As Jesus egter van die kruis af sy moeder en Johannes, sy geliefde dissipel, daar sien staan, praat Hy met hulle – die laaste woorde wat Hy in sy vernedering tot mense sou spreek, want die res van sy kruiswoorde was nie tot mense gerig nie. Terwyl Hy self hewige pyn en smart verduur, giet Hy oor hierdie twee persone die heerlike vertroosting van sy versorgende liefde uit.
Aan Maria sê Jesus: “Vrou, daar is u seun.” Daarmee sê Hy eintlik aan sy moeder: Johannes sal voortaan vir u ’n aardse seun wees wat u sal versorg en beskerm. Gaan woon van nou af in sy huis en hy sal u tot hulp en steun wees.
Terwyl Jesus vir die berouvolle misdadiger ’n woning in die hemel beskik het, beskik Hy vir sy moeder, terwyl sy nog lewe, ’n woning op aarde.
So sorg Jesus vir Maria, maar ook vir Johannes. Hy wil dat hulle vir mekaar tot hulp en steun sal wees in hierdie tyd van droefheid en rou. Aan Maria se moederliefde gee Hy ’n voorwerp waaraan sy dit kan verbind. En Johannes, wat self verder die persoonlike omgang met Jesus soos voor sy kruisiging moet mis, kan nou die deure van sy hart vir haar as moeder oopmaak.
Hierdie versorging van Jesus vir sy moeder en sy geliefde dissipel is egter veel meer as ’n blote historiese gebeurtenis ver in die verlede. Dit het ook vir ons ’n groot en heerlike betekenis. Dit sê aan ons dat soos Jesus destyds vir sy geliefdes gesorg het, so sorg Hy altyd, ook vandag, vir die lede van sy geestelike familie: die lidmate van sy kerk. Christus het self gesê wie hierdie geestelike familie van Hom is, naamlik almal wat die Woord van God hoor en dit doen (Luk. 8:21). Vir hulle almal wil Hy ’n versorgende Vriend en Broeder wees wat hulle, in die besondere omstandighede waarin hulle verkeer, wil versorg, nie net met die oog op hulle ewige behoeftes nie, maar ook wat hulle tydelike, liggaamlike en aardse behoeftes betref. Hy sal hulle op hulle lewensweg nooit alleen en sonder sorg laat nie.
As ons Christus waarlik in die geloof aanneem as die Gesalfde van God wat vir ons in sy onpeilbare liefde gely en gesterf het, en ons Hom van harte dien, kan ons seker wees dat ook u ’n voorwerp van sy versorgende liefde is.
Al is die toekoms vir ons een groot vraagteken, vertrou maar net op Hom. Hy wat vir Maria en Johannes na liggaam en na siel gesorg het, Hy sal ook vir ons sorg.
Ons moet onsself aan Hom en sy versorgende liefde oorgee. Ons moet dit doen in die gesindheid van Dawid wat in Psalm 37 verklaar: “Laat jou weg aan die Here oor en vertrou op Hom, en Hy sal dit uitvoer” (Ps. 37:5). Hy self leer ons tog in sy Woord: “Werp al julle bekommernisse op die Here, want Hy sorg vir julle” (1 Pet. 5:7).
Nooit begewe en verlaat Hy sy kinders nie. Daarby lei Hy op sy tyd sulke mense soos Johannes na ons toe om ons te help en te troos.
Natuurlik plaas hierdie liefde van Christus ook ’n groot verpligting op ons. Christus het die wat aan Hom behoort, liefgehad tot die einde toe. Daarom vra Hy ook van ons dat ons Hom met ’n opregte wederliefde moet liefhê tot die einde toe. Hy vra van ons dat ons na sy Woord moet luister en moet doen wat Hy sê, want alleen hulle wat dit hoor en doen, is sy broer en sy suster vir wie Hy wil sorg.
Ons lees in die Nagmaalsformulier dat Hy van God verlaat was sodat ons nooit meer deur Hom verlaat sou word nie. Net so kan ons sê dat Christus alle bande waardeur Hy aan mense gebind was, moes verbreek om alleen, sonder die hulp en troos van mense te kon ly, sodat Hy die gevolge van die sonde wat ook in liefdeloosheid teenoor mekaar geopenbaar word, kon dra maar dan met die doel om vir ons weer die onderlinge liefde vir mekaar en die gemeenskap van die heiliges te verwerf. En die onderlinge hulp van Maria en Johannes aan mekaar was eintlik niks anders as die gemeenskap van die heiliges nie.
Ons weet dat die dood altyd bande verbreek, bande met man, vrou, kind en familie. Maar omdat Jesus se dood nie iets was wat Hy passief ondergaan het soos ons as ons sterwe nie, maar ’n aktiewe daad van Homself, daarom breek Hy self die bande wat Hom bind.
Deur aan Maria as “vrou” aan te spreek, beëindig Hy die moeder-kind-verhouding waardeur Hy gebind was. Van nou af sal Maria vir Jesus niks anders wees nie as net ’n vrou, ’n gelowige vrou wat op gelyke voet staan met enige ander gelowige vrou. En Jesus sal vir haar nie meer ’n kind wees nie, maar haar Borg en Saligmaker net soos die vir enige ander gelowige.
So breek Jesus deur hierdie kruiswoord alle menslike bande af waardeur Hy gebind was en waardeur Hy troos en bemoediging kon ontvang. Hy breek die moeder-kind band en stuur Johannes saam met sy moeder weg van die kruis sodat Hy in die vreeslike eensaamheid van helse smarte die gemeenskap van die heiliges, die gemeenskap van onderlinge liefde vir sy kinders kon verwerf, en… in hierdie gemeenskap van die heiliges kon Maria en Johannes nou al deel.
Die probleem is dat die gemeenskap van die heiliges waarin ons om Christus ontwil na mekaar se belange moet omsien sodat ons mekaar in stoflike en geestelike opsig help, dikwels so dof en vaag is onder ons. Ons leef gewoonlik maar net vir onsself en verder vir ’n baie klein kringetjie rondom ons. Maar dan moet ons ook besef dat die rede vir hierdie liefdelose leefwyse alleen daaraan toegeskryf kan word dat ons ver van Christus af lewe. Die roeping tot die gemeenskap van die heiliges verstaan en vervul ons immers eers reg as ons naby ons Heiland en sy versoeningswerk lewe. Want by sy kruis en in sy gemeenskap word ware liefdesbande en lewensbande gebind wat nooit meer gebreek kan word nie – soos by Maria an Johannes.
Maar dit is ook ’n roeping, want dit eis van ons om, aangedryf deur die liefde van Christus vir ons, na mekaar om te sien en mekaar se laste te dra in die gemeenskap van die heiliges.