Geskryf deur Peter Christoff, Universiteit van Melbourne
Die Verenigde State, die wêreld se grootste historiese emitter van kweekhuisgasse, het belowe om emissies deur 26-28% deur 2025 te verlaag in verhouding tot 2005-vlakke, terwyl China, die huidige grootste emitter, het belowe om sy uitstoot teen nie later as 2030 te piek nie.
Die ooreenkoms tussen die wêreld se twee grootste kweekhuisgasse is deel van die voorbereidings vir die onderhandelinge Verenigde Nasies in Parys volgende jaar, waar die res van die wêreld sal poog om uit te hamer 'n betekenisvolle deel te uitstoot te beperk.
Dit is 'n belangrike stap vorentoe. Terug in 2009, het die skerp verwagte VN-klimaat konferensie in Kopenhagen misluk, hoofsaaklik as gevolg van 'n staking tussen die twee state.
Hul onvermoë om saam te werk en 'n vlak van wedersydse erkenning van mekaar se vermoëns en beperkings te bereik voor die konferensie was 'n groot bydraer tot die vergadering se chaotiese naby en swak, nie-bindende uitkoms.
Die groot ommeswaai
Hierdie keer lyk dinge anders. Albei lande het hul verantwoordelikheid erken om leierskap oor die klimaatprobleem te toon.
China se belofte om sy emissies deur 2030 te beklemtoon, dui daarop dat dit nou bereid is om 'n leiersrol in internasionale klimaatsonderhandelinge te aanvaar - 'n rol wat ooreenstem met sy wêreldwye ekonomiese belang, met sy status as die wêreld se grootste kweekhuisgasse, en as 'n land wat verwoes deur klimaatsverandering te versnel.
China se voorgestelde teiken - die eerste keer dat dit het ingestem om op te hou groei in sy uitlatings in absolute terme - dui op 'n bereidwilligheid om te skuif na 'n post-koolstof-ekonomie.
Dit is ook 'n pragmatiese reaksie op die sosiale en politieke uitdagings van gevaarlike vlakke van binnelandse lugbesoedeling, Veroorsaak gedeeltelik deur vuil industrialisering en die gebruik van fossielbrandstowwe, in sy groot stede.
Intussen gooi die Amerikaanse president Barack Obama se belofte die gauntlet effektief na die nuwe Republikeinse-beheerde Kongres.
Die Amerikaanse Climate Action Plan was die belangrikste beleid van Obama om die vorige teiken van 17% onder 2005-vlakke by 2020 te ontmoet, wat hy in Kopenhagen aangekondig het.
Maar Obama kan nie wetgewing maak om 'n nasionale emissiehandelskema op te stel ter ondersteuning van die bestaande Amerikaanse doelwit of van strenger doelwitte nie.
Tog, selfs in die afwesigheid van so 'n skema, VSA uitstoot het aansienlik gedaal as gevolg van die wêreldwye finansiële krisis en die ekonomiese nadraai in die Verenigde State van Amerika, die ontwikkeling en benutting van nuwe gas bronne, en die gebruik van bestaande regulatoriese maatreëls.
In 2012, VSA uitstoot 10% laer as 2005 vlakke en die Verenigde State van Amerika waarskynlik sy 2020 teiken te bereik, ten spyte van die onlangse opswaai volgende paar jaar van die uitstoot afname.
Die nuwe Amerikaanse teiken van 26-28% onder 2005 deur 2025 verhoog die druk wat die land op homself stel om te verrig en te hervorm. Die gesamentlike aankondiging dwing ook die Kongres om te erken dat China van mening is dat sy ekonomiese mededingendheid - en die uitdaging daarvan teenoor die ekonomiese oorheersing van die Verenigde State - nie deur vinnige koolstofverbruik benadeel sal word nie.
Hierdie kennis moet Obama se druk vir 'n beter en meer aggressief maatreëls uitstoot-vermindering in binnelandse wet vasgelê, wat ook sal help om die Amerikaanse ekonomie te moderniseer versterk.
Maar is dit al genoeg?
Dis die goeie nuus. Nou vir die nie-so-goeie nuus.
Hierdie verpligtinge sal die vlakke van ambisie wat van ander lande in Parys volgende jaar benodig word, raamwerk. Klimaatmodelle sal ongetwyfeld nou haastig wees om te bepaal wat hierdie nuwe verpligtinge, indien dit suksesvol afgelewer word, sal beteken vir die stryd teen aardverwarming.
Die Amerikaanse en Chinese snitte, beduidend al is hulle, sal nie genoeg wees om die totale toename in die atmosferiese koolstofdioksied te beperk nie, tensy ander lande werklik radikale reduksies betrek.
Met ander woorde, die globale uitstoot sal waarskynlik voortgaan om te groei, waarskynlik tot 2030, wat dit onmoontlik maak om aardverwarming onder die wêreld se ooreengekome limiet van 2C bo pre-industriële vlakke te hou.
Nietemin beteken hierdie aankondiging dat laggardstate soos Australië nie meer agter die fiksie kan wegsteek nie, aangesien belangrike ontwikkelende ekonomieë soos China onvoorbereid is om ernstige pogings te maak om hul uitstoot te verminder.
Dit verleen verder Australië in sy poging om volgende week die klimaatverandering uit die agenda te hou tydens die vergadering van die G20.
Dit verhoog die druk op Australië om aansienlike teikensverpligtinge na die tafel in Parys in 2015 te bring - iets wat die Abbott-regering tans vurig weerstaan.
En dit stel sterk voor dat die Abbott-regering se verlang-vir steenkool uitvoer oplewing sal, soos baie voorspel het, 'n illusie wees.
Peter Christoff is tans 'n besoekende genoot by die Monash Volhoubaarheidsinstituut, en 'n medeprofessor in die Melbournese Skool vir Grond en Omgewings (MSLE) aan die Universiteit van Melbourne. Hy is 'n politieke wetenskaplike deur opleiding, en leer klimaats- en omgewingsbeleid in die Departement van Hulpbronbestuur en Geografie. Hy was voorheen lid van die Victoriaanse Premier se klimaatverwysingsgroep, en van die Victoriaanse Ministeriële Verwysingsraad oor aanpassing van klimaatverandering, onder die Victoriaanse Brumby-regering.
Openbaringsverklaring: Peter Christoff werk nie vir, raadpleeg eie aandele in of ontvang befondsing van enige maatskappy of organisasie wat voordeel sou trek uit hierdie artikel nie en geen relevante affiliasies het nie.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Amerikaanse China Klimaat Deal is op die laaste 'n regte spel wisselaar op uitstoot