Moraliteit in 'n mens se lewe - die reëls en opvoeding - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Moraliteit is die individu se begeerte om bewuste optrede, die toestand van 'n persoon te evalueer op grond van die totale bewuste norme van gedrag wat inherent is aan 'n bepaalde individu. Die uitdrukking van die idees van 'n moreel ontwikkelde persoon is 'n gewete. Dit is die diepste wette van ordentlike menslike lewe. Moraliteit is 'n individu se idee van kwaad en goed, die vermoë om die situasie korrek te assesseer en die tipiese gedragstyl daarin te bepaal. Elke individu het sy eie moraliteitskriteria. Dit vorm 'n spesifieke kode van verhoudings met 'n mens en die omgewing as geheel, gebaseer op wedersydse begrip en humanisme.
Wat is moraliteit
Moraliteit is 'n integrale eienskap van 'n persoon, wat die kognitiewe basis is vir die vorming van 'n moreel gesonde persoon: sosiaal georiënteerd, die situasie voldoende evalueer, 'n gevestigde stel waardes. In vandag se samelewing is die gebruik van moraliteit as sinoniem vir moraliteit algemeen in algemene gebruik. Etymologiese kenmerke van hierdie konsep toon die oorsprong van die woord "karakter" - karakter. Vir die eerste keer is die semantiese definisie van die konsep van moraliteit in 1789 gepubliseer - die Woordeboek van die Russiese Akademie.
Die konsep van moraliteit kombineer 'n sekere stel persoonlikheidstrekke van die vak. Primêre is eerlikheid, vriendelikheid, deernis, ordentlikheid, harde werk, vrygewigheid, empatie, betroubaarheid. Om moraliteit as 'n persoonlike eiendom te ontleed, moet genoem word dat almal hul eie eienskappe aan hierdie konsep kan bring. Vir mense met verskillende tipes beroepe vorm moraliteit 'n ander stel eienskappe. Die soldaat moet dapper wees, die regter is regverdig, die onderwyser is 'n altruïstiese. Op grond van die gevormde morele eienskappe word die rigtings van die vak se gedrag in die samelewing gevorm. Die subjektiewe houding van die individu speel 'n belangrike rol in die morele assessering van die situasie. Iemand neem natuurlik 'n burgerlike huwelik, vir ander is dit soos 'n sonde. Gebaseer op godsdienstige studies, moet erken word dat die konsep van moraliteit baie min van sy betekenis behou het. Menings van die moderne mens op moraliteit verdraai en emasculeer.
Moraliteit is 'n suiwer individuele kwaliteit wat 'n persoon toelaat om sy eie geestelike en emosionele staat bewustelik te beheer, wat 'n geestelik en sosiaal gevormde persoonlikheid verpersoonlik. Die morele persoon kan die goue maatreël tussen die ego-gesentreerde deel van sy self en opoffering bepaal. So 'n vak kan 'n sosiaal-georiënteerde, waarde-gedefinieerde burgerbewussyn en wêreldbeskouing vorm.
Die morele persoon, wat die opdragte van sy optrede kies, tree uitsluitlik op sy gewete en vertrou op die gevormde persoonlike waardes en konsepte. Vir sommige is die konsep van moraliteit die ekwivalent van 'n "kaartjie na die paradys" na die dood, en in die lewe is dit iets wat nie die sukses van die vak besonder affekteer nie en geen voordeel het nie. Vir hierdie tipe mense is morele gedrag 'n manier om die siel van sondes te reinig, asof jy jou eie verkeerde optrede bedek. Die mens is onbelemmerd in die keuse, het sy eie lewensloop. Terselfdertyd het die samelewing sy invloed, is dit in staat om sy eie ideale en waardes te stel.
Trouens, moraliteit, as 'n eiendom wat nodig is vir die vak, is ook uiters belangrik vir die samelewing. Dit is soos 'n waarborg vir die behoud van die mens as 'n spesie, andersins sonder die norme en beginsels van morele gedrag, sal die mens hom self uitroei. Arbitrêre en geleidelike agteruitgang - die gevolge van die verdwyning van moraliteit as 'n stel sleepwaens en die waardes van die gemeenskap as sodanig. Heel waarskynlik, en die dood van 'n bepaalde nasie of etniese groep, as sy hoof immoreel regerings is. Gevolglik is die vlak van die lewe gerief van mense afhanklik van die ontwikkelde moraliteit. Beskermde en welvarende is 'n samelewing, respek vir waardes en morele beginsels, respek en altruïsme waarbinne veral.
So, moraliteit is geïnternaliseerde beginsels en waardes, gegrond op wat 'n persoon sy gedrag rig, dade doen. Moraliteit, as 'n vorm van sosiale kennis en verhoudings, reguleer menslike optrede deur beginsels en norme. Direk, hierdie norme is gebaseer op die oogpunt van onberispelike, op die kategorieë van goed, geregtigheid en kwaad. Gebaseer op humanistiese waardes, laat die moraliteit die onderwerp toe om menslik te wees.
Reëls van moraliteit
In die alledaagse gebruik van uitdrukkings het moraliteit en moraliteit dieselfde betekenis en gemeenskaplike bronne. Terselfdertyd is dit die moeite werd dat almal die bestaan ​​van sekere reëls bepaal wat die kern van elk van die konsepte maklik omskryf. So morele reëls, op sy beurt, laat individue toe om hul eie geestelike en morele staat te ontwikkel. In 'n mate is dit die "Wette van die Absolute" wat bestaan ​​in absoluut alle godsdienste, wêreldbeskouings en samelewings. Gevolglik is morele reëls universeel, en hul nie-nakoming trek gevolge vir 'n onderwerp wat nie aan hulle voldoen nie.
Daar is byvoorbeeld 10 gebooie, verkry as gevolg van die direkte gemeenskap van Moses en God. Dit is deel van die moraalreëls waarvan die nakoming deur godsdiens aangevoer word. Trouens, wetenskaplikes ontken nie honderd keer meer van die aantal reëls nie, hulle word verminder tot een noemer: die harmonieuse bestaan ​​van die mensdom.
Sedert antieke tye het baie mense die konsep van 'n sekere "Goue Reël", wat die basis van moraliteit dra. Sy interpretasie het dekades formulerings, terwyl die essensie onveranderd bly. Na aanleiding van hierdie "goue reël" moet 'n individu teenoor ander optree soos hy homself behandel. Hierdie reël vorm die konsep van die mens, dat alle mense gelyk is met betrekking tot hul vryheid van aksie, sowel as die begeerte om te ontwikkel. Na aanleiding van hierdie reël, openbaar die onderwerp sy diep filosofiese interpretasie, waarin verklaar word dat die individu vooraf moet leer om die gevolge van sy eie optrede ten opsigte van 'n ander individu te besef, wat die effekte op homself uitbeeld. Dit wil sê, die onderwerp wat die gevolge van sy eie optrede geestelik op homself probeer, sal oorweeg of hy in hierdie rigting moet optree. Die goue reël leer 'n mens om sy binneste darm te ontwikkel, met medelye, empatie en geestelike ontwikkeling te leer.
Alhoewel hierdie morele reël in die oudheid geformuleer is deur bekende onderwysers en denkers, het dit nie sy relevansie in die moderne wêreld verloor nie. "Wat jy nie wil hê nie, doen nie aan 'n ander nie" - dit is die reël in die oorspronklike interpretasie. Die voorkoms van so 'n interpretasie word toegeskryf aan die oorsprong van die eerste millennium vC. Dit was toe dat die humanistiese rewolusie in die antieke wêreld plaasgevind het. Maar as 'n morele reël was die status in die agttiende eeu "goue". Hierdie voorskrif fokus op die globale morele beginsel volgens die verhouding met 'n ander persoon binne verskillende situasies van interaksie. Aangesien sy teenwoordigheid in enige bestaande godsdiens bewys word, kan dit aangetoon word as die grondslag van menslike moraliteit. Dit is die belangrikste waarheid van die humanistiese gedrag van 'n morele persoon.
Met inagneming van die moderne samelewing, is dit maklik om te sien dat morele ontwikkeling deur verval gekenmerk word. In die twintigste eeu in die wêreld was daar 'n skielike val van al die wette en waardes van die moraliteit van die samelewing. Probleem van moraliteit het in die samelewing ontstaan, wat die vorming en ontwikkeling van die menslike mensdom negatief beïnvloed het. Hierdie val het selfs meer ontwikkel in die een-en-twintigste eeu. Vir die hele bestaan ​​van die mens is baie morele probleme opgemerk, wat een of ander manier 'n negatiewe uitwerking op die individu gehad het. Gelei deur geestelike landmerke in verskillende tydperke, sit mense hul eie in die konsep van moraliteit. Hulle kon dinge skep wat in die moderne samelewing absoluut elke gesonde persoon skrik. Byvoorbeeld, die Egiptiese farao's, wat, wat bang was om die koninkryk te verloor, onvoorstelbare misdade gepleeg het, vermoor alle pasgebore seuns. Morele norme is gewortel in godsdienstige wette, die nakoming van wat die essensie van die menslike mens toon. Eer, waardigheid, geloof, liefde van land, tot mens, lojaliteit - die eienskappe wat gedien het as 'n rigting in die menslike lewe, waarvan ten minste tot 'n mate deel van die wette van God bereik het. Gevolglik was dit deur die ontwikkeling van die gemeenskap algemeen van die godsdienstige voorskrifte afgewyk, wat gelei het tot die opkoms van morele probleme.
Die ontwikkeling van morele kwessies in die twintigste eeu is 'n gevolg van wêreldoorloë. Die era van die agteruitgang van sedes strek van die tye van die Eerste Wêreldoorlog. In hierdie krankzinnige tyd het die menslike lewe afgeskryf. Die omstandighede waarin mense moes oorleef, het alle morele beperkings uitgevee, persoonlike verhoudings het gelykmatig gedepresieer, asook die menslike lewe aan die voorkant. Die mensdom se betrokkenheid by onmenslike bloedvergieting het 'n morele slag vir die moraliteit gehad.
Een van die tydperke van die opkoms van morele probleme was die kommunistiese tydperk. Gedurende hierdie tydperk is daar beplan om alle godsdienste, onderskeidelik, en die norme van moraliteit daarin vervat te vernietig. Selfs as in die Sowjetunie die ontwikkeling van die moraalreëls baie hoër was, kon hierdie posisie nie lank hou nie. Saam met die vernietiging van die Sowjet-wêreld was daar 'n afname in die moraliteit van die samelewing.
Vir die huidige tydperk is een van die hoofprobleme van moraliteit die val van die instelling van die familie. Wat trek 'n demografiese ramp, 'n toename in egskeidings, die geboorte van ontelbare kinders in nie-huwelik. Menings oor familie, moederskap en vaderskap, om 'n gesonde kind te verhoog, het 'n regressiewe karakter. Ontwikkeling van korrupsie op alle gebiede, diefstal, misleiding is van belang. Nou word alles gekoop, presies soos dit verkoop word: diplomas, oorwinnings in sport, selfs menslike eer. Dit is presies die gevolge van die val van die moraliteit.
Morele opvoeding is 'n proses van doelgerigte invloed op 'n persoon, wat 'n invloed op die bewussyn van die vak se gedrag en gevoelens impliseer. Gedurende die tydperk van sulke opvoeding word morele kwaliteite van die vak gevorm, wat die individu toelaat om binne die raamwerk van openbare moraliteit op te tree.
Morele opvoeding is 'n proses wat nie onderbrekings behels nie, maar slegs 'n noue interaksie tussen die student en die opvoeder. Om die kind op te voed moet morele eienskappe by voorbeeld wees. Dit is nogal moeilik om 'n morele persoonlikheid te vorm. Dit is 'n moeilike proses waarin nie net onderwysers en ouers deelneem nie, maar ook die sosiale instelling as geheel. In hierdie geval word altyd die eiesoortigheid van die individu, sy gereedheid vir analise, persepsie en verwerking van inligting altyd verskaf. Die gevolg van moraalopleiding is die ontwikkeling van 'n holistiese morele persoonlikheid wat saam met sy gevoelens, gewete, gewoontes en waardes ontwikkel sal word. Sulke opvoeding word beskou as 'n moeilike en veelsydige proses, wat die opvoedkundige opvoeding en invloed van die samelewing opsom. Morele opvoeding behels die vorming van gevoelens van moraliteit, 'n bewuste verbintenis met die samelewing, 'n gedragskultuur, die oorweging van morele idees en konsepte, beginsels en gedragsnorme.
Morele opvoeding vind plaas in die studietydperk, in die tydperk van opvoeding in die gesin, in openbare organisasies, en sluit die selfverbetering van die individu direk in. Die deurlopende proses van morele opvoeding begin met die geboorte van die onderwerp en duur sy hele lewe.
Kyk na die video: Jeden z najlepszych monitorów do 600 zł. Recenzja Acer B247Ybmiprx (September 2019).