In iemand anders se huis woon: 'n oordenking op Airbnb - Interessant
Al wat ons van Maya S. weet, is die agterkant van haar kop. Haar kleinkiekie dui aan dat sy blond is met 'n broodjie en 'n hemp met blomme. Daar is geen foto's van haar gesig in die woonstel nie, hoewel dit andersins woonagtig en gesellig is. Net soos haar Airbnb-advertensie dit beskryf het. As ek 'n paar wantjies leen wat aan haar baadjie hang, hoop ek om te waai dat sy my nie per ongeluk in die buurt trek nie, en soos Maya S. in die geplaveide strate van Kopenhagen gedra.
Ons raak ook aan ander goed in die woonstel, en nie net met die handskoene nie: 'n DVD-stel My So-Called Life, brei komberse wat sy nie vir ons gebruik nie, sjampoe en opknapper in tale wat ons nie kan lees nie, uit. Ons blaai deur haar koffie-boeke en kyk na haar kopie van Party Monster tydens 'n onverwagte sneeustorm. Ek verwonder my oor die magneetstrook op haar kombuismuur wat al haar messe met swaartekrag bevat, en een keer gebruik ek haar skraal internetverbinding om haar per e-pos te stuur: "Hoeveel het die spieëlbeeld van Michael Jackson Bad magneet? " Sy skryf terug: 'Ek is bly dat jy daarvan hou, maar ek hou baie daarvan om te verkoop. Jammer! " Ek hou ook daarvan, en is ook jammer.
Maya S. het 'n stort. Ek sal nooit dink om 'n stort te noem nie. Hier is geen glasdeure of gemonteerde stortkoppe nie. In plaas daarvan gaan dit so: Gaan in die badkamer met teëls. Ontvou die stortgordyn - wat van 'n sirkelstaaf aan die plafon hang - totdat beide die deur en die toilet weggesteek is. Staan voor die wasbak, waar u vroeër gestaan ​​het om u hande te was, en waar u later sal staan ​​om u grimering aan te wend. Soek die handdouchekop wat slap hang van die muur af. Wend water aan soos nodig. Ons eerste paar dae beraadslaag ons met mekaar om die beste te vermy om Maya se vreemde eliksirs en ekstra toiletpapierrolletjies te verdrink, maar dit raak binnekort intuïtief, soos hoe anders sou 'n mens stort?
Ons deel die lewe van Maya, alhoewel ons haar nog nooit ontmoet het nie.
Daar is baie dinge soos hierdie: die stoof aansteek, die draadlose router weer begin, die koffie maak. Daar is geen oorvloed leë afsetpunte nie; as ons een nodig het, moet ons baie besin oor wat verdien word om los te koppel en wat nie. Maar teen dag 3 weet ons waar die draadlose sein die sterkste is (die kruising waar die gang in die sitkamer ontmoet, aan die regterkant) en watter kamer die geskikste is om ons hare (die slaapkamer) te laat droog word.
Om huis toe te kom na 'n lang dag van stap en inkopies doen en drink, word 'n roetine waaraan ons vinnig aanpas. Hierdie sleutel maak die hek oop en hierdie een maak die deur na die binnehof oop, en hierdie laaste een laat ons in ons derde verdieping woonstel in. Haar derde verdieping-woonstel weet ons, maar dit is nou vir ons. Ons het rituele: trek die skoene uit, skakel die ligte aan, pas die hitte aan. Daarna het ons ons bounty weggepak - skottelgoed in tasse, bokkaas in die yskas gegooi, bottel wyn in die hand. Een van ons maak die wyn oop en lees die DVD-speler terwyl die ander kook, dan kom ons op die bank bymekaar en vertoon die aand se keuse uit Maya se versameling DVD's. Elkeen van ons het ons eie kombers om ons voete warm te maak.
Ons twee is gewoond daaraan om saam te leef, net nie hier nie. Op universiteit het ons slaapkamers gedeel en sodra ons eie plekke gekry het, het ons ons rusbanke met mekaar gedeel - die hare in Chicago, myne in Brooklyn. In Kopenhagen deel ons oggendkoffie en lang wandelinge langs Nyhavn en biere in donker tavernes waar almal binnenshuis rook. Ons deel maaltye kaas en brood, valafel van die restaurant af in die straat af, en treinritte waarop ons nie weet hoe om te betaal nie. Ons deel die nie-stort en die drywende messe en die koffie-boeke. Ons deel die lewe van Maya, alhoewel ons haar nog nooit ontmoet het nie.
Ons probeer haar egter ontmoet. Maya vertel dat sy in Kopenhagen, in iemand anders se huis, bly terwyl ons besoek het. Teen dag 5 het ons lank genoeg na haar boekrakke en kaste en lotions gekyk om te besluit dat ons van haar hou en haar Denemarke wil ervaar. Ons vra haar om te drink, en sy weier beleefd en verwys ons eerder na 'n kroeg wat sy in die buurt hou. Ons drink in elke kroeg op ons straat voordat ons terugvlieg na ons onderskeie lewens.
'N Jaar later sal ek diep in my inkassie soek vir inligting oor Maya se woonstel wat al tien dae aan ons behoort, en vind dat dit nie meer gelys word nie. Miskien is sy bewoë of moeg geword om haar lewe met mense soos ons te deel.