Marokkaanse briewe, een van die monumente van die Iberiese literatuur | Huidige literatuur
Cartas marruecas is 'n epistolêre roman wat geskryf is deur die Spaanse skrywer en militêr José Cadalso. Dit is in 1789 gepubliseer en is een van die belangrikste monumente van die Iberiese literatuur van die XNUMXde eeu. Net so word hierdie werk erken vir die ontwikkeling van die oorspronklike en gewaagde verhaal, wat baie paradigmas van sy tyd agtergelaat het.
Om die waarheid te sê, baie geleerdes beskou sy lyne, belaai met modernistiese prosa, as hul tyd. Dieselfde gebeur met die verhaal, gebaseer op die briefwisseling (in totaal 90) tussen drie fiktiewe karakters. Alhoewel die argument 'n nie-objektiewe analise bied, is dit 'n baie geldige perspektief op die destydse heersende situasie in Spanje.
1 Die skrywer, José Cadalso
1.1 'N Lewe waardig aan 'n boek en 'n film
1.2 'N Man' van die wêreld '
1.3 Met 'n Jesuïete roeping?
1.4 Einde van idille
2 Marokkaanse kaartontleding
2.2 Ontwrigtende lirieke
2.4 Die sensuur
Die skrywer, José Cadalso
'N Lewe waardig aan 'n boek en 'n film
José Cadalso y Vásquez de Andrade is op 8 Oktober 1741 in Cádiz, Andalusië, gebore. Ongelukkig is sy moeder tydens die bevalling oorlede en sy pa het hom ontmoet toe hy 13 jaar oud was.. Dit was 'n ryk sakeman met belange in die Amerikas, te besig om die Atlantiese Oseaan oor te steek en sy vrou te begrawe of na sy seun om te sien.
Die Jesuïetvader Mateo Vásquez, oom van die moedervleuel, het hom tydens sy kinderjare onder sy sorg gehad. Later verhuis hy na Parys om verder te studeer (in die Franse hoofstad ontmoet hy uiteindelik sy vader). Later, Hy het deur Nederland, Italië en die Germaanse gebiede getoer, totdat hy hom by sy vader in Londen gevestig het.
'N Man' van die wêreld '
Die voortdurende reise deur verskeie van die skitterende Europese stede het Cadalso 'n kosmopolitiese lewensvisie gegee. Daarbenewens ervaar hy in die eerste persoon die hoogtepunt van verligte denke. Gevolglik het die jong Josef 'n man van rede geword.
Hierdie 'progressiewe' denkrigting het vir hom swaar konfrontasies met sy vader meegebring.. Omdat sy vader - soos die res van Spanje - baie konserwatiewe "argaïese" ideale aangeneem het. Watter bevoorregte ervaring bo verworwe kennis.
Met 'n Jesuïete roeping?
Die eerste konfrontasie tussen vader en seun was te danke aan die eerste opdrag vir sy nageslag om aan die Seminario de Nobles de Madrid te studeer.. Dit was 'n instelling waarvan die primêre missie was om jongmense voor te berei op burokratiese take, ver van enige artistieke en kreatiewe beroep.
Om aan hierdie 'straf' te ontsnap, het Cadalso voorgegee dat hy belangstel om as 'n Jesuïtiese geestelike op te lei. Eintlik was dit nogal 'n heksery; sy vader verwerp hierdie godsdienstige bestel en stuur hom terug na die "verligting". So het hy 'n tweede fase geleef wat gebaseer is in die 'stad van liefde'. Hy het ook deur die vasteland gereis om lewende tale en Latyn te leer ('n taal wat in daardie jare amper in onbruik was).
Einde van idille
Die dood van sy vader in 1761, toe die geïllustreerde jongman net 21 jaar oud was, was 'n 'oproep na die aarde'. Hy is terug na Spanje om ontstellende nuus te vind: die ou fortuin van sy vader het verdwyn ... Sonder erfenis het hy besluit om by die leër aan te sluit. Dit was sy ou verlange as tiener, wat in die eerste instansie deur sy vader veto gemaak het (hy het ook nie met mans op die been gekom nie).
Van toe af kombineer hy intense romanse met sy literêre werk en militêre beroepe. As gevolg van laasgenoemde, Cadalso is in 1782 te vroeg dood, die slagoffer van die fragment van 'n granaat wat hom in die tempel getref het terwyl hy in die besetting van Gibraltar geveg het.
Ontleding van Marokkaanse briewe
U kan die boek hier koop: Marokkaanse briewe
Somber nagte y Marokkaanse briewe verteenwoordig die nie plus ultra binne die literêre loopbaan van José Cadalso. Weens die omstandighede wat in die vorige paragraaf beskryf is, is albei werke postuum en in aflewerings gepubliseer. Die Pos van die Blindes de Madrid was die medium wat verantwoordelik was vir die bekendmaking van hierdie uitstaande werke aan die wêreld.
Die kolonel - hy het pas 'n paar dae voor sy dood hierdie rang ontvang - lewer sy gevierde epistolêre roman tussen 1773 en 1774. Hy slaag nie daarin om die konserwatiewe sensuur van destyds te oorkom nie en daarom het hy geen geleentheid gehad om sy sukses in die lewe te geniet nie.
Na die omvang van die Spaanse Goue Eeu het die later Spaanse literatuur 'n taamlik uitgesproke slaggat betree.. Na die genie van skrywers soos Lope de Vega, Pedro Calderón de la Barca, Francisco de Quevedo, Tirso de Molina of Sor Juana Inés de la Cruz (onder andere), was dit 'natuurlik' dat die volgende fase as 'stilstaande' beskou word ".
Maar Marokkaanse briewe dien as 'n ongewone voorstel om weer Spaanse briewe aan die gang te sit. Danksy 'n uitstekende kombinasie epistolêre genre meer verklarend, met die subtielste prosa vol narratiewe figure.
Die hoofrolspeler is Gazel, 'n jong Marokkaan uit 'n welgestelde gesin wat pas met vakansie in Spanje aangekom het.. Hy waardeer al die situasies wat hy objektief waarneem en streef daarna om nie deur vorige uitsprake te beïnvloed nie. Hierdie gedrag is grootliks te danke aan sy onderwyser, Ben Beley, wat hy op hoogte hou van al sy ervarings.
Aanhaling deur José Cadalso.
Om hierdie rede is Beley baie trots op die poging van sy mentee om enige oppervlakkige of vooropgestelde idees te oorkom. Aan die ander kant, Nuño, 'n middeljarige Spanjaard, voltooi die drietand van senders en versenders. Hierdie karakter verteenwoordig die progressiewe houding van die skrywer, 'n vurige liefhebber van waarheid, met min vertroue in sy landgenote, maar 'n onvermoeide verdediger van die land.
Die Andalusiese skrywer was nie in staat om sy werk in sy leeftyd te sien publiseer nie as gevolg van die sterk kritiek op die Iberiese samelewing wat in sommige gedeeltes weerspieël word Marokkaanse briewe. Nadat hy in Parys en Londen gewoon het, asook die vordering in menslike denke in Italiaanse en Germaanse samelewings eerstehands gesien het, was sy terugkeer na Spanje byna traumaties.
Die verbintenis van die Iberiese nasie aan idees uit die verlede - en byna heel Europa oortref - was die skandaligste vir Cadalso. Dit is nie verbasend nie dat hierdie posisie hom met sy vader laat bots het (in die middel van sy "essay-briewe"). Dit was eweneens 'n standpunt wat deur die mees konserwatiewe en tradisionalistiese sektore verag is, alhoewel die tyd uiteindelik reg was.