Nuwe album 'n voltooide kring
This article originally appeared in Die Burger on June 1st, 2016.
Kaapstad. – Daar loop 'n storie dat Riaan Nieuwenhuis se ondersteuners al hoe jonger word. Ma's van babas staan tou om sy vorige album Mediator te koop.
Of babas so rustig gaan slaap op maat van sy jongste album, Collaborator, weet 'n mens nie.
Waar Mediator se soloklavier op die een deel van die dubbel­album streel en die tweede ­klavier en ander instrumente bevat, is Collaborator harde rock waar 'n Hammond-orrel ook sy stem lekker dik maak.
Nieuwenhuis het die eerste van sy nou drie instrumentale albums (Instigator) in 2012 gemaak. Vir 'n land waar daar graag gesing word en onder­steuners sangers as helde beskou, het hy baie gewaag om bloot instrumente te laat sing. Instigator was 'n eksperiment en as dit nie goed ontvang is nie, sou hy seker nie die derde album nou uitgereik het nie.
Baie mense het gemeen hy waag te veel, maar toe hy eers begin het, kon niks hom keer nie.
Wanneer 'n mens na sy ­musiek luister, wonder jy so in jou enigheid of 'n stem altyd iets tot musiek bydra. Soms, wil jy glo, sou sekere musiekstukke beter geklink het as geen sanger daarby betrokke was nie. Die een voordeel van 'n instrumentale album, aldus Nieuwenhuis, is dat dit universeel is. Dit word nie deur 'n taal gebind nie.
"Die ruimte wat 'n instrumentale benadering skep, sorg vir groot vryheid, met die uitdaging om struktuur te skep. In Collaborator was die riff die beginpunt en fokus regdeur die skryfproses. Bykomend het ek die klavier en Hammond gevoeg wat dimensie aan die riffs gegee het," verduidelik hy.
Die meeste van sy luisteraars se eerste ondervinding van hom was as deel van die orkes Delta Blue.
"Ek sal nooit van die blues kan ontsnap nie," sê hy. "Ek sien eintlik Collaborator as 'n kring wat voltooi is. Van die blues terug na die blues."
Hy beskryf die styl as desert rock en hy is veral geïnspireer deur Karma to Burn van Wes-Virginië.
"In die Palm-woestyn het ­musikante so 'n paar jaar gelede begin saamtrek en sommer net vir die lekker instrumentale musiek begin maak. Hulle het dit generator jams genoem en die genre is 'n soort mengsel tussen blues en alternatiewe rock.
Hy verduidelik dit soos volg: "In 2007 het die Rolling Stone-tydskrif na die styl verwys as gefokus op die riff, laasgenoemde is 'n blywende nalatenskap van die Mississippi Blues, en het 'n permanente bousteen van rock geword, danksy Black ­Sabbath en Led Zeppelin."
Wat hom ook inspireer, is dat instrumentale musiek tussen die 1950's en middel 1970's baie ­gewild was en hy nie kon glo dit sal nie weer gewild raak nie.
"Dis eintlik 'n frustrasie dat die bedryf vandag so klein is."
Wat optredes betref, beskryf hy sy lewe as "onder die radar, maar bo die broodlyn". Hy wil niks anders doen nie, al weet hy sy musiek is nie kommersieel nie. Musiekmaak is sy lewe.
En waaraan dink hy noudat Collaborator klaar is?
"My kop is vol musiek, dit raas. Dalk is die volgende een glykitaar en klavier. Ek het meer as 700 riffs waarmee ek rondspeel."
Nieuwenhuis speel kitaar, ­klavier en Hammond-orrel op Collaborator. Sy medemusikante is Heinrich Wesson (ook op hoof- en ritmekitaar), Jaco ­Goosen (baskitaar) en Jean ­Marais (tromme). Hy het ook vir Rob Nagel op harmonika, ­Basson Laubscher en Niël Smith ingekry om sekere van die ­stukke saam te speel.
Hy mik na die internasionale mark en sowat 40 van sy oorspronklike komposisies is reeds by 'n uitgewer in Amerika.
Van sy musiek is al gebruik in 'n Amerikaanse dokkie ­Un­earthing the dream (2012) onder regie van Pam Uzzel en 'n ­kortfilm Tokyo Dirt (2014) vir 'n internasionale motorfietsrolprentfees. Die regisseur was William Greenawalt.