Ons sing - al is dit dikwels maar onnadenkend by die Nagmaal:
"... want die getroue Heer hoor na MY STEM uit vrye welbehae."
daar is die skepsel wat sug
die gemeente wat sing
die misdadiger wat vloek
Jesus het na die nagmaal ook Psalm 116 gesing. Hierdie Psalm was 'n onderdeel van die Hallel wat die Jode by die paasmaaltyd gesing het. Jesus het sy eie psalms gesing. Hy het ook gesing van God wat sy stem hoor.
Nadat Jesus in die paassaal gesing het, het Hy in Getsémané gebid. Jesus se hele lewe op aarde was 'n lewe van gebed. Sy gebed in die tuin van die olywe is vir ons aangrypend en ontroerend (Matt 26-46; Mark 14:32-42; Luk 22:39-46).
Jesus staar die dood in die gesig. Hy voel doodsbenoud. Hy is daarom so beangs, want Hy weet dit is nie net 'n liggaamlike dood nie. Dit is die dood as oordeel van God. Jesus deins terug vir die drinkbeker van God se toorn wat Hy moet drink. Hy is benoud, vol droefheid is sy lewe: maar Hy het die Heer gesmeek in al sy nood en gevra of sy Vader hierdie drinkbeker by Hom wil laat verbygaan. Maar dit is die wil van die Vader dat Hy hierdie beker moet drink.
Het God dan Jesus se stem nie gehoor nie? ls Hy nie verhoor nie?
Die skrywer van die brief aan die Hebreërs gee vir ons 'n aangrypende profiel van Jesus se gebede in die algemeen en sy gebed in Getsémané in die besonder (Heb 5:7-8). Jesus se lewe op aarde was 'n lewe van gebed. Wat die skrywer oor Jesus se gebedslewe skrywe, is veral van toepassing op sy gebedsworsteling in die tuin van Getsémané. Ons hoor van trane, smekinge en geroep. Maar dan klink soos 'n juigkreet: "En sy gebede is verhoor." Hy is verhoor uit sy angs (Heb 5:7, 1933/53-vertaling). Sy stem vanuit die tuin is in die hemel gehoor. Jesus het nie gekry wat Hy gevra het nie, en tog noem die Bybel dit 'n verhoring van sy gebede. Jesus het in sy gebedstryd geleer om Hom gehoorsaam aan die wil van sy Vader te onderwerp (Heb 5:8). Daarin het Hy rus gevind.
sy wil aan ons bekend maak
Die verhoring van ons gebede is nie altyd die vervulling van ons wense nie, maar die verstaan van God se bedoeling met ons lewe en tegelyk ook die krag tot oorgawe aan daardie bedoeling van God. So kan jy bid om genesing - en dit mag gedoen word - terwyl die Here in jou gebedsworsteling aan jou duidelik maak dat Hy 'n ander pad met jou wil gaan.
Paulus beskryf die verhoring op ons gebede so treffend met een woord: VREDE (Fil 4:4-7). 'n Vrede in jou swaarkry, in jou beproewing, tydens jou siekte. 'n vrede wat alle verstand te bowe aan. Die vrede, die berusting, die oorgawe aan die wil van God kom nie sommer dadelik nie. Jesus het drie maal gebid. En dan lees ons: "Hy het 'n derde keer gaan bid en dieselfde woorde gebruik" (Matt 26:44). Ons mag ons gebed herhaal tot ons Gods se vrede gevind het. Nie herhaal soos die heidene nie. Hulle verbeel hulle dat 'n stortvloed van woorde God wel van plan laat verander (Matt 6:7). Calvyn skryf by hierdie teks dat Christus ons juis, 'n voorbeeld gee om in ons gebede nie te verflou nie, maar met 'n opregte hart aan te hou tot ons vrede en rus gevind het.
Ons mag seker wees ons stem raak nie in die ruimte verlore nie. God hoor as ons roep, want Hy is die getroue God. Hy luister uit vrye welbehae. Wie so in geloof en stil vertroue kan bid, dié kan ook dieselfde psalm sing wat Jesus gesing het: "God het ek lief, want die getroue Heer hoor na my stem uit vrye welbehae."