KunstPost | News
KunstPost has rented the former Stadsdeelkantoor Haagse Hout at 1 June 2017 at Het Kleine Loo 364. LOOkatie 364 is a cultural social breeding ground where art and social initiatives have space. Geskryf deur Carl Philpott
pathdoc / Shutter
Om jou reuksintuig te verloor of om dit “versteur” te kry, is nie so skaars as wat jy dink nie: een uit elke 20 mense ervaar dit op 'n sekere punt in hul lewens. Dit kan gebeur as gevolg van chroniese sinusitis, skade wat veroorsaak word deur koue virusse, of selfs 'n kopbesering. Dit is soms ook 'n voorloper van siektes van die senuweestelsel soos Parkinson se en Alzheimer se. Maar in vergelyking met gehoor- en sigverlies, kry dit min navorsing of mediese aandag.
Ons wou die probleme wat mense met reuksteurings ervaar beter verstaan, en daarom het ons 71 geskrewe, persoonlike verhale van anosmie (verlies aan reuksintuig) ontleed. Die tekste het verskeie temas onthul, insluitend gevoelens van isolasie, verhoudingsprobleme, impak op liggaamlike gesondheid en die probleme en koste om hulp te soek. Baie mense het ook kommentaar gelewer op die negatiewe houding van dokters oor reukverlies, en hoe hulle dit moeilik gevind het om advies en behandeling vir hul toestand te kry.
Reukverlies laat lyers kwesbaar vir omgewingsgevare, soos bedorwe voedsel en gaslekkasies. Dit het ook 'n negatiewe uitwerking op 'n reeks aktiwiteite en ervarings, wat moontlik beduidende skade berokken. In werklikheid is dit miskien nie verbasend nie, gegewe die ekstra dimensie wat reuk gee aan die genot van voedsel, verkenning van ons omgewing en herinneringe terugbring. Ons reuksintuig is dus 'n lewensreddende en lewensversterkende gevoel. Om dit te verloor, kan die teenoorgestelde effek hê. Inderdaad, onlangse studies van die VSA en Skandinawië toon aan dat u die gevoel van reuk verloor as u jonger sterf.
Hoe dit is om te leef sonder 'n reuksintuig.
Ons navorsing het getoon dat anosmie tot fisieke probleme gelei het, insluitende dieet en eetlus. As gevolg van die verminderde plesier van eet, het sommige deelnemers 'n verminderde aptyt gerapporteer met daaropvolgende gewigsverlies. Ander het 'n algemene afname in die kwaliteit van hul dieet aangetoon met die verminderde persepsie van geure wat tot 'n verhoogde inname van voedsel met 'n lae voedingswaarde gelei het (veral die wat baie vet, sout en suiker bevat).
Emosionele negatiewe wat lyers ervaar, sluit in verleentheid, hartseer, depressie, bekommernis en rou. Ons het bewyse gesien dat dit elke aspek van die lewe ontwrig. Dit het gewissel van daaglikse bekommernisse, soos persoonlike higiëne, tot verlies aan intimiteit en die verbrokkeling van persoonlike verhoudings. Sommige deelnemers het gemeld dat hulle nie plesier kan vind by geleenthede wat gewoonlik 'n rede vir die viering sou wees nie. Die onvermoë om reuke met gelukkige herinneringe te verbind, kan hierdie gebeure onderwonderende ervarings lewer.
Onderliggend aan hierdie emosies was die verlies aan genot aan aktiwiteite, probleme om die impak van simptome van anosmie uit te druk en min simpatie of begrip van buitestaanders. Ander het verminder sosialisering, geen effektiewe behandelings en min hoop op herstel. Baie deelnemers het 'n diepgaande uitwerking op hul verhouding met ander mense beskryf as gevolg van hul reukversteuring. Dit wissel van nie geniet om saam te eet nie tot meer intieme verhoudings - veral seks.
Die finansiële laste wat beskryf is, sluit die koste van private verwysings en alternatiewe behandelings in. Die gevolge daarvan was vir sommige groot, veral as hul beroep of veiligheid daarvan afhang. Deelnemers het dikwels negatiewe of onbehulpsame interaksies met algemene praktisyns en spesialiste, soos oor-, neus- en keelchirurge, beskryf. Deelnemers was bekommerd oor 'n gebrek aan empatie. Anders as brille of gehoorapparate, is daar nog geen eenvoudige oplossings beskikbaar vir reukverlies nie. Maar selfs al kan geen omkeerbare oorsaak geïdentifiseer word nie, kan ons ten minste nou duidelik stel inligting en ondersteuning.
Carl Philpott, professor in rinologie en olfaktologie, Universiteit van East Anglia