Eucalyptusolie en vuur - Inligting oor vlambare bloekombome - Interessant
Gevare vir bloekombome: Is bloekombome vlambaar
Heuwels in Kalifornië het verlede jaar gebrand en dit lyk asof 'n soortgelyke ramp weer hierdie seisoen kan voorkom. Eucalyptusbome kom algemeen voor in Kalifornië en die warmer state van die Verenigde State. Hulle word ook in Australië aangetref, waarvan baie inheems is. Die blougomvariëteit is in die 1850's bekendgestel as sierplante en as hout en brandstof. Is bloekombome dus vlambaar? In 'n neutedop, ja. Die prentjie wat dit skets, is van Kalifornië en ander gebiede wat ernstige eucalyptusbrandskade ervaar.
Is bloekombome vlambaar?
Eucalyptusbome is wydverspreid in Kalifornië en is al in baie ander warm state bekendgestel. In Kalifornië het die bome so vinnig versprei dat daar hele bosvelde byna heeltemal uit tandvleisbome bestaan. Pogings is aan die gang om die ingevoerde spesies uit te roei en bosveld aan die inheemse spesies terug te gee. Dit is omdat die eucalyptus inboorlinge verplaas het en dat dit die samestelling van die grond verander waar dit groei, en sodoende ander lewensvorme verander. Die gevare van bloekombome word ook genoem in pogings om die bome te verwyder.
Daar is 'n paar inheemse bloekombome, maar die meerderheid is bekendgestel. Hierdie geharde plante het heerlike geurige, vlugtige olie in alle dele van die plant. Die boom gooi bas en dooie blare uit, wat ook 'n perfekte stapel blare onder die boom vorm. Wanneer die olie in die boom warm word, stel die plant vlambare gas vry, wat in 'n vuurbal ontbrand. Dit versnel die gevare van bloekombome in 'n streek en ontmoedig brandbestrydingspogings.
Die verwydering van die bome word grotendeels aanbeveel as gevolg van beskadiging van bloekombome, maar ook omdat hulle die plek inneem van inheemse spesies. Die plante word as gevaarlik beskou in brandgevoelige gebiede vanweë hul gewoonte om vonke te skiet as hulle aan die brand slaan. Eucalyptusolie en vuur is 'n vuurhoutjie wat in die hemel gemaak word vanuit die perspektief van die vuur, maar 'n nagmerrie vir diegene wat op sy pad is.
Eucalyptus olie en vuur
Op warm dae in Tasmanië en blougom se ander inheemse streke verdamp bloekomolie in die hitte. Die olie laat 'n smoggy miasma oor die bloekombome hang. Hierdie gas is uiters vlambaar en veroorsaak baie wilde brande.
Die natuurlike afwyking onder die boom is bestand teen afbraak van mikrobe of swamme as gevolg van die olies. Dit maak die boom se olie 'n wonderlike antibakteriese, antimikrobiese en anti-inflammatoriese, maar die onafgebreekte materiaal is soos die gebruik van aansteek om 'n vuur te begin. Dit is brandstofdroog en bevat vlambare olie. Een weerligstraal of 'n onverskillige sigaret en die bos kan maklik 'n hel word.
Vuurvriendelike vlambare bloekombome
Wetenskaplikes bespiegel dat vlambare eucalyptusbome 'vuurvriendelik' ontwikkel het. Deur vinnig aan die brand te raak totdat daar geen ooglopende blik is nie, kan die plant die grootste deel van sy stam behou wanneer die vuur aanbeweeg om meer te vind om te brand. Die stam kan nuwe ledemate uitspruit en die plant regenereer, anders as ander soorte bome wat weer van die wortels moet ontkiem.
Die vermoë om die stam te behou, gee die eucalyptus-spesie 'n springprong met die hergroei uit die as. Die plant is reeds kop en skouers bokant die inheemse spesies wanneer die herstel van die vuur begin. Die bloekombome word maklik herwin met sy vlugtige olierige gasse en maak dit 'n moontlike bedreigende spesie vir Kaliforniese boswêreld en soortgelyke gebiede wat die bome bevat.
Lees meer oor Eucalyptus
Vlambare plante wat u nie in u tuin moet vermy nie
Een van die mees aanloklike aspekte om in 'n droë klimaat te leef, is die lang tydsduur om u buite-leefruimte te geniet - die swembad, patio en rooster. Maar vir baie mense wat in hierdie streke woon, is die bedreiging van veldbrand baie werklik, aangevuur deur droogte of sterk winde.
As u in 'n gebied woon wat gevaarlik is vir veldbrande - soos Suid-Kalifornië of 'n groot deel van die Weste -, het u dalk al gehoor van sekere plante wat brandbestand is. Dit is sinvol om maatreëls te tref om u eiendom met struike, bome, meerjarige plante en vetplante te versier, wat u huis in sommige gevalle moontlik kan laat afbrand.
Maar wat van die vlambaarste plante — die plante wat u moet oorweeg om te verwyder of ten minste nie te plant nie? Hierdie plante is bekend vir die hoeveelheid dooie brandstof wat daarin ophoop, hoë olie (of hoë hars) of die lae voginhoud van hul blare en takke.
Hoe lyk eucalyptus?
Krediet: Organica / Alamy Stock Photo
Die beste kan geïdentifiseer word deur die blougroen volwasse blare wat lank en skraal is en afwaarts aan enkelstingels hang. Jong blare aan jonger bome is blou, rond en ongesteel. Eucalyptusolie kom van volwasse blare wat die onmiskenbare geur afskei wanneer dit fyngedruk word.
Krediet: Andrew Kearton / Alamy Stock Photo
Blomknoppies is keëlvormig en saamgevoeg in stelle van drie op kort stingels. Elke knop het 'n ronde doppie bo-op wat die kalyptus genoem word, wat afval om die sagte wit of rooi blombladsels aan te toon wat so aantreklik vir bye is.
Krediet: 42pix Premier / Alamy Stock Photo
In die middel van die blom ontwikkel 'n harde, houtagtige peul wat oopmaak om sade vry te laat.
Moenie verwar word met:
Twee van die mees algemene eucalyptusoorte in die Verenigde Koninkryk - die cider gom (Eucalyptus gunnii) wat in groot getalle aan die Essex-kus gevind kan word, en die Tasmaniese blougom (Eucalyptus globulus) wat die belangrikste bron van bloekomolie is en volop groei in Cornwall en Ierland.
Identifiseer bome met ons Tree ID-app
Laai ons gratis Tree ID-app vir Android en iPhone af om die inheemse en nie-inheemse bome in die Verenigde Koninkryk te identifiseer. Dit is 'n A-Z boomgids in u sak.
Eucalypts het spesiale blomme en vrugte wat geen ander bome het nie. Wanneer dit blom, groei 'n knopdop van blomblare rondom die blom totdat dit gereed is om oop te maak. Dan val die knopdop af om 'n blom sonder blomblare te openbaar.
Die houtagtige vrugte word gumnuts genoem. Hulle is ongeveer keëlvormig en aan die een punt oop om die sade vry te laat.
Byna alle bloekombome is immergroen, maar sommige tropiese spesies verloor hul blare aan die einde van die droë seisoen. Die blare is bedek met oliekliere. Hierdie olies word dikwels gebruik om hoes en verkoue te behandel.
Baie bloekoms verander ook die vorm van hul blare namate hulle ouer word. Jong bloekombome het ronde blare. Wanneer een tot 'n paar jaar oud word, word die blare van die meeste soorte langer en word hulle spies- of sekelvormig. 'N Paar soorte hou die ronde blaarvorm hul hele lewe lank. Die meeste soorte blom nie totdat die volwasse blare begin verskyn nie.
Die bas sterf elke jaar. In bome met gladde geblaf val die meeste bas van die boom af en laat 'n gladde oppervlak agter wat dikwels kleurvol gemerk is. By ru-geblafde bome bly die dooie bas aan die boom en droog dit uit. Baie soorte bloekombome het gladde bas bo, maar growwe bas laer af. Hierdie verskillende soorte bas word gebruik om die eucalypts in groepe te rangskik - dit is handig omdat daar honderde soorte eucalypts is, en die groep op hierdie manier afbreek, maak die groep makliker verstaanbaar.
Stringybark - bestaan ​​uit drade wat in lang stukke afgetrek kan word. Dit is gewoonlik dik met 'n sponsagtige tekstuur.
Ysterskors - is hard, grof en diep gevore. Dit word deurdrenk met 'n gedroogde sap wat deur die boom uitgesaai word, wat dit donkerrooi of selfs swart gee.
Tessellated Bas word in baie verskillende vlokkies opgebreek. Hierdie vlokkies is soos kurk en kan afskilfer.
Boks - het kort vesels.
Lint - dit het die bas in lang dun stukke afgekom, maar op sommige plekke steeds losweg vasgeheg. Die stukke kan lang linte, stewiger stroke of gedraaide krulle wees.
Vandag is eksemplare van die Australiese bergas een van die hoogste bome ter wêreld wat tot 92 meter hoog is  en die hoogste van alle blomplante: langer bome soos die kusthout is almal naaldbome. Daar is bewyse dat ten tye van die Europese nedersetting van Australië 'n paar bergas inderdaad die hoogste plante in die wêreld was.
Die meeste eukalipes kan nie ryp oorleef nie, maar kan ook net lae ryp tot -3 ° C tot -5 ° C verduur. Die moeilikste eucalypts is die sogenaamde Snow gums soos Eucalyptus pauciflora wat koue en ryp tot ongeveer -20 ° C kan weerstaan. Twee subspesies (wilde variëteite) van hierdie boom kan selfs kouer winters oorleef.
Verskeie ander soorte, veral vanaf die hoë plato en die berge van Sentraal-Tasmanië, het uiterste koueharde vorms opgelewer. Dit is saad van hierdie geharde stamme wat in die kouer wêrelddele vir sierbome geplant word.
Hoe om te weet wanneer 'n Eucalyptus-boom sterf
Die belangrikste deel van die groei en blom van enige bloekomboom is dat dit gesond bly.
Daar is baie faktore wat die gesondheid van 'n boom kan benadeel, maar as u u boom gesond wil hou, is dit noodsaaklik dat u weet hoe om dit te kap.
Die belangrikste ding wat bepaal wanneer dit tyd is om u Eucalyptus-boom te verwyder, is hoe dit vir u lyk.
As u agterkom dat blare hang, geel van kleur is of as dit verval, kan dit tyd wees vir 'n vervanging.
Soos met die meeste plante, moet u 'n sterwende boom nie afkap voordat dit heeltemal dood is nie, want dit sal nie weer dieselfde groei nie.
Arroyo Preserve brandveiligheidsprojek aan die gang
Daar is amptelik begin met 'n befondsingsprojek van $ 83,300 vir die Rancho Santa Fe-vereniging om brandgevare in die Arroyo-reservaat te beperk. Die toekenning word toegestaan ​​deur die Amerikaanse departement van landbou se bewaringsdiens vir natuurlike hulpbronne, en maak dit moontlik om vlambare indringerspesies in die reservaat te verwyder.
Dit is 'n projek van drie jaar wat in Augustus 2018 toegeken is, met die toekenningsprosesse wat ongeveer 'n jaar duur. Die Arroyo-reservaat is 68 hektaar groot langs die San Dieguito-rivier.
Volgens die Caitlin Kreutz, die assistentbestuurder van die Vereniging se parke- en ontspanningsafdeling en tuinboukundige, kan hierdie toelaag die deur oopmaak vir toekomstige.
Die werk het reeds begin. Die eerste jaar sal konsentreer op die verwydering van eucalyptus en tamarisk.
"In die daaropvolgende jare haal ons die ander indringerspesies uit, soos pampasgras, Arundo en verskillende ander indringerspesies," het Kreutz gesê. 'Die rede waarom ons dit doen, is vir brandveiligheid.'
Kreutz het opgemerk hoe die Witch Creek-brand in 2007 en die Bernardo-brand in 2014 deur die River Valley Corridor dwarsdeur die hart van Rancho Santa Fe afgekom het.
Die verwydering van indringerspesies beteken minder brandstof.
"Die bloekombome bevat 'n baie vlambare olie," het sy gesê. 'Hulle kom van Australië waar veldbrande algemeen voorkom, dus sterf hulle nie tydens die brand nie - hulle bly staan. Hierdie bome gaan in vlamme op en veroorsaak 'n leerbrandstofeffek. '
Brandings van hierdie "brandstofeffek" laat ander plantegroei vlamvat.
En ondanks hoe groen dit lyk, is Arundo ook 'n brandrisiko.
Kreutz wys vinnig daarop dat hierdie indringersoorte nie net ongelooflik vlambaar is nie, maar dat hulle ook bronne uit die inheemse plantegroei wegneem.
'N Gedeelte van die toelaaggeld gaan na die herbeplanning, wat in jaar drie sal fokus.
'Ongeveer die helfte van die toelaaggeld gaan na herplanting,' het sy gesê. "Ons begin nou al steggies van inheemse plante soos klein eike-saailinge in ons kwekery neem."
Sodra die indringerplantegroei uit is, sal die nuwe, jong plante soos wilgerbome, wildevyebome, watte en ander inheemse struike geplant word.
Kreutz het gesê dat hierdie projek nie die hele jaar deur is nie. Werksdatums is in die seisoen wat nie vir voëls broei nie, wat op 1 September begin en op 15 Maart eindig.
Daar is 'n klein tydjie bykomend tot enige winterweer-uitdagings.
Kreutz meen dat die Arroyo Preserve-projek 'n onderdeel is van ander pogings wat in die hele riviervallei plaasvind. Sy noem dit 'n vennootskapsamewerking tussen die San Dieguito River Valley Conservancy, US Fish & Wildlife, California Native Plant Society en USDA Natural Resources Conservation Service.
Hoewel die vermindering van brandrisiko die hoofrede vir hierdie toekenning is, het Kreutz gesê dat 'n verfraaiingsproses ook sal plaasvind. Tans is baie van die eucalypti's aangeval deur die lerp psyllid, so die bome lyk ongesond. Ook sensitiewe plante- en dierespesialiteite wat die huis van Arroyo Preserve noem, sal 'n beter habitat hê as die projek voltooi is.
"Verbondsinwoners kan ook die parkagtige area geniet," het sy gesê.
Kreutz het ook die administratiewe assistent van die Park and Recreations, Samantha Kramer, geprys vir al haar hulp in die toekenningsproses.
"Sam studeer net aan die Cal State San Marcos in omgewingstudies, dus pas sy perfek - sy was net wonderlik," het Kreutz gesê.
Kramer het gesê sy sien uit na die Arroyo Preserve-projek.
"Ek is opgewonde om dit in sy natuurlike habitat te herstel en die risiko te verminder dat brande deur hierdie gebied kom," het Kramer gesê.
Eucalyptus: Kalifornië-ikoon, brandgevaar en indringende spesies
Gespesialiseerde voortplantingstrukture genaamd "epicormic shoots" spruit uit knoppe op die bosbrand beskadigde stam van 'n Eucalyptusboom, ongeveer twee jaar na die 2003 Oostelike Victoriaanse alpiene bosbrande. Naby Anglers Rest, Victoria, Australië. (Foto: jjron)
Bioloë beskou indringerspesies nou as 'n groot bedreiging vir die biologiese diversiteit, net die tweede plek vir die verlies en fragmentering van habitatte. Waarom is hulle bekommerd as nuwe spesies 'n ekosisteem binnedring? Meer as 90 persent van die ingevoerde plante in Kalifornië het hindernisse vir oorlewing en voortplanting in hul nuwe tuiste oorkom sonder om inheemse spesies te benadeel. Maar 'n breuk vertoon indringende eienskappe wat inheemse spesies verdring en die ekologiese landskap hervorm.
Tasmaniese blougom-eucalyptus (Eucalyptus globulus), 'n simbool van Kalifornië vir sommige, het Kalifornië nooit in die 1850's geken nie, toe sade uit Australië geplant is, eers as sierplante, dan meestal vir hout en brandstof. Die California Invasive Plant Council (CAL-IPC) klassifiseer bloekom eucalyptus as 'n 'matige' indringer, omdat die bome sekere toestande nodig het om te floreer. Hulle is meestal nie 'n probleem in die droër streke van Suid-Kalifornië of die Central Valley nie. Maar langs die kus, waar somermis emmers vog bring, is dit 'n ander storie.
Blougom val naburige plantgemeenskappe binne indien voldoende vog beskikbaar is vir voortplanting, het die staatshulpbron-ekoloog David Boyd opgemerk in 'n verslag vir CAL-IPC. Sodra die bome gevestig is, kan dit plaaslike grondvog, ligbeskikbaarheid, brandpatrone, stikstofmineralisasiesnelhede en grondchemie verander.
Bekende spesies kan ekologiese verhoudings tussen spesies wat oor millennia saam ontwikkel het, ontwrig, en daarom werk baie groepe daaraan om bloekombome te verwyder en lewende eike te herstel. Die inheemse eikebome in Kalifornië onderhou steeds meer biodiversiteit as enige ander landelike landskap, alhoewel meer as 'n eeu van intensiewe landbou-, land- en stedelike ontwikkeling ongeveer 5 miljoen hektaar bosveld geëis het. (Terwyl setlaars die land van eikebome skoongemaak het, het entrepreneurs miljoene eucalyptusbome geplant.)
Daarom verwelkom baie ekoloë 'n plan om tienduisende bloekombome en ander nie-inheemse bome uit die East Bay Hills te verwyder om brandrisiko te verminder. UC Berkeley het saam met die Stad Oakland en die East Bay Regional Park District tot $ 5,6 miljoen aansoek gedoen om toelaes om nie-inboorlinge - hoofsaaklik eucalyptus, Monterey denne en akasia - te verwyder onder die Federale Noodbestuursagentskap se Vooraframpversagting en Toekenningstoekenningsprogramme vir gevare. Die totale projek sal net minder as 1 000 hektaar beslaan, en dit bevat planne om hergroei van inheemse eikebome en baaibome aan te moedig.
Vyftien groot brande het tussen 1923 en 1992 deur 9 000 hektaar van die East Bay Hills gebrul, wat ongeveer 4000 huise verbrand en 26 mense doodgemaak het. Die Oakland "Tunnel" -brand, wat as die ergste in die geskiedenis van Kalifornië beskou word, het na raming $ 1,5 miljard se skade aangerig, meer as 3000 huise vernietig en 25 mense gedood. Na die brand in Oakland het rampkenners groot grondeienaars in die East Bay Hills versoek om saam te werk om plantegroei te bestuur om nog 'n katastrofiese veldbrand te voorkom, sê Tom Klatt, wat omgewingsprojekte vir UC Berkeley bestuur en dien in die UC Fire Mitigation Committee.
"Blougom-eucalyptus is een van die brandintensiefste plante," sê Klatt. Bome gooi nie net baie brandstof op die grond nie, want hulle gooi bas, blare en takkies uit, maar in intense vure veroorsaak vlugtige verbindings in die blare plofbare verbranding. "Sodra die bas vlam vat, word dit voor die vlamfront geblaas en laat dit brandende kole met tienduisende per akker in die stedelike gemeenskap val."
'N Brand van 1923 wat op Inspiration Point ontstaan ​​het, het deur die bloekombome geloop totdat dit op die randlyn by Grizzly Peak getref het en daarna na die Universiteit en Shattuck afgekom het voordat die wind uiteindelik van rigting verander het, sê Klatt. "Dit het binne twee uur 568 huise aan die noordekant van die Berkeley-kampus geneem."
Ondanks die brandrisiko, bly die plan omstrede. Sommige inwoners is bekommerd oor die gebruik van plaagdoders, sommige voel dat die vlambaarheid van bloekombome te hoog is en ander wat die bome as kulturele ikone beskou, beskou die planne as 'n aanval op 'n spesie wat al so lank hier is. Ons moet dit as inheems beskou. (Ter wille van die beskrywing definieer die California Native Plant Society 'inheemse' as enige spesie wat voorafgegaan het aan Europese kontak.) Die voorspelling van hoe 'n ingevoerde spesie sal optree, word bemoeilik deur die feit dat ekologiese effekte moeilik waarneembaar is - en kan slegs voorkom as dit te laat om te beheer.
Ekologiese gevolge van eucalyptus
Bewyse van die impak van die bome op die Oosbaai-ekosisteme is relatief skaars. In 'n studie van 2002 oor die Berkeley-heuwels is soortgelyke getalle en variëteite aan spesies in eucalyptus en inheemse bosveld gevind, maar die spesies self was anders. Konings gebruik bosse in Point Pinole as rusplekke en verskeie voëlspesies, insluitend reiers en reiers, maak nes in eucalyptus in en naby die gebiede vir die verwydering van bome, hoewel die uitwerking daarvan op hul voortplantingsukses nie duidelik is nie. (Klatt sê dat hoewel hy nog nie neste in die UCB-projekgebiede gesien het nie, die wet vereis dat hulle stappe moet neem om nesvoëls en enige spesie onder staats- en federale beskerming te beskerm.)
Meer bewyse kom van die Sentrale Kus. Tydens 'n werksessie in 2004 oor die impak van die blou tandvleis op die ekologie van kusekosisteme, het navorsers teenstrydige gevolge gerapporteer. Eucalyptus-staanplekke kan voëls in die omgewing van stede en waterliggame bied, en vir die oorwinterende monargvlinders. Maar die bome verander die samestelling van insek- en voëlgemeenskappe soos hulle binnedring: verlies aan inheemse bome wat langs riviere groei, kan probleme veroorsaak vir neotropiese migrerende sangvoëls en vir spesies wat in boomholtes nesmaak. En wanneer blare van eucalyptus strome binnegaan, verander die makro-ongewerwelde diere in die water, wat die voedselketting verander, waarskynlik omdat die chemiese inhoud van eucalyptusblare van die inheemse blare verskil.
Blou eikehout (Quercus douglasii) - van snelweg 101 in Kalifornië af. Alhoewel eikebome meer wildsoorte onderhou as enige ander landskap, word slegs 4 persent van die boshabitats van die staat beskerm. Die oorgrote meerderheid bly in private hande. (Foto: Peter O'Malley)
Teen die tyd dat die bloekombome in die Oosbaai geplant is, meestal in stukke van 12 voet by 12 voet, was die meeste inheemse bosveld en meerjarige inheemse grasvelde reeds omgeskakel in jaarlikse Europese grasvelde, sê die bosekoloog Joe McBride, professor in omgewingswetenskap, beleid en bestuur aan die Universiteit van Kalifornië in Berkeley. 'En sekerlik gebruik 'n aantal soorte hierdie bome, maar hulle was hier voordat die eucalyptus geplant is, met eikebome, oewerbosse en rooibosbosse in die Oosbaai. Hulle versprei net na eucalyptus- en Monterey-denne as die bome groot genoeg word. Hierdie bevolkings gaan nie verdwyn as eucalyptus verwyder word nie. '
Maar dit is moeilik om te verwyder. "Na twee vorige verwyderingspogings in die 1970's en weer in die 1980's, het die bome weer gegroei," sê Klatt. Suksesvolle uitroeiing benodig minstens tien jaar onderhoud en drup ongeveer 2 onse verdunde onkruiddoder direk na die afgesnyde stomp onmiddellik na die kap van 'n boom, verduidelik hy. "As u dit binne die eerste drie minute doen, sien ons 95 tot 98 persent sukses met 'n enkele behandeling." Maar as die bome spruit, is meer aansoeke nodig.
Die plan is daarop gemik om eucalyptus selektief te kap, terwyl baai, eikebome en ander inheemse bome in die onderlaag agterbly. "Hoe meer ondergeskik ons ​​bewaar, hoe vinniger herstel dit," sê Klatt. Die plan vereis ook dat al die gesnyde hout behoue ​​moet bly as skyfies vir erosiebeheer en vogretensie, en om inheemse hergroei aan te moedig, aangehelp deur voëls en eekhorings wat eikels in spaanderbeddings plant.
McBride het nie bewyse gesien van eucalyptus se indringende neigings in die East Bay Hills nie, maar is bekommerd oor die brandbare aard daarvan. "Ons het hierdie plant uit Australië ingevoer, maar ons het nie die normale swam ingevoer wat die rommel in Australië verval nie," sê hy. Ophopings van bas- en blaarvullis onder bloekombome het tot 100 ton per akker gemeet, vergeleke met ongeveer 3 ton per akker vir lewende eike aan die kus. 'Dit is 'n enorme toename.'
Geselekteer vir ontvlambaarheid?
Hoe werk die blougom dus in sy eie omgewing? Vir David Bowman, 'n bosekoloog aan die Universiteit van Tasmanië in Australië, is die vraag nie of die bome inheems of nie-inheems is nie - dit is of dit gevaarlik is. 'As ek na die bloekombos buite my venster in Tasmanië kyk, sien ek 'n groot brandgevaar.'
By baie hoë temperature stel eukaliptipes 'n vlambare gas vry wat met lug meng om vuurballe voor die vuur te laat ontplof. Met eucalyptus sien jy hierdie glansaanvalle, met groot vonke wat uit die bosse skiet, sê Bowman. 'Dit is net 'n buitengewone idee vir 'n plant.'
Alhoewel dit moeilik is om te bewys, vermoed Bowman dat die bome 'onvlambaar' is. Sestig miljoen jaar gelede het bloekomspesies op 'n manier getrek om van intense vuur te herstel, verduidelik hy met behulp van gespesialiseerde strukture wat diep in hul bas versteek is, wat vinnige herstel deur nuwe takke moontlik maak, in plaas daarvan om soos ander bome uit die wortels te spruit. 'Hulle het hierdie aanpasbare voordeel dat hulle nie hul bagasiebak hoef te herbou nie. Of hul olieryke blare ook 'n aanpassing is, weet ons nie. '
As u nie vertroud is met die idee van 'n plant wat ontwerp is om in sy lewensiklus te verbrand nie, kan u mislei word deur die skoonheid en die lekker reuk daarvan, sê Bowman. 'Maar op 'n baie warm dag gaan die dinge soos fakkels brand en ons voorstede met vonke stort. En op 'n uiters warm dag gaan hulle gasballe uitskiet. '
Met klein pinhead sade wat slegs in versteurde grond ontkiem, is die bome regtig nie goeie indringers nie, sê Bowman - met een uitsondering. 'Vuur maak die houtagtige kapsules wat die sade bevat, oop en hou daarvan om op vars verbrande grond te groei. Gee 'n heuwel 'n baie goeie fakkel en die eucalyptus sal absoluut oorheers. Hulle sal in die eerste paar lewensjare intensief groei en alles oortref. '
Die evolusionêre dimensies van brandekologie is omstrede, laat Bowman toe. "Maar as eucalyptus hierdie evolusie-freakplante is wat die brandrisiko massief verhoog," laat hy 'n onrusbarende vraag ontstaan: Is hierdie intense brande 'n gevolg van klimaatsverandering of die wisselwerking tussen klimaat en biologie? 'As dit laasgenoemde is, wat de hel het mense dan gedoen? Ons het 'n gevaarlike plant oor die hele wêreld versprei. '