Uit die aard van die saak kon ek my oë kwalik afhou van die skone klong wat hom enkele sitplekke voor my tuisgemaak het. Hy was geklee in ŉ netjiese wolbaadjie en die dik swart hare, berekend geolie, het oor sy kraag gehang.
Dis toe dat my verbeelding op hol gaan. Ek het dadelik gewonder oor sy bestemming en wat die doel van sy besoek aan Granada was. So ŉ mooie man moes ten minste ŉ minnares (of ŉ minnaar; mag die gode genadig wees!) hê by wie hy sy lê sou kry tydens ŉ nag in die stad. Dalk het hy ŉ besoek aan ŉ siek ouma gebring, of so iets – hoe sal mens nou weet?
Die gedig is in een sitting geskryf, maar die opening- en die slotreëls is telkemale aangepas. Ek het na my redakteur by Protea Boekhuis geluister toe sy voorgestel het dat die openingsreël verander word, maar ek het vierpotig vasgesteek toe sy aan die hand doen dat “deurgenaaide nag” in die slotreël versag word tot “vervulde nag”. Sy praat darem nog met my.
Die vers word aangebied in ŉ ligter trant as die meeste ander gedigte in Oewerbestaan. Die aanslag is humoristies en speels (dink ek).