Natori Sleepwear Mandaue Printed CDC Zip Caftan U70045 - Natori Sleepwear Sleepwear
» home » sleepwear » natori sleepwear » natori sleepwear sleepwear » natori sleepwear u70045
Natori Sleepwear Mandaue Printed CDC Zip Caftan U70045
Natori Sleepwear V70014
Natori Sleepwear U73039
Feel light and airy in this zip caftan. Features swirling, beautiful colors. Belle la vita | Mooi lewe
Ja ek weet dis duur en sleg vir die omgewing, maar dis ‘n fantastiese vermorsing om jou kar vol te gooi en die pad te vat. Ek weet nie in hoe ‘n mate die wanderlust in jou gene bepaal hoeveel kilos jy aflê nie, maar ek glo die meeste mense skuur te min hulle julle-weet-wat! Ek het ‘n paar afgetrede vriende wat daarvoor probeer vergoed in hul goue jare, maar ek sien ook soveel vir wie dit net ‘n droom gebly het, omdat goue jare nie ‘n waarborg is nie.
Ek het al geskryf oor hoe my gesin agter blomme en watervalle aanry. Ons was wel bevoorreg om in een van die mooiste dele van die land te bly, so Sondaguitstappies was maklik. Maar ons het ook jaarlikse langpad vakansie tradisies gehad “Transvaal” toe. My lekkerste herinneringe is die inpak, uitsien, drie-uur opstaan, slaap sodra die wiele draai en padkos geniet onder ‘n smurfdakkie terwyl die sonnetjie agter ‘n randjie uitkruip. Daar was geen sprake van iPads of DVD spelers nie. Ons het gelees, gebrei en langpad speletjies gespeel.
Dit is by my steeds ‘n beginselsaak om my gesin gereeld uit hul leefruimte te vat en bloot te stel aan nuwe dinge, plekke en mense. Die enigste toestelle wat ons toelaat is musiek en stories. Verder moet my kinders hulle kreatiwiteit ontwikkel en alles rondom hulle raaksien. Vir meeste mense klink dit mal, maar dis hoe ons al vir 10 jaar Weskus en Noordkus toe ry – elke jaar. My kinders ken niks anders nie en ek kan die verskil in hulle sien tydens elke uitstappie of vakansie. ‘n Onlangse praatjie waar ek was, beskryf kinders as mieliepitte wat soos springmielies heeltemal ontpop tydens ‘n gesinsvakansie. Kwaliteit tyd saam waar kinders en huweliksmaats kans kry om uit die gejaagde roetine te klim en net weer mens te wees.
En dis nie net vir kinders goed nie. Elke mens het nodig om elke nou en dan die son te sien opkom vanuit ‘n nuwe horison, ‘n nuwe bossie te ruik en ‘n vreemde dialek te hoor. Geld kan nie geselstyd, rus en kreatiwiteit koop nie, maar dit kan ‘n tenk petrol koop … en ‘n bietjie tolgeld!
10 Jaar gelede verloor ons beste vriend sy stryd teen breinkanker.
Hierdie foto is op Giyani geneem waar ons ‘n paar keer kerke gaan bou het saam met die legendariese sendeling Ds. Koos Beukes. Hy is intussen ook oorlede na ‘n stryd teen kolon kanker. Daardie dag het ons klomp jong getroudes heerlik gekuier en gedroom oor die toekoms. Ons was vol grappies, ‘n bietjie stout en salig onbewus van wat voorlê.
Henk (heel links) was ‘n Vredendaller – sout-van-die-aarde mens met integriteit en omgee vir sy medemens. Op skool was die ‘Dallers’, Lutzville se aartsvyand, maar in Pretoria was ons hartsvriende, aangesien hy een van die min mense was wat geweet het waar op die landkaart my vallei is en boonop uitstekend met my man oor die weg gekom het. Vir ‘n kort rukkie was hulle vir ons nader as familie.
Die hartseer het my 5-maande-swanger-lyf kom vol lê. Hoe onregverdig dat ons met ‘n gesin kon begin terwyl my vriendin meteens ‘n jong weduwee is nie. My sussie is in daardie selfde week getroud en die vreugde en verlies het, soos dikwels in die lewe, met mekaar ge-tango.
Na Henk moes ons my skoonsussie en nog kosbare vriende begrawe en ek weet nou die kuns lê nie in hoe ‘n mens afskeid neem nie, maar in hoe ‘n mens aanhou leef. Die dood verdien nie al die mag wat ons dit gee nie. Dis ‘n kuns om voort te gaan en te kies om gelukkig te wees. Dis normaal om te rou, maar dis bomenslik om deur die hartseer te werk, hoopvol te bly en die lewe vir almal om jou mooi te maak. As gelowiges het ons die belofte dat dood net die einde van ons stoflike bestaan is en dat ons nog vir ‘n ewigheid saam gaan wees. Ek drink vandag ‘n glasie op ‘n mooi mens se lewe en kies opnuut om met ‘n dankbare hart en ‘n gees van verwondering te leef.
Uiteindelik weet ons haar naam is Amelia en sy is die pragtigste klein babatjie wat reeds families op twee kontinente gelukkig maak!
Soos ek vroeёr berig het, is die dogtertjie die resultaat van my enigste sussie en wiskunde-doktor swaer se sewende IVF poging in Hobart, Tasmaniё. Jy hoef nie ‘n numeroloog of Bybelkundige te wees om te waardeer hoe sy op die sewende van die sewende maand van 2017 gearriveer het nie.
Na ‘n volle dag in kraam is die Aussies en die familie in S.A deeglik vasgekluister aan ons fone. Waar ons vakansie hou langs die see het ons ook min slaap ingekry soos ons familie- whatsapp groepie ongeduldig gons. Ek is seker die klein klits gaan nog eendag hiervan moet hoor, soos wat Worsie se ma in Vetkoekpaleis herhaaldelik vertel het hoeveel ure sy in kraam was met hom … “En ek skree, “morfien, morfien …. en die dokter gee dit binne-aars … vir homself!” Maar dit help toe niks, want volgens sussie kon hulle net sowel vir haar ‘n piesang gegee het!
Ek wou skryf oor die wonder van vrouwees en moederskap, maar dit sou die snikkende pa, die barstenstoe trotse oupas, opgewonde peetpa, neefs en ooms se vreugde misken. Dis die wonder van menswees. Die wonder van lewe en liefde. ‘n Afgesmeekte seёning vir ‘n hele uitgebreide familie en vriendekring.
Dis oomblikke soos dié waar woorde te kort skiet. Wanneer die menslike hart hulpeloos gryp na Bybelse taal, bo-aardse wesens en begrippe vir dit wat ons nie kan beskryf nie. Amelia self het nog nie eens die taal om hallo te sê nie en ons tweetalige woordfamilie is sprakeloos van verwondering en dankbaarheid. Met elke sms glimlag ek as ek sien hoe ons na al die eeue spontaan terugkeer na Egiptiese hiёrogliewe. Of ons dieselfde emosionele betekenis heg aan al die kombinasie stringe emotikons, weet ek nie, maar dit voel dieper en wyer as klinkers en konsonante.
Hier waar ek by die volmaan op die stoep oor die see sit en tik by sagte skemerlig, eggo ek net die magtige gedruis van die golwe wat namens my getuig van God se goedheid en majesteit. Sela!
Ons kuier by ons familie se plekkie op die see. Ek skryf “op” in plaas van “langs ”,want as jy by elke vertrek uitkyk voel dit of jy bo-op die water is, met die golwe en strand wat ritmies en meesleurend ontmoet. Ek sal nooit uit die slaapkamer praat nie, maar soggens is die sonsopkoms oor die water ‘n uur-lange skouspel wat ons vanuit ons bed beleef.
Die laaste ding wat jy sien as jy by die deur uitloop strand toe, is hierdie ‘Welkom boei’ in die foto. Dit voel eintlik of dit teen ‘n ander muur moes pryk sodat besoekers dit met die intrapslag sien. Of miskien is dit juis die see en die strand wat jou verwelkom en uitnooi na buite?
Vir my is daar ‘n magiese, terapeutiese krag by die see. As Weskusser voel dit of ek egbreuk pleeg hier langs die Noordkus se tropiese waters, maar die fisiese en geestelike bekoring is dieselfde. Die see is ‘n totale teenstrydigheid: stilte wat jou tot besinning ruk en terselfdertyd oorverdowende gedruis wat jou hartklop stem. Tegelyk vreesaanjaend magtig en gerusstellend vredevol.
Na ‘n chaotiese kwartaal kom maak Hy die storms van die lewe stil en beveel ons breingolwe om te bedaar. Ek kan treur saam met my vriendin wie se ma nooit haar seun in Kanada gesien het na ‘n hartaanval met haar aankoms. Ek kan rus na al die opwinding, eerstes en nuwe uitdagings wat ons hele gesin die kwartaal beleef het. Hier kan ons saam speel en mekaar regtig weer hoor en opnuut leer ken.
Dis ook hier waar ek elke jaar weer ‘n stewige voorraad inspirasie kom haal vir my skryfwerk en dis hier waar ek ‘n jaar terug vir Finesse begin blog het. In hierdie jaar was elke gebeurtenis, elke stukkie skoonheid vir my ‘n potensiёle rubriek. Dit help ‘n mens sekerlik om bewustelik en waarderend te leef. Baie dankie vir elke leser en mede-skrywer wat my hierdie jaar aangemoedig het en as skrywer laat groei het. Mag die goedvoel stories vir ons onophoudelik inrol soos die branders hier by die see! En mag jy iewers ‘n plekkie of ‘n tydjie vind wat jy jou lyf en hart voed.