Geskryf deur Adrian Brettle
'N Vergadering van president Abraham Lincoln en sy kabinet. Internetboekargief / Flickr
Toe Abraham Lincoln as president ingehuldig is, het die Verenigde State in Maart 1861 die grootste krisis in die gesig gestaar: die skielike en onverwagte ontbinding. Sewe van die destydse 31 state het reeds gestem om af te staan van die Unie.
Wat hy in die daaropvolgende maande en jare gedoen het, het so 'n enorme verskil in die geskiedenis gemaak dat David M. Potter, 'n vooraanstaande historikus van die Suide, jare gelede tot die gevolgtrekking gekom het dat indien Lincoln en die konfederale president Jefferson Davis op een of ander manier van werk afgeruil, sou die Konfederasie sy onafhanklikheid verseker het.
Die militêre oorwinning van die Unie in die Burgeroorlog was nie onvermydelik nie; 'n ander, mindere leier het moontlik 'n kompromie met die Suide aanvaar. Soos ek in my boek bespreekKolossale ambisies: konfederale beplanning vir 'n wêreld na die burgeroorlog'Konfederate het dwarsdeur die konflik gepoog om 'n vreedsame naasbestaan ​​tussen 'n onafhanklike slawe-republiek en die Verenigde State te onderhandel.
Deur hierdie poging te weerstaan ​​en te volhard teen 'n vasberade militêre vyand, het Lincoln drie noemenswaardige lesse oor leierskap nagelaat: toe hy 'n dodelike vyand op tuisgrond beveg, het hy die beste politici kundig bestuur; het goed met die mense verband gehou; en het die leër duidelik as opperbevelvoerder behandel.
Hantering van politieke bondgenote - en vyande
Lincoln het 'n kabinet met groot krag gebou en gelei deur verdeeldheid te akkommodeer. Hy het ingesluit die twee mans wat sy mededingers was vir die Republikeinse Party se nominasie in 1860, William H. Seward en Edward Bates. Hy het advies oor militêre aangeleenthede ingewin daaglikse inligtingsessies van sy bevelvoerder-generaal, Winfield Scott. Hy het ook gevra vir insette oor politieke aangeleenthede - insluitend dié wat net so belangrik is soos die opstel en publikasie van die Emansipasie Proklamasie.
Terwyl hy die meningsverskille verwelkom, het hy nie die verantwoordelikheid afgewys nie. Op 1 April 1861 stel Seward voor oorlog teen verskillende Europese moondhede verklaar as 'n poging om die land te herenig. 'N Deel van die idee was om Seward in beheer van die oorlog te plaas en die president effektief tot 'n seremoniële figuurkop bo die stryd te bring.
Die president se antwoord was skraal: as daar 'n oorlog sou wees, sou hy dit lei:Ek merk op dat as dit gedoen moet word, Ek moet dit doen. "
Lincoln het ook behoorlik aandag gegee aan konflikte wat deur selfbelangrike kollegas aangebied is. Toe die tesourie-sekretaris Salm P. Chase, beplan om die nominasie van Lincoln te betwis vir die verkiesing in 1864, die president elegant benoem sy mededinger om hoofregter van die Verenigde State te wees en hom van politieke kompetisies te verwyder.
President Lincoln se kothuis in Rock Creek Park, nou op die terrein van die Washington, DC, Soldiers Home. Ron Cogswell / Wikimedia Commons, CC BY
Verbind met die mense
Lincoln het ewe veel gehandel oor die publiek, en het 'n noukeurige vaardigheid ontwikkel gedurende sy dertig jaar lange loopbaan vir politieke veldtog in Illinois. Dit sluit in die kweek van 'n reputasie vir toeganklikheid. Soos filmkykers in Steven Spielberg se film "Lincoln" uit 30 gesien het, was sy Withuis oop vir alle besoekers en versoekers.
Op die president se daaglikse ritte na en van sy gunsteling somer-toevlugsoord in Washington, die kothuis in Rock Creek, het hy soldatehospitale en smokkelkampe deurgemaak, waar Afro-Amerikaanse vlugtelinge uit die Suide vergader het. Die digter en oorlogsverpleegster Walt Whitman was getuie van Lincoln se "oë, altyd vir my met 'n diep latente hartseer in die uitdrukking," sy bewustheid van die erns van die krisis projekteer, en sy eerlikheid en nederigheid.
In Lincoln se gerusstelling van die mense het hy 'n groter boodskap oor die doel van die oorlog gekommunikeer: In 'n wêreld van die middel van die 19de eeu wat oorheers is deur aristokrasieë en monargieë, was dit slegs in die Verenigde State moontlik vir 'n man met so 'n nederige agtergrond. word staatshoof. Na sy mening het die opstand van slawehouers die voortbestaan ​​van daardie eksperiment in demokrasie en sosiale mobiliteit in die gedrang gebring.
Daarom het hy in sy groot toesprake bekende woorde en frases uit Shakespeare en die Bybel gebruik om die oorlog te voer, beide as 'n heilige missie, om God se doelstellings te bereik, en as 'n universele, ideologiese imperatief: om die republikeinse selfregering te red wêreld. Emansipasie sou hierdie doel bevorder: in die sluiting van die Gettysburg Adres, Lincoln het gehoop "dat hierdie volk onder God 'n nuwe geboorte van vryheid sal hê - en dat die regering van die volk, deur die volk, vir die volk, nie van die aarde sal vergaan nie."
President Lincoln en belangrike militêre leiers het mekaar in 1862 naby die Antietam-slagveld ontmoet. Alexander Gardner / Wikimedia Commons
Die bestuur van die weermag
Lincoln se uiteindelike sukses as leier tydens die Burgeroorlog was afhanklik van sy verhouding met die leër, veral met sy bevelvoerders.
Die vorige Amerikaanse oorlog, die Mexikaanse Oorlog van 1846-1848, was ontsteld deur President James Polk se wantroue van die politieke ambisies van sy topgeneraals. Lincoln het probeer om die konflik te vermy deur geduldig en gefokus te wees in sy omgang met militêre leiers.
Lincoln het verstaan ​​dat hy en sy generaals almal te make gehad het met omstandighede wat veel meer is as waarvoor hul opleiding en ervaring hulle voorberei het. Die meeste van die vroeëre loopbane van die generaals het inheemse Amerikaners geveg. Selfs in die Mexikaanse Oorlog - waarin sy generaals in laer geledere gedien het - het die getal soldate in een enkele kommando hoogstens 'n paar duisend getel. Op dieselfde tyd het Lincoln die Konfederate ook geken onder dieselfde nadele bewerk.
Nou was hierdie bevelvoerders skielik verantwoordelik vir die bestuur van leërs van meer as 100,000 man teen 'n heeltemal ander vyand. In hierdie verwarrende konteks was Lincoln se boodskap aan sy bevelvoerders eenvoudig: Fokus op die militêre doelwit om die leërs van die Konfederasie te vernietig, en hom toe te laat om die politiek uit te werk.
Lincoln het generaals verwerp wat in die politiek verdwaal het. In Julie 1862 het George B. McClellan gereageer op sy nederlaag in die Sewe Dae-gevegte buite Richmond deur die president te sê om op te hou en selfs om te keer na emansipasie, en gesê: 'Militêre mag moet nie toegelaat word nie om die serwituutverhoudinge in te meng. " Lincoln se reaksie was tweeledig: Hy het gestuur 'n kort boodskap het aan die generaal gesê om terug te gaan op die aanval en die kabinet ingelig dat hy die saak sal uitreik Voorlopige emansipasieproklamasie.
Nadat die president 'n generaal gevind het wat hom daartoe verbind het om die Konfederale leërs - Ulysses S. Grant - te verslaan, benoem hy hom as hoof van al die leërs van die Unie en laat die gevegsbeplanning aan hom oor.
"Die besonderhede van u planne weet ek nie of wil ek dit weet, "Het Lincoln in die middel van 1864 aan Grant erken, op die vooraand van 'n deurslaggewende veldtog teen Robert E. Lee se leër van Noord-Virginia wat waarskynlik die oorlog sou beslis - en miskien ook die kans op eie herverkiesing.
Selfs met die erns van die Amerikaanse krisis, wou Lincoln sy absolute vertroue gee in die man wat hy tot die eerste luitenant-generaal sedert George Washington bevorder het. 'U is waaksaam en selfversorgend,' verseker hy Grant, 'en tevrede hiermee wil ek geen beperkings of beperkinge op u neerlê nie.'
Uiteindelik het Lincoln politieke mededingers, generaals en die mense suksesvol ingetrek om die saak van die Unie te ondersteun en die burgeroorlog te wen. Om hierdie groot taak te verrig, moes die president tegelyk inspireer, delegeer en duidelike gesagslyne opstel vir diegene rondom hom.
Adrian Brettle, dosent in geskiedenis, Arizona State University
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > 3 lesse oor krisisleierskap deur Abraham Lincoln