Medicine Mommy skryf ‘n pragtige blog oor die leuens wat ons glo. Dat sy altyd geglo het dat, terwyl sy baie slim was, dit al was wat sy was. Nie oulik, mooi, ens. Ongelukkig glo ons almal sulke leuens. Omdat ek nie so mooi soos jy is nie, glo ek ek is nie eintlik mooi nie. Of omdat ek nie die gewildste in die klas is nie, glo ek dat mense nie van my hou nie. Of omdat iemand my kleintyd vals beskuldig het en ek nie myself kon verdedig nie, glo ek dat ek vals is. Of sommer ‘n niks. Of sommer skuldig, selfs al het ek geen aandeel daaraan gehad nie.
Verlede jaar in die wildtuin wou ek navraag doen oor iets. En nee, ek weet regtig nie wat die persoon glo of nie glo nie. By die navraetoonbank staan ‘n swart dame. ‘n Pragtige swart dame. Statig. Vriendelik. Trots. Maar sy is doof. Sjoe! Wat ‘n uitdaging moet dit vir haar wees om as dowe die navraetoonbank te beman? Ek vra my vraag en sy antwoord dat ek dit asseblief vir haar moet skryf, want sy is doof, en gee vir my ‘n stukkie papiertjie aan. Ek skryf my vraag en onderaan: ‘And you are beautiful.’ Ek hou haar dop terwyl sy aandagtig lees en sien hoe haar gesig ophelder toe sy by die kompliment kom. Sy kyk my in die oë en sê “thank you.”
Kom ons hou ons oë oop vir geleenthede om vir iemand iets moois te sê, om vir iemand ‘n opregte kompliment te gee. Kom ons waag dit as dit iets is wat heeltemal buite ons gemaksone is. En kom ons maak werk van die leuens wat ons so onnodiglik glo. Gaan lees gerus wat Medicine Mommy skryf. En terwyl jy aan die lees is, lees sommer Appeltjie en Engelroeper se pragtige bemoedigende bloginskrywings ook.
Dankie. Ek het jou kommentaar nou so geniet. Ek kry nou weer vir die eerste keer ‘n bietjie kans vir lees. 😁