JY LEES NOU Kersaand
Ons het 'n vriendin wat vroeër hier naby ons gewoon het en laas jaar permanent Australië toe is. Ons mis haar, veral hierdie tyd.
Dalk oor die blink goed, die liggies, die versierings - sommer die hele algemene stemming van iets moois, feesteliks en heiligs. Onlangs het ek gelees dat die monnike in sekere ou Poolse kloosters op Kersaand 'n dansie trippel in heilige vervoering. Daarna bid hulle 'n uur lank en dans dan weer en eet soetkoekies. Die Grieke in die Balkan neem op Kersaand kos kerk toe, sodat almal iets kan hê om te eet - 'n eeu oue tradisie. Ou Russe wat nog aan baie ou Christelike gebruike vashou, mag op Kersaand geen vreemdeling weier wat vir slaapplek kom aanklop nie, gedagtig aan Josef en Maria, wat slaapplek vir die nag gesoek het. (Ek wonder hoe lank hulle nog daarmee gaan volhou, met die misdaad daar ook maar 'n nagmerrie). En op my geboortedorp het die kore elke jaar Kersaand deur die strate geloop en gesing.
Kersaand mag nostalgies wees, maar is ook nie sonder sy realisme nie. Maar dis asof die stad se strate Kersaand stil word met 'n sekere verwagting, dalk 'n heilige besef van iets groots wat gebeur het. God se antwoord op die wêreld se tragedies was 'n baba wat as jongman die gesamentlike lewenslot van alle mense op sy skouers sou laai - én daaronder sou sterf. Dit het nie beteken dat mense opgehou het bedel en steel of baklei nie. Maar mense sing nog liedere tot sy eer, skryf nog gedigte oor Hom, bid nog in sy Naam, en beleef die nabyheid van God in sy geboorte, kruisiging en opstanding. Hy bly 'n geheim, maar ook 'n bekende - 'n ewige raaisel, maar ook die enigste oplossing vir dié wat Hom soek.