Hoe 2008 Austerity Measures het Fuel Today se Right Wing Populism gehelp
Geskryf deur Jacqueline Best
Die 2008-finansiële ineenstorting het veroorsaak dat miljoene Amerikaners hul huise verloor het, en die soberheidsmaatreëls wat gevolg het, het net die ongelykheid van inkomste vermeerder en die opkoms van regse populisme gehelp. (AP Photo / Tony Dejak)
Tien jaar gelede, op Oktober 3, 2008, Verenigde State President George W. Bush onderteken die TARP-program ("Troubled Assets Relief Programme") wat $ 700 miljard beloof het om banke en maatskappye wat deur die wêreldwye finansiële krisis getref is, te ondersteun.
Namate die Amerikaanse Kongres sy steun aan die historiese wetsontwerp verleen het, het dit gelyk of die liberale demokrasie aan die uitdaging van die wêreldwye finansiële krisis gestyg het. Ja, die wetsontwerp sou baie duur vir Amerikaanse belastingbetalers wees, maar die koste was geregverdig in die lig van die potensiële ineenstorting van die wêreldekonomie.
'N Dekade later is die finansiële krisis 'n verre herinnering, die TARP-fondse is met rente terugbetaal en aandelemarkte bereik nuwe hoogtes.
Nogtans wissel van die besigheidsbladsye na die voorblad en 'n baie donkerder prentjie verskyn: 'n Besondere virulente streng van regse populisme is oral in die wêreld, terwyl Doug Ford en Donald Trump ons demokratiese instellings verwoes.
Ontginning van swakhede
Dit blyk dat die grootste koste van die 2008 wêreldwye finansiële krisis nie die bailouts was nie - maar eerder die koste vir ons demokratiese stelsel.
Konserwatiewe populiste kon 'n reeks swakhede in die liberale demokratiese samelewing ontgin - swakhede wat die wêreldwye finansiële krisis voorafgegaan het, maar is vererger deur die mislukking van ons politieke leiers om doeltreffend daarop te reageer.
In die dekades wat tot die 2008-krisis gelei het, het regerings die meer versigtige benadering tot ekonomiese bestuur wat na die Groot Depressie en die Tweede Wêreldoorlog na vore gekom het, verwerp. Dié traumatiese historiese gebeure het beleid geproduseer wat op werk en ekonomiese stabiliteit gefokus het, wat 'n afname in ongelykheid en die bevordering van soliede ekonomiese groei tot gevolg gehad het.
Dié bekommernisse is in die 1980s en 1990s opsy gesit, aangesien regerings van alle politieke strepe probeer het om eerder op inflasie as werkloosheid te fokus en om regulasies terug te rol in die oortuiging dat dit 'n meer dinamiese ekonomie sal lewer.
Sny tot maatskaplike besteding
Die resultate was 'n massiewe groei in die grootte van die finansiële sektor en 'n verdraagsaamheid vir toenemend riskante beleggings met min regmatige toesig - 'n resep vir finansiële rampe, soos ons gesien het, is 'n dekade gelede.
Aangesien regerings gesoek het om slanker te word en die sosiale uitgawes te verminder, soos die Jean-Chrétien Liberals in die 1990'e gedoen het, ongelykheid het gegroei en middelklasinkomste gestagneer. Baie middelklas gesinne wat aangepas is deur in hul huisgelykheid met kredietregte te dompel of net op kredietkaartskuld op te laai - 'n ander tydbom wat in Kanada, Brittanje en in Europa in 2008 ontplof het, maar nog in Kanada ontplof het.
Sodra die wêreldwye finansiële krisis getref het, het dit baie makliker geword om te sien dat die ekonomie nie vir almal gewerk het nie.
In die VSA beraam die Federale Reserwebank van St Louis dat nege miljoen gesinne het hul huise in daardie krisis verloor - tussen 10 en 15 persent van alle huiseienaars. In die Verenigde Koninkryk, tussen 2008 en 2009, het die skielike daling in huispryse, pensioenfondse en aandele vertaal in 'n verlies van 31,000 pond (of byna $ 50,000 Kanadese) vir elke huishouding.
Verdrink in die skuld
Die huishoudelike skuld wat skielik as 'n slim oplossing vir stagnerende lone gelyk het, het skielik 'n groot probleem geword vir die gesinne wat hulself met 'n huis gevind het wat baie minder werd was, een van hul huishoudings se werk en skuld steeds betaalbaar.
Regerings se reaksie op die krisis het net dinge vererger. Seker, op kort termyn het hulle opgetree om die finansiële stelsel op te kweek en fiskale stimulus te gebruik om die erns van die resessie te verminder. Maar by 2010 het omtrent elke Westerse regering, insluitende Kanada se konserwatiewes, hul liedjie verander en verskuif terug na soberheid, met die argument dat ons nie meer fiskale stimulus kon bekostig nie.
Sterkerheid maatreëls land hardste op diegene wat die meeste hulp nodig regering - soos die families wat een werk af was en kon nie die betalings op 'n verband wat meer werd was as hul huis te maak.
Dit blyk ook dat hierdie vinnige verskuiwing na soberheid was teenproduktief Die herstel in baie lande beskadig en die skuld-tot-BBP-verhoudings eintlik verhoog.
Ongelykheid het ook gegroei ná die krisis. As ekonoom Branco Milanovic se navorsing toon, het die stagnasie in westerse middelklas lone uitgebrei om hoër-middelklas verdieners in te sluit. Trouens, die enigste mense wat regtig baat gevind het by die soberheidstoename was die hiperryke.
Intussen het regerings regoor die wêreld hul soberheidsmaatreëls getoets as nodig en onvermydelik - ontken enige verantwoordelikheid vir die lyding wat hierdie beleid veroorsaak het.
Ekonomie het brandstofbevolkings gehelp
Voeg dit alles by en jy kry ryp voorwaardes vir die soort ekonomiese onsekerheid en frustrasie wat vrugbare grond vir populistiese sentiment is. Natuurlik kan die opkoms van sagte outoritarisme nie en nie tot ekonomiese faktore verminder word nie. Maar daardie faktore speel 'n rol.
As politieke leiers ons vertel dat hulle geen ander keuse het as om hierdie pynlike ekonomiese beleid te aanvaar nie - dat hierdie kwessies buite demokratiese beheer is, moet ons verbaas wees as iemand soos Donald Trump, Nigel Farage of Doug Ford saamkom en beloof om neem terug - en gee hulle terugbeheer?
Om die outoritarisme van hierdie konserwatiewe populiste te verset en hul leuens uit te daag, moet ons eers erken dat die ekonomiese eksperimente van die afgelope paar dekades die uiteindelike toets misluk het: 'n voorspoedige en demokratiese samelewing vir almal opbou.