Toe ek in die bus klim na afloop van die sinodesitting, vra ’n vroulike ouderling langs my: “Maar wát is die sonde waarna tekste soos Levitikus verwys?” En ewe skielik gee sy vir my taal vir iets wat ek lankal in my binneste voel, maar nog nooit onder woorde kon bring nie.
In my gemeente, na afloop van die 2015-besluit, was daar ’n lidmaat wat vir my gesê het die kerk trippel met mooi teologiese woorde rondom die eíntlike kwessie, naamlik dat die kerk ’n perversie, ’n onnatuurlike seksuele daad, wat nie God se bedoeling vir seksualiteit was nie, wil goedpraat.
Maar wát is die sonde? Is die sonde ’n spesifieke seksuele daad, sonder dat ons enige konteks aan daardie daad gee? Dit kan tog nie wees nie.
As ek vir jou R100 gee, is dit sonde? Wel, dis onmoontlik om te sê. Dit hang af van die situasie. As ek ’n vriendelike donasie aan jou maak, dan is dit liefdadigheid. As ek die geld vir jou leen, of iets by jou koop, dan is dit ’n besigheidstransaksie. As ek jou omkoop, dan is dit korrrupsie. Of as ek jou betaal vir seksuele gemeenskap, dan is dit prostitusie. Jy kan nie die daad isoleer van die konteks nie. Dit is die konteks wat bepaal of dit sonde is of nie.
In huweliksvoorbereiding gesels ons nie met mense oor watter liggaamsdeel in watter gaatjie mag ingaan nie. Ons sê nie vir mense dat om mekaar op die mond te soen onnatuurlik is, omdat die mond gemaak is vir kos nie. Ons sê nie dat ’n man nie sy vrou se borste mag soen, omdat dit God se bedoeling was dat babatjies aan borste sou suig vir melk nie. Ons vra nie uit watter vorme van liggaamlike intimiteit die paartjie in die privaatheid van hulle slaapkamer wil eksploreer nie.