Gevolge van die verwerping van skeptisisme vir jou metode en Descartes - Rabbi Michael Avraham
Gevolge van die verwerping van skeptisisme vir jou metode en Descartes
Antwoord > Kategorie: Algemeen > Gevolge van die verwerping van skeptisisme vir jou metode en Descartes
Rasioneel 2 jaar gelede gevra
Ek wou vra oor iets wat ek op die Repentants-webwerf teëgekom het,
Daar is Kant se bekende vraag dat daar geen verband tussen die subjektiewe en die wêreld per se is nie en dit lyk eenvoudig, dan ontstaan ​​die vraag hoe ons ons aanname kan vertrou dat daar 'n verband tussen die wêreld en die mens is. Dit is immers nie moontlik om sulke bewyse te gee nie, want ons het nog altyd 'n regressie van vrae teëgekom, maar dit blyk dat diegene wat nie skepties is nie die aanname aanvaar dat basiese aannames nie bewyse moet bring nie en veral dat dit hul definisie as 'n aksioma.
So ek wou vra, is die omgekeerde aanname dat enigiets wat geen rede het nie, twyfelagtig is, self 'n vermoede?
Indien wel, dan blyk dit dat ons 'n soort verpligting het om sekerheid te aanvaar oor ons basiese aannames, maar sover bekend aanvaar die rabbi dit nie, maar vervang die sekerheid met redelikheid, maar dis hoe dit in die storie inpas? Die baie moontlikheid van waarskynlikheid neem aan dat jy die skeptiese eis aanvaar nee?
Ek het ook net een keer met 'n vraag vorendag gekom oor Descartes wat volgens hom blykbaar nie alles kon kry nie, maar net danksy die ontologiese bewyse plus dat God goed is om die saak te probeer oplos, maar hoe het hy dit aanvaar objektief is?
Nie seker ek het die vraag verstaan ​​nie. Nietemin, ek sal 'n bietjie kommentaar lewer op wat jy gesê het:
Kant sê nie dat daar geen verband tussen ons persepsie en die wêreld is nie. Daar is beslis 'n verband, en meer hoe. Hy beweer net dat die beeld wat ons sien iets is wat bewus is. Maar hy verteenwoordig die verskynsel in die wêreld self. Byvoorbeeld, 'n elektromagnetiese golf in die wêreld vertaal na lig in ons bewussyn. Is daar geen verband tussen hulle nie? Duidelik is daar 'n verband. Lig is die visuele voorstelling van die elektromagnetiese golf.
Daar is 'n vraag wat na Kant geopper is, dit is van waar hy selfs weet dat daar 'n wêreld op sigself is as al wat vir ons toeganklik is slegs die verskynsel (die kognitiewe verskynsels) is. Ek dink dit is 'n gevolg van die beginsel van kousaliteit, wat 'n a priori beginsel is. Uit hierdie beginsel volg dit dat as daar 'n bewuste verskynsel is daar iets in die wêreld moet wees wat dit veroorsaak.
Ek het nie die vraag oor iets verstaan ​​wat geen rede het nie. Is jy van plan om te vra of daar dinge sonder rede is? In beginsel is dit moontlik ja, maar die beginsel van kousaliteit veronderstel nie. In die kwantumteorie is die verhouding tussen oorsaak en gevolg byvoorbeeld anders en bestaan ​​dit nie eers werklik in die gewone sin nie.
Jy meng sekerheid met waarheid. Dat ek dink niks is seker nie, het geensins betrekking op bespreking nie.
Skeptisisme gaan teen redelikheid. Die skeptikus dink dat net sekerheid waarheid gee, net soos dit blyk uit wat jy sê. Maar jy is verkeerd daaroor.
Rasioneel 2 jaar gelede gereageer
Baie dankie vir die kommentaar, sommige van hulle wat ek verstaan ​​het, ek sal probeer om dele wat ek nie verstaan ​​het nie te verduidelik.
2. Ek het wel oor hierdie punt ook gevra. Enigiemand wat nie skepties is nie, blykbaar saam te stem dat daar 'n verband tussen die wêreld en die verskynsel moet wees (sê die oë en lig in Doge 1), maar as al ons bewussyn slegs op 'n a priori-beginsel gebou is as kousaliteit kan dit steeds wees. om tallose redes geïnterpreteer hoe indrukke vanuit die sintuie geskep is, selfs Descartes Is 'n rede onder hierdie breë sin; Maar die meeste van ons dink nie dit is die regte rede nie. Indien wel, blyk die beginsel van kousaliteit alleen nie genoeg te wees nie, maar het iets meer nodig, hoewel dit natuurlik op die agtergrond blyk te wees.
3. Ek het nie die vraag oor gebeure bedoel of toepaslik nie, alhoewel daar natuurlik 'n verband is, maar hoofsaaklik oor aannames en aansprake, byvoorbeeld die definisie van aanname is dat dit geen rede het nie. Ek veronderstel net hiermee kan iets geglo word, in 'n soort persepsie dat God die anker van oorsake in die wêreld is. Maar as ons nie aan aannames twyfel nie, hoe kan ons sê dat iets onseker is, maar ook 'n dimensie van redelikheid het? Enige aanname oor redelikheid veronderstel immers agter dat dit bevraagteken kan word.
3. Ook aan die ander kant is die skeptikus in sy metode wel bereid om aannames te betwyfel, maar indien wel, kan hy ook twyfel aan die aanname dat aannames bevraagteken moet word of dat enigiets sonder rede verkeerd is. Indien wel, lyk dit of hy besig is om sy tak af te kap? Geen?
5/4 Ek het bedoel soos 3 Risha.
3. Jy gebruik die term "oorsaak" op 'n manier wat ek nie verstaan ​​nie. Bedoel jy smaak / redenasie?
Daar is inderdaad geen basis vir 'n uitgangspunt nie. Maar dit is nie waar dat ek nie aannames twyfel nie. Geen aanspraak, aanname of gevolgtrekking is vir my seker nie.
Rasionalis 2 jaar gelede gereageer
Inderdaad, ek bedoel aan die kant van rede / smaak.
Eerstens, met betrekking tot 2, stem jy saam dat ons bloot 'n uitgangspunt het dat dit wat ons sien waar is? Want dit blyk nie voldoende te wees dat enige a priori beginsel is dat hy * alleen * kan oorbrug na die aanvaarding van die materiële wêreld nie.
So indien wel, hoe kan jy 'n uitgangspunt kry, maar op 'n onsekere manier? Dit is wat vir my baie onduidelik is.
En selfs as jy sê dit is moontlik, in verhouding tot wat sal dit onseker wees? Met betrekking tot 'n ander appèl of ander twyfel? Dit is waarskynlik dat dieselfde twyfel ook sal aanvaar dat daar 'n ander, meer basiese verklaring is, en dat hy, of eerstens, die onderliggende sisteem van verklarings aksiomaties is. Maar dan beteken dit eenvoudig dat die aanname wat ons gedink het 'n uitgangspunt is, nie so is nie, maar 'n gevolgtrekking van iets meer basies.
Tensy jy skepties is en beweer dat aannames bevraagteken kan word, maar waar gaan die waarskynlikheid dan in die prentjie in? Want alles is vir hom ewe arbitrêr. (En die aanname dat alles arbitrêr is, is arbitrêr ...)
En indien wel, so ver as wat jy skeptiese aansprake kry dan is daar ook geen geldigheid daaraan dat iets vir my redelik lyk nie, want alle waarskynlikheid is net op die vlak van subjektiewe redelikheid maar daar is geen verband tussen dit en die objektiewe wêreld en kan nooit as 'n aanhef oorbrug word nie.
En as jy nie skepties is nie, dan bevraagteken jy in elk geval nie aannames nie ...
Die laaste arbiter 2 jaar gelede gereageer
"'n Elektromagnetiese golf in die wêreld vertaal in lig"
Die golf vertaal in neuronale seine. Vertaal in iets anders Vertaal in iets anders ... Op een of ander manier aan die einde is daar lig.
Daar is geen direkte verband tussen lig en golf nie. Die konteks is baie, baie indirek.
Ek het jou heeltemal verloor. Jy meng seks met nie-seks oor en oor, en verwys nie na wat ek geantwoord het nie. Ek het reeds alles geantwoord.
Arbiter, dit is 'n direkte verband. Die een veroorsaak die ander, al word dit deur die bemiddeling van verskeie stappe gedoen. Wanneer jy die pad tussen die vryf van die vuurhoutjie en die aansteek van die vuur uitmekaar haal, sal jy daar 'n paar tussenstadia vind. So wat? Die een veroorsaak die ander. Mag Nafam as daar tussengangers is? En dat ons te doen het met die kwessie van die krag van sy mag?
Reageer op verlies 2 jaar gelede gereageer
As jy my verloor het, hoe het jy dan geantwoord?...
Wat nie vir my duidelik is nie, is dat daar algemeen saamgestem word dat die definisie van 'n uitgangspunt is dat daar geen rede is om dit te baseer nie.
Maar indien wel, hoe kan 'n uitgangspunt bevraagteken word sonder die gebruik van 'n bepaalde uitgangspunt? Soos jy beweer het jy doen.
So aan die ander kant kry jy dat aannames bevraagteken kan word so hoe kan jy aanneem iets is min of meer waarskynlik? Jy kan tog ook verder twyfel oor daardie sin van waarskynlikheid...? En so jou gevolgtrekking was redelik om 'n sulfis te wees. Of jy sal twyfel aan die aanname dat jy kan twyfel en jy sal vassit.
Maar dit moet gesê word dat daar aan die begin van denke een of ander aanname is * sekere * sal so klein wees soos dit is.
Byvoorbeeld, die aanname dat wat ons dink redelik is, inderdaad objektief is (al is dit nie noodwendig objektief nie). Want eers van daar af kan gesê word dat werkers waarskynlik, ens. Maar as jy sê dat al ons aannames nooit 'n sekere persentasie het met 'n twyfel inherent daaraan nie, dan moet daardie twyfel gevorm word na aanleiding van skeptiese aansprake wat buite hulle is, en soveel as wat jy 'n skeptikus is, kan jy nooit beweer dat iets is so redelik as wat dit is...
Ek wil dus sê dat jy ook saamstem dat daar iets primitiefs aan jou metode is en nie alles is net aanneemlikheid nie. Of die waarskynlikheid is seker.
In elk geval, as ek reg is, wat dan lekker is om te sien is dat jy eerder 'n postmodernis as 'n fundamentalis sal wees 😉
En al is daar geen bewyse om van te praat nie, 2 jaar gelede gereageer
En alhoewel daar geen bewyse is om van te praat nie, is daar 'n sweempie van praat in die voorwoord tot die notaboeke van die geloof:
"Sover my kennis strek, het 'n persoon geen moontlikheid om sekerheid op enige gebied te bereik nie." As hy 'n manier gevind het om sulke sekerheid te bereik, was hy waarskynlik verkeerd (vir seker! 🙂). "
Dit beteken dat daar aan die einde van die dag iets seker en fundamenteel aan die onderkant van ons denke is wat sê daar is 'n korrelasie tussen redelikheid en 'n ander wêreld moet tot skeptisisme gedoem wees.
Antwoord, ek het jou nou verloor (wat wil jy nou hê) aangesien ek alles voorheen geantwoord het.
sitplek? 2 jaar gelede gereageer
Moet jou metode ook 'n sekere (selfs beperkte) uitgangspunt hê, wat ons met sekerheid sal aanvaar en nie net uit redelikheid nie.
En ek dink hierdie uitgangspunt is dat wat vir ons redelik lyk, inderdaad redelik is en daar is 'n korrelasie daarmee. Slegs so dink ek dat my vrae geregverdig kan word sonder om in volkome skeptisisme te verval en andersyds nie te beweer dat alles seker is nie.
Aan die ander kant het jy eers beweer dat jy wel "getwyfel het oor basiese aannames. Geen bewering, aanname of gevolgtrekking is vir my seker nie."
Maar as jy regtig bedoel het wat jy geskryf het, moet jy die vermoë hê om te onderskei watter uitgangspunt korrek is of nie (want jy is nie 'n skeptikus nie...), Maar hierdie vermoë is ook 'n soort uitgangspunt en jy sal dit betwyfel en dit herhaal en dan moet jy skepties wees.
Ek dink hierdie dinge is eenvoudig, maar aangesien ek sien dat jy reeds die tweede filosoof is wat soortgelyke dinge beweer wanneer julle albei julleself as nie-postmoderniste verklaar, wou ek kyk of ek wel reg was en of my woorde nie skerp was nie. En jy kan die koek eet en ook heel los.
Omdat hy ook aanvaar dat daar geen verband is tussen aannames en hul gewilligheid in die wêreld volgens Kant nie en almal behoort te bevraagteken, en tog oor ander kwessies is daar redelike gevolgtrekkings... Dit is nie presies jou bewering nie, maar op die ou end baie soortgelyk aan die skuif Ek het hier aangebied.
Ek antwoord vir die derde keer: nee. Daar is niks seker in my oë nie. En ek herhaal vir die sewentiende keer dat onsekerheid nie skeptisisme is nie. Skeptisisme beteken dat een of ander posisie nie beter is as die teenoorgestelde nie. Onsekerheid, aan die ander kant, beteken net dat ek nie seker is nie.
Hierdie. Ek het klaar gemaak.
n meisie 2 jaar gelede gereageer
En wat van 'n geometriese kolom wat na 0 neig. Iets het vir my redelik gelyk. Dit is in my oë redelik dat wat vir my redelik lyk – redelik is. Dit is in my oë redelik dat wat vir my redelik lyk, redelik is. Ons sal die waarskynlikheid tot 99.99% sekerheid verminder en elke eis sal tot die limiet van 0% sekerheid rol.
Ek het geskryf wat ek uit die vraag verstaan ​​het. Want as die antwoord is dat "iets vir my redelik lyk" as ons dit op 99.99 stel, dan is dit 99.99 na al die rekeninge in die wêreld, en dit is 'n direkte eis op die wêreld en nie 'n eis op myself nie - dan is ons bepaal die harde verhouding tussen redelikheid en sekerheid met sekerheid.
Nie heeltemal verstaan ​​nie 2 jaar gelede gereageer
Hoe word die wonder geskep dat daar geen sekerheid is nie maar dit nie tot skeptisisme lei nie?
Omdat die hele idee van onsekerheid en redelik bly veronderstel dat daar 'n tweede opsie is, maar jy het nie die vermoë om te bepaal wat redelik is nie, want dit is self nog 'n aanname dat jy ook sal vra of dit redelik is ...
Hierdie wonderbaarlike wonder lê in die verskil tussen 'n 90% bloos en 'n 50% twyfel (as ons daarop aandring om te kwantifiseer). Alhoewel dit regtig wonderlik en onverstaanbaar is, kan dit steeds gebeur. Ek rol 'n kubus ses miljoen keer. Ek wed die resultaat sal eweredig versprei word en daar sal ongeveer 'n miljoen resultate per pruik wees. Ek het 'n mate van twyfel (dis nie 100%) maar tog is dit waarskynlik wat sal gebeur. Wonderlik.
En ek het die vermoë om ook intuïtief die waarde van intuïsie te evalueer. Hierdie omsendbrief is net brabbeltaal. Dit is soos om te vra hoe jy weet jy is reg, jy is die een wat besluit jy is reg. Hoe verskil dit van 'n normale skeptiese argument?
Ons het hierdie twispunte werklik uitgeput tot bloedvergieting.
Wat is die verband tussen hierdie en 'n normale skeptiese argument. Hier vra mens nie "hoe weet jy" nie maar aanvaar alles wat die persoon sê en bespreek net sy metode. As hy sê hy is honderd persent seker dat iets waar is, en hy is ook honderd persent seker dat in gevalle waar hy honderd persent seker is dat iets waar is dan honderd persent dat iets waar is - dan is alles reg want een in besit van wat ook al een sal bly. Maar as dit net 'n blote waarskynlikheid het, dan vervaag 'n iteratiewe sirkel na nul. Baie eenvoudig. Dit lyk in elk geval vir my baie waarskynlik dat daar niemand anders hier op die webwerf is as jy wat weet hoe om dit te antwoord nie. En selfs as jy 'n slim antwoord het, kan jy dit nie hier in die draad kry nie. Blykbaar was die SAG skuldig en het gewissel tussen reaksie en reaksie.
Hoop ek het besef ek het voorheen verstaan 2 jaar gelede gereageer
inderdaad. Ek stem saam dat dit so eenvoudig is dat die vermoë om intuïsie self te evalueer uiteindelik 'n uitgangspunt is wat jy in * sekerheid * moet aanvaar, al is binne die intuïsie die moontlikheid ingesluit dat dit onseker is, maar dit kom nie uit 'n eksterne verskaffer, maar 'n * interne * twyfel Deel van die definisie van hierdie uitgangspunt, die belangrikste ding dat daar 'n sekere element hier vir seker.
Hierdie punt is belangrik, want ek wou seker maak dat hierdie dinge wat vir my heeltemal eenvoudig gelyk het, wel waar is. Want soos ek aan die begin gesê het is daar iemand belangrik wat ook so 'n filosoof is wat hierdie punt heeltemal ontken maar aan die ander kant beweer dat hy nie skepties is oor wat heeltemal onwaarskynlik klink nie.
En so deur die bespreking hier wil dit voorkom asof jy ook vir sy metode gaan, so ek kon nie sien hoe hierdie wonderwerk geproduseer kan word nie en veral in my vorige begrip aan jou dat dit 'n eksterne twyfel aan die uitgangspunt is, dan ontstaan ​​'n vraag oor hoekom dit slegs 10% twyfel is en nie 50% metodologiese twyfel nie. Maar ek sien jy stem saam met my metode wat ek hier aangebied het.
Inderdaad, dit is moontlik dat Shabbat 'n verduideliking voorgestel het wat dieselfde filosoof verduidelik deur die integrasie van 'n oneindigheid van verduidelikings te gebruik dat alhoewel elke verduideliking 'n verduideliking nodig het nog min gewig dra, dit vir my persoonlik heeltemal raaiselagtig klink of dit enigsins moontlik is. Maar dit is die enigste manier waarop ek dit gevind het.
Hierdie vraag is ook krities vir jou teenkanting teen fundamentalistiese aansprake aan die een kant en die moontlikheid van onsekerheid aan die ander kant. Maar jy kan sê dit is 'n soort tatologie. Alhoewel ek dink dit verskerp die verskil tussen 'n eksterne verskaffer (PM) en 'n interne verskaffer (jou sintetiese metode).
Nee, dit is nie seker nie. Dit is ook nie seker nie.
irriterend 2 jaar gelede gereageer
Aanvaar jy die verskil tussen jou bewering dat die basiese aannames self in 'n onsekere aanname lê, en die twyfel wat buite die basiese aannames self is? (Dan kry jy óf 'n ander beheerstelsel as uitgangspunt, óf jy word as 'n skeptikus skuldig bevind).
Andersins verstaan ​​ek regtig nie hoe jy nie skepties is as jy aannames selfs in individuele persentasies twyfel nie (solank dit nie deel is van dieselfde aanname wat onseker is nie).
Dit lyk vir my of daar 'n verskil hier is wat ek waarskynlik nie begryp nie, want as dit nie is soos ek gesê het nie, verstaan ​​ek heeltemal nie hoe jy beweer jy is nie skepties nie. Miskien kan jy hierdie klein punt verduidelik.
Ek kan regtig nie begryp waar die probleem hier is nie. Ek sê baie eenvoudige en duidelike dinge. My aannames is nie seker in my oë nie. Nie omdat daar eienaardighede oor hulle is nie, maar omdat ek nie seker is of hulle korrek is nie (daar is moontlike alternatiewe). Weet nie wat eksterne twyfel is nie. Ek het 'n mate van twyfel in my aannames. Dis dit.
nou verstaan ​​ek? 2 jaar gelede gereageer
Eksterne twyfel Die bedoeling is dat die twyfel van 'n negatiewe plek af kom as 'n soort eksterne verwarring vir denke maar nie inherent as deel van die uitgangspunt van denke wat byvoorbeeld sê dat dit in slegs 90% van gevalle akkuraat is nie.
Maar sodra jy geskryf het: "My aannames is nie seker in my oë nie". Want ek is nie seker of hulle korrek is nie (daar is moontlike alternatiewe). Dit klink dus hoegenaamd na 'n negatiewe verskaffer en indien wel, kan jy dit ook aanhou om terug te gooi:
Want dit impliseer dat daar "jy is wat raaksien" en as ekstern aan hulle kyk jy na die aannames. Jy kan dit byvoorbeeld verstaan ​​in jou gelykenis oor die oë van die verstand dat hulle na verafgeleë idees kyk.
Maar indien wel, moet jy erken dat jy die een is wat hulself (= die oë?) onderskei met volkome sekerheid oor hul vermoë om die basiese aannames te onderskei sodat selfs al kry jy nie hul vlak van akkuraatheid heeltemal voltooi nie, jy steeds moet aanvaar met sekerheid dat hulle 'n sekere vlak van akkuraatheid het. En sommige parameters soos die afstand van die idee, die passies en meer. Op dieselfde vlak betwyfel jy dus glad nie dat selfs die onakkuraatheid daarin inherent aan hierdie uitgangspunt is nie.
Maar as jy weer 'n negatiewe twyfel oor hulle werp:
1. Dan sal jy nooit uit die kringloop van twyfel kan kom nie. 2. Daar is geen rede om aan te neem dat die statistiese hoeveelheid om te verskaf slegs 10% veronderstel is en nie 50% is nie. En dit is reeds volledige skeptisisme 3. Dit sal lei tot 'n lus van skeptisisme dat jy uiteindelik sal aanvaar dat die korrektheid van jou subjektiewe waarhede neig om die veelheid van waarskynlikhede te nul. 4. Jy kan ook die beginsel van negatiewe twyfel bevraagteken.