Hitler en die Jode - Daarbenewens - 2022
Reeds in September 1919 maak Adolf Hitler dit duidelik waar sy gedagtes oor die Jode lê. In 'n brief van 16 Septemberste In 1919 het Hitler sy idees en gedagtes op 'n heer Gemlich geplaas, ongetwyfeld deels geformuleer deur die bepalings van die Verdrag van Versailles.
Geagte Herr Gemlich,
Die gevaar wat die Jodedom vir ons volk inhou, vind uitdrukking in die onmiskenbare afkeer van breë dele van ons volk. Die oorsaak van hierdie afkeer is nie te vinde in 'n duidelike erkenning van die bewustelik of onbewustelik sistematiese en skadelike gevolge van die Jode as 'n totaliteit op ons land nie. Inteendeel, dit spruit meestal uit persoonlike kontak en uit die persoonlike indruk wat die individuele Jood laat - byna altyd ongunstig. Om hierdie rede word antisemitisme te maklik gekenmerk as 'n blote emosionele verskynsel. En tog is dit verkeerd. Antisemitisme as politieke beweging kan en kan nie gedefinieër word deur emosionele impulse nie, maar deur die erkenning van die feite. Die feite is hiervan: Eerstens is Jodedom absoluut 'n ras en nie 'n godsdienstige vereniging nie. Selfs die Jode benoem hulself nooit as Joodse Duitsers, Joodse Pole of Joodse Amerikaners nie, maar altyd as Duitsers, Pole of Amerikaanse Jode. Jode het nog nooit veel meer aangeneem as die taal van die vreemde lande onder wie hulle woon nie. 'N Duitser wat gedwing word om die Franse taal in Frankryk, Italiaans in Italië, Chinees in China te gebruik, word dus nie 'n Fransman, Italiaan of Chinaman nie. Dit is dieselfde met die Jood wat onder ons woon en gedwing word om van die Duitse taal gebruik te maak. Hy word dus nie 'n Duitser nie. Die Mosaïese geloof, wat so belangrik is vir die voortbestaan ​​van hierdie ras, besleg ook nie die vraag of iemand 'n Jood of nie-Jood is nie. Daar is skaars 'n ras waarvan die lede uitsluitlik aan slegs 'n bepaalde godsdiens behoort.
Deur duisende jare van naaste soort inteling het die Jode in die algemeen hul ras en hul eienaardighede baie duideliker gehandhaaf as baie van die mense onder wie hulle gewoon het. En daarmee saam kom die feit dat daar onder ons 'n nie-Duitse, uitheemse ras woon wat nie sy rassekarakter wil of wil opoffer of die gevoel, denke en strewe daarvan sal ontken nie. Desondanks besit dit al die politieke regte wat ons doen. As die etos van die Jode in die suiwer materiële wêreld geopenbaar word, is dit selfs duideliker in hul denke en strewe. Hul dans rondom die goue kalf word 'n genadelose stryd vir al die besittings wat ons die beste op aarde prys.
Die waarde van die individu word nie meer bepaal deur sy karakter of die betekenis van sy prestasies vir die totaliteit nie, maar uitsluitlik deur die grootte van sy fortuin, deur sy geld. Die verhewenheid van 'n volk moet nie meer gemeet word aan die somtotaal van sy morele en geestelike magte nie, maar eerder deur die rykdom van sy materiële besittings.
Hierdie denke en strewe na geld en mag, en die gevoelens wat daarmee saamgaan, dien die doeleindes van die Jood wat gewetenloos is in die keuse van metodes en onbeholpe in hul diens. In outokraties-regeerde state huil hy vir die guns van "Sy Majesteit" en misbruik dit soos 'n bloedsuier wat op nasies vasgemaak is. In demokrasieë veg hy vir die guns van die massas, hy krimp voor die 'majesteit van die volk' en erken slegs die majesteit van geld. Hy vernietig die karakter van vorste met Bisantynse vleiery, nasionale trots (die sterkte van 'n volk), met bespotting en skaamtelose teling tot verdorwenheid. Sy strydmetode is die openbare mening wat nooit in die pers uitgespreek word nie, maar wat nogtans daardeur bestuur en vervals word. Sy krag is die mag van geld wat sonder moeite en eindeloos deur rente in sy hande vermenigvuldig en mense onder die gevaarlikste jukke dwing. Die goue glitter, so aan die begin so aantreklik, verberg die uiteindelike tragiese gevolge. Alles waarna mense na 'n hoër doel streef, hetsy godsdiens, sosialisme, demokrasie, is vir die Jode net 'n einde, die manier om sy lus vir goud en oorheersing te bevredig.
In sy effek en gevolge is hy soos 'n rasse-tuberkulose van die nasies.
Die afleiding hiervan is die volgende: 'n antisemitisme wat suiwer op emosionele gronde gebaseer is, wat sy uiteindelike uitdrukking vind in die vorm van 'n pogrom. 'N Antisemitisme gebaseer op rede moet egter lei tot 'n stelselmatige regsbestryding en bekamping van die voorregte van die Jode, dit wat die Jode onderskei van ander vreemdelinge wat onder ons woon. Die uiteindelike doel moet egter die onherroeplike verwydering van die Jode in die algemeen wees.
Vir beide hierdie eindes is 'n regering van nasionale krag, nie van nasionale swakheid nie, nodig. Die Republiek in Duitsland skuld sy geboorte nie aan die eenvormige nasionale wil van ons volk nie, maar aan die sluwe uitbuiting van 'n reeks omstandighede wat algemene uitdrukking gevind het in 'n diepe, universele ontevredenheid. Hierdie omstandighede was egter onafhanklik van die vorm van die staat en werk vandag nog. Inderdaad meer nou as voorheen. Dus besef 'n groot deel van ons mense dat 'n veranderde toestand nie op sigself ons situasie kan verander nie. Daarvoor sal die morele en geestelike magte van die nasie hergebore word.
En hierdie wedergeboorte kan nie begin word deur 'n staatsleierskap van onverantwoordelike meerderhede nie, beïnvloed deur sekere party-dogmas, 'n onverantwoordelike pers, of internasionale frases en slagspreuke. Dit verg eerder die genadelose installasie van nasionaal-gesinde leierskappersoonlikhede met 'n innerlike verantwoordelikheidsin.
Maar hierdie feite ontken die Republiek die wesenlike innerlike ondersteuning van die geestelike magte van die land. En daarom is die staatsleiers van vandag verplig om steun te soek onder diegene wat die eksklusiewe voordele trek uit die nuwe vorming van Duitse toestande, en wat om hierdie rede die dryfkrag was vir die rewolusie - die Jode. Alhoewel die leiers van vandag, soos uiteenlopende verklarings van die voorste persoonlikhede blyk, die gevare van Jodedom ten volle besef, het hulle (op soek na hul eie voordeel) die geredelike steun van die Jode aanvaar, en ook die guns teruggegee. En hierdie afbetaling het nie net bestaan ​​uit elke moontlike bevoordeling van die Jodedom nie, maar bowenal in die belemmering van die stryd van die verraaide volk teen sy bedrieërs, dit wil sê in die onderdrukking van die antisemitiese beweging.