Ich höb op dit plekske idder waek óngevieër 300 wäörd óm te sjrieve euver dinger die mich bezighaoje of die ich de meujte waerd vinj óm mich 'ns druimentaere veur te gaon zitte. Es ich alles op zów sjrieve waat v'r baeter neet mieër zówwe moge aete, wore die 300 wäörd wied van genóg. Vurrige waek krege de media d'r gèn genóg van óm ós te waarsjuwe veur bewèrktj vleis, gister sjtóng d'r weer 'n lieske inne gezèt. Dis kieër neet allein mit waat se baeter neet kins behappe, mer ouch mit waat noe net waal good zów zeen veur 'n langer laeve.
Väöl van die wies räöj laot ich aan mich veurbiegaon. Ich bön d'r aevel ouch neet gans óngeveulig veur. Vanaaf det ich kleinkinjer höb, sjtuit in miene keulkas 'n veurräödje frisdrenkskes. Wie 't lès allemaol aangevuldj mós waere, bön ich tösse de drenkskes inne supermert 'ns gaon zeuke nao eint zónger sókker. Ich sjrók van alle zeutigheid, óngeluiflik wieväöl kluntjes in zoeë'n klein pekske kinne. Oeteindelik koom ich thoes mit 'n deil bósbessedrenkskes 'Zero'. Mit zónger sókker, mer waal mit väöl vitamine C, 'n te verwaarloeëze 0,2% bósbessesap en in ganse klein letterkes get neet ech gezóndj uigendje meujlike wäörd.
"Ich dink, dus ich bön", sjreef de Franse filosoof Descartes ieëwe geleje 'ns. Dao-op wiejerbordurendj, zóws se ouch kinne zègke: "ich aet, dus ich bön". Werreldwied gaon d'r aan 't inj van 't optèlsömke mieër miense doeëd aan neet aete den aan waat ze waal aete. Ich haoj van 't laeve, van lekker aete en vanne sókker in miene kóffie. En det det lèste noe net neet gans gezóndj zów zeen, num ich, óndanks alle waarsjuwinge det det ouch neet al te bès is, den mer mit 'n duchtig körrelke zaot.
© jan sjure, 6 november 2015