Notas oor my Poolse informant - Inligting
Notas oor my Poolse informant
Lola Akinmade, redakteur van Matador Goods, is nou verlief op Pole, en onthou haar heel eerste afspraak met die land.
September 2003. Ons kruis die grens na Pole vanaf Slowakye. Ons partytjiebus word eenkant toe getrek en 'n beheerbeampte spring op. Hy gly in die gang af, suig lug en gryp paspoorte. Hy moet van sy werk hou.
Hy reik na my en hou stil, kyk af en pik my met 'n glasblou staar na die leersitplek. Ek glip die verslete bosgroen paspoort in sy lang, maer hand in. Hy blaai deur groen getinte bladsye en bestudeer die onbekende dokument.
'Dit is 'n paspoort!' my innerlike stem skree terug. Dit het al twee keer daardie dag geskree.
Hy gryp die vreemde voorwerp van my af en gly dit onder die stapel blou en rooi wat alreeds in die hand is. Vir maklike toegang, vertel ek my sitmaat. Hy gryp haar blou paspoort en plaas dit bo-op die paal.
Hy spring van die bus af en roep sy kollega op. Vestig sy aandag op daardie bosgroen boek. Tien neuse druk soos skoolkinders teen glasvensters en let op die interaksie hieronder.
'Ooh ooh! Lola is weer in die moeilikheid! " hulle sing. Ek glimlag. Hulle trek my terug in die plooi, maar die offisiere wen die toutrek. Hy beduie vir my om af te klim. Dit beteken dat u later in Krakow sal arriveer as wat verwag is. Ek moet daardie groen boek persoonlik verduidelik.
Krakow is nogal sexy onder die sluier van die nag. Ek het nie verwag dat sy so sou wees nie. Sy voel my neerhaling en stuur ons ondergronds na Fusion met sy labirint van sitkamers wat uit die rots gekerf is, die magenta-, siaan- en geel strooiligte.
Hip hop nag. Ek kyk na die dansende Pole. Ek voel uit hul gees. Ek gaan na 'n hoek om te dans ... en dans en dans totdat hy my, swart bedek, nader.
Hoog. Kop geskeer. Oë soortgelyk aan dié wat my vroeër die aand aan my sitplek vasgespeld het en geëis het dat ek uit sy land wou verduidelik wat ek in sy land wou hê.
Ons dans vyftien minute stil.
'Mikael,' stel hy uiteindelik voor. Ek knik saggies. Ek wil niks met hom te doen hê nie. Ons dans nog 'n bietjie. Hy bestudeer my gesig. Ek draai weg.
"Waar kom jy vandaan?" hy vra. Ek vertel hom van my groen paspoort.
Blou oë wat nou rooi van die stroppe geverf is, word herken. Hy gryp my hand en trek my met geweld. Ons vaar deur massas sweet mense.
Hy plant my vierkantig voor 'n groep wat teen die muur leun.
Ek bestudeer hulle gesigte. My landgenote. "Hierdie is my vriende!" stel hy voor. Ek draai na Mikael. Die woorde kom nooit, maar hy hoor dit in elk geval.