Salt Lake City het besondere status as administratiewe hoofstad van 'n deelstaat, as setel van 'n groot universiteit, die Universiteit van Utah, en as wêreldhoofkwartier van 'n welvarende kerkgemeenskap. Terwyl sy lughawe sowel in die VSA asook op internasionale vlak as een van die mees stiptelikes beskou word. Met 'n metropolitaanse bevolking van meer as een miljoen is dit die grootste stedelike sentrum in die Groot Bekken (Great Basin). Sy belangrikste residensiële buurstad en tweede grootste stedelike nedersetting in Utah, West Valley City, is eers so onlangs soos 1 Julie 1980 geïnkorporeer. Oorspronklik net 'n reeks boerderye suidwes van Salt Lake City, geleë in 'n gebied wat deur Heiliges net over Jordan (anderkant die Jordanrivier) genoem is, het dit in die 20ste en 21ste eeu vinnig gegroei. In 2010 was dit die etnies mees diverse stad in Utah waar die persentasie minderhede sowat 45 persent beloop het.
Salt Lake Temple teen sononder. Die tempel se voltooiing in 1893 (ná 'n boutyd van veertig jaar) het 'n nuwe periode in die verhouding tussen Utah se LDS-gemeenskap en die res van die nasie ingelui. Die dagblad Chicago Tribune het na die sakrale gebou verwys as die "Nuwe Wêreld se Sint Pieterskerk". Die tempel is tans gesluit vir renovasie, maar ander geboue op Tempelplein staan steeds oop vir besoekers
In hul Soutmeerstad het Kerklidmate een van die Verenigde State se suksesvolste utopiese gemeenskappe gevestig - 'n selfversorgende samelewing met 'n teokratiese regering wat op landbou gesteun en aanvanklik, net soos die patriarge van die Ou Testament, poligamie (veelwewery) goedgekeur het. Selfs die straatuitleg is volgens die bepalings van die Boek van Mormon en Profeet en Kerkstigter Joseph Smith, Jr. se visie vir die City of Zion, New Jerusalem beplan - met 'n wydte van 132 voet vir hoofstrate. Die Salt Lake City-tempel vorm die middelpunt vir 'n koördinateplan waarvolgens strate genommer is. Die setlaargemeenskap kon nogtans net vir 'n beperkte tydperk, tussen 1847 en omstreeks 1890, in sy oorspronklike vorm bestaan voordat dit sy leefstyl aan die Amerikaanse hoofstroomkultuur moes aanpas. Terwyl Salt Lake City in die dekades tot 1930 van die grootste veranderinge van enige groot Amerikaanse nedersetting ondergaan het, is baie van die vroeë tradisies laat vaar. Binne Salt Lake City se stadsgrense het die persentasie Kerklidmate tot sowat 30 persent gedaal.
Gaandeweg het Salt Lake City dieselfde pad geloop soos ander stede in die VSA. 'n Kapitalistiese ekonomie het die ou landboustelsel vervang wat deur die Kerk ontwerp is, terwyl moderne vervoer- en ander infrastruktuurgeriewe, nywerhede ontwikkel is, net soos meer wêreldlike vorme van vermaak en kulturele diversiteit, en 'n moderne samelewing wat gelyke regte vir vroue gewaarborg het. Salt Lake City huisves vandag steeds die internasionale hoofkwartier van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae in 'n kantoorgebou op Tempelplein wat tussen 1962 en 1972 opgerig en - nadat dit gedeeltelik reeds in gebruik was - in 1975 amptelik ingewy is. Hierdie besige administratiewe spilpunt van 'n wêreldkerk met 28 bogrondse en drie ondergrondse verdiepings hanteer so veel pos dat 'n eie poskode daaraan toegewys is.
Houtraamgeboue was vir Young as latere Kerkleier heeltemal buite die kwessie. So is van begin af die voorkeur aan permanente steengeboue gegee. Aanvanklik was luggedroogde adobe-bakstene op 'n steenfondament die belangrikste boumateriaal vir openbare en kerkgeboue weens die gebrek aan steenkool en hout wat as brandstof vir die vervaardiging van gebrande bakstene benodig is. Binne 'n dekade na die stadstigting was daar reeds 'n gemeenskapsaal, vergaderingsale vir Kerklidmate, skoolgeboue, winkels, meule en privaat wonings - alhoewel geboue gewoonlik tot een of twee verdiepings beperk moes bly. Die Griekse Herlewingstyl (Greek Revival) was die oorheersende styl in die vroeë fase, met enkele geboue wat in die vroeë Neogotiese Styl (Early Gothic Revival) ontwerp is. Vanaf 1863 is tot bakstene as boumateriaal oorgegaan.