Hoe is beeste in die 19de eeu uitgesny? - Geskiedenis Podcasts - 2022
In die grootste veeteeltlande - Australië en die VSA, is groot vrylopende kuddes gehou. Deesdae gebruik ons ​​werwe en plakkers vir boerdery -aktiwiteite soos opstel en kalfmerk (kastrasie, ens.). Klein kuddes kan redelik mak wees, maar dit moes baie moeite gewees het om kalwers uit 'n kudde van 1000 koppe met verdedigende moeders in die buitelug te sny, om tred te hou met u vordering en te voorkom dat hulle terugloop. Was dit die geval? Of was daar 'n spesifieke manier? Gange/ronde werwe kan die diere wat met die hand geskei is, bevat, maar wat kan gratis weidings sonder enige geriewe gedoen het?
Toe en nou, die opgeleide beeshond.
Die meeste van die groot kuddes wat in Australië hardloop, was nie so vry soos die vraag impliseer nie. Groot veestasies en lopies in Australië het wel 'n gerieflike infrastruktuur, soos werwe, heuwels en damme vir konsentrasie en aanhouding van diere vir verwerking. Kuddes sou oor lang afstande verskuif word en na wense in hanteerbare groepe met vaardige ruiters en hoogs opgeleide beeshonde ingedeel word. 'N Opregte wortellose drywer, in die mate waarin dit werklik bestaan, sou eenvoudig baie goed moes wees om fasiliteite langs die pad te improviseer of te leen, soos nodig. 'N Trail-blazer sou bou met die oog op toekomstige vereistes, 'n gratis laaier sou leen of tydelike verbeterings aanbring. Met goeie honde en vaardige ruiters sou die isolasie en beheer van die diere die minste van hul probleme wees.
Ek het hier in die Verenigde Koninkryk demonstrasies deur Amerikaanse cowboys gesien om in 'n kudde met 'n larriot in te sny, en dit is baie effektief. So baie van die cowboy -films wys hoe kuddes kilometers ver gery word, wat ver van die waarheid af is. ONS praat vermoedelik eerder oor huishoudelike rasse as op buffels, selfs al loop hulle in 'n wilde konteks rond. Die voorraad sou nooit vleis op hulle kry as hulle voortdurend tot by die spoorkop gehardloop word nie. As beeste nogal nuuskierig is, sal dit nie weggejaag word nie, tensy die veeboer hulle aankla, en ek durf sê dat dit nie te moeilik sal wees om 'n roer uit 'n groot, vrystaande kudde te haal nie.
Die proses om vrylopende beeste in die vroeë Kalifornië te versamel en te skei, was die rodeo (wat later sy naam aan 'n sportbyeenkoms gegee het). Dit is op spesifiek geskikte plekke gehou; plekname in beide Noord- en Suid -Kalifornië verwys na die praktyk.
Verskeie Indiese cowboys te perd (dikwels was dit die enigste Indiërs wat plaaslik toegelaat is om perd te ry), wat vinniger as die beeste beweeg, kon dit tot 'n digte, ronde kronkel dwing met die stoeiers om die omtrek. Hulle sou dan individuele beeste uit die rodeo onttrek vir die merk of slag, deur hulle met 'n perdhaar lariat (reata).
Daar is 'n paar besonderhede in Burcham se "Cattle and range feed in California: 1770-1880". Sien ook Cleland se "The Cattle on a Thousand Hills".
Die Australiese veebedryf was deel van die grensoorloë en setlaarproses. Dit was 'n kapitaalintensiewe vorm van guerrilla en ekonomiese oorlogvoering, en is ondersteun deur massiewe staatshoofapparate in hoofstede.
Beeste is verkoop of verhuur in kop aan uiters ryk, goed verbind families van ou Britse hoofstad, of uiters suksesvolle tweede generasie Australiese hoofstad. Die Downers van die 19de eeu in Suid -Australië is 'n voorbeeld van hierdie soort groep.
Huurders of eienaars verhuur onderhewig aan die feit dat 'n sekere hoeveelheid beeste teen 'n sekere tyd op hol moes wees. Hierdie verwagte groeivereistes behels die vernietiging van die inheemse ekonomieë van die inheemse lande, en dit het gewoonlik informele oorlogvoering behels. Onderverhuurders sal stasiebestuurders as werknemers met winsdelingreëlings aanstel om op afstand te woon. Hierdie stasie -eienaars sou mans werf, insluitend inheemse mans uit die land, om die daaglikse sake en oorlog te voer.
Dit was 'n kapitaalintensiewe bedryf wat komplekse diere wou onderhou, bewegende gereedskap (gewere, ens.), Vaste kapitaalinfrastruktuur en geskoolde en halfgeskoolde arbeid.
Die konsentrasie van water en die teenwoordigheid van kapitaalgoedere wat veroorsaak dat dit by waterpunte, of voorraadbewegingspunte, kan konsentreer, insluitend kapitalisering deur vaste aanlegte en toerusting.
Vervoer, via vaste toelatingsroetes, is ook toegelaat vir konsentrasie.
Uiteindelik was kapitaalbeslaglegging, nie huur nie, die belangrikste punt vir landboumaatskappye. Die huurder sou nie voldoen aan die vereistes vir voorraad nie, en die voorraad en verbetering daarvan kon deur bankrotskap beslag gelê word. Die suksesvolle stasiebestuurder sou uiteindelik sy huurkontrak by die maatskappy koop, in plaas daarvan om 'n werknemer te wees wat wins deel. En droogte sou hulle uitwis en die hoofhuurder sou hulle bankrot maak en hul eienaarskap hervat met al die verbeterings wat aangebring is. Die kern van hierdie strategie is hoofletters, nie 'n romantiese wildernis nie, maar pond en sjielings van draad en hout.
Noel Butlin is die belangrikste ekonomiese historikus van die bedryf vir die 19de eeu, hoewel meer onlangse werke die rol van veekapitaal in bloedbad en ekonomiese oorlogvoering ontwikkel het.
Cowboys en die beesbedryf
Cowboys en veehouers is 'n fundamentele deel van die ekonomiese en sosiale erfenis van Utah. Hulle was in Utah voordat die eerste Mormoonse pioniers aangekom het en vandag volhard as deel van 'n westerse nalatenskap wat 'n sterk invloed het op die hedendaagse gesindheid en lewenswyse van baie Utahns. Cowboys en beeste het die nedersettings en kultuur van Mormone beïnvloed, langs mekaar gery met die staatsontwikkeling van mynbou- en vervoerbedrywe, en het patrone gevolg wat soms uniek was aan Utah en soms ook deel was van die nasionale en internasionale ontwikkelinge in beeste en beleggings.
Die hele Utah het onder die domein van die cowboy geval. Beesboerderye was in alle dele van die staat geleë, van die ruwe Canyonlands-, Blue- en LaSal -gebergte in die suidooste van Utah tot by die Grouse Creek- en Raft River -bergreekse van noordwestelike Utah, van die Arizona -strook en Pine Valley -berge in die suidweste van Utah tot Flaming Gorge en Brown 's Gat in die noordooste van Utah vanaf die Uintah-bekken, Book Cliffs, en San Rafael van oostelike Utah tot by die Deep Creek-berge en West-woestyn naby die grens tussen Utah en Nevada en nog honderd bergreekse en valleie tussenin. Cowboys het diere na winter- of somerweidings gesleep en in die uitgestrekte woestyne en ruwe canyons gesoek na verdwaaldes. Hulle het beeste na spoorkoppe in Nephi, Marysvale, Thompson, Price, Colton, Milford, Ogden en Salt Lake City gery. Hulle het ook heinings gebou en reggemaak, hooi en gras vir die diere gesny en vaardighede in ritte en toue ontwikkel wat in rodeo's en wilde weste vertoon is. Die meeste cowboys het gehoop om eie kuddes en boerderye te besit, en sommige het voordeel getrek uit die isolasie en wyd oop ruimtes om diere vir hul eie gebruik te vee.
Die term "cowboy " het eers in die Amerikaanse woordeskat alledaags geraak nadat voormalige soldate, oud-slawe, vlugtelinge en ander werk op soek was na veeboerderye in Texas. 1 Die naam cowboy is toegepas op diegene wat met beeste en perde gewerk het, en die naam is in die 1870's gewild onder die destydse pulpfiksieskrywers wat van die cowboy 'n nasionale held gemaak het. Voor die tyd is diegene wat met beeste gewerk het, gebel deur die Spaanse term "vaqueros, " of meer gereeld drovers of herders.
Dikwels word die selfstandige naamwoord cowboy voorafgegaan deur 'n byvoeglike naamwoord wat die nasionaliteit, etnisiteit, plek van herkoms, godsdiens, seks, beroep of ander status van die persoon aandui. In Utah is of was daar Mexikaanse cowboys, Afro-Amerikaanse cowboys, Indiese cowboys, Texas cowboys, Colorado cowboys, Wyoming cowboys, Nevada cowboys, Mormoonse cowboys, Outlaw cowboys, Voltydse cowboys, Deeltydse cowboys, Moderne cowboys, Rodeo cowboys, Urban cowboys, Hollywood cowboys en vroulike individue wat gewoonlik cowgirls genoem word.
Cowboys kan maklik onderskei word deur hul klere en toerusting. James H. Beckstead skryf:
Die klere wat die Utah -drovers gedra het, is afgelei van die kleding van die Spaanse vaqueros wat op die ranchos van Kalifornië gewerk het. 'N Leerbroek wat chaps genoem word, beskerm die bene teen borsels en dorings en die horings van die beeste. 'N Hoed met 'n breë rand en 'n lae kroon beskerm hulle teen die skroeiende son en hou die reën van hulle kop af. 'N Kleurvolle sakdoek om die nek kan oor die mond en neus geplaas word as 'n beskerming teen stof wat deur die vee opgewek word. Groot spore met skerp rye werk oor die stewels van hoë leer. Die geklingel van die ratel het gehelp om die perd aan te jaag sonder om die ratel werklik toe te pas. Mettertyd het henneplariete meer gewild geword. Die lengte van die lariat het gewissel van 60 tot meer as 100 voet. Die saal wat deur die drovers gebruik is, het 'n rouhuidboom bedek met 'n machila, twee stukke dik leer wat mooi en fantasieus verwerk of gestempel is deur 'n hardloopskare in die middel, en oop om die pommel en kantel toe te laat. Die pommel was hoog, waardeur die lariat daaraan geheg kon word.
Die primêre wapen wat deur cowboys gebruik is, was 'n enkele-aksie Colt-rewolwer, gewoonlik 'n .44 .40 kaliber of 'n .45 kaliber. Remington -rewolwers was ook algemeen op die grens. Winchester herhalende gewere was verreweg die algemeenste van die lang gewere wat deur cowboys gebruik is. Hierdie wapens kan oor die hele gebied in geweerwinkels en droëwinkelwinkels gekoop word#8230.
Leergoedere [tuie, toom, saal, saalskede, patroongordels, holsters, leerboeie en kappies] kan by saalwinkels in baie van die dorpe in die gebied gekoop word. Die meeste van hierdie saalbedrywe was klein besighede wat in die handel bekend gestaan ​​het as "buckeye winkels. " 2
Die eerste assosiasie met Utah met vee het gekom met die opening van die Old Spanish Trail tussen New Mexico en Kalifornië in 1829. Die roete het noordwaarts deur die suidelike deel van Utah geloop. Vir twee dekades is nuwe Mexikaanse wolprodukte en hoofsaaklik serapes, matte en komberse oor die 1,120 myl lange roete na Kalifornië vervoer, waar dit verruil is vir perde en muile. Die handelaars het na New Mexico teruggekeer met kuddes met soveel as duisend diere.
Die eerste veekuddes in die gebied van Utah was dié van voormalige pelsvangers Jim Bridger en Miles Goodyear wat in die 1840's gestig is. Die beesbedryf van Bridger was deel van sy Fort Bridger -kompleks en het voordeel getrek uit die uitstekende grasvelde aan die noordelike hange van die Uintah -gebergte. Die operasie van Goodyear was langs die Weberrivier gesentreer en was deel van sy Fort Buenaventura, wat deel geword het van die Mormoonse nedersetting Ogden nadat dit in November 1847 by Goodyear gekoop is vier maande na die aankoms van die voorhoede Mormoonse pioniersgroep onder Brigham Young in Julie 1847.
Beeste was 'n kritieke element van die opkomende Mormoonse ekonomie en 'n belangrike ruilartikel toe duisende goudsoekers wat aan Kalifornië gebind is, in 1849 deur Utah getrek het. Teen 1850 het die aantal beeste in die gebied van Utah toegeneem tot 12 000 koppe en teen 1860 was dit 34 000 stuks. 3 Die aantal perde het ook toegeneem en 'n Mormoonse perdekudde is op Antelope -eiland in die Great Salt Lake gehou. Mormoonse leier, Heber C. Kimball, het die rondte van perde op die Antelope -eiland in die vroeë 1850's beskryf:
Om tienuur die oggend van die rondte, is stof na die noordelike punt van die eiland gesien. Dit het gelyk asof 'n stormwind teen 'n snelheid van 25 myl per uur suidwaarts beweeg het. Niks kon gesien word nie, behalwe stof tot dit binne twee myl van die huis gekom het. Almal was op sy tone en die opgewondenheid was hoog. Hier kom hulle, die vinnigste diere op die eiland, almal wit van skuim, hygend soos laaiers. Daar was ongeveer vyf-en-sewentig van hulle in almal, so fyn diere wat oral gevind kon word.
Lot Smith en Judson Stoddard, saam met hul vennote, het vier groot en pragtige perde geklim en die koraal binnegegaan waar die trop soos elande gesnuif het. Lot het die jaagtog gelei met sy maat naby hom, gevolg deur Judson Stoddard en sy maat. Terwyl hierdie wilde diere op hol was om die groot koraal, gooi Lot sy lariat oor die voorvoet van een van hulle, en op dieselfde oomblik het sy maat dieselfde dier om die nek en met hul lariats om die horings van hul saal, en in minder as 'n minuut se tyd, het die perd gegooi en oor die gladde oppervlak van die koraal gesleep, 'n afstand van verskeie stokke, na 'n plek waar die vuur en strykysters was, en nog 'n half- die minuut is die perd gebrandmerk en losgemaak. Hulle het net uit die pad gekom voordat Judson Stoddard en sy maat nog 'n perd gereed gehad het vir die afronding. So het dit voortgegaan totdat die band ontslae geraak het en op die reeks losgekom het om plek te maak vir die volgende een, wat op enige oomblik verwag is. 4
Daar was twee primêre bronne van beeste gedurende die eerste dekade van die vestiging van Utah. Mormoonse pioniers het aangehou om diere saam te bring toe hulle die vlaktes na Utah oorgesteek het. Emigrante wat aan Kalifornië gebonde is, het die Salt Lake-vallei 'n goeie plek gevind om hul diere wat verslete is, te verruil, gewoonlik in 'n verhouding van twee vir een, waardeur die aantal beeste en osse in die gebied van Utah toegeneem word.
'N Ander moontlike bron van beeste was Kalifornië. Terwyl meer beeste van Utah na Kalifornië geneem is nadat die goudstormloop begin het, kort nadat Salt Lake City gestig is, het 'n groep Mormone onder leiding van Jefferson Hunt na Kalifornië gereis waar hulle 200 koeie en 40 bulle gekoop het om die kuddes in Utah aan te vul. Die meeste diere sterf egter tydens 'n moeilike kruising van die Mojave -woestyn. 5
'N Vierde bron van beeste kom uit Texas, aangesien Mormoonse bekeerlinge uit die staat kuddes saamgebring het. James Whitmore het in die 1850's 500 langhorings van Texas na Utah gebring. Whitmore vestig hom in St. George, maar verloor sy lewe aan Navajo Indiane naby Pipe Spring in 1866. Sy seuns het die veebedryf voortgesit en teen 1880 het hulle ongeveer 15 000 beeste besit. Die McIntyre -broers, William en Samuel, was bekeerlinge na die Mormoonse kerk in Texas wat in die laat 1860's na Utah gekom het. Toe hul pa in Texas oorlede is, het hulle teruggekeer om sy boedel te vestig en 7 000 langhoornbeeste vir $ 3,75 elk gekoop met hul erfenis. Hulle het die kudde na Utah gery en die diere oorwinter aan die westekant van die Tintic Mountains suid van Utah Lake. Die volgende lente het die vee $ 24,00 per kop gebring. 6
In die vroeë Utah was die groot kuddes van die Whitmores en die McIntyres ongewoon. Die meeste vee -eienaars het slegs 'n paar beeste gehad wat gewoonlik in 'n gemeenskaplike kudde geplaas is. Weer het die vee soms bedreig, soos die winter van 1855 toe ongeveer die helfte van alle beeste in die gebied van Utah omgekom het. Indiërs was nog 'n bedreiging. In vreedsame tye sou 'n paar beeste deur die Indiërs as voedsel geneem word, dikwels as plaasvervanger vir die wild wat deur die beeste verplaas is. Gedurende tye van konflik, soos die Black Hawk -oorlog van die 1860's, het Indiërs beeste gesteel uit die Mormoonse nedersettings in die Groot Bekken en hulle honderde kilometers ooswaarts na Colorado gery, waar die beeste verkoop is vir verbruik deur die nuut aangekomde mynwerkers en ander inwoners van die gebied. 7
Die voltooiing van die transkontinentale spoorlyn na Utah in 1869 was 'n beduidende verandering in die beesbedryf in Utah. Mettertyd het die spoorweg die middel geword om vee uit die staat na die oostelike markte te vervoer. Onmiddellik het die spoorweg 'n toenemende aantal nie-Mormone na Utah gebring, waarvan sommige hul lewensbestaan ​​by beeste gemaak het. Die spoorweg het ook ekonomiese beleggings in die Weste deur oostelike en buitelandse kapitaliste gestimuleer. Baie van hierdie beleggings is in vee gedoen, en gedurende die 1870's en 1880's het die aantal beeste in Utah dramaties toegeneem. In 1870 was daar 39 180 beeste in Utah. Teen 1880 was daar 132 655 koppe en 'n dekade later, in 1890, het die getal tot 278,313 gestyg. 8 Sommige spekuleer dat die aantal beeste baie groter was as wat hierdie statistieke suggereer, omdat dit op belastinginligting gebaseer is en dat veeartse berug is dat die aantal beeste vir belastingdoeleindes getel word.
Die aantal beeste het nie net toegeneem nie, maar ook die kwaliteit van vee. Vanaf 1870 is korthaarbeeste uit Kanada ingevoer om die vee in Utah te verbeter. Gedurende die 1880's is Hereford -beeste ingevoer en ander rasse het gevolg.
Die uitbreiding van die beesbedryf in Utah gedurende die 1870's en 1880's is gebou op vier hoekstene wat klein operasies in die hele staat insluit, die veebaronne en Preston Nutter, BF Saunders, James W. Taylor, die Whitmores en die McIntyres wie se diere in duisende, Mormoonse koöperatiewe ondernemings, sommige verbonde aan United Orders en ander, soos die Bluff Pool in die suidooste van Utah, wat gegroei het in reaksie op dreigemente van buite deur die Lacy Cattle Company om veldtogte oor te neem en toegang tot water en ander hulpbronne te beheer, en korporatiewe beesondernemings wat hulpbronne in Groot -Brittanje, Pittsburgh en ander oostelike stede benut het, en selfs Utah -beleggers om onder meer maatskappye soos die Carlisle Cattle Company, die Pittsburgh Land and Livestock Company, die Webster City Cattle Company en die Ireland Cattle Company te stig.
Die korporatiewe beesmaatskappye het gewoonlik bestuurders, voormanne en cowboys van buite Utah, veral Texas en Colorado, ingebring. 9 Maar dikwels was ook Mormoonse voormanne en cowboys van die plase, boerderye en plattelandse dorpe in Utah in diens. 'N Paar van hulle het 'n spoor gevolg wat oorgegaan het van wettige werk as cowboys tot onwettige dade as outlaws. Matt Warner en George LeRoy Parker —alias Butch Cassidy — is twee wat nasionale en internasionale reputasie gekry het vir hul prestasies.
Die ritsel van beeste was 'n aanhoudende probleem in Utah gedurende die grootste deel van die negentiende eeu. In 1860 het die territoriale goewerneur Alfred Cumming in sy verslag aan die wetgewer opgemerk dat die noordelike deel van die gebied besmet is deur bende veediewe, wat afwykings op die gebiede doen en hul plundering in die omgewing van die militêre reservate weggooi. & #8221 Agtien jaar later het territoriale goewerneur George W.Emery het die wetgewer van 1878 meegedeel dat 'n ernstige probleem vir die voorraadbedryf in Utah die manne is wat jaarliks ​​'n groot aantal gesteelde beeste en perde uit Utah ry. Veeverenigings het belonings gebied vir die vang van rusters. Veeboere ondersteun die aanvaarding van die handelsmerk- en kuddewet van 1886, wat dit onwettig gemaak het om ongemerkte diere binne die gebied van Utah te verkoop of te slag. Sommige van die groter veehouers het geweerskutters gehuur om toekomstige ritselaars weg te skrik, en baie het bekende roersers gehuur in die oortuiging dat hulle nie sou steel van die hand wat hulle gevoed het nie. Nie een van hierdie middele was heeltemal effektief nie. " 11
Ruisende beeste was 'n ingewikkelde proses. Beeste is gewoonlik uit die oop veld geneem en#8212 myl weg van die eienaars. As die beeste reeds gebrandmerk was, moes die ritselaars die beeste hermerk om die bestaande handelsmerk te verander sodat dit nie herken kon word nie. Gewoonlik is beeste gebrandmerk tydens die oop rondes, maar dié wat gemis word, moet deur die cowboys wat 'n lopende yster saamgedra het, gebrandmerk word. Hierdie soos hulle bekend was, was veronderstel om met die eienaarsmerk te wees, maar op die afgesonderde reeks ver van die eienaar of die voorman se ondersoek het sommige cowboys hul eie handelsmerk toegepas en begin om hul eie kuddes op te bou by die koste van hul werkgewers of ander vee -eienaars. Die gesteelde beeste is egter meer gereeld uit Utah na militêre kampe of myndorpe gedryf om verkoop te word.
Vir sommige cowboys soos Butch Cassidy en Matt Warner was dit 'n maklike stap van vee wat ritsel tot roof. Ritselende skuilplekke soos Robbers ' Roost in Wayne County is deur die outlawes gebruik, waaronder Butch Cassidy na die 1897 Castle Gate Payroll Robbery.
Terwyl ritsers 'n irritasie was vir die veeboere in Utah, het strawwe winters, erge droogte en swak markte vir baie ekonomiese rampe meegebring, veral gedurende die harde winter van 1886, toe sommige boere die helfte of meer van hul kuddes verloor het en in die middel van die 1890's toe die markprys want beeste was uiters laag, wat dit vir baie mense onmoontlik maak om selfs uitgawes te vereffen om niks te sê om wins te maak op jare se harde werk nie.
Namate die 21ste eeu aanbreek, is daar steeds cowboys in Utah. Hulle het 'n groot deel van die kennis en kultuur van hul voorgangers van die negentiende eeu behou terwyl hulle aangepas het by die hedendaagse realiteite van bakkies, televisie en rekenaars. Die cowboy -persona bly voortduur omdat koeie steeds opgepas en versorg moet word, maar ook as gevolg van die beelde wat boeke, tydskrifartikels, rolprente, televisie en musikante uit die land en westelike lande aanhou koester.
1. James H. Beckstead, Cowboying: 'n taai werk in 'n harde land (Salt Lake City: University of Utah Press, 1991), 29.
3. Donald D. Walker, " The Cattle Industry of Utah, 1850 �: An Historical Profile, " Utah Historical Quarterly Summer 1964, 184.
4. Beckstead, Cowboy, 12-13.
5. Beckstead, Cowboy, 6-7.
6. Beckstead, Cowboy, 52, 56.
7. John Alton Peterson, Die Black Hawk -oorlog, (Salt Lake City: University of Utah Press, 1999).
8. Walker, " The Cattle Industry of Utah, " 189.
9. Vir 'n bespreking van hierdie maatskappye, sien Hoofstuk 5 "The Corporate Cattle Companies, " in Beckstead, Cowboy, 71�.
10. Beckstead, Cowboy, 133.
11. Beckstead, Cowboy, 133.
Texas Longhorns: 'n kort geskiedenis
Texas Longhorns en die lang ritte noordwaarts na die mark het so 'n afdruk op die Westerse landskap van die 19de eeu gemaak, dat vir baie Amerikaners vandag niks anders die Ou Weste beter kan definieer nie. In sy klassieke boek uit 1941 Die Longhorns, J. Frank Dobie skryf dat die Chisholm -roete, van Texas tot Kansas, die fantastiesste en wonderlikste migrasie van diere wat deur die mens beheer is, wat die wêreld nog ooit geken het of ooit kon ken, tussen 8266 en 1890 begin het 10 miljoen beeste is op die Chisholm en ander paadjies uit Texas gedryf. Sonder die Longhorns en die lang ritte, skryf Don Worcester in Die Texas Longhorn, 'Dit is onwaarskynlik dat die cowboy so 'n universele volksheld sou word. '
Die wortels van die Texas Longhorn dateer uit die laat 1400's. Beeste was nie inheems in Noord-Amerika nie, maar is deur goudsoekende Spaanse veroweraars bekendgestel. Die eerste Spaanse ontdekkingsreisigers het hul donker, dunbeen, bedompige Moorse-Andalusiese beeste op die Karibiese Eilande losgemaak. Hierdie Andalusiërs, bekend as swart beeste, het ook Spaanse vegbulle geproduseer. Op hul eie het die beeste verdwaal, groter geword en gou wild geword. In die natuur het hulle gedy en swaarbeen geword, maer en vinnig. Hulle lang bene en lang horings het aanvallende wapens en verdedigende beskerming gebied. Hulle het ook 'n vurige humeur en 'n kwaadwillige slimheid ontwikkel.
In 1521 het die Spaanse seekaptein Gregorio de Villalobos, wat 'n wet verbied wat handel oor vee in Mexiko verbied, Santo Domingo met ses koeie en 'n bul gelos en na Veracruz, Mexiko, gevaar. Die ontdekkingsreisiger Hernando Cortes het ook saam met Criollo, oftewel Spaanse vee, vaar om beesvleis te hê terwyl hy op sy ekspedisies was. Hy het sy kuddes met drie kruise gebrandmerk-die eerste handelsmerk wat in Noord-Amerika aangeteken is.
Namate meer Spaanse ontdekkingsreisigers noordwaarts op pad was, het hul verlamde en uitgeputte koeie, los op die roete, agtergebly om self te sorg. Hierdie Spaanse ontdekkingsreisigers het die Castiliaanse tradisie vasgehou dat gras 'n gawe van die natuur is. Spaanse veehouers het nie omhein in hul landerye of in hul kuddes nie, en beeste het maklik weggedwaal om by die wilde bevolking aan te sluit. In die 1820's het setlaars in Texas, destyds deel van Mexiko, hoofsaaklik Europese beesrasse grootgemaak. Die Texas Longhorn is die gevolg van die toevallige kruisteling van ontsnapte afstammelinge van die Criollo -beeste en die koeie van vroeë Amerikaanse setlaars, waaronder Engelse Longhorns.
Die maklik identifiseerbare resultaat is 'n wilde, bladkantige, ornerige, veelkleurige bees wat tussen 1000 en 1,500 pond weeg en 'n horing van 4 tot 7 voet het. 'N Longhorn word op tien jaar as volwasse beskou en was dan gemiddeld 1200 pond. Die kombinasie van hierdie eienskappe het Longhorns hartlik en selfversorgend gemaak. Een van hul nadele was hul vleis. Dit was bekend dat dit maer, taai en taai was, maar dit was steeds beter as beesvleis van Criollo -beeste. Die New York Tribune, op 4 Julie 1854, beskryf Longhorn-beesvleis: 'Die vleis is fyn en naby, ietwat soos wildsvleis. Dit is geneig om 'n bietjie taai te wees. ' Hierdie wilde beeste, wat uitstekende swemmers was, steek maklik die trae Rio Grande oor, maar word gewoonlik deur die meer onstuimige Rooi Rivier gestuit. Deur die Mexikaanse Oorlog, 1846-1848, het die Texas Longhorn 'n herkenbare tipe geword. Worcester wys egter daarop dat die regte Texas Longhorn 'n redelik duidelike tipe was wat eers in die groot getalle in Suid -Texas verskyn het. '
Die Longhorn het nie baie vyande gehad nie. Inheemse Indiërs het nie op die wilde beeste gejag nie; hulle het die vleis van die tamme verkies en dit was makliker om buffels dood te maak. Die Indiane het ook meer gebruik vir buffelhuide en bene gevind as vir Longhorn -leer. Wolwe wat die migrerende buffelkuddes gevolg het, bly skaam en versigtig vir die gemiddelde en dikwels dodelike Longhorn -beeste. Met die afneem van die buffelkuddes het die weiveldegrasse van Mexiko na Kanada voer geword vir hierdie nuwe, meer bemarkbare dier. Die meeste nie-Indiese Amerikaners het nooit 'n smaak vir buffels ontwikkel nie, en meer en meer mense hou van beesvleis. 'N Enkele Longhorn -koei het 10 hektaar goeie vlaktegras per jaar nodig gehad om te voer, 15 as die grond droog en stomp was en miljoene hektaar beskikbaar was. 'N Koeie wat op die ryk Texas -vlaktes woon, het gewoonlik 12 kalwers in haar leeftyd, wat 'n konstante voorraad vir die nuwe mark verseker.
Tydens die Burgeroorlog het die onbeheerde Longhorns toegeneem. Teen 1865 het ongeveer 5 tot 6 miljoen Longhorns in Texas gewoon, en die meeste was sonder handelsmerk. Baie veterane van die Konfederale Weermag wat uit die oorlog teruggekeer het, het kuddes opgebou deur ongemerkte beeste te eis en dit te merk. Op daardie tydstip was 'n stuurman ongeveer $ 4 werd in Texas-dit was as u iemand met die $ 4 kon vind. In Chicago, Cincinnati en ander vleisverpakkings- en markdorpe in die noorde, het dieselfde bestuurder vir ongeveer $ 40 verkoop. Die probleem was om die stuurders op die mark te kry. Meer as 250 000 stuurmanne is in 1866 na Kansas en Missouri gery, maar baie het dit nie gedoen nie omdat boere, wat hulle bekommerd was oor bosluiskoors, hulle sou terugkeer en diewe die kuddes sou tref. In 1867 het Abilene, Kan., Aan die spoorlyn van die Kansas & amp; Pacific, as 'n belangrike mark oopgemaak en die eerste van die koeiedorpe geword. Vir die volgende twee dekades het Longhorns die paadjies getref op lang, maar oor die algemeen winsgewende ritte. Daar was eintlik lang ritte vroeër, soos na New Orleans in die 1830's en na Kalifornië tydens die goudstormloop, maar die era van die groot roetes het eers na die Burgeroorlog begin.
Om kuddes op te bou, het veeboere dikwels jong penseelaars aangestel. Vir $ 10 per maand plus bord, het hulle die salieborsel gefynkam en vee uitgestort. Na die spring -roundup is die beeskudde noordwaarts gedryf. Vir hierdie gevaarlike werk sou 'n cowboy $ 30 per maand verdien. 'N Rit het dikwels 1 500 myl afgelê en het vier tot ses maande geneem. Die ure was lank, die omstandighede brutaal en die gevare baie werklik. Die buitelugwerk, meestal in die saal, het 'n sekere ras mans aangetref-die Amerikaanse cowboy.
Onvoorspelbare weer en geswelde strome sou die roetine op die roetes opbreek, en geen enkele woord kon 'n koeikamp vinniger opskud as 'Stampede! ' Elke cowboy wat ooit 'n kudde geloop het, was bekommerd oor die bedreiging en gevare van 'n stormloop . Dit sal nie veel neem om die Longhorns te laat hardloop nie -'n gil uit 'n coyote, die gerammel van die chuck -wa -panne, die gesis van 'n ratel, 'n cowhand -nies, die flair van 'n vuurhoutjie. In Frederic Remington 's Die Stampede die oorsaak was weerlig. 'Stompede was die ou Texiaanse woord, en geen ander beeste wat in die geskiedenis bekend was, het so 'n ingesteldheid om soos die Longhorns te stamp nie, ' skryf Dobie.
In 'n oomblik kan 'n kalm kudde 'n soliede golf van byna onstuitbare alarm en paniek word. Normaalweg sou 'n Longhorn -stuurman nie 'n man te perd teiken nie, maar nie 'n man of perd was veilig tydens 'n stormloop nie. Die stuurders het gewoonlik 'n groot risiko geloop. In Idaho het 'n stormloop van 1889 gelei tot die dood van een cowboy en 341 Longhorns. In Nebraska, in 1876, het vier cowboys probeer om 500 stampstuurwiele af te steek. Slegs drie van die mans het alles wat van hul vriend gevind is, die handvatsel van sy rewolwer. Die ongelukkige bemanning het twee cowboys verloor en 'n telling is beseer. Uit hulle kudde van 4 000 koppe is 400 beeste doodgemaak. Een van die ergste stormloop het in Julie 1876 naby die Brazosrivier in Texas plaasgevind. Byna die hele kudde wat in 'n kloof gedompel het, is meer as 2 000 koppe gedood of vermis.
Toe beeste gestempel word, het hulle geen geluid gelui nie, maar 'n kakofonie is opgewek deur die botsing van die horings en die hoewe van hoewe. Die hitte wat die massakudde uitstraal, was fenomenaal.
Charles Goodnight, een van die beroemdste veewagters uit die 19de eeu, het eens beskryf hoe die hitte die gesigte van die mans aan die lee kant van die kudde amper gebars het. Op 'n warm nag kan 'n bestuurder wat 10 myl gehardloop het tot 40 pond verloor. Daar was net een ding, volgens die meeste cowboys, wat gedoen kon word om beheer oor 'n wegholkudde te verkry. Dit was om helle vir leer na die kop van die kudde te ry en die leiers te laat maal, sodat die kudde in homself sou rondloop. Die cowboys het gehoop dat die beeste hulself sou uitput tydens die proses. Die manne waai hoede of slickers, toue slaan teen toue en skiet soms pistole in die grond om te verhoed dat die diere hardloop. 'N Kudde wat vlug, kan oor 'n groot gebied versprei. As die kudde 25 myl hardloop, sal die cowboys moontlik 200 myl moet ry. Elkeen wat alleen werk, waai uit en begin in die rigting van die nuwe beddegoed van die kudde ry. Soms word klein groepies beeste gevind en terug begin, maar dit was meer gereeld die geval om enkels te vind en te bestuur.
Elke roetekudde het sy oorheersende stuurman, wat deur instink na die voorkant van die tros gestap het om die voortou te neem. Goeie loodstuurders was veral waardevol om 'n rivier oor te steek, want huiwerige leiers sou veroorsaak dat die meeste ander stop. As 'n stuurman die werk goed verrig, sou dit nie verkoop word nie, dit sou huis toe gebring word om die ander troppe noordwaarts te lei. Charles Goodnight besit so 'n waardevolle stuurman in Old Blue, wat hy by die beesman John Chisum gekoop het. Gedurende agt seisoene het meer as 10 000 kop Old Blue na Dodge City gevolg- 'n eenrigtingreis vir hulle, maar nie vir Blue nie. Goeienag het 'n klokkie om Old Blue se nek gelê, en die ander stuurders het geleer om die bekende lui te volg. Old Blue, volgens die reeks legende, kon die beste water, die beste gras en die maklikste rivierkruisings vind, en kan selfs 'n senuweeagtige kudde kalmeer tydens 'n storm met sy gerusstellende baw. ' Na sy laaste rit, het hy was afgetree in 'n permanente weiding en het 20 jaar oud geword. By sy dood is sy horings op 'n ereplek in die Goodnight -boerderykantoor aangebring. 'N Goeie dag se vordering vir 'n kudde was ongeveer 10 myl. Onder gunstige omstandighede het Longhorns gewig aangeneem terwyl hy op die roete was. Water was die belangrikste noodsaaklikheid tydens 'n rit. 'N Longhorn kan tot 30 liter water per dag drink. Sonder baie vars water het die beeste geïrriteerd geraak en sou dit stamp.
Die Texas -cowboy het die Longhorn bewonder omdat dit hom beveg het. 'N Ou bul wat tou en gek was, kon met net 'n draai van sy kop twee toue wat oor sy horings gegooi is, maklik klap. Toe 'n cowboy na 'n stuurman verwys as 'gentled, ' bedoel hy dat die bestuurder gewoond geraak het aan die aanskoue van 'n man te perd, maar hy was nie naby mak nie.
Die sukses van die Longhorn het daartoe gelei dat dit vervang is. 'N Roete het gereeld baie geld vir die veeteienaar gemaak. 'N Bestuurder verkoop gemiddeld $ 40, en sleepuitgawes was ongeveer 'n dollar per kop. Hoe groter die kudde, hoe groter was die wins gemiddeld ongeveer 2000 stuks. Een van die grootste kuddes wat ooit aangeteken is, het Texas in 1869 met 15 000 koppe verlaat. Met soveel geld wat gemaak word en so 'n groot hoeveelheid beesvleis na Groot -Brittanje uitgevoer word, het welgestelde beleggers uit Engeland en Skotland na Amerikaanse boerderye as beleggings begin kyk. Van daar af was dit 'n klein stap om hul swart Angus en Herefords met 'n wit gesig voor te stel om 'n vark koei te produseer. Daar is ook korthorings ingebring om kuddes Longhorns op te gradeer. Die Shorthorns was vleisagtig, maar die Longhorns harder, die Shorthorn-Longhorn-kruis het 'n meer bemarkbare dier opgelewer. Teen 1885 lyk dit asof die ou Longhorns op pad was om uit die bestaan ​​geteel te word. Die einde van die oop reeks het grootliks bygedra tot die afname. Omheinde weidings het dit ekonomies meer gesond gemaak om rasse wat meer beesvleis en beter beesvleis produseer, groot te maak, aangesien gehardheid en selfversorging nie meer so belangrik was nie.
In die vroeë deel van die 20ste eeu het Longhorns byna uitgesterf, maar die ras is aan die lewe gehou omdat 'n paar boere in Texas om kleinvee om grootliks sentimentele redes vasgehou het. En nou maak Longhorns 'n ongelooflike terugkeer. Hulle is nie net oorlewende simbole van die Ou Weste nie, maar beeste wat baie gevra word. Hulle is vandag aantreklik vir telers om dieselfde redes as wat hulle 'n eeu gelede suksesvol was-hul weerstand teen siektes, gemak van kalwing, lang lewe en vermoë om op swak weiding te floreer, ' skryf Worcester. En daar is ook 'n nuwe rede: hulle voorsien maer beesvleis van Amerikaners uit die 21ste eeu wat gesondheidsbewus is.
Die oorsprong van vleisbeesboerdery in Kanada kan teruggevoer word na die invoer van veeldoelige beesrasse as lewende voedselbronne vir Franse en Britse pelshandelsposte. Teen die 17de eeu is beeste grootgemaak as 'n bron van trekkrag, voedsel (suiwel en vleis) deur die Franstalige inwoners op gemengde bestaansplase langs die St Lawrence -vallei en die Baai van Fundy. Later gebruik Britse kolonialiste beeste vir dieselfde doeleindes in die huidige Maritimes en Suid-Ontario. Beeste was een van die steunpilare van gemengde boerdery wat met landelike vestiging oor die hele land versprei het, en boerdery het veral belangrik geword in die gebiede van Wes -Kanada.
Terwyl die aantal vleisbeesboerderye afgeneem het in 'n neiging wat teruggevoer kan word na die 1941 -sensus van landbou, neem die gemiddelde kuddegrootte op vleisbeesboerderye toe. Na die ontdekking van bees -spongiforme enkefalopatie (malkoei -siekte) in 2003, het die totale aantal vleisbeeste in Kanada tussen die jare 2005 en 2016 gedaal.
Duidelike beesrasse het in die 19de eeu ontstaan. Die Britse beesrasse was die eerste mense wat in die meeste dele van Kanada aangekom het, en sommige word steeds algemeen erken: Korthorings was die eerste vleisras wat in 1832 in Kanada gevestig is, en wit Herefords het 'n reputasie vir gehardheid wat baie geskik is vir die moeilikheid. van Kanadese klimate en Aberdeen Angus is veral bekend as polles en gitswart van kleur (hoewel daar ook 'n Rooi Angus is). Angus -telers het daarin geslaag om hul beesvleis te onderskei as 'n vleisproduk van hoë gehalte.
In die laat 1960's en vroeë 1970's het 'n aantal Europese rasse, gesamentlik bekend as 'exotics', toegang tot Kanada gekry. Met hul oorsprong in Frankryk (Charolais, Limousin en Blonde d'Aquitaine), Duitsland (Gelbvieh) en Switserland (Simmental), het eksotiese beesrasse Kanada se pastorale landskappe verander. Terwyl suiwer geteelde beeste met 'n lang en eksklusiewe stamboom in sommige kringe nog steeds gewaardeer word, beklemtoon die meeste kommersiële kuddes die belangrikheid van meer funksionele eienskappe, soos hul vermoë om te wei in rowwe toestande, doeltreffendheid van voeromset na beesvleis en die 'basterkrag' wat verband hou met kruisteling.
Die meeste van die vleisbeesboerderye in Kanada kan in een of 'n kombinasie van drie fases van vleisbeesproduksie ingedeel word: beeskalfbedrywighede wat speenkalwers produseer, of agtergrondaktiwiteite wat kalwers tot volwassenheid voed op voer en afwerkings wat beeste intensief voer om te bereik slaggewig. Hierdie aktiwiteite kan op 'n enkele plaas geïntegreer word, maar die meeste grootskaalse beesboerderye spesialiseer in slegs een van die drie fases.
Koeikalf-operateurs hou 'n broeikudde beeskoeie by en hou toesig oor die voortplanting daarvan. Daar is meer as 60 000 koeikalfplase regoor die land. Kanada se vleisbeeskudde word op ongeveer 5 miljoen koppe geraam.Teelkuddes wissel van so min as vyf tot 10 koeie op klein gemengde plase tot honderde of meer op groot plase. Die teelkudde bestaan ​​uit koeie en verse van 'n enkele ras of kruisras wat noukeurig gekies word vir moedereienskappe, soos moederskap, kalfgemak, melkproduksie en beesgehalteienskappe van hul nageslag. Prestasiegetoetste, rasegte bulle van rasse wat bekend is vir die gewenste eienskappe van hul nageslag, vorm die manlike kant van die kudde, een bul kan gewoonlik met ongeveer 30 koeie (kyk Diereteelt).
Die meeste teling vind plaas in die somer wanneer koeie vir een tot twee maande aan bulle blootgestel word. Jaaroudse verse word geteel met vaars wat bekend is om klein kalwers wat maklik afgelewer word, te produseer en op ongeveer twee jaar oud te word. Anders as suiwelproduksie, wat op kunsmatige inseminasie staatmaak, gebruik die meeste koeikalfprodusente lewende bulle om op te spoor watter koeie in 'n oop weidingsomgewing in hitte is (dit wil sê, paring). Die meeste kalwing vind van Februarie tot Maart plaas, en 'n radiofrekwensie -identiteitsplaatjie word so gou as moontlik na die geboorte aan die kalf se oor vasgemaak om identifikasie te vergemaklik en terug te keer na die kudde van oorsprong.
Kalwers bly naby hul moeders totdat hulle met ongeveer 275 kg (600 pond) gespeen word. In die laat lente word die koeikalfpare opgerol en die kalwers word kortliks van hul moeders geskei. As kalwers nie van nature horingloos is nie (van 'n poenskop), word hulle gewoonlik onthoring en word mannetjies gekastreer om stuurkalwers te word. Kalfverwerking sluit tipies inenting teen algemene siektes (bv. Swart been) in, en 'n kunsmatige hormoonpellet word in die oor ingeplant (wat nooit vir menslike gebruik gebruik word nie) om groei te stimuleer.
As kalwers in die herfs gespeen word, word die kudde tipies in groepe verdeel, elk met verskillende voer- en bestuursvereistes. Dragtige jaaroud verse en verse kalwers om die volgende lente te teel, kan baat daarby om van volwasse dragtige koeie geskei te word. Koeikalwers (beide stuur- en slagverse) mag verkoop word aan spesiale agtergronde om so vinnig as moontlik gewig en raamgrootte by te voeg. In groot kuddes word die bulle ook afsonderlik van die koeikudde gevoer en bestuur tot die optimale tyd vir teling.
Die westelike oriëntasie van Kanada se vleisbeesboerderye word verklaar deur die belangrikheid van weiding en veld vir koeikalfbedrywighede. Die produksie van wintervoer (hooi en kuilvoer) is 'n arbeidsintensiewe aktiwiteit in die somer, wanneer voer gesny en gebaal word, en in die winter, wanneer dit aan die beeste gelewer moet word. Wintervoer is van kardinale belang vir die veeproduksie en as tuisgemaakte voervoorrade onvoldoende is, moet ekstra hooi aangekoop en na die plaas gestuur word, dikwels teen aansienlike koste.
Die suiwelkudde in Kanada, wat in Québec en Ontario geleë is, lewer ook 'n bydrae tot die beesvleisproduksie. Manlike melkkalwers en verse wat 'n oorskot van melkkwotas het, dra ongeveer 10 persent van Kanada se kalfs- en jong beesvleisvoorraad by. Koeie wat uit die melkkudde geslaan word as hulle te oud is om doeltreffend melk te produseer, word geslag en word hoofsaaklik vir beesvleis gebruik.
Stockerproduksie, soms bekend as 'agtergrond', is 'n groeiperiode tussen speen en afwerking vir slag (ses tot 12 maande), wat daarop gemik is om spier- en beengroei te maksimeer. Dit verg aansienlike weiding om weiding in die somer en die voer van hooi en kuilvoer wat soms aangevul word met graan te vergemaklik. Spesialiste van spesies koop tipies gespeende stuur- en verskalwers wat 'n lae-energie-dieet voer het om raamgrootte te bou voordat hulle gereed is om aan voerkraaloperateurs verkoop te word.
Afwerking, die laaste stap in die voorbereiding van diere vir slag, is daarop gemik om die liggaamsgewig en waarde van die voltooide dier te verhoog. Terwyl sommige koeikalf-operateurs hul eie beeste in een volledig geïntegreerde proses kan klaarmaak, word die meeste afwerkings nou in spesiaal ontwerpte eenhede gedoen. Gemengde plase in Ontario en Oos-Kanada het tradisioneel tot 200 beeste per jaar gevoed om die waarde van tuisgemaakte gewasse te verhoog en om 'n winterbesetting en bron van inkomste te bied. Baie groter voerkrale met 'n kapasiteit van 10 000–25 000 beeste word egter in Alberta en Saskatchewan aangetref. Hierdie grootskaalse voerkrale is toegerus met voermeulens om 'n presies geformuleerde rantsoen te meng, groot bunker-silo's om honderde ton mielies en gars kuilvoer voor te berei, en gespesialiseerde mengvragmotors om presies afgemete voerrantsoene te versprei in die lang voerstafels wat elke pen voer .
Agtergrond en beesafwerking word beskryf as marge -ondernemings. Winste kom uit twee bronne: prysmarge, dit wil sê die verskil tussen die koopprys en die verkoopprys (bv. Die oorspronklike gewig van 300 kg van 'n stuurder wat vir $ 1,80/kg gekoop en vir $ 2,00/kg verkoop is, sou 'n wins van $ 60,00 oplewer. 20/kg prysmarge) en voermarge, dit wil sê die verskil tussen die koste van 'n kilogram wins en die verkoopprys van die wins. Byvoorbeeld, as dit $ 1,90/kg kos om 200 kg in die voerkraal aan te sit en die 500 kg voltooide stuurwiel vir $ 2,00/kg verkoop word, kry die operateur $ 20,00 deur 'n 0,10/kg -voermarge.
Slim koop en verkoop kan die wins van die prysmarge bepaal, maar die voermarge is afhanklik van beeste wat doeltreffende gebruikers van voer is, en van die vaardigheid en presisie waarmee rantsoene geformuleer word om die gewigstoename per dollar voer te maksimeer. Kalwers van ses tot agt maande is die doeltreffendste voeromsetters (6-8 eenhede voer per eenheid gewigstoename), maar die stadigste gewigstoename (1,0-1,1 kg/dag) en kan in die voerkraal wees vir so lank as 180 dae. Jaaroudes is minder doeltreffend (8–9 eenhede voer per toename in eenheid), maar kry vinniger (1,1–1,3 kg/dag), sodat hulle slegs 90 dae in die voerkraal benodig voordat hulle slaggereed is. Verse vaar effens stadiger in die voerkraal en eindig met ligter gewigte as wat die geval is by sturings.
Die tipe voer wat aan vleisbeeste verskaf word, wissel geweldig van streek tot streek en gedurende die lewensduur van die diere. Die groot aantal koeie en die klein aantal bulle wat vir voortplanting benodig word, word gedurende die groeiseisoen op staande gras gevoer en hooi en kuilvoer wat genees word wanneer gras in die kouer maande van die jaar dormant is. Somerweiding van die koeikudde word versigtig bestuur deur 'n ruimtelike verspreiding van watergeriewe wat die beeste aanmoedig om egalig en oor die breedste weidingsgebied te wei. Beeste word aangetrokke tot soutblokke wat spoorminerale verskaf om die dieet aan te vul, en dit kan ook strategies geleë wees in weidingsgebiede wat andersins onderbewei kan word. Rotasieweiding word ook bestuur met behulp van elektriese heinings wat maklik verskuif kan word om te veel weiding te voorkom. Terwyl winterweiding die dieet in sommige dele van Kanada kan versterk, is wintervoering met tuisgemaakte hooi of kuilvoer uit grasse, peulgewasse of graangewasse, moontlik aangevul met graan of 'n kommersieel bereide proteïenmeel, die norm. Die beeste sal saamtrek waar wintervoer verskaf word. Die verspreiding van beeste in die veld is dus die gevolg van 'n verskeidenheid voerpraktyke wat beplan word vir volgehoue ​​gebruik van die weiding en voerbronne op plase.
Die sleutel tot afwerking is 'n hoë-energie voerrantsoen (bv. Gars of koring) gekombineer met ruvoer (gekapte gars en mieliekuilvoer met hooi en strooi). In plaaslike gebiede kan byprodukte (soos gedroogde distilleerder- en brouerkorrels, suikerbietpulp of nie-verkoopbare uitskot-aartappels) op verskillende tye van die jaar 'n belangrike deel van die mengsel word. Gewasse word gewoonlik in die vroeë deel van die afrondingsperiode gebruik, terwyl 'n hoë-energie-voer oorheersend is in die rantsoen namate diere slaggewig nader.
Vir baie jare, en in die meeste dele van Kanada, word die afwerking van beeste op gras alleen as onekonomies beskou. Die karoteen in gras gee beesvleis 'n dun, geel vetbedekking - iets wat verbruikers onaantreklik gevind het. Tradisionele veevoeders dring steeds daarop aan dat graanafwerking noodsaaklik is om die romerige wit vetkleur en marmering te verkry wat verbruikers in Kanada en in die buiteland vereis. 'N Groeiende marksegment verkies egter beeste met gras en glo dat hul vleisprodukte gesondheidsvoordele bied en 'n uitstekende smaak het. Kenners van grasvleis beweer dat hulle subtiele streeks- en seisoensverskille kan identifiseer in die verskillende grasse, bessies en peulgewasse wat deur beeste verbruik word, wat die smaak van die vleis beïnvloed. 'N Betreklik klein, maar groeiende aantal beesboerderye maak beeste uitsluitlik op gras en hooi klaar. Beeste wat met gras gevoer word, word gewoonlik by klein slaghuise wat in die provinsie geïnspekteer word, geslag en die beesvleis word by die plaashek, op die boeremarkte en in spesiale vleiswinkels verkoop. Alhoewel dit steeds 'n nismark is wat deur 'n klein aantal boetiekprodusente verskaf word, word dit deur sommige as 'n belowende geleentheid beskou, gegewe die algehele afname in die gemiddelde verbruik van beesvleis per capita in Kanada.
Daar word voorgestel dat veeboerdery die mees etiese van alle vorme van dierlike landbou is en die mees onveranderde onder diereproduksiestelsels. Soos skape en bokke, word beeste buite grootgemaak en groei dit meestal tot 'n slaggewig in 'n relatief natuurlike omgewing wat dikwels nie as alternatiewe gebruik as voedselbron gebruik kan word nie. Alhoewel beesafwerking beslis 'n intensiewe vorm van beperkte diereproduksie is, is dit nêrens so ingrypend as die omstandighede in vark- of pluimveestalle nie. Voerkraalbeeste kan baie van hul natuurlike gedrag uitdruk ten spyte daarvan dat hulle in 'n kraal opgesluit is. Kastrasie, onthoring en handelsmerk is egter baie problematies vanuit 'n oogpunt van dierewelsyn. Die omgewingsimpak en die gevolge vir die gesondheid van groot konsentrasies voerkrale in die suide van Alberta, veral in Lethbridge County, het daartoe gelei dat 'n groter regulering van beesafwerking as landelike grondgebruik vereis word. Gekombineer met kommer oor die gevolge van die menslike gesondheid van kunsmatige hormone in die produksie van vleisbeeste, oormatige gebruik van antibiotika, en E-coli-besmetting van beesvleis en die strome wat deur plase vloei, het hierdie faktore gelei tot toenemende openbare ondersoek en sosiale kommer oor die toestande van beesproduksie en beesvleisverwerking, 'n bewussynsvlak wat slegs 'n paar dekades gelede nie bestaan ​​het nie. Op 'n globale skaal blyk dit dat metaanvrystellings wat toegeskryf word aan herkouers en hul mis 'n aansienlike bydrae lewer tot die antropogene bronne van kweekhuisgasse ( kyk Klimaatverandering ). Om hierdie redes word konvensionele beesboerderye uitgedaag soos nog nooit tevore om hul praktyke te regverdig nie, terwyl organiese, natuurlike en grasvleisbeesprodusente hoofstroommarkte bou uit wat vroeër as 'n nis beskou is.
Mense van die Ranch, Range en Trail
In die Amerikaanse verbeelding is die klassieke cowboy 'n hardnekkige buitestander wat soos John Wayne lyk. In werklikheid was die boerdery, reeks en roete in Texas die tuiste van 'n uiteenlopende netwerk van beesvleis, mans en vroue.
Die vaqueros het al honderde jare vee en wilde perde aangejaag en bestuur voordat Anglo -Amerikaanse boere in Texas aangekom het. Maar hulle het nie verdwyn nie. In plaas daarvan het hulle noodsaaklik geword vir die groei en modernisering van 'n nasionale bedryf. Teen die middel van die 19de eeu was vaqueros so bekend vir hul vaardighede dat die veeboer Richard King na Mexiko gereis het om hele gesinne te werf om op sy boerdery in Texas te werk. Hierdie gesinne het bekend gestaan ​​as Los Kine & ntildeos, Konings se mense. Deur geslagte se diens het hulle 'n omwenteling in die veeboerdery en perdeteelt gemaak en gehelp om die King Ranch in te bou tot die legende wat dit vandag is.
Afro -Amerikaners was een van die vroegste koeie op Texas -boerderye. In 1840 was 62 persent van die belastingbetalers van Coastal Prairies wat 100 of meer beeste besit het, slawe. Sommige historici meen dat die meeste boerderyarbeid van die tydperk deur slawe van swart beeshande uitgevoer is. Desondanks kon sommige swart cowboys 'n relatief groter mate van ekwiteit in die oop reeks ervaar. 'N Paar van hulle, soos Daniel Webster Wallace, het selfs hul eie boerderye gekoop ná emansipasie in 1865. Julia Blanks, 'n voormalige slaaf van San Antonio, woon saam met haar man op die Adams Ranch in die Friovallei. Blanks het gehelp met afrondings, gewasse geplant, diere grootgemaak en groot maaltye gekook tydens handelsmerke. Haar dogters neem haar agterna wat sy later onthou het, en my oudste meisie het die plek van 'n cowboy ingeneem en haar hare in haar hoed gesit. En ry! Goeiste, sy was mal daaroor om te ry. & Quot
Blanks was ver van die enigste vrou wat op 'n plaas gewerk het. Die vrou van die legendariese boer Charles Goodnight, Molly Goodnight, het bekend gestaan ​​as die & ldquoMoeder van die Panhandle. & Quot Die egpaar het die JA Ranch in Palo Duro Canyon gestig, waar Molly partytjies vir koeihande aangebied het, vir hulle gesorg het en hulle geleer het om te lees. Sy het ook pogings aangewend om bison wat oorgejag is, te bewaar. Die Goodnight Buffalo Ranch het uiteindelik tot meer as 200 bison gegroei, en Molly het selfs 'n bisekudde onder haar eie handelsmerk gehad, Flying T. Johanna July was 'n Black Seminole vaquera gebore in Mexiko en getoë in Brackettville, Texas. Toe sy op haar familie en rsquos -boerdery in die Rio Grande -vallei grootgeword het, het Julie geleer om te jag, te hengel en veeteelt te maak. Sy het die bestuur van die familie en rsquos se vee en perde oorgeneem toe haar pa sterf, en sy het die res van haar lewe in die onderneming gewerk. Margaret Borland was die eerste vrou wat 'n veeboer gelei het. Na die dood van haar man in 1867, word Borland die enigste eienaar en bestuurder van hul groot boerdery in Victoria en 8 000 langhorings. Binne ses jaar het sy dit tot 10 000 beeste gegroei. In 1873 het Borland 2500 langhorings, haar drie kinders en verskeie koeihande op die Chisholm-roete na Kansas gelei en die eerste vrouebaan ooit geword.
Jimmy M. Skaggs, & ldquoCattle Trailing, & rdquo Handboek van Texas Online, besoek op 17 Junie 2021, https://www.tshaonline.org/handbook/entries/cattle-trailing.
5 Proef by beproewing
Die verhoor deur beproewing was 'n strafmetode wat bekend staan ​​as judicium Dei (& ldquo -oordeel deur God & rdquo). In 'n tyd toe dit moeilik was om beslissende bewyse te versamel, het mense 'n beroep op God se wil gedoen om 'n verdagte of skuld of onskuld te bepaal.
Die hof sou besluit oor die tipe beproewing wat gebruik word om die beskuldigde te toets. Elke beproewing kon vermoedelik slegs deur 'n wonderwerk van God deurgegaan word. As die persoon wel slaag, beteken dit dat God die beskuldigde gespaar het en dat hy onskuldig was aan die misdaad. As hy misluk, het God hom verlaat en was hy skuldig.
Nare voorbeelde van hierdie tipe straf sluit in die beproewing van die tweestryd waarin die beskuldigde deur 'n geveg moes kom. Die beproewing van warm water het vereis dat 'n persoon sy arms in warm water steek om 'n klip te haal. As sy arms drie dae later nog geskend was, was hy skuldig.
Sommige beproewings het egter nie veel van 'n wonderwerk nodig gehad nie. Die beproewing van die kruis het die beskuldigde sowel as die beskuldigde laat staan ​​voor 'n kruis met hul arms uitgestrek. Die eerste persoon wat sy arms laat sak het, het die saak verloor.
Die beproewing van bloeding het vereis dat 'n vermeende moordenaar na die lyk van die moordslagoffer staar. As die lyk weer begin bloei, was die toeskouer die moordenaar. Met die beproewing van die geseënde stukkie moes die beskuldigde 'n paar geseënde gedroogde brood en kaas eet. As die persoon verstik het terwyl hy geëet het, was hy skuldig.
Ander webwerwe is welkom Skakel na hierdie bladsy, maar nie om ons inhoud met kopiereg te reproduseer of te hergebruik nie. Raadpleeg ons herdrukbeleid vir meer inligting oor hoe om toestemming te vra om ProCon.org -inhoud te herdruk.
8000 vC-63 vC
8000 v.C. - Oorsprong van die huishoudelike koei
Kunstenaarsweergawe van 'n Auroch.
Bron: WOLDS Historical Organization, "Wymeswold's Ghosts," hoap.co.uk (besoek 10 Julie 2013)
Aurochs, die wilde voorouers van moderne koeie, was eens oor groot dele van Asië, Europa en Noord -Afrika.
Aurochs is die eerste keer 8 000 tot 10 000 jaar gelede in die vrugbare halfmaan gebied in die Nabye Ooste mak gemaak en het ontwikkel tot twee soorte mak beeste, die gestampte Zebu (Bos indicus) en die nederige Europese hooglandbeeste (Bos taurus).
Sommige wetenskaplikes meen dat makgemaakte beeste uit die vrugbare halfmaan in Eurasië versprei het, terwyl ander meen dat 'n aparte makmaakgebeurtenis in die gebied van Indië en Pakistan plaasgevind het.
Straus Family Creamery "History of the Cow", www.strausfamilycreamery.com (23 Oktober 2007 geraadpleeg)
4000 vC - Vroeë bewyse van melkvee by neolitiese Brit
Ou neolitiese kookpotte.
Bron: Discovery Channel, "Vroeë Britte was oorspronklike kaaskoppe," dsc.discovery.com, 10 Oktober 2006
Discovery Channel 'Early Brits were Original Cheeseheads', dsc.discovery.com, 10 Oktober 2006
British Broadcasting Corporation (BBC) "Early Man 'Couldn't Stomach Milk'," www.bbc.co.uk (30 Oktober 2007 geraadpleeg)
3000 vC - Bewyse van melkkoeie wat 'n belangrike rol in die ou Sumeriese beskawing speel
Beeld van 'n steenhout by die ou Sumeriese tempel van Ninhursag wat tipiese suiwelaktiwiteite toon.
Bron: Dorling Kindersley, The Visual Dictionary of Ancient Civilizations, 1 November 1994
Alhoewel daar al bewyse is van vee in Mesopotamië, so vroeg as 8000 v.G.J., het die melking van melkkoeie eers ongeveer 3000 v.G.J. 'n belangrike deel van die Sumeriese beskawing geword.
Argeologiese bewyse toon dat die ou Sumeriërs koeimelk gedrink het en ook koeimelk van kaas en botter gemaak het.
Die foto links is van 'n gesnyde suiweltoneel wat in die tempel van Ninhursag in die Sumeriese stad Tell al-Ubaid gevind is. Die toneel, wat tipiese suiwelaktiwiteite toon, soos melk, sout en botter maak, dateer uit die eerste helfte van die derde millennium v.G.J.
Karen Rhea Nemet-Nejat, PhD Daaglikse lewe in antieke Mesopotamië, 2002
3100 v.C. - Die mak koei verskyn in die antieke Egiptiese beskawing
Oude Egiptiese klipsnywerk om 'n koei te melk.
Bron: Tour Egypt, "The Diet (Food) of the Ancient Egyptians", touregypt.net (besoek 11 Julie 2013)
Ten minste so vroeg as 3100 v.G.J. is die mak koei in Noord -Afrika bekendgestel of afsonderlik gedomestiseer.
In die ou Egipte het die mak koei 'n groot rol gespeel in die Egiptiese landbou en spiritualiteit.
Die koei is verklaar van sy sentrale rol in die Egiptiese lewe. Die Egiptenare "het die koei heilig gehou en haar opgedra aan Isis, die godin van die landbou, maar meer as dit, die koei was 'n godin in eie reg, genaamd Hathor, wat die vrugbaarheid van die land bewaak het."
Ron Schmid, ND Die onvertelde verhaal van melk, 2003
2000 vC - Die mak koei verskyn in die Noord -Indiese Vediese beskawing
Beeld van die heilige koei uit die Bahagavad-Gita.
Bron: Sri Acharyaji, "Sama Darshana: The Nature of True Equality in Sanatana Dharma," dharmacentral.com, 8 Julie 2010
Teen 2000 v.G.J. het die mak koei in Noord -Indië verskyn, wat saamval met die koms van die Ariese nomades.
Die Vediese beskawing wat Noord -Indië van ongeveer 1750 vC tot ongeveer 500 vC regeer het, het sterk staatgemaak op die koei en die suiwelprodukte wat dit verskaf het.
Die groot afhanklikheid van die koei is versterk deur die Vedas (die godsdienstige epos van die Hindoe -godsdiens) waarin die koei as 'n heilige dier beskou is.
1700-63 vC - Melk in die antieke Hebreeuse beskawing en die Bybel
"Die eertydse Hebreërs het die melk in die gunstigheid gehou. Die vroegste Hebreeuse geskrifte bevat oorvloedige bewyse van die wydverspreide gebruik van melk van baie vroeë tye af. Die Ou Testament verwys na 'n 'land wat oorloop van melk en heuning' ongeveer twintig keer. Palestina as 'n land van buitengewone vrugbaarheid, wat al die geriewe en lewensbenodigdhede bied. In totaal bevat die Bybel 'n vyftig verwysings na melk en melkprodukte. "
1525 - Die eerste beeste wat na die Amerikas gebring word, arriveer in Vera Cruz, Mexiko
"Die eerste beeste wat in die nuwe wêreld aangekom het, het in 1525 in Vera Cruz, Mexiko, geland. Kort daarna het sommige oor die Rio Grande gegaan om in die natuur te vermeerder. Hulle het bekend gestaan ​​as 'Texas Cattle'. Kort daarna het sommige van die [Spaanse] setlaars beeste van die Kanariese Eilande en Europa na Suid -Amerika vervoer.
1624 - Die eerste beeste wat na New England gebring is, arriveer in Plymouth Colony
Die eerste koeie is in 1624 na die kolonie Plymouth gebring.
"Die beeste wat in 1627 in Plymouth teenwoordig was, het swart, rooi, witrug- en witpensvariëteite ingesluit. Die swart beeste was moontlik van 'n ras of soortgelyk aan dié wat vandag Kerrys genoem word. Kerrybeeste is afkomstig van antieke Keltiese beeste en was oorspronklik inheems aan County Kerry Ierland. "
Craig S. Chatier, MA "Livestock in Plymouth Colony," Plymouth Archaeological Rediscovery Project webwerf (9 Oktober 2007 geraadpleeg)
1679-1776 - Melk en die Spaanse missies in Kalifornië
"Die Jesuïetpriester, Eusebio Kino, het beeste in 1679 in Baja California voorgestel as deel van die sendingpogings om sendingnedersettings te vestig. Melk het 'n seën geword vir sendelinge in nood."
Tydens 'n voedseltekort in 1772 het Junipero Serra gesê dat "melk van die koeie en 'n paar groente uit die tuin [ons] hoofbestaan ​​was."
In 1776, by die Mission San Gabriel, skryf Vader Font dat "die koeie baie vet is en hulle gee baie en ryk melk, wat hulle [inheemse Amerikaanse vroue by die sending] kaas en baie goeie botter maak."
Robert L. Santos "Dairying in California through 1910," Kwartaalblad van Suid -Kalifornië, Somer 1994
Vroeë 1800's - Milk Maids en die verpligte pokke -entstof in die Verenigde State
Tekening van 'n man wat deur pokke ingeënt word, deur Sol Ettinge.
Bron: United States National Library of Medicine, "Pokke 'n groot en vreeslike plaag", nlm.nih.gov, 18 Oktober 2002
In die 18de eeu was dit algemene volkswetenskap in Europa dat dit lyk asof melkmeisies (vroue wat koeie gemelk het) immuun teen pokke was toe hulle deur Europa vee.
In 1796 het die Engelse geneesheer Edward Jenner 'n entstof vir pokke ontwikkel op grond van hierdie volkskennis.
"Met die besef dat melkmeisies wat met koeipokke besmet is, immuun teen pokke is, het Jenner in 1796 doelbewus James Phipps, 'n agtjarige seuntjie, besmet met pokke. Daarna het hy Phipps blootgestel aan pokke, wat Phipps nie kon opdoen nie. kinders, waaronder sy eie seun, het Jenner tot die gevolgtrekking gekom dat inenting immuniteit bied teen pokke. "
In die Verenigde State is verpligte inenting teen pokke per staat ingestel, begin in die vroeë 1800's.
National Library of Medicine "Pokke 'n groot en vreeslike plaag", nlm.nih.gov, 18 Oktober 2002
1840-1920's - Melkproduksie en distilleerdery -melkerye in die Verenigde State
Beeld van die Gooderham & Worts -distilleerdery/suiwel uit die 1850's.
Bron: feite oor rou melk, "Distellery Dairies, Deadly Milk", raw-milk-facts.com, 21 Junie 2012
In die vroeë 19de eeu het die alkohol -distilleerdery in die Verenigde State begin groei. Groot hoeveelhede swill (verbruikte korrels) is geproduseer as 'n byproduk van whisky en ander alkoholproduksie. Baie distilleerderye het melkerye geopen en hul melkkoeie begin voer met die afval. Die lae voedingsinhoud van die swill lei tot siekte by die koeie en by die mense wat hul melk gedrink het.
"Die ongelukkige koeie was beperk tot vuil, misgevulde krale en het 'n bleek, blou melk gegee wat so swak van gehalte was dat dit nie eens gebruik kon word om botter of kaas te maak nie."
Raw-milk-facts.com "Distellery Dairies, Deadly Milk", raw-milk-facts.com, 21 Junie 2012
1822-1895 - Die proses van pasteurisering is ontwikkel deur Louis Pasteur
Beeld van Louis Pasteur.
Bron: "Louis Pasteur (1822-1895)," bbc.co.uk (11 Julie 2013 geraadpleeg)
Die Franse chemikus en bioloog Louis Pasteur, wat as een van die vaders van mikrobiologie beskou word, het gehelp om te bewys dat aansteeklike siektes en siektes wat deur voedsel oorgedra word, deur kieme veroorsaak word, bekend as die 'kiemteorie'.
Pasteur se navorsing het getoon dat skadelike mikrobes in melk en wyn siekte veroorsaak, en hy het 'n proses uitgevind - nou 'pasteurisasie' genoem - waardeur die vloeistowwe vinnig verhit en afgekoel word om die meeste organismes dood te maak.
British Broadcasting Corporation (BBC) "Louis Pasteur (1822-1895)," bbc.co.uk (11 Julie 2013 geraadpleeg)
23 Maart 1883 - Die New York Melkoorlog
Beeld van 'n melkverkoper in New York tydens die "melkoorlog" van 1883.
Bron: New York Times, "Op hierdie dag: 31 Maart 1883," nytimes.com (11 Julie 2013 geraadpleeg)
In 1883 het 'n stryd bekend as die 'melkoorlog' tussen melkboere/produsente en melkverspreidingsondernemings in New York uitgebreek.
Melkboere eis 'n hoër prys vir hul melk. Toe die verspreidingsmaatskappye weier om meer te betaal, het die boere 'morskomitees' georganiseer wat paaie versper het, beslag gelê het en hul eie melk uitgegooi het in plaas daarvan om dit aan die verspreiders te verkoop.
Hierdie "stortkomitees" het 'n 'melkhongersnood' in New York geskep in 'n poging om die melkverspreidingsondernemings te dwing om die boere hoër pryse vir hul melk te betaal.
"Einde Maart 1883 is 'n tydelike ooreenkoms bereik tussen komitees van die stakende melkboere en die melkhandelaars, laasgenoemde verteenwoordig ongeveer 800 van hul mede-sakemanne. Hulle het ingestem om die prys van melk op 2½-4 ¢ liter te bepaal, afhangende van die seisoen. Geskille tussen melkprodusente en handelaars sou soms oor die jare na vore kom, waarvan die melkstakings van die vroeë dertigerjare tydens die Groot Depressie die belangrikste was. "
New York Times "Op hierdie dag: 31 Maart 1883," nytimes.com (11 Julie 2013 geraadpleeg)
1884 - Eerste glasmelkbottels gepatenteer
"Een van die eerste glasmelkbottels is in 1884 deur dr. Henry Thatcher gepatenteer nadat hy 'n melker sien aflewer het uit 'n oop emmer waarin 'n kind se vuil lappop per ongeluk geval het. Teen 1889 het sy Thatcher's Common Sense Milk Jar geword Dit is verseël met 'n waspapierskyf wat in die groef in die nek van die bottel gedruk is. melk begin op die markte verskyn. "
Hoe produkte "melk" gemaak word, www.madehow.com (22 Oktober 2007 geraadpleeg)
1893 - Dr Henry L. Coit vorm die Mediese Melkkommissie om rou melk te sertifiseer
Dr. Henry L. Coit se "Baby Keep Well" -kliniek in 1906.
Bron: feite oor rou melk, ''n kort geskiedenis van rou melk', raw-milk.facts.com (11 Julie 2013 geraadpleeg)
In die middel tot laat 1800's was melkgebore siektes 'n groot probleem.
Melk wat by onhigiëniese produksiefasiliteite (soos distilleerdery -melkerye) geproduseer word, was 'n middel om siektes soos tifus en tuberkulose te versprei. Hierdie siektes het 'n krisis in die volksgesondheid veroorsaak wat gelei het tot die toenemende kindersterftes in die stede.
As gevolg hiervan, "[i] in 1889, twee jaar voor die dood van sy seun as gevolg van besmette melk, het die dokter, New Jersey, doktor Henry Coit, in New Jersey, die oprigting van 'n mediese melkkommissie aangespoor om toesig te hou oor of 'sertifisering' van melk vir netheid, uiteindelik word een in 1893 gevorm. "
Raw-milk-facts.com "'n Kort geskiedenis van rou melk", raw-milk.facts.com (11 Julie 2013 geraadpleeg)
1895 - Kommersiële pasteurisering van melk begin
In 1895 is kommersiële pasteuriseringsmasjiene vir melk in die Verenigde State bekendgestel.
International Dairy Foods Association (IDFA) "Belangrike datums in melkgeskiedenis", www.idfa.org (8 Oktober 2007 geraadpleeg)
1899 - Melkhomogenisator is gepatenteer
"In 1899 verkry Auguste Gaulin 'n patent op sy homogeniseerder. Die patent bestaan ​​uit 'n 3 -suierpomp waarin die produk deur een of meer hare gedruk is, soos buise onder druk."
Homogenisering breek die groot vetbolletjies in melk in kleintjies op.
Die proses verhoed dat die room skei en na bo styg, net soos in nie-gehomogeniseerde melk.
"History" van Dairy Heritage, www.dairyheritage.com (8 Oktober 2007 geraadpleeg)
1913 - Tyfus -epidemie in New York
Die New York Times berig dat 'n groot tifus -epidemie in New York toegeskryf word aan besmette melk.
New York Times "Bad Milk Causees Typhoid", 19 September 1913
1914 - Die eerste melktankervragmotors word bekendgestel
1928 Oshkosh -melktanktrok.
Bron: John's Old Car and Truck Pictures, "The OSHKOSH," oldcarandtruckpictures.com (11 Julie 2013 geraadpleeg)
1917 - Verpligte pasteurisering van melk begin
"Teen 1917 was pasteurisasie van alle melk behalwe die van koeie wat bewys is dat hulle vry is van tuberkulose, óf in 46 van die land se 52 grootste stede óf amptelik aangemoedig. Die persentasie melk wat in hierdie stede gepasteuriseer is, wissel in die meeste van 10 persent tot 97 persent. dit was meer as 50 persent. "
1922 - Capper-Volstead Act geslaag
Die kongres het die Capper-Volstead-wet goedgekeur, waardeur produsente van landbouprodukte, soos melk, 'saam in verenigings' kan optree om gesamentlike verwerking, voorbereiding vir die mark, hantering en bemarking van melk en ander landbougoedere te reël.
Die wet was van historiese belang omdat dit produsente van melk en ander landbouprodukte spesiale vrystellings van monopoliewette verleen het om boere te help om die prys vir hul produkte te verhoog.
1933 - Sioux City Melkoorlog
In 1933 organiseer melkprodusente in Iowa 'n staking vir hoër melkpryse.
Een van die belangrikste taktieke wat boere tydens die staking gebruik het, was om paaie te versper en te voorkom dat melk na Sioux City gestuur word.
In een geval het stakers losgebrand op 'n vragmotorbestuurder wat probeer het om verby 'n padblokkade te kom wat hulle opgestel het, en vier van die passasiers ernstig beseer.
New York Times "4 geskiet in melkoorlog op Sioux City Road," 4 Februarie 1933
1937 - Eerste melkbemarkingsbestellings begin
"Bestellings vir melkbemarking het ontstaan ​​as gevolg van die Wet op Landboubemarkingsooreenkoms van 1937. Die rede vir die wetgewing was om wanordelike bemarkingstoestande te verminder, die prysstabiliteit in vloeibare melkmarkte te verbeter en 'n voldoende hoeveelheid suiwer en gesonde melk te verseker.
Die bevele is regulasies wat deur melkboere op individuele markte vir vloeibare melk goedgekeur word, wat vereis dat vervaardigers minimum maandelikse pryse vir melkaankope moet betaal. "
Burgers teen staatsafval (CAGW) "Hervorming van melkbemarkingsopdrag: afgewater of werklik?", 20 Januarie 1998
28 Augustus 1939 - Suiwelboere -unie -staking
Archie Wright, DFU -organiseerder.
Bron: Thomas J. Kriger, "The Milk Strike of the Dairy Farmers Union Milk Strike 1939 in Heuvelton en Canton, New York," albany.edu (16 Julie 2013 geraadpleeg)
Melkboere -unie simbool. Bron: Thomas J. Kriger, "The Milk Strike of the Dairy Farmers Union Milk Strike 1939 in Heuvelton en Canton, New York," albany.edu (15 Julie 2013 geraadpleeg)
Melkboere op die platteland buite New York is swaar getref deur die Groot Depressie. Melkpryse in New York het so laag gedaal dat die melkverspreiders boere minder vir hul melk betaal het as wat dit hulle gekos het om dit te produseer. Namate dinge wanhopig geraak het, het melkboere die Dairy Farmers Union (DFU) georganiseer. Onder leiding van Archie Wright, 'n voormalige organiseerder van die radikale industriële werkers van die wêreld, het die DFU in 1939 gestaak. Gedurende die staking het DFU-lede paaie versper en vragmotors wat in die mark gebind is, gestop. Hulle het op melk beslag gelê en dit langs die pad gestort. In sommige gevalle het hulle bottels petroleum op vragmotors gegooi wat nie stilgehou het nie. Die kiesers het geveg teen nie-stakers wat hul grense probeer oorsteek het, en teen die staatstroepe wat ingegryp het.
TIME Magazine "Melk sonder heuning", time.com, 28 Augustus 1939
4 Junie 1940 - Eerste federale melkprogram vir skole
"Federale hulp met die verskaffing van melk vir skoolkinders is sedert 4 Junie 1940 in werking, toe 'n federale gesubsidieerde program in Chicago begin is. Dit was beperk tot 15 laerskole met 'n totale inskrywing van 13 256 kinders. Die geselekteerde skole was geleë in lae-inkomste gebiede van die stad. Die prys vir die kinders was 1 sent per half pint, en kinders wat nie kon betaal nie, het melk gratis gekry, en die koste word betaal deur donasies deur belangstellendes. "
Departement van Landbou van die Verenigde State (USDA) "Die agtergrond en ontwikkeling van die National School Lunch Program", usda.gov (17 Oktober 2007 geraadpleeg)
1940's - Federaal gesubsidieerde melkreklame onder die Works Progress Administration
Melkadvertensie van die WPA -kunsprogram, 1940.
Bron: Library of Congress, "Melk - vir gesondheid, goeie tande, vitaliteit, uithouvermoë, sterk bene", loc.gov, 20 Julie 1940
Bron: Library of Congress, "Milk - For Summer Thirst", loc.gov, 14 Oktober 1940
Die Works Progress Administration (WPA) is op 6 Mei 1935 gestig as deel van president Franklin D. Roosevelt se New Deal -plan om die Verenigde State uit die Groot Depressie te bring. Die WPA het van ander New Deal -programme verskil deurdat dit gefokus was op die verskaffing van werk vir kunstenaars, opvoeders, skrywers en musikante.
Die twee plakkate wat hier afgebeeld is, is deur kunstenaars onder kommissie van die WPA geverf. Soos baie WPA -projekte, het hierdie skilderye 'n dubbele doel gehad: om kunstenaars in diens te neem en om 'n groter vraag na melk te skep. As sodanig was hierdie skilderye (en vele ander soos hulle) 'n vorm van federaal gesubsidieerde suiwelreklame.
Op sy hoogtepunt het die WPA meer as 3 miljoen mense in diens gehad.
Margaret Bing "'n Kort oorsig van die WPA," www.broward.org (16 Oktober 2007 geraadpleeg)
1946 - Wet op nasionale middagete geslaag
In 1946 onderteken president Harry Truman die National School Lunch Act. Die wet was bedoel om voedsame middagetes aan die kinders van die land te voorsien. Die redenasie agter die wet is uiteengesit in die teks: "Dit word hierby verklaar dat dit die beleid van die Kongres is, as 'n maatstaf vir nasionale veiligheid, om die gesondheid en welsyn van die kinders van die land te beskerm en die binnelandse verbruik van voedsame landbouprodukte en ander voedsel deur die Verenigde State by te staan ​​deur middel van hulpverlening en ander middele om voldoende voedsel en ander fasiliteite te voorsien vir die vestiging, instandhouding, bedryf en uitbreiding van skool-middagete-programme. "
Die minister van landbou het drie soorte middagetes voorgeskryf wat volgens die wet aanvaarbaar sou wees, ontwerp as tipe A, tipe B en tipe C.
Dit was die opdrag dat elke middagete tussen 1/2 tot 2 liter volmelk bevat.
Departement van Landbou van die Verenigde State (USDA) "Die agtergrond en ontwikkeling van die National School Lunch Program", www.usda.com (17 Oktober 2007 geraadpleeg)
1950's-1960's - Vierkantige melkkarton ingevoer
Uitstekende melkpapiere van papier.
Bron: Doug and Lindas Dairy Antique Site, "Wax Milk Containers", milkantiques.com (besoek op 15 Julie 2013)
In die 1950's en 1960's het baie melkerye die vierkantige kartondoos begin stel om bottels te vervang.
Met die vierkantige vorm kon meer melk in 'n gegewe ruimte vervoer en vertoon word as die ou glasbottels.
Die nuwe kartonne het ook die koste van melk vir verbruikers verlaag, aangesien weggooipapierkartonne goedkoper was as glasbottels.
Doug & amp; Lindas Dairy Antique Site "Wax Milk Containers", milkantiques.com (10 Oktober 2007 geraadpleeg)
11 Oktober 1966 - Kindervoedingswet van 1966 en die spesiale melkprogram
Die Child Nutrition Act van 1966, onderteken deur president Lyndon B. Johnson, het die Special Milk Program (SMP) goedgekeur.
"Die SMP verskaf melk gratis of teen 'n lae koste aan kinders in skole en kindersorginstellings wat nie aan ander federale kindervoedingsdiensprogramme deelneem nie. Die federaal gesteunde program vergoed skole vir die melk wat hulle bedien."
Skoolvoedingsvereniging "Programgeskiedenis en data", www.schoolnutrition.org (17 Oktober 2007 geraadpleeg)
1974 - Voedingsetikette van vloeistofmelk begin
Vrywillige voedingsetikette op vloeibare melkprodukte is begin nadat die FDA aangeraai het dat alle voedselsoorte voedingsetikette moet hê.
1983 - Suiwelwet van 1983 en die totstandkoming van die National Dairy Board
"Die Wet op Stabilisasie van Suiwelproduksie van 1983 (Suiwelwet) het 'n nasionale produsenteprogram vir bevordering, navorsing en voedingsopvoeding van suiwelprodukte gemagtig om die menslike verbruik van melk en suiwelprodukte te verhoog en melksurplusse te verminder. Hierdie selfhelpprogram word befonds deur 'n verpligte assessering van 15 sent per honderdgewig op alle melk wat in die aangrensende 48 state geproduseer word en kommersieel deur melkboere bemark word. Dit word geadministreer deur die National Dairy Promotion and Research Board (Dairy Board). tot 10 sent per honderdgewig van die assessering vir bydraes tot gekwalifiseerde programme vir bevordering, navorsing of voeding van suiwelprodukte vir plaaslike, staats- of plaaslike produkte. "
Amerikaanse Departement van Landbou (USDA), "National Dairy Promotion & Research Program: Overview, Structure, and History", usda.gov (verkry op 10 Oktober)16, 2007)
1990 - Wet op die Bevordering van Vloeimelk
In 1990 het die Amerikaanse kongres die Fluid Milk Promotion Act aangeneem om die verkoop van melk te bevorder en kollektiewe, produsent gefinansierde, generiese melkadvertensies moontlik te maak. Die wet lui dat 'vloeibare melkprodukte basiese voedsel is en 'n primêre bron is van die nodige voedingstowwe, soos kalsium, en andersins 'n waardevolle deel van die menslike dieet is', en dat 'vloeibare melkprodukte geredelik beskikbaar en effektief bemark moet word' verseker dat die mense van die Verenigde State voldoende voeding kry. "
1992 - Die eerste USDA -voedselpiramide word vrygestel
1992 USDA Voedselpiramide.
Bron: USDA National Agricultural Library, "Past Food Pyramid Materials", usda.gov (15 Julie 2013 geraadpleeg)
"Die Food Guide Pyramid is in 1992 bekendgestel om 'n voedselgids te illustreer wat deur die Amerikaanse Departement van Landbou (USDA) ontwikkel is om gesonde Amerikaners te help om die dieetriglyne te gebruik om voedsel te kies vir 'n gesonde dieet.
Die Food Guide Pyramid is 'n grafiese hulpmiddel wat 'in 'n oogopslag' belangrike dieetkonsepte van variëteit, proporsie en matigheid oordra. Hierdie begrippe is nie nuut nie - met verskillende klem, was dit al byna 100 jaar deel van die USDA -voedselgidse. "
Die Voedselpiramide van 1992 het aanbeveel dat 2-3 porsies melk en ander suiwelprodukte daagliks verbruik word.
Departement van Landbou van die Verenigde State (USDA) "Gebruik van die Food Guide Pyramid: A Resource for Nutrition Educators", usda.gov, 1992
1993 - "Het melk?" Advertensieveldtog begin
Back Street Boys "Het jy melk?" advertensie, 1998.
Bron: Vintage Ad Browser, "Got Milk Ads of the 1990s," vintagebrowser.com (besoek op 15 Julie 2013)
In 1993 is die California Milk Processor Board gestig om die melkverbruik te verhoog. Hulle eerste groot openbare sukses was die skepping van die "Got Milk?" advertensie veldtog.
In 1995 het die "Got Milk?" slagspreuk is geregistreer as 'n federale handelsmerk deur die National Dairy Boards en die "Got Milk?" veldtog is nasionaal.
"Die bewustheid van GOT MILK? Is nasionaal meer as 90% en dit word beskou as een van die belangrikste en suksesvolste veldtogte in die geskiedenis ... Die suiwelbedryf bestee jaarliks ​​$ 150 miljoen aan GOT MILK? , het die 'handelsmerk' 'n warm eiendom geword met meer as 100 produklisensiehouers. "
Melkverwerkeropvoedingsprogram (MilkPEP) "Oor die CMPB" www.gotmilk.com (16 Oktober 2007 geraadpleeg)
5 November 1993 - Kunsmatige beesgroeihormoon Goedgekeur deur FDA
Op 5 November 1993 keur die Food and Drug Administration (FDA) geneties gemanipuleerde kunsmatige beesgroeihormoon (rBST, rBGH, BGH) goed vir kommersiële gebruik in die Verenigde State.
'In Maart 1993, voordat rbST goedgekeur is, het 'n advieskomitee van die FDA tot die gevolgtrekking gekom dat die gebruik van rbST - en 'n verhoogde risiko vir mastitis en gevolglike verhoogde gebruik van antibiotika by behandelde beeste - geen risiko vir die menslike gesondheid inhou nie.
Die Posilac van Monsanto Co., die enigste rbST -produk wat goedgekeur is vir die verhoging van melkproduksie by melkbeeste, is die eerste keer in Februarie 1994 bemark. "
Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) "BST Update: First Year Experience Reports", fda.gov, 14 Maart 1995
1994 - Protes teen kunsmatige beesgroeihormoon
"Het BGH" grafika.
Bron: Helloari.com, "Got BGH ?," helloari.com (15 Julie 2013 geraadpleeg)
In reaksie op die FDA -goedkeuring van die kunsmatige beesgroeihormoon (rBST, rBGH, BGH), het die Pure Food -veldtog 'n reeks protesoptredes regoor die land geloods waar melk in simboliese protes gestort is.
Jeremy Rifkin, 'n organiseerder van die Pure Food -veldtog, het gesê dat daar 'n wydverspreide openbare kommer is oor die veiligheid van rBST en dat "ons glo dat hierdie produk 'n gevaar vir die gesondheid is."
New York Times "Kruideniers daag die gebruik van nuwe geneesmiddels uit vir melkproduksie," nytimes.com, 4 Februarie 1994
1994 - FDA reik rBST -etiketteringsriglyne uit
In 1994 het die FDA etiketteringsriglyne uitgereik vir melk (en suiwelprodukte gemaak met melk) wat deur koeie vervaardig is wat nie met rBST behandel is nie. In sy riglyne het die FDA gesê: "As gevolg van die teenwoordigheid van natuurlike bST in melk, is geen melk 'bST-vry' nie, en 'n 'bST-vry' etikettering sou onwaar wees."
Die FDA het meegedeel dat die volgende stelling ingesluit moet word op alle produkte wat gemerk is as gemaak van melk van koeie wat nie met rBST behandel word nie: "Daar is geen beduidende verskil getoon tussen melk afkomstig van rbST-behandelde en nie-rbST-behandelde koeie. "
1995 - Dairy Management, Inc. (DMI) gevorm
"Raadslede van die suiwelprodusent van die National Dairy Board (NDB) en die United Dairy Industry Association (UDIA) stig Dairy Management Inc. ™ (DMI) as die organisasie wat verantwoordelik is vir die toenemende vraag na suiwelprodukte in die VS namens die Amerikaanse suiwelprodusente direkte koördinering tussen nasionale en plaaslike suiwelbevorderingsprogramme begin.
DMI vorm die U.S. Dairy Export Council & reg (USDEC) om beleggings van suiwelverwerkers, uitvoerders, suiwelprodusente en bedryfsverskaffers te benut om die Amerikaanse suiwelbedryf se vermoë om internasionale markte te bedien, te verbeter. Beide suiwelafbetalingsgeld [fondse wat van boere ingesamel word vir kollektiewe generiese advertensies] en USDEC -ledegeld finansier die organisasie. "
Dairy Management Inc. "History of Dairy Promotion", www.dairycheckoff.com (16 Oktober 2007 geraadpleeg)
1995 - "Het melk?" Barbie vrygestel
Bron: National Museum of Play Online Collections, "Got Milk? Barbie," thestrong.org (16 Julie 2013 geraadpleeg)
'CMPB [California Milk Processors Board] en Mattel het 'n beperkte uitgawe gekry,' het u melk? ' Barbie -pop om jong verbruikers daaraan te herinner om hul melk te drink.
'[Die] vennootskap met Mattel is die perfekte voorbeeld van die krag van' melk gekry? ' om groot handelsmerke te lok en te benut om meer melk te verkoop, 'sê Jeff Manning, uitvoerende direkteur van die CMPB.
Suiwelveld (nou suiwelvoedsel) "lewer u melk?" Boodskap aan kinders, "Mei 1998
1997 - Harvard -studie oor melk en beengesondheid vrygestel
Dokters van die Harvard School of Public Health het 'n studie in die American Journal of Public Health getiteld "Melk, dieetkalsium en beenbreuke by vroue: 'n voorlopige studie van 12 jaar."
Die studie het ondersoek ingestel of 'n groter inname van melk en ander kalsiumvoedsel tydens volwassenheid die risiko van osteoporose en verwante beenbreuke kan verminder.
Die studie het bevind dat hoë inname van melk (twee of meer glase per dag oor 'n tydperk van 12 jaar) nie die voorkoms van osteoporose en verwante beenbreuke verminder nie.
Diane Feskanich, ScD "Melk, dieetkalsium en beenbreuke by vroue: 'n voorlopige studie van 12 jaar," American Journal of Public Health, Junie 1997
1998 - Nasionale roumelkveldtog begin
In 1998 het die Weston A. Price -stigting die 'Real Milk Campaign' begin om die gesondheidsvoordele van rou koeimelk te bevorder en te pleit vir die wettiging van die verkoop van rou melk.
Die doel van die Real Milk Campaign is om "[r] aw melk beskikbaar te stel vir verbruikers in al 50 state en regoor die wêreld!"
In 2007 was die verkoop van rou koeimelk vir menslike gebruik onwettig in 17 state.
Weston A. Price Foundation "Real Milk," westonaprice.org (22 Oktober 2007 geraadpleeg)
Desember 2001 - Fusie vorm die grootste suiwelprodusent in die Verenigde State
In Desember 2001 verkry Suiza Foods Corporation Dean Foods Company en stig die "nuwe" Dean Foods Corporation. Die nuwe Dean Foods Corporation het die land se grootste suiwelverwerker en verspreider geword met meer as 25 000 werknemers en 'n inkomste van $ 10 miljard.
Dean Foods "'n kort geskiedenis van die New Dean Foods Company," www.deanfoods.com (22 Oktober 2007 geraadpleeg)
Desember 2002 - PETA lê vals advertensiereg teen die California Milk Board in
Beeld uit die advertensie van CMAB "Happy Cows".
Bron: PETA, "PETA Sues the California Milk Board for False Advertising," www.unhappycows.com (17 Oktober 2007 geraadpleeg)
Fabriek plaaskoeie in Kalifornië.
Bron: PETA, "PETA dagvaar die California Milk Board vir vals advertensies," unhappycows.com (geraadpleeg op 17 Oktober 2007)
Mense vir die etiese behandeling van diere (PETA) het in Desember 2002 'n regsgeding teen die California Milk Advisory Board (CMAB) ingedien.
PETA se regsgeding beweer dat die CMAB se advertensieveldtog "Happy Cows" valse advertensies is. Hulle het beweer dat die idilliese lewensomstandighede van die 'Happy Cows' in skrille kontras is met die groot fabrieksplaaswerklikheid van die meeste melkkoeie in Kalifornië.
Die pak is in 2002 deur die hooggeregshof in Kalifornië uitgegooi. PETA het 'n appèl aangeteken teen die hooggeregshof in Kalifornië, wat geweier het om die saak in 2005 te hersien.
Mense vir die etiese behandeling van diere (PETA) "PETA Sues the California Milk Board for False Advertising," www.unhappycows.com (17 Oktober 2007 geraadpleeg)
5 Januarie 2004 - Dean Foods verkry Horizon Organic
Op 5 Januarie 2004 het Dean Foods, die land se grootste suiwelverwerker en verspreider, Horizon Organic, die land se voorste verwerker van organiese melk en suiwelprodukte, aangeskaf.
2004 - Melk- en gewigsverlies -advertensieveldtog begin
Bron: Umpqua Dairy, "Educational Tools," umpqua.com (16 Julie 2013 geraadpleeg)
In 2004 het Dairy Management Inc. en die National Dairy Promotion and Research Board 'n landwye advertensieveldtog begin met die slagspreuk "3-per-dag. Verbrand meer vet, verloor gewig."
Die advertensieveldtog het televisie-, druk- en internetadvertensies gedoen en beweer dat die inname van 3 porsies melk of ander suiwelprodukte elke dag kan help met gewigsverlies.
2005 - Die gewildheid van organiese melk groei steeds
In 2005 het organiese melk in gewildheid gegroei met 'n toename in verbruik van 23 persent teenoor 2004. Gedurende dieselfde tydperk het die algehele melkverbruik met 8 persent gedaal.
New York Times "An Organic Cash Cow", 9 November 2005
2005 - USDA Dieetriglyne vrygestel
In 2005 het die Verenigde State se Departement van Landbou en die Departement van Gesondheid en Menslike Dienste 'n opgedateerde "Dieetriglyne vir Amerikaners" vrygestel wat aanbeveel dat Amerikaners:
"Drink 3 koppies vet- of laevetmelk of gelykwaardige melkprodukte per dag."
Oktober 2005 - Doktersgroep lê regsgedinge in wat waarskuwings oor melk oor laktose eis
In Oktober 2005 het die Dokterskomitee vir Verantwoordelike Geneeskunde (PCRM) namens alle inwoners van Washington, DC 'n groepsgeding ingedien teen 'n aantal groot melkmaatskappye wat laktose-onverdraagsaamheidswaarskuwings op melk eis.
PCRM het die regsgeding ingedien "Om die bewustheid van die publiek oor laktose -onverdraagsaamheid te verhoog. Namens alle inwoners in Washington, DC, wat melk kan koop sonder om die ernstige spysverteringsprobleme te besef wat dit kan veroorsaak. 6, vereis die pak dat alle melkkartonne wat in DC verkoop word, etikette moet dra wat waarsku oor die moontlike newe -effekte van melk. "
Vanaf 31 Oktober 2007 is die saak nog hangende.
Dokterskomitee vir Verantwoordelike Geneeskunde (PCRM) "PCRM-lêers Klasaksie teen die suiwelbedryf," pcrm.org (17 Oktober 2007 geraadpleeg)
2007 - Die Japannese man maak bier uit melk
"Bilk" en sy skepper Chitoshi Nakahara.
Bron: Japan Probe, "Melk + Bier = Bilk," japanprobe.com (16 Julie 2013 geraadpleeg)
Vir baie jare het die melkverbruik in Japan gedaal, wat 'n surplus -melkprobleem in Japan veroorsaak het. Die Japanse eiland Hokkaido alleen moes in 'n enkele maand bykans 900 ton oortollige melk weggooi.
Die eienaar van die drankwinkel in Hokkaido, Chitoshi Nakahara, het 'n geleentheid gekry en besluit om te kyk of hy die oortollige melk in bier kan fermenteer.
Die eksperiment het gewerk, en Nakahara het in 2007 'Bilk' in plaaslike drankwinkels begin verkoop.
Reuters "Het jy melk? Het jy bier!", Reuters.com, 13 Februarie 2007
2007 - Eise van melk en gewigsverlies teruggetrek
In reaksie op 'n klagte van 2005 deur die Physicians Committee for Responsible Medicine (PCRM), het die Federal Trade Commission (FTC) 'n brief gepubliseer rakende The National Fluid Milk Processor Promotion Board (en ander) se advertensies wat beweer dat melk drink help met gewigsverlies. In die brief word gesê dat die FTC deur personeel van USDA in kennis gestel is dat die Dairy Board, die Fluid Milk Board en ander aangeslote entiteite wat namens die twee rade reklame- en promosie -aktiwiteite beoefen, bepaal het dat die beste optrede by hierdie tyd is om alle advertensies en ander bemarkingsaktiwiteite wat gewigsverlies -eise behels, te staak totdat verdere navorsing 'n sterker, meer afdoende bewys lewer van 'n verband tussen suiwelverbruik en gewigsverlies. ' Die PCRM het ook 'n klag ingedien teen 'n aantal kleinhandelondernemings, waaronder Kraft Foods en General Mills, om te verhoed dat hulle aanspraak maak op melkverlies.
16 April 2007 - Nasie se grootste organiese suiwel oortree organiese reëls
Op 16 April 2007 het Aurora Organic Dairy, die grootste organiese melkprodusent in die land, en verskaffer van organiese melk aan Wal-Mart, Target, Costco, Safeway en vele ander groot winkels 'n kennisgewing ontvang van voorgestelde herroeping van die USDA vir opsetlike oortredings van die Wet op die Produksie van Organiese Voedsel van 1990.
Die herroepingsbrief van die USDA beskryf 14 oortredings wat deur Aurora Organic Dairy gepleeg is en lui: "Vanweë die aard en omvang van hierdie oortredings stel die NOP voor om Aurora Organic Dairy se produksie- en hanteringsertifikate ingevolge die NOP te herroep."
Volgens die Cornucopia Institute, 'n navorsingsgroep vir plaasbeleid, is die praktyke van Aurora '' ''n' aaklige afwyking 'en dat die oorgrote meerderheid van alle organiese suiwelprodukte met 'n hoë integriteit geproduseer word.'
Regsgedinge van Cornucopia Institute word aangekondig teen die grootste organiese suiwel van die land, "www.cornucopia.org (23 Oktober 2007 geraadpleeg)
21 Augustus 2007 - FTC bevestig die wettigheid van 'rBST gratis' etikette op melk
In Februarie 2007 het die Monsanto Corporation (produsente van rBST) 'n klag by die Federal Trade Commission ingedien waarin beweer word dat 'n aantal melkverwerkers 'vals en bedrieglik' adverteer deur hul produkte te merk as vry van die kunsmatige groeihormoon rBST en daardeur aflei dat melk van koeie wat met die groeihormoon ingespuit is, minderwaardig is.
In sy reaksie op die nakoming wat deur die Monsanto Corporation ingedien is, het die FTC geskryf dat sy "personeel saamstem met die FDA dat voedselondernemings verbruikers in kennis kan stel in advertensies, soos in etikette, dat hulle nie rBST gebruik nie."
2007-2008 - China se besmette melkskandaal
'' N Chinese hof het twee mans ter dood veroordeel en 'n baas van die onderneming lewenslank veroordeel vir hul rol in die vervaardiging en verkoop van vergiftigde melk wat ten minste ses kinders doodgemaak het en byna 300 000 siek gemaak het.
Meer as 50 000 babas is met nierprobleme in die hospitaal opgeneem nadat hulle 'n Sanlu -babaformule gedrink het met melamien, 'n chemiese middel wat gewoonlik gebruik word om plastiek en kunsmis te vervaardig. Ondersoekers het gesê tussenpersone wat melk by boere gekoop het en dit aan melkerye verkoop het, het dit afgewater en met die chemikalie gemeng, wat die voorkoms van hoër proteïenvlakke in kwaliteitstoetse moontlik maak.
Ouers het die onderneming gekontak om aan die einde van 2007 te kla. Maar die skandaal is eers in September 2008 onthul.
Die skandaal het daartoe gelei dat meer as 20 miljoen babas vir nierprobleme ondersoek is, het amptenare gesê. Dit het 'n vlaag van produksieverbod veroorsaak of herroepings regoor die wêreld nadat melamien in uitvoere soos sjokolade, jogurt en lekkers opgespoor is. "
Voog "China om twee uit te voer weens vergiftigde babamelkskandaal", 22 Januarie 2009
8 Januarie 2008 - FDA keur gekloonde melk goed vir menslike verbruik
Die Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) het sy verslag van 968 bladsye "Animal Cloning: A Risk Assessment" bekend gemaak en aan die publiek bekend gemaak dat melk van gekloonde koeie goedgekeur is vir menslike gebruik.
In sy persverklaring van 15 Januarie 2008 waarin die verslag en sy gevolgtrekkings aangekondig word, het die FDA geskryf dat "vleis en melk van klone van beeste, varke en bokke, en die nageslag van klone van enige spesie wat tradisioneel as voedsel verbruik word, so veilig is om te eet as voedsel van tradisioneel geteelde diere. "
Die Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) FDA reik dokumente uit oor die veiligheid van voedsel by gekloonde diere, "www.fda.gov, 15 Januarie 2008
3 Augustus 2011 - Mark in Venesië, CA Deur die polisie aangeval vir die verkoop van rou melk drie gearresteer
"Die eienaar van 'n voedselmark in Venesië en twee ander mense is gearresteer op aanklagte wat verband hou met die beweerde onwettige produksie en verkoop van ongepasteuriseerde suiwelprodukte. Die arrestasies van James Cecil Stewart, Sharon Ann Palmer en Eugenie Bloch was Woensdag die laaste poging om Aanklaers in Los Angeles beweer dat Stewart (64) 'n Venesiese mark met die naam Rawesome Foods bedryf waardeur hy suiwelprodukte onwettig verkoop het wat nie aan die gesondheidstandaarde voldoen nie omdat hulle ongepasteuriseer is. , 51, bedryf Healthy Family Farms in Santa Paula sedert 2007 sonder die nodige lisensiëring vir melkproduksie, beweer aanklaers. Sy en haar onderneming staan ​​tereg op nege aanklagte wat verband hou met die vervaardiging van ongepasteuriseerde [rou] melkprodukte. Bloch, 'n werknemer van Healthy Family Farms , word aangekla van drie aanklagte van sameswering. "
Los Angeles Times "3 gearresteer op aanklagte van rou melk", latimes.com, 4 Augustus 2011
Maart 2012 - Amerikaanse verslag vir die Centers for Disease Control and Prevention (CDC) oor die gevare van rou melk
In Maart 2012 het die Amerikaanse sentrums vir siektebeheer en -voorkoming (CDC) 'n verslag vrygestel met die titel "Nie -gepasteuriseerde suiwelprodukte, siekte -uitbrake en staatswette - Verenigde State, 1993-1996", wat tot die gevolgtrekking gekom het:
"Beamptes vir openbare gesondheid op alle vlakke moet voortgaan om innoverende metodes te ontwikkel om verbruikers en versorgers op te voed oor die gevare verbonde aan nie -gepasteuriseerde suiwelprodukte. Staatsamptenare moet oorweeg om die verkoop of verspreiding van nie -gepasteuriseerde suiwelprodukte in hul state verder te beperk of te verbied. reguleerders moet voortgaan om bestaande regulasies af te dwing om verspreiding van nie -gepasteuriseerde suiwelprodukte aan verbruikers te voorkom. Verbruik van nie -gepasteuriseerde suiwelprodukte kan onder geen omstandighede as veilig beskou word nie. "
24 Februarie 2014 - "Het melk?" Advertensieveldtog laat vaar, vervang met "Melklewe"
"Het jy melk? Nie meer nie. Die Milk Processor Education Program sit die ikoniese slagspreuk van die advertensie opsy, ten gunste van 'n nuwe tagline, 'Milk Life', wat die klem plaas op die voedingsvoordele van melk, insluitend die proteïeninhoud daarvan.
Die verandering is deel van 'n nasionale veldtog wat Maandag [Feb. 24, 2014] wat poog om die kategorie trae suiwelmelk weer in groei te bring.
Proteïen is 'regtig in die nuus en in die gedagtes van die verbruiker', sê Julia Kadison, tussentydse uitvoerende hoof van MilkPEP. 'Maar baie mense weet nie dat melk proteïene bevat nie, daarom was dit baie belangrik om die verband tussen melk en proteïene te maak'.
Die voedingswaarde is 'n heel ander posisie as die oorspronklike konsep wat die skepping van 'Got Milk' aangespoor het, wat die situasie waarin verbruikers sonder melk ly om voedsel soos koek en koekies te vergesel, dramatiseer. "
Advertensietydperk '' Het melk 'laat val namate die nasionale melkbedryf taktiek verander', adage.com, 24 Februarie 2014
2015 - Die Amerikaanse verkope van suiwelmelk daal namate die verkoop van nie-suiwelmelk toeneem
"Gedryf deur negatiewe persepsies oor die gesondheid, verlaagde kleinhandelpryse en uitvoere en 'n groeiende aantal nie-suiwelalternatiewe, het die Amerikaanse suiwelmelkmark die afgelope jaar afgeneem, aangesien nuwe navorsing van Mintel onthul dat die verkoop van suiwelmelk in 2015 met 7 persent afgeneem het ( $ 17,8 miljard) en na verwagting nog 11 persent sal daal deur 2020. As 'n beter-vir-u (BFY) alternatief vir suiwelmelk sal die aanbod van suiwelmelk steeds sterk groei, met 'n wins van 9 persent in 2015 1,9 miljard dollar. "
Mintel Group Ltd "Amerikaanse verkope van suiwelmelk word suur namate die verkoop van nie-suiwelmelk in 2015 met 9% groei," mintel.com, 20 April 2016
1 Junie 2016 - Australiese reguleerders keur verwerking van koue druk as alternatief vir pasteurisering goed
"Ongepasteuriseerde melk sal hierdie week [1 Junie 2016] op die winkelrakke verskyn, met die voedselreguleerder wat koue druk verklaar as 'n effektiewe metode om die skadelike bakterieë wat daarin skuil, dood te maak.
Die Sydney-onderneming Made by Cow het die goedkeuring van die NSW Food Authority verkry om koue druk te gebruik as 'n alternatief vir konvensionele hittepasteurisering en 'koue-geperste rou melk' te verkoop.
'Goeie kuddebestuur, higiëniese melktegnieke en die koue drukmetode het beteken dat ons 100 % veilige, rou melk op die rakke van die supermark kan sit,' het Joye gesê. 'Die bottels melk word onder enorme waterdruk geplaas, ongeveer 15 persent ingedruk om die skadelike mikro-organismes te verwyder. '
Die verkoop van rou melk vir menslike gebruik is onwettig in Australië, omdat dit mikroörganismes bevat wat die risiko van ernstige siektes kan verhoog ... [maar] terwyl die produk 'koue-geperste rou melk' genoem word, sê die NSW Food Authority nie herken dit nie as rou melk nie, omdat dit 'hoë drukverwerking' ondergaan het om patogene uit te skakel. Dit werk meer as 'n jaar saam met Made by Cow om te verseker dat die produk veilig en geskik is vir menslike gebruik. "
WAtoday "'Koue-geperste roumelk'-metode wen regulatoriese goedkeuring," watoday.com.au, 1 Junie 2016
25 September 2019 - Melkreste gevind in prehistoriese bababottels
Laat -brons ouderdom bababottels wat gebruik word om melk te drink
Ashley Strickland, "Prehistoriese bababottels het nog melk in," cnn.com, 25 September 2019
Cable News Network (CNN) Ashley Strickland, "Prehistoriese bababottels bevat nog melkresidu binne", cnn.com, 25 September 2019
6 Januarie 2020 - Twee grootste Amerikaanse suiwelmaatskappye lê aansoek om bankrotskap
"Borden Dairy Co., een van die oudste en grootste suiwelmaatskappye in Amerika, het Maandag [6 Januarie 2020] die tweede grootste melkprodusent geword wat die afgelope twee maande om bankrotskap aansoek gedoen het.
Druppelmelkverbruik tesame met die stygende melkprys het die suiwelbedryf lamgelê. Dean Foods, Amerika se grootste melkprodusent, het op 12 November [...]
Die maatskappy het gesê dat dit ook seergemaak is deur die breër neigings in die bedryf, insluitend 'n daling van 6% in die algehele Amerikaanse melkverbruik sedert 2015. Borden het opgemerk dat meer as 2700 familie melkboerderye verlede jaar bedrywig is en dat 94,000 sedert 1992 opgehou het om melk te produseer. . "
Chris Isidore, 'Een van Amerika se oudste en grootste melkprodusente lêers vir bankrotskap', cnn.com, 6 Januarie 2020
April 2020 - Melkboere gooi tot 3,7 miljoen liter melk per dag weg weens COVID-19-pandemie
'N Melkboer uit Pennsylvania gooi 5500 liter melk in 'n drein.
Danielle Wiener-Bronner, "Waarom melkboere regoor Amerika hul melk gooi," cnn.com, 15 April 2020
As gevolg van die sluiting van skole en restaurante tydens die COVID-19 (coronavirus) -pandemie, het die vraag na melk skerp gedaal. Die lae vraag, tesame met die verwerking van knelpunte en kruidenierswinkels, het melkboere genoop om melk te gooi voordat dit by verwerkers afgelewer word.
Vertraagde melkproduksie nou in plaas van storting kan lei tot suiweltekorte nadat die COVID-19-pandemie verby is.
Zoey Nelson, 'n melkboer van die sesde generasie, het gesê: "Jy kan nie koeie afsluit nie. Jy kan hulle nie soos 'n kraan afsluit nie. Net om te sien hoe dit [melk] in die drein afloop-dit is verwoestend."
Die melkboere van Amerika skat dat tussen 2.7 en 3.7 miljoen liter oortollige melk daagliks gestort kan word.
Chuck Wagon Geskiedenis en kookkuns
Daar is 'n majestueuse skoonheid wat uitkyk oor die massiewe weivelde wat vanaf Texas noord loop deur die Dakota's wat Kanada bereik. Hierdie vlaktes het weswaarts uitgebrei na Colorado en het die rotsagtige berge ontmoet en noordwes na die Cascade -bergreeks. Skilderagtige heuwels bedek met lang buffelgras wat sy historiese verlede fluister terwyl 'n mens stil kan sit en nadink oor die romantiese beelde van die Amerikaanse Weste. Terwyl die wind deur die wilde lemme van groen stingels wat vandag nog floreer, waai, kan die geluide van die cowboys yapp byna gehoor word terwyl hulle hul vee beveel op die lang beesritte. Vandag weerspieël geen ander item die beelde van die cowboys wat die beesritte beoefen het nie, as die "Chuck Wagon ".
Die Chuck -wa is miskien in die een of ander vorm gebruik voor die ware uitvinding daarvan. Soos baie boerderye tydens die rit met beeste vervoer het. Terwyl die beroemde beesritte in 1866 na die burgeroorlog begin, is Longhorn -beeste te Louisiana gedryf voordat Texas in 1836 die Groot Republiek geword het.
Voor die Chuckwagon het Cowboys dikwels daarop staatgemaak om te eet wat hulle in hul saalsakke gedra het, soos gedroogde beesvleis, koringmonteurs of koekies. Daar was egter eers 'n klein vraag na die verkoop van beesvleis buite die markte, maar aan die einde van die Amerikaanse burgeroorlog. Philip Danforth Armor het 'n vleisverpakkingsaanleg in Chicago, Illinois, geopen wat bekend gestaan ​​het as die Armor and Company. Daarbenewens het die vraag na beesvleis in die oostelike deelstate toegeneem, wat 'n verkoop van $ 40 per kop en 'n vraag na beeste uit Texas gebring het.
1866, beesman Charles Goodnight, met die wete van die belangrikheid van logistiek vir sy bemanning om beeste te benodig, daaglikse maaltye, beddegoed, ekstra toerusting en voorraad. 'N Nederige Cowboy kan harder werk op 'n vol maag en 'n goeie nagrus. Die roete duur dikwels twee of meer maande om elke dag 'n paar kilometer ver te beweeg. Sommige ritte duur tot vyf maande. Goodnight het 'n oorskot Army Wagon van Studebaker geneem, en 'n groot spenskas aan die agterkant van die wa met 'n skarnierdeur wat plat gelê het om 'n werktafel te skep. Die kok sou dan alles hê wat hy nodig het om sy kos voor te berei. Rakke en laaie is aan die binnekant van die spens aangebring om voorrade en kookgereedskap te dra. Die groter potte, gietysterpanne en -gereedskap sou in 'n boks onder die spens wat die bagasiebak genoem word, gedra word. Die weermagwa was slegs 'n ligte wa van daardie tydperk, met 'n bykomende ontwerp van Goodnight wat die uitvinding van die CHUCK WAGON tot stand gebring het. Tydens die burgeroorlog is kombuiskaste deur beide die leërs van die noorde en suide gebruik. Hulle is opgestel met bene wat 'n werktafel en berging bied, wat moontlik die Goodnight -ontwerp kan beïnvloed. Goeienag het ook gevra dat swaarder lopende toerusting opstaan ​​teen 'n robuuste platteland. Hierdie ontwerp het so gewild geraak dat Studebaker 'n model geskep het met die naam "Round – Up " wa teen 1880. Verskeie ander wavervaardigingsondernemings het soortgelyke waens gebou waar die waens op die manier in die Verenigde State en Kanada werk.
Die naam "Chuck " is afgelei van Engeland uit die 17de eeu as vleishandelaars wat na hul goedere met die laagste prys as "Chuck " verwys het. Teen die 18de eeu is die term "chuck" gekommunikeer oor goeie, stewige kos. Dit is geen wonder om die naam chuck te neem vir Goodnight se eenvoudige kreatiwiteit wat 'n omwenteling in die veebedryf gemaak het nie.
Die Chuckwagon sou toegerus wees met die groot verskeidenheid benodigdhede wat nodig is om die reis te onderneem. Alhoewel die voedsel- en kookgereedskap meestal gedink word, bevat die voorraad Farrier- en smidsgereedskap vir perdry of herstelwerk aan die wa en perdehout. Naaldnaalde vir die herstel van klere of saal, noodhulp en alkoholtonika wat vir medisinale doeleindes gebruik word. Bedrolletjies en reënbakkies vir die werkende koeihande saam met die persoonlike items van die bemanning. Die een kant sou toegerus wees met 'n groot houtwatervat om 'n tweedaagse voorraad vir die werkende bemanning te dra. Aan die ander kant was daar dikwels 'n gereedskapskis, en 'n kleiner houtkas aan die voorkant, die jockey box. Daarbenewens sou die wa 'n seilbedekking hê, 'n Bonnet genoem, wat in lynolie behandel is om reën af te weer en items in die wa droog te hou. Om die ruimte in die wa moontlik te maak, moet u die buig byvoeg om die doek te verhoog en punte te verseker. Ander waens tipes gebruik ook deksels, soos die Conestogo vir vrag en die Prairie Schooner wat gereeld gebruik word om vroeë pioniers oor die Verenigde State te trek as diegene wat die Oregon Trail gevolg het. Chuck -waens word normaalweg gebou uit standaard plaasvoorrade of voerwaontwerpe wat net toegerus is met die spensbak, bekend as die "Chuck box " en watervat.
Sommige uitrustings bied groot tentdoeke wat uit die wa uitgebrei kan word, en bied dekking oor die kookarea en die versameling van die cowboys om die vuur. Bykomende houtpale sal gedra word om die eindpunte op te rig om die afdak op te rig. Boonop kan 'n ekstra enkelaswa 'n sleepwa wees vir die bakwa wat 'n "pup " of "hoodlum " genoem word vir groter spanne wat groter voorraad benodig. Die gemiddelde bemanning vir 'n roete sal die roetebaas insluit, die kok ongeveer 15 hande om die beeste van ongeveer 1200 koppe saam met 100 perde te laat werk. Die perde is soms soms drie keer op 'n dag uitgeruil terwyl hulle met die beeste gewerk het.
Hout was 'n noodsaaklikheid vir die daaglikse kook. Met 'n beperkte opbergruimte pluk die koeihande wat aan die ry werk, gedroogde houtblokkies en sny dit indien nodig. Onder die middel van die wa is 'n stoorplek, die buikpens, aan die agteras vasgemaak. U is soms gemaak van doek, dit is dikwels gemaak van die vel van 'n buffel of stuur wat ekstra vuurhout kan berg, net soos 'n hangmat. Gedroogde buffelskyfies langs die roete sal ook gebruik word om op kampvure te brand as daar nie hout beskikbaar was nie. As geringe herstelwerk aan 'n wa, word byle en houtsae van verskillende soorte saam met houtskeermesse uitgevoer. As 'n wiel breek, word onderdele selde gedra en die uitrusting moet vernuwend wees. 'N Krag was altyd een van die gereedskap wat gebruik word om die een kant van die wa op te lig as 'n wiel beskadig word. Boonop is 'n ander hulpmiddel, bekend as 'n "Come-along ", geneem om waens oor hoë terrein, van 'n rots of van modder te trek, as dit sou vasval. Die saamrygeleentheid was 'n blok- en pakapparaat met henneptou wat tussen twee katrolblokke gewerk het.
Wa kan met osse, muile of perde getrek word. Die meeste wa -spanne sou as twee eenhede met twee of vier diere as gekombineerde eenhede gewerk word. Dit wissel meer vanweë die vragvrag en die behoefte aan ekstra gewigvervoervermoë. Mammoth Jacks (half esel en half perderas) is gereeld gebruik vanweë hul krag om die wa te sleep.
Die bakkie word bestuur deur die kok wat gereeld die bynaam "cookie " ontvang het. Hy het al die behoeftes van die kampterreine langs die beesritte vervul. Boonop sou hy die tweede baas oor die uitrusting wees by die baanbaas. As gevolg van sy belangrikheid en posisie, het die kok ongeveer $ 45 per maand betaal, terwyl die worstelaars en koeiploppers elke maand $ 25 tot 30 dollar op 'n roete gekry het. Hulle verdien selfs baie minder as u op die baie boerderye werk. Die Cowboys het in skofte gewerk om die beeste 24 uur per dag dop te hou en te beskerm. Die kudde sou bedags verskuif word. In die nag het cowboys die beeste dopgehou om stampe te voorkom en ritsel te voorkom. Skofte het ongeveer vier uur in die nag gedraai om soveel slaap moontlik te maak voor daglig. Alhoewel die kok nooit in die nag na die beeste gekyk het nie, het hy 'n lang dag 'n ander taak gehad. Behalwe kook, het hy herstelwerk aan toerusting gedoen of siek werkers verpleeg wat tydens die lang ritte moontlik siek geword het. Daar word ook van Cookie verwag om as kapper, bankier, dokter, tandarts, briefskrywer en soms skeidsregter in die kamp op te tree as spanning tussen die gehuurde hande opduik. Sy normale dag het ure voor ander begin. Omstreeks drieuur die oggend opstaan, begin hy met die maal van geroosterde koffiebone om 'n mengsel van koffie te maak. Die handmeul sal normaalweg aan die buitekant van die spensbak gemonteer word. Knyp dan 'n bietjie suurdeeg uit die botter wat in die spens gebêre is terwyl hy dit met meer meel en water vermeng het om 'n groot koekie te maak. Soms is vars eiers of groente beskikbaar, aangesien die roetebaas toestemming kan gee om 'n stuurman met 'n boer langs die rit te verhandel. Alhoewel die daaglikse norm was gedroogde varkvleis, boontjies en brood met die keuse van water of koffie om te drink. Beesvleis was altyd beskikbaar, u boere het nie veel daaraan gesteur om hul bemanningsgeld op die hoef te voer nie. Die spoorbaas sou selektief wees vir watter beeste uit die kudde gesny kon word, en die eerste vee is nooit gekies nie. Normaalweg kan dit 'n stuurman wees wat sukkel om by die kudde te bly of 'n wilde wild.
Koffie is gebrou deur 'n handvol grond in 'n koppie water te gooi. Die koffiekan van emalje was groot, met ten minste 20 koppies. Die koffie was altyd warm en swart. Hierdie koffie was bekend as "Sech shooter " koffie sterk genoeg om 'n pistool van ses gewere te laat dryf. Toe die kok gereed was, gooi die kok 'n koppie koue water in die pot om die grond tot onder te bring. Eierdop kan ook by die pot gevoeg word, aangesien baie mense meen dat dit 'n bitter smaak sal hê, alhoewel dit die grond kan help om tot onder in die pot te sak, net soos koue water. Die koffie was altyd beskikbaar, en almal kon 'n koppie vir hulle skink. Vroeë roetes het groen koffiebone gedra wat gebraai moes word voordat dit gemaal word. In 1865 het twee broers, Charles en John Arbuckle, wat kruideniers in Pittsburgh, Pa was, 'n proses vir die braai van koffiebone gepatenteer. Hulle braai boontjies met 'n mengsel van eierwit en suiker om varsheid te behou. Voorgeroosterde koffie was so suksesvol dat hierdie proses vandag nog gebruik word. Terwyl 'n koppie uitgegooi word, kan iemand skree, 'n man by die pot, wat aandui dat jy 'n vars koppie vir almal moet gooi.
Die borde is skoon gelek en die kok het altyd 'n wasbak neergesit om jou leë bord daarin te sit nadat jy geëet het. Die taak van die koekie nadat hy 'n ontbyt vir die bemanning gemaak het, was om die wa op te ruim en in te pak om die volgende stop langs die rit te vind. Dan kamp opslaan en nog 'n warm maaltyd gereed wees vir aandete. Koekies het baie verantwoordelikhede gehad, maar niks is so belangrik as om 'n stewige maaltyd te kook nie. Die meeste maaltye is gekook met behulp van gietysterpanne of Hollandse oonde. Emalje dra is meestal gebruik vir borde, bakke, koppies en eetgerei. Meel, suiker, asyn, sout, peper, aartappels, uie en boontjies bestaan ​​uit die meeste daaglikse maaltye. Alhoewel voedselitems stadig op die latere paadjies kan kom, is voedsel net nuut en duur. Soms kan gedroogde vrugte of gebakte vrugte deel uitmaak van die spens van die koekie.
Die Chuck Wagon was tuis op die reeks vir die hande. Soms is die enigste tuiste wat hierdie hardwerkende mans ooit werklik geken het. Behalwe dat u warm maaltye ontvang het wat die geur van rook uit die kampvuur ruik terwyl dit taai beesvleis, die ryk warm koffie en die vars lug in die buitelug gaargemaak het, was die kamp ook 'n plek waar u geselsies van die dag of een uit die verlede gedeel het. Daar is waarskynlik 'n paar lang verhale gepraat en miskien is 'n mens geseën met 'n natuurlike musikale talent. Tog het die kamp altyd reëls gehad om te volg, en slegs 'n groenhoorn kan 'n fout maak om 'n ongeskrewe wet te oortree. Sommige dinge was bloot gesonde verstand, ander miskien beleefde etiket. Reëls, soos om altyd met jou perd in die wa van die wa te ry om nie stof op te skop nie. Geen perd speel en#8220 is roekeloos in die kamp nie. Moet nooit 'n perd aan die wa vasmaak nie. Koekie het die bestelling gehandhaaf. As die tyd dit toelaat en as Cookie vriendelik voel, kan hy woestyne bak soos 'n perske -skoenlapper of 'n appeltert. Terwyl die hande naby 'n rivieroewer tyd geneem het om te bad, verwyder die vuil van die stowwerige spoor. Maar skeertoerusting en persoonlike toilette is in die wa gehou. Cookie was klaar met sy skoonmaak en was gereed om sy oggend te begin en herhaal sy normale roetine. Lantern -lontjies kom uit en cowboys klim in hul bedrolletjies. Slegs die geluide van miskien 'n coyote in die heuwels of 'n uil sing in die nag onder die sterrehemel.
U koekie sal altyd 'n pot vars bone in 'n pan met water laat week, wat die volgende dag gereed is vir kook. Vleis het nie goed geberg nie, aangesien daar geen verkoeling was nie. Beesvleis snitte word gedurende die dag toegedraai en gedurende die naglug nie toegedraai nie. Beesvleisbredie was een van die algemeenste bediende etes, bekend as Son of a teefbredie. Alhoewel dit die seun van 'n geweerbredie genoem word en ander name as jong mense of dames om sagte ore is.
Die roete het mans uit alle lewensterreine aangetrek. Sommige rusteloos na die burgeroorlog, ander op soek na 'n nuwe begin in die lewe. Sedert die vroeë beesontwikkeling van die weste onder die Spaanse beheer Mexiko gedurende die 1700's begin het, was baie cowboys wat die roetes ry, Mexikaans-Indies, bekend as vaqueros. Swart Amerikaners was ook aangetrokke tot die cowboy -lewe. Daar was nie soveel diskriminasie in die weste as destyds op ander gebiede van die Amerikaanse samelewing nie. Ongeag etnisiteit, die meeste cowboys kom uit laer sosiale klasse en die salaris was swak.
Namate die spoorweg ontwikkel het, is beeste gou in voorraadmotors vervoer wat die era van die lang beesritte beëindig het. Boere hoef nie hul kuddes honderde kilometers ver te ry om te stuur nie. Die wawa was nietemin steeds nuttig tydens die afronding van groot boerderye toe hulle hul vee gereed gemaak het vir die mark. Die bakwa het selfs in houtkampe gebruik gemaak. Tans lyk dit asof die wa meer nuut is as om gaste te voed of groot braai -geleenthede by Ranches, Rodeos en roetes te hou, maar dit bring steeds 'n warm gevoel by elke skare terwyl hulle smul aan suurdeegbeskuitjies en#8217. Vandag verteenwoordig die Chuck Wagon die historiese tydperk van die roetes en die cowboys wat die beeste beoefen het, so histories dat dit Honor was as die staatsvoertuig van Texas, en dit werk byna op baie boerderye byna 150 jaar na die uitvinding daarvan. Dit is geen verrassing om na 'n wa te kyk en dadelik te dink aan die byna vergete roetes en die cowboys wat meer as 10 miljoen bees na die mark gery het nie. Roetes van majestueuse skoonheid waar jy amper die wind kan hoor weerklink deur 'n luiende kampklok en Cookie wat roep, en kom en kry dit. Kry dit terwyl dit warm is ".
Welsh Cattle Drovers in die negentiende eeu - 1
DIE uitvoer van winkelbeeste vanaf Wallis na die ryk weivelde van Engeland het nog altyd 'n belangrike rol in die Walliese ekonomie gespeel. Onlangse navorsing dui op die bestaan ​​van 'n florerende veehandel sedert die middel van die dertiende eeu, en daar is min rede om te twyfel dat die oorsprong van die handel tot in die oudheid teruggaan. Teen die middel van die sewentiende eeu was die uitvoer van winkelbeeste een van die belangrikste bronne van Walliese inkomste.So vind ons dat aartsbiskop John Williams van Bangor prins Rupert smeek om toe te laat dat die Walliese dwarrels tydens die Burgeroorlog na Engeland kan gaan, '. want hulle is die Spaanse vloot van Wallis wat ons die bietjie goud en silwer bring wat ons het '. 1 Ten spyte van die aartsbiskop se pleidooi, het die burgeroorlog die veehandel ontwrig tot die mate dat die dreweraars uiteindelik 'n subsidie ​​van £ 3,000 as vergoeding vir verlies aan inkomste tydens vyandelikhede betaal is. Die industriële ontwikkelinge aan die einde van die agtiende eeu en die groei van stedelike bevolkings het 'n groter vraag na beesvleis uit die weidingslande van die Midlands en die gemengde boerderygebiede van Oos -Engeland gestimuleer. Ondanks die toenemende belangrikheid van die Skotse veehandel, was die vroeë jare van die negentiende eeu die aankoms van duisende Walliese winkelvee na Engeland vir daaropvolgende weiding en stalling. Die omvang van die vraag na Walliese beeste kan beoordeel word uit die feit dat dit moeilik is om 'n Midland -grazier se rekeningboek te vind wat nie verwys na die aankoop van Walliese beeste op 'n sekere tyd van die jaar nie. Dit is feitlik onmoontlik om die omvang van die handel gedurende die negentiende eeu te skat weens die gebrek aan statistiese bewyse. 'N Paar tolhekopgawes bied 'n vlugtige blik op beesbewegings, maar dit hou natuurlik nie rekening met die feit dat baie dravers die Turnpike -paaie vermy het nie, en verkies die gevaarliker, maar goedkoper reis oor oop berg en ongemaakte pad. Die verskeie berigte oor reise deur Wallis wat deur skerp waarnemers soos Walter Davies en George Kay gemaak is, laat 'n mens egter min twyfel dat die omvang van die uitvoer aansienlik was. Kay 2 beweer dat in 1794 10 000 beeste uit Anglesey uitgevoer is terwyl Davies 3 het opgemerk dat teen 1810 jaarliks ​​ongeveer 14 000 'Welsh runts' slegs vanaf Anglesey en die Lleyn -skiereiland na die Midlands gestuur word. Aikin se liriese beskrywing van die hoeveelhede swart beeste wat in die Menai Straights swem, is algemeen bekend, 4 miskien eerder as die reëls van Richard Llwyd op Porthaethwy Fair. Alhoewel hierdie gedig moeilik beskryf kan word as 'n werk van 'n genie, slaag dit wel in die verwarring wat gepaard gegaan het met die veerboot van groot getalle diere oor die stormagtige waters van die Straights:
'Dit is die kenmerke van die veerbootbeurs,
En diegene wat twyfel, kan daarheen gaan
Die getye wat stry met die swoegende bote,
Die geil bos wat op Menai dryf
Die brute minderwaardig, maar deur die winderige storm,
Die lewende strand waar daar groot hoeveelhede vertrek,
En die laaste laagtepunt, dit maak die lydende hart '.
In 1797 vorder Warner langs die Abergavenny - Crickhowell -pad, '. word gereeld belemmer deur talle rits swart beeste uit Pembrokeshire en Carmarthenshire, wat na die gang reis om oor die Severn vervoer te word. '. 5 Benewens die 'runts' van Noord -Wallis, is die groter Pembrokeshire -beeste wat wyd versprei was oor Pembrokeshire, Carmarthenshire en South Cardiganshire in oorvloed gevind op die vetgrond van Norfolk, Essex, Kent en Surrey.
Die meerderheid van die beeste is deur plaaslike handelaars en handelaars op groot skoue gekoop, waarvan baie op groot skaal was. Toe ds Evans in 1804 die Cilgerran Fair naby Cardigan besoek het, het hy opgemerk dat al die velde binne drie myl van die dorp vol beeste was, en dat, '. die aantal beeste, hoewel dit as 'n klein kermis beskou is, is ons meegedeel dat dit meer as 20,000 was. 6 Teen die einde van die 19de eeu is die somer- en herfsbeurse van Cilgerran oorstroom met drovers wat van plan was om beeste vir die Engelse mark aan te koop. Een inwoner onthou lewendig die beeste wat in die strate loop van die pastorie tot by die stasie. Sy onthou ook die ongerief om haar kamer in die openbare huis van haar ouer in die dorp te moes ontruim, sodat die dravers vir die duur van die beurs gehuisves kon word. 7 Hoewel die plaaslike kermis steeds 'n belangrike kenmerk van die plattelandse lewe in die 19de eeu in Wallis bly, is dit duidelik dat baie dravers en veehandelaars die direkte aankoop van beeste by boere bevoordeel eerder as deur middel van die beurs. 7 Alhoewel die plaaslike beurs steeds 'n belangrike kenmerk van die plattelandse lewe in die 19de eeu in Wallis bly, is dit duidelik dat baie dravers en veehandelaars die direkte aankoop van beeste by boere bevoordeel eerder as deur middel van die beurs. Dus, in 1809 op Beddgelert Fair, '. die uitstalling van diere was oor die algemeen maar klein, want die dravers is al jare lank gewoond daaraan om van huis tot huis te gaan om hul privaat winskopies met die boere te maak. 8 Boonop sou voornemende kopers dikwels aansienlike afstande aflê om die vee wat op pad was na 'n plaaslike kermis te ontmoet, in die hoop om winskopies te kry voordat die kermis begin. In die Llanfair Caereinion -omgewing was dit 'n algemene gewoonte dat 'n boer so ver wes as Dolymaen ry om die Cardiganshire -dravers te ontmoet en aankope te doen voor die aanvang van die beurs op Llanfair. 9
Die aktiwiteite van die Walliese dwarrelaars in die periode voor die negentiende eeu het gehelp om 'n ekonomiese en kulturele band met Engeland te vorm wat vir beide lande voordelig was. Benewens hul reguit-.
. valutatermynfunksie, was die dravers dikwels verantwoordelik vir die uitvoering van finansiële kommissies, soos die invordering van die Denbighshire Ship Money namens die regering. Privaat here gebruik hulle ook as draers van geld en nuus. By baie geleenthede het sir W. W. Wynne aan sy hoofrover, David Lloyd, aansienlike bedrae geld toevertrou wat Lloyd na Londen geneem het om sy meester se rekeninge te betaal. 10 In die briefwisseling tussen eerwaarde Thomas Jones van Creaton in Northamptonshire en eerwaarde Thomas Charles van Bala, vind ons eersgenoemde wat Thomas Charles vir hom boeke en pamflette stuur deur middel van die Walliese dravers. Daar is talle voorbeelde van drovers wat beduidende bydraes gelewer het tot die Walliese burgerlike lewe, baanbrekerswerk was vir die vestiging van banke in Wes -Wallis, en in die geval van die gevierde David Jones van Caeo, wat die rykdom van die Walliese musiektradisie met sy wonderlike gesange vergroot. Te oordeel na die boekboeke wat hulle bygehou het, is dit duidelik dat die groter sakelui en handelaars die besonderhede van transaksies akkuraat kon aanteken en ook met hul kliënte kon onderhandel in die Engelse taal. sy wonderlike gesange. Te oordeel na die rekeningboeke wat hulle bygehou het, is dit duidelik dat die groter sakelui en handelaars die besonderhede van transaksies akkuraat kon aanteken en ook met hul kliënte kon onderhandel in die Engelse taal. Die vermoë om goed Engels te praat, was natuurlik 'n groot aanwins. Daar is ten minste twee gevalle van drovers wat hul vlotheid in Engels gebruik om hulself as skoolmeesters te vestig. So word daar in 1845 'n skool in Pumpsaint geopen deur 'n jong man van twintig wat voorheen as 'n Londense drover werksaam was, terwyl William Harries, skoolmeester van Ffaldybrenin van 1871-78, sy vroeë jare met vee na die Metropolis deurgebring het. 11 Die belangrikheid van die drewer in hierdie verband word beklemtoon deur John Johnes van Dolau Cothi. Met verwysing na die honderd van Caio in sy getuienis aan die berugte 1847 -kommissie van ondersoek na die staat van onderwys in Wallis, het hy volgehou: 'Dat daar baie veehandelaars in hierdie gemeente is wat na Engeland reis en prakties die waarde van onderwys leer '. Ondanks sy waardevolle rol in die ekonomie van die plattelandse Wallis, is die negentiende -eeuse Walliese drover met groot smaad behandel deur baie veehandelaars in hierdie gemeente wat na Engeland reis en prakties die waarde van opvoeding leer '. Ondanks sy waardevolle rol in die ekonomie van die plattelandse Wallis, is die negentiende -eeuse Walliese drower deur hedendaagse skrywers met groot smaad behandel, wat as fundamenteel oneerlik en gewetenloos beskou word. Dit lyk asof 'n groot mate van wantroue by die drywers ontstaan ​​het uit hul gewoonte om op krediet te koop. Alhoewel hierdie praktyk geensins universeel was nie, sou baie van die kleiner drywers en handelaars reël om te betaal vir beeste wat by die Walliese boere gekoop is by hul terugkeer van die Engelse kermisse. As, soos dikwels die geval was, 'n tekort aan vee die vraag na Walliese beeste in Engeland verminder het, moes die motor met verlies verkoop en kon hy gevolglik nie sy verpligtinge nakom tydens sy terugkeer na Wallis nie. Hyde-Hall het dus daarop gewys: 'Die bespiegeling slaag nie altyd nie en die bankrotskap van die drover laat sy skuldeisers slegs 'n klein dividend na.' 12 Ten spyte van 'n statuut van koningin Anne wat 'n vlieënier verbied het om homself te bevry van verpligtinge daar.
. In die hedendaagse literatuur verwys gereeld na bankrotgangers. Een skrywer wat voorraadverbetering in Caernarvonshire bespreek, was van mening dat die bekendstelling van Engelse bulle die Walliese voorraad so sou verbeter dat, '. dit sou baie dreigemente 'n groot aanmoediging wees om met gereed kontant die land in te kom in plaas van krediet, wat tans die praktyk is waardeur baie eerlike boer geheel of gedeeltelik uit sy eiendom gedwaal word. ' 13 Ten spyte van sy waarneming dat '. . die drovers is uitstaande persone in die geskiedenis van die land se ekonomie '. 14 Edmund Hyde Hall herken 'n algemene opvatting toe hy die aandag vestig op die veelgebruikte grafskrif, 'Nie net 'n druwer nie, maar 'n skelm'. Alhoewel die grafskrif nie universeel toegepas kon word nie, is daar min twyfel dat baie dwarrelaars ongemaklik geraak het deur die gewete. Daar was baie maniere waarop die oneerlike drover die Engelse grazier kon mislei. Die weidings was altyd geïnteresseerd in die aankoop van gesteriliseerde (dit wil sê ovarie -geëlektomiseerde) winkelverse wat maklik op die gras neergedaal het en tot die gewete gekwaal het. Daar was baie maniere waarop die oneerlike drover die Engelse grazier kon mislei. Die weidings was altyd geïnteresseerd in die aankoop van gesteriliseerde (dws ovarie -ge -ektomiseerde) winkelverse wat maklik op die gras neergedaal het en spaarsamig en ekonomies begin vetmaak het. Sulke diere het 'n hoër prys as die normale vers gehad. Dit is dus nie moeilik om die woede van die grazier voor te stel toe sy 'gesterfde' vers 'n kalf voortbring nie! John Bannister is spaarsamig en ekonomies mislei. Sulke diere het 'n hoër prys as die normale vers gehad. Dit is dus nie moeilik om die woede van die grazier voor te stel toe sy 'gesterfde' vers 'n kalf voortbring nie! John Bannister is op hierdie manier mislei en het gevolglik min geneentheid vir die Walliese drywers gehad. want onder hierdie rondreisende Kambriërs is daar baie individue wat nie minder diep in die kuns van misleiding vertroud is as die 'perdejoggies' nie. 15 Dit is om hierdie rede dat John Lawrence in 1805 die onervare koper gewaarsku het om nooit beeste op 'n kermis aan te koop nie, tensy hy deur 'n meer ervare man vergesel word, '. want die dwarrelaars is oor die algemeen onrustig met so min skelm as enige mens, geen oortreding bedoel vir die edele broederskap van perdehandelaars nie. ' 16 Verskeie interessante regsdokumente en koerantberigte bied verdere inligting oor die taamlik twyfelagtige integriteit van sommige Walliese drywers en handelaars. In die Caernarvonshire Great Sessions van 1809 vind ons Hugh Owen dagvaar die drewer Richard Cadwallader vir skuld. Owen het blykbaar gevorderde Cadwallader -geld vir die aankoop van beeste, '. wat hy tot dusver geheel en al geweier het en nog steeds weier om te betaal, daarom het genoemde Hugh gesê dat hy beseer is en skade aan die harde Cadwallader gely het. Owen het blykbaar gevorderde Cadwallader -geld vir die aankoop van beeste, '. wat hy tot dusver geheel en al geweier het en nog steeds weier om te betaal; Weereens, in 1814, behandel Cardiganshire Quarter Sessions die saak van Thomas Lloyd teenoor David Evans en David Davies. Evans en Davies, twee dravers, het in opdrag van Lloyd, 'n boer, beeste namens hom gekry. Vir hierdie doel het Lloyd 'n bedrag geld gevorder. Die twee dravers het Lloyd egter 'listig en subtiel' bedrieg deur nie die aangekoopte beeste wat hulle vir eie rekening weggedoen het, af te lewer nie. 17 'N Soortgelyke geval word aangemeld in die' Cambrian News 'van 1879 waarin Albert Lewis Jones, veehandelaar, voorheen van die Prince Albert -openbare huis, Aberystwyth aangekla is.
. deur Edward Morgan, boer, om beeste ter waarde van £ 200 onder valse voorwendsels te bekom. Eerder minder gereeld verskyn gevalle waarin die drover self die eiser is. In 1800 het die balju van Caernarvon 'n lasbrief teen Griffiths Richards, 'n plaaslike boer, uitgevaardig. Die opdrag gee die balju die opdrag om op te vang deur beslaglegging op goedere en maak 'n skuld van £ 20 wat Hugh Hughes, drover, geëis het tydens die Groot Sessies. 18 Die rekeningboeke van David Johnathon onthul dat hierdie handelaar groot probleme ondervind het om betaling te ontvang van 'n paar Engelse graziers met wie hy te doen gehad het. In Januarie 1860 het 'n Surrey -boer, George Hawkins, aan Johnathon geskryf en verduidelik 18 Die rekeningboeke van David Johnathon onthul dat hierdie handelaar groot probleme ondervind het om betaling te ontvang van sommige Engelse weidermakers met wie hy te doen gehad het. In Januarie 1860 het 'n Surrey -boer, George Hawkins, aan Johnathon geskryf en verduidelik dat hy 'was'. baie jammer, maar ek sal nie u laaste rekening kan nakom nie. Ek betaal die £ 55 in die loop van twee weke. Soos dinge uitgedraai het, het baie meer as twee weke verloop voordat die skuld afgeskryf is. 'N Jaar tevore het John Read van Middlesex aan Johnathon verduidelik:'. dat ek nie die geld vir die laaste lot kon spaar nie, en ek kan ook nie presies sê wanneer ek kan nie. '. 19 Waar 'n drover so 'n onwilligheid of onvermoë het om op te betaal, is dit nie verbasend dat hy met die terugkeer na Wallis probleme ondervind het om sy skuld af te staan ​​nie.
Die Walliese dwarrelaars wat vee na Londen geneem het, word deur die inwoners met agterdog en dikwels met ontsag beskou. 'N Heerlike, as dit effens oordrewe, berig oor Barnet Fair verskyn in die Farmers Magazine in 1856. Hierdie verslag, geskryf deur 'n Engelsman, verwys op 'n taamlik ongekompliseerde wyse na die Walliese dravers en bied 'n interessante voorbeeld van die minagting waarin die ongelukkige mense kwytraak was gehou. Dit is die moeite werd om uitgebreid aan te haal 'Stel jou voor honderde bulle soos 'n enorme horingsbos wat haastig na jou toe kom, te midde van die afskuwelike en oproerige geskreeu van 'n stel semi-barbaarse drovers wat 'n rustige bul waardeer wat ver buite die lewe van 'n mens is. jaag hulle gekke en lawaaierige kuddes oor elke persoon wat hulle ontmoet, as hulle nie so gelukkig was om uit hul pad te kom nie, gevolg deur 'n rits ongebroke wilde Walliese ponies, vars uit hul heuwels, almal los en onbeheersd soos die osse wat hulle voorafgegaan het skop, grootmaak en byt te midde van die onverstaanbare anathemas van hul menslike assistente. die lawaaierige 'hurrahs' van baie 'on-Engelssprekende' Walliesers wat dalk pas 'n paar van hul inheemse beesvoorraad verkoop het terwyl hulle hul langgedraagde, vormlose hoede hoog in die lug sou sien opgooi, as 'n soort Taffy se vreugde, terwyl hy terselfdertyd 'n ruilhandel uitspreek wat niemand behalwe hulself kan verstaan ​​nie. ' 20
Terwyl die meerderheid van die Walliese vee wat nie in die Midlands verkoop is nie, op die groot Londense kermisse weggedoen is, is ander diere diep in Kent, Sussex en Surrey ingedryf. Jenkin Williams, die handelaar van Dewi Garon, 21 gereeld vee tot by Blackwater in Kent geneem, terwyl David Johnathon van Dihewyd deur die Midlands gereis en handel gedryf het.
. en beeste verkoop op die kermisse Romford, Brentwood, East Grinstead, Horsham en Kingston. Davies van Tregaron, wat in die 1850's op 96 -jarige ouderdom oorlede is en vir die handelaar Dafydd Griffiths van Lampeter gewerk het, het gekoop
. en beeste verkoop op die kermisse Romford, Brentwood, East Grinstead, Horsham en Kingston. Davies van Tregaron, wat in die 1850's op 96 -jarige ouderdom gesterf het en vir die handelaar Dafydd Griffiths van Lampeter gewerk het, het beeste in die Lampeter- en Carmarthen -omgewing gekoop. Dit is per spoor na Londen gestuur en daarna na die kermisse Barnet, Horsham, Reigate, Kingston, Blackwater en Harley Row gery. 22 Gedurende die tydperk voor die spoorweë het hierdie epiese reise noodsaaklike prestasies van fisieke uithouvermoë vereis. Die feit dat baie dravers tot baie groot ouderdomme oorleef het, dui daarop dat voortgesette blootstelling aan die elemente tesame met ontelbare nagte in die buitelug slaap geen nadelige gevolge vir hul gesondheid gehad het nie. In die meer romantiese en emosioneel gelaaide berigte word gereeld beweer dat die dravers 'n ras supermanne was wat die gebruik van 'n jas verag het en wind en storm met vreugde ondervind het met gay verlatenheid. Ongelukkig ondersteun die verskillende boekhouers en handelaars se rekeningboeke nie hierdie bewering nie. Dit lyk inderdaad asof baie dravers verwag het dat hul werkgewers van hulle een of ander beskermende klere sou voorsien voordat hulle 'n reis sou onderneem. So vind ons in 1822 'n Trawsfynydd-handelaar wat £ 5-5-0 vir klere betaal en £ 1-9-6 vir ''n bagasiebak en skoene' vir sy drover voordat laasgenoemde met 'n vee na Northampton vertrek. 23
Die werklike grootte van 'n beesstok wissel volgens die tyd van die jaar en die vraag na winkelbeeste van die Engelse weidings. Die meeste verslae dui egter aan dat die rye in grootte wissel van een tot vierhonderd beeste wat deur 4-8 drovers en hul honde bygewoon is. Die groot Rhys Morgan van Tregaron, gestig 'King of Northampton', wat teen die begin van die huidige eeu nog met beeste en perde handel gedryf het, het gewoonlik 'n dosyn manne in diens gehad om 'n rit van 300 diere te hanteer. 24 Sodra die ry saamgestel is, word die beeste gewoonlik afgekap en gesny voordat hulle die lang reis na Engeland onderneem het. Hoewel beeskoei elders behoorlik beskryf is, 25 dit is miskien die moeite werd om daarop te let dat mnr. Ben Morgan van Farmers die plaaslike verhale van die personeel by die skoenproses in sy dorp onthou. In die 1860's is beeste by Farmers in Llwyncelyn Bach gestort deur Evan Richards, die smid van 25 dit is miskien die moeite werd om daarop te let dat mnr. Ben Morgan van Farmers die plaaslike verhale van die personeel by die skoenproses in sy dorp onthou. In die 1860's is beeste by Farmers in Llwyncelyn Bach gestort deur Evan Richards, die smid van Ffaldybrenin. Richards sou met die beesskoene by Farmers aankom in die geselskap van Rhys the Nailer van Pant-un-nos wat 'n sak spykers saamgebring het wat teen roes beskerm is deur besmeer te word. 'N Derde man, ene David Morgan (bekend vir sy neiging om te veel alkohol te drink) sou uiteindelik opdaag en help met die afkap van die beeste. 26 'Ciwing smedes' is wydverspreid in Wallis en bied nuttige leidrade oor die ligging van roetes wat deur beeste bestuur word. Die oorblyfsels van die mees westelike smee waar vee geskud is voordat hulle na Engeland vertrek het, lê na bewering in die boord van Carmenau Fawr, Clynderwen, Pembrokeshire. Die skoene.
. is op 'n kleinhoewe op die nabygeleë Bryn Hill gemaak en daarna na Carmenau Fawr geneem waar hulle aan die beeste vasgespyker is. 27 In Foel, Montgomeryshire, word 'n interessante skakel met die veehandel met Suidoos -Engeland bewys deur die teenwoordigheid van twee klein velde van 0,8 hektaar en 0,6 hektaar, onderskeidelik 'Kent' en 'Essex' (OS6 "1902 nrs. 282 en 1812) Hierdie velde is naby die smidie by Glanyrafon geleë (onlangs gesloop). Dit blyk dat beeste wat vir Kent of Essex bestem is, in die toepaslike omhulsel getrek is toe die skoenwerk voltooi is. 28 & amp 29 Dit was dikwels nodig om beeste onderweg weer te skoen, want as skoene verlore was, sou lamheid ontstaan, en gevolglik sou die waarde van die dier tydens die verkoop verminder word. Baie kleiner drywers het vir hierdie doel op plaaslike smede staatgemaak, terwyl die groter hoeveelhede dikwels vergesel sou word van 'n smid met genoeg skoene en spykers. 30
Daar word gereeld beweer dat beeste jonger as agtien maande nie die swaarkry van die reis na Engeland kon weerstaan ​​nie en gevolglik nie in groot hoeveelhede te vinde was nie. Dit was geensins die geval nie. Hedendaagse bronne toon aan dat bulle, hoewel bulle nie Wallis verlaat het voor hulle agtien maande oud was nie, gereeld in die menigte swart beeste verse gesien het. 31 Die meerderheid van die troppe bestaan ​​egter uit 3-4 jaar oue winkeldiere saam met 'n besprenkeling van melkkoeie en die vreemde bul. Nadat die chaos ontstaan ​​het deur die merk en vermenging van 'n paar honderd vreemde beeste, het die motor gery. Dit het gewoonlik 3-4 dae geneem voordat die rit tot 'n konstante snelheid van 2 myl per uur gekom het, 'n rustige pas wat die diere baie geleentheid sou gee om langs die pad te wei. Deur in hierdie tempo te ry, sou die rit tussen die geryte vertrek dek. Dit het gewoonlik 3-4 dae geneem voordat die rit tot 'n konstante snelheid van 2 myl per uur gekom het, 'n rustige pas wat die diere baie geleentheid sou gee om langs die pad te wei. Deur in hierdie tempo te ry, het die rit tussen vyftien en twintig myl per dag afgelê. Dit is noodsaaklik geag om die beeste nie te dwing om oormatige kondisieverlies en die verlies aan 'bloei' as gevolg van die opeenhoping van sweet op die vel te voorkom nie. Om die toestand van sy diere te bewaar, beplan die ervare drewer sy reis met groot sorg. 'N Besondere lang en moeisame dag oor rowwe bergpaadjies sal byvoorbeeld gevolg word deur 'n korter dag se reis om die vee die geleentheid te gee om te herstel. 32 Ten spyte van hierdie voorsorgmaatreëls het beeste uit Noord-Wallis egter gereeld 'n honderd gewig onderweg vir die weivelde in Midland verloor. Dit was om hierdie rede dat sommige van die meer gegoede dravers grond in die Midlands gehuur of gekoop het waarop hulle die toestand van hul vee kon herstel voordat hulle na die plaaslike kermisse gestuur kon word. Vir hierdie doel het die Cardiganshire -handelaar, David Johnathon, 149 hektaar grond in Spratton in Northamptonshire geneem teen 'n jaarlikse huur van £ 450.
Daar word gereeld aangeneem dat die drewerers Turnpike -paaie vermy het.
. en dus die swaar tol wat by elke hek langs die pad gehaal is. Alhoewel dit in baie gevalle moontlik die geval was, bevat die halfdosyn boekhouers wat deur die skrywer ondersoek is, gedetailleerde voorraadopgawes van tol wat betaal is op die Turnpike -paaie op pad na Engeland. Tolgeld was die belangrikste bron van uitgawes op die reis. Natuurlik het alle vlieëniers probeer om tol waar moontlik te vermy --- 'n doelwit wat makliker bereik kon word op die roetes van suidelike en middel-Wallis as van Noord-Wallis. Dit blyk egter dat die Walliese broederskap van die 19de eeu in grootliks in twee kampe verdeel is. Aan die een kant was daar die drewe wat bereid was om die hoë koste van die gebruik van die Turnpikes te dra in die belang van spoed en reguitheid, en net die Turnpikes vermy as hulle dit kon doen sonder te veel ongerief. Die ander groep was eerder meer 'kostebewus', en verkies om die ou en dikwels kronkelende roetes oor die oop land te volg en sodoende tol te vermy. In beide gevalle is dit duidelik dat die dravers geen groot liefhebbers van tolhekke was nie. Ons lees byvoorbeeld in die Hereford Journal van 1859 van '. die groot afsku van die Radnorshire -manne vir 'n tolhek. en (die bewaarder) kan en durf hulle nie inmeng nie '. Die skedules van die uitgawes van drover wat hieronder verskyn, illustreer duidelik die aansienlike finansiële las wat die teenwoordigheid van die tolhekke inhou. Die eerste verslag van 1838 verwys na 'n reis wat Roderick Roderick van Lampeter na Kent gemaak het. 33