Redaksioneel Maak leeg, verwerk of gooi weg! Die gedagte aan kaste regpak kan 'n mens se moed breek. Wat nog te sê van minder maak, leeg maak en besluit waarnatoe met wat. Die moeilikste tree om te gee is die eerste een......en die manier om enigiets klaar te maak, is om 'n begin te maak. Hier volg 'n paar stappe: Maak die kasdeur oop, haal die inhoud uit en besluit wat jy hou, wat jy weggee, wat jy herwin en wat jy weg-gooi. Indien jy iets hou, beteken dit jy gebruik dit, indien jy iemand se hart wil bly maak, gee dit weg, indien jy 'n ou ding nuwe lewe kan gee, herwin dit en indien niks van die bogenoemde van toepassing is nie, gooi weg. Hierdie stappe geld ook vir werkkamers, pakkamers, kelders en motorhuise. As jy Die Piketberger fyn lees, sien jy gereeld items wat weggegee en herwin word. Jou ou goed kan iemand anders se lewe ophelder. Trek die bakkie nader vir die wegry en aflaai, kry deurskynende herwinsakke vir die uitsit...... en begin. Dit wat in 'n swartsak beland, is minimaal. En só help ons mekaar.
Dok Hendrik tem die Pink Lady Hendrik Botha neem op 18 en 19 Junie deel aan die Pink Lady kano marathon oor 54km met dag 1 vanaf Gouda tot by Bridgetown en dag 2 vanaf Daljosafat tot by Botmansdrif. Hierdie storie het ’n verrassende einde. Hoewel Hendrik uitstekende voorbereiding getref het vir die marathon en baie daarna uitgesien het, was dit nie 'n maklike roei nie en het weers-omstandighede en teenspoed sake verder bemoeilik. Hy beskryf sy ervaring as vol vreugde en hartseer. By die eerste stroomversnelling, die Black rock, tref sy kano 'n rots wat groot skade aanrig. Vir 30km sukkel hy met water wat lek en probeer die kano lap met duck tape, maar dit help nie veel nie. Met baie gebed en baie genade sukkel hy voort met die ekstra 15kg as gevolg van 'n konstante poel water wat opdam in die kano. Hy bereik die einde van dag 1 nr 87 uit 103, baie baie moeg..... Pa word gebel wat intussen glasvesel en resin koop en vir 90 minute word daar gewerskaf om die kano weer in 'n werkende toestand te kry - Hendrik is vasberade om dag 2 te voltooi. Dwarsdeur die nag slaap die kano binne die huis voor die verwarmer om droog te word. Op dag 2, na een uur se roei, kom die reën en die wind en raak die 33km van dag 2 'n uithou sessie. Hy bereik die eindpunt baie moeg en verlig, dankbaar vir sy ondersteuningsnetwerk wat die koue trotseer om hom aan te moedig en by te staan. Hy eindig 29ste op dag 2 en die hoogtepunt..........by die prysuitdeling word sy nommer in die gelukkige trekking getrek en wen hy sowaar 'n splinternuwe kano, links. Waar sien jy vir God, vra ons mekaar gereeld né?
Elzaan Trautman skryf… Die vyfde Junie het ek na Amsterdam Kookt in Oosterpark gegaan. Daar was 'n groot verskeidenheid van 'food trucks' om van te kies. Ek het 'frozen yoghurt' probeer met karamelsous, sjokolade stukkies en natuurlik ook stroopwafels daarby, 'n interessante kombinasie maar baie smaaklik. Ek het daardie naweek besef dat dit nie so vreesaanjaend is om alleen te reis nie en dat dit eintlik noodsaaklik is om ook tyd vir jouself te maak. Op 16 Junie het ek my 19de verjaarsdag gevier. Wat 'n wonderlike ervaring om jou verjaarsdag in 'n ander land te kan vier! Die dag het sommer vrolik begin met ballonne oral in die huis. Die twee dogtertjies het my vroegoggend bederf met sjokolade, 'n kaartjie en 'n tipiese Nederlandse verjaarsdagliedjie. Vir ontbyt het ek 'n aarbei en slagroom tertjie gekry en daar is weer vir my gesing. Later die middag het familielede ook kom geluk sê asook saam 'taart', oftewel koek, kom eet en nog bederfies saamgebring. Dit was 'n heerlike dag en die familie het baie moeite gedoen om my spesiaal te laat voel op my verjaarsdag. Ek het die Woensdagaand saam met nuwe vriende uitgegaan en het vir die eerste keer 'bitterballen' probeer. Hulle het dit baie geniet toe ek vir hulle Afrikaanse Elzaan se verjaardagtaart musiek gespeel het. Dit (koek) op haar 19de was 'n heerlike dag. verjaarsdag in Nederland.
Om in die ry by ‘n Supermark te staan, jy is haastig en wil net enkele goedjies betaal. Voor in die ry staan egter ‘n ou omie. Hy is besig om geldjies in sy sakke en uiteindelik in ‘n plastiese sak te soek. Hy lyk verleë en is maar te bewus daarvan dat hy die ry agter hom vertraag. Uiteindelik haal hy ‘n pakkie rooi worsies uit en plaas dit terug en laat dit by die kasregister. Net tè min geldjies by hom. Op sy gesigsuitdrukking kon ‘n mens sien dat hy lief is vir Weense worsies en dat hy dit baie graag wou hê…straks sy middagkos. Ek voel magteloos en wil tussen die tien stuks waens vebybeur om by hom te kom en die worsies vir hom te betaal. Met my gesukkel om verby “ontevrede” mense met waentjies te kom, voel ek dat ek dit nie gaan maak nie. Toe ek weer kyk, is hierdie man weg. Ek maak ‘n vaste voorneme en skaf ‘n groot sak Weense worsies aan en probeer ‘n tydjie kry wat ek kan afknyp om dit vir hom te gaan wegbring. Dit gebeur toe nooit..die worsies word egter veilig in die yskas gehou. ‘n Paar dae later, slaan ek die koerant oop en hierdie man is oorlede. Onverwags biggel trane oor my wange. Ek is hartseer en teleurgesteld in myself. Wat kos ‘n paar rooi worsies immers as ek veral iemand daarmee gelukkig kon maak. Skielik onthou ek sy naarstigtelike soeke in al sy sakke. Ek onthou sy teleurstellende uitdrukking en ek onthou sy verleentheid. Ek staan agter in ‘n ry en het die paar rand om vir die worsies te betaal. Mag hierdie verhaaltjie as waarskuwing dien, dat spyt altyd te laat kom. Maak nog vandag tyd vir die noodlydende, vir die behoeftige. Hy moes letterlik tuiskom en waarskynlik sy droë brood eet. Tyd is ‘n faktor waarmee ‘n mens voortdurend rekening moet hou. Goeie dade kan so maklik deur ons vingers glip en as jy dit eers laat verby gaan het, is dit tè laat. By sy begrafnis vee ek ‘n traan af en is hartseer oor iemand wat ek in die steek gelaat het. Hy het nie eens geweet van my goeie bedoelings nie…maar feit is, ek was laat, ja, tè laat! Wees waaksaam, die tyd gaan so gou verby!
Wie van ons was nog nie in ’n gesprek wat gegaan het oor oumas, oupas, grootjies en erfgoed nie? Erfgoed is kosbaar, en ons kry dit net as ons omgee vir die dinge wat bewaar kan word. Een daarvan is ’n dorp se geskiedenis – óns dorp se geskiedenis. Piketberg het al juwele verloor weens onkunde en ’n traak -my-nie-agtige houding oor die dinge wat vir die nageslag bewaar kon gebly het. En onthou, bewaring beteken nie dat ’n mens vooruitgang wil kelder nie. Dit beteken bloot dat die oue nie sneuwel as die nuwe arriveer nie. Die waarde van bewaargoed vorm as’t ware die fondament van ons wese en kan baie vir volgende generasies beteken. Een van my kliënte, advokaat Willie Duminy van Kaapstad, vertel met trots van die lang tafel in Dezehoek se plaashuis waar sy ouma grootgeword het. Dis ŉ stukkie geskiedenis wat hom altyd byval. Johan Eksteen, wat nou op Dezehoek boer, vertel my dat sy ouma-hulle ’n bondel van 22 kinders was, stiefkinders darem ingesluit. Dié soort geskiedenis sal verlore gaan as ons nie almal begin kennis neem, saamstaan en waarde heg aan bewaring nie. Kom ons kyk na die bewaringsmoontlikhede van ons ou geboue en inkorporeer hulle in ons ontwikkelings. As ons deur ’n dorp soos Stellenbosch ry, sal ons sien daar is met insig ontwikkel, met respek vir die oue en ŉ
Op die oomblik is daar 'n paar jongmense met 'n verbintenis tot Stawelklip Primêr op Piket-Bo-Berg wat uitblink. Die Piketberger het navraag gedoen oor waar hulle hulle bevind. Brayn Stephens is in gr 12 en is van voorneme om in 2017 aan die Elsenburg Landboukollege te studeer. Alex Monk is gedurende die Julie vakansie op 'n opvoedkundige toer deur Duitsland. Roberto Danster woon gedurende Julie vakansie 'n Wes-Kaap Sportskool by. Anthea Jagers is 'n onderwysstudent in haar eerste jaar by die Bellville kampus. Muré Pickard is by die WP Rugby Akademie. Morden Benjamin doen Inligtingstegnologie (IT). Quintin van Wyk is 'n kranige kunstenaar. Lindzy Engelbrecht is 'n Sekretariële student aan die Citrusdal kollege. Baie geluk aan Stawelklip met die vorming van hierdie jongmense oor die jare. Foto’s verskaf
Lag ‘n Slag Koos en sy ma was baie geheg aan mekaar, toe skryf sy ma vir hom 'n brief. Liewe Koos Ek skryf maar stadig, want ek weet jy kan nie vinnig lees nie. Hier was 'n vreeslike ontploffing, die waterstelsel het gebars, al die goed is deur die dak, ek en jou pa ook, die eerste keer na 'n land tyd wat ons weer saam uitgaan. Ek stuur jou jas met die pos, maar omdat ek dink die pakkie sal te swaar wees, sny ek die knope af en sit dit in die boonste jassak. Jammer dat ek nie die R1-00 wat ek belowe het, stuur nie, maar die koevert is reeds toegeplak. Groete, Ma