Die troubanket van Napoleon en Marie-Louise - Verskeie
Die troubanket van Napoleon en Marie-Louise
Huweliksfees van Napoleon I en Marie-Louise, 2 April 1810.
'N Bruilof volgens etiket
Op die hoogtepunt van sy mag het Napoleon van Joséphine geskei en 'n nuwe "baarmoeder" gesoek wat haar nageslag kon beveilig. Hy slaag daarin om die hand te kry van Marie-Louise, dogter van keiser Francis I van Oostenryk, en sodoende hom verbind met die gesogte Huis van die Habsburgers. 'N Leerling van sy skoonvader François-Joseph Casanova (die broer van die beroemde avonturier), toe van David, die skilder Alexandre Dufay, bekend as Casanova, hoop om die artistieke wêreld in te breek met hierdie doek wat op 2 April gewy is aan die openbare maaltyd en in die Salon du uitgestal word. Louvre in 1812.
Om 18:00, na die godsdienstige seremonie en die parade van die wag, vind die groot tafel plaas, 'n maaltyd wat die soewerein saam met sy gesin in die Tuileries in die openbaar hou. Die gaste het hul plekke ingeneem rondom 'n hoefijsvormige tafel wat op die verhoog opgerig is in 'n antieke omgewing wat ontwerp is as 'n uitbreiding van hierdie nuwe vertoningsaal met 'n koepel, halfrond en kolonnade.
Napoleon sit in die sentrum en nooi Marie-Louise met sy hand om homself te help. Lede van die keiserlike familie word volgens hul rang op ontlasting aan weerskante van die keiserlike paartjie geplaas. Regs van die keiser: Madame Mère, koning Lodewyk van Holland, Jérôme van Wesfale, prins Borghese, hertog Guastalla, Joachim Murat, koning van Napels, Eugene, onderkoning van Italië, en die oorerflike groothertog. van Baden. Links van die nuwe keiserin: Julie, koningin van Spanje (haar man Joseph is afwesig), Hortense van Holland, Catherine van Wesfale, Elisa, groothertogin van Toskane, Pauline Borghese, Caroline, koningin van Napels, Ferdinand, aartshertog van Oostenryk (hertog van Würzburg en oom van Marie-Louise), Augusta, onderkoning van Italië, en Stéphanie van Baden.
Die tafel is gedek met die groot vermeil en bowenal uit die diens van die Keiser, saamgestel uit stukke wat na die antiek in wit Sèvres-porseleinkoekie gemaak is. Waterkoffies en wyn word voor die gaste geplaas wat bedien word terwyl die skottelgoed na sny na hulle gebring word.
Die keiser word bedien deur sy kolonel-generaal van die wag aan diens (die hertog van Istrië), sy grootseier (die hertog van Vicenza) en sy skinker die groot kamerheer (die graaf van Montesquiou). Die keiserin word bedien deur haar ereridder (die Comte de Beauharnais), haar eerste skutter (prins Aldobrandini) en 'n prefek aan diens. Palace prefekte, seremoniële assistente en bladsye is ook besig agter die keiserlike familie. Aan die einde van die tafel links, maar staande, woon die grootmaarskalk van die paleis (die hertog van Frioul) en regs die groot seremoniemeester (die graaf van Ségur) die toneel by, saam met die senior hooggeplaastes, die liggaam van die staat en die diplomatieke korps. Die vrouens en mans van die hof stamp hulle in die bokse.
"As dit groot is, is dit nie vrolik nie"
Hierdie banket het ongeveer twintig minute geduur. Volgens offisier Coignet, toeskouer van die groot tafel, 'het ons geen woord ingeasem nie. Dit was nie toegelaat om te praat voordat die soewereine meester met sy naaste gepraat het nie. As dit groot is, is dit nie vrolik nie. '
Hierdie fees herinner aan die maaltyd van die vorige groot Franse prinshuwelik: dié van die dauphin - toekomstige Lodewyk XVI - met Marie-Antoinette, Marie-Louise se groot-tante, in die nuwe operahuis van die Paleis van Versailles op 16 Mei 1770. Omdat Napoleon toe weer hervestig is in Frankryk, 'n hoflewe wat die etiket en prag van die Ancien Régime hervat het, wat die keiserlike bewind nader aan ander Europese monargieë gebring het.
Alexandre Dufay dit Casanova het hierdie skildery eers op die Salon van 1812 aangebied. Die staat het dit nie verkry nie, ondanks die vleiende teenwoordigheid van Denon, direkteur van die Napoleon Museum, in die kassie aan die linkerkant. Die onstuimige lewe van Alexandre Dufay het hom vanaf 1829 vanaf Calcutta na Noord-Indië gebring, waar hy die koning van Aoude skilder geword het.
Dominique-Vivant Denon: die oog van Napoleon, katalogus van die Louvre-museumuitstalling, 20 Oktober 1999-17 Januarie 2000, Parys, R.M.N., 1999, nr. 161, p. 158-159.Versailles en die koninklike tafels in Europa: 17de-19de eeu, katalogus van die tentoonstelling van die Musée national des châteaux de Versailles et de Trianon, 3 November 1993 - 27 Februarie 1994, Parys, R.M.N., 1993, n ° 313, p. 196-197.