Ons vier Elize se verjaarsdag in Frankryk! Ons begin die dag met 'n lieflike treinrit wat kru onderbreek word met 'n tragedie...Dit herinner ons aan hoe bevoorreg ons is en ons haal diep asem en begin lewe. 'n Lang busrit met 'n kwaai en deurmekaar busdrywer kan nie ons opwinding stuit nie. Met die eerste oogopslag van die Sallandrouze kry ons emosies vlerke. Hierdie stukkie hemel in Aubusson is onbeskryflik mooi! Die lug ruik soet. Die ryk terracotta van die mure en die gotiese yster nooi jou binne met groot afwagting. Dan slaan die interior jou asem weg. Veels geluk, Lanie! Wat 'n herehuis!
Aandete onder die sterre maak van ons Sarie-vriendin se verjaarsdag 'n magiese geleentheid. Die geure van lam lok ons nader na die tafel. Die slaai is vir my (Tien) 'n samestelling van smake soos net die Franse kan. Ons kuier en lag. Ons drink wyn. Ons vier fees onder die sterre. Ons mooi blonde grapjas word uitgevang...sy dink die Franse sjef het haar agtervolg uit Parys en ons kry haar uiteindelik verleë. Kan enigiets hierdie aand oortref? Dit wil ek eers sien!
'n Paar van ons wat al voorheen in Parys was of 'n bietjie Frans verstaan (soos Anet) of selfs al 'n Franse onderwyseres was (soos Mariaan), is die middag na die Musee Carnavalet (ook in die Marais-buurt), waar die glorieryke geskiedenis van die stad Parys vir jou lewendig gemaak word. Hier kan jy byvoorbeeld 'n hangertjie met koningin Marie-Antoinette se haarlokke sien - voor sy haar hare saam met haar kop onder die guillotine verloor het - asook die skrywer Proust se kamer, wat hy klankdig laat maak het om ongestoord deur enige buitegeluide aan sy meesterwerk, Remembrance of Things Past, te skryf.
Wat die besoek vir my spesiaal gemaak het, was dat die museum ingerig is in die voormalige tuiste van Madame de Sevigne, die beroemde briefskrywer wat so gereeld by haar dogter se kasteel in Grignan (as 't ware op my agterstoep in die suide) kom kuier het en na wie ek al meermale in rubrieke en boeke verwys het. Nou voel dit vir my of ek die verlore stukkie van die legkaart gevind het deur 'n nader kykie te kry in die Paryse deel van Madame de Sevigne se lewe.
Sondagaand het ons weer 'n driegangmaal met 'n (hele) paar bottels Saint Emillion in die Champs Elysees geniet, waarna die ganse groep 'n vertoning van opskopdansers in die Lido bygewoon het. Ek het verkies om op my eie deur die strate van Parys te dwaal en die ongelooflike swoel laatsomernag te geniet. Bonne nuit - goeienag - tot more wanneer ons uit Aubusson sal skryf.
Die eerste toer was vir my regtig bo verwagting lekker. Noudat ons die hele program beproef het, het ons gesien waar ons tyd kan spaar en waar dinge nog gladder kan verloop. Hopelik sal die 2de groep die vrugte van ons ervaring pluk en die toer nog méér geniet - hoewel 'n paar Saries in die eerste groep reeds laat weet het dis nie moontlik om lekkerder as hulle te kuier nie. Laat dit vir julle 'n uitdaging wees, Groep 2. (Was dit nie die naam van 'n musiekgroep uit die jare 70 nie?) En aan al die tuisblyers wat op die webwerf saamkuier: A bientôt. Dit beteken wees gegroet tot baie binnekort.
Hierdie keer het die toer seepglad afgeskop! Niemand wat by 'n trap afgeval het, niemand wat beroof is, geen hospitaalbesoeke of middernagtelike alarms nie.
En sommer op die eerste aand al is daar om een van die die restauranttafels in Avenue des Ternes so vrolik saamgekuier dat die kelnerin 'n paar keer kom vra het of die volume nie bietjie afgedraai kan word nie. Die Parysenaars is blykbaar nie gewoond aan die luidrugtige geselligheid van 'n klomp Saries wat weggekom het van hulle mans en kinders en alledaagse verpligtinge nie. Ek en Lanie het vir mekaar gekyk en besluit: Hier gaan dit nog lekker word...
As 'n groep vreemdelinge op hulle eerste aand in 'n vreemde stad só kan kliek dat dit lyk (en klink!) asof almal ou vriende is, gaan hulle teen die einde van die toer mos soos familie voel.