Frans-Pruisiese oorlog - Inligting
Frans -Pruisiese Oorlog - Geskiedenis
Die Duitse oorlog in Frankryk het uitgebreek op aandrang van die Pruisiese minister Bismarck wat geglo het dat die oorlog sou help om Duitsland te verenig. Bismarck het gemanoeuvreer sodat Frankryk oorlog teen Duitsland sou verklaar en sodoende die Duitse nasionalisme kon onderdruk. Op 2 September 1870 is die Franse leër verslaan tydens die slag van Sedan. Die Franse bevelvoerders, asook Napoleon III is gevange geneem. Die Duitsers vorder geleidelik op Parys. Die fort by Metz het tot 28 Oktober gehou. Op 27 Desember is die forte rondom Parys beleër. Op 28 Januarie 1871 val Parys en die Franse gee oor.
Die Slag van Sedan is geveg tydens die Frans-Pruisiese Oorlog van 1 tot 2 September 1870. As gevolg van die gevangenskap van keiser Napoleon III en meer as honderdduisend troepe, het dit die oorlog in werklikheid ten gunste van Pruise en sy bondgenote beslis, hoewel gevegte onder 'n nuwe Fransman voortgegaan het regering.
Noord -Duitse Konfederasie
Albert, Prins van Sakse
Napoleon III (krygsgevangene)
Die 130 000 sterk Franse Army of Châlons, onder bevel van marskalk Patrice de MacMahon en vergesel van Napoleon III, probeer om die beleg van Metz op te hef, net om deur die Pruisiese Vierde Leër gevang te word en op 30 Augustus by die Slag van Beaumont verslaan te word. Onder bevel van Generalfeldmarschall Helmuth von Moltke en vergesel deur die Pruisiese koning Wilhelm I en die Pruisiese kanselier Otto von Bismarck, het die vierde leër en die Pruisiese derde leër MacMahon se leër omring in Sedan in 'n reuse -uitwissingstryd. Marshal MacMahon is tydens die aanvalle gewond en die bevel is aan generaal Auguste-Alexandre Ducrot oorgedra, totdat dit deur generaal Emmanuel Félix de Wimpffen aanvaar is.
Van alle kante verpulver deur uitstekende Duitse artillerievuurkrag en met alle uitbreekpogings wat verslaan is, het die Franse leër van Châlons op 2 September kapituleer, met 104 000 man wat saam met 558 gewere in die Duitse ballingskap gegaan het. Napoleon III is gevange geneem, terwyl die Franse regering in Parys die oorlog voortsit en op 4 September 'n regering van nasionale verdediging uitgeroep het. Die Duitse leërs beleër Parys op 19 September.
Frans-Pruisiese Oorlog: die konflik wat Europa in 'n nagmerrie gedompel het
Die Frans-Pruisiese oorlog, wat 150 jaar gelede uitgebreek het, het aanleiding gegee tot 'n wrokwedstryd wat 'n kontinent in die rigting van twee wêreldoorloë sou laat jaag. Michael Rowe vertel die verhaal van 'n 19de-eeuse konflik wat katastrofiese gevolge vir die moderne wêreld gehad het
Gepubliseer: 19 November 2020 om 12:26
Op 7 Oktober 1870 het Léon Gambetta, sterkman van die Franse regering, met 'n gasballon uit Parys ontsnap. Die Frans-Pruisiese oorlog het toe byna drie maande lank gewoed, en Duitse magte het die stad beleër. Gambetta het gehoop om nuwe leërs in die provinsies in te samel om die hoofstad te verlig. Dit was 'n daad van wanhoop, wat aandui hoe laag die lotgevalle van Frankryk gesink het.
In die daaropvolgende weke het dinge erger geword, met gewone burgers in die beroemde hoofstad van Frankryk wat katte, honde, rotte en perde wou eet. Herinneringe en briewe is vol debatte oor die relatiewe verdienste van eksotiese vleis uit die dieretuin, soos kameel, bok of olifant. Daar word gesê dat rotte uit brouerye beter smaak as die wat in die riool gevang is. Intussen het gewetenlose entrepreneurs begin om bisarre plaasvervangers vir basiese dinge soos melk in te span.
Keiser Napoleon III was hoofsaaklik verantwoordelik vir hierdie ramp. Napoleon III, 'n neef van die groot Napoleon wat die grootste deel van Europa verower het, het homself as keiser van die Franse gemaak na 'n staatsgreep in 1852. Victor Hugo het hom beroemd as "Napoleon die Klein" afgemaak, maar die Franse mense het groot dinge van hom verwag. Sy prestasies was ook nie onbeduidend nie: hy herbou Parys, skep die stad wat ons vandag ken en hy het die Franse voorrang bevestig deur die Russe (met Britse hulp) in die Krimoorlog van 1853–56 te verslaan, en die Oostenrykers in 1859, wat Italiaans moontlik gemaak het eenwording.
Napoleon III was die grootste ontwrigter in die middel van die 19de eeu. Ongelukkig vir hom en vir Frankryk het 'n nog groter ontwrigting oos van die Ryn, in die groot Duitse deelstaat Pruise, ontstaan. Sy naam was Otto von Bismarck.
Toe Bismarck in 1862 premier word, was Pruise die swakste van die 'groot' moondhede van Europa, slegs een van 'n lappie van state wat nog in die Duitse ryk sou saamkom. Maar sy koning, Willem I, was vasbeslote om dit reg te stel deur middel van verreikende militêre hervormings, en het die maverick Bismarck aangestel om dit deur 'n onwillige Pruisiese parlement te ram. By sy aanstelling maak Bismarck sy standpunte duidelik in een van die beroemdste klankgrepe uit die geskiedenis: "Die groot vrae van die dag word nie deur toesprake en meerderhede beslis nie, maar deur yster en bloed."
Bismarck en Napoleon het baie gemeen. Albei was konserwatiewe populiste, en albei het erken dat die nuwe krag van nasionalisme wat Europa oorheers iets eerder moet uitbuit as bevrees word. Tog het hul pogings om hierdie nasionalistiese ywer te benut hulle op 'n botsingskursus gesit, wat in konflik sou eindig.
Die Frans-Pruisiese Oorlog, soos die konflik nou bekend staan, was binne tien kort maande verby, maar die gevolge daarvan was buitengewoon lankreikend. In 'n seëvierende en nuut verenigde Duitsland het dit gehelp om militarisme die dominante ideologie in 'n verslane en vernederde Frankryk te maak; dit het 'n dringende wraak op wraak gewek. Hierdie giftige bestanddele is die plek vir verdere aanvalle van bloedverlies - op 'n baie groter skaal - in die daaropvolgende eeu. Dit is beslis veilig om te sê dat sonder Napoleon en Bismarck se stryd om oppergesag in 1870, Europa se 20ste eeu inderdaad 'n heel ander baan sou gevolg het.
Napoleon se wekroep
Die aftelling na die Frans-Pruisiese oorlog het begin met nog 'n oorlog: dié van 1866, toe die nuut gereformeerde weermag van Pruise Oostenryk binne sewe weke verpletter het. Dit bevestig Bismarck tuis en was 'n wekroep na Europa. Pruise het die dominante mag in Sentraal -Europa geword en die ander Duitse state kyk nou na Berlyn, nie Wene nie, vir leiding.
Dit het Frankryk verskrik. Napoleon III se aanvanklike paniekreaksie was om die Franse aansien te herstel deur Luxemburg of selfs België te annekseer. Hy het Bismarck se ooreenkoms gesoek, maar is afgewys. Toe, in 1868, begin 'n nuwe Europese krisis met die omverwerping van die koningin Isabella II van Spanje. Spanje het 'n nuwe monarg nodig gehad en, soos dikwels in hierdie tydperk die geval was, 'n lid uit een van die ontelbare prinslike huise in Duitsland gekies. Ongelukkig hou die keuse, prins Leopold van Hohenzollern, verband met William van Pruise. Nie verrassend nie, het Frankryk ballisties geraak toe hierdie kennis in Julie 1870 aan die lig gekom het. Die regering van Napoleon III, wat deur die binnelandse opinie gedompel is, probeer gesig red deur Pruise te dwing om die ooreenkoms te veto. Koning William was bly om die Franse te verplig, want hy het nog nooit daarvan gehou dat 'n nabye familielid 'n onstabiele land soos Spanje sou regeer nie.
Daar het dinge dalk gerus, maar vir die Franse het hulle hand dan oorgespeel. Die Franse ambassadeur in Pruise het William ontmoet in die kuuroord Bad Ems (13 Julie) en probeer om 'n openbare klim af te dwing en hom daarop aangedring om enige toekomstige Hohenzollern -kandidatuur te blokkeer. Dit het teruggekeer toe William die ambassadeur beleefd afwys.
Bismarck was nie teenwoordig by Bad Ems nie, maar het in Berlyn gebly, waar 'n verslag van die uitruil hom bereik het in die sogenaamde Ems-telegram. Bismarck, met die volle kennis van die moontlike gevolge, het die telegram geredigeer, die diplomatieke lekkernye uitgevee en dit vir publikasie in die internasionale pers vrygestel. Dit was die beroemde rooi lap van Bismarck, wat vir die Galliese bul gewaai het. Die Franse het behoorlik op die aas gestaan ​​en oorlog verklaar, te midde van koorsagtige jubeling op die strate van Parys.
Ten spyte van die naam van die Frans-Pruisiese oorlog, het Frankryk hom teëgestaan ​​teen 'n koalisie van Duitse state wat hulle by Pruise geskaar het. Hulle inwoners beskou hulleself toenemend as mede -Duitsers en beskou die oorlog teen Frankryk as 'n nasionale kruistog. Pruise verskaf nietemin die oorweldigende meerderheid Duitse magte, sowel as die militêre leierskap.
In tegnologiese terme was daar min tussen die strydlustiges: die Franse het beter infanteriegewere gehad, die Pruise se superieure artillerie. Wat die Pruise 'n beslissende voordeel gegee het, was hul numeriese meerderwaardigheid aan die begin, verkry deur 'n baie vinnige mobilisering, en veral superieure militêre leierskap.
'Geen gevegsplan oorleef ooit kontak met die vyand nie.' So sê Helmuth von Moltke, die Pruisiese bevelvoerder in 1870. Moltke was 'n nuwe soort militêre leier, meer bestuurder as charismatiese krygsheer. Hy was die voorsitter van die Pruisiese algemene staf, 'n instelling wat operasies en gebeurlikhede in vredestyd beplan het. Die gereelde rotasie van personeeloffisiere terug na hul regimente het verseker dat die beste praktyk oor die hele leër versprei is, wat beteken dat die algemene bevelvoerder veilig kan delegeer aan diegene wat die goed geplaas is om geleenthede aan te gryp wat ontstaan ​​het sodra vyandelikhede begin het. Dit was die antwoord op die probleem wat in Moltke se aanhaling hierbo uitgelig is. Nóg die Franse, nóg ander leërs, het op hierdie manier opereer, en dit het in 1870 gewys.
Uitstekende beplanning en getalle het die Pruise toegelaat om langs die oostelike grens van Frankryk te konsentreer. Die Franse het, sonder behoorlike planne, vinnig terugslae beleef en dit het die moreel van Napoleon III vernietig, wat onbewustelik persoonlike bevel oorgeneem het. Die enigste verstandige opsie vir die Franse was om terug te val en te hergroepeer, maar Napoleon kon dit nie bekostig om sy gesig te verloor deur terug te trek nie. Die gevolg was 'n reeks groot Franse nederlae, wat begin het met Gravelotte-St Privat op 18 Augustus. Dit sou die bloedigste betrokkenheid van die oorlog bewys word, met 'n ongevallekoers wat 'n teken was van gruwels in die 20ste eeu. Binne slegs 'n tydperk van 20 minute het die Pruisiese wagkorps alleen 8 000 mans gesterf of gewond, as gevolg van 'n onheilige kombinasie van vinnige, moderne wapens en verouderde aanvalstyle waarby menige geledere manne betrokke was. Ten minste het die wydverspreide bekendstelling in hierdie oorlog van 'hondetikette' - skywe wat deur soldate gedra is en hul basiese besonderhede bevat - die dood geïdentifiseer.
Ondanks gruwelike verliese by Gravelotte-St Privat, het die Pruise gewen, danksy uitstekende artillerie en beter maneuver. Moltke het toe die grootste deel van die Franse leër in die vesting Metz vasgekeer. Politieke druk het weer aan die Franse kant ingegryp en 'n reddingspoging geëis. Dit het gelei tot die slag van Sedan (1–2 September), 'n tweede katastrofiese Franse nederlaag waarin Napoleon III self gevange geneem is. Die nuus oor hierdie debakel het Parys 'n paar dae later bereik en die regime verander. Die nuwe republikeinse regering van nasionale verdediging het die politieke leemte gevul en 'n oorlog van nasionale verset uitgeroep.
Die Frans-Pruisiese oorlog betree nou 'n nuwe fase. Pruisiese magte vorder op Parys, wat hulle vanaf 19 September beleër het. Die Franse hoofstad was te sterk om deur die storm oorval te word, en moes dus onderdanig wees. Terwyl Léon Gambetta na die provinsies ontsnap en nuwe leërs oprig, het onreëlmatige vrywilligers, bekend as Francstireurs, besig met guerrilla -taktiek. Die Pruise herken hulle nie as wettige vegters nie en skiet hulle by gevangenskap, en verbrand dorpe wat vermoedelik hulle huisves.
Hierdie morsige, vuil oorlog het vir die res van 1870 voortgeduur, tot die ongemak van Bismarck, wat bang was dat die internasionale opinie ten gunste van Frankryk was. Die nederlaag van Gambetta se nuwe leërs in Desember het egter beteken dat Parys nie verlig sou word nie, en as die kos opraak, was daar geen ander opsie as om 'n skietstilstand te soek nie (28 Januarie 1871) wat die geveg beëindig het. Dit het die voorwaardes geskep vir die hou van Franse verkiesings, wat 'n regering opgestel het wat 'n voorlopige vrede op 26 Februarie kon sluit. Alhoewel die greep van die nuwe bewind op mag bedreig word deur die sogenaamde Parys-kommune, wat in Maart kortliks die beheer oor die hoofstad oorgeneem het, het dit nietemin die definitiewe Verdrag van Frankfurt op 10 Mei bekragtig.
Militarisme uit die leiband
Min mense wat die Verdrag van Frankfurt bekragtig het, sou die enorme impak kon raai wat die Frans-Pruisiese Oorlog op die vasteland van Europa sou hê-'n impak wat na die raming van die toekomstige Britse premier Benjamin Disraeli groter was as die Franse Revolusie. Geopolities het Europa gegaan van 'n 'sagte' sentrum, bestaande uit baie klein aparte state, tot een met 'n harde kern: onder die indruk van die militêre leierskap van Pruisen en gedryf deur die publieke opinie, het die kleiner state van Duitsland ingestem om hul onafhanklikheid aan Berlyn af te staan. en vorm 'n enkele entiteit, die Duitse ryk. Die groot vraag wat ontstaan ​​het - en voortduur - is hoe so 'n magtige staat binne die breër familie van Europese nasies kan funksioneer.
Aanvanklik het dinge goed genoeg gewerk. Bismarck het sy ongetwyfelde politieke talente gebruik om vrede te bewaar. Toe hy egter in 1890 van die bewind val, kom die meer skadelike nalatenskappe van die oorlog van 1870 sterk na vore, insluitend militarisme. Alle groot moondhede in die laat 19de eeu was militaristies, maar nuut verenigde Duitsland was meer as die meeste. Pruise se leër, wat die kern van die Duitse weermag was, het met groot aansien uit die oorlog van 1870 gekom. Aangesien Bismarck weg was, het geen burgerlike leier die statuur gehad om sy voorrang te betwis nie. In Duitsland en in Europa is die militêre beplanner uit die leiband gelaat.
Vir Frankryk was die nederlaag 'n geweldige skok wat vererger is deur die harde verdrag wat gevolg het, wat die verlies van die streek Elsas en 'n deel van Lorraine veroorsaak het, en die betaling van 'n groot herstelrekening. Hierdie vernedering het 'n begeerte na wraak gekweek. 'N Generasie skoolkinders het grootgeword wat geleer het van die ongeregtighede van die vredeskikking. In die 1890's het Frankryk wyer Europese ongemak by Duitse mag uitgebuit deur 'n alliansie te stig, wat Duitsland weer in 'n hoek laat voel het.
Hierdie kombinasie van militarisme en bitterheid het die perfekte omstandighede geskep vir die volgende ronde Frans-Duitse konflik, die Eerste Wêreldoorlog, wat by hierdie geleentheid die res van die wêreld ingesleep het. Tragies genoeg het die miljoene lewens wat tussen 1914 en 1918 verlore gegaan het niks opgelos nie-en dit was eers nadat talle meer in die Tweede Wêreldoorlog gesterf het dat die argitekte van Frans-Duitse versoening 'n gebou gebou het wat steeds die politieke landskap van Europa oorheers.
Die belangrikste onder hierdie argitekte was die kanselier van Wes -Duitsland, Konrad Adenauer en die Franse president Charles de Gaulle. Albei het vaders gehad wat in die Frans-Pruisiese Oorlog geveg het. Albei is afkomstig uit streke wat aan mekaar se nasies grens, en wat deur die eeue heen betwis is. Daar is moontlik 'n sentimentele dimensie van hul denke.
Die twee staatsmanne het ook bereken dat vennootskap binne 'n Europese raamwerk hul vermoë om wêreldgebeure te beïnvloed wat nou grotendeels gevorm word deur die twee nuwe supermoondhede, Amerika en die Sowjetunie, sal verbeter. Dit is wat Adenauer bedoel het toe hy aan een van sy Franse gespreksgenote gesê het dat "Europa u wraak sal wees" kort na die Suez -debakel van 1956, toe die VSA Frankryk en Brittanje genoop het.
Sowel de Gaulle as Adenauer erken die nutteloosheid van die siklus van Frans-Duitse oorloë wat 'n eeu tevore begin is, en op 22 Januarie 1963 sluit die Élysée-verdrag 'n nuwe tydperk van Frans-Duitse vriendskap aan. Binne hierdie raamwerk van hierdie verdrag het ander inisiatiewe gevloei om die verhouding van die staat tot die samelewing breër uit te brei deur idees soos uitruil van jongmense, tweeling in die stad en gesamentlike geskiedenisboeke vir skoolkinders. Binne hierdie handboeke word die Frans-Pruisiese oorlog nie vergeet nie, maar eerder behandel as 'n gedeelde historiese ervaring.
Vir Europa in die breër, insluitend Brittanje, roep die Frans-Duitse vennootskap soos dit nou lyk, sy eie vrae op. Ander Europese lande vrees vir marginalisering wanneer Parys en Berlyn in wese vooraf besluite neem oor belangrike besluite. Dieper integrasie word voorgestel as die beste manier om hierdie ander state te bemagtig, en terselfdertyd die probleem op te los wat die eerste keer in 1870 ontstaan ​​het: hoe om 'n kontinent met so 'n harde kern te bestuur. Hierdie integrasieproses het egter sy eie probleme veroorsaak. In hierdie terme gesien, is dit duidelik dat die nalatenskap van die oorlog van 1870 steeds help om die daaglikse politiek van ons kontinent te bepaal en dit sal bly doen in die afsienbare toekoms.
Michael Rowe is leser in Europese geskiedenis aan King's College in Londen
Vergelykings van die leërs
'N Naaldgeweer, en een van die eerste bout
aksiegewere wat ooit vervaardig is.
Toets Chassepot Needle Rifle Cartouches
1867 Franse Chassepot -geweerbajonet
Die Franse leër bestaan ​​uit ongeveer 400 000 gewone soldate, sommige van hulle veterane van die Krimoorlog, Algerië, Tweede Italiaanse onafhanklikheidsoorlog (1859) en in Mexiko wat die Tweede Mexikaanse Ryk ondersteun. Hierdie sterkte sou toeneem na 662,000 by volledige mobilisering met die herroeping van reserviste, met nog 400,000 in die losweg georganiseerde Garde Mobile , wat tyd verg om te oefen. Anders as die Pruise, wat op universele diensplig gesteun het, het die Franse staatgemaak op 'n jare lange professionele leër. Daar was ook destyds ongeveer 60 000 Franse troepe in Algerië. 'N Soldaat het vir 'n termyn van sewe jaar aangemeld en bonusse is aangebied om weer in te skryf. Die Franse het gedink dat hul veterane beter in die veld sou wees as die groen rekrute van die Pruisiese leër. Die Franse soldate het baie swakhede, soos 'n gebrek aan dissipline en alkoholisme.
'N Animasie van die Reffye Mitrailleuse van 1867. Multi-vat Mitrailleuse (grapeshot shooters) is oorspronklik ontwikkel in België in 1851. Die Reffye Mitrailleuse, ontwikkel vir die Franse leër in 1865, het 25 vate en 13 mm koeëls afgevuur. Die vuurtempo was tussen 75 en 125 rondes per minuut. Die animasie toon die taamlik omslagtige laai- en afvuurproses. Frankryk het 190 Reffye Mitrailleuse tydens die Frans-Pruisiese oorlog (1870-1872) ingespan, maar die taktiese gebruik van hierdie masjiengewere was nie uitgewerk nie, en dit is selde effektief gebruik.
Die mitrailleuse was 'n voorloper van die moderne masjiengeweer, ontwikkel uit die Amerikaanse Gatling. Die begeerte om dit geheim te hou, het beteken dat min Franse soldate die gebruik daarvan onderrig het. Dit weeg ongeveer 1750 pond en het 'n span van ses perde nodig gehad om dit te vervoer.
Die Chassepot geweer en die mitrailleuse
Franse uniforme Geïllustreerde Tydskrif 1870
Franse koloniale soldate uit Noord -Afrika, Ghoums en Spahis
'N Groot geïllustreerde verwysing oor die geskiedenis, organisasie,
uniforms en toerusting van die Franse leër
Waarom het die Franse met hierdie twee wapens nie die Pruise uit die veld gevee soos die Pruise by Koniggratz gehad het nie? Een rede was dat hulle hierdie wapens nie effektief gebruik het nie. Die Franse strydplan was om massas in 'n verdedigende posisie te versamel en 'n verdorende vuurmuur te lewer - die feu de bataillon . Franse bevelvoerders het nie veel ruimte gehad op die slagvelde soos die Pruisiese offisiere nie, wat beter kon improviseer. Die Pruise wemel van kant tot kant met aanvalle van kleiner groepe mans uit verskillende posisies wat die vyand wil oorweldig. Die Pruise het ook die Franse superioriteit van hul gewere ontken met hul superieure krupp-kanonne van staal.
Die Franse spoorwegstelsel was nie so georganiseerd vir oorlog in vergelyking met die Pruise nie. Die Pruise het 'n spesiale personeel om die beweging van troepe te beplan en te sinchroniseer.
Die Pruise het hul kavalleriediens hervorm, nie langer die gebied van die elite nie, maar dit oopgemaak vir vooruitgang deur verdienste en dit gebruik vir skermutseling en skerms. Die Franse het nog steeds van swaar kavallerie gebruik gemaak, terwyl die Charge of the Light Brigade in die Krimoorlog verouderd was met die langer reeks gewere en kanonne.
Aan die begin van die oorlog kon die Franse beweer dat hulle een van die beste vloote ter wêreld het. Dit was 'n pionier in die nuwe ontwikkelings op die gebied van stoom, skulpgewere en wapens. Dit het 49 ysterklere en 9 korvette gewapen met gewere van 16 cm en 19 cm. Die grootste Franse ysterkleed was die Rochambeau , gekoop uit Amerika. Hierteenoor het die Pruise slegs 5 ysterklere gehad. Die Konig Wilhelm , wat tydens die oorlog in die hawe gebly het, was kragtiger as die Franse ysterklere. Toe die oorlog begin, beveel die Franse regering 'n blokkade van die Noord -Duitse kus, waarteen die klein Noord -Duitse vloot (Norddeutsche Bundesmarine) met slegs vyf ysterklokke weinig kon doen. Toe die oorlog uitbreek, is die grootste deel van die Franse vloot gebruik om troepe van Algerië na Frankryk te vervoer. Dit was 'n beplande inval by die Duitse Noordseekus, maar die nuut geïnstalleerde Krupp -kusgewere en garnisoontroepe van ongeveer 90 000 in die Hamburgse Bremen -omgewing het veroorsaak dat hierdie planne uit die weg geruim is.
Die Franse mariniers is na die Franse leër van Chalons gestuur en baie van hulle is by Sedan gevange geneem.
Die Franse Ironclad Rochambeau, voorheen die USS Dunderberg
Franse kanonboot op die Seine, Parys
SMS K & oumlnig Wilhelm, Pruisiese gepantserde fregat, gebou in die VK in 1865.
Illustrasie van The Battle of Havana op 9 November 1870 was 'n enkele skeepsaksie tussen die Duitse kanonboot Meteor en die Franse aviso (stuurboot) Bouvet aan die kus van Havana, Kuba. Die geveg het 'n onomwonde einde bereik toe die Bouvet, wat die baan gesluit het in 'n poging om aan boord van die Meteor te gaan, skade aan 'n stoompyp opgedoen het wat haar aandrywing uitgeskakel het en gedwing is om in neutrale waters onder seil terug te trek, waarna sy onderkom weer die beskerming van Spanje. Nie een van die twee tuie was permanent ongeskik nie, meestal skade aan maste en tuig.
Pruise was nie 'n land met 'n weermag nie, maar 'n weermag met 'n land
Friedrich Freiherr von Schr & oumltte, Pruisiese predikant
Die Dreyse -naaldgeweer in aksie tydens die Slag van K & oumlniggr & aumlt z (Duits)
Die Pruisiese leër was nie saamgestel uit gewone mense nie, maar dienspligtiges en reserviste. Diens was verpligtend vir alle mans van die militêre ouderdom, en daarom kon Pruise en sy Noord- en Suid -Duitse bondgenote ongeveer 1,2 miljoen soldate mobiliseer en veldtog tydens oorlog, wat dit binne 18 dae na mobilisering gedoen het. Die groot aantal beskikbare soldate het die massa-omsingeling en vernietiging van hele vyandelike formasies moontlik gemaak. Elke bekwame man moes drie jaar in die weermag dien, daarna is hy vir vier jaar in die reservate vrygelaat en daarna was hy nog vyf jaar oproep na die nasionale wag. In vergelyking met die Franse, was die Pruisiese soldate beter opgelei met verpligte primêre onderwys wat eers in Frankryk na die oorlog die wet was. Na raming het 33 100 offisiere en 1 113 000 mans aan die oorlog deelgeneem.
'N Kruip geweer met 'n stuitjie van 1000 pond.
Dit het 'n prys vir Krupp by die Great gewen
Uitstalling van Parys in 1867
'N Duitse ammunisietrein
Albumfoto van 'n Pruisiese soldaat
Die Duitse kavalerie- die uhlan
Uhlans met hul kenmerkende mortelbord Pickelhaube
Klik op foto vir groter beeld.
Die term uhlan kom van die Poolse vir ligte kavallerie gewapen met lansies, sabel en pistole. Die titel is later deur lancerregimente in die Russiese, Pruisiese en Oostenrykse leërs gebruik. Uhlans het die taak gehad om passasiersballonne wat uit die stad gelanseer is, in die skadu te stel: hul vermoë om vinnig te beweeg het gemaak dat Uhlans die enigste troepe was wat by die ballonne kon bly.
Uniforms van Pruisiese soldate.
Regs bo is 'n uniform van die Death Head Hussars.
Klik op fotografie vir groter prentjie.
'N Franse Vivandi & egravere of Cantini & egravere, vroue verbonde aan weermag
Die Frans-Pruisiese oorlog het op 19 Julie 1870 begin en op 28 Januarie 1871 geëindig.
Dit duur 'n totale tydperk van 6 maande, 1 week en 2 dae.
Die oorlog het in Frankryk en Pruise plaasgevind.
Die Duitse magte het die Frans-Pruisiese Oorlog gewen.
Hier is die groot gevolge van die Frans-Pruisiese oorlog:
Verdrag van Frankfurt Die Tweede Franse Ryk het geval Die Franse Derde Republiek is gevorm Frans-Duitse vyandskap het Duitsland verenig en die Duitse Ryk is gevorm as Elsas-Lorraine gebied in Frankryk gevorm en geannekseer deur Duitse magte.
Pruise het die mag gekry ná die Oostenryk-Pruisiese oorlog van 1816.
Pruise het verskeie gebiede geannekseer, en die Noord -Duitse Konfederasie is gestig.
As gevolg van die superioriteit van Pruise, is die Europese staatsstelsel, met sy reël dat geen Europese land oor 'n meerderheid van Europa moet heers nie, gedestabiliseer.
Napoleon III, die keiser van Frankryk, eis dus vergoeding.
Otto von Bismarck van Pruise het egter geweier.
Pruise verbonde aan die suid-Duitse koninkryke Beiere, Württemberg, Baden en Hesse-Darmstadt. Teen hierdie tyd is Duitsland oorheers deur Pruise.
Frankryk het Pruise se verdere trou met ander Duitse lande ten sterkste gekant.
Aangesien Frankryk gekant was teen die nasionalistiese strewe van Pruise om Duitsland te verenig, het Pruisiese amptenare bespiegel dat 'n oorlog tussen Frankryk en Duitsland nodig was.
Otto von Bismarck, die premier van Pruise, was van mening dat 'n oorlog teen Frankryk gevoer moet word sodat die Duitse eenwording kon slaag.
Bismarck het ook geweet dat, met Frankryk as teenstander, die Franse aggressie slegs Suid -Duitse lande sou laat kantel met Pruise, wat sou lei tot hul meerderwaardigheid in terme van getalle.
Duitsers het ook 'n tradisionele opvatting gehad dat Frankryk die destabiliseerder van Europa was.
Die Duitse Ryk bestaan ​​saam met die Noord -Duitse Konfederasie uit die Duitse lande Baden, Beiere en Württemberg.
Die Franse magte het die Franse Ryk en die Franse Republiek betrek.
Die Duitse Ryk het altesaam 1 494 412 soldate tydens die Frans-Pruisiese oorlog ontplooi.
Die ongevalle was 144 462
44 700 dood
89 732 gewondes
10,129 vermis of gevang
Die ongevalle was 756 285
138 871 sterf
143 000 gewondes
TYDENS DIE OORLOG
Geen ander nasies het in die Frans-Pruisiese oorlog ingegryp nie.
Alhoewel Oostenryk-Hongarye en Denemarke onlangs 'n nederlaag van Pruise beleef het en moontlik wraak wou neem, was hulle nie vol vertroue om Frankryk te ondersteun nie.
Napoleon kon nie trou met die Russiese Ryk en die Verenigde Koninkryk vorm nie, aangesien Bismarck reeds diplomatieke pogings aan hierdie koninkryke ontplooi het.
Een van die redes waarom die Duitse weermag beter was, was vanweë hul gepaste gebruik van Pruisiese spoorweë.
Die belangrikste gevegte wat middel Augustus van die Frans-Pruisiese oorlog plaasgevind het, sluit in:
Besetting van Saarbrücken
Slag van Wörth
Belegging van Metz
DIE EINDE VAN FRANCO-PRUSSIAN OORLOG
Hongersnood het Parys beheer, en die Franse regering was genoodsaak om vredesgesprekke te begin.
Vredesgesprekke het op 24 Januarie 1871 begin.
Skietstilstandooreenkomste is bereik.
Die Duitsers het 'n verdrag suksesvol voorgestel.
Die Duitsers het Elsas-Lorraine, die Duitssprekende streek van Frankryk, gekry.
Frankryk moes ook die Duitse Ryk erken.
Hierdie verdrag staan ​​bekend as die Verdrag van Frankfurt.
Die Franse president Trochu bedank op 25 Januarie 1871. Hy word vervang deur Favre.
Op Versailles onderteken die Franse president Favre die oorgawe op 27 Januarie 1871.
Die Franse staatsman León Gambetta het die nuus gehoor en geweier om oor te gee. Hy was egter oortuig om op 6 Februarie 1871 op te tree en oor te gee.
Dit is 'n fantastiese bundel wat alles bevat wat u moet weet oor die Frans-Pruisiese oorlog op 25 diepgaande bladsye. Hierdie is gereed-vir-gebruik Frans-Pruisiese Oorlog-werkkaarte wat perfek is om studente te leer oor die Frans-Pruisiese Oorlog, ook bekend as die Oorlog van 1870, wat 'n oorlog was tussen die botsende lande Frankryk en Duitsland, veral die Tweede Franse Ryk en die Noord -Duitse Konfederasie aan die spits van die Koninkryk Pruise.
In my eie woorde
4 Augustus 1866 nooi Bismarck die state van Noord -Duitsland uit om 'n jaar lank 'n alliansie met Pruise te sluit, waartydens die beginsels van eenwording uitgewerk moet word. Die Berlynse konferensie (13 Desember 1866 – 9 Januarie 1867) keur die hegemonie van Pruise in die Noord -Duitse Unie goed, gebaseer op 'n federatiewe beginsel.
Die hoof van die vakbond was die Pruisiese koning, wat ook die opperbevelhebber is van die gewapende magte van al die state waaruit die unie bestaan. Die Pruisiese koning was geregtig om namens die Unie oorlog te verklaar, te onderhandel en vrede te sluit. Onder die gesag van die geallieerde liggame is vervoerkommunikasie, geldsake, strafsake en belasting oorgedra. Al die troepe is herbou volgens die Pruisiese model. Die Unie -parlement (Reichstag) is deur direkte stemming verkies, maar het beperkte bevoegdhede ontvang. Die Unieraad (Bundesrat), wat bestaan ​​uit verteenwoordigers van soewereine, het 'n groot invloed op staatsaangeleenthede. Pruise het, ondanks die heersende aantal onderdane in die vakbond, slegs 17 stemme uit 43 in die raad gehad.
Sukses in laasgenoemde poging sou die Europese magsverhoudinge verander op 'n manier waarop Frankryk kwalik sou kon ignoreer. Die hedendaagse mening het eintlik die hoofverantwoordelikheid vir die gebeure van 1870 gelê by die deur van Napoleon III, wat na bewering 'n konflik gedwing het om sy onstabiele regime te versterk. Vanaf die 1890's word die verantwoordelikheid toenemend verskuif na 'n Bismarck wat beskryf word as 'n oorlog in die belang van die Duitse hegemonie: "bloed en yster" in 'n Europese omgewing. Laat-twintigste-eeuse studie beklemtoon Bismarck se begeerte om soveel moontlik opsies so lank as moontlik oop te hou. Hy was trots op die feit dat hy in 'n situasie kon beland en dinge oproer, in die vertroue dat hy eksponensieel beter kon reageer op verwarring as sy medewerkers en teenstanders. In die lente van 1870 het hy sy kans gehad.
Bismarck se hoofdoel was om die Duitse vraag in Pruise se guns op te los. The argument that Bismarck's initial approval of Spain's offer of its vacant crown to Prince Leopold of Hohenzollern-Sigmaringen (a branch of the ruling house of Prussia) was intended to provoke a war overstates Bismarck's belligerence while underrating his self-confidence. The Hohenzollern candidacy was designed to provoke a crisis with France. But it was so managed that at each stage the final initiative, the final choice, remained with Paris. Bismarck recognized that war was an extremely likely outcome of the situation. At the same time he was testing the intentions of the emperor and of France itself.
Balloon mail was the only means by which communications from the besieged city could reach the rest of France. The use of balloons to carry mail was first proposed by the photographer and balloonist Felix Nadar, who had established the grandiosely titled No. 1 Compagnie des Aérostatiers, with a single balloon, the Neptunus, at its disposal, to perform tethered ascents for observation purposes. However the Prussian encirclement of the city made this pointless, and on 17 September Nadar wrote to the Council for the Defence of Paris proposing the use of balloons for communication with the outside world: a similar proposal had also been made by the balloonist Eugène Godard.
The first balloon launch was carried out on 23 September, using the Neptunus, and carried 125 kg (276 lb) of mail in addition to the pilot. After a three-hour flight it landed at Craconville 83 km (52 mi) from Paris.  Following this success a regular mail service was established, with a rate of 20 centimes per letter. Two workshops to manufacture balloons were set up, one under the direction of Nadar in the Elysềe-Montmartre dance-hall (later moved to the Gare du Nord),  and the other under the direction of Godard in the Gare d'Orleans. Around 66 balloon flights were made, including one that accidentally set a world distance record by ending up in Norway.  The vast majority of these succeeded: only five were captured by the Prussians, and three went missing, presumably coming down in the Atlantic or Irish Sea. The number of letters carried has been estimated at around 2.5 million. 
Misha Glenny is a journalist and former central European correspondent for Die voog and the BBC. Sy boeke sluit in The Balkans: 1804–2012 (Granta Books, 2012)
Kyk die video: Over 911 wordt iedereen voorgelogen de mainstream media doet mee. Column Sven Hulleman