Franz Mesmer - Daarbenewens - 2021
Historici beskou Franz Mesmer as die vader van alternatiewe medisyne. Mesmer noem sy naam aan mesmerisme, gesien as 'n alternatiewe benadering tot konvensionele mediese praktyk.
Franz Mesmer is in 1734 gebore in 'n dorpie naby die Bodenmeer. Hy is in Wene opgelei, waar hy in medisyne gekwalifiseer het. Terwyl hy in Wene was, het Mesmer 'n tesis geskryf met die titel 'De Planetarum Influxu'. In hierdie werk het Mesmer gepoog om aan te toon hoe die planete 'n invloed op menslike weefsel op gesondheid sowel as siekte gehad het. Mesmer beweer dat 'n geheimsinnige vloeistof, wat hy 'dieremagnetisme' genoem het, 'n invloed gehad het op die gesondheid van die liggaam en dat die planete die werking van 'dieremagnetisme' beïnvloed het. Mesmer het magnetiese terapie gebruik om pasiënte te behandel. Dit het behels dat Mesmer sy hande op 'n siek pasiënt gelê het. Mesmer het aangeteken dat hierdie tipe behandeling 'n merkwaardige uitwerking gehad het.
Mesmer se huwelik met 'n welgestelde dame het hom toegelaat om in die hoër sosiale kringe van Wene te verhuis. Hy het hom verbind met die rykes en beroemdes van die stad en hulle het tot sy oortuigings gegaan. Mesmer het bekendheid verwerf, of sommige sal berugtheid betoog, nadat hy die sig van 'n jong meisie genaamd Maria Paradies gedeeltelik herstel het wat sedert die ouderdom van drie jaar blind was. Sommige was baie beïndruk met Mesmer oor wat hy aan Maria gedoen het. Ander mense was minder seker en 'n aantal dokters in Wene het teen hom begin intrigeer met die argument dat Maria se behandeling gebaseer was op kwaksalms en 'n kwak-benadering. Die woord 'kwak' sou 'n sekere betekenis in die mediese wêreld gehad het, aangesien dit verwys het na die 'kwakdokters' wat pasiënte tydens die Groot Pes in Londen in 1665 uitsorteer. In werklikheid het die mense wat die werk as 'n 'kwaksdokter' gedoen het, gedoen vir die geld wat hulle kon verdien deur 'n plaagoffer te vind - maar hulle was beswaarlik dokters. Daarom dat Mesmer beskuldig word van kwaksalms, was sy vyand se manier om te sê dat hy regtig nie weet wat hy doen of praat nie.
Die intrige was sodanig dat Mesmer na Parys verhuis het. Hier vind hy nog meer roem en geluk. Mesmer was bekend as die dokter wat pyn kon genees wat ander geneeshere nie kon doen nie. Hy het 'n siek pasiënt in 'n beswyming veroorsaak. Die eindresultaat was dat die pasiënt geen pyn gevoel het sodra die behandeling geëindig het nie. Mesmer is begunstig deur die groot en goeie van Parys en hy het 'n aansienlike fortuin verdien. Hy het die beskerming van Marie Antoinette geniet en daarvolgens in sulke kringe ingetrek. Louis XIV het die som van 20.000 frank aangebied om net in Parys te bly met nog 10.000 frank as hy 'n skool open wat onderrig gee oor die gebruik van magnetisme in die geneeskunde. Hy het egter ook jaloerse vyande onder Praktisyns gemaak en hy het die koning se aanbod van die hand gewys. In plaas daarvan het hy na Spa in België verhuis. Dit was egter sy roem en die waargenome vermoë dat duisende bewonderaars gerus was vir sy terugkeer en 340,000 frank opgedoen het om hom terug na Parys te versoek.
Mesmer het die rykes van Frankryk behandel en selfs baie ryk aristokrate moes weke voor die tyd 'n afspraak maak om hom te sien. Mesmer se behandeling was waarskynlik nie anders as enigiemand anders in daardie tyd nie. 'N Pasiënt word na 'n spreekkamer gelei. Mesmer se rykdom het meegebring dat sulke kamers wonderlik ingerig kon word met die weelderigste en mooiste Franse meubels. Dit lyk asof sy behandelkamers net vir sy pasiënte beklemtoon het hoe goed hy was. Waarom sou die groot en welvaart van Frankryk hom vir mediese kure gebruik as hy nie suksesvol was met wat hy gedoen het nie? Mesmer se sukses het sukses behaal.
Daar sal van 'n pasiënt verwag word om in 'n bad verdunde swaelsuur te sit waaruit geboë ysterstawe uitsteek. Die ligte in die kamer sou verdof en parfuum word gebruik om 'n sekere atmosfeer te skep. As die pasiënt alleen was, sou hy die ysterstawe gryp. As dit 'n groepbehandeling in een van die vergrote baddens was, sou hulle mekaar se hande vasgehou het. Mesmer sou dan verskyn en elke pasiënt op verskillende plekke op die liggaam raak. Hulle sou in 'n beswyming val. Eenkeer in 'n beswyming sou Mesmer hulle vertel dat hul pyn verdwyn het. Nadat hulle uit hul beswyming gekom het, was baie mense deur hierdie suggestie oortuig dat hul pyn inderdaad verdwyn het. Vir sommige het Mesmer 'n wonderlike vermoë om pyn te genees. Vir ander, veral in die mediese wêreld, was hy óf 'n kwak, of op die ergste 'n charlataan.
'N Kommissie is saamgestel om sy werk te ondersoek. Dit bestaan ​​uit nege mans - almal van óf die Akademie vir Geneeskunde óf die Akademie vir Wetenskap. Twee mans daarop was Benjamin Franklin en Antoine-Laurent Lavoisier. Hulle het Mesmer se behandelingstelsel bestudeer en hul finale uitspraak was nie gunstig nie. Die verslag lui:
"Niks bewys die bestaan ​​van magnetiese dierlike vloeistof nie; verbeelding sonder magnetisme kan stuiptrekkings veroorsaak; magnetisme sonder verbeelding produseer niks. "
Alhoewel die verslag nie gunstig vir sy werk was nie, het Mesmer nooit 'n charlataan genoem soos sommige van sy afvalliges glo nie. Dit het gelyk asof daar 'n opregte geloof is dat Mesmer te goeder trou opgetree het en dat baie van sy kliënte ondanks die berig steeds geglo het.
Dit kan wees dat Mesmer die eerste alternatiewe praktisyn was. In vervloë eeue sou dit gevaarlik gewees het om teen gevestigde mediese praktyk in te gaan, aangesien die invloed van die kerk op die vasteland van Europa sterk was en die definisie van 'die werk van die duiwel' te vaag en wyd was. Hy was ook finansieel baie suksesvol en dit kan op sigself jaloesie onder mede-praktisyns wees. Baie van sy pasiënte het getuig dat hulle aan die begin van sy behandeling pyn gevoel het, maar dat hulle aan die einde daarvan pyn verdwyn het. Vir die pasiënte sou dit alles gewees het om die sukses te definieer. Die verslag het die gewildheid van Mesmer en die behandeling van pasiënte nie deurgemaak deur 'n effektiewe hipnotisme- en suggestiwiteitsproses nie, en dit is 'die belangrikste aspek van Mesmer se terapie.' (Roberto Margotta in 'History of Medicine')