Laos -neutraliteitsverklaring Geteken in Genève - Geskiedenis Podcasts - 2021
Laos -neutraliteitsverklaring Geteken in Genève - Geskiedenis
Laos -neutraliteitsverklaring Geteken in Genève
'N Ooreenkoms is in Genève geteken vir die heropbou van die Laotiese neutraliteit. Volgens die ooreenkoms moet prins Souvanna Phoumato as premier van Laos heringestel word. Die ooreenkoms wat die VSA en die Sowjetunie ooreengekom het, het die burgeroorlog in Laos tydelik beëindig.
Toe president Kennedy sy amp beklee, was Laos sy grootste bekommernis, waar 'n burgeroorlog tussen kommunistiese en nie -kommunistiese magte gewoed het. Die Genève-ooreenkomste wat die Franse Indo-China-oorlog beëindig het, het die grootste deel van die land aan die koninkryk Laos toegewys terwyl twee provinsies aan die Pathet-Lao gegee is. In 1956 keer prins Souvanna Phouma weer aan bewind en stig 'n koalisieregering wat die Pathet Lao insluit. Die VSA het beswaar aangeteken teen die staking van hulp. Die regste opposisie het aan bewind gekom en die twee provinsies wat kortliks by die sentrale regering geïntegreer geraak het, het weer onder Pathet Lao beheer gekom. Die VSA en die Sowjetunie het tydens die konferensie van Genève in 1962 ooreengekom dat Laos in werklikheid neutraal sou wees en Phouma as leier sou terugkeer. Hulle VS was hierdie keer tevrede met die uitslag wat die Noord -Viëtnamese wat 'n deel van die Laos as toevoerlyn gebruik het, nie was nie.
Genève -ooreenkomste van 1962 op Laos
dokumente onderteken in Genève, Switserland, tydens 'n internasionale konferensie (16 Mei 1961-23 Julie 1962) oor die oplossing van die Laotiese vraag. Aan die konferensie het verteenwoordigers van Laos, die USSR, die Volksrepubliek China, die Demokratiese Republiek Viëtnam, Pole, die VSA, Frankryk, Groot -Brittanje, Indië, Birma, Kambodja, Kanada, Thailand en die Saigon -regering deelgeneem. Verteenwoordigers van die drie politieke magte in Laos is op gelyke basis na die konferensie genooi (prins Souvanna Phouma van die neutraliste, prins Souphanouvong van die Patriotic Front of Laos [Neo Lao Hak Yat], en prins Boun Oum en generaal Phoumi Nosavan van die regse groepering).
In Junie 1962 bereik die drie Laotiese politieke groeperings 'n ooreenkoms om 'n koalisieregering in Laos te stig. Die voorsitters van die konferensie was die verteenwoordigers van die USSR en Groot -Brittanje. Die Genève -ooreenkomste van 1962 bevat die verklaring oor die neutraliteit van Laos, waarvan 'n deel die verklaring van die regering van Laos oor neutraliteit (9 Julie 1962) is, en 'n protokol by die verklaring, wat bepaal dat die deelnemers aan die konferensie die soewereiniteit, onafhanklikheid, neutraliteit, eenheid en territoriale integriteit van Laos.
Die VSA het die Genève-ooreenkomste van 1962 flagrant oortree deur ekonomiese en militêre hulp te verleen aan die regse groepering in Laos in sy militêre operasies teen die patriotiese magte van Laos, wat in April 1963 gelanseer is. en gebiede in die bevryde gebied gebombardeer. As gevolg hiervan was die implementering van die interne politieke skikking in Laos ontsteld en het die koalisieregering opgehou om te werk. In Februarie 1971 het Amerikaanse en Saigon -troepe die suide van Laos vanuit Suid -Viëtnam binnegeval, maar hulle is teruggegooi deur die patriotiese Laotiese magte. In Februarie 1973 is 'n ooreenkoms onderteken oor die herstel van vrede en die bereiking van 'n nasionale konsensus in Laos.
Die Laos -krisis, 1960–1963
Die eerste buitelandse beleidskrisis waarmee president-president John F. Kennedy te kampe gehad het, was nie gesentreer in Berlyn nie, ook nie in Kuba nie, ook nie op die eilande langs die Chinese vasteland of in Viëtnam nie, en ook nie in een van die beter bekende brandpunte van die Koue nie Oorlog, maar in 'n landlose, armoede geteisterde Laos. Dit was die belangrikste kwessie waarop Kennedy en sy span van buitelandse beleid - die minister van buitelandse sake, Dean Rusk, minister van verdediging, Robert S. McNamara, en nasionale veiligheidsadviseur McGeorge Bundy - gefokus het gedurende die dae wat gelei het tot die inhuldiging van Kennedy op 20 Januarie 1961.
Kennedy het die dag voor sy inhuldiging met president Eisenhower vergader met twee doelwitte in gedagte. Hy het verwag dat die vergadering ''n spesifieke doel sou dien om die publiek te verseker oor die harmonie van die oorgang. Daarom versterk ons ​​ons hand. " Sy inhoudelike fokus was op Laos. 'Ek was angstig', het hy aan sy sekretaris gesê, 'om 'n mate van toewyding van die uittredende administrasie te kry oor hoe hulle met Laos sou omgaan wat hulle aan ons oorhandig. Ek het veral gedink dat dit nuttig sou wees om 'n idee te hê van hoe voorbereid hulle op intervensie was. "
Die Eisenhower -administrasie laat Kennedy 'n verwarde, komplekse en ondraaglike situasie agter. Laos was 'n slagoffer van aardrykskunde: 'n RAND -studie van die tydperk het die land opgesom as 'Amper 'n nasie behalwe in die juridiese sin, het Laos nie die vermoë gehad om sy onlangse onafhanklikheid te verdedig nie. Die ekonomie daarvan was onontwikkeld, sy administratiewe kapasiteit primitief, die bevolking was etnies en regionaal verdeeld, en die elite was verdeeld, korrup en ongeskik om te lei. " Maar hierdie uiters swak toestand was die "kurk in die bottel", soos Eisenhower in sy ontmoeting met Kennedy saamgevat het, het die uittredende president verwag dat die verlies "die begin van die verlies van die grootste deel van die Verre Ooste" sou wees.
Die Eisenhower-administrasie het jare lank gewerk om 'n sterk anti-kommunistiese bastion in Laos te skep, 'n skans teen die kommunistiese China en Noord-Viëtnam. Alhoewel dit op 'n kaart aantreklik was, was hierdie strategie heeltemal in stryd met die kenmerke van die Laotiese staat en mense. Teen 1961 was Laos polities gefragmenteer, met drie faksies wat om beheer geveg het. Die Verenigde State het sy steun agter generaal Nosavan Phoumi gegooi, wie se magte in 'n geveg met 'n neutralistiese mag onder Kong Le gewikkel was. Sowjetvliegtuie het hervoorsienings vir Kong Le se magte uitgevoer. Neutralistiese leier en voormalige premier Souvanna Phouma het in Kambodja in ballingskap gegaan, maar was steeds invloedryk en aktief in die Laotiese politiek. Sy halfbroer, Souphanouverong, het gelei deur die kommunisties-gedomineerde Pathet Lao, wat beheer oor 'n uitgebreide gebied langs die grens tussen Laos en Noord-Viëtnam gevestig het. Phoumi se magte het weinig volksondersteuning gehad, was ondoeltreffend in gevegte en blykbaar goed op pad na 'n militêre nederlaag.
Die Eisenhower -administrasie het gelei tot die stigting van die Suidoos -Asië -verdragsorganisasie vir presies hierdie soort gebeurlikheid. In hierdie eerste groot toets kon die Verenigde State egter nie die alliansie se steun vir ingryping verseker nie. Sy groot Europese moondhede, Groot -Brittanje en Frankryk, het Phoumi as 'n buite -egtelike heerser beskou en sou Souvanna Phouma ondersteun, maar hulle was ten sterkste gekant teen militêre optrede in Laos. 'N Interagency -analise wat in Januarie 1961 opgestel is, het saamgevat:' Aangesien SEATO geskep is om op te tree in omstandighede soos wat tans in Laos bestaan, maar nie opgetree het nie, twyfel dit nie net oor sy eie geloofwaardigheid nie, maar ook oor die betroubaarheid van die Verenigde State as oorsprong . . . SEATO word 'n manier waarop ons bondgenote ons terughoudend stel. " Toe die Eisenhower -administrasie sy laaste dae bereik het, het die Verenigde State die vooruitsig gehad van eensydige militêre ingryping in 'n desperate poging om die situasie te red. Buiten die groot logistieke kwessies wat met ingryping verband hou, het die invoeging van Amerikaanse magte die aansienlike risiko van 'n Amerikaanse-Sowjet-militêre konfrontasie verhoog.
Kennedy staan ​​voor 'n keuse tussen twee onbeloofbare strategieë: streef na 'n militêre oplossing, en eis waarskynlik 'n eensydige ingryping deur Amerikaanse magte of pas 'n groot verandering in beleid aan, op soek na 'n skietstilstand en 'n neutralisering van Laos. Hy het die militêre opsie verwerp, hoewel hy 'n offensief deur Phoumi aangemoedig het om sy onderhandelingsposisie te versterk. Dit het skerp misluk. Kennedy het sy perskonferensie op 23 Maart 1961 geopen met 'n uitgebreide bespreking van Laos, waarin 'n einde gemaak word aan vyandelikhede en onderhandelinge wat lei tot 'n geneutraliseerde en onafhanklike Laos. Die Pathet Lao het op 3 Mei die wapenstilstand -aanbod aanvaar. Hierdie vertraging het die Noord -Viëtnamese weermag (NVA) die tyd gegee om 'n offensief in die suide van Laos te voer en die kruispad Tchepone vas te lê en die terrein wat nodig is om die Ho Chi Minh -roete tot by die westekant van die Annamitiese berge op die grens tussen Laos en Suid -Viëtnam. Laos was 'n belangrike onderwerp op die beraad van Wene op 4 Junie, met Kennedy en die Sowjet -premier Nikita Khruschev wat saamstem oor 'n gemeenskaplike doelwit van 'n skietstilstand, neutraliteit en 'n koalisieregering, soos Khruschev saamgevat het, 'die basiese vraag is om ooreenkoms tussen die drie magte in Laos, sodat die vorming van 'n werklik neutrale regering verseker kon word. " Kennedy beskou Laos as 'n toets vir die vooruitsigte van VS-Sowjet-samewerking, in gebiede waar die supermoondhede gemeenskaplike doelwitte kan bereik en konfrontasie kan vermy.
Kennedy het W. Averell Harriman in die eerste dae van sy administrasie as ambassadeur in die groot aangestel, en formuleer daarna Harriman se beleidsrol om hom die volgende November as assistent -minister van buitelandse sake vir die Verre Ooste aan te stel. Harriman het die voortou geneem in die orkestrasie van die Amerikaanse beleid teenoor Laos as 'n internasionale konferensie oor Laos wat op 16 Mei in Genève belê is. Frankryk, die Verenigde Koninkryk, Indië, Birma, Kambodja, Kanada en Thailand. Intussen het die drie Laotiese faksies onderhandel oor die samestelling van 'n koalisieregering. Teen die daaropvolgende Maart het Harriman ontnugter geraak met Phoumi en het die Amerikaanse beleid beslissend verskuif na 'n koalisieregering onder leiding van Souvanna Phouma. Die Laotiese groepe het op 12 Junie 1962 ooreenkoms bereik oor die samestelling van die koalisieregering, en die konferensie in Genève het ooreengekom oor die verklaring oor die neutraliteit van Laos op 23 Julie.
Hierdie ooreenkomste het voorsiening gemaak vir 'n koalisieregering in Laos onder Souvanna Phouma, met kabinetsposisies onder die drie faksies. Die verklaring oor die neutraliteit van Laos en die gepaardgaande protokolle het gevra dat alle "buitelandse gereelde en onreëlmatige troepe, buitelandse para-militêre formasies en buitelandse militêre personeel" onder toesig van die Internasionale Kommissie vir Toesig en Beheer in Laos (ICC) onttrek word , bestaande uit verteenwoordigers van Indië, Pole en Kanada. Die ICC werk volgens die beginsel van eenparigheid, 'n verandering van sy praktyk van 1954 tot 1958, toe dit onder meerderheidsreëls werk. Die koalisieregering sou die integrasie en demobilisasie van die drie Laotiese leërs uitvoer, sonder dat die ICC of ander internasionale partye toesig gehou het oor hierdie kritiese aktiwiteite.
Hierdie ooreenkomste het vinnig gebreek, met blywende gevolge vir Laos en sy bure. Die NVA het op 27 Augustus 'n simboliese onttrekking van 15 troepe uitgevoer, en op 9 Oktober het Noord -Viëtnam die Laotiese ministerie van buitelandse sake in kennis gestel dat hul troepe teruggetrek is in ooreenstemming met die Genève -ooreenkoms. Noord -Viëtnam het egter sy advies, logistiek en stryd voortgesit ter ondersteuning van die Pathet Lao in stryd met die ooreenkomste. Noord -Viëtnam het ook sy territoriale beheer in die suide van Laos uitgebrei om sy logistieke lyne na die gevegsgebiede in Suid -Viëtnam te beveilig. Die Verenigde State het sy militêre adviespanne onttrek in ooreenstemming met die Genève -ooreenkoms, maar het in die nadraai gereageer op die skending van Noord -Viëtnam deur Meo en Thaise magte te ondersteun en deur die Phouma -regering en sy weermag ekonomiese en militêre ondersteuning te bied.
Na die oorgawe van die Japannese in die Tweede Wêreldoorlog, het die Franse probeer om die heerskappy oor Laos en die res van die Franse Indochina, wat Viëtnam en Kambodja insluit, te herbevestig. Die Kommunistiese Laotiaanse nasionalistiese beweging, die Pathet Lao, was 'n bondgenoot van die Viëtnamese in die stryd met Frankryk. Nadat die Franse deur die Viëtnamese verslaan is, het die Genève -ooreenkomste van 1954 die soewereiniteit van Laos gevestig. Burgeroorlog het egter gou uitgebreek, terwyl die Royal Lao -regering, ondersteun deur die Verenigde State, opstanders van Pathet Lao beveg het, ondersteun deur die kommuniste in die naburige Noord -Viëtnam.
Die Eisenhower -regering het miljoene dollars aan hulp en spanne militêre adviseurs toegewy om die oorname van Laos deur die Pathet Lao te voorkom. Kort voor die inhuldiging van John F. Kennedy, het president Eisenhower sy opvolger gewaarsku dat die poging op die randjie van mislukking is en dat die Amerikaanse weermag moontlik moet ingryp.
Kennedy beweeg versigtig. Hy verwerp 'n verskeidenheid voorstelle om Amerikaanse magte te stuur en kom tot die gevolgtrekking dat 'n onderhandelde skikking met die Sowjetunie en ander belanghebbende partye die beste was wat hy kon bereik. 'N Vredeskonferensie in Genève in 1962 lewer 'n verklaring oor die neutraliteit van Laos op en 'n driedelige koalisieregering verdeel tussen pro-Amerikaanse, pro-kommunistiese en neutrale faksies. Vanuit Washington se oogpunt was die reëling skraal, maar dit was die beste van onaantreklike opsies.
Kort nadat die ooreenkoms bereik is, het die burgeroorlog hervat. Namate die Amerikaanse militêre betrokkenheid by Viëtnam toegeneem het, het Laos nog 'n slagveld in die streek geword. Deur die oostelike Laos was die Ho Chi Minh -roete 'n belangrike Noord -Viëtnamese toevoerroete vir kommunistiese magte in Suid -Viëtnam. Om die voorraadvloei te ontwrig, het die Verenigde State byna 'n dekade lank dele van Laos gebombardeer totdat 'n skietstilstandooreenkoms in 1973 bereik is. In 1975 neem die Pathet Lao beheer oor die land.
Vlak van vertroulikheid: Topgeheim
Ministerie van Buitelandse Sake Dokument
Verslag van gesprek tussen die adjunk van buitelandse sake van die Sowjetunie [Georgiy Maksimovich] Pushkin en ambassadeur Liu Xiao
& mdash Met betrekking tot die Sowjet -verteenwoordigende groep wat die Konvensie van Genève bywoon en soortgelyke kwessies & mdash
[Georgiy Maksimovich] Pushkin: [& hellip] Eerstens glo ons dat Beijing, Hanoi en Warskou in die praktyk eintlik saamstem dat ons tydens hierdie konferensie die situasie in Laos moet benut om tot die gevolgtrekking te kom wat die beste baat die konsolidasie en ontwikkeling van die mag van die Laotiese volk. As ons dit vanuit hierdie hoek benader, glo ons dat ons 'n ooreenkoms met die Westerse moondhede sal kan bereik.
Tweedens behels die Laos -probleem twee sake: binnelands en internasionaal. Kwessies wat onder die binnelandse kategorie val, moet nie tydens hierdie konferensie bespreek word nie. Hierdie kwessies sluit in: sake rakende die organisasie van die Laos -regering, die herorganisasie van sy weermag, die mag van verteenwoordiging van drie politieke partye, verkiesings, ens. op die gebied van bevordering en hulp. Kwessies van internasionale aard sluit in: die neutraliteit van Laos, die versekering daarvan, die verwydering van buitelandse militêre en militêre personeel, voorkoming van inmenging in Laos se interne politiek, ens. Daar is baie aspekte van hierdie aard. Natuurlik val diegene wat onder die jurisdiksie van die International Supervision and Control Commission val, soms in hierdie kategorie en kan dit bespreek word.
Daar is egter 'n paar kwessies wat gelyktydig onder beide kategorieë val. As hulle na vore kom, kan ons dit bespreek. Byvoorbeeld kwessies rakende 'n skietstilstand. Dit is 'n huishoudelike probleem, want dit vereis onderhandeling en gevolglike ooreenkoms tussen verwante partye in Laos, maar die Internasionale Toesig- en Beheer -kommissie moet toesig hou oor die uitvoering van die verdrag. 'N Ander voorbeeld is kwessies rakende 'n verkiesing. Dit behoort 'n huishoudelike probleem te wees, maar as alle partye 'n begeerte uitspreek dat 'n internasionale kommissie toesig moet hou oor die verkiesing, kan ons die verantwoordelikhede van so 'n kommissie bespreek en bepaal. Daar is 'n hele aantal kwessies wat hiermee verband hou.
Wat die kwessie van Laos -neutraliteit betref, hoop ons dat ons tydens die konferensie 'n dokument kan deurgee wat verseker dat Laos permanente neutraliteit is, nie net deur Laos nie, maar deur alle deelnemende lande. Ons het egter ook 'n ander situasie verwag, wat [Souvanna] Phouma al voorheen uitgespreek het. Laos is moontlik nie bereid om tot 'n verdrag van neutraliteit gedwing te word nie, maar gee eerder 'n eie verklaring van neutraliteit uit. Hy hoop dat Laos neutraliteit kan verklaar in 'n dokument soortgelyk aan dié wat deur Oostenryk gepubliseer is. Ons glo egter dat ons onder hierdie omstandighede hul verklaring van neutraliteit en verwante dokumente moet insluit in die dokumente wat voortspruit uit die konferensie van Genève. Op hierdie manier word Laos nie net aangekla van die handhawing van sy eie neutraliteit nie, maar sal alle deelnemende lande gedwing word om hul neutraliteit te respekteer. Op hierdie manier hoef hulle nie self 'n verklaring van neutraliteit af te lê nie.
Wat sommige militêre aangeleenthede betref, is daar verskeie sake van hierdie aard. In werklikheid hou dit verband met die versekering van Laos -neutraliteit, byvoorbeeld die uitskakeling van militêre basisse en die verwydering van buitelandse weermagte. Aan hierdie kant van sake dink ons ​​dat 'n paar besluite geneem moet word en 'n dokument opgemaak moet word, waarvan 'n deel 'n omskrywing van die omvang van die jurisdiksie van die Internasionale Toesig en Beheerkommissie in hierdie aangeleentheid moet bevat.
Afgesien hiervan, is daar ook 'n aantal sake van prosedurele aard.
Volgens die menings van ons Chinese kamerade, meen ons dat hierdie konferensie met die vorige een verbind moet word. Die Geneefse Konvensie van 1954 was 'n grondslag vir die konsolidasie en ontwikkeling van die mag van die Lao -mense.
Ons dink dat ons, met betrekking tot die vraag wie die voorsitter van die konferensie is, kan saamstem met die voorstel van Engeland dat die konferensie deur hulle en die Sowjetunie gelei word. As ons hierdie keer die aantal stoele verander, sal daar beslis diegene wees wat 'n neutrale nasie wil byvoeg, en hulle sal Indië voorstel. Terwyl Indië neutraal pronk, is dit in werklikheid glad nie polities neutraal nie. Terselfdertyd, as dit ter sprake kom, kan ons dit nie gerieflik teenstaan ​​nie, aangesien ons daarop aangedring het dat derde neutrale partye by die voorsitter van verskeie internasionale organisasies en vakbonde gevoeg word. Ons voel ook dat Brittanje as een van die voorsitters gepas en voordelig vir ons is omdat Brittanje se standpunt oor die Laos -kwessie in stryd is met die VSA en sommige ander Westerse lande. Brittanje is meer bereid om die probleem op te los. Hulle het ontevredenheid uitgespreek oor die onttrekking van Amerika aan die Phouma -regering en geglo dat hulle 'n nog erger situasie vir Westerse lande geskep het deur hom te ontneem. Hulle brom gereeld hieroor oor Amerika. Die Britse voorstel het 'n mate van wysheid, aangesien Brittanje nie altyd bereid is om na Amerika te luister nie. Uit my persoonlike gesprekke met die Britse ambassadeur glo ek dat die Britte geneig is om meer buigsaam te wees, makliker te oortuig en gewilliger te wees. Soms stem hy dadelik saam oor sake wat hy eers met Amerika kan bespreek. Te oordeel na sulke situasies, sal Brittanje soms uit eie belang onafhanklik optree eerder as om dit eers met Amerika te bespreek. Miskien sal hulle hul probleme en redes vir ooreenkoms beklemtoon nadat hulle hul ooreenkoms uitgespreek het en teruggegaan het om dit met Amerika te bespreek.
Wat die kwessie van die International Supervision and Control Commission betref, het ons daaroor besin of dit die moeite werd is om die lede van die kommissie te verander, of dit beter is om 'n ander kant te oorweeg: beperk die jurisdiksie van die kommissie of nie. en maak dit vir hulle onmoontlik om in te meng by die binnelandse regering van Laos. Dit is 'n formidabele taak, en ons dink dat ons besluit voordelig sal wees vir die ontwikkeling van die mag van die mense van Laos. As hierdie kwessie ter sprake kom, kan ons twee aksies voorstel: die kommissie kan bestaan ​​uit twee lede uit elke sosialistiese, imperialistiese en neutrale lande, of verteenwoordigers van sosialistiese en imperiale nasies kan elk twee mense benoem en neutrale nasies kan benoem een. Verwante probleme kan nog bespreek word.
Wat die vraag betref wie Laos gaan verteenwoordig, is ons standpunt natuurlik dat Phouma se regering erken moet word as die enigste wettige regering in Laos. Slegs hierdie regering kan Laos verteenwoordig, maar sy verteenwoordigende afvaardiging kan lede van ander politieke moondhede insluit, soos die Lao Patriotic Front, of lede van die rebellefaksie.
As ons van wettige regerings praat, aangesien daar verskeie lede van die Phouma -regering is wat aan die rebellie deelgeneem het, wil ons noem dat die term 'ldquolegal government' verwys na Phouma en die kabinetslede wat teen die rebellie is. Ons moet nadink oor wat ons sal doen as Amerika instem om die regering van Phouma te erken, maar daarop aandring dat dit uit die oorspronklike lede moet bestaan. Hierdie moontlikheid is beslis nie ter sprake nie. As dit gebeur, sal die Phouma -regering 'n groot rebellefaksie as meerderheid insluit en sal daar nie 'n verteenwoordiger van die Patriotic Front wees nie. Dit is gevaarlik vir ons. Onder hierdie situasie moet ons volhou dat óf die Patriotic Front -lede óf 'n derde party betrokke moet wees by die Phouma -regering.
Ons het 'n boodskap van Hanoi ontvang dat ons Vietnamese kamerade hoop dat ons nie sal vergeet om vir die Patriotic Front -verteenwoordiging te veg nie. Hulle hoop dat die twee voorsitterlande 'n uitnodiging sal stuur. Met betrekking tot hierdie kwessie het ons ook daaraan gedink. Brittanje sal nie instem om namens beide voorsitterlande 'n uitnodiging aan die Patriotic Front uit te reik nie. Hulle sal nie oortuig word nie. Ons sal egter steeds daarvoor baklei. Vanmiddag het die Britse ambassadeur met my kom praat. Aan die begin het ek gedink aan die volgende manier om hierdie saak aan die orde te stel: As ons nie toelaat dat die regsregering sy eie afvaardiging stuur nie, moet ons 'n derde politieke mag uitnooi om aan die konferensie deel te neem. Die kwessie van deelname aan die konferensie sal natuurlik op die konferensie self bespreek word, maar as ons daaroor praat, moet hierdie verteenwoordigers in Genève kan wag, anders is hul koms tydmors. Afgesien hiervan, wil ek die Britse ambassadeur nog subtiel daarop wys dat hy kennis moet neem van die kwessie van die bywoning van die Patriotic Front. Ek bring hierdie dinge nie met die hoop dat hy dadelik sal saamstem nie, maar ek wil hom ten minste 'n bietjie ooreenkoms laat uitspreek en dan 'n ophef maak oor klein dingetjies. Ons is bewus daarvan dat as ons hard hiervoor veg, ons beslis die vermoë sal wen om die Patriotic Front toe te laat om die konferensie by te woon en hulle te laat wag in Genève, Praag of Moskou. Wat die verteenwoordigers van die rebelle betref, sal die Westerse moondhede hulle beslis na Switserland bring. Dit is baie gerieflik vir hulle. As hulle nie die Patriotic Front -verteenwoordigers toelaat om dit by te woon nie, sal ons beslis die teenwoordigheid van die rebelle teenstaan.
Die Internasionale Kommissie vir Toesig en Beheer het reeds 'n vergadering in Duitsland gehou en 'n resolusie aangeneem om slegs twee voorsitterlande toe te laat. Die Britte en ons het reeds hierdie verslag ontvang, en ons ondersoek tans saam met die Britte en bespreek die kwessie van die opdrag van die kommissie. Voordat die Poolse verteenwoordigers na Duitsland gegaan het, het ek in detail met hulle gepraat en vir hulle gesê oor watter kwessies ons moet bly en waarop ons kan bekostig om buigsaam te wees. Dit blyk dat ons Poolse kamerade daar goed gevaar het. Hierdie vergadering was baie goed gedoen en daar was slegs 'n paar plekke wat minder as ideaal blyk, maar dit is nie 'n groot probleem nie. Die Britse ambassade was nie tevrede met die verslag wat hulle oor instruksiekonsepte gebring het nie. Tydens bespreking het ons gekant teen die idee om twee dokumente deur te gee, en hulle het uiteindelik ingestem om slegs een deur te gee. Ek het hulle daarop gewys dat die konsepte te lank en vervelig is en dat daar aan verskeie besonderhede weggedoen kan word. Ons gaan vandag onderhandel. Ek skat dat ons vandag die kwessie van die kommissie se instruksies moet kan oplos. Indien wel, kan die komitee môre na Laos vertrek. Sodra alles afgehandel is rakende die kommissie se verslag en instruksies, sal ons Beijing onmiddellik daarvan in kennis stel.
Die Britse ambassadeur het gevra of ek weet dat Sihanouk al gesê het dat hy nie hierdie konferensie sal bywoon nie, en wat ek daarvan dink. Ek het geantwoord dat 14 lande minus 1 gelyk is aan 13. Ek het geen ander mening nie. Ek het toe geantwoord: "Ek moet vra hoe u daaroor voel, want hy was nie ons gas nie, maar u s'n." Die ambassadeur het onmiddellik geantwoord dat Sihanouk se onlangse gedrag niks met Brittanje te doen het nie. Ek het gesê: as dit regtig niks met u te doen het nie, dan het dit beslis iets met u bondgenote te doen. Dit blyk dat Engeland 'n bietjie ongemaklik voel met Sihanouk en hulle was bang dat ons die konferensie hieroor sou heroorweeg.
Ambassadeur Liu [Xiao]: Wat dink u van die verklaring van Sihanouk?
Pushkin: Dit is kinderagtig! Sy gedrag is nie ernstig nie, hy speel 'n nar! Hier is die situasie: die koning van Laos voel ongemaklik omdat die krag van die Lao Patriotic Front voortdurend toeneem. Hy het 'n paar truuks bedink. Hy wou 'n konferensie hou op die 1ste, die regering ontbind en 'n regering organiseer sonder dat Phouma deelneem. Dit blyk ook 'n paar deelnemers te hê wat nie aan die opstand deelgeneem het nie. In werklikheid was hulle ook sy mense. Hy het druk op Sihanouk geplaas, en Sihanouk het moontlik tot sommige van sy voorstelle ingestem; hy het moontlik dwase dinge onder die druk gedoen. Dit is egter onbelangrik dat die konferensie steeds betyds gehou kan word. Sy weiering om deel te neem, het geen invloed op die konferensie nie. Ons kan drie sitplekke vir hulle bespaar wat hulle kan inneem as hulle wil.
Ambassadeur Liu: Volgens die jongste inligting, hoe is Amerika se houding teenoor die Geneefse konferensie?
Pushkin: Amerika het reeds gesê dat hulle die konferensie sal bywoon. Daar is geen nuwer inligting nie.
Internasionale ooreenkoms oor die neutraliteit van Laos
Die Internasionale ooreenkoms oor die neutraliteit van Laos is 'n internasionale ooreenkoms wat op 23 Julie 1962 in Genève onderteken is tussen 14 state, waaronder Laos. Dit was die gevolg van die Internasionale Konferensie oor die Skikking van die Laotiese Vraag wat van 16 Mei 1961 tot 23 Julie 1962 geduur het.
Birma, Kambodja, Kanada, die Volksrepubliek China, die Demokratiese Republiek Viëtnam, Frankryk, Indië, Pole, die Republiek Viëtnam, Thailand, die Sowjetunie, die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State het 'n verklaring onderteken wat saam met die verklaring van neutraliteit deur die koninklike regering van Laos van 9 Julie 1962, het op die datum van ondertekening op 23 Julie 1962 as 'n internasionale ooreenkoms in werking getree. 
Die 14 ondertekenaars het toegesê om die Laotiese neutraliteit te respekteer, om te onthou van inmenging - direk of indirek - in die interne aangeleenthede van Laos en om daarvan af te sien om Laos in 'n militêre alliansie aan te trek of om militêre basisse op Laotiaanse grondgebied te vestig. Die Laotiese regering het belowe om grondwetlik sy verbintenisse af te dwing wat regsbevoegd sou wees.
Die ooreenkoms is egter oortree toe die Demokratiese Republiek van Viëtnam 'n toevoerlyn deur 'neutrale' Laotiese gebied gevestig het om die opstand van die Viëtkong teen die regering van Suid -Viëtnam te voorsien.
Meer spesifiek, tydens die Tweede Indochina -oorlog het die Noord -Viëtnamese die samewerking van die Lao People's Revolutionary Party (Pathet Lao) verkry om die Ho Chi Minh -roete wat oor Laos se lengte is, te bou en te onderhou. Duisende Viëtnamese troepe was in Laos gestasioneer om die padnetwerk in stand te hou en vir die veiligheid daarvan te sorg. Viëtnamese militêre personeel het ook langs die Pathet Lao geveg in sy stryd om Laos se neutralistiese regering omver te werp. Samewerking het voortgeduur na die oorlog en die Lao -kommunistiese oorwinning.
Harrison Manlove is 'n kadet in die US Army's Reserve Officer Training Corps aan die Universiteit van Kansas en studeer tans geskiedenis en vrede en konflikstudies. Harrison het ook geskryf vir The Strategy Bridge, waar hy Rusland se strategie in Sirië en die Midde -Ooste ondersoek het. Die inhoud van Divergent Options bevat nie amptelike inligting nie, en die inhoud verteenwoordig ook nie die amptelike standpunt van enige regering, organisasie of groep nie.
Titel: Evaluering van Amerikaanse teenopstandspogings in Laos 1954-1962
Datum oorspronklik geskryf: 21 Junie 2019.
Datum oorspronklik gepubliseer: 30 September 2019.
Skrywer en / of outeur se standpunt: Hierdie artikel is geskryf uit die oogpunt van die Amerikaanse Nasionale Veiligheidsraad na die Genève -ooreenkoms van 1962 om die doeltreffendheid van programme in Laos en die gebruik daarvan in toekomstige buitelandse beleidsaksies te bepaal.
Opsomming: Vanaf 1954-1962 het die ontplooiing van die Amerikaanse weermag se spesiale magte, amptenare van die Central Intelligence Agency, ekonomiese en militêre hulp 'n kommunistiese oorname van Laos verhoed, wat as 'n strategies belangrike land in Suidoos-Asië beskou word. Onder Eisenhower was 'n pro-West-Laos verlang, maar die oorgang na 'n neutrale koalisieregering is uiteindelik deur die Kennedy-administrasie ondersteun om Laos nie 'n kommunistiese vastrapplek in Indochina te word nie.
Teks: Counterinsurgency (COIN) kan gedefinieer word as regeringsaksies om die "georganiseerde gebruik van ondermyning en geweld om politieke beheer van 'n streek te gryp, te vernietig of uit te daag"  teë te werk. Amerikaanse muntstukke in Laos het 'n breë fokus gehad om die volgende in te sluit: die opbou van die kapasiteit van die Forces Armées du Royaume (FAR) en die Lao Royal Armed Forces, opleiding van 'n duisendmagtige paramilitêre mag van Hmong, pakkette vir ekonomiese en militêre hulp en die verslaan van opstandelinge bedreigings in Laos. Ten spyte van min strategiese waarde, het die Franse oorlog in Indochina die Eisenhower -administrasie oortuig dat Laos die eerste moontlike 'domino' kan wees wat Kambodja, Thailand en Viëtnam tot die kommunisme kon lei .
In 1954 het ekonomiese hulp na Laos begin vloei deur 'n operasionele missie van die Verenigde State (USOM) in Vientiane . Die 1954 Genève -ooreenkoms het die geveg tot 'n (relatiewe) einde gebring, 'n onafhanklike en neutrale Laos tot stand gebring en 'n onttrekking van Franse militêre eenhede en Viet Minh -elemente uitgevaardig, wat slegs 'n klein Franse mag laat om die FAR op te lei. Die Pathet Lao, 'n kommunistiese politieke beweging en organisasie in Laos, sou na die noordooste verhuis vir uiteindelike demobilisasie .
 Leeker, J. F. (2006). Air America in Laos II – military aid (p. 1, Rep.). Deel I
Although archaeological evidence indicates that settlers along the Mekong had learned agriculture, metallurgy, and pottery making by 3000 V.C. , little is known about the early history of the land that today bears the name of Laos. The lowland Lao are believed to be the descendants of Thai tribes that were pushed southward in the 8th century. According to tradition, the kingdom called Lan Xang (Ȫ million elephants") was established in 756 by King Thao Khoun Lo. In 1353, it was reunified by Fa-Ngoum, who had been raised at the court of Angkor in Kampuchea and returned with a force of Khmer troops. He is also credited with the introduction of Hinayana Buddhism into Laos. Lan Xang waged intermittent wars with the Khmers, Burmese, Vietnamese, and Thai and developed an effective administrative system, an elaborate military organization, and an active commerce with neighboring countries. In 1707, internal dissensions brought about a split of Lan Xang into two kingdoms, Luangphrabang in the north (present-day upper Laos) and Vientiane in the south (lower Laos). Strong neighboring states took advantage of this split to invade the region. Vientiane was overrun and annexed by Siam (Thailand) in 1828, while Luangphrabang became a vassal of both the Chinese and the Vietnamese. In 1893, France, which had already established a protectorate over what is now central and northern Vietnam, extended its control to both Vientiane and Luangphrabang, and Laos was ruled by France as part of Indochina. Although French control over Luangphrabang took the nominal form of a protectorate, the French colonial administration directly ruled the rest of Laos, legal justification being ultimately provided in the Lao-French convention of 1917.