Bogenoemde kan moontlik ook gelees word as 'n credo van die eksistensialisme. 'n filosofiese beweging wat Heidegger as sy leier erken. Hierdie nadruk op die vraagstellende aard en die historisiteit van alle (mens)syn sou 'n diep invloed op Gadamer hê.
'n Heideggeriaanse literêre interpretasie veronderstel dus dat selfs die mees onbevange (vooroordeellose) en die mees histories belangelose kritikus van bv. 'n stuk liriese poësie, bepaalde voorafaannames maak. Selfs in die aanloop tot 'n eerste kennismaking met 'n teks, mag hy/sy alreeds 'n opvatting daarvan hê as bv. 'n liriese teks, en plaas hy/sy sigself voorts in die verhouding tot die teks wat hy/sy as adekwaat t.o.v. 'n sodanige (liriese) teks beskou. Sy/haar konfrontasie met die werk vind nie plaas in 'n neutrale konteks buite tyd en ruimte en buite sy/haar eie horison van ervaring en belang nie. Inteendeel, dit vind plaas in 'n heel spesifieke tyd en plek. Daar is bv. 'n rede waarom hy/sy één spesifieke teks, en nie 'n ander nie, vir ondersoek selekteer. Hy/sy benader die teks dus steeds vanuit 'n bepaalde vraagstelling, en nooit met 'n neutrale oopheid nie. Hierdie insig in die voorgestruktureerdheid van verstaan is verder gevoer/verdiep deur Gadamer en later met 'n eiesoortige opbrengs, deur Habermas.
In sy invloedryke Wahrheit und Metode (1960) (Truth and Method, 1975), ondersoek Hans-Georg Gadamer (geb. 1900) die “temporele afstand en die belang daarvan vir verstaan” (1975: 121). Die literêre hermeneutiek het soos ons gesien het, 'n “historiese” tendens openbaar reg vanaf sy oorsprong. Hierdie tendens was egter eers net implisiteit in die praktyk van die benadering, en is eers sedert die laat 18e eeu eksplisiet in die teorie gereflekteer. Die vroeë kritici het hoofsaaklik as vertalers gefunksioneer. Deurdat hulle 'n beter kennis van taal gehad het, het hulle die sensus litteralis van Homerus se tekste “vertaal” vir 'n publiek wat nie meer gedeel het in dieselfde korpus van taal nie. Hierby het hulle gepoog om die historiese afstand tussen die oorsprong van die teks en die tyd van die leser te oorbrug. (Dit was later ook die geval in die Bybeleksegese.) In 'n poging om die ou tekste 'n toepassing te gee onder veranderde sosio-historiese omstandighede, is die verduideliking van die sensus spiritualis (in die Middeleeue spesifiek die allegoriese interpretasie) aangepas om toereikend te wees vir die leserspubliek van 'n bepaalde era. Hierdeur is nie alleen die regmatige plek van die teks in die kanon bewaar nie, maar is dit self gered van verwaarlosing en die vergetelheid. Alle Bybeleksege van Origines tot Bultmann (1952-1965) illustreer hierdie behoefte om in die reine te kom met die historiese dimensie deur die interpretatiewe oorbrugging van die gaping tussen oorspronklike betekenis en kontemporêre beteke­nis of belang.