Ook die Britse kommandant van Mafeking se dorp, lt. kol. C.B. Vyvyan, het hom die lot van die konsentrasiekampinwoners aangetrek. Al was hy bekommerd dat die gesondheid van die Britse garnisoen en die inwoners van die dorp moontlik in gevaar gestel kon word deur die nabyheid van soveel siektes in die kamp, was hy kennelik opreg bekommerd oor die lot van die kampinwoners. Middel 1901 het hy in verskeie telegramme aan Methuen en die militêre goewerneur in Pretoria, genl. J.G. Maxwell, versoeke gerig vir meer dokters, verpleegsters en mediese voorrade, en gepleit dat daar nie nog mense na die kamp gestuur moet word nie.
Teen die tyd dat sy besoek afgelê het, het hierdie oudste kamp vir ŉ jaar reeds bestaan. Die 900 inwoners was baie verbaas om ŉ Engelse vrou op daardie afgeleë plek te sien, en nog meer verbaas dat sy skynbaar besorg was oor hulle en die lyding wat hulle ervaar het. Sy het drie besige dae by die kamp deurgebring, waartydens sy onderhoude met mense gevoer het, neergeskryf het wat gebeur het die militêre owerhede probeer oortuig het om die omstandighede te verbeter.
Ds. J.W. Meyer was in tydens die Anglo-Boereoorlog leraar van die NG gemeente op Mafeking. Ná die ontset van die dorp op 17 Mei 1900 het hy die geestelike werk in die konsentrasiekamp verrig. Sowat 4 000 vroue en kinders het in dié tyd in die kamp gesterf.