Mei | 2010 | Die Oerknal van die liefde
Marius Titus het eens gesê-” Mens word die beste jouself in die taal wat jy liefhet – Afrikaans vir my”
Die volgende gediggies druk dan ook my liefde vir my taal in woorde uit . . . .
Ons taal het in die grond geweek
oor baie dae, baie nagte,
soos in die winter reën – en toe
in vinkel, vetkousie, kiesieblaar,
koesnaatjie, kanniedood geblom.
Ons praat hom in die skuilte
in ons blyskap en ons smart
maar waar ‘n taal die wêreld vul
praat ons na ‘n ander hart.
Gewis, ons is nie water genoeg nie!
Laat ons brak taal
riettaal word, en ruigte-en-reiertaal.
Laat die son hom wit
skrik in die hekelwerk van takke.
Uit die oksels van die die elshout spruit
varings om tussen die woorde te pak,
en by die groen kerse van die kiepersol
lees ons klinkers van ‘n nuwe menslikheid.
Klara Majola van agter Witzenberg – nuwerwetse weergawe
Ek het hierdie pragtige byderwetse weergawe van die bekende gediggie van D J Opperman op my rekenaar se harde skyf gebêre omdat dit vir my so treffend was .. . maar ongelukkig het ek nie die digter se naam daarby gebêre nie . .. . ek gaan intussen soek totdat ek sy naam kry en dit dan by die gediggie sit.
Geniet dit . .dit is ‘n pragtige en deernisvolle weergawe . .. “jou blinde dadda se bruinoog kind . . .”
Klara Majola van agter Witzenberg
(nav DJ Opperman)
jou blinde dadda se bruinoog kind
lei jou dadda al om Witzenberg se voetenent
deur die wingerde wat so oumenskrom
in lang rye, voetjie vir voetjie aankruie,
neurie jou babbel liedjie
terwyl jou dadda in die koue lug
wasem wolke blaas.
neem jou dadda met die melkoog
waar die droë stok-armpies
vollop soos opdrifsels lê
neurie jou brabbel liedjie
terwyl jou dadda in die koue rëen
dooiehout in bondels bind.
“die nag was besonders koud en die kapok
het dik gelê”
O, Klara Majola ,Klara Majola
die kouebokkeveld het jou opgeeis.
ek sit hier met probeerslae van ‘n gedig;
koue krampe geknoop
wit geweld en duim in die mond
O, Klara Majola, Klara Majola
dit is jy nou;
-wonderlike interteks materiaal.
-‘n bespreking van die gepastheid,al dan nie,
van die beeldspraak.
ons verkluim jou weer en weer;
ons mislei jou tot jy verdwaal, ons breek jou vlerkies af
ons steel jou kinderlaggie en grawe jou hartjie uit
ons plant wingerdstokkies in jou skouertjies
ons buig jou krom en styf
ons krul jou op in ‘n nat draggie hout
ons toonset jou naam
op die klippe in ‘n stroom
verlaat ons jou;
vers vir vers
Klara Majola – D J Opperman
By Riette ¶ Posted in Afrikaanse gedigte	¶ 3 Kommentaar
Wie was Klara Majola?
Dana Snyman het gaan uitvind . . .
Luister gerus na ‘n voorlesing van Dana Snyman se verhaal – kliek op http://iono.fm/e/53289
”Naby Prince Alfred Hamlet is daar ‘n plaas met die naam “Die Eike”. Op hierdie vrugteplaas het, in die winter van 1950, ‘n agtjarige dogtertjie verkluim toe sy na haar blinde pa gaan soek het. Sy, haar ouers, vyf susters en ‘n broer was arbeiders op die plaas en hulle van was nie Majola nie, maar Jansen. Klara se regte naam was ook nie Klara nie, maar Violet. So vertel Klara se bejaarde ouer suster Nan aan Dana. In die omgewing waar byname gedy, was Klara se pa bekend as Majola. Klara Majola was dus byname. Makliker om te onthou, omdat almal Afrikaans gepraat het.
Nan was tien jaar oud toe die tragedie gebeur het. Hulle pa het vantevore blind geword en hy en sy gesin het nog aangebly op die plaas. Hy het gehelp met los werkies en het graag hout gaan soek vir vuurmaak. Hy het die plaas baie goed geken. Die betrokke koue wintersdag het hy weer gaan hout soek en lank weg gebly. Klara het na hom gaan soek en hulle het mekaar mis geloop. Haar pa het later tuis gekom. Dit het begin reën en sneeu en dit het baie koud geword.
Die volgende môre het hulle haar naby ‘n spruit gekry. Sy was reeds verkluim.
Sy is in die kerkhof op die plaas begrawe. Op die sementsteen staan: Klara Majola. Gebore: 14.6.1942. Gesterf: 26.7.1950.”
Die ”Klara Majola” standbeeld is geskep deur Varenka Pascke
Klara Majola wou haar vader
toe die skemer sak, gaan haal
waar hy, die blinde, hout vergader;
maar Klara Majola het verdwaal.
Klein Klara Majola lê verkluim
in die Bokkeveld se bros kapok,
haar arms en bene bruin
en kromgetrek soos wingerdstok.
Klara Majola, die koue geweld
sif stadiger oor my uit die ruim,
maar nooit sal ek in die Bokkeveld
so warm, Klara Majola, soos jy verkluim.
– D.J. Opperman
By Riette ¶ Posted in Uncategorized	¶ Tagged Afrikaans,gedigte,liefde	¶ 2 Kommentaar