Tipes nabootsing in die dierewêreld - diere Lees Meer
Hoof diere Tipes nabootsing in die dierewêreld
Tipes nabootsing in die dierewêreld
Daar is talle strategieë wat diere aanleer om in die natuur te oorleef. Mimiek is ongetwyfeld een van die verrassendste.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Maria Muñoz Navarro op 09 Mei 2020.
Mimiek word gedefinieer as die die vermoë van sommige lewende dinge om soos ander organismes te lyk, of dit nou diere, swamme of plante in die omgewing is.
Hierdie taktiek is gebaseer op kry 'n voordeel deur ander wesens te mislei of te verwar om predasie te voorkom, parasitisme te vergemaklik of prooi te lok. Dit kan op verskillende maniere bereik word, óf deur verskillende houdings aan te neem óf deur ander meer gevreesde wesens te lyk.
Mimiek is die beste voorbeeld wat ons kan gebruik om natuurlike seleksie te verduidelik. Vervolgens vertel ons u meer oor die verskillende soorte nabootsing wat bestaan.
Mimetiese seine kan wees:
Afhangende van hoe hierdie verskynsel ervaar word, is tot 5 verskillende nabootsingsmodelle in die natuur bekend.
Die term "Batesiano" eer die eerste persoon wat hierdie tipe mimesis, Henry Walter Bates, bestudeer het tydens sy reis na die Amasone in 1848.
Bates het opgemerk dat die onskadelike skoenlappers van die Pieridae -familie hulle het die kleure en vorms nageboots van die Heliconid -skoenlappers van hierdie streek, wat gifstowwe bevat het wat hulle 'n onaangename smaak gegee het. Toe 'n roofdier hulle probeer aanval het, onthou hulle die aaklige smaak wat die giftige skoenlappers lyk, en vermy hulle.
Dit was die eerste bewys om Charles Darwin se teorie van natuurlike seleksie te ondersteun.
Daarom is die diere wat hierdie nabootsing ervaar, dié wat lyk morfologies soos 'n spesie wat walglik, giftig of gevaarlik is. Op hierdie manier slaag hulle daarin om hul natuurlike roofdiere te mislei.
'N Ander voorbeeld is die een wat voorkom tussen die koraalslang, 'n uiters giftige dier en die vals koraalslang. Die nabootsing het 'n verspreiding en kleur van die ringe wat so soortgelyk is aan die gevaarlike spesies dat dit vir die aanvallers onmoontlik is om dit te onderskei.
In hierdie geval, twee of meer verskillende spesies (met dieselfde voorkoms en dieselfde roofdier) 'n gemeenskaplike eienskap ontwikkel, hoe kan dit die gif of die slegte smaak wees?.
Dit sal toelaat dat die onaangename eienskap op die oomblik dat die roofdier 'n individu van enige van die spesies toets, hierdie onaangename eienskap ontdek en direk verwerping voel deur almal wat met die blote oog lyk.
Op hierdie manier, in hierdie gesamentlike nabootsing alle spesies baat. Die voordeel is nie net om die roofdier te ontduik nie: danksy hierdie spanwerk kan die diere van hierdie spesies in oorvloed gevind word en in verskillende habitats voorkom deur hul aantal aanvallers te verminder.
Hierdie tipe nabootsing is vernoem na die ontdekker daarvan, Fiedrich Theodor Müller.
In hierdie voorbeeld van nabootsing manipuleer die dier die gedrag van sy potensiële prooi: roofdiere lyk soos 'n onskadelike wese of swakker waarmee hulle nie verwant is nie, om die prooi te lok en dit maklik aan te val.
Die bidsprinkane van die Hymenopodideae -familie lyk soos 'n blom in kleure en vorms om prooi te trek (bestuiwende insekte).
Daar is ook spinnekoppe wat boots feromone na trekkers van vroulike motte om manlike motte aan te trek, wat as voedsel sal dien.
Die wesens wat hulself naboots, vermom 'n deel van hul liggaam wat 'n ander naboots wat delikater en terselfdertyd noodsaaklik is vir hul voortbestaan, soos die kop. Op hierdie manier rig hulle die aanval van die roofdiere na 'n meer verbruikbare of weerstandbiedende gebied van die liggaam en sodat hulle daarin slaag om hiervan te ontsnap.
Daar is talle insekte wat hierdie verskynsel ondervind, soos die skoenlappers van die onderfamilie Thedeclinae, wat hierdie verdedigingsmeganisme met die punte en patrone van hul vlerke gebruik. As hulle op 'n oppervlak land, doen hulle dit met hul koppe omlaag en hulle begin op 'n manier waai wat in hul vlerke die gevoel van 'n vals kop.
Laastens is aposematisme 'n term wat gebruik word om die gevalle te beskryf waarin onskadelike diere sommige verkry waarskuwingsfunksies soortgelyk aan dié van ander wat gevaarlik en gevrees is. Dit kan helder kleure wees of gebaseer op die uitstraling van akoestiese en chemiese seine wat diere gebruik om vyande af te skrik.
Ons kan dit waarneem in gevalle soos ruspes met skouspelagtige kolle wat groot en gevaarlike oop oë simuleer.
Aposematisme is 'n verskynsel wat verband hou met Batesiaanse nabootsing.
Evolusie hou verband met nabootsing
In hierdie ruimte het ons 'n ware misleidingskuns ontdek: nabootsing. Hierdie skouspelagtige verskynsel word deur talle wesens gebruik om jouself te beskerm en jou voortbestaan ​​te verseker.
En nie net dit nie: die sukses van hierdie vermoë laat mimetiese diere wat daarin slaag om hul roofdiere te vermy, voortplant en nageslag gee. Op hierdie manier sal hierdie baie nuttige eienskappe in die volgende generasies geërf word, en daarom sal die spesies wat mettertyd voortduur, diegene wees wat hierdie aanpasbare eienskappe besit.