Vandag word die pous oor die algemeen beskou as die opperhoof van die Katolieke Kerk en, onder die Katolieke, as hoof van die universele Christelike Kerk. Alhoewel hy hoofsaaklik die biskop van Rome is, is hy veel meer as net "eerste onder gelykes", en hy is ook die lewende simbool van die eenheid van die Christendom. Waar kom hierdie leerstelling vandaan en hoe geregverdig is dit?
Geskiedenis van Papale Primacy
Die idee dat die biskop van Rome die enigste persoon is wat 'n pous genoem kan word en oor die hele Christelike Kerk voorsit, het nie in die vroegste jare of selfs eeue van die Christendom bestaan ​​nie.
Dit was 'n leerstuk wat geleidelik ontwikkel het, met laag na laag bygevoeg totdat dit uiteindelik vir almal 'n natuurlike uitgroei van Christelike oortuigings was.
Die vroegste beweeg in die rigting van die pouslike voorrang het gekom tydens die pontificaat van Leo I, ook genoem Leo the Great. Volgens Leo het die apostel Petrus voortgegaan om met die Christelike gemeenskap te praat deur sy opvolgers as biskop van Rome. Pous Siricisus het verklaar dat geen biskop sonder sy kennis kon aangaan nie (let op dat hy nie 'n beroep verlang het oor wie biskop geword het nie). Nie tot Pous Symmachus sou 'n biskop van Rome veronderstel om 'n pallium (wolklere gedra deur 'n biskop) aan iemand buite Italië te gee nie.
Raad van Lyon
By die tweede ekumeniese Raad van Lyon in 1274 het die biskoppe verklaar dat die Romeinse kerk "die opperste en volle voorrang en gesag oor die universele Katolieke Kerk" gehad het, wat natuurlik die biskop van die Romeinse Kerk nogal baie mag gegee het.
Nie tot Gregoria VII was die titel "pous" amptelik beperk tot die biskop van Rome nie. Gregory VII was ook verantwoordelik vir die sterk uitbreiding van die mag van die pousdom in wêreldse sake, iets wat ook die moontlikhede vir korrupsie uitgebrei het.
Hierdie leerstelling oor die pouslike voorrang is verder ontwikkel by die Eerste Vatikaanse Raad, wat in 1870 verklaar het dat "in die beskikking van God die Romeinse kerk die voorrang van gewone mag oor al die ander kerke hou." Dit was ook dieselfde raad wat die dogma goedgekeur het van pouslike onfeilbaarheid , en besluit dat die "onfeilbaarheid" van die Christelike gemeenskap na die pous self uitgebrei het, ten minste wanneer hy oor sake van geloof praat.
Tweede Vatikaanse Raad
Katolieke biskoppe het gedurende die Tweede Vatikaanse Raad 'n bietjie teruggekry van die leer van pouslike voorrang. Hier het hulle eerder gekies vir 'n visie van kerkadministrasie wat 'n bietjie meer soos die kerk in die eerste millennium lyk: kollegiale, gemeenskaplike en 'n gesamentlike operasie onder 'n groep gelyke, eerder as 'n absolute monargie onder 'n enkele heerser.
Hulle het nie so ver gegaan om te sê dat die pous nie opperste gesag oor die kerk uitgeoefen het nie, maar hulle het daarop aangedring dat alle biskoppe in hierdie gesag deel. Die idee is om te wees dat die Christelike gemeenskap een is wat bestaan ​​uit gemeenskap van plaaslike kerke wat hul gesag nie heeltemal opgee nie as gevolg van die lidmaatskap in 'n groter organisasie. Die pous word beskou as 'n simbool van eenheid en 'n persoon wat veronderstel is om te werk om die voortsetting van daardie eenheid te verseker.
Pous se Owerheid
Daar is natuurlik debat tussen die Katolieke oor die omvang van die gesag van die pouse. Sommige argumenteer dat die pous regtig soos 'n absolute monarg is wat absolute gesag dra en aan wie absolute gehoorsaamheid verskuldig is. Ander argumenteer dat die verskil tussen pouslike uitsprake nie net nie verbode is nie, maar ook nodig is vir 'n gesonde Christelike gemeenskap.
Gelowiges wat die voormalige posisie aanvaar, is baie meer geneig om ook outoritêre oortuigings in die politiekryk te aanvaar. vir sover die Katolieke leiers so 'n posisie aanmoedig, word hulle ook meer outoritêre en minder demokratiese politieke strukture aangemoedig. Verdediging hiervan word makliker gemaak deur die aanname dat outoritêre strukture van hiërargie "natuurlik" is, maar die feit dat hierdie soort struktuur eintlik in die Katolieke Kerk ontwikkel het en nie van die begin af bestaan ​​nie, ondermyn sulke argumente heeltemal. Al wat ons oor het, is die begeerte van sommige mense om ander mense te beheer, hetsy deur politieke of godsdienstige oortuigings.