Waarom 'n belangrike diagnostiese hulpmiddel soms onakkuraat kan wees
Die gebruik van ultraklank in swangerskap is redelik algemeen. Dit is oorspronklik ontwerp om die status van ingewikkelde of hoërisiko-swangerskappe te monitor. Vandag word ultrasounds beskou as 'n standaard faset van prenatale sorg.
Terwyl ultraklanke dokters en vroedvroue kan bied, is waardevolle insigte in hoe 'n swangerskap vorder, daar is tye wanneer die uitslae misleidend of onakkuraat kan wees.
Onder sommige van die meer algemene redes hiervoor:
'N Verkeerde Swangerskap Datum
'N ultrasound tegnikus, bekend as 'n sonograaf, sal kyk na sekere funksies tydens die verskillende stadiums van 'n swangerskap om vas te stel of dinge vorder soos hulle behoort. As die tegnikus nie daardie kenmerk kan vind nie, kan dit die teken van 'n probleem wees. Of nie.
Byvoorbeeld, as 'n vrou sewe weke swanger is en die ultraklank nie 'n fetale hartklop toon nie , kan daar 'n oomblik van paniek wees, maar die verduideliking kan eintlik redelik eenvoudig wees: die datering van die swangerskap is af, en jy is nie amper nie so ver as wat jy gedink het.
In so 'n geval kan die dokter of vroedvrou in 'n week nog 'n ultraklank bestel. Uiteindelik kan die swangerskap net goed wees, en alles wat regtig nodig is, is 'n eenvoudige herindeling van die datum.
Ultraklank tegnologie is baie vereenvoudig in die afgelope dekade, maar vereis steeds vaardigheid om 'n akkurate resultaat te kry.
Terwyl die meeste tegnici die nodige opleiding het om 'n eksamen te doen, is sommige, eenvoudig, beter of meer ervare as ander.
Alhoewel daar geen werklike ondersoek ingestel is na hierdie effek in verloskunde nie, het 'n ondersoek na die gebruik van ultraklank in 'n noodgeval aangetoon dat foute of gemiste diagnoses plaasgevind het in enige plek van agt tot 10 persent van die gevalle.
Soortgelyke resultate is gesien as ander tegnieke soos bors X-strale (waar die "muiskoers" meer as 20 persent was) en mammografie (waar die "misgraad" so hoog was as 75 persent).
As daar ooit enige onsekerheid oor die bevoegdheid van 'n sonograaf is, moet u die dokter aanmeld om tydens die eksamen teenwoordig te wees.
Om oorgewig te wees, kan dit moeilik maak - en in sommige gevalle onmoontlik - vir 'n tegnikus om 'n duidelike ultraklankbeeld te kry. Dit geld veral omdat vetsug verband hou met 'n verhoogde risiko van fetale geboorte afwyking (insluitende hart- en gastro-intestinale abnormaliteite) en sulke swangerskapskomplikasies soos pre-eklampsie en postpartumbloeding.
Studies het getoon dat vetsug (gedefinieer as 'n liggaamsmassa-indeks van meer as 30kg / m 2 ) die waarskynlikheid van 'n akkurate lees met byna 50 persent (37 persent versus 19 persent) vergeleke met vroue met normale gewig verminder.
Om dit te oorkom, sal sonograwe gereeld 'n transvaginale ultraklank ('n toestel wat in die vagina geplaas word) by 12 tot 15 weke van die swangerskap verrig. Dit is die tydperk waartydens defekte vaker gesien kan word.
In alle ander gevalle is dit belangrik dat die tegnikus ervaar word om te weet hoe om "oorwerkende" gebiede om te werk wanneer 'n eksterne, abdominale ultraklank uitgevoer word.
> Paladini, D. "Sonografie in vetsugtige en oorgewig swanger vroue: kliniese, medicolegale en tegniese probleme." Ultra Obstet Gyne. 2009; 33 (6): 720-729.
> Pinto, A .; Pinto, F .; Faggian, A. et al. "Bronne van fout in nood ultrasonografie." Crit Ultrasound J. 2013; 5 (Suppl 1): S1.