Tussen Henri se goed kry ek ’n foto van hom waar hy oor ’n houtbrug wegstap. Kaalvoet. Sorgvry. Rugsak terloops oor sy skouers gehaak. En ek besef: Dis wat hy gedoen het. Hy het aangestap. Oor die brug. Die Ewige Toekoms in. Wat dit alles vir ons klompie wat aan hierdie kant bly staan het, sou inhou, het ek toe nie kon weet nie. En soos die tyd verbygaan, bly die dood steeds ’n misterie.
Al wat ek weet, is dat God niks uit sy hand laat glip nie. Hy het toegelaat dat Henri so vroeg reeds aanstap. Om logiese redes te probeer bedink, of om God se wil te bevraagteken, laat ’n mens ontredderd en uitgeput. God weet alles. Ek hoef niks te sê nie. Ek hoef niks te vra nie. Hy verstaan as ek in woordelose verslaenheid by Hom sit en weeklaag. Hy verstaan presies wat ek bedoel as ek uitroep: “Ag, Here!”, al verstaan ek self nie.
Twee weke na die haai-aanval droom ek Henri sit agter die veiligheidshek buitekant ons voordeur – sy arms om sy opgetrekte knieë geslaan. Met sy groot blou oë kyk hy op na my waar ek aan die binnekant van die deur staan. Hy sê niks. Toe ek wakker word, tref die wete my weer soos ’n yskoue brander: Henri sal nooit weer oor ons drumpel stap nie.
Om te kon erken: Henri is dood, het nie maklik gekom nie. Sy vrolike teenwoordigheid het nog in die lug gehang. Oral was tekens van sy entoesiastiese aangryp van elke dag. Sy vuil rugbybroek. Sy oop boeke op sy lessenaar. Die vingermerke bokant die kosyn waar hy en Andrew hulle rotsklimgrepe geoefen het. Sy skoene wat ongeërg in sy kas lê – skeef afgetrap en net reg vir sy voete om in te steek. En as ek sy donkerbril op die kombuistafel sien lê, wonder ek vir ’n vlugtige oomblik wanneer hy dan by die huis aangekom het.
In die maande na Henri se dood oefen die Stellenbosch Libertaskoor, waarvan ek ’n lid is, die Elijah van Mendelsohn. Die woorde: He went like a whirlwind to heaven, kry vir my nuwe betekenis. Dit word ’n troos om te weet dat die oorgang van die dood na die ewige lewe ’n vlietende sekonde is. Ek weet dat Henri veilig oor die brug gestap het en dat hy heel en volmaak in sy hemelse tuiste aangekom het.
Ek sien hom vlugtig in die opkyk van ’n broer, in die wegstap van ’n ander broer. Ek kyk na George en sien Henri se voorkop. Ek herken my eie verleë gebaar op ’n foto waar hy skeef lag en aan die punt van sy neus vat. Ek hoor sy lag tussen die broers s’n weerklink.