Die finansiële hervormings van Sultan Qāytbāy - Artikels - 2022
Die finansiële hervormings van Sultan Qāytbāy
Deur Igarashi Daisuke
Inleiding: Die uitbreiding van die Ottomaanse Ryk vanaf die middel van die negende / vyftiende eeu het die magskaart in Noord-Sirië en Oos-Anatolië herskep, wat die hegemonie van die Mamluk-sultanaat oor die streek bedreig. Dit het ook die veiligheid van die sultanaat bedreig, wat tradisioneel 'n verdedigende strategie gebruik het om plaaslike heersers onder sy gesag te onderwerp om sy grensgebiede te beskerm. As gevolg van gereelde militêre konflikte met die Dulkadir (Dhū al-Qādir), Aqquyunlu en die Ottomane wat na 870 / 1455–56 ontstaan ​​het, het die Mamluk-sultanaat gely onder 'n massiewe mannekrag en fiskale las. Gevolglik het die Mamluk-sultanaat, gekombineer met die wanfunksionering van die super-geassosieerde regeringsmasjinerie, 'n tydperk van diepgaande krisis betree waarin konstante strukturele, politieke en ekonomiese onstabiliteit vir 'n halwe eeu gevolg het tot die Ottomaanse verowering van Egipte in 922/1517.
Onder hierdie omstandighede het al-Ashraf Qāytbāy (r. 872–901 / 1468–96) en al- Ashraf Qānṣūh al-Ghawrī (r. 906–22 / 1501–16), twee prominente sultans in die laat Mamluk-era, volhardend gemaak pogings om die regime gedurende hul lang bewind te versterk. Hulle het twee aksies gevolg - heropbou van die bestaande staatsmasjinerie en die aanvaarding van nuwe militêre en finansiële maatreëls om die krisis te oorkom. Carl F. Petry se werke het die militêre innovasie van die bekendstelling van vuurwapens en die vestiging van waqfs (godsdienstige skenkings) as finansiële hulpbronne wat die beleid ondersteun, onthul. Miura Toru, wat Damaskus in hierdie tydperk bestudeer het, stel voor dat die aanvaarding van 'n nuwe finansiële beleid wat belasting op private en waqf-eiendomme in stedelike gebiede oplê, en die vorming van 'n nuwe leër met nie-Mamluk-infanterie wat met vuurwapens toegerus is, kenmerkende kenmerke was van die wyle Mamluks.
Terloops, soos ek in my vorige artikels duidelik gemaak het, kan die finansiële geskiedenis van die Circassian Mamluks voor die troonbestemming van Qāytbāy die beste verstaan ​​word vanuit die perspektief van die voortdurende finansiële probleme wat hoofsaaklik veroorsaak word deur die vervreemding van staatsgronde (amlāk bayt al-māl ) en die reaksies van die sultans op hierdie probleem, wat twee belangrike tendense getoon het. Die eerste was die gevolg van die herorganisasie van die regeringsfinansies wat gevolg het op die stigting van al-Dīwān al-Mufrad (die onafhanklike buro) deur al-Ẓāhir Barqūq, die eerste sultan van die Circassian Mamluks (r. 784–91, 792-801 / 1382–89, 1390–99), en die tweede gevolg van die ontwikkeling van die sultaniese fisk na Barqūq se oprigting van die Dīwān al-Amlāk (die buro van die privaat vaste eiendom van die sultan). Ek is van mening dat die finansiële geskiedenis van die laat-Mamluk-era na Qāytbāy se troonsbestaan ​​heroorweeg moet word vanuit die perspektief van hierdie twee tendense wat die finansiële struktuur van die sultanaat beïnvloed.
Vanuit hierdie perspektief benader ek die finansiële beleid van Qāytbāy vanuit twee hoeke: eerstens is die heropbou van die staat se finansies begin net na sy troonbestyging in 872/1468; en tweedens sy pogings, veral vanaf ongeveer 880/1475, om geld en eiendom onder sy beheer te versamel, en die gevolglike uitbreiding van die rol van die sultaniese fiskaal op die gebied van administrasie. Deur middel van hierdie ontleding sal ek aantoon dat die finansiële stelsel van die tydperk die twee bogenoemde tendense gedurende die Circassian Mamluk-periode gevolg het, en dat die regime van die Mamluk-sultanaat self gehandhaaf is op grond van die sultaniese fisk, waarvan die relatiewe belang toenemend was die tydperk onder oorweging. Ek glo dat hierdie ondersoek 'n nuwe perspektief kan bied op die geheelbeeld van 'agteruitgang' in hierdie tydperk, asook die proses waardeur die Mamluk-regime tot 'n einde gebring is, kan belig.