Die subtitel ’n Seeboek is oorspronklik en realisties in die digkuns ingespan, en dit kon, by ‘n andersoortige digter met ‘n totaal ander instelling, dalk gepaard gegaan het met ‘n ver-idealiserende siening van die seebedrywe, skeepsvaarders en matrose, liefdesverse oor die see, ensovoorts, maar hier word dit ontgin op baie verskillende werklikheidsvlakke: as gedurig veranderende tog blywende en beskryfbare leefbodem, as lewende ‘oseanioom’ soos ’n ‘bioom’ of leefarea van ‘n kosbare en bedreigde deel van die skepping, nl. dié van ‘n seelewe wat al hoe meer gesien in die lig van ’n ‘verweerde aardbol’ probeer oorleef. Die “volstrekte blou seildoek” wys onmiskenbaar na T.T. Cloete se “Marilyn Monroe foto in blou”, ’n gedig waarin die populêre prikkelpopbeeld van Monroe gedekonstrueer word en die onderliggende leegheid van haar bestaan uit die foto in blou afgelees word. Paulus begin met ’n skoot sarkasme om die Galasiërs te ruk uit hulle onbegrip: “Wie het julle getoor?” Want Paulus kan dit doodgewoon nie glo dat mense wat deur geloof in Jesus Christus die wonder van die Heilige Gees ontvang, só afvallig kan raak dat hulle by gehoorsaamheid aan die wet kan eindig nie. In hoofstuk 5 sal hy die ander kant beklemtoon dat mense nie by die genade moet begin en weer by die sonde moet eindig nie.