Verhale vanaf die grens van die buiteland: Leer hip-hop in Suid-Korea - Interessant
Die hip-hopklas by die plaaslike gimnasium word die onverwagse aanvang van Anne Merritt aan die Koreaanse kultuur.
'N Vrolike instrukteur lei elke dag om elfuur 'n hip-hop-dansklas in my klein gimnasium. Elke dag sou ek na hulle luister en luister na 'n paar herkenbare Koreaanse woorde ("... linkerarm, regterarm, linkervoet, regtervoet…"). Ek het nog nie die senuwee gehad om by die dansklasse aan te sluit nie, om die enigste nie-Koreaanse te wees voor daardie reuse spieëlbeelde. Ek was al die langste persoon in die gimnasium, die enigste vrou wat om grootte redes die mansgimnasiumkit moes dra. Danse kan meer slegte aandag bring as goed.
Op 'n dag in die kleedkamer het 'n vrou uit die klas my genader. Haar naam was Sunny, 'n Engelse onderwyseres het by haar ma bly. 'Ons sien hoe jy na die klas kyk,' sê sy vir my, 'dus môre, waarom kom jy nie by ons aan nie?'
Ek was 'n maand in Suid-Korea en het niks wyser gevoel as die dag toe ek daar aankom nie. Ek het altyd aan myself gedink as 'n gesellige, aanpasbare reisiger. Om die een of ander rede ontmoet ek niemand nie. Eenvoudige take, soos om 'n busbewys of groente te koop, was uiters moeilik. Ek het met my eerste betaalstaat op 'n lidmaatskap van 'n gimnasium gespoel.
Met 'n blote sosiale kalender was ek vry om lang ure in vorm te kry. Al sou ek skaars die metro kon navigeer, selfs al kon ek skaars 'n eenvoudige gereg bestel, het die gimnasium my weer 'n voetjie gesit. Ten minste het ek geweet hoe om 'n trapmeul te gebruik. Ten minste, het ek gedink terwyl ek na Sunny knik, weet ek hoe om te dans.
Die volgende dag, strekend op die vloer, het ek my mededansers bestudeer. Die meeste was huisvroue soos Sunny, wat lang ure in die gimnasium kuier terwyl hul kinders skoolgegaan het. Hulle het die soort helder, paillette kostuums gedra wat u op 'n skater kon vind. Kamoefleer, ruffles, gaas, meer paillette as wat ek ooit gedra het in al my kinderjare-dansuitvoerings saam. Hulle het naby die spieël gestaan ​​en hul ponytails vasgemaak. Een vrou het 'n plastieksak aan haar bolyf gedra, soos 'n vingerverf in 'n vullissak. Dit was blykbaar 'n doen-dit-self-metode om die ponde af te sweet. Haar danspassies is beklemtoon deur 'n piepende plastiekgeluid.
Die instrukteur het ons onder aandag gebring en ons het ons plekke gevind. Sekere vroue aan die voorkant, ouer vroue en ek aan die agterkant. Maak nie saak dat ek die helfte van die ouderdom van die mense om my was nie, ons was saam daarin en het deur die opwarmingsroetes beweeg. Dit was nie so erg nie.
Opwarming voltooi, dit was 'n hele nuwe wedstryd. Koreaanse popliedjies het die vertrek gevul en die groep het in 'n enkele entiteit omskep en in perfekte tyd deur 'n roetine beweeg met die altyd grinnende instrukteur. Ek het met 'n rooi gesig rondgeslinger en probeer om tred te hou. Dit het gevoel of ek net op die toneel gespring het by Cirque du Soleil. Almal het presies geweet wat hulle doen, en ek het nie.
Die klas, het ek later afgelei, bestaan ​​uit choreografie wat week na week op homself voortgebou het. Hierdie vroue het maande lank hierdie roetines geleer en beoefen. Wat het nuwelinge gedoen? Wel, dit kom selde op. Ek was die enigste nuweling wat in 'n tydjie die groep betree het.
Sunny het my ná die klas genader, "dit was lekker, nie waar nie?" Sy kyk na die blink sweet op my gesig en arms. Haar eie vel was pragtig botdroog. 'Het jy al voorheen gedans?' Natuurlik het ek haar nie ja gesê nie, dat ek die grootste deel van my kinderdae gedans het, dat dit nie so moeilik moes gewees het nie.
Sy neem my aan die hand en stel my voor aan die groep en vertaal hul verwelkomings in Engels. Iemand het vir my swart kitskoffie in 'n klein papiertjie oorhandig. 'N Vrou in 'n gesmelte flamenco-bloes en leerbroek het my op en af ​​gekyk en aangebied om vir my 'n beter klere te gaan koop.' Die instrukteur het my 'n bemoedigende klop gegee; die soort wat jy gee aan 'n kleuter wat 'n vormlose stapel in die sand maak en dit 'n sandkasteel noem.
'Dus sien ons jou more?' Sunny gevra. 'Ons wil julle almal more sien.'
Die volgende dag kom ek terug klas toe. Die dag daarna kom ek terug. Ek sou na myself in die spieël kyk, my mans-T-hemp sweet gevlek, my poniestert geknars, my mond gespan in 'n dun lyn van konsentrasie. Ek het geen palette op my klere gehad nie. Ek het nie saam met vriendinne op die middagete gegaan nie. Hier het ek geen vriendinne gehad nie. Ek het nie genoeg Koreaans geken om die instruksies van die onderwyser of die klasbaster te verstaan ​​nie. Maar ek kan beter dans.
Snags na die werk het ek op YouTube gesoek vir die nuutste K-pop-video's en die dansers vir ure nageboots. Die internet was vol tuisgemaakte snitte, tienermeisies wat in hul sitkamers dans vir Tell Me and So Hot. Ek sou my glas-balkondeur as 'n vollengte spieël gebruik en nie omgee dat verbygaande voetgangers my kon sien spring nie.
Op my taelskool sou ek die dogtertjies in my klas afrond en saam met hulle dans. 'Na Yeon, het jy jou selfoon? Goed, speel Tell Me. Almal staan ​​op… aaand, gaan! " Ondanks agt uur skool- en vier uur aanvullende klasse het die kinders die tyd gevind om ook die choreografie te memoriseer. Hulle oë sal uitborrel by die aanskoue van my kopie. 'Anne-onderwyser!' hulle sou met 'n glimlag op hul gesigte sê: "wil u Koreaans wees?"
Dit klink 'n bietjie obsessief, omdat die dans beweeg na sakkariese popliedjies waarvan ek nie eens gehou het nie. Maar vir my het dit 'n missie geword. Bouncy hip-hop-dans sou my "in" tot die Koreaanse kultuur wees. Sommige expats proe elke soort kimchi onder die son of bestudeer Koreaans totdat hulle vlot is. Sommige neem na karaokekamers en rys drankies. Ek sou die kultuur deur die pop leer ken.
Ek het geweet dat ek nooit saam met my mede-gimnasiumgangers sou kon inpas nie. Ek sou nooit hul vinnige kleedkamer geselsies kon volg of die bitter oulike kits wat hulle met drankie gedrink het, kon maag nie. Selfs sonder die taalversperring sou ek nie met jong moeders met werkma-mans verband hou nie. Terwyl ek 'n kulturele buitestaander was, het ek belowe om nie uit te staan ​​in ons dansroetines nie. Ek sal net soos hulle dans.
Elke oggend by die gimnasium voel dit 'n bietjie beter. Op 'n partytjie ná die klas was ek op 'n dag 'n ywerige vertaler. Alhoewel my Koreaan nog wankelrig was, het mense met my gesels. Selfs die vrou in 'n plastiese omhulsel het my 'n stywe knik gegee.
'Hulle wil vir jou sê jou dans is goed!' Sunny het gesê en my vriendelik op die bult geslaan, "soos regte hip-hop." Die instrukteur het iets gesê en almal kyk my glimlag hierdie keer glimlaggend. Sunny spook met trots op, 'sy sê jy kan so dans', - met haar smal heupe styf rond - 'soos Jennifer Lopez. Met jou onderkant. Vir Koreaanse vroue is dit moeilik. "
Teen hierdie tyd het ek my sosiale netwerk uitgebrei. Ek het my nuwe vriende vertel van die hiphop-klasse, en hoe hard ek hierdie popdanse bestudeer het om by die klas in te pas. Toe ek die bum-bewondering weer in werking stel, het hulle gelag. 'Miskien is dit die rede waarom hulle die helder kostuums dra,' het 'n vriend gesê. 'Hulle wil soos hip-hop-dansers lyk, selfs al het hulle nie die vorm om soos een te dans nie.'
Dit het gelyk of ek nie die enigste een was wat sukkel om die onderdeel te pas nie. Eintlik was ek een van duisende. Die ywerige uitgewekenes wat met Koreaanse grammatikaboeke te kampe het, die huisvroue wat saam op die strand rondbeweeg, die tienermeisies wat in sokkies voete in hul sitkamers dans. Miskien pas ons almal stadig in.