my dood van binne, dat ek haar moes agterlaat. Ek is so ontsteld met myself en ek weet dat dit my skuld is. Ek is jammer dat ek haar in die steek gelaat het en ek sal haar nooit weer in die steek laat nie.