Toespraak van president Barroso op die European Forum Alpbach: 'Europese idees vir billike globalisering' - EU-verslaggewer
Toespraak deur president Barroso op die European Forum Alpbach: 'Europese idees vir billike globalisering'
Europese Forum Alpbach / Alpbach
Voorsitter van die Europese Forum Alpbach, Dr. Fischler,
Ons vergader op 'n kritieke tydstip: ná 'n finansiële krisis erger as enigiets wat ons gesien het sedert die Tweede Wêreldoorlog, ná 'n geopolitieke verskuiwing nie gesien in geslagte, wanneer globale probleme te bowe nasionale grense, wanneer burgeroorloë dreig plaaslike vrede en versteur die gewete van die internasionale gemeenskap. Op so 'n kritieke tydstip, globale leierskap beteken toets en aanpassing van die basiese konsepte wat ons politieke optrede ondersteun.
Op 'n punt wanneer nuwe idees nodig is om globalisering regverdiger en meer inklusief te maak, en om mense in staat te stel om sy voordele te bekom, moet ons kyk of ons basiese vooruitsigte op internasionale politiek en ons eie rol daarin slaag om die toets van ons vinnige Veranderende tye.
Ek is dankbaar vir die Europese Forum Alpbach vir die voorsiening van 'n 'toetsveld' in hierdie verband en in die besonder vir die voorsiening van 'n platform vir die toevlug met wêreldleiers wat ek die eer gehad het om gister saam te bied.
Hierdie behoefte om 'nuwe idees vir billike globalisering' te ontwikkel, is veral relevant vir die Europese Unie, in baie opsigte die suksesvolste en mees gevorderde streeksintegrasieprojek van die vorige eeu.
Ek glo dat die idees en ideale van Europese integrasie in die komende dekades meer en nie minder van toepassing geword het nie. En nie net vir Europa nie, maar ook vir die wêreld as geheel. Ek herinner my miskien die woorde van een van ons 'stigtersvaders', Jean Monnet: 'Die gemeenskap is net nog 'n stap in die rigting van die vorme van organisasie van die wêreld van more.'
Laat ek 'n oorsig gee van wat hierdie basiese grondbeginsels van die Europese Unie is en hoe hulle die eerlike globalisering kan inspireer.
In die eerste plek maak die grootte saak. In 'n wêreld met baie - en sommige van hulle massiewe - spelers, moet u kragte saamspan om gehoor te word. As u net u klein agterplaas oppas, kan dit nie aan ons burgers lewer nie.
Terselfdertyd sal die wêreld van die toekoms duidelik nie so Europees wees as in die verlede nie. Maar vir ons beteken dit dat ons eintlik meer Europees moet wees - en nie minder nie - om relevant te bly.
Met die VSA en China as groot spelers, met 'n nuwe akteurs versterking in die kollig, uit Indië na Brasilië en met baie ander ontluikende lande toegang tot hul regmatige plek in die wêreld markte en die wêreldpolitiek, moet ons kragte saam te snoer om ons rol speel. President Kikwete is een van daardie globale leiers wat hierdie oop, internasionale en konstruktiewe vooruitsigte demonstreer, om die voordeel van sy mense.
Kyk na die internasionale handel, byvoorbeeld, 'n gebied wat geweldig uitgebrei oor die afgelope dekades, waar skaalvoordele van toepassing beide in die ekonomiese en in die politieke sin.
United, die Europese Unie is die grootste ekonomie in die wêreld, en dit met een stem praat. Ons slaag dus in verbinding met die mooiste vennote, selfs begin die mees baanbrekerswerk onderhandelinge in die afgelope jaar met die gesprekke oor 'n Atlantiese Handel en Belegging Partnership.
Verdeel, aan die ander kant, sou ons nie die ekonomiese potensiaal, en ook nie die onderhandeling krag om dit te doen - wat duidelik self-defeating sou wees. Dit is hoekom ek so sterk oor die afgelope krisis-jaar dat ons almal die sirene lied van proteksionisme moet weerstaan ​​het aangevoer - in Europa en wêreldwyd.
Ook sou 'n verdeelde Europa nie dieselfde mag hê om te verseker dat die reëls gelyk en billik vir almal geld nie. Sou enige lidstaat op sy eie die mag hê om die grootste blokke ter wêreld op dumping- of onbillike handelspraktyke te handel? Of sou enige volk op sy eie hê wat nodig is om die reëls van globale handel te verbeter, soos die EU doen in multilaterale en bilaterale onderhandel?
Ons het geleer om saam te sterk wees, want ons is swak as verdeel. Dit kan vanselfsprekend wees, maar dit tel baie, nie net om ons onmiddellike belange, maar ook vir ons rol in die vorming van die nuwe globale spel.
Dieselfde geld op baie ander terreine, soos energiebeleid, waar ons 'n blote voorwerp sou word in die geopolitieke magspel van ander lande as elke lidstaat op sy eie optree. Boonop sal die ekonomiese voordele vir ons ondernemings en burgers van 'n ten volle geïntegreerde Europese energiemark, wat die Kommissie hard aandring, teen 30 tot 2030 miljard euro bereik. Hier het ons ons EU-spel al verbeter, soos byvoorbeeld weerspieël in 'n sterker eksterne energiebeleid wat ons voorsieningsveiligheid verbeter; of ons sterk steun aan die VN-inisiatief 'Volhoubare energie vir almal' wat letterlik honderdmiljoene mense sal 'energiseer'.
Of neem ontwikkelingsamewerking, waar die EU die mees vrygewige skenker ter wêreld is en selfs in moeilike tye. Ons nuwe meerjarige EU-begroting van 2014-2020 sal ons hoë vlakke van internasionale hulp handhaaf. Ek het hard hiervoor geveg, nie net omdat dit die regte ding is om te doen nie, maar ook omdat dit sentraal staan ​​in ons strategiese geloofwaardigheid. Ons belê letterlik nie net in die stryd teen armoede en vir wêreldwye billikheid en billikheid nie, maar ook om ons planeet te beskerm en te verbind. Europa is die leier in die ondersteuning van die Millennium-ontwikkelingsdoelstellings, in belegging in gesondheidstelsels, ondersteuning van onderwys of die vermindering van kindersterftes. Ons bly uiters toegewyd aan die laaste deel van die bereiking van die MDG's in die volgende twee jaar, en net so as dit kom by die vorming van die nuwe, wêreldwye ontwikkelingsagenda na 2015, wat die stryd teen armoede moet kombineer met die stryd vir volhoubaarheid.
Of neem die EU-uitbreidingsbeleid, waar ons 'n historiese deurbraak in die verhouding tussen Serwië en Kosovo moontlik gemaak het, wat slegs moontlik was met die slim gebruik van die aantrekkingskrag van die Unie.
Of die Europese omgewing beleid, waar ons strategiese bande te skep om wedersydse veiligheid en welvaart te verbeter. Natuurlik, dit is 'n ongelooflike uitdagende onderneming, soos die Arabiese ontwaking toon. Oop samelewings en ekonomieë nie opgelê van buite nie oornag geskep. Maar as ons wil selfs probeer om so tektoniese verskuiwings beïnvloed, Europeërs het net om op te tree in die konsert. Die situasie in Sirië is 'n skerp herinnering van hoe die sistematiese nie-nakoming van kern demokratiese beginsels en oppergesag van die reg onvermydelik lei tot 'n ineenstorting van veiligheid en sekuriteit wat ons almal raak. En die onlangse gebeure het bevestig dat Sirië is 'n dorp in die wêreld gewete.
Ons interne dinamika en internasionale dinamiek hang dus fundamenteel saam. Ons vermoë om ons burgers se belange te verdedig en universele waardes te bevorder, hang af van ons interne samehorigheid en solidariteit. En daarbenewens is 'n sterk Europese Unie die sterkste voorstander van effektiewe multilateralisme en regverdige globalisering.
Dit is natuurlik nie die enigste advokaat nie - ver daarvandaan. Die idee van interafhanklikheid en integrasie is nie net tot die EU beperk nie, inteendeel. Van die Oos-Afrikaanse Doeane-unie tot ASEAN tot Mercosur, van die Afrika-unie tot die Arabiese Liga, om nie te vergeet van die VN-familie nie, is daar 'n lang en groeiende lys van bilaterale, streeks- en multilaterale ooreenkomste en organisasies - met wie ons nou saamwerk - waarin ekonomieë en samelewings met mekaar verbind word en politieke samewerking ingespan word.
Sommige mense spot soms met hierdie 'alfabet sop' van organisasies - maar dit is van kardinale belang, want regverdige globalisering kan slegs bevorder word as die politiek ook van onder af geglobaliseer word.
Die tweede fundamentele idee wat die EU ondersteun, is dit: ja, ons moet Europese dink, maar ons moet internasionaal optree. Ons moet nie alleen verenig word nie, maar ons moet oop wees vir die res van die wêreld.
Daar is 'n groeiende besef dat in 'n wêreld van globale aanbod kettings, komplekse finansiële strome, geïntegreerde maatskappye, kompetisie vir grondstowwe nie, maar ook die versnelde wêreldwyd uitruil van idees, is daar geen land, groot of klein, wat die globale spel kan ignoreer in die langer termyn. Ons rykdom, ons mededingendheid en ons inspirasie is almal verryk uit die buiteland. Dit is waarom ek glo dat, op die ou end, is 'n oop ekonomie intrinsiek gekoppel aan 'n oop samelewing, en sterker globale bestuur.
Maar as die geleenthede is globale, so is die probleme. Klimaatsverandering is uit die aard van 'n blinde op die grense; terrorisme dwars deur nasionale grense; migrasie en tegnologiese vooruitgang is versnel, maar het ook hul donker kante; onderontwikkeling is 'n bedreiging vir ontwikkelde ekonomieë te; en interne onstabiliteit tree gereeld as 'n broeikas van plaaslike probleme.
Ek wil net 'n punt wys waarop die EU sal voortgaan om te lei: globale klimaataksie.
Ons belowe om nie net aan die voorpunt te bly om ons eie ekonomie te vergroen nie - die Kommissie sal teen die einde van hierdie jaar 'n nuwe, ambisieuse energie- en klimaatraamwerk van die EU vir 2030 voorstel, maar ook op die internasionale verhoog. Ons werk hard daaraan om teen 2015 'n omvattende, wetlik bindende, wêreldwye klimaatverdrag uit te bou.
Ek is vol vertroue dat ons internasionale vennote geleidelik aan boord sal kom. Ek kan ook die leierskap van die sekretaris-generaal Ban Ki-moon in hierdie kritieke fase van die proses prys.
Die derde basiese konsep agter die Europese projek wat relevant is vir die bestuur van globalisering, is integrasie: samewerking as sodanig is van kritieke belang, maar uiteindelik nie genoeg nie. Om sekerheid en stabiliteit te bied, moet lande hul strukture en beleid integreer. Nie deur hul soewereiniteit prys te gee nie, maar deur dit saam te voeg. In die wêreldwye konsert moet hulle mag deel - juis om dit te herwin. Globalisering beteken dus nie bloot 'die einde van die politiek' nie. Dit beteken eerder om dit weer te vorm en weer uit te vind.
In hierdie verband is internasionale vooruitgang die afgelope jare ongelukkig minder uitgesproke. Laat ons eerlik wees: sommige hou steeds vas aan 'n idee van eksklusiewe nasionale belange. Maar oop internasionale markte en regverdige uitruilings vereis internasionale organisasies en gedeelde verantwoordelikhede. Om dit eenvoudig te stel: ons moet 'la raison d'état' vervang deur 'la raison de l'humanité'. Omdat die basis van ons lewens uiteindelik nie ideologieë of state is nie, maar lede van die menslike geslag.
Dit is waarom Europa bly so hoog verbind tot effektiewe multilateralisme en 'n sterker Verenigde Nasies. Om interafhanklik middel optree as 'n verantwoordelike belanghebbendes. Dit is een van die lesse van globalisering. Op die ou end, daar is nie so iets soos 'n gratis rit.
Om af te sluit: In die hedendaagse wêreld staar alle nasies 'n soortgelyke situasie in die gesig wat gelei het tot Europa se integrasie. Interafhanklikheid is onmiskenbaar, beide met positiewe en negatiewe gevolge. Lande moet bereid wees om aan te pas, oop te maak vir wêreldgeleenthede en bydra tot internasionale oplossings. Ekonomies moet hulle integreer in wêreldwye voorsieningskettings en politiek moet hulle hul instellings in breër netwerke integreer.
Sommige praat van 'n "globaliseringsparadoks", waarvolgens ekonomiese welvaart, wettige regering en die selfbeskikking van nasies fundamenteel onversoenbaar sou wees. Ek stem nie saam nie en voer aan dat die EU - met al sy uitdagings - die teenoorgestelde bewys.
Globalisering as sodanig is 'n feit - maar as ons die groot voordele daarvan wil handhaaf en die onmiskenbare gebreke wil verhelp, as ons wil hê dat dit op lang termyn meer volhoubaar moet word - ekonomies, polities en sosiaal, moet ons dit regverdiger maak.
Dit beteken om toegang te verseker, om mense toe te rus met die gereedskap om daardeur voordeel te trek - vandaar die sleutelrol van onderwys en die negatiewe effekte daarvan.