Nydam -skip - Geskiedenis Podcasts - 2021
Nydam Moor of Nydamer Moor (Deens: Nydam Mose ) is 'n heidegebied van ongeveer twaalf hektaar naby Øster Sottrup , ongeveer agt kilometer van die stad Sønderborg op die Sundeved -skiereiland in Sydjylland. Die heide is in die Romeinse ystertydperk gebruik as 'n offerheil vir talle toerusting en skepe en is een van die rykste verkenningsoffers van die ystertydperk.
Nydam Ship - Geskiedenis
11 700 vC). Vrugbare moeraslande - al is dit geneig tot oorstromings - in die weste word gevolg deur die sanderige geesvorming in die middel en die hoogtes in die ooste. Dit is 'n landskap met lae heuwels en mere, baaie en vurke en moerasse. Die land was sedert die Neolitiese era gevestig, maar dit was die mense uit die ystertydperk wat die interessantste oorblyfsels in die vorm van moerasoffers agtergelaat het. Onder hulle is die beroemde Nydam -skip.
Die Nydam -skip
Die Nydam -skip - 'n roeiboot sonder bykomende seil - dateer uit 320 n.C.
Dit is met skepe soos hierdie wat die Angles en Jutes na Engeland gekom het. Stel jou voor 'n vloot van diegene, sommige nog groter, wat aan die oewer naby jou dorp aankom, terwyl die spanne die spiese en swaarde ook in die moeras aantref. In 320 nC kon jy ten minste hoop dat die plaaslike Romeinse garnisoen op sy hoede was, maar honderd jaar later sou jy dalk wonder of die Picts werklik daardie sleg. *knipoog*
AD 200-450. Nog 'n eikeskip wat op die terrein gevind is, is in stukke gesny, maar hierdie was volledig. 'N Derde vonds het bestaan ​​uit 'n volledige skip van denne, maar dit het verlore gegaan tydens die Sleswig -oorlog in 1864. Dele van 'n ander, selfs groter eikeskip is in 2011 ontdek, maar daar is tans geen planne om dit te red nie (4). Die skepe is begrawe met baie wapens en wapens in wat toe 'n vlak meer was. Die meer het toegegrawe en die veenmoer wat ontwikkel het, het ideale omstandighede gebied vir die behoud van hout en metaal.
Van die 'boog' gesien
Toe die skip gered is, ontbreek sommige dele of was dit in so 'n slegte toestand dat dit vervang moes word met nuwe wanneer die skip gered en herstel is. Maar die romp van die Nydam -skip het omtrent ongeskonde oorleef. Dit is gemaak in klinkertegniek met oorvleuelende planke, of strake, bo die kiel. Hulle is vasgemaak met ysterklinknaels (5). Die planke het splete laat staan ​​toe hulle gesny is, waarna die rame wat vasgemaak is. Die kiel (14,30 meter lank en 57 cm breed tussenskepe tot 20 cm aan die ente) is gemaak van een stuk eikebome, maar die steke is geskeer en bestaan ​​uit meer as een plank. Die ewe gevormde boog- en agterpale is met die kiel verbind. Byt is gedoen deur wol geweek in skaaptelg en berkhout.
45 cm) sedert die boot met droë lug in aanraking gekom het. Die vorm is nie heeltemal korrek nie, soos die metings wat in 1995 uitgevoer is: die voorkant moet hoër wees, die diepgang dieper en die binnekant meer V-vormig, maar as gevolg van die veranderde toestand van die hout, kan die skip nie uitmekaar gehaal en weer in die korrekte vorm.
Uitsig na binne
Slegs 'n paar stukke van die rame - oorspronklik enkele stukke eikebome - het oorleef, alhoewel ons uit die splete weet dat dit ongeveer 'n meter van mekaar af was. In die middel van die skip het elke plank twee splete, net soos die kiel na boog en agterkant, die hoeveelheid splete neem af.
Daar word aanvaar dat die skip met ballaststene geweeg is. Onlangs is dele van 'n dek, 'n laag planke en rietwerk, wat op dwarsstokke rus, opgegrawe. 'N Dek tussen die ribbes en die roeibanke sou nodig gewees het vir die roeiers om hul volle krag aan die roeispane te sit. Die roeibanke word ook gerekonstrueer, en dit is deur vertikale houtsteunings gehou en ongeveer 30 cm breed (kleiner in die middel). Die skip sou 15 roeiers aan elke kant benodig het.
Rowlocks vasgemaak aan die geweer
Die geweer aan die 'poort' -kant en die ryblokke oorleef ook meestal in fragmente. Die ryblokke is interessant omdat dit afsonderlik gemaak en aan die geweer vasgemaak is. Die ryblokke is gemaak van gevurkte takke van els en berk, houtsoorte wat sag genoeg is om die druk van die harde as -roeispane te weerstaan, en dit kan maklik vervang word in geval van slytasie. Die tweede, opgekapte eikeboot wat in die Nydam -moeras gevind is, se rotse is in die eikeboom ingekap.
Engelhardt het slegs fragmente van roeispane ontdek, maar 'n grawe in die 1990's het ongeveer 20 roeispane in 'n redelike goeie toestand gevind. Daar word aanvaar dat sommige van hulle aan die Nydam -skip behoort het. Hulle is gemaak van radiaal gesplete stamhout van die as, ongeveer 3 meter lank en met skraal lemme. Hulle vorm en die kort horisontale afstand tussen ryblokke en dwarspunte by 'n roeitegniek met kort, vinnige houe anders as latere Viking -skepe.
Twee gerestoureerde oorspronklike ryblokke wat in die museum vertoon word
Die syspaan wat aan die skip geheg is, is 'n afskrif, maar die oorspronklike lem het oorleef, hoewel in 'n slegte toestand. Dit is 55 cm breed met 'n skerp agterkant en 'n dikker, afgeronde voorrand.
Aangesien beide die stuurstok en die ryblokke slegs met toue vasgemaak word, kan hulle verskuif word om die rigting van die skip met sy simmetriese boog/agterkant te verander, hoewel ons nie weet of dit werklik gedoen is nie (ook op 'n rivier) klein om die skip te draai).
Oorblyfsels van roeispane en rame wat in 1863 ontdek is
U het moontlik die gekerfde koppe op die foto's opgemerk wat hul ligte hout uitsteek in teenstelling met die donker boot. Die bebaarde kappies wat met die kop gedra is, is ook tydens die grawe van die 1990's ontdek. Hulle het op poste gerus en was waarskynlik vasgemaak aan die geweer soos dit vandag vertoon word. Hulle funksie is nie heeltemal duidelik nie.
Die vondste het ook verskeie handbewaarders ingesluit. Die beste oorspronklike oorspronklike word tans in Kopenhagen vertoon. Daar is ook toureste gevind. Dele van 'n ysteranker wat deur Engelhardt ontdek is, gaan vandag verlore, maar 'n paar tekeninge van die vondste bestaan.
Wie ook al die Nydam -skip gebou het, het van toe af na Romeinse skepe gekyk. Daar is waarskynlik kontak gemaak aan die Nederlandse kus wat toe deel was van die Romeinse provinsie Germania minderwaardig, of in Brittanje. Die klinkertegniek en die omhulsel met tekstiele is deur die Romeine gebruik, sowel as die rame om die romp te versterk en die boog en agterkant van die kiel. Die ankerfragmente toon ook Romeinse invloed. Ek wonder hoekom die mense wat die Nydam -skip gebou het, nie ook die konsep van 'n seil bykomend tot die roeispane kopieer nie (6).
AD 320 volgens dendrochronologiese datering, en neergelê in die moeras in
350 nC. Maar na haar ontdekking in 1863, was haar reis weens die politieke situasie nie ten einde nie. Engelhardt het die skip en ander vondste voorberei vir 'n uitstalling in Flensburg, maar die Sleswig -oorlog tussen Denemarke en Pruise in 1864 het hom gedwing om die skip op 'n solder te stoor. Na die oorlog is die stad Flensburg en Engelhardt se versameling aan Pruise gegee. Die skip is na Kiel verskuif waar dit weer op 'n solder verdwyn het. Dit het tot 1925 geneem om die skip en die ander vondste in die Museum vaterländischer Alterthümer in Kiel. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die Nydam -skip na 'n meer naby Mölln (suid van Lübeck) verwyder, waar dit op 'n skip versteek was. Na die oorlog het Denemarke die skip en die ander Nydam -vondste geëis, aangesien die moeras op Deense grondgebied lê, maar die Geallieerdes het dit toegelaat om in Duitsland te bly. Die skip is na Sleeswyk verskuif waar dit sedert 1947 uitgestal word. Dit het in 2013 'n nuwe saal gekry (7)
Nog 'n uitsig van die kant af
'N Nuwe opgrawingsveldtog is van 1989 tot 1997 deur die Deense Nasionale Museum (Instituut vir Maritieme Argeologie) van stapel gestuur om te kyk vir oorblyfsels wat Engelhardt en nuwe vondste gemis het. Die veldtog was redelik suksesvol en Kopenhagen het sy deel van interessante dinge uit die moeras gekry. Maar die hoofuitstalling is steeds die een in die Staatsargeologiese museum in die Gottorf -paleis in Sleeswyk. Dit bevat baie wapens wat ek in 'n toekomstige pos sal aanbied.
Uitsig vanaf die boog met die stuurroei
1) U kan Hamburg maklik vind. Noordwaarts, reguit in die peninusla, kom jy op Schleswig en Flensburg (en effens oos van Flensburg, Sønderburg met die Nydam Bog). Noordoos van Hamburg raak jy Lübeck en as jy van daar af langs die kus ooswaarts gaan, kom jy Wismar af tot by Stralsund, die groot dorpe van die Hansa League. Suid van Lübeck is Lüneburg, wat ek al verskeie kere genoem het as die besit van die Welfen -hertogte van Braunschweig.
2) Ek het 'n bemanning van 45 op die internet genoem, maar ek vertrou eerder op die boek van Abegg-Wigg.
3) Vandag se grense. Die Sleeswyk -skiereiland is eeue lank tussen Duitsland en Denemarke betwis, terwyl die grense heen en weer beweeg het met verskeie oorloë.
4) Die skip is groter en ouer as die Nydam -skip. Moderne argeologie hoef nie altyd groot gate te grawe en alles uit te sleep om inligting te bekom nie, en daarom sal die skip bly, solank die moeras die beste manier is om dit te bewaar.
5) Die klinknaels is vervang met nuwes, maar in die geval van 'n moeras hou Nydam Ship yster nie dieselfde gevaar vir die hout as in die soutwater wat Vasa bewaar het nie.
6) Dit sou interessant wees om die Nydam -skip te vergelyk met die oorblyfsels van die ouer wat nog in die moeras was en na te gaan of dit die Romeinse invloede is, of die gebrek daaraan.
7) Die Nydam -skip is in 2003/04 aan Kopenhagen geleen.
Angelika Abegg -Wigg: Das Nydamboot - versenkt, entdeckt, erforscht. Sleeswyk, 2014
Michael Gebühr: Nydam und Thorsberg, Opferplätze der Eisenzeit. Sleeswyk, 2000
Op die magtige eik
'N Eik in sy fleur is 'n wonder van die natuur. Deur die geskiedenis heen het eikebome tot die menslike geskiedenis bygedra in die vorm van materiaal vir artefakte soos die eikehoutkiste van die Bronstydperk in Denemarke, die ystertydperk Nydam Boat, die Tudor-oorlogskip Mary Rose, ontelbare balke in middeleeuse katedrale en Elizabethaanse behuising, en raamwerke.
Vandag kan dendrochronologie 'n paar antwoorde gee oor hoe eik deur die eeue heen gebruik is. Aoife Daly, wat haar doktorale proefskrif oor eikebome in Noord -Europa geskryf het, begin nou dendochronologiese ontledings met argiefmateriaal kombineer om die geografiese gebied waaruit die hout ontstaan ​​het, te bepaal, asook om die ouderdom van die boom vas te stel, en toe dit afgekap is.
Eikebome verskyn in die geskiedenis, mites, legendes en sprokies. Daar is verhale oor die heilige eik van Zeus in Dodona Thor se eik in Gaesmaer oor hoe Robin Hood en sy vrolike manne tussen die eike van Sherwood Forest of die Enid Blyton's Faraway Tree begin, wat begin as 'n eikeboom met eikels.
Daar word gesê dat die toekomstige koning Charles II hom na die Slag van Worcester in 1651 in Boscobel Wood in die eikeboom weggesteek het en na die herstel, is die 29ste Mei vir ongeveer tweehonderd jaar gevier as Royal Oak of Oak Apple Day. Die verkryging van genoeg eikehoutvoorrade vir die seilskepe van die Britse vloot het beteken dat eikebome deel was van die buitelandse beleid van die Britse Ryk. En die mure van die Laerhuis is met eikehout bedek.
Ook hier in Denemarke was die eikebome eens vereer tot 'n paar eeue gelede toe die beuk die fokus van poëtiese verbeelding geword het. Byvoorbeeld, Hans Christian Andersen het een keer 'n verhaal geskryf oor die laaste droom van 'n ou eikeboom.
Eike is in hul honderdduisende gekap om oor die eeue heen skepe vir die magtige Deense vloot te bou. Blykbaar het dit ongeveer 2000 eikebome geneem om 'n enkele skip van die lyn te bou wat gelei het tot die aftakeling van groot hoeveelhede eikebome in die 18de eeu.
Vandag word 'n hoogs simboliese eik in die Folketinget, die Deense parlement, aangetref in die vorm van sy rostrum. 'N Reuse boomstam, wat vroeër die grondslag van die windpomp van Lendemarke was, is in 1916 deur die nuwe eienaar, die liberale politikus Frede Bojsen, aan die Folketinget voorgehou en die ambagsvrou Anny Berntsen Bure, een van Denemarke se eerste vroulike kabinetsmakers, het die eer gekry sy maak die rostrum, wat sy pragtig gedoen het sonder die gebruik van 'n enkele skroef of naat.
'N Handeling van enorme simboliek, net soos 'n jaar tevore, in 1915, het vroue uiteindelik stemreg in Denemarke gekry.
Na 'n paar eeue se evolusie, het die volledig ontwikkelde langskip 'n geruime tyd in die middel van die negende eeu ontstaan. Die lang, grasieuse, dreigende kopfiguur wat in die agterstewe uitgekap is, weerspieël die ontwerpe van sy voorgangers. Die mas is nou in die middel van die skip in die vierkant geplaas en kan neergesit en opgehef word. Die romp en sye van die romp is aan mekaar vasgemaak sodat dit met die golwe kan buig, wat stabiliteit en integriteit verseker. Die skepe was groot genoeg om vrag en passasiers op lang seereise te vervoer, maar behou steeds spoed en behendigheid, wat die langskip 'n veelsydige oorlogskip en vragskip maak.
Keuse van hout
Hout was die fundamentele materiaal van die langskip: dit is in elke deel van die skip gebruik, van die planke vir die romp tot die mas en roeispane. Die Vikings het die keuse en sny van hout tot 'n goeie wetenskap ontwikkel. Hulle het planke gemaak deur groot eikebome te skei. Die stamme is radiaal gesny van hoë bome, wat min knope bevat het. Die planke het buitengewone sterkte as gevolg van die feit dat hulle gesny is volgens die houtkorrel. Die planke is ook so gesny dat dit nie krimp of krom soos dit droog word nie. Skeepsbouers gebruik vars gesnyde bome eerder as gekruide hout omdat dit makliker was om te werk. Geboë stukke is gemaak van bome wat natuurlik in die vorm gegroei het. Hierdeur kon die deel van 'n enkele stuk hout gemaak word, wat die gewig van die skip verminder het. Ongeveer 100 eikebome is gebruik om 'n langskip te bou.
Kiel, stingels en romp
Die Viking -skeepsbouers het geen geskrewe diagramme of standaard geskrewe ontwerpplan gehad nie. Die skeepsbouer het die langskip voorgestel vir die bou daarvan, en die skip is toe van die grond af gebou. Die kiel en stingels is eers gemaak. Die vorm van die stam is gebaseer op segmente van sirkels van verskillende groottes. Die volgende stap was die bou van die stutte en maak die lyne planke wat enduit van agter tot agter aangesluit is, vas. Byna alle langskepe is klinker gebou, wat beteken dat elke rompplank die volgende oorvleuel.
Namate die balke die gewenste hoogte bereik het, is die binneste raam en dwarsbalke bygevoeg. Die dele is vasgehou met ysterklinknaels, sowel as sparrepe wat aan die ribbes binne -in die kiel vasgemaak is. Langskepe het ongeveer vyf klinknaels vir elke plankwerf.
Die langskepe en rsquo -breër rompe het sterkte gebied onder die waterlyn, wat meer stabiliteit gegee het, wat veroorsaak dat die langskip minder geneig was om te kantel of water in te bring. Die romp was waterdig met mos gedrenk in teer. In die herfs sou die skepe geteer word en dan in die winter in 'n boothuis gelaat word om die teer te laat droog word. Om die see uit te hou, is houtskywe in die roeigate geplaas. Hierdie kan van binne gesluit word as die roeispane nie gebruik word nie.
Seil en mast
Alhoewel daar geen langskipseil gevind is nie, bevestig die rekeninge dat langskepe vierkantseile gehad het. Seile was ongeveer 35 tot 40 voet breed en gemaak van waadmeul (growwe wol) wat deur weefstowwe geweef is. Anders as die knarrels, is die langskipseil nie gestik nie.
Die seil is deur die mas vasgehou. Die mas is ondersteun deur 'n groot blok hout met die naam & quotkerling & quot ("Ou vrou" in Oudnoors). (Trent) Die kerling was van eikebome en was so lank soos 'n Viking -man. Die kerling lê oor die twee ribbes en loop breedweg langs die kiel. Die kerling het ook 'n metgesel gehad: die & quotmast fish & quot, 'n houtstuk bo die kerling wat ekstra hulp verleen het om die mas regop te hou. (inligting benodig vir hoe lank bootkonstruksie en seilopbou nodig is.)
Hoe was Saksiese skepe? – Gaspos deur die historiese fiksieskrywer Mary Anne Yarde
Op die landtang rig die Geats 'n breë hoë tumulus wat duidelik sigbaar was vir die seeman ... in die kruiwaens het hulle krae, vlekke en al die vullis geplaas wat hulle uit die skatkis geplunder het. Hulle het die goud begrawe en die prinsdom oorgelaat aan die bewaring van die aarde, waar dit bly ... – Beowulf.
Mary Anne Yarde is die veelbekroonde skrywer van die International Bestselling-reeks- Die Du Lac Chronicles. Yarde het grootgeword in die suidweste van Engeland, omring en beïnvloed deur eeue geskiedenis en mitologie. Glastonbury-die legendariese eiland Avalon-was slegs vyftien minute se ry van haar huis af, en verhale oor koning Arthur en sy ridders was deel van haar kinderjare.
Dus, wie is beter om te vra om op my blog te kom en ons meer te vertel oor wat dit beteken om 'n belangrike detail vir skryf te ondersoek? Ons moet dit almal doen, ek het ook geblog oor die probleem met egtheid teen kreatiewe vryheid (bv. Hier) en ons moet altyd weeg tussen wat bekend is en wat ons nodig het vir ons verhale. Ek is dus baie geïnteresseerd om te sien wat my beroemde skrywersvriend oor hierdie onderwerp te sê het (en sy noem ook my geliefde Vikings -)), dus: Welkom, Mary Anne, terwyl sy haarself afvra:
Hoe was Saksiese skepe?
As historiese fiksieskrywer word baie van my tyd bestee aan navorsing. Ongelukkig speel my boeke af in die vroeë Middeleeue - of die donker eeue, soos dit gereeld genoem word. Dit is die ouderdom van verlore manuskripte. Brande, die ontbinding van die kloosters, burgeroorlog, rewolusie op die vasteland, en om nie te vergeet van die Viking -stropers nie, het almal hul hand gehad om hierdie waardevolle hulpbronne te vernietig. Wat oorgebly het, is gewoonlik op 'n manier geskryf nadat 'n gebeurtenis plaasgevind het, en helaas is dit ook gewoonlik vir 'n politieke doel neergeskryf. Dit beteken dat daar spasies in die geskiedenis is. Leemtes wat ek op een of ander manier moes invul. Ek moes kyk na wat gebeur het voor die tyd dat my boeke verskyn, asook wat daarna gebeur het. By baie geleenthede moes ek 'n opgevoede raaiskoot neem oor hoe die lewe in hierdie tydperk was.
Soms is 'n raaiskoot egter nie goed genoeg nie, veral as dit by iets soos skepe kom. In die besonder, Saksiese skepe. Ek wou weet hoe hulle lyk. Maar dit was 'n bietjie meer uitdagend as wat ek verwag het. Dit is wat ek ontdek het ...
'N Spookbeeld van die begrawe skip is onthul tydens opgrawings in 1939. Tog uit 'n film gemaak deur H. J. Phillips, broer van Charles Phillips - Wikipedia
In die somer van 1939, net voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog, het mev Edith Pretty die argeoloog, Basil Brown, gevra om die grootste van sewe Angelsaksiese grafheuwels op haar erf te ondersoek. Wat hy ontdek het, was nie net die skouspelagtigste nie, maar ook die belangrikste vonds in die Britse argeologie. Basil Brown het 'n Angelsaksiese skeepsbegrafnis gevind.
Die Germaanse mense-veral die Noormanne-het hierdie styl van skeepsbegrafnis gebruik. Dit het my aanvanklik laat glo dat die Saksiese skepe soortgelyk aan die latere Viking -skepe moes gewees het. Die skeepsindruk by Sutton-Hoo is op ongeveer c. 7de eeu. My boeke speel egter in die laat 5de vroeë 6de eeu. Maar hey, wat is honderd jaar? Dit sou baie maklik, en nie so stresvol vir my nie, gewees het om die Sutton-Hoo-skip en die model van 'n Viking-skip te gebruik om te raai hoe die Saksiese skepe van 'n vroeëre tydperk gelyk het en, nog belangriker, seil . Maar sou dit reg wees? Ek wou seker wees dat die bote wat ek uitgebeeld het, reg was vir die tydperk waaroor ek skryf.
Die probleem met bote is dat dit van hout gemaak is. Die indruk van die Sutton-Hoo-boot het behoue ​​gebly omdat dit in sanderige grond begrawe was. Dit is nie die geval by die meeste skeepsbegrafnisse nie. Die hout, ongelukkig vir historici, het eenvoudig verrot. Ook is slegs 'n paar skepe begrawe.
Die bekendste en oudste Germaanse boot is ontdek op 'n plek met die naam Nydam Mose in Denemarke. Die Nydam-boot is dendro gedateer (boomring gedateer) na c.310–320. Dit is 23 meter lank en 4 meter breed. Dit het 15 paar spane.
Die Nydam -eikeboot te sien in Gottorf -kasteel, Sleeswyk, Duitsland (commons.wikimedia.org)
Was dit die soort boot waarop die beroemde Germaanse huursoldate, Hengist en Horsa, na Engeland gevaar het toe hulle die oproep om hulp kry van Vortigern, die hoë koning van Suid -Engeland in die 5de eeu? Miskien.
'N Moderne replika van 'n Vikingskip. Hierdie skip is van die snekkja langskip tipe (commons.wikimedia.org)
Daar is egter geen spoor van enige mastvoet op die Nydam -boot nie. Dit het beteken dat dit geen seile gehad het nie. 'N Sterk kontras met die Viking -skepe in die latere eeue. Beteken dit dat Hengist, Horsa en hul manne na Engeland geroei het? Nie noodwendig. Die Nydam-boot het 'n kielplank eerder as die ontwikkelde kiel wat ons in latere Viking-skepe sien. Die kiel verreken die hoogte van die mas, wat sou beteken dat die Nydam-boot nie 'n seevaardige vaartuig was nie. Dit was 'n rivierboot. Maar seereise het gebeur. Die Romeine het hul groot vloot gehad, en hulle het seile. Miskien is dit ook die rede dat die vroeë Saksiese bote dit ook gedoen het. Ongelukkig is daar geen argeologiese bewyse om hierdie teorie te ondersteun nie.
Historiese akkuraatheid versus verhaaldoel
So, wat moet 'n historiese fiksieskrywer doen? Na deeglike oorweging het ek my Saksiese skepe seil gegee, net omdat dit sinvol is om dit te hê. Ek kan my nie voorstel dat hierdie groot Saksiese krygers, soos Cerdic van Wessex, na Brittanje roei as hulle weet dat 'n geveg hulle sal begroet wanneer hulle land nie. Hulle sou te uitgeput gewees het om 'n byl op te lig, laat staan ​​om hulself te verdedig. Ek kan natuurlik verkeerd wees. Vir eers is die jurie egter uit.
(Skrywer onbekend)-The Anglo-Saxon Chronicles (J. M. Dent, nuwe uitgawe, 1972)
Berresford Elllis, Peter-Celt and Saxon (The struggle for Britain AD 410-937 AD) (Constable and Company Ltd, 1994)
Geoffrey van Monmouth - The History of the Kings of Britain (Penguin Books Ltd, 1966)
Oliver, Neil - Vikings (Weidenfeld & amp; Nicolson, 2012)
BAIE DANKIE vir hierdie insig in die probleme waarmee ons historiese skrywers te staan ​​kom wanneer dit kom by die interpretasie van skaars bronne en dit in ons storiebehoeftes laat pas … As u wil sien na watter seëninge Mary Anne se helde ' bote seil, wees verseker dat u net van haar nuutste weergawe hou:
Die Du Lac -profesie
(Boek 4 van The Du Lac Chronicles)
Twee profesieë. Twee edele huishoudings. Een troon.
Wantroue en hebsug dreig om die huis van du Lac te vernietig. Mordred Pendragon versterk sy houvas op Brittany en die omliggende koninkryke terwyl Alan, neef van Mordred, 'n desperate soeke aanpak om Arthur se verlore ridders te vind. Sonder die ridders en die oorblyfsels wat hulle vertrou, kan hulle nie die enigste seun van Arthur verslaan nie - maar die vind van die ridders is slegs die helfte van die geveg. Dit sal nie maklik wees om hulle te oortuig om aan die kant van die Du Lac's, hul beëdigde vyand, te veg nie.
As Alden, koning van Cerniw, nie eenheid kan bring nie, sal Arthur se ridders nie nodig wees nie. Aangesien Budic dreig om die koninkryk van Alden binne te val, stel Merton liefde voor diens en Garren verdwyn na goedheid, watter hoop het Alden dan? As Alden nie sy huis in orde kan kry nie, sal Mordred hulle almal vernietig.
'Ek was bevrees jy was 'n droom,' fluister Amandine, haar stem vol verwondering terwyl sy haar hand lig om die sagte hare en die littekens op sy gesig aan te raak. 'Ek was bang om my oë oop te maak. Maar jy is regtig waar, "lag sy saggies in ongeloof. Sy raak aan 'n slot van sy vlamrooi hare en druk dit agter sy oor terug. 'Gisteraand ...' bestudeer sy sy gesig vir 'n paar sekondes aandagtig asof sy iets soek. 'Ek is jammer as ek jou seergemaak het. Ek het nie geweet wie jy is nie, en ek het nie geweet waar ek was nie. Ek was bang. "
'U het my beslis laat sak,' grinnik hy saggies en haar grys oë brand van humor. 'Ek dink u het 'n goeie huursoldaat. Ek sal u dalk vir my doel moet werf. "
Sy glimlag vir sy plaag, maar toe begin sy die letsels op sy gesig met die punte van haar vingers opspoor, en haar glimlag verdwyn. "Maak hulle nog seer?"
'Ja,' antwoord Merton. 'Maar die pyn wat ek gevoel het toe ek gedink het dat u dood is, was honderd keer erger. Philippe het my liggaam gebreek, maar dit was niks in vergelyking met die pyn in my hart nie. Sonder jou was ek verlore. "
'Daardie dag ... toe hulle jou slaan. Jy was so dapper, "antwoord Amandine.
Haar vingers voel soos skoenlappers op sy vel, so sag en sag. Hy maak sy oë toe om die sensasie te geniet.
'Ek het nooit geweet iemand kan so dapper wees nie,' vervolg Amandine. 'U kon u vryheid gewen het, en tog het u oorgegee aan hul marteling om my te red. Hoekom? Ek is maar net een persoon. Net een onder soveel. "
"Hoekom dink jy?" Vra Merton bewerig en maak sy oë oop om weer na haar te kyk, in die hoop dat sy die diepte van sy liefde in sy littekens en misvormde gesig kan sien.
'Ek het u hierdie letsels gegee,' verklaar Amandine met 'n pynlike besef, terwyl haar hand van sy gesig afval. 'U is so as gevolg van my,' was haar stem dik van onbeskaamde trane.
'Nee, nie as gevolg van u nie,' weerspreek Merton onmiddellik. 'My reputasie, die hebsug van Philippe, die haat van Mordred en die vrees van Bastian het my hierdie letsels gegee -'
'Ek moes nie teruggegaan het na u kamer nie. As hulle my nie daar gevind het nie, sou hulle nooit van ons geweet het nie. As hulle nie geweet het nie, sou u geen rede gehad het om oor te gee nie. Bastian sou nie jou swaardarm gevat het nie. " Amandine vat aan wat oor is van sy arm. 'Philippe sou jou nie gebyt het nie.' Sy raak weer aan sy gesig en skud haar kop. "Ek is die skuld." Sy gaan sit en haar oë vol trane, haar hand val van sy gesig af. 'Ek is die skuld,' sê sy weer terwyl 'n traan oor haar wang gly. 'Hoe kan u naby my wees?'
Ooooh, natuurlik was ek mal oor hierdie sensuele, maar grimmige blik op Mary Anne se helde en hul probleme! Terwyl ek die vorige boeke gelees het, kan ek hulle slegs as outentiek, aangrypend en opwindend lees.
Navigasie en aandrywing [wysig | wysig bron]
Navigasie [wysig | wysig bron]
'N Replika van die Gokstad -skip, met die naam Viking is in 1893 oor die Atlantiese Oseaan geseil na die Wêreld Columbian Exposition
Die Vikings was kundiges in die beoordeling van spoed en windrigting, en in die kennis van die stroom en wanneer om hoog- en laagwater te verwag. Viking -navigasietegnieke word nie goed verstaan ​​nie, maar historici meen dat die Vikings waarskynlik 'n soort primitiewe astrolabe gehad het en die sterre gebruik het om hul koers te bepaal.
Die Deense argeoloog Thorkild Ramskou het in 1967 voorgestel dat die 'sonstene' waarna in sommige sage verwys word, natuurlike kristalle kon wees wat die dakvenster kon polariseer. Die mineraal cordieriet wat in Noorweë voorkom, het die plaaslike naam "Viking's Compass". Deur sy kleurveranderinge kan die son se posisie (azimut) bepaal word, selfs deur 'n bewolkte of mistige horison. ⎙ ]
'N Vinnige navigasiemetode word uiteengesit in Viking -navigasie met behulp van die Sunstone, Polarized Light en die Horizon Board deur Leif K. Karlsen. ⎚ ] Om 'n koers te neem om te stuur in verhouding tot die sonrigting, gebruik hy 'n sonsteen (Solarsteinn) gemaak van Yslandse spar (optiese kalsiet of Silfurberg) en 'n "horisonbord". Die skrywer het laasgenoemde uit 'n Yslandse sagabron gemaak en beskryf 'n eksperiment wat uitgevoer is om die akkuraatheid daarvan te bepaal. Karlsen bespreek ook waarom die Vikings op Noord -Atlantiese reise verkies het om eerder deur die son as deur sterre te navigeer. (Dink aan hoë breedtegrade in die somer: lang dae, kort tot geen nagte.)
'N Viking met die naam Stjerner Oddi het 'n kaart saamgestel wat die rigting van sonsopkoms en sonsondergang aandui, waarmee navigateurs maklik met gemak langskepe van plek tot plek kon vaar. Almgren, 'n vroeëre Viking, vertel van 'n ander metode: "Alle metings van hoeke is gemaak met 'n 'halwe wiel' ('n halwe sondeursnee wat ooreenstem met ongeveer sestien minute boog). Dit was iets wat was destyds aan elke skipper bekend, of aan die langreisvlieënier of bekendmand ('man wat die weg ken') wat soms op reise gegaan het. Toe die son in die lug was, was dit dus nie moeilik om die vier punte van die kompas te vind nie, en die bepaling van breedtegraad het ook geen probleme veroorsaak nie. "(Algrem)
Voëls was 'n nuttige gids vir die vind van grond. 'N Viking -legende sê dat die Vikings kraaie aan boord van skepe geneem en laat los het as hulle verdwaal. Die kraaie sou instinktief op pad land toe, en gee die matrose 'n koers om te stuur.
Argeoloë het twee toestelle gevind wat hulle as navigasie -instrumente interpreteer. Albei blyk sonwysers te wees met gnomonkurwes wat op 'n plat oppervlak geëtste is. Die toestelle is klein genoeg om in die hand gehou te word teen 'n deursnee van 70 mm. 'N Houtversie van ongeveer 1000 nC is in Groenland gevind. 'N Klipweergawe is ook gevind in Vatnahverfi, Groenland. Deur te kyk na die plek waar die skaduwee van die staaf op 'n gekerfde kromme val, kan 'n navigator langs 'n breedtegraad vaar. Beide die gnomon -kromme -toestelle toon die kromme van 60 ° noord baie prominent. Dit was die geskatte breedtegraad waarmee die Vikings sou vaar het om uit Skandinawië na Groenland te kom. Die houttoestel het ook 'n noordmerk en 32 pylkoppe om die rand, wat die punte van 'n kompas kan wees. Ander lyne word geïnterpreteer as die sonstilstand- en equinox -krommes. Die toestel is suksesvol getoets, as 'n sonkompas, tydens 'n herontmoeting van 1984 toe 'n langskip oor die Noord -Atlantiese Oseaan seil. Dit was akkuraat tot binne ± 5 °. ⎛ ]
Die langskepe het twee aandrywingsmetodes gehad: roeispane en seil. Op see het die seil langskepe in staat gestel om vinniger as met 'n roeispaan te reis en lang afstande oorsee af te lê met veel minder handmatige inspanning. Seile kon vinnig op- of neergesit word. Erte is gebruik naby die kus of in 'n rivier, om vinnig spoed te kry en as daar 'n ongunstige (of onvoldoende) wind was. In die geveg het die wisselvalligheid van windkrag roei die belangrikste dryfveer gemaak. Die skip is gestuur deur 'n lang plat roeispaan met 'n kort ronde handvatsel, bo -aan die stuurboordkant van die agterste geweer.
Langskepe was nie toegerus met banke nie. By die roei het die bemanning op see -kiste gesit (kiste met hul persoonlike besittings) wat andersins ruimte sou inneem. Die kiste is ewe groot gemaak en was die perfekte hoogte vir 'n Viking om op te sit en roei. Langskepe het hake vir roeispane om in te pas, maar kleiner roeispane is ook gebruik, met skelms of draaie wat as oarlokke gebruik moet word. As daar geen gate was nie, het 'n lus tou die spane in plek gehou.
'N Innovasie wat die seil se prestasie verbeter het, was die beitass, of rekpaal en 'n houtspar wat die seil verstyf. Die windvertoning van die skip was volgens moderne standaarde swak, aangesien daar geen middelbord, diep kiel of boord was nie. Om te help met die stryd teen die bietjies, het die luff gespot. Stutlyne is aan die lus vasgemaak en lei deur gate op die vorentoe geweer. Such holes were often reinforced with short sections of timber about 500 mm to 700 mm long on the outside of the hull.