Dit het in die tyd van die diamantdelwers daar by Douglas rond, êrens langs die Vaalrivier gebeur – sowaar as parramanêldra. My swaer Daantjie het dit self gehoor en vir my vertel want hy het lank in daai omgewing geboor en al die ou dae se stories beluister.
Ek weet nie of dit op die sif was, of in die waspan nie – maar daar lê die grote! Nou wel nie ‘n skaapkop nie, maar darem omtrent ‘n duifeier – so word vertel. Mens kan jou seker nie die vreugde en ander emosies voorstel nie. Dit het hulle egter dadelik genoop om sommer daar in die middel van die maand goedjies op te pak en te versit kantoor toe – die een broer vooraan die donkies en die ander broer agter die donkies met die fonds veilig in die twaksakkie gebêre.
Broer nommer een skreeu toe vir broer nommer twee en vra hom in sy beste delwerstaal wat vir ‘n skaapkopagtige ding hy sopas gedoen het. Dié reken toe so: Hulle het mos al gesien watter gevegte die klein diamantjies veroorsaak het, en daarom kon hulle nie verder die kans vat met hierdie grote nie! Vêrsiende nê?