Hierdie twee vrae het harde bewyse van liefde gevind
Geskryf deur H. Brevy kanon, Universiteit van Virginia
Nuwe studie vind kwantitatiewe bewyse van liefde - iets wat min ekonomiese studies ooit beweer het. Die navorsers het getroude paartjies twee vrae gevra oor die kwaliteit van hul huwelik, en het ses jaar later die reaksies met die egskeidingspryse van die paartjies gekombineer.
Die vrae is uit die langtermyn-nasionale opname van gesinne en huishoudings, geadministreer deur die Universiteit van Wisconsin:
Hoe gelukkig is jy in jou huwelik relatief tot hoe gelukkig jy sou wees as jy nie in die huwelik was nie? [Baie erger; erger; dieselfde; beter; baie beter.]
Hoe dink jy het jou gade daardie vraag beantwoord?
Die studie, gepubliseer in die Internasionale Ekonomiese Oorsig, ondersoek hoe 4,242 huishoudings daardie vrae beantwoord het in 'n 1987-88-golf van die opname, en dan weer ongeveer ses jaar later, gemiddeld vir die 1992-94-golf.
Slegs 40.9 persent pare akkuraat geïdentifiseer hoe hul gade die vraag sal beantwoord.
So, byna 60 persent van paartjies het onvolmaakte (asimmetriese) inligting oor mekaar gehad, en ongeveer 'n kwart van hulle het "ernstige" verskille in algehele geluk (verskil van meer as een responskategorie), let op die studie se skrywers, Leora Friedberg en Steven Stern, albei professore in die departement van ekonomie van Virginia.
Volgens die bedingingsteorie, hoe meer die een gade die geluk van sy of haar lewensmaat misreken (veral deur oorskatting), hoe meer waarskynlik sal hy of sy "te moeilik" onderhandel en 'n fout maak.
Stern verduidelik byvoorbeeld: "As ek glo my vrou is regtig gelukkig in die huwelik, kan ek haar stoot om meer take te doen of 'n groter gedeelte van die gesinsinkomste by te dra. As ek my nie ken nie, is sy eintlik net louwarm oor die huwelik, of sy het 'n baie goeie ou wat belangstel in haar, sy mag besluit dat eise die laaste strooi is en besluit dat 'n egskeiding 'n beter opsie vir haar sal wees. . "
In hierdie scenario sal 'n bargain te hard stoot, gebaseer op misverstand van 'n gade se geluk (inligting-asimmetrie), tot 'n egskeiding lei wat andersins nie sou plaasgevind het nie.
Hoe gelukkig is jou eggenoot?
Onder hierdie 4,242-paartjies het die data die algemene vorm voorspel deur bedingings teorie. Egskeidingsyfers het toegeneem in sterk lineêre korrelasie met paartjies se ongelukkigheid met die huwelik, en met gades oorskat hul vennote se geluk. Twee sterk aanduidings dat die antwoorde baie opreg en akkuraat was, sê Stern.
Terwyl die gemiddelde waargenome egskeidingsyfer 7.3-persentasie was, was die koers hoër vir paartjies waarin een gade oorskat het hoe ongelukkig die ander gade sou wees as hulle geskei het, teen 9 persent tot 11.7 persent, en selfs hoër as die wanpersepsie ernstig was (met antwoorde verskil deur meer as een antwoordkategorie), teen 13.1 persent tot 14.5 persentasie.
Onder die paartjies aan die teenoorgestelde kant van die spektrum, waarin beide paartjies gesê het dat hulle "erger" of "veel erger" sou wees as hulle geskei het, was die egskeidingsyfer aansienlik laer-slegs 4.8 persent.
Alhoewel die algemene tendens van egskeidingsyfers in ooreenstemming met die onderhandelingsteorie was, het gades wat mekaar se geluk in die huwelik misgeloop het, voorspel dat 'n egskeidingsyfer baie hoër is as wat dit eintlik was. Wat sal dit verduidelik? Dis waar liefde binnekom.
'Ons moet dit omgee'
"Ons het begin om die bevindings te verduidelik deur modelwerk tussen die gades te modellereer," sê Friedberg. "Hierdie data toon dat mense nie so moeilike onderhandelaars is soos hulle kon wees nie, en toe het ons besef dat ons dit nodig gehad het om in die model omgee, om dit sinvol te maak."
Met daardie waarneming het Friedberg en Stern hulself onder 'n baie klein groepie ekonome in die geskiedenis geplaas om waarskynlik bewys van liefde in die regte wêreld te identifiseer.
"Die idee van liefde hier is dat jy 'n bietjie geluk van jou gade kry, net om gelukkig te wees," sê Friedberg. "Byvoorbeeld, ek kan saamstem om meer huistake te doen, wat my persoonlike geluk effens verminder, maar ek kry 'n mate van vergoeding, net om te weet dat my maat baat het."
Ekonome soek altyd mense om hul voorkeure deur middel van aksie te openbaar, eerder as om hul houdings, Stern notas, aan te meld. Hierdie stel vrae bied pare se houdings teenoor mekaar, saam met hul onthulde voorkeure: of hulle ses jaar later geskei of saam is.
"Hierdie twee vrae is redelik uniek in die hele sosiale wetenskap literatuur," sê Stern. "Gekombineer met die onthulde voorkeure van egskeidingsyfers ses jaar later, dit maak hulle werklik kragtig."
Friedberg voeg by: "Hierdie twee vrae het blykbaar iets redelik diep geopenbaar, iets wat geen ander opnames ontbloot het nie."
Openbare Beleid En Egskeiding
Friedberg en Stern het besef hul modellering kan nog een probleem aanspreek. Met onvolmaakte inligting oor mekaar, moet die paartjies bargaining foute maak, wat onnodige egskeidings veroorsaak deur te veel onderhandel.
Die "optimale toekenning" van egskeidings sal die meeste totale geluk vir alle partye genereer. Hoe sal dit lyk? En kan enige soort openbare beleid gebaseer op openbare inligting (dws die beste moontlike openbare beleid) die totale bevolking nader aan die optimale toekenning van egskeidings ontwrig?
Soos dit blyk, lei die versorging agter nie-harde onderhandel tot algehele egskeidingsyfers wat eintlik redelik naby is - net effens hoër as die optimale egskeidingstoewysing. En daar is geen waarneembare eienskap of kwaliteit wat deur hierdie opname aangeteken word nie, soos paartjies se ouderdomsverskille, onderwysverskil, inkomsteverskil, huishoudelike pogings, ens. - dat 'n beleid gebaseer kan word op 'n meer optimale skeidingsvlak.
"Met 'n gegewe stel waarneembares, sal 'n paar paartjies goeie huwelike het en ander sal slegte huwelike het," verduidelik Stern.
"Enige openbare beleid sal gegrond wees op 'n gemiddelde huwelikswaarneming, wat nie dinge kan sien soos hoeveel die paartjie veg nie; of hulle dieselfde langtermynbelange het; of een van die twee werklik verlief is op iemand anders; of hoeveel elke maat se waardes eenvoudig saam bly, wat egskeiding meer pynlik sou maak.
"Al hierdie dinge moet saak maak. Die regering kan nie beleid op grond van daardie dinge skep nie, want dit kan hulle nie sien nie. "
As gevolg hiervan, pare op hul eie is aansienlik beter om te besluit wanneer om te skei of nie skei as wat enige beleid kan wees nie.
Baie Amerikaanse state het hul egskeidingswette verander sedert 1970 op maniere wat die koste van egskeiding verminder, en in die afgelope jaar het baie leiers voorgestel dat hulle egskeiding moeiliker maak om die egskeidingsyfer te verminder.
"In hierdie studie demonstreer ons waarom om skeiding moeiliker te maak, is dit nie 'n goeie idee nie," sê Stern, en hoe, as gevolg van omgee oor mekaar, maak paartjies al die egskeidings op 'n manier wat baie naby aan optimale is.
Bron: Universiteit van Virginia
H. Brevy Cannon is 'n mediaberigte Associate, by die kantoor van die Universiteit van Kommunikasie, Universiteit van Virginia