Metal Gear Solid 5 Holds Off Mario Maker in UK - WTFGamersOnly
News	Metal Gear Solid 5 Holds Off Mario Maker in UK	Phero Peter Nguyen
Share this:FacebookTwitterTumblrGooglePinterestPocketRedditEmailLinkedInLike this:Like Loading...	Tags Metal Gear Solid uk charts xbox one	Phero Peter Nguyen Bush ontvang 'uitstekende' behandeling | Nuus24
Bush ontvang 'uitstekende' behandeling
Houston – Die voormalige Amerikaanse president George H.W. Bush se personeelhoof sê hy ontvang uitstekende mediese behandeling in Houston.Jean Becker, Bush se jarelange personeelhoof, het Donderdagaand in 'n verklaring gesê die 88-jarige Bush is siek en sal waarskynlik vir 'n ruk lank in die hospitaal wees.Becker het gesê Bush word behandel vir erge bronchitis, wat 'n reeks komplikasies veroorsaak het.Sy het ook gevra dat mense hom en sy familie in hul gebede onthou.Bush word sedert Sondag in die intensiewe sorgeenheid by die Methodiste-hospitaal behandel. Hy is op 23 November in die hospitaal opgeneem.– Volg Nuus24 op Twitter Kuns | Argief – SKROP
Kuns | Argiefadmin2019-10-01T09:58:57+00:00
Landskappe as heerlike spieëls van onthou
Die landskap (as geskilderde voorwerp), sê Simon Schama in sy boek Landscape and Memory (1995) is ŉ kulturele konstruk, ŉ spieël van kodes vir ons herinneringe en mites wat ontsyfer moet word. ŉ Stuk grond met bome en wat nog daarop en die lug daarbo kan derhalwe op talle maniere voorgestel en uitgebeeld word. Dít sal afhang van die herinneringe en die mites. Maar meer nog, ook van die kodes wat gebruik word; kodes waaroor daar binne kultuur (weer met heelwat variante) ooreengekom word. Kodes soos byvoorbeeld realisme, of abstraksie.
Om kultureel ooreen te kom oor realisme (die landskap lyk soos die stuk grond) is dalk eenvoudiger as abstraksie as ŉ kulturele konstruk. Maar as ek Schama reg verstaan gaan alle landskappe eintlik oor wat ons wíl sien as wat ons wél sien. “We don’t see things as they are, we see them as we are,” het Anaïs Nin gesê.
So het Olaf Bisschoff, Johannesburgse skilder wat jare lank al landskappe, spesifiek lug en wolke, in sy kuns verreken, in sy Terra incognita, ŉ 2008-uitstalling, veel meer as weergawes van stukke grond eerder ŉ uitbeelding van verlies aan die onbekende vergestalt; ŉ verlies aan ŉ tyd toe alles nie bekend en so uitgepluis was nie. Toe die “terra” wat “incognita” was, nog deur monsters bewoon was.
Onlangs, tydens en ná ŉ verblyf in Swede, het geometriese vorme en ontwerpe bo-oor en in sy landskappe hulle opwagting gemaak – moontlik as ŉ kopknik in die rigting van Skandinawiese niefiguratiewe abstraksie en die Russiese Avant garde- en Suprematisme-beweging. Moontlik as ŉ manier van hulde aan die Modernisme van die vorige eeu wat deesdae nuwe belangstelling prikkel in ontwerp sowel as kuns.
Nou vertoon Bisschoff in die Dawid Ras-galery klein skilderye met ontwerpe op pikswart agtergronde, agtergronde wat netsowel pikdonker landskappe kan wees. Die landskap is tog daar wanneer daar beurtkrag is, jy kan dit net nie sien nie? Meer nog por hy in die rigting van besit. Kan jy grond besit wat jy nie kan sien nie?
Dink maar aan Thomas Gainsborough se befaamde Mr and Mrs Andrews (1748-49), die portret van die egpaar waarin die landskap in die agtergrond ŉ lewensgrootte portret van besit word – iets van alles dié is myne!
En so onderstreep Bisschoff die “memory”-deel in Schama se boektitel. Landskap loop ook saam met geheue of heugenis of verbeelde onthou. Hoe ŉ mens dit ook al wil stel.
Dít doen Bisschoff boonop in die heuglikste kodes, die heerlikste abstraksies wat herinneringe van die middel van die vorige eeu aktiveer – die 1950’s wat tegelyk jare van vrede én eindelose vergissing was.
Die laaste sin behoort aan Jean Dubuffet (1901-1985): “There is no such thing as abstract art, or else all art is abstract, which amounts to the same thing. Abstract art no more exists than does curved art yellow art or green art.”
The Shape of Things to Come, met skilderye deur Olaf Bisschoff en klein beeldhouwerke deur Renier le Roux is tot einde Mei te sien in die Dawid Ras-galery by Silvelaweg 18, Sandown Estate, Johannesburg. Bel Dawid by 082 492 9777 vir ŉ afspraak.
Die bootjie kan nie vaar nie
Die nag van 18 April 2015 het ŉ vissersboot van sowat 30 m tussen die kus van Libië en dié van die Italiaanse eiland Lampedusa gesink. Daar was net 28 oorlewendes. Die res van die tussen 700 en 1 100 vlugtelinge aan boord (betroubare bronne praat van 800) het, vasgekeer in die vragruim, verdrink toe die vaartuig omgeslaan het.
Die einste boot, wat teen miljoene vlot gemaak is ná die tragedie, pryk nou in Venesië se Arsenale as ŉ installasie, Barca nostra (Ons boot), ŉ projek van die Switsers-Yslandse kunstenaar Christoph Büchel. Dié boot is nou die stil getuienis van Europa se onverskilligheid jeens duisende vlugtelinge.
Büchel het nog geen onderhoud toegestaan nie, hoewel sy medewerker, die kurator Maria Chiara di Trapani, gesê het: “Ons lewe in ŉ tragiese oomblik sonder geheue. Ons kyk na die nuus en dit lyk so ver verwyderd. Iemand is dood in die see, en dan skakel ons oor na ŉ ander kanaal.”
Die aanwesigheid van die boot mag besoekers aan die Venesiese Biënnale dalk anders oor die voorval laat dink, het sy bygevoeg. “Ek hoop mense sal respek toon en in stilte daarna kyk.”
Dié deel begryp ek. Die goeie bedoeling.
Maar dit is nie so eenvoudig nie. Die hele vlugtelingsaak is netelig om die minste te sê. En verg omsigtigheid. Boonop was daar rondom die herwinning van die vaartuig ŉ hele boel wollerigheid.
Hoewel kuns ŉ katalisator is om mense aan die dink te kry en uit hulle roes te skok (iets waarmee niemand fout vind nie), voel ek ongemaklik met dié barca, asof dit, selfs binne die konteks van die Biënnale, kwalik meer word as nóg ŉ brokkie artistieke kommentaar. Daar is reeds na dié werk van Büchel verwys as “ŉ viering van die nostalgie van tragedie”.
Stroperige emosie as spektakel ondergrawe immer die erns van sake.
Dié paradering van tragedie herinner aan die Chinese kunstenaar Ai Wei Wei se selfportret wat hy vier maande ná die dood van Alan Kurdi op die strand van Bodrum gemaak het vir die Indiese kunsskou in Dehli. Ai het in dieselfde posisie gaan lê, wang teen die klippers, as dié waarin die driejarige se lyk uitgespoel het.
Weer eens – en ek twyfel nie vir een oomblik dat Ai die saak van Siriese vlugtelinge goedgesind is nie – die opportunisme en sensasie lê besonder vlak. Soos die geval met Barca nostra.
Lees ŉ mens Büchel se werk binne die konteks van die uitstalling waarvan dit deel is, met die titel “May You Live In Interesting Times”, dra die werk nie by tot die problematiek van vlugtelinge (of watter kwessie ook al) nie, maar word die werk self problematies.
Dié is ŉ bootjie wat besoekers gaan lok, wat lieflike selfie-oomblikke gaan bied. Maar dit is een wat nié vaar nie.
Lym, ink, verf: Tussen vorm en vormloosheid
In die 1990’s het Penny Siopis met koue lym begin eksperimenteer. Dié dik, wit vloeistof het sy ruimskoots op groot gespande doeke op die vloer uitgegooi. Dié werkwyse en die skilderye wat sy later voortgebring het, het sy by geleentheid beskryf as “ŉ fluïede affêre”. Die lym het die vermoë om van vorm en kleur te verander wanneer dit in aanraking kom met gravitasie, suurstof, water en bowenal die beweging van haar hand. Die wit vloeistof stol mettertyd en word deursigtig, word iets van ŉ membraanagtige visuele veld.
Dit is hierdie vermoë van die lym, om deurentyd “iets anders” te wees en tegelyk die gedaante aan te neem van ŉ beeld (image) of ŉ gelaat, wat Siopis kombineer met ink en olieverf om doeke te skilder wat verbeelde wêreld vergestalt.
So is dit weer die geval in Warm Water Imaginaries, haar jongste uitstalling in Stevenson in Braamfontein, Johannesburg. Dié werk het sy gemaak op uitnodiging om deel te neem aan Rising Waters: The Indian Ocean in the Twenty-first Century, ŉ groepuitstalling wat volgende jaar in Boston aangebied word. Hoewel die werk, en so ook die titels van die skilderye en 84 tekeninge, grotendeels dui in die rigting van aardverhitting, is Siopis se werk nooit in net een rigting gefokus nie. Sy slaag immer daarin om ŉ breër register by te hou. En word die “onderwerpe” wat ter sprake kom in haar werk eweso deel van “ŉ fluïede affêre”.
Tentacular Time, die titel van ŉ installasie met voorwerpe, koerantknipsels, boeke en wat nie al nie (en wat ŉ mens iets herinner aan die installasies van die 1990’s), het die soepel vernuf van ŉ seekat om sy of haar lyf te plooi: tussen vorm en vormloosheid. Maar die seekat word in die videowerk She Breathes Water (2019) as’t ware die stem wat die mens herinner aan sy vernietigingspad: “… You gained the upper hand … it is not all about your might … can you imagine the world without you?”
Dat ons in warm water is, is nie altemit nie.
Die uitstalling is te sien tot 3 Mei. Die Stevenson-galery is by Jutastraat 62, Braamfontein. Navrae: 011 403 1055. Die galery is oop van Maandag tot Vrydag 09:00 tot 17:00 en Saterdae van 10:00 tot 13:00.
Suile teen die tyd
Amalie von Maltitz het onlangs haar negende solo-uitstalling van beelde in keramiek in Dunkeld, Johannesburg, aangebied.
Met die Columns/Suile van die uitstallingtitel roep Von Maltitz elemente van ŉ klassieke wêreld op: dié van Griekse pilare, van edele kariatides en desnoods begoëlende totempale. Verdere aanduiding hiervan sou die feit kon wees dat sy die beelde nie titels gee nie, maar eien met Romeinse numering – van II tot XVIII (no. I was nie op die uitstalling nie). Haar beelde spreek van klassieke soliditeit, daar is glimpse van die figuratiewe en daar is trekke van mitologiese en natuurlike vorms – alles geboetseer in klei. Om klei te lei tot beelde van sowat ŉ meter hoog getuig van jare se ervaring en ure in die ateljee; van dissipline en deursettingsvermoë.
Maar dan moet ŉ mens in gedagte hou dat jy te make het met Amalie von Maltitz, die vrou wat nadat sy in 1983 haar meestersgraadverhandeling oor die beeldhouwerk van Edoardo Villa voltooi het, haar kommersiële vlieënierslisensie verwerf het en vir nege jaar safari-vlugte in die lugruim oor Botswana, Zimbabwe en Namibië onderneem het.
Dit was Villa wat op ŉ dag na ŉ kleinerige keramiekbeeld van haar sit en kyk het en haar gepor het om groter te werk, minstens ŉ meter hoog, het hy gesê. En so het die reeks Suile begin, beelde wat sy in segmente maak (so groot as wat haar oond kan akkommodeer) en dit stapel.
Al haar ervarings, of dit nou dié is van ŉ tamaai tamarisk in die Vrystaat, of die kontoere en riwwe in die landskap uit ŉ vliegtuig, of rotse in getypoele of formasies in Kappadosië, bring sy byeen in haar beelde. Eweso die invloede wat haar kunstenaarsloopbaan bepalend gevorm het.
Aan die Michaelis-kunsskool van die Universiteit van Kaapstad (UK) het sy in die vroeg 1960’s onder leiding van Lippy Lipshitz kennis gemaak met houtkerfwerk. Ná haar studie aan die UK is sy van 1963 tot 1965 na Stuttgart, waar sy beeldhou studeer het aan die Akademie der Bildenden Künsten en op ŉ keer ŉ handwerkklas van prof. Schellenberger bygewoon het. Von Maltitz onthou hoe Schellenberger, op sý dag ŉ student aan die Bauhaus, in ŉ lesing nadruk gelê het op eenvoudige handelinge soos weefwerk, om ŉ lepel en ŉ vurk uit takkies te kerf en om klein potjies met spirale klei te vorm. Dié kwaliteite het vir haar die beginsel vir haar verstaan van kreatiwiteit geword.
Later was daar ook ander invloede en ruggespraak met medekunstenaars soos Thijs Nel en Villa.
Dié invloede het sy verwerk en haar eie gemaak om Suile met ŉ eie stem voort te bring: gestileerd in ŉ Europese tradisie, met die asemhaling van Afrika; in klipharde klei, met die soepelste beweging; met die juiste verhouding tussen grinterige klei, oksiede en glasuur. Wat opval is die noukeurige afwerking, dat ŉ skildershand as’t ware plek-plek deurslaan in haar afwerking van oppervlakke. En daarmee saam Von Maltitz se respek vir klei.
“Wanneer die kunstenaar klei benut,” het sy by geleentheid opgemerk, “deel sy op ŉ mikro-skopiese skaal weer in die kringloop van die aarde se bestaan. In ŉ sekere sin is dit betekenisvol om weer die klei tot teken te kan omskep, wat gelyk rots, klip en mens kan wees, en ou simboliese waardes van die rots in herinnering te roep.”
Moontlik is dit die simboliese waardes, soos sy daarna verwys, inherent in haar beelde wat haar werk so aantreklik maak. Tesame met haar eenvoudige benadering tot eerlike materiale (die saadjie wat Schellenberger jare gelede geplant het). Op dié manier kry Von Maltitz se werk ŉ tydlose kwaliteit.
Beurtkrag inspirasie vir Sasol-wenwerk
Toe Vincent van Gogh sy Aartappeleters in 1885 geskilder het, was daar nie elektrisiteit nie. Die enigste ligbron in dié donker tafereel is die hanglamp bokant die etenstafel waar vyf mense, algar bewerkers van grond, aansit vir kos en koffie. Die vier wie se gesigte ŉ mens kan sien lyk selfs moerig, na die aartappels wat hulle kweek en eet.
Heelwat later, 134 jaar later om die waarheid te sê, wen die 24-jarige Patrick Rulore die Sasol Nuwe Handtekeninge-kunskompetisie met ŉ skildery wat herinner aan Van Gogh se Aartappeleters. Die vyf figure in Rulore se Stage 4 Moments, olie op doek, is eweneens aan tafel. Maar die omstandighede is nie boertig nie en daar is nie ŉ aartappel in sig nie. Benewens die inrigting van sy doek en plasing van die figure is die groot ooreenkoms die lamp op die tafel in Rulore se uitbeelding van Suid-Afrikaanse beurtkrag. Dit is dié plasing wat die skaduwees tot gevolg het, skaduwees wat as’t ware verdere tafelgenote word.
Sy skildery bied hy nie aan as lamentasie oor beurtkrag nie, maar eerder as ŉ viering van die afwesigheid van elektriese ware wat oorbodig raak tydens dié donkerte – “en die geleentheid om mekaar in die oog te kyk, te gesels, te lag en [bord]speletjies te speel”.
Dit is dié skildery wat die beoordelaars – Pieter Binsbergen, Cate Terblanche, Mary Sibande en Wilhelm van Rensburg – beïndruk het en Rulore, ŉ finalejaarstudent aan die Tswhane Universiteit vir Tegnologie, laat wen het. As deel van sy prys kry Rulore die geleentheid om volgende jaar ŉ solo-uitstalling in die Pretoriase Kunsmuseum aan te bied.
Luyanda Zindela van Durban is aangewys as naaswenner met ŉ tekening in pen, ink en grafiet.
Die vyf merietewenners is Nico Athene (Johannesburg), Angelique Patricia Mary Bougaard (Johannesburg), Cecilia Maartens-Van Vuuren (Bloemfontein), Kgodisho Moloto (Polokwane) en Mlamuli Eric Zulu (Durban).
Die wenners se werk is saam met dié van die gekeurde kunstenaars tot 29 September te sien in die Pretoriase Kunsmuseum.
Judith Mason vanjaar Innibos
Die lewe en werk van Judith Mason (1938-2016) word vanjaar op die Innibos Laeveld Nasionale Kunstefees in Nelspruit gevier met ŉ uitstalling saamgestel deur haar dogter Tamar Mason.Die uitstalling, Living Lines and Impressions: A Glimpse of Judith Mason’s Editions and Drawings, bied ŉ intieme en persoonlike blik op Judith Mason se grafiese werk, tekeninge, kunstenaarsboeke en tapisserieë. Grafiese drukwerk uit The Artists’ Press word ook vertoon.Dié uitstalling is te sien in die White River Art Gallery, Casterbridge, Witrivier. Mason het die laaste 15 jaar van haar lewe net buite Witrivier gewoon.In haar loopbaan wat strek oor vyf dekades het sy in verskillende dissiplines gewerk. Haar werk is opgeneem in belangrike en groot versamelings, openbaar sowel as privaat. Sy het Suid-Afrika verteenwoordig op die Venesiese Biënnale in 1966, die São Paulo Biënnale van 1971, die Houston-kunstefees in 1980 en Art Basel, Miami Beach, in 2008.Judith Seelander Menge is op 10 Oktober 1938 in Pretoria gebore en het grootgeword op Zeerust en Bosbokrand in Mpumalanga. Sy het in 1956 aan die Pretoria High School for Girls gematrikuleer.Sy het kuns aan Wits studeer en daarna skilderklas gegee aan die Universiteit van die Witwatersrand, die Universiteit van Pretoria, die Michaelis-kunsskool van die Universiteit van Kaapstad en die Scuola Lorenzo de Medici in Firenze, Italië.Oor haar beroep het sy by geleentheid gesê: “I paint in order to make sense of my life, to manipulate various chaotic fragments of information and impulses into some sort of order, through which I can glimpse a hint of meaning. I am an agnostic humanist possessed of religious curiosity who regards making artworks as akin to alchemy. To use inert matter on an inert surface to convey real energy and presence seems to me a magical and privileged way of living out my days.”Tamar Mason is op Woensdag 26 Junie om 11:00 by die Kuns-oase, Laerskool Nelspruit, in gesprek met Johan Myburg oor dié uitstalling. Toegang is gratis.
Keur van Afrika-kuns nou in Johannesburg
Sy aanspraak dat hy nooit voet op die Afrika-vasteland gesit het nie, kan ŉ mens Pablo Picasso toegee. Maar dat hy teen 1907, toe hy Les demoiselles d’Avignon geskilder het, gŉ benul van Afrika-kuns gehad het nie – dis dik vir ŉ daalder. Teen 1900 was “kurio’s” uit Afrika en die Stille Oseaan-streek die in-ding in Parys en is dit onder meer in die Musée d’Ethnographie du Trocadéro uitgestal. Hoewel Picasso aangevoer het dit was die Iberiese klipbeelde wat hy op besoek aan Spanje gesien het wat die visuele vertrekpunt vir die figure in dié skildery was, weet almal dat Henri Matisse die klein sittende figuur wat hy in 1906 in ŉ Paryse kurio-winkel gekoop het, vir Picasso gewys het … en dat hy gaande was daaroor.
Nietemin, die belang en invloed van Afrika-kuns – veral maskers – in die Westerse kunsgeskiedenis word algemeen aanvaar; al in die werk van Edouard Manet, Paul Cézanne en Paul Gauguin en later in Fauvisme, Kubisme en die Duitse Ekspressionisme.
Om meer as ŉ honderd jaar later deur die uitstalling 40 Years of Collecting: A Celebration of the Standard Bank African Art Collection in die Standard Bank-galery in Johannesburg te stap, is dit wonderlik om benewens die intrinsieke seggingskrag en waarde van die stukke ook te verreken hoe dié erfenis invloed gehad het en steeds het op Suid-Afrikaanse kuns en kultuur.
Irma Stern (1894-1966) was nie net ŉ versamelaar van Afrika-kuns nie, maar het dikwels ook dié elemente in haar kuns gebruik. Alexis Preller (1911-1975) se behoefte aan “kuns gewortel in Afrika” het hom gelei op talle reise, onder meer na die destydse Swaziland, Zanzibar, Egipte en die Kongo. In Parys was dit die Afrika-kuns in die einste Trocadéro wat sy aandag geboei het. Hier ter plaatse was dit die Ndebele (Mapogga)-kultuur waarin hy heelwat inspirasie gevind het.
Soos Stern en Preller is reis ŉ belangrike stimulus vir Karel Nel (1955), ŉ kunstenaar wat self ŉ omvangryke versameling Afrika-kuns het en wat Afrika-elemente ook ruimskoots in sy werk gebruik.
Kyk ŉ mens na die dierefiguur in een van die kopstutte uit die noorde van die land, kan jy begryp uit watter wêreld die beeldhouer Sydney Kumalo se diere met hul stewige pote kom. En in Laduma Ngxokolo se grafiese ontwerpe vir Laduma-breiwerk vir MaXhosa maak die patrone in tradisionele kralewerk hul opwagting.
Hierdie is maar ŉ paar voorbeelde en redes waarom ŉ besoek aan dié keurige uitstalling, saamgestel deur Same Mdluli, Standard Bank se kurator, in samewerking met die kurators van die Wits-kunsmuseum (WAM), die moeite werd is.
Tot 6 Julie. Rondleidings op 8, 22 en 29 Junie om 10:00. Standard Bank-galery, h/v Simmonds- en Frederickstraat, Johannesburgse middestad. Veilige onderdakparkering: h/v Harrison- en Frederickstraat. Maandag – Vrydag 08:00 tot 16:20, Saterdae 09:00 – 13:00. Toegang gratis.
Onder die vel van die dagdroom
Min dinge haal by die ervaring van dagdroom: anders as nagdroom kan jy die koers bepaal; jy is onbewus bewus; jy is in daardie wonderlike kokon wat hulle verbeelding noem; die onmoontlike word haalbaar, en daar is die heerlike elektrisiteit wanneer jy wakker skrik – die sensasie dat jy betrap is waar jy nie mog wees nie.
“Woolgathering” is wat Engels dit noem. Komende van die oënskynlik doellose dool agter wolle aan wat aan takke bly steek het in ŉ landelike verlede.
Dit is ook die titel van Benjamin Skinner se jongste uitstalling in Parkhurst in Johannesburg. ŉ Foto-uitstalling van portrette van mense in daardie allerindividueelste oomblikke van droomverlorenheid.
Skinner is veel meer as fotograaf: Hy is die instigeerder van dagdroom deur ŉ konteks en omgewing te skep in ŉ “den” (met die allure van ŉ 19de-eeuse opium den) waarin hy die portrette geneem het, maar ook in die galery gerekonstrueer het – met op openingsaand sewe sitters/modelle/karakters in situ. Au naturel.
Boonop staan sy hande vir niks verkeerd nie. Soos in ŉ kamer van kuriositeite vertoon hy van die foto’s, gedruk op twee lae – die een suurvrye veselpapier en bo-oor ŉ honderd jaar oue sy – in handgemaakte kabinette van berkehout, of gedruk op Awagami kozo-moerbeipapier met sy bo-oor ŉ laag van die sy, eiehandig geraam in dun berke-rame.
Naaktheid à la Gustave Courbet (L’origine du monde) is soos in al Skinner se vorige werk gewoon deel van dié “woolgathering” as “indulgence in aimless thought or dreamy imagining” en dit is op dié punt waar die elektrisiteit dalk optimaal kraak. Terloops. Die sy waarop hy sy foto’s druk is in die 1920’s gebruik as insulering vir elektriese kabels.
Die den is tans leeg, die vuur wat op openingsaand in die kaggel gebrand het, is dood. Maar in die vertrek draal die drome van die sitters nog.
Die moontlikheid van oorlewing
Muholi het dié argief wat reeds foto’s van meer as 500 vroue insluit in 2006 begin en die eerste portret was dié van Busi Sigasa, digter, aktivis en vrou wat “ŉ daad van korrektiewe (“curative”) verkragting” oorleef het. Sy is egter in 2007 op 25 dood.
Dit is die einste projek wat, toe dit destyds in die Konstitusionele Hof in Johanneburg vertoon is, die argwaan van die destydse minister van kuns en kultuur, Lulu Xingwana, ontlok het. Xingwana het die uitstalling as onsedelik beskryf.
Wat veral blyk uit Muholi se foto-projek is die moontlikheid van oorlewing van misdade wat spruit uit haat, die maniere waarop gerou word en die behoefte om te behoort.
Muholi se volgehoue aktivisme op die terrein van die visuele kunste het die afgelope 13 jaar bygedra om ten opsigte van dié onderwerp suksesse sowel as leemtes in die Suid-Afrikaanse gemeenskap uit te wys. Ses van die deelnemers wie se portrette ingesluit is in die projek is intussen dood. Vir Muholi is dié sterftes aanduiding van ongelykheid wat steeds gedy en die feit dat nie almal se grondwetlike reg ewe veel waarde het nie – ondanks verskansing daarvan in die Grondwet.
In ŉ tyd waarin Afrika-lande toenemend homofobies raak en wetgewing deurvoer wat anti-homoseksueel is, klink Muholi se stem klokhelder op téén sulke vergrype. Dit is haar onuitwisbare argief foto’s wat sal blý getuig dat lesbiese, gay, biseksuele, transgender- en interseks-gemeenskappe nie “on-Afrika” is nie.
Muholi se Faces and Phases-reeks was in 2013 deel van die Suid-Afrikaans paviljoen op die Venesiese Biënnale en die São Paulo Biënniale in 2010. Die reeks is ook van 29 April tot 18 Oktober volgende jaar deel van die Zanele Muholi-oorsiguitstalling in die Tate Modern in Londen.
Stevenson is by Sewende Laan 46, Parktown-Noord, Johannesburg. stevenson.info.
Protes gee museum gas oor portretprys
ŉ Portret van ŉ vriendin van die skilder Charlie Schaffer is onlangs aangewys as die wenner van die 2019 Britse BP-portretkompetisie. Imara in her Winter Coat, soos die portret heet, is van Imara wat net nie meer Schaffer se koue ateljee in Brighton kon trotseer nie en ŉ jas van fopnerts met groot swart kolle oor haar skouers gegooi het.
Op sy beurt het Schaffer gesê hy het Titiaan se portret van Girolamo Fracastoro in gedagte gehad by die skilder van dié portret. Die grootste ooreenkoms is die swart-wit nertsigheid om die nek. Fracastoro, ŉ man, kyk weliswaar ook nie die kyker in die oë nie, maar in die geval van Imara is haar oë boonop afgeslaan.
Schaffer se portret is een van ŉ dosyn of wat van swart sitters deur wit skilders in die uitstalling van 44 portrette in Londen se National Portrait Gallery (NPG), die museum wat die kompetisie vanjaar vir die 40ste keer aanbied. Soveel as 2 538 kunstenaars uit 84 lande het vanjaar portrette vir dié prys ingeskryf.
Maar die prys en prysaand is oorskadu deur die hewigste protes nóg teen BP as borg van dié kompetisie.
In ŉ brief aan Nicholas Cullinan, direkteur van die NPG, het 80 toonaangewende kunstenaars, onder hulle voormalige Turner-pryswenners én ook wenners van die BP-portretkompetisie, daarop gewys dat BP een van die wêreld se grootste fossielbrandstofprodusente is en dat bande met dié instelling verbreek moet word.
Korporasies wat die kunste borg met geld wat hulle verdien het uit fossielbrandstof het die afgelope jare toenemend onder skoot gekom, veral met wêreldwye kommer oor die omvang van die klimaatkrisis.
Onder die kunstenaars wat die petisie onderteken het, is Antony Gormley, Rachel Whiteread, Anish Kapoor, Gillian Wearing en Mark Wallinger.
Gormley het gesê: “BP het bewys die maatskappy het geen belang in die kollektiewe toekoms nie en sal dit opoffer in die najaag van wins. Wetenskaplikes toon aan dat die sake wat BP doen ons bestaan ondermyn. Ons het geen ander keuse nie as om beswaar aan te teken.”
Die uitstalling in die National Portrait Gallery is te sien tot 20 Oktober. Besoek npg.org.uk.
In gesprek oor landskap
In situ was in 2017 die laaste geleentheid wat Gautengers gehad het om ŉ solo-uitstalling van MJ Lourens te sien in Lizamore & Associates. Kapenaars kry meer dikwels dié geleentheid en tans is sy Land Rewoven / Land herweef te sien in La Motte, die museum op die gelyknamige wynplaas buite Franschhoek. Dié uitstalling duur tot 12 Januarie.
La Motte was onlangs in die nuus toe dié museum JH Pierneef se persoonlike versameling bekom het. Terwyl die befaamde Pierneef-Stasiepanele, die 32 doeke wat Pierneef in opdrag vir Johannesburg se Parkstasie gemaak het, in die Rupert-museum in Stellenbosch uitgestal word, word projeksies van dié skilderye op La Motte vertoon op die hoogte (4,25 m) waarop die panele aanvanklik in 1932 in die stasiegebou aangebring is.
Die werke van Lourens wat vir Land Rewoven / Land herweef gekies is, tree in gesprek met geselekteerde Pierneefs. Met bykans 90 jaar tussen die twee kunstenaars kom die interpretasie en tradisie van landskapskilder onder meer ter sprake in dié gesprek.
Lourens het in Pretoria grootgeword, met die buierige luim wat net die Hoëveld kan bied, en met dieselfde bollende wolkformasies wat Pierneef so kon orden in sy skilderye. “Toe ek landskappe verken het,” sê Lourens egter, “was dít die vistas wat ek teëgekom het in die Pretoria van my grootwordjare. Maar ek het hom [Pierneef] nooit probeer naskilder nie, en ek wil ook nie hê dat hy moet blyk uit die manier waarop ek die landskap hanteer nie.”
Ooreenkomste moet daar wees, dit is immers dieselde soort Hoëveld-landskappe wat ter sprake is. Die verskille is egter net so opvallend. In albei se werk is die menslike figuur afwesig. Maar in Lourens se werk word die mens se teenwoordigheid byvoorbeeld sigbaar in masjiene en vaardighede en tegniese vernuf. Die immanente God wat so aanwesig was in Pierneef se skilderye, is bloot oorbodig in Lourens se werk.
Daar is rondleidings deur die kunstenaar op Dinsdag 27 Augustus om 10:00; Dinsdag 17 September om 10:00; Dinsdag 19 November om 10:00; Dinsdag 17 Desember om 10:00 en op Dinsdag 7 Januarie om 10:00. Bespreking is noodsaaklik. Besoek la-motte