Stene en gruis is belangrike elemente in `n Zen-tuin.
Die Japannese drooglandtuin, wat dikwels `n Zen-tuin genoem word, is `n tradisionele tuinontwerp wat eeue gelede in Japan ontstaan ​​het, maar dit het `n gewilde ontwerp regoor die wêreld gebly, te danke aan sy skoon lyne wat goed ooreenstem met die hedendaagse argitektuur. Die doel van Zen-tuine is om ruimte vir meditasie en oorweging te bied, en die natuurlike elemente wat tradisioneel in Zen-tuinontwerp gebruik word, poog om die stil krag van die natuur te beklemtoon.
Die styl van Japannese tuin wat meestal na verwys word as `n Zen-tuin, het ontstaan ​​rondom die eerste derde van die 14de eeu, aan die einde van die Kamakura-tydperk en die begin van die Muromachi-tydperk. Gedurende hierdie tyd het die groeiende invloed van die Zen-Boeddhisme en die klem op oorweging tot `n verandering in tuinontwerp gekenmerk deur `n toenemende gebruik van klip, `n fokus op die definisie van ruimte in die tuin en `n groter bewustheid van hoe besoekers ervare tuine beleef het.
Die tipiese Zen tuin is `n droë landskap, met baie min plante en geen water ingesluit in die tuinontwerp nie. Die natuurlike elemente wat gewoonlik in Zen-tuine opgeneem word, sluit in sand, gruis, klippe en hout. Mensgemaakte elemente sluit in brûe, lanterns en `n omringende muur of heining. In `n tradisionele Zen-tuin word die mensgemaakte elemente gemaak van hout of klip eerder as metaal om die tuin se verbinding met die natuurlike wêreld te beklemtoon.
In Zen-tuinontwerp het individuele elemente spesifieke simboliek wat bedoel is om die kontemplatiewe karakter van die tuin te versterk. Die mure, heinings en hekke wat die tuin definieer, simboliseer die idee van die tuin as `n aparte plek, afgesien van die buitewêreld, bedoel vir meditasie. Sand verteenwoordig water, en klippe van verskillende vorms verteenwoordig verskillende aspekte van die natuur. Plat klippe verteenwoordig byvoorbeeld die aarde, en steenbokke verteenwoordig vuur.
Die kyker word dikwels verhoed om gebiede van die Zen-tuin binne te kom deur heinings, mure of goed gedefinieerde paaie. In baie gevalle word sand of gruis in die tuin getref in patrone, en besoekers word gevra om te verhoed dat hulle in hierdie versigtig gerangskikte gebiede beweeg. Die oogmerk is dat die kyker vereis dat die tuin van `n spesifieke uitsigpunt in ag geneem word sodat die simboliek van die tuin landskap duidelik is en die meditatiewe fokus daarvan ten volle waardeer word deur die kyker.