Gestoofd lamsvlees met olijven… | Ministerie van Eten en Drinken
This entry was posted in lam and tagged lamsbout, lamsschouder, olijf, olijven, sardijns, sardinië by paul. Bookmark the permalink. Soek en jy sal uitvind – Apostaat
My soektog het geen resultate gelewer nie, so ek het my benadering verander. Ek het opgehou bid: dit het duidelik geen impak gehad op enigiets nie. My Bybel het vir ‘n jaar of twee op die rak gesit.
Stilweg het ek begin wonder of God dan regtig bestaan. Dit het vir my gelyk asof alles meer sin sou maak as dit die geval is. Stilweg het ek begin lees wat ateïste daaroor te sê het. Ek het gesoek na debatte met apologete, na gelowiges se getuienis oor hoekom hulle glo. Ek het gelees oor die tekste van die Bybel, oor die geskiedkundige konteks van die skif, oor die ander godsdienste wat deur die eeue heen bestaan het.
Dit was soos om die fokus op jou kamera te verstel, en skielik kan jy duidelik sien waarna jy kyk. Daar was ‘n impuls om bang te voel (ek wil tog nie vir God kwaad maak met my vrae nie), maar die vrees kon nie regtig vlamvat nie.
Teen hierdie tyd het ek begin gewoond raak daaraan om oor God te dink as ‘n “as”, eerder as ‘n “is”.
As God sou bestaan, maak dit geen verskil aan die feit dat ek vrae het nie. Of ek dit navors of nie, die onsekerheid is daar in my verstand. Selfs al sou ek voorgee dat ek nie wonder nie, sou God tog dit weet, so wat sou dit help?
En as God nie bestaan nie, dan kan hy my nie straf vir my ongeloof nie. Dan moet ek self uitwerk hoe ek moet lewe. Dan is daar nie skatte in die hemel nie. Dan moet ek besluit watter impak ek hier op aarde wil hê.
Soms sê gelowiges dat ateïste bloot lui is. Dat ons nie die moeite wil doen om God te dien nie. Dat ons nie die moeite wil doen om onsself van sonde te weerhou nie. Ek kan nie namens ander mense praat nie, maar in my geval is dit duidelik meer werk om sonder die idee van God te leef. Ek is vir myself verantwoordelik. Dit is ek wat ongelukkig is daarooor as ek my tyd mors, of iemand seermaak, of minder doen as wat ek kan. Dit is ek wat myself moet vergewe vir die dinge wat ek verkeerd doen. Ek moet self besluit watter impak ek op my gemeenskap gaan hê. Ek moet self besluit hoe ek my verhoudings met mense rondom my gaan handaaf.
So, nee, ek vrees nie God se oordeel nie. Dit beteken natuurlik nie dat die proses van my apostase pynloos was nie. Aan die begin was dit só pynlik dat ek met niemand daaroor gepraat het nie. Ek was bang dat my familie my sou verwerp. Dit het gevoel asof ek skielik aan die ander kant van ‘n diep donga was, verwyder van die gemeenskap waarin ek grootgeword het. Ek wou nie eens met my ateïstiese liberale vriende daaroor praat nie, want ek was verleë daaroor dat dit my so lank gevat het. Ek was verleë oor ek voorheen my geloof so flouwegs verdedig het. Dit alles het my eensaam laat voel. Ek het nie na God verlang nie. Ek was nie vir hom kwaad nie. Ek het lankal nie meer aan hom gedink as ‘n wese nie.
Ek is bly dat ek gesoek het. Ek is bly vir wat ek gevind het. Daar is spyt dat ek nie vroeër wakker geword het nie, maar daaraan kan ek nou niks doen nie, en ek leer nog hoe om myself te vergewe. Al wat ek nou kan doen is om vir ander mense in ‘n soortgelyke posisie te sê: Dit is okay om te twyfel. Dit is okay om nie te glo nie. Dit is okay om dit te sê.
Posted on April 23, 2017 April 23, 2017 Author ApostaatTags afvalligheid, apologetiek, apostase, Bybel, Christen, Geloof, geloofservaring, Gemeenskap, God, Godsdiens, Heilige Gees, Kerk, NG Kerk, twyfel, Verantwoordelikheid
3 gedagtes oor “Soek en jy sal uitvind”
Mei 9, 2017 om 3:50 vm
Dit titel van die artikel is “soek en jy sal vind” Maar dit is belangrik om nooit op te hou soek nie.
Daar word vir my vertel dat die wetenskap is gebasseer op feite. Kom ons ondersoek die “international space station” en kyk of dit vir ons sin maak.
Wanneer ‘n mens krities na die ISS kyk en jy sien bewys na bewys dat hulle nie regtig daarbo is nie maar dat dit alles “fake” is. Dit is dan wat die vraag opkom; hoekom het hulle nie regtig ‘n “space station in orbit” nie, hoekom “fake” hulle dit, eerder as om dit regtig te doen?
Die belangriker vraag is dan die volgende; as hulle ons almal so maklik om die bos kan ly deur die “fake” ISS, wat ander sogenaamde feite in die wetenskap het hulle ook vervals?
Wie se oe het ook oopgegaan nadat hulle begin weet het waarvoor om te kyk? Ons glo so maklik veral as die veronderstelde feit van ‘n bron af kom wat ‘n betroubare bron behoort te wees.
Hoe meer ondersoek jy instel oor die ISS, die maanlandings en die “Space walks”, hoe meer kan jy jouself skop dat jy dit nie raakgesien het nie, en dat jy so maklik kon mislei word, alles in die naam van “Scienctism”.
“Scienctism” is die geloof dat die wetenskap is slegs gebasseer op feite. Wat as die bewyse jou daartoe lui dat omtrend alles aangaande die ruimte vervals is, hoe kan jy seker wees dat ander velde van die wetenskap nie dieselfde “red herrings” het nie?
Augustus 12, 2017 om 3:19 nm
Hi Charles, jy moet ophou sulke gemors post en jou lewe uitsorteer. Hoeveel mislukte huwelike het jy nou al gehad en jy is nutteloos by die werk!
Augustus 16, 2017 om 9:43 nm
Hierdie blog is nie die gepaste plek om persoonlike kritiek te lewer nie, maar dit is ook nie die gepaste plek vir bisarre samesweringsteorieë nie. Verder stel ek nie belang daarin om die kommentaar wat lesers lewer, te sensor nie.
Ek wonder of Slimmer dalk wil kommentaar lewer op die onderwerp. Of is jy net hier om by Charl in te loer?
Vorige Previous post: Iets eerder as niets
Volgende Next post: Brief aan ‘n Christen-eggenoot