Lize sê as kunstenaar is sy nie lief daarvoor om liedjies tydens vertonings te herhaal nie. “Uit respek vir my gehore wat geld betaal vir ŉ kaartjie, is dit vir my belangrik om nuwe musiek en lirieke te sing.” Sy het dus al hoe minder vertonings gedoen.
“Ek het opgestaan om te gaan kyk, en ŉ duif gesien wat aanhoudend teen die glas van die deur vlieg – oor en oor, so asof hy wil in. Dit het my ontstel, want dit het gelyk of die duif seerkry. Ek het voor die glas gaan staan en gesê: ‘Asseblief, hou op, moenie seerkry nie.’ Maar die duif het aangehou. Ek sê toe: ‘Ek belowe ek sal oukei wees.’ En die oomblik toe ek dít sê, toe stop die duif, en gaan sit in die boom by my agterdeur. Dit was ŉ vreemde ervaring. Ek het weer gaan sit, pen en papier uitgehaal om te probeer skryf, maar ek kon myself net nie kry om te begin nie. Ek het my hand afgeskuif na die middel van die blad en begin teken.”
Die mandalas het haar by antwoorde laat uitkom, sê Lize. “Wanneer jy in daai tyd met God praat, voel dit of jy skop en slaan teen ŉ deur wat toe gebolt is. En niks maak daai deur oop nie, en die enigste reaksie wat jy kry, is absolute stilte.”