Die eerste aanduiding dat 'n teks as poësie beskou kan word, is die aanwesigheid van tipografies herkenbare vers(reëls). Die vers of line of verse is en word algemeen deur digters en lesers as distinktief van die poësie beskou. Hiermee word twee vraagstukke aangeraak. Eerstens: is die aard van die verseenheid bloot visueel of speel ander konstituerende beginsels ook 'n rol? Tweedens: in hoe 'n mate is die vers genre-distinktief?
Die vers word as eenheid herken omdat dit in leespoësie as eenheid sigbaar gemaak word deur die tipografiese wit aan die regterkant van die bladsy. In MONDELINGE poësie is hierdie sigbaarmaking natuurlik uitgesluit, wat die vraag laat ontstaan of die vers ook op ander gronde as die visuele 'n waarneembare eenheid is. Volgens Geggus (1961: 124) is geen ander gronde nodig vir die bestaan van die vers (reël) as 'n eenheid in die poësie behalwe die anormale wit nie: " 'n versreël as eenheid kan bestaan en funksioneer alléén op grond van die feit dat dit deur die wit afgebaken en as eenheid aangebied word". Dit sou beteken dat selfs bg. aanhaling in poësie verander indien dit tipografies as versreëls uitgelê word en daarby dat die sg. versreëls wat dan ontstaan het, as eenhede funksioneer, m.a.w. op een of ander uniek-poëtiese wyse eenhede vorm wat een of ander bydrae tot die diskoers van die gedig lewer.
Die standpunt dat die tipografiese beeld die vers konstitueer, word deur Perloff (1981: 860—861) die "linear fallacy" genoem, omdat so 'n standpunt van die vers 'n blote leë konvensie of "surface device" maak: vanweë die feit dat daar so 'n deurslaggewende funksie aan die tipografiese beeld van die vers toegeskryf word, word die wesentlike verskonstituerende beginsels geringgeskat. Die vers is dan weinig meer as 'n aanduiding dat 'n teks 'n gedig wil wees. Perloff toon aan dat heelwat hedendaagse vrye VERSE eintlik net in reëls geskrewe prosa is, deur o.a. gedigte van Karen Snow en Robert Pinsky te ondersoek waarin daar geen ander regverdiging vir die bestaan van die versreëls gevind kan word behalwe die tipografiese wit nie. In sulke gevalle is die enigste funksie van die tipografiese versreël dat "lineation ... spells elevation" (Perloff, 1981: 861).