Konflikte van die individu, die konflik tussen die individu en die groep, gedrag - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
Persoonlikheidskonflikte - Dit is teenstrydighede wat ontstaan ​​as gevolg van verskille tussen verskillende uiterstes van die persoon se "Ek". Behoeftes en behoeftes bots met die morele en etiese kant van die persoonlikheid, sy waardeverwysingspunte. Persoonlikheidskonflikte is 'n stryd tussen verskillende persoonlikheidstendense in een persoon. Hulle word uitgedruk deur 'n botsing in die gedagtes van die kategorieë "Ek moet" en "Ek wil hê", die opkoms van ambivalente gevoelens en emosies. Dit is 'n stryd van rasionele en irrasionele, logiese en intuïtiewe.
Wanneer mense oor 'n konflik praat, assesseer hulle dit dadelik as 'n probleem, skade aan die persoonlike stelsel. In ons tyd beskou konflikologie die interne konflik van die individu nie as 'n gevaarlike en vernietigende verskynsel vir 'n persoon en sy lewe as 'n geheel nie, maar gee dit 'n ander betekenis. Dikwels word die positiewe invloed van 'n konflik op mededingers nie in ag geneem nie. Dit het eintlik 'n opvoedingsfunksie. Dit dien as 'n shake-up vir die liggaam, as 'n sein wat iewers in die stelsel misluk, en dit dui aan wat dit beteken om iets te doen. Wanneer 'n persoon aandag gee aan sulke seine, begin produktiewe besluite te neem, soek na beter maniere uit die situasie - hy het reeds begin omskep. Gevolglik vind persoonlike ontwikkeling plaas. 'N Persoon wat in staat is om interne konflik te hanteer en aan te pas by eksterne probleemomstandighede, ontwikkel selfdoeltreffendheid. Sy innerlike groei is dat hy verander in verhouding tot homself, sy kognitiewe-emosionele sfeer verbeter, sy kommunikasievaardighede word ontwikkel en sy selfbeeld word toeneem. Wanneer 'n mens probeer om van die bestaande probleme te ontsnap, om dit te ignoreer, is dit naïef om te glo dat dit met die tyd sal wegbreek, hy loop die risiko om homself bloot te stel aan die potensiaal om 'n nuwe probleem te bekom. Die man het op dieselfde plek gebly, en presies geen verandering nie, hoe beter word daar van hom. Hy stel sy geestesgesondheid intelligent bloot aan die gevaar van die vorming van neurotiese toestande en krisisse.
Persoonlikheidsgedrag in konflik
Die gedrag van 'n persoon in 'n konfliksituasie sal bepaal word deur watter soort verhouding hy met die vyand het, hoe duur is die voorwerp waaroor die probleem ontstaan ​​het, hoeveel interne hulpbronne hy gereed is om te gee om sy belange te beskerm. Op grond van watter houdings die persoon sal lei, is dit moontlik om sekere strategieë van individuele gedrag in 'n konflik uit te spreek.
Die strategie van wedywering word aangeneem deur 'n persoon wat slegs op private wins vasgemaak word. Hy sal tot die laaste argumenteer en sy standpunt stel. Albei kante wat die strategie van wedywering gebruik het, sal vir ewig in 'n onopgeloste konflik kan bly. Elkeen van hulle sien die uitslag vir homself alleen in sy eie oorwinning, nie gewaag om selfs klein toegewings te maak nie. Hulle kan nooit gemeenskaplike belange of doelwitte opdoen nie, want hulle moet verloor om te gee, om te wys dat jy swakker is. Dus, in 'n lang konfrontasie, spandeer die mededingende partye baie hulpbronne, en diegene wat sterker is, kan daardeur voordeel trek.
Die gedrag van die individu in 'n sterker konflik is daarop gemik om die laaste van sy magte van die vyand te druk totdat hy oorleef. Maar soms gebeur dit dat die wedywering van die partye integendeel 'n positiewe uitslag lewer. In hierdie geval dra die opposisie by tot sukses en stimuleer die onderrig van die botsende partye.
Wanneer die twee partye al hul pogings doen om so 'n uitkoms te bereik wat vir beide die voordeligste sal wees, en hulle weet albei dat so 'n oplossing wedersyds voordelig is, is dit 'n aktiewe samewerkingstrategie. Dit blyk dat hierdie opsie die beste is in terme van die gevolge, maar die proses self is baie moeilik. Elkeen van die partye in die konflik moet dan hul eie egoïsme en die resultaat in hul eie guns vergeet, en poog om alledaagse begeertes te oorweeg.
Samewerking is 'n kompromie-strategie. Volgens hierdie strategie stem beide partye ooreen oor wedersydse toegewings, wat elkeen van hulle eie voordeel beskadig. Hulle weet dat hul winste ly, maar daar is gevalle wat net op hierdie manier 'n effektiewe oplossing behaal word, en daar is 'n kans om ten minste met iets te bly. Dikwels word hierdie oplossing gebruik wanneer die partye by die konflik probeer om goeie verhoudings met mekaar te handhaaf en selfs bereid is om elkeen van hul eie voordele te offer. Maar wanneer die probleem alreeds opgelos is, bly daar nog 'n bitter sediment, wat 'n chill in die verhouding vir altyd kan laat. Aangesien niemand gekry het wat hulle in die geskil wou hê nie, om hul skade te besef, blameer die eerste een die tweede een. In daardie geval is daar 'n moontlikheid dat die konflik weer met nuwe krag kan ontstaan.
Hulle onderskei sulke gedrag van 'n individu in 'n konflik, wat feitlik sonder konflik die idee teenoor sy eie aanvaar, die belangrikheid van sy eie bewus verminder, die eise van die teenstander aanvaar en sy korrektheid ten volle erken, gelei deur die strategie van aanpassing. Aanvanklik word 'n mens baie voldoen, dan begin hy geleidelik die korrektheid van sy teenstander herken en na 'n rukkie heeltemal aan hom kapituleer. In 'n aanpassingsituasie kan die geloofwaardigheid van die teenstander se persoonlikheid, sy vermoë om te manipuleer, oorreed, sowel as die gebrek aan hulpbronne, of die begeerte om krag vir verdere botsings te red, 'n uitwerking op die kapitulerende party hê.
Deur 'n ontduikingstrategie in ag te neem, probeer 'n persoon wat in konflik getree het, oop konfrontasie te ontduik. Dit word verkry as 'n persoon nie doelbewus betrokke is by 'n konflik nie. Hy is nie meer geïnteresseerd in die onderwerp van die geskil nie, of hy het al lankal verander, maar laat die vyand dit nie besef nie en is ook versigtig vir oop aktiewe aksies.
Dit gebeur selde dat slegs een van die taktieke gebruik word. Dit gebeur altyd so dat verskeie strategieë van individuele gedrag in 'n konflik dadelik betrokke is, met 'n oorheersing van enige een.
Die konflik het die volgende skema: wedywering begin aanvanklik, die mees aktiewe fase van konfrontasie. Dan is die teenstanders openlik debatteer, en elkeen bewys sy eie reg. Nadat die eerste strydgolf geslaag het, volg 'n baie sterker konfrontasie waarin aggressie intens voel - dit is die fase van konfrontasie, waardeur die finale ontbinding van verhoudings tussen die partye plaasvind, alle persoonlike voorkonflikbande verlore gaan.
Die konflik tussen die individu en die groep
Die konflik tussen 'n groep en 'n persoon word gebore deur die meningsverskil tussen die doelwitte en begeertes van die vakke, enerzijds - die ander persoon - van die groep. Elke kant wil sy doelwitte bereik, gelei deur hul eie idees, terwyl hy as 'n span optree.
Die konflik tussen die individu en die sosiale omgewing begin baie dikwels uit die feit dat 'n persoon wat sy behoeftes deur 'n groep wil besef, dit gebruik. Terselfdertyd verstaan ​​'n persoon dat hy verplig is om te voldoen aan die reëls en waardes in hierdie span. Hy mag nie voldoen aan die vereistes nie, omdat hulle nie sy eie sienings nakom nie, maar nie die groep kan verlaat nie. Die meningsverskil tussen die persoonlikheidseienskappe van 'n persoonlikheid en die norme van hierdie groep kan dien as 'n verskoning vir 'n konflik van persoonlikheid en sosiale omgewing. Dit gebeur dat een deel van 'n groep verstaan ​​dat veranderinge in hul aktiwiteite of struktuur aangebring moet word. Hulle is gereed om te verander. Maar die res mag hulle nie ondersteun nie en word opponente in verhouding tot hulle en afsonderlik op die figuur wat persoonlike versoeke opduik. Die belange wat deur so 'n aktiewe gemeenskapslid gevolg word, kan anders wees. Soms wil hy voorstelle doen om funksionering in die gemeenskap te verbeter. Dikwels het so 'n persoon persoonlike belange, en om dit te bereik, probeer hy die gemeenskap manipuleer. Dit duur tot hy in die misleiding gevang word en die waardes van die groep ignoreer. As iemand die reëls toevallig gebreek het, omdat hy nie tyd gehad het om hulle deeglik te leer ken nie, kan hy op vergifnis staatmaak en belowe dat dit nie die tweede keer sal gebeur nie. Dit gebeur dat 'n individu nie instruksies kan volg nie, wat hom ook blootstel aan die onvriendelike houding van ander deelnemers.
Die resultaat wat in die uitkoms van die konflik beskikbaar is, kan positief en negatief wees. As die konflik tussen die individu en die groep bygedra het tot die versterking van die verband tussen die individu en die groep, kon die persoon met die groep integreer - dit is tekens van 'n konstruktiewe konflik. Wanneer 'n persoon van die groep wegbeweeg het en nie weer in haar kan identifiseer nie, praat ons van 'n konflik met 'n vernietigende uitweg.
Die konflik "persoonlikheidsgroep" kan deur sommige funksies geïdentifiseer word. Die persoon word outonoom en is onder aanval en onderdrukking van die ander figure in die groep. As gevolg hiervan moet sy 'n verdedigingsposisie inneem wat aggressie verhoog en lei tot ontwrigting of volledige verlies aan kommunikasie en goeie verhoudings met die groep in die verlede. So 'n konflik kan hom in die vorms aantoon: die oplegging van sanksies aan die persoon in konflik, onbeskofte en aggressiewe verklarings wat aan hom gerig is, die volledige onderbreking van kontakte, beide formeel en informeel, wat sy teenwoordigheid ignoreer.
Die konflik "persoonlikheidsgroep" het twee vakke: die persoon en die groep. Daarom is daar nie 'n maklike meningsverskil tussen twee persone nie. Daar is 'n persoonlikheid aan die een kant, en 'n hele groep individue is daardeur. Dit impliseer dat die verhoudingsverduidelikingsproses nie ekwivalent is nie en dit sal baie moeiliker wees vir een individu om sy beginsels te verdedig. Van groot belang in die aangesig van 'n konflik van persoonlikheid is die status van die individu, afhangende van die rol in die groep, sal daar 'n sekere houding wees, beleefd of afwysend wees.
Gebaseer op die houding van die persoonlikheid en sy motiewe, is dit moontlik om sommige modelle van die gedrag van die individu in 'n konflik te identifiseer.
Konstruktiewe model van persoonlikheidsgedrag in konflik
Wanneer die onderwerp al sy krag gebruik om die konflik op 'n vreedsame manier op te los en poog om 'n aanvaarbare oplossing vir beide partye te vind, is dit 'n konstruktiewe gedragspatroon. So 'n persoon het selfbeheersing, geduld ontwikkel. Dit verskil van ander in opregtheid en openheid teenoor die mededinger.
Vernietigende model van persoonlikheidsgedrag in konflik
Die teenoorgestelde konstruktiewe model is vernietigend. 'N figuur met vernietigende gedrag kan erken word deur sy pogings om die situasie te vererger, om die situasie tot die maksimum vlak te vererger. So 'n persoon verneder die persoonlikheid van 'n teenstander, hou nie aan die norme van kommunikasieetiek nie, probeer om homself as alwetend te wys.
Voldoen aan die model van persoonlikheidsgedrag in konflik
'N Persoon wie se gedrag agter die konformistiese model toegewings kan maak aan 'n maat, sy idees maklik aanvaar, nie verdraagsaam is en nie sy saak bewys nie, blyk onverskillig te wees.
Die konstruktiewe model van 'n persoon se gedrag in 'n konflik is die positiefste: dit neem aan dat 'n kompromie-oplossing 'n goeie verhouding tussen vakke kan handhaaf. Die vernietigende model sal nooit bydra tot 'n vinnige oplossing van die konflik nie, maar sal selfs vinniger lei tot 'n doodloop.
In die konformistiese model is die positiewe dat die konflik so vinnig uitgewis word as die onderwerp van die geskil nie so belangrik is nie, maar soms kan die manifestasie van onverskilligheid aan die een onderwerp aggressie in die tweede veroorsaak.
Vir die aanvaarding van 'n bepaalde gedragsmodel van 'n persoon in 'n konflik, dra verskeie funksies by: eerstens, hoe belangrik dit is om noue verhoudings met 'n teenstander te handhaaf. As die verhouding vir een van die teenstanders nie veel waarde dra nie, sal hy skerp en aggressief optree deur 'n vernietigende model te gebruik. En 'n heeltemal ander persoon sal optree wat ontwerp is om die konflik op te los en nie die verhouding te bederf nie. Tweedens - die individuele sielkundige eienskappe van mededingers. Daar is so 'n konflik tipe mense met wie dit baie moeilik is om 'n gemeenskaplike taal te vind en hulle is gereed om hul menings in alles letterlik te verdedig. Hierdie mense stem nie saam met enigiemand nie, selfs in klein dinge, luister nie na ander se kommentaar nie en moet oorwinnaars uit soortgelyke situasies opduik. Dit is uiters belangrik dat hulle hul superioriteit bewys. As daar 'n moontlikheid is, is dit beter om botsings met sulke mense te vermy, want hier kan jy baie maklik 'n vyand maak. Wanneer 'n persoon voldoende reageer op die stellings van die teenstander en dit in ag neem, sal dit maklik wees om te hanteer, en dan die geleentheid om vinnig tot 'n onderlinge ooreenkoms te kom.