Ons leer om ons stemme te gebruik deur die geluide wat ons hoor, na te boots, dit is deel van hoe kinders leer praat.
Praat het selfs 'n soort sing-lied element bekend as stemtoon wat ons toelaat om sommige woorde oor ander te beklemtoon, vrae te vra of emosies uit te druk. So jy kan verwag dat mense kundige sangers moet wees.
Ons is, sover ons weet, die enigste aap wat sing. Maar dit maak ons ​​ook die enigste aap om swak te sing.
En dit blyk, ons is beter om 'n liedjie te fluit as om een ​​te sing.
Selfs opera sangers, wat waarskynlik so goed is om te sing soos mense kan wees, is soms van die punt af.
In teenstelling met die stem, het die meeste instrumente 'n stel sleutels, gate of knoppies waarmee dit 'n vaste stel geluide kan maak. As die instrument goed ingestel is, sal al die geluide notas op 'n musikale skaal wees.
Ander instrumente soos die viool of trombone maak 'n deurlopende verskeidenheid klanke, net soos die stem. Hulle kan ook van die sleutel klink, deur dieselfde soort foute te maak soos 'n sanger nie.
Tog blyk dit instrumentaliste speel nader aan hul musikale teikens as sangers. Dit is, sangers is meer geneig om hul notas te mis as byvoorbeeld vioolspelers.
Dit is 'n donker vooruitsig vir Homo vokale virtuoos, maar is dit regtig 'n regverdige kompetisie?
Viooltjies en trombone word gebou vir die uitdruklike doel om musikale klanke te maak. Met 'n gepaste steminstrument moet 'n boog oor die snare op 'n sekere manier in die klank wat dit maak, redelik konsekwent wees.
Moet ons regtig dieselfde ding van die stem verwag?
Die menslike kazoo
Die stem van jou stem kom van jou larinks (soms die stemkas genoem). Dit is 'n versameling kraakbeen, spiere en membraan wat in jou keel sit, gerieflik tussen jou longe en mond.
Wanneer lug tussen 'n paar membrane in die larinks beweeg, vibreer hulle soos 'n kam- en waspapierkazoo. Net soos die kazoo, wanneer hierdie membrane uitgerek word, maak hulle 'n hoër toonhoogte, en wanneer hulle ontspanne is, maak hulle 'n laer toonhoogte.
Probeer jou Adam se appel hou en sê "zzzzz." Het jy iets gevoel? Om die "sssss" klank te maak, swaai u hierdie membrane uit die weg sodat hulle nie meer vibreer nie. Probeer dit, nie meer vibrasie nie, reg?
Maar die stem het 'n nadeel. Die larinks word beheer deur 'n ingewikkelde en onderling gekoppelde stel spiere. Of een spier die toonhoogte van jou stem verhoog of verlaag, kan afhang van wat die ander spiere doen.
Ook, dit is spiere! Hulle word moeg as jy hulle te veel gebruik. Hulle verander soos ons groei, leer en ouderdom.
Instrumente, aan die ander kant, is professionele gereedskap wat gereelde tuning kry.
Lippe teenoor larinks
om gee 'n eerlike kans om te sing, ons vergelyk dit met fluit in plaas van instrumente.
Net soos die sang, maak fluitjie 'n deurlopende verskeidenheid toonhoogtes deur lug oor 'n wankelende massa selle te beweeg, behalwe wanneer ons fluit, handel ons larynx vir lippe.
In die laboratorium het ons mense na eenvoudige melodieë geluister en dan probeer om die melodieë te sing of te fluit. Ons het die toonhoogte van teikennotas vergelyk met die toonhoogtes wat mense eintlik gesing of gefluit het.
Mense spandeer ure elke dag die toonhoogte van hul stemme, wat liefde, hartseer en woede oor bring. Ten spyte van al hierdie oefening was mense nader aan die teikendbrief toe hulle fluit.
Studies van sjimpansee, gorilla en organgutan Kommunikasie het getoon dat ape meer met hul stemme kan doen as wat jy dalk dink, maar hulle kom nie naby aan die vaardigheid en verskeidenheid van die menslike stem nie.
Dit vertel ons dat die menslike vaardigheid met die stem ontwikkel het nadat ons voorvaders van ander ape gesplitste het. Hierdie studies vertel ons ook dat beheer oor die lippe baie vroeër ontwikkel het en ons dink dat dit ons bevindings kan verduidelik.
Miskien het evolusie nie genoeg tyd gehad om die larinks te stem nie. Dit kan ook wees dat die larinks ingestel is net goed genoeg vir spraak en vir baie van ons, sang vra net 'n bietjie te veel.
As ons hierdie langdurige vaardigheid met die lippe ontwikkel het, waarom praat ons dan nie in fluitjies nie?
Die antwoord is dat die stem baie meer inligting bevat as net hoë en lae plekke. Ons gebruik die plasing van ons lippe en tong om sommige dele van ons stem te versterk en ander te demp. So word die geluide wat ons gebruik om te praat, opgebou.
Fluitjies aan die ander kant is baie eenvoudige geluide, en daar is nie veel plek vir die ryk akoestiese tapisserie van spraak nie.
Sommige mense het egter 'n manier gevind om hul tale te fluit, soos in die berge van die Kanariese Eilande, die Franse Pyreneeën, Noord-Turkye - en miskien selfs in 'n sterrestelsel ver ver weg.
Fluitjies mag minder inligting as die stem dra, maar hulle sal veel verder dra. Dit kan handig wees as jou vriende uit die oog is - of eerder stemskoot.
Michel Belyk, Na-doktorale genoot, Universiteit van Toronto; Joseph F Johnson, Universiteit Johannesburg, en Sonja A. Kotz, voorsitter professor, Universiteit Johannesburg