PressReader - Kuier: 2017-02-08 - GELD­SA­KE: Oor­weeg eers al jou op­sies voor jy in ’n lang­af­stand-ver­hou­ding gaan
GELD­SA­KE: Oor­weeg eers al jou op­sies voor jy in ’n lang­af­stand-ver­hou­ding gaan
’n Lang­af­stand-ver­hou­ding is ’n groot uit­da­ging vir al die be­trok­ke­nes. Sorg dat jy eers al­le fak­to­re in ag neem voor jy die skuif maak. DEUR Ma­re­tha Bo­tes
Met werk wat dees­dae so s­kaars soos hoen­der­tan­de is, kan ’n mens by­na nie nee sê wan­neer jy wel ’n goeie werks­aan­bod kry nie. Maar wat as jou part­ner hoor hy moet hon­der­de ki­lo­me­ters ver weg gaan werk?
Ja, ’n be­ter werk kan be­te­ken hy ver­dien meer geld, maar dit kan ook an­der on­kos­tes mee­bring wat jul­le nie nood­wen­dig in ’n be­ter po­si­sie plaas nie. En die skei­ding kan boon­op ’n tol eis op jul ver­hou­ding. So, is die ant­woord dalk om saam met hom te trek?
Voor­dat jy be­sluit of jy gaan ry of bly as jou part­ner ver weg gaan werk, is daar ’n he­le paar din­ge om te oor­weeg. Lang­af­stand­ver­hou­dings kom met ’n duur p­ri­ce tag. Dink maar net aan iets een­vou­digs soos seks. Hoe gaan die ki­lo­me­ters tus­sen jul­le in­ti­mi­teit in jul ver­hou­ding be­ïn­vloed?
Cyn­thia Fry­er (29) bly saam met haar ver­loof­de, Brandon Oc­to­ber, in Lon­den waar hy ’n IT-spe­si­a­lis is. Voor­dat sy eg­ter die groot stap ge­neem het om saam met hom in En­ge­land te gaan bly, het hul­le vir twee jaar lank oor die wa­ters ge­vry. Vol­gens Cyn­thia het hul­le be­sluit om dit eers só te doen om­dat hul­le wou se­ker maak hul­le is reg­tig vir me­kaar be­doel.
“Ek het ge­voel ek gaan nie saam met hom Lon­den toe trek as ons nie uit­ein­de­lik gaan trou nie. Ons ver­hou­ding was sterk en ons het al ge­praat oor trou, maar daar was nog nie ’n be­slis­te ja of nee hier­oor nie. Die i­dee was dat ons ons­self net eers uit­sor­teer. Soms dink ek men­se trou te mak­lik en be­sef nie hoe ’n groot saak dit reg­tig is nie.
“Dit was aan die be­gin baie, baie moei­lik dat Bran so ver was. Ons was ge­woond om aan­me­kaar in me­kaar se ge­sel­skap te wees. Hy het my in die og­gen­de werk toe ge­vat. Ons sou vin­nig oor mid­dag­e­te saam iets gaan eet op werks­dae. Na­we­ke was ons al­tyd by­me­kaar. Maar ek dink dit was goed om uit te vind of ons elk­een ook op ons eie kan funk­si­o­neer en sterk wees. En ons kon. Dit het nie ge­maak dat ons lief­de swak­ker ge­raak het nie. Ons het ná ’n jaar en ’n half wat hy weg was, be­sluit om ver­loof te raak, te trou en dan saam te­rug te keer Lon­den toe.”
die klein jak­kal­sies
Ve­re­na S­mith* (38) van Jo­han­nes­burg se man het ’n paar maan­de van­te­vo­re ’n werk as ’n vei­lig­heids­hoof in Kim­ber­ley ge­kry. Hy kon nie nee sê vir die pos nie, al sou dit be­te­ken dat hy sy vrou en kin­ders slegs een keer ’n maand vir twee dae sal sien.
John­ny* het lank vir ’n maat­skap­py ge­werk waar hy lang ure vir ’n mi­ni­ma­le sa­la­ris ge­werk het. Toe hy die pos in Kim­ber­ley kry, was dit ’n ant­woord op ’n ge­bed.
Vol­gens Ve­re­na het hul­le eers be­sluit dat sy in Jo­han­nes­burg sal ag­ter­bly aan­ge­sien die kin­ders (13 en 15) in ’n goeie skool is en sy ook ’n werk daar het.“Ons mis me­kaar ge­wel­dig,”ver­tel Ve­re­na.“El­ke dag praat ons oor die te­le­foon. Die kin­ders kan nie wag dat hul pa hul­le in die aan­de bel nie. Hul­le is al­twee goed in s­port en mis dit dat hul dad­dy nie oor na­we­ke kan sien hoe hul­le hard­loop nie. Vir my is dit hart­seer om nie snags my man langs my te hê nie. En dis soms moei­lik om al­leen ver­ant­woor­de­lik te wees vir al­mal on­der my dak.
“Ek sal graag net par­ty­keer vir John­ny wil bel en sê tel net ’n brood op op pad huis toe, want ek het ver­geet om te koop. Of ek soek net sy me­ning oor iets, maar kan hom nie al­tyd bel nie en wil fa­ce-to-fa­ce met hom praat. Klein goed­jies vang my soms meer as die gro­ter din­ge. Ons sal nog
so paar maan­de vas­byt en kyk wat­ter kant toe din­ge staan.”
Kar­lien Eras­mus, ’n siel­kun­di­ge by Eras­mus Ther­a­py in P­re­to­ria, sê daar is goeie en sleg­te as­pek­te aan lang­af­stand vry. As ’n paar­tjie nog nie ge­troud is nie, kan dit po­si­tief wees dat el­ke par­ty eers fo­kus op hul in­di­vi­du­e­le be­hoef­tes.“Dis tog be­lang­rik om dit ook te koes­ter en self­ver­vuld te wees. Só het ’n mens dalk ook ruim­te en tyd as jy nog nie ge­troud is nie, om se­ker te maak of jy wel lang­ter­myn in die ver­hou­ding wil wees,”sê sy.
Sy sê die uit­da­ging is eg­ter dat ’n paar­tjie let­ter­lik baie tyd saam no­dig het om die ver­hou­ding te kan laat groei, of jy me­kaar nog eers leer ken of reeds ge­troud is.
“Geen e-pos, Sky­pe of op­roe­pe kan vir tyd saam op­maak nie. Tyd wat jul­le saam span­deer in ’n ver­hou­ding is so no­dig soos wa­ter vir ’n plant. Nog ’n moei­li­ke ding is dat par­tye so ge­woond is, of ge­woond raak, om hul eie ding te doen, dat dit moei­lik is om dan al die be­hoef­tes en ver­wag­tin­ge in een kamp te sit sou hul­le dan weer saam wees.”
’n Pro­bleem kan ook ont­staan wan­neer jul­le elk­een net ’n goeie voet­jie voor­sit as jul­le me­kaar weer sien en jul­le soms kies om nie oor die erns­ti­ge en ook be­lang­ri­ke din­ge wat kon­flik kan uit­lok, te praat nie. Moei­li­ke kwes­sies of on­op­ge­los­te kon­flik word dan soms nie aan­ge­spreek of di­rek met me­kaar uit­ge­praat nie, meen Kar­lien.
“Dit is moont­lik om ’n be­te­ke­nis­vol­le lang­af­stand­ver­hou­ding te hê, maar ek sou sê dat dit beslis net kort­ter­myn moet wees. As die si­tu­a­sie wel so is dat ’n lang­af­stand­ver­hou­ding vir eers moet werk, is dit be­lang­rik om moei­te te doen om me­kaar tog so­veel as moont­lik te pro­beer sien.
“Maak se­ker dat daar oor be­lang­ri­ke en erns­ti­ge sa­ke ook ge­praat word. Kom­bi­neer van die kui­ers met ’n ont­moe­ting met me­kaar se fa­mi­lies, vrien­de en deel­na­me aan die ti­pie­se ak­ti­wi­tei­te wat jul­le sou doen wan­neer jul­le nie by me­kaar is nie.
“Vind ’n ma­nier (e-pos, Sky­pe of op­roe­pe) om kon­flik ook aan te spreek en uit te sor­teer. Hou me­kaar deel van en op die hoog­te van an­der ak­ti­wi­tei­te in die tye wat jul­le nie by me­kaar is nie,”sê Kar­lien.
As daar kin­ders is
Kin­ders het no­dig om goeie, be­trok­ke in­set­te op ’n ge­reel­de ba­sis van bei­de ou­ers te hê.
“Om let­ter­lik saam tyd te span­deer, bly nog een van die heel bes­te ma­nie­re om be­trok­ke in jou kind se le­we te wees. Klomp ver­ant­woor­de­lik­he­de ra­ken­de die kin­ders kom dan meest­al op die ou­er neer wat by die kin­ders bly en dit kan soms heel­wat druk op daar­die ou­er plaas wat nou moet pro­beer om ma én pa te wees. Dit is moei­lik vir die ou­er wat min by die huis is om werk­lik kon­se­kwen­te en ef­fek­tie­we dis­si­pli­ne toe te pas,”sê Kar­lien.
“Die ge­sin vind ’n eie soort nu­we har­mo­nie om te leer om aan te pas en aan te gaan son­der die an­der ou­er. Die po­si­tie­we is dat ’n ge­sin ook baie meer aan­pas­baar kan wees as wat ’n mens dink.”
En wat van seks?
Li­i­zl Mil­ler, kli­nie­se en op­voed­kun­di­ge siel­kun­di­ge van P­re­to­ria, sê kom­mu­ni­ka­sie en ui­ter­ste com­mit­ment is baie be­lang­rik as dit by bed­sa­ke kom.
Vol­gens haar kan teg­no­lo­gie tot jul red­ding wees om bed­sa­ke warm te hou. “Pro­beer Sky­pe, fo­to’s of foon­seks, maar ge­sels daar­oor en be­sluit wat vir elk­een ge­mak­lik en aan­vaar­baar is.”
Maar voor­dat jul­le ’n skuif maak oor om te bly of gly, oor­weeg eers dít:
Fi­nan­sies – skryf die voor­de­le neer en maak jou som­me: Gaan dit reg­tig die moei­te werd wees om die op­of­fe­ring te maak? Wat is die lang­ter­myn­doel­wit­te (be­roeps­ge­leent­he­de)? Word jou maat ge­noeg ver­goed om die reis­kos­tes vir ge­reel­de kui­ers te kan be­kos­tig?
In­dien daar kin­ders is: On­der­soek die sko­le by die nu­we be­stem­ming. In wat­ter gra­de is die kin­ders? Gaan dit moei­lik wees om hul­le te skuif (gr. 10 en 11 moet ver­kies­lik nie skuif nie)? Wat­ter ge­leent­he­de is daar vir die kin­ders?
Het jy ’n goeie werk en gaan dit dalk moei­lik wees om die­self­de ti­pe pos en sa­la­ris op ’n an­der plek te kry?
Tyds­duur van die skuif: Vir hoe lank ver­wag jul­le gaan die skuif wees?
Wat is jul­le sie­ning oor nu­we a­von­tu­re en uit­da­gings?
Is daar fa­mi­lie­le­de wat af­hank­lik is van fi­nan­si­ë­le ver­sor­ging of fi­sie­se hulp? Wat is al die voor- en na­de­le van skuif? Hoe sterk is jul ver­hou­ding? Is daar pro­ble­me met ver­troue, kom­mu­ni­ka­sie of an­der is­su­es?
Kan die par­ty wat ag­ter­bly on­af­hank­lik funk­si­o­neer? Is daar te­kens van de­pres­sie, angs of gees­tes­ge­sond­heids­pro­ble­me?
Hoe is die weers­om­stan­dig­he­de en in­fra­struk­tuur waar­heen die skuif oor­weeg word?
Hoe gaan die skuif die kwa­li­teit van jul­le le­we be­ïn­vloed? *Skuil­naam