my onthou loop diep, elke dag. ek skryf my skryf op houtkrale waar onkel ewald se beeste rondmaal. swart-en-wit. frieslandertjies. vreedsaam in die groen ruig van kanada. die kyk is goed. die kyk help my onthou, herleef, beleef. onthou ek so kleintyd in hermannsburg. hooibale op die plaas. pa wat vir my pienk teesuikerlekkers aan toutjies koop. Soos Gerrit Achterberg het Hambidge ’n idiolek opgebou waarvan die mantra is: “met dit gedicht vervalt het vorige. / Ik blijf mijn eigen onderhorige.” Ek leef volledig mee. Louis Esterhuizen begin sy impromptu oor “Skakerings” lees: Die kunsmatigheid en onhoudbaarheid van so ‘n “deseniumafbakening” (Kannemeyer, 1983:59) van ‘n uiteenlopende groep digters (waaronder veral D.J. Opperman, Ernst van Heerden, S.J. Pretorius, S.V. Petersen, Olga Kirsch en G.A. Watermeyer gereken word) is deur talle kommentatore beklemtoon (Aucamp, 1959:114; Grové, 1965:5; Kannemeyer, 1983:59; Ohlhoff, 1999:131) – en tog gereeld gebruik, onder meer deur van die so ewe genoemde kritici (Antonissen, 1982:126; Grové, 1976:115 en 1995a:41; Lucas Malan, 1992:3; Van Rensburg, 1995:107; Ohlhoff, 1999:131; ensovoorts).