Wat is 'n Visuele Klip in Sielkunde?
Hoe Sielkundiges diepteperceptie van babas getoets het
'N Visuele krans behels 'n skynbare, maar nie werklike druppel van een oppervlak na 'n ander nie, wat oorspronklik geskep is om babas se diepte persepsie te toets. Dit word geskep deur 'n deursigtige glasoppervlak aan 'n ondeursigtig gevormde oppervlak te verbind. Die vloer hieronder het dieselfde patroon as die ondeursigtige oppervlak. Hierdie apparaat skep die visuele illusie van 'n krans terwyl die onderwerp teen besering beskerm word.
Geskiedenis van die Visuele Klip
Ten einde diepte persepsie te ondersoek, het sielkundiges EJ Gibson en RD Walk die visuele kranse toets ontwikkel om saam met menslike babas en diere te gebruik. Vroeër navorsing het getoon dat babas sal reageer op verskillende diepte leidrade selfs voordat hulle kan kruip.
Diepte leidrade laat mense diepte in 'n visuele toneel opspoor. Dit kan beide monokulêre leidrade insluit soos relatiewe grootte en oorvleueling, of binokulêre leidrade soos retinale ongelykheid. Gibson en Walk was geïnteresseerd in of 'n baba se vermoë om diepte te waarneem, 'n geleerde gedrag is of as dit, soos hulle vermoed het, aangebore was.
Gibson en Walk het hul visuele kransapparatuur beskryf as 'n groot stuk swaar pleisterglas wat 'n voet of meer van die vloer ondersteun.
Aan die een kant van die glas word 'n hoë-kontraspatroonstof teen die onderkant gedruk om die glas solied te laat lyk. Dieselfde materiaal word op die vloer onder die glas gelê, wat die visuele illusie van 'n krans skep.
Dit het navorsers toegelaat om perinpersepsie te toets terwyl hulle steeds die veiligheid van hul jong vakke verseker.
Visuele Cliff Infant Test
In die toets word 'n kind aan die een kant van die platform geplaas en die versorger staan ​​aan die ander kant van die duidelike oppervlak. Die aanname was dat indien 'n kind dieptepersepsie ontwikkel het, hy of sy die visuele krans sou kon waarneem en sou huiwerig wees of weier om na die versorger te kruip.
Daar is ook aanvaar dat babas wat steeds diepte persepsie gehad het, gelukkig sou kruip na hul versorgers sonder om eers die duidelike druppel op te let.
Gibson en loop het tot die gevolgtrekking gekom dat die vermoë om diepte waar te neem, iewers in die ouderdom kom wat 'n baba begin kruip. Die vrees vir hoogtes, het hulle voorgestel, is iets wat later geleer word in kinderskoene, soos om ervaring op te doen met stampe, skrape en val.
Verstaan ​​die Visuele Klip
Aanvanklik het sielkundiges geglo dat persepsie van die visuele krans 'n kwessie van fisiese en visuele volwassenheid was. Babas kan die verskil sien op die ouderdom van 8 maande, terwyl jonger babas met minder ontwikkelde dieptepersepsie nie die krans kon sien nie.
Omdat 6 maande oue kinders verlei kon word om oor die visuele rand te wikkel, terwyl tien maande oue kinders geweier het om die drumpel te steek, is aanvaar dat die jonger kinders nog nie dieptepersepsie ontwikkel het toe die ouer kinders gehad het nie.
Later navorsing het egter getoon dat kinders so jonk as 3 maande die visuele krans kan sien. Wanneer hulle oor die oënskynlike "rand" geplaas word, vermeerder hul harttariewe, oë vergroot en asemhalings verhoog. Dus, as hierdie babas die visuele krans kan waarneem, hoekom sou hulle bereid wees om te kruip wat lyk of dit reguit val?
Die probleem is dat kinders van hierdie ouderdom nog nie heeltemal besef dat die gevolg van die verloop van hierdie vissklip moontlik val nie. Hierdie besef kom eers later wanneer die kind begin kruip en werklike ervaring opdoen met tuimels.
Campos, JJ, et al. (1978). Die opkoms van vrees op die visuele krans. In Michael Lewis en Leonard A. Rosenblum (Eds.). Die ontwikkeling van invloed. New York: Plenum.