Preterisme: Dit is die historiese verklaring van eindtydse Bybelse profesieë oor die Antichris en die groot verdrukking. Die bewering word in misleide kerke gemaak dat met die skrikbewind van die Romeinse keiser Nero, die vernietiging van Jerusalem en die tempel in die jaar 70 n.C., asook die internasionale verstrooiing van Israel in die eerste eeu, alle profesieë oor ‘n donker tydperk op aarde vervul is. Die mensdom hoef dus nie bekommerd te wees oor moeilike tye van goddelike oordele en Antichristelike misleiding wat in die eindtyd sal aanbreek nie. In plaas hiervan verkondig die valse leraars vrede, voorspoed, groot herlewings, en die sigbaarwording van God se koninkryk hier en nou in die hele wêreld.
Vervangingsteologie: Misleide kerke beoefen almal die vervangingsteologie. Hulle vervang een begrip met ‘n ander een, en pas sodoende die Bybel by hulle eie sienings aan. Hulle vervang Israel met die kerk, en eien dan al die Ou Testamentiese beloftes wat oor ‘n aardse koninkryk aan die volk Israel gemaak is, vir die kerk toe, wat verkeerdelik as die “geestelike Israel” beskryf word. Hulle erken nie meer die letterlike vervulling van beloftes oor Israel se herstel na hulle land nie, en sê dat dit op die kerk se posisie in die laaste dae dui, wanneer dit in die huidige wêreld sy volle erfenis in besit sal neem. Sulke kerke sien hulleself as “die uitverkore volk van God” en beweer dat al hulle lidmate tot die ewige lewe gepredestineer is. In die “nuwe Israel” word die verbondsteken van die besnydenis met die kinderdoop vervang, wat beteken dat die eis van geloof vir redding deur ritualisering vervang word (doopsaligheid). Dit is die belangrikste rede waarom die opdrag tot wedergeboorte nie ernstig opgeneem word nie.
Kontekstuele teologie: Misleide kerke het in die algemeen ‘n swak vooruitsig op die hemel en vestig hulle aandag hoofsaaklik op hulle aardse belange. Die gevolg is dat humanistiese hervormings en verbruikersvriendelikheid die einddoel van godsdiens word (die sg. “sosiale evangelie”). Hulle probeer altyd om by die menslike denke van hulle tyd aan te pas te einde populêre steun te verkry. Misleide kerke in ‘n kommunistiese land sal die sosialistiese ideologie aanvaar ten einde groter openbare aanvaarding te geniet. Toekomstige ideologiese veranderings deur die staat sal ook deur hulle onderskryf word, soos wat duidelik in Suid-Afrika se sosiale en politieke transformasie na ‘n nuwe grondwet gebeur het. Hierdie kerke ondersteun die aardse koninkryke waarvan hulle deel is, en bevorder nie God se koninkryk wat in stryd met die verdorwe wêreld funksioneer nie. Die konteks waarin hulle hulself bevind, is dus normatief vir die waarheid. Wanneer die samelewing sekere sondes soos homoseksualiteit en gay huwelike aanvaar, dan stem die populêre, verbruikersvriendelike kerk heelhartig hiermee saam. Selfs wanneer die staat verregaande dinge doen soos om Christelike onderwys af te skaf, ander godsdienste te erken en aborsie te wettig, dan bied die misleide kerke steeds nie aktief teen die staat weerstand nie en probeer eerder om so harmonieus as moontlik by hulle nuwe konteks aan te pas.
Koninkryksteologie: Die groot doelwit van misleide kerke is om ‘n sigbare koninkryk op aarde te vestig nog voordat Christus kom. Beloftes oor ‘n toekomstige koninkryk ná die wederkoms word nou reeds vir hierdie bedeling opgeëis. Dit beteken dat alle gelowiges soos koningskinders in oorvloed moet leef terwyl hulle heerskappy oor hulle erfdeel voer. Alle opposisie moet verdwyn en God se koninkryk oral ‘n sigbare werklikheid word. Daar is verskeie maniere waarop hierdie koninkryk teologies só verklaar word dat dit met die kerkbedeling saamval. Die meeste van die misleide kerke beweer dat die koninkryksbedeling tussen die eerste en tweede koms van Christus verloop, en dus met die kerkbedeling gelykgestel word. Volgens hulle is die duiwel gebind en leef ons nou in die duisendjarige vrederyk. Augustinus het hierdie dwaling al aan die begin van die donker Middeleeue verkondig, Calvyn het dit by hom oorgeneem en só het dit die teologiese erfenis van die meeste Protestantse kerke geword. Hulle hou vol dat die kerk die nuwe Israel is deur wie die Here die hele wêreld wil regeer, dat die wêreld bestem is om in die huidige bedeling al hoe beter te word, dat daar derhalwe geen wegraping as ‘n ontvlugting uit God se komende oordele sal wees nie, en gevolglik ook nie ‘n Antichris wat beheer oor die aarde sal verkry nie. Volgens hulle moet die kerk die wêreld verenig en regeer.
Manifestasies van God se krag. Tekens en wonders (veral tydens genesingsdienste) word gebruik as n bewys daarvan dat ons nie vreemdelinge en bywoners in ‘n wêreld is wat in die mag van die Bose lê nie, maar dat ons gemaklik van al Satan se invloede ontslae kan raak. God se kragte word egter net aan sekere gesalfde profete en apostels toevertrou, en Hy deel ook belangrike boodskappe aan hulle mee. Hierdie mense word die leiers van die ontluikende koninkryk van God in die wêreld, hulle word deur miljoene mense aangehang en word skatryk deur die ruim bydraes van hulle groot aantal misleide volgelinge.
· Die liggaam van wêreldgodsdienste moet eenheid nastreef en saam met die komende, universele messias die wêreld regeer.
Dit is van die allergrootste belang om ‘n premillennialistiese verwysingsraamwerk vir die verklaring van eindtydse profesieë te hê. Sonder dit sal ons hoegenaamd nie in staat wees om ons sekulêre én geestelike tydsomstandighede reg te kan vertolk nie. Ons sal ook nie die regte verwagting oor toekomstige gebeure hê nie.
Hierdie donker toneel is die Bybelse scenario vir die eindtyd – nie herlewings, ‘n koninkryk, eenheid, vrede en voorspoed op aarde nie, maar geestelike verval en ‘n groot verdrukking soos daar nog nooit was nie (Matt. 24:21). Die Here sal ook natuurrampe as oordele oor die afvallige mensdom van die eindtyd beskik, sodat hulle gestraf kan word en tot die besef van God se misnoeë met hulle kan kom. Hierdie groot rampe het nie in die eerste eeu plaasgevind nie, maar is vir die eindtyd, kort voor Jesus se wederkoms, bestem: “En dadelik ná die verdrukking van daardie dae sal die son verduister word, en die maan sal sy glans nie gee nie, en die sterre sal van die hemel val, en die kragte van die hemele sal geskud word. En dan sal die teken van die Seun van die mens in die hemel verskyn, en dan sal al die stamme van die aarde rou bedryf en die Seun van die mens sien kom op die wolke van die hemel met groot krag en heerlikheid” (Matt. 24:29-30).
Verder is die uitdryf van duiwels op die persoonlike vlak ‘n regstreekse aanval op die Bybelse leer van heiligmaking. Dit is nie alleen op die onbybelse aanname gebaseer dat Christene duiwelbesete kan wees nie, maar ondermyn ook die Bybelse weg van die kruisiging van die vlees, wat Satan se bondgenoot in ons lewe is. Ons moet saam met Christus sterf deur intiem met sy kruis te identifiseer, deur wie die wêreld vir ons gekruisig is en ons vir die wêreld (Gal. 6:14; Luk. 9:23). Die maklike, vinnige en dramatiese oplossings van die koninkryksteologie werk net eenvoudig nie, en is in werklikheid instrumente in die hande van die duiwel om verwarring te skep en miljoene mense te mislei.