'n Jaar voordat ek hierheen verhuis het, het ek die mooiste moffie in Kaapstad ontmoet. Hy lyk nie net soos 'n Griekse god nie, hy �s Grieks. Toe hy van my Israel-planne hoor, nooi hy my na sy woonstel om na sy Israeliese musiek te luister. Ek verwag dieselfde volksliedjies wat die meeste toeriste koop.
Terug na die hitte van Israel en Poliker. 'n Paar maande gelede gaan daar oral in ons dorp plakkate op: YEHUDA POLIKER 12 JUNIE 2004. Maar ons moet vliegtuigkaartjies na die suidpunt van Afrika koop. Dus is daar nie geld vir kaartjies na konserte nie - nie eers 'n konsert van Yehuda Poliker nie. Elke keer as ons by so 'n plakkaat verby loop, sug ek hard en hartseer. Judy s� net: "Ag shame! Foeitog!" Dit klink nogal oulik as dit so effe vermaaklik met 'n Duits-Israeliese aksent ges� word. En dan skielik tref 'n briljante idee haar. "Jou studente wil mos vir jou 'n present vir die einde van die skooljaar gee. Ek sal voorstel dat hulle vir jou die kaartjie na die konsert koop sodat jy kan ophou kerm!"
Een oomblik voel dit vir my asof die harde ritmes van rock 'n roll my hartklop totaal oorheers, maar dan verlei hy ons met melodiese ballades, slegs deur die bazoeka en 'n trekklavier begelei.
Maar ongeag die ritmes draai die woorde altyd rondom die sin van die lewe en die ongenaakbaarbeid van oorlog en die dood:
Daar is nie net verwysings na die vervolging van die Jode deur alle eeue nie, maar ook verwysings na die onrus van ons eie tyd en die onnodige dood van alle Israeli's - Jood sowel as Arabier. Syne is nie protesmusiek soos di� in byvoorbeeld Amerika wat die regeringsbeleid aanval nie, maar liewer 'n weerspie�ling van die situasie en 'n ontboeseming van ons emosies as volk. Die vraag in ons harte bly nog lank na die laaste noot in die lug hang: Sal daar ooit vrede kom?