Hulde aan Cézanne - Die versamelings
Hulde aan Cézanne
Titel: Hulde aan Cézanne.
Afmetings: Hoogte 180 - Breedte 240
Prentverwysing: 95DE10150 / RF 1977-137
In 1888 het jong skilders hulself die naam van nabis ('profete' in Hebreeus) gegee. Maurice Denis verskyn nietemin as bewegingsteoretikus na die publikasie in 1890 van sy artikel "Definition of neo-traditionalism", wat die waarde van 'n manifest het en waarin hy skryf 'om te onthou dat 'n skildery, voordat hy 'n perd van stryd, 'n naakte vrou of 'n staaltjie, is in wese 'n plat oppervlak bedek met kleure in 'n sekere volgorde wat saamgestel is. '
In die middel van die komposisie is Cézanne teenwoordig deur sy doek Vrugtebak, glas en appels. Hierdie skildery behoort aan Gauguin, wat dit in een van sy werke weergegee het (Portret van 'n vrou met die stillewe van Cézanne, Chicago, Art Institute), word ook 'n subtiele toespeling op hierdie ander groot meester van Nabis-skilders. Hulle het mekaar in die Académie Julian in Parys ontmoet en tussen 1888 en 1900 het hulle 'n nuwe estetika gevestig wat gebaseer is op die behandeling van soliede kleur, meestal omring deur 'n swart ring. As hul uitstallings gewoonlik by die Revue Blanche plaasvind, waarvan die Nabis die gunsteling skilders is, word hulle hier gegroepeer in die winkel van Vollard (bekende handelaar wat verskeie uitstallings van Nabis-skilderye gereël het), met drie karakters wat aan hul sy verdedig het. die nuwighede van hierdie skilders. Heel links van die komposisie, Redon (wat bevriend was met die nabis en hul navorsing aangemoedig het), dan Vuillard, Mellerio (verdediger van die kuns kritikus van die nabis), Vollard en Denis self . Aan die regterkant, Sérusier, Ranson, Roussel, Bonnard en Marthe Denis, vrou en muse van die kunstenaar, die enigste karakter wat na ons kyk, wat beteken dat sy soos ons toeskouer is. Daar is 'n gebrek aan ander skilders soos Vallotton, maar Denis het dié van die nabis wat die naaste aan Redon was, hier bymekaar gebring.
Alhoewel dit innoverend is, sien Maurice Denis en sy volgelinge hulself nietemin as die dissipels van 'n meester, Cézanne, aan wie hulle verskuldig voel. Op die rand van die twintigste geverfe eeu toe elkeen van die Nabis-skilders, wat boonop baie van mekaar verskil, hul eienaardighede toon. Hulde aan Cézanne is dus ook die aandenkingsportret van 'n groep kunstenaars, vervaardig in 'n tyd toe, soos Antoine Terrasse skryf, ''n periode in die geskiedenis van die skilderkuns voltooi is, waarop hulle hul merk gelaat en gevul het met hul elegansie ".
Maurice Denis uitstallingskatalogus, Lyon, Musée des Beaux-Arts, 1994.Nabis 1888-1900 uitstallingskatalogus, National Galleries of the Grand Palais, 21 September 1993 - 3 Januarie 1994, Parys, RMN, 1993 Claire FRECHES-THORY en Antoine TERRASSE Die Nabis Parys, Flammarion, 1990.Cezanne uitstallingskatalogus, National Galleries of the Grand Palais, Parys, RMN, 1995.