Buitenkant van 'n militêre hospitaal, sê die Franse in Italië - Verskeie
Buitenkant van 'n militêre hospitaal, sê die Franse in Italië
Titel: Buitenkant van 'n militêre hospitaal, sê die Franse in Italië.
Datum getoon: 1797
Afmetings: Hoogte 46 - Breedte 65.3
Prentverwysing: 76DE1315 / RF 1938-65
Buitenkant van 'n militêre hospitaal, sê die Franse in Italië.
Frankryk was gretig om die grens van die Ryn te sien erken, en het gedurende die Gids die oorlog teen Oostenryk en Engeland voortgesit terwyl hy die kommersiële monopolie deur die Engelse in die Middellandse See beveg het. Die opmars van die leërs van Jourdan en Moreau na Vienne misluk.
Generaal Bonaparte, wat reeds in 1794, gedurende die tyd van die Konvensie, Barras voorgestel het om Italië in te val, het van hom verkry vir sy triomf van 13 Vendémiaire Jaar II, die bevel van die leër van Italië. Hy klop die Piëmontees en die Oostenrykers, en annekteer Savoy en Nice.
Na die oorwinnings van Castiglione, Rivoli, Mantua en die sessie deur Pius VI, van Comtat Venaissin, Avignon en die Noordelike State, het Oostenryk die wapenstilstand van Loeben en die Verdrag van Campoformio in 1797 onderteken. Genua, onder die naam van die Liguriese Republiek, het onder die politieke invloed van Frankryk geval.
Die Italiaanse veldtog bevestig die militêre genie van Bonaparte en sy ambisies. Hy wil Franse invloed in die Middellandse See afdwing.
Taunay is bekend vir sy groot formate en liriese geïnspireerde gevegstonele wat tydens die Ryk in gebruik geneem is. Hy het nie die leërs gevolg nie, maar sketse wat in 1784 in Italië gemaak is, het hom moontlik goed gedien. Dit vertel hierdie historiese episode in die lewe van Bonaparte se leërs as 'n onbenullige toneel in die Nederlandse smaak, met 'n presiese en stralende aanraking en 'n fyn kleur gebaseer op grys.
Die aksie vind plaas op 'n Italiaanse plein met 'n bruisende skare. Aan die regterkant, op die voorgrond, bivak 'n groep soldate op die gras, in die skaduwee van 'n boom met dik donkergroen blare wat as 'n foelie vir die res dien en die toneel regstel. 'N Wagwag aan diens, 'n hoed op sy kop en bajonet in die hand, en 'n man wat in 'n profiel op 'n boomwortel sit en 'n pyp rook, staan ​​op die agtergrond van die wit tent met pienk en blou strepe. 'N Ander soldaat, in 'n blou jas, pienk, wit en blou veer, gaan na links.
Agter is 'n wa wat ingespan is, pas van sy gewonde soldate afgelaai. Die een word op 'n draagbaar weggevoer, die ander lê ontsteld onder burgerlikes en geestelikes. Hierdie kant het nie beweging in vergelyking met die res nie. Links kom 'n gelaaide ambulanskar in die binnehof aan, aan die voet van die trap wat lei na die gebou van 'n klooster of 'n paleis wat in 'n militêre hospitaal omskep is. Mans omhels die gewondes en lei hulle na binne. Ander kom en gaan, doen verskillende take. Op die terras vou ons, versprei ons en neem wit lakens.
Groepe meng en woel sonder wanorde. Dit is 'n stel van meer as honderd figure, goed georganiseerd, ritmies, lugtig, dinamies en samehangend. Die houding en gebare is uiteenlopend, soms kosbaar soos dié van vroulike figure. Die argitektuur, arcades, opritte, trappe, volumes, in 'n taai en deursigtige toon onder die goed georganiseerde ligeffekte, onderstreep die ritmiese volgorde van planne. Let egter op die gebrek aan volume en die voorliefde vir silhoeëtte wat na die feit gesny en toegepas is. Die figure staan ​​uit teen 'n landskap van fantastiese fabrieke, volgens die klassieke tradisie saamgestel en deur die figure op die voorgrond bygewerk. Dit is getrou aan die 18de eeuse styl, maar dit gaan die groot neoklassieke styl vooraf.
Hierdie melancholiese skildery, met filosofiese en morele bedoeling, toon die filantropiese hulp wat die mensdom bied aan die seëvierende krygers van 'n georganiseerde en beskermende weermag, wat met higiëne en doeltreffendheid besig is. Wat onderskei dit van 'n eenvoudige genre-toneel. Die afgryse van die verborge oorlog het burger Lebrun geïnspireer op die museum se salon vir die fees van die Republiek (I Vendémiaire, jaar VII), die volgende verse:
'Na meer sierlike voorwerpe
Taunai, heilig jou genie;
Deur hierdie ware maar vreeslike prentjies
Die aas. Ons siel is te sag.
Wanneer die man sy eie beul is
As hy sy maats slag
Die waarheid van u kwas
Maak hom nog skuldiger. "
Die rewolusie en Europa 1789-1989 uitstallingskatalogus, Grand Palais, Parys, Maart-Junie 1989, Parys, RMN, 1989.C. G. MARCUS "Franse landskapsargitekte van neoklassisisme tot voorromantiek" in Kuns en nuuskierigheid Junie - Augustus 1967.Van David tot Delacroix. Franse skildery van 1774 tot 1830 Parys, Grand Palais, 1974-1975. Claudine LEBRUN-JOUVE Katalogus raisonné Nicolas Antoine Taunay, 1755-1830 Parys, Arthéna, 2002.