Spelers: Zach Braff, Natalie Portman, Peter Sarsgaard, Ian Holm, Jean Smart en ander
Regie en draaiboek: Zach Braff
Vertoontyd: Vanaf 3 Desember
Hoewel 'n mens lank nog nie van 'n somer wil praat nie, het die alternatiewe Amerikaanse fliekw�reld die afgelope paar jaar al 'n goeie klomp swaeltjies opgelewer. Ook so met die "indie movie" Garden State, wat vanjaar 'n treffer was by die Sundance-filmfees. Zach Braff, wat draaiboekskrywer, regisseur �n hoofspeler is, is net 29, en 'n mens hoop daar gaan nog baie swaeltjies uit sy kop vlieg.
Ek het lank laas 'n fliek gesien wat so suksesvol gebou is op die spesifieke voorkoms van die hoofkarakter - Braff se gesig m��k hierdie fliek. Hy is die 25-jarige Andrew Largeman, wat vir die eerste keer in nege jaar terugkeer na sy ouerhuis - vir sy ma se begrafnis. Mettertyd ontvou die tragiese klein geskiedenis rondom hom, sy ma en sy psigiaterpa. Maar dis vir Andrew ook 'n tuiskoms - hoewel van erg ambivalente aard - tussen sy skoolpelle en die omgewing van sy grootwordjare.
Die fliek is gelaai met absurde karakters en situasies. Ja, daar word moeite gedoen om snaaks te wees, maar wat maak dit saak as die resultaat in toneel na toneel werklik hardop-lag-snaaks is? Daar is die aakligste sangnommer ��it by 'n begrafnis, Andrew se presentkry-hemp, sy skoolvriend wat 'n fortuin gemaak het uit geluidlose velcro, 'n Middeleeuse ridder in krakende en piepende borswering, en so kan 'n mens aangaan. Hondehaters sal om die beurt ineenkrimp en kraai oor die wolfhondtoneel in die dokter se spreekkamer (hoe hondeliefhebbers daarop reageer, sal seker afhang van hul humorsin).
Soos gebruiklik met 'n huistoekomverhaal, moet die morsighede van die verlede (lees: kinderjare) natuurlik oopgekrap en opgeruim word. En dis ongelukkig hier waar regisseur Braff nie heeltemal kon ontkom aan die hoofstroom Amerikaanse fliekidioom nie. Waar die groot lewenslesse tot die karakters deurdring en die insigte van aanvaarding en vergifnis ter sprake kom, klink dit heel dikwels asof hulle paragrawe uit die nuutste selfhelpboek-vir-die-siel vir mekaar aanhaal. En die groot "oplossing" (om ware liefde te vind by 'n ander, net so gebroke, siel) lyk 'n bietjie maklik en geyk, veral ten slotte.
Dit strek Braff egter tot eer hoe knap hy sy sentrale metafoor - Andrew se zombiebestaan van fisieke verdowing (vragte medikasie asook dwelms) sowel as sy emosionele verstarring - uitbeeld. Alles, van die absurde situasies tot die effektiewe kamerawerk en meesleurende klankbaan, ondersteun die tema van sy prent. 'n Verdere stewige bydrae word gelewer deur die regte akteurs in die regte rolle - veral Natalie Portman, Jean Smart en Peter Saarsgard verdien vermelding.
Die punte van kritiek ten spyt, is Garden State 'n kykbare fliek met 'n hele paar onvergeetlik komiese tonele.