(2015 12 13 2e) Werk van geloof, inspanning van liefde en volharding van hoop rede tot dank 1 Tess 1 v3 ♪
Geloof, hoop en liefde word in verskillende Skrifgedeeltes in een asem genoem. Hoe raak dit ons, gelowiges in die GK Vereeniging?
Twee weke gelede het ons stilgestaan by 1 Kor 13:13: En nou: geloof, hoop en liefde bly, hierdie drie. En die grootste hiervan is die liefde. Vanaand kom hierdie drie weer aan die orde. Ons fokusgedeelte plaas hoop laaste na die liefde.
Anders as elders word elk van hierdie drie deur 'n tweede selfstandige naamwoord gekwalifiseer: geloof en werk; liefde en inspanning; hoop en volharding. Hierdie drie is nie dieselfde nie. Tog kan die een nie sonder die ander twee bestaan nie. Volgens Calvijn vind ons in die samehang van geloof, liefde en hoop 'n kort definisie van die Christendom. Volgens Luther vat die drie die Christelike lewe in sy geheel saam. Paulus sê dat hy heeltyd hierdie drie dinge van die Tessalonisense in herinnering roep en God altyd daarvoor dank.
Paulus se dankgebede
Die danksegging was gebruik van briefskrywers van Joodse sowel as Griekse afkoms. Paulus het dit dikwels in sy briewe gebruik (vgl Rom 1:9; Ef 1:16; Fil 1:3-4; Filem :4). Sy danksegging in sy briewe het 'n eie aard. Sy danksegging word gevorm deur die konkrete situasie waarin elke gemeente hom bevind het.
In sy brief aan die Tessalonisense kom die apostel se danksegging drie maal voor: 1:2-10; 2:13-16 en 3:9-13). Dit het 'n Skrifverklaarder (Schubert) selfs daartoe gebring om te sê een groot danksegging strek vanaf 1 Tess 2:2 tot 3:13. Paulus het 'n goeie verhouding met die gemeente in Tessalonika gehad. Dit, tesame met die positiewe berigte wat mense oor die gemeente na hom gebring het, het hom rede gegee om die Here te dank.
Hy gebruik die woord gebede in 'n meervoudsvorm. Skrifverklaarders meen dat die rede daarvoor is dat die Christene die vaste gebedstye van die vroom Jode gehandhaaf het. Tydens elke gebedstyd het hy die Here gedank vir die Tessalonisense. Sy gebede was omvattend: Ons dank God altyd oor julle almal as ons aan julle dink in ons gebede en onophoudelik in gedagte hou … (1 Tess 1:2 en 3a). Opmerklik is dat 'n gemeente wat bestaan uit Christene wat Jode en nie-Jode was, maak die apostel en sy medewerkers geen onderskeid nie. Sonder uitsondering dank hulle God vir al die Christengelowiges.
Sou daar regtig soveel rede tot danksegging in 'n gemeente van die Here bestaan? Ons moet voortdurend in gedagte hou dat 'n gemeente, ook die Gereformeerde Kerk Vereeniging bestaan en bly voortbestaan net te danke is aan God se genadewerk in hierdie wêreld. Die apostel sou ook na ons in ons groot verskeidenheid kon kyk en sê: Ons dank God altyd oor julle almal as ons aan julle dink in ons gebede … Die Here moet die eer en die dank kry vir die bestaan van sy gemeente.
Waarvoor die apostel God dank
Volgens die apostel is die grond vir danksegging die feit dat die gemeente daadwerklik leef in geloof, liefde en hoop. Dit is waarskynlik die eerste maal dat Paulus hierdie bekende drietal in sy briewe gebruik (voorts nog in 1 Tess 5:8; Gal 5:5,6; 1 Kor 13:13; Rom 5:2-5; Ef 4:2-5; Kol 1:4-5). Nêrens elders in die NT word die drietal so saam met werk, inspanning en volharding verbind soos hier nie.
Geloof, liefde en hoop kan van mekaar onderskei word, maar hoort onlosmaaklik aanmekaar. Al verskil hulle onderling van mekaar, kan hulle geen oomblik los van mekaar bestaan nie. Volgens Calvijn vind ons in die samehang van geloof, liefde en hoop 'n kort definisie van die Christendom. Volgens Luther vat die drie die Christelike lewe in sy geheel saam.
Die noue verband kan 'n mens so omskryf: Die geloof hou vas aan wat God in die verlede in en deur Jesus Christus gedoen het. Uit die geloof ontspring die liefde wat hier en nou deur die Gees bewerk word en noodwendig in liefdesdade tot openbaring kom. En hierdie geloof wat deur die liefde werk, rig hom volhardend en hoopvol op die toekoms met Christus, die Seun van die lewende God. Iemand (Bolkestein) omskryf die samehang tussen geloof, liefde en hoop só: "Sonder liefde en hoop is geloof niks, hoogstens 'n skimmige teorie … Liefde hang in die lug as dit nie in die hoop uitmond nie. Hoop weer, is 'n slag in die lug as dit nie die hoop van die geloof is en deur die liefde gevorm word nie."
Kyk 'n mens na 1 Kor 13:13, sien ons die volgorde: geloof, hoop en liefde, met liefde as die grootste daarvan. In ons teksgedeelte noem die apostel die hoop laaste, omdat die wederkomsgedagte – en dus die hoop – telkens as 'n klimaks in die brief na vore kom.
Elk van die drie word in ons teks deur 'n tweede selfstandige naamwoord gekwalifiseer: geloof deur werk; liefde deur inspanning; hoop deur volharding. Ons let vervolgens kortliks op elk hiervan:
Die werk van die geloof
Die kernwoord is geloof. Toe ek en jy die boodskap van verlossing in en deur Christus gehoor het, het ons positief daarop geantwoord deur dit te glo. Deur die geloof het ons op grond van Christus se verdienste in 'n persoonlike verhouding met God getree. Ons vestig ons vertroue op God.
Ware geloof is nie steriel nie. Dit tree as werklikheid aan die lig deur wat 'n mens doen en laat. Geloof kan nie anders nie as om na vore te kom in dade. Vandaar dat die apostel praat van die werk van die geloof. Hy praat in die enkelvoud van werk – nie van werke nie. Dit gaan in die werk van die geloof nie om 'n veelheid van uiteenlopende dade nie, maar om te doen wat God van jou as sy kind verwag. As gelowiges kies ons om God, ons hemelse Vader, te gehoorsaam.
Die inspanning van die liefde
Hier is die kernwoord liefde. Liefde laat 'n mens wegdraai van jouself na ander toe. Wie liefhet, fokus op die ander. Dit dring jou om die ander te dien, jouself in die proses te offer, om ander wat jou kwaad aangedoen het te vergewe en vir hulle te bid.
Die apostel verbind in ons teks die liefde aan 'n tweede selfstandige naamwoord, in die 1983-vertaling weergegee met inspanning. Iemand (Harnack) meen dat hierdie Griekse woord sinspeel op 'n tuinwerker wat swaar werk met sy graaf doen. Die apostel gee met hierdie twee woorde uitdrukking daaraan dat die liefde wat die gemeente betoon het, haar iets gekos het. Hulle het hulself daarin gegee en geoffer. Die liefde wat hier aan die orde is, vind uitdrukking in die woorde: God bewys sy liefde aan ons deurdat Christus vir ons gesterf het toe ons nog sondaars was (Rom 5:8).
Ons kan onsself dus nie as gemeentelede wysmaak dat liefde bloot 'n gevoel in ons binneste is nie. Die liefde van ons teks vra werklike inspanning en selfopoffering van ons.
Die volharding van die hoop
Wie glo, bou op dit wat Christus in die verlede vir ons gedoen het, maar rig hom ook vol hoop op die toekoms van wat Hy nog sal doen. Hy kom weer. Hy gaan alles en in almal wees. Ons gaan deel in sy heerlikheid. Wie hoop, staar hom nie blind teen wat hy sien nie. Wie hoop, swig nie voor die aanslag van alles wat negatief is wat hy ervaar nie. Hy kyk met sekerheid vorentoe; hy weet ons het 'n toekoms – God waarborg dit vir ons.
Die apostel praat van die volharding van die hoop. Soos wat 'n wal in die die aanslag van die waterstroom deurstaan, moet ons hoop die aanslag van negatiewe omstandighede en ervarings weerstaan. Die gelowiges aan wie die apostel skryf, is vervolg deur beide die Griekse (heidense) owerheid en die Joodse godsdienstiges. Hulle moes daardie vervolging deurstaan, hulle moes vasbyt. Volharding in die hoop vra van die een wat glo geduld, standvastigheid en deursettingsvermoë.
http://gkvocoza.ipage.com/wp-content/uploads/2015/MP3%20Preke/15%2012%2013%20werk%20van%20geloof%20inspanning%20van%20liefde%20en%20volharding%20van%20hoop%20rede%20tot%20dank%201%20Tess%201%20v3.mp3