JY LEES NOU My boob job
SARIE-leser vertel: ’n Mens práát nie eens daaroor nie, wat nog te sê om dit groter te laat maak, skryf Marleen Meyer. Tot sy op ’n dag besluit het: Hoekom nié?
Ek is gereformeerd grootgemaak. Jy praat nie oor tieties of borste nie - en ’n mens wys dit ook nie vir elke Jan Rap en sy maat nie. Dis die eerste rede. Die tweede is dat Moeder Natuur nie baie kwistig was met die uitdeelslag nie, ’n besadigde B was my deel. Elke keer as my vriendinne oor ’n boob job praat, het ek selfversekerd laat hoor dat ek eerder Kerkstraat in Pretoria (blykbaar die langste reguit straat in ons land) met ’n draadondersteunde bra sou aandurf - met die draad wat al bes gegee het en nou stadig hier bo by die nek van my klere uitkruip - as dít.
EK SIEN HOE HY KYK
Hoewel my wederhelf volhou hy hou daarvan om my hele bors met een vatslag, sonder om te vervat, so in sy hand toe te vou (daar steek nie eers ’n ou rimpeltjie uit nie) en sweer hy sal dit nie anders wou hê nie, sien ek hoe hy leepoog staar as hy dink ek kyk nie. Om van die skamel geklede meisies op FHM se voorblad nie eens te praat nie, onbeskaamd wellustig en oordadig rondborstig. Ek kan sommer sien hoe hy met so ’n wasige, veraf-uitdrukking die kwyl moet terugsluk soos ’n vermaerde hond wat moet toesien hoe ander honde ’n sappige been voor sy uitgehongerde oë aflek.
En toe daag my jongste op, nommer 3. Laatlam. ’n Groot baba van 4 kg by geboorte. Honger en gulsig. Soos ’n deugsame vrou betaam, het ek borsvoeding by die horings gepak. Maar waar my vriendinne - volkome in hul moederskap - engelekore en kerkklokke hoor lui het met elke oorgretige teug van daardie klein mondjie, was dit vir my beslis minder aangenaam. Baie minder. Ek het drie keer my plig gedoen: Getrou geborsvoed tot op vyf maande, maar daarna kon of wou ek nie meer nie. Om met knopperige borste vol melk angstig en in pyn te wag dat die bondeltjie wakker word om jou uit jou lyding te verlos met lippies wat soos ’n stofsuier vassuig en jou tepels brei en knie asof dit ’n stuk leer is . . . aikôna! Al ligpunt was dat my bates met elke borsvoeding tot ’n gesonde C gegroei het.
SOMMER GROTER OOK, DOKTER
In die wagkamer het my senuwees begin knaag. Sê nou die dokter is iemand saam met wie ek op universiteit was, een van daai ouens wie se naam jy nie ken nie, maar voor elke klas groet? Sê nou dis ’n vriend van die familie se skoonseun, of nog erger, ’n kennis van een van my skoonsusters? My vrese was gelukkig ongegrond. Met ’n Boerenaam en grys hare het die dokter as ’t ware sommer dadelik vertroue ingeboesem. Met my oë vasgenael op die bronsbeeld van ’n perfek gevormde bors op sy lessenaar, vra ek of hy my bates dalk net so effe kan lig om weer ferm te vertoon. Hy is begrypend en genadiglik professioneel, maak die heeltyd aantekeninge en knik beleefd op die regte tye. Ek lek my droë lippe senuweeagtig, “en dan sommer ook groter, asseblief”, kry ek dit net betyds uit voor al my asem opraak.
Ons maak dit 'n C. Jy wil nou nie 'n Dolly Parton wees nie, wil jy?
Die dokter kyk op, loer oor sy bril: “Watter grootte?” vra hy - professioneel, klaar weer gereed om my antwoord aan te teken. Ek trek my skouers op, “’n C of . . . dalk ’n D?” waag ek dit. Hy sit terug in sy stoel, speel met die pen tussen sy vingers. “Ons maak dit ’n C,” besluit hy ferm. “Jy wil nou nie ’n Dolly Parton wees nie, wil jy?” Ek knik instemmend. Nee, beslis nie dít nie.
HOE LYK EK NOU?
Vrydae is boobs- en tummy-dag, word ek op die oggend van die groot dag met my toelating verseker. In die privaatsaal kry ek skaars tyd om met die klein botteltjie ontsmettingseep te bad of die dokter en ’n suster daag op. Die teaterjurkie word eenkant toe geskuif en die dokter trek sy gidslyne met ’n liniaaltjie en swart potlood op my lyf. Hy meet sorgvuldig van elke skouer af in elke hoek en rigting. Dankie tog vir narkose, sug ek in my binneste.
Ek gooi dadelik my klere uit. Ek het beslis nuwe klere nodig om by my nuwe, voller, “vrouliker” figuur te pas. En my vooraf aangeskafte nommer 34C’s pas soos ’n droom. Ek kan nie ophou om myself om elke hoek en draai in die spieël te bewonder nie. Met of sonder klere. En so ook manlief. Verbeel ek my of is daar ’n nuwe vonkel in sy oog as hy (oopmond?) na my staar.
Mans bly maar mans . . . Dis tóé dat ek hom uitoorlê toe ek nou die aand vir hom wil vertel van ons oudste se entrepreneursdag en ek net elke af en toe van hom, waar hy voor sy rekenaar sit, 'n frustrerende “mmm” as reaksie kry.