Dis ’n vry landskap, waar merino skape, beeste en wilde diere vrylik teen die hange van die Malutiberge wandel. Dit is ’n vry landskap wat vryheid en lewe aan sy pragtige plantegroei en natuurlewe bied.
Name soos Koffiefontein, Slagterskop en Peertjiesdraai is ’n paar Afrikaanse plekname wat hierdie streek ’n tipiese Karoo-karakter gee.
Dit is ’n vry landskap waarvan die Afrikaanse karakter jou bewondering vir dié streek vergroot – amper soos die digter Antjie Krog die golwende rooi gras (Themeda triandra) van die Vrystaatse vlaktes bemin.
Soos ’n tipiese Madiba slaan hy ’n versoenende rigting in en sê die oënskynlik botsende begrippe soos transformasie en diversiteit kan en moet konstruktief versoen word.
Dat Afrikaans aan ál sy sprekers behoort en dat die regering ’n plig het om dié taal op alle vlakke te bevorder om sodoende die ideaal van veeltaligheid soos verskans in die Grondwet te verwesenlik.
Wyse woorde van ’n vrye man in ’n vry streek wat die verskillende skakerings van ons ontluikende demokratiese argitektuur meesterlik verstaan en akkommodeer.
Ek kom toe af op ’n brief oor die groeiende “Stellenbosse taalstryd” wat ’n teenoorgestelde argument huldig as wat die Xhosa-man geartikuleer het.
Die regse taalstryders moet Afrikaans soos in die bogenoemde vry landskap bevry, want geen regdenkende Suid-Afrikaner wil beperk wees tot ’n Afrikaanse enkelme­diumskool of -universiteit nie.