Ken jy Fred de Vries se boek “Club Risiko”, oor post-punk in Amsterdam, Parys, New York, Ljubljana, Londen, New York en Johannesburg? ‘n Bietjie na die tyd waaroor jy op jou blog skryf, maar daar’s wonderlike stukke oor samewerking tussen digters, musikante en beeldende kunstenaars daarin. My oeuvre toon ‘n baie bepaalde ontwikkelingsgang. diaspora het primêr gehandel oor die verskeurdheid in die land, in die hoogbloei van die angswekkende dae wat ons nuwe Suid-Afrika voorafgegaan het. Kweker, gloeilamp planter, Long Hanteer vlekvrye staal Lawn Rake. en ons produkte word hoofsaaklik uitgevoer na die Europa, die VSA, Kanada. dit is ons poleasure aan ons kliënte te voorsien met produkte van hoë gehalte, gunstige pryse en bedagsame dienste. Dit sterwensbesef (wat prominent in die laaste afdeling van die bundel is – vergelyk onder meer ook “Skaduwee”[p.61] en die slotgedig “Siklies”[p.63]) blyk duidelik in hierdie gedig, en waarskynlik probeer die digter kommunikeer dat hy enersyds opstandig is, maar andersyds tog berus in die feit van sterflikheid, en hom dus oorgee aan die menslike lot wat êrens tussen Goddelike willekeur en die hand van die toeval gesuspendeer is. Dit is tog my beswaar dat hierdie soort spanning nie regtig in veel diepte ondersoek word nie, en dat die leser op kognitiewe vlak ietwat onbevredig gelaat word met ’n redelike yl aanbod wat betref besinning oor die moontlike aard van die verhouding tussen toeval en willekeur as die dryfvere in ’n skeppingsopset.