Mount St Helens -uitbarsting - Geskiedenis Podcasts - 2021
Mount St Helens -uitbarsting
Op 18 Mei 1980 het 'n vulkaan in die staat Washington met die naam Mount St. Helens uitgebars. Dit was die grootste vulkaniese uitbarsting in die kontinentale Verenigde State sedert 1915. 'n Reuse aspluim het uit die uitbarsting opgestaan ​​en 'n groot deel van die ooste van Washington verdonker en versprei oor 'n groot deel van die Verenigde State en Kanada.
Waar is Mount St. Helens?
Mount St. Helens is in die suidweste van die staat Washington ongeveer 90 kilometer suid van Seattle geleë. Dit is deel van die Cascade -bergreeks. Die Cascade -bergreeks is deel van 'n groter geologiese kenmerk genaamd die Ring of Fire. The Ring of Fire omring die Stille Oseaan en bestaan ​​uit honderde vulkane.
Het hulle geweet dit gaan uitbars?
Geoloë het 'n goeie idee gehad dat die vulkaan gaan uitbars. Hulle het egter nie presies geweet wanneer nie. Die eerste teken was 'n toename in aardbewingaktiwiteite in Maart 1980. Gedurende Maart en April het die berg meer aktief geword, waaronder verskeie stoomuitbarstings. In April verskyn 'n groot bult aan die noordekant van die vulkaan. Op hierdie stadium het geoloë geweet dat die uitbarsting waarskynlik binnekort sou plaasvind.
Die vulkaan breek uit
deur Mike Doukas vir die USGS
The North Face stort in duie
Op 18 Mei het 'n groot aardbewing van 5,1 die gebied geruk. Dit het veroorsaak dat die noordkant van die berg in duie gestort het. Die meerderheid van die noordelike kant van die berg het in 'n reuse -grondverskuiwing verander. Dit was die grootste grondverskuiwing in die geskiedenis. Die reuse massa aarde het teen 'n spoed van meer as 100 myl per uur gegly en alles in sy pad uitgewis. Die grondstorting het Spirit Lake langs die berg getref en het 600 voet golwe veroorsaak.
'N Paar sekondes na die grondstorting, ontplof die noordekant van die berg in 'n reuse -uitbarsting. 'N Laterale ontploffing het gasse en puin met meer as 300 honderd kilometer per uur uit die kant van die berg oorverhitte gasse en puin geskiet. Die ontploffing het gebrand en alles in sy pad weggeblaas. Ongeveer 230 vierkante kilometer bos is vernietig.
'N Reuse pluim vulkaniese as het ook in die lug bo die berg gevorm. Die pluim het die vorm aanneem van 'n sampioenwolk wat ongeveer 80 000 voet in die lug gestyg het. Die vulkaan het die volgende nege uur aanhou as uitspoeg. 'N Groot deel van die ooste van Washington is in die duisternis gedompel toe die as versprei het.
Hoeveel skade het dit aangerig?
Die Mount St. Helens -uitbarsting van 18 Mei 1980 was die ekonomies mees vernietigende vulkaniese uitbarsting in die geskiedenis van die Verenigde State wat meer as $ 1 miljard se skade aangerig het. Ongeveer 200 huise is vernietig en 57 mense is dood deur die ontploffing. Paaie, brûe en spoorweë vir 'n paar kilometer om die berg is ook vernietig. Ash het 'n groot deel van die ooste van Washington beslaan. Lughawens moes gesluit word en mense moes uit groot hope as grawe. Na raming moes ongeveer 900 000 ton as van paaie en lughawens verwyder word.
Die vulkaan het gedurende 1980 nog 'n paar keer uitgebars en daarna bedaar. Daar was klein uitbarstings tot 1986 toe die berg stil word. In 2004 het Mount St. Helens weer aktief geword en was aktief met klein uitbarstings tot en met 2008.
Die uitbarsting van Mount St. Helens: die onvertelde geskiedenis van hierdie rampspoedige gebeurtenis
Robin Lindley is 'n skrywer en prokureur in Seattle, en die funksie-redakteur van die History News Network (hnn.us). Sy artikels het verskyn in HNN, Crosscut, Salon, Real Change, Documentary, Writer's Chronicle en ander. Hy het 'n spesiale belangstelling in die geskiedenis van konflik en menseregte. U kan sy ander onderhoude hier vind. Sy e -pos: [email protected]
As u meer as 40 jaar oud is en in 1980 in die staat Washington gewoon het, het u waarskynlik 'n storie oor die uitbarsting van Mount St. Helens.
Op Saterdag 17 Mei 1980 is ek en my vrou Betsy op 'n helder, warm dag in Spokane, Washington, getroud. Die volgende oggend, onbewus van enige nuus, sien ons 'n donker oewer van wat ons gedink het donderwolke uit die suidweste na Spokane kom.
Dit het geblyk dat die inkwolke vulkaniese as uit die uitbarsting van Mount St. Helens, meer as 250 myl daarvandaan, gedra het. Teen die middag was die Spokane -lug donker soos die nag en 'n bestendige reënbui van die poeieragtige as het die son deur die dag verduister.
Baie van ons huweliksgaste was die Sondag in die verblindende asstorm vasgevang toe hulle weswaarts na Seattle ry. Verskeie het daagliks in motels of noodskuilings in kerke of skole vasgekeer en soms langer.
Ons vriende het uiteindelik ongeskonde by die huis aangekom, maar dit was nie vir almal die geval nie. Die massiewe vulkaniese ontploffing vanaf Mount St. Helens het 57 mense dood gelaat, as op agt Amerikaanse state en vyf Kanadese provinsies gestort en meer as 'n miljard dollar se skade aangerig.
Die bekroonde skrywer Steve Olson verweef behendig die geskiedenis en wetenskap van hierdie rampspoedige gebeurtenis in sy baanbrekende nuwe boek Uitbarsting: die onvertelde verhaal van Mount St. Helens (Norton). Gebaseer op uitputtende navorsing, vertel sy boek nie net die uitbarsting en sy tol nie, maar kyk hy ook terug na ekonomiese en politieke ontwikkelinge wat die lot van diegene naby die berg bepaal het toe dit waai, veral die gesellige verhouding tussen die kragtige Weyerhaeuser -hout maatskappy en 'n paar regeringsliggame.
Olson se boek is 'n ondersoekwerk sowel as 'n lewendige storievertelling wat lesers uit die wêreld van houtkap en spoorwegbaronne meer as 'n eeu gelede na die lewens van wetenskaplikes, houtkappers, regeringsamptenare en vele ander neem ten tyde van die uitbarsting. Sy boek demonstreer hoe die geskiedenis 'n konstante teenwoordigheid in ons lewens is, terwyl hy noodlottige besluite wat die uitbarsting voorafgegaan het, belig en deel in evokatiewe prosa die voorheen onvertelde verhale van diegene wat omgekom het sowel as diegene wat hierdie massiewe vulkaniese ontploffing oorleef het. Olson beskryf ook die nagevolge van die uitbarsting: die veerkragtigheid van die natuur, wetenskaplike vooruitgang, beleidsveranderinge en die skepping van 'n nasionale gedenkwaardigheid - en hy deel idees oor paraatheid vir die komende natuurrampe.
Olson is 'n wetenskaplike skrywer in Seattle. Sy ander boeke sluit in Mapping Human History: Genes, Race, and Our Common Origins, 'n finalis vir die National Book Award en ontvanger van die Science-in-Society-toekenning van die National Association of Science Writers Count Down: Six Kids Vie for Glory at die World's Toughest Math Competition (Boston: Houghton Mifflin), aangewys as die beste wetenskapboek van 2004 deur die tydskrif Discover en saam met Greg Graffin, Anarchy Evolution. Sy artikels het verskyn in The Atlantic Monthly, Science, Smithsonian, The Washington Post, Scientific American en vele ander tydskrifte. Olson het ook gedien as konsultantskrywer vir die National Academy of Sciences en National Research Council, die Withuis se kantoor vir wetenskap en tegnologiebeleid, die President's Council of Advisors on Science and Technology, die National Institutes of Health en vele ander organisasies.
Mnr. Olson het mildelik per e -pos gereageer op 'n reeks vrae oor sy nuwe boek oor Mount St. Helens.
Robin Lindley: U is 'n bekwame skrywer Steve, en u het oor 'n wye verskeidenheid wetenskaponderwerpe geskryf. Wat het jou geïnspireer om navorsing te doen en te skryf oor die uitbarsting van Mount St. Helens in Mei 1980?
Steve Olson: Ek het grootgeword hier in die noordweste van die Stille Oseaan, in 'n klein boerderydorpie ongeveer 100 myl teen die berg St. Helens, maar ek het in die 1970's oos gegaan vir 'n universiteit en daar gebly nadat ek my toekomstige vrou agter in 'n Engelse klas ontmoet het ( alhoewel ek 'n fisika -hoofvak was, het ek eers later belang gestel in skryf). In 2009 het sy werk gekry in Seattle, so ons het teruggekeer na my geboortestaat. Ek het verskeie vorige handelsboeke oor meestal wetenskaplike onderwerpe geskryf, maar toe ons hier kom, besluit ek om 'n boek te skryf oor die mees dramatiese ding wat ooit in Washington gebeur het - en die uitbarsting van Mount St. Helens was die voor die hand liggende keuse.
Robin Lindley: Waar was jy toe die berg uitgebars het? Het u enige mense geken wat deur die uitbarsting geraak is?
Steve Olson: Op 18 Mei 1980 woon ek buite Washington, DC, werk ek as vryskutskrywer en redakteur vir wetenskap- en tegnologiebeleid en was drie weke weg van trou. My ouma, wat nog in die klein dorpie waar ek grootgeword het, gebring het, het 'n fles as gebring wat sy van haar oprit na die troue as 'n gesprek begin het.
Robin Lindley: Daar is baie oor die uitbarsting geskryf, maar u het deeglike navorsing gedoen om die geskiedenis van die berg en die ontploffing daarvan te besoek. Wat was u navorsingsproses en hoe het die boek ontwikkel sedert u daaraan begin werk het tot die publikasie daarvan?
Steve Olson: Baie vorige boeke is oor Mount St. Helens geskryf, maar toe ek navorsing oor die boek begin doen, het ek ontdek dat daar nog nooit oor baie dele van die verhaal geskryf is nie. Ek het veral belanggestel in die 57 mense wat deur die uitbarsting dood is. Waarom was hulle so naby aan so 'n gevaarlike vulkaan - net drie kilometer van die kruin af?
Dit het geblyk dat die gevaarsones veel te naby aan die berg was, wat langs die grens loop tussen grond wat in besit is van die Weyerhaeuser -houtmaatskappy in die weste en die Gifford Pinchot National Forest in die ooste. Ek het besluit dat ek moet vertel hoekom die grens daar is en nie elders nie, en dat ek die verhale van Weyerhaeuser en grondgebruik in die westelike Verenigde State moet vertel.
Robin Lindley: U het die historiese konteks van die uitbarsting in 1980 uiteengesit, en die Noordwes was 'n heel ander plek as nou, 36 jaar later. Wat is die min dinge wat u wil hê dat lesers in daardie tyd moet verstaan?
Steve Olson: Toe ek die Stille Oseaan Noordwes in 1974 verlaat, was daar min om 'n ambisieuse persoon wat nuuskierig was oor die wêreld hier te behou. Weyerhaeuser en Boeing was die twee groot ondernemings in die staat. Die ekonomie het gestagneer, die kultuur was eienaardig en geïsoleer, en die res van die Verenigde State het ver gelyk. Dit het alles in die tagtigerjare begin verander, en die Noordweste is nou heeltemal anders as toe ek grootgeword het - behalwe natuurlik die diepgaande natuurskoon wat ons van alle kante omring.
Robin Lindley: Hoe vergelyk die geweld van die uitbarsting van Mount St. Helens met ander vulkaniese uitbarstings?
Steve Olson: In 'n globale en geologiese konteks was die uitbarsting van Mount St. Helens in 1980 nie besonder groot nie.
Terwyl ek in die boek skryf, het die afgelope 500 jaar meer as 20 groter uitbarstings regoor die wêreld plaasgevind. Mount St. Helens het in die verlede baie groter uitbarstings gehad. Toe Mount Mazama ongeveer 7 000 jaar gelede in Oregon uitbars, het dit 100 keer soveel as vrygelaat as wat Mount St. Helens in 1980 gedoen het voordat dit ineengestort het tot die huidige Crater Lake. Dit gesê, die stortvloed wat die noordelike flank van Mount St. Helens in 1980 vernietig het, was die grootste in die geskiedenis van die mens (dus die afgelope paar duisend jaar), en die ontploffing wat 230 vierkante myl bos verwoes en 57 lewens geneem het, was grootliks onverwags deur geoloë, so dit was 'n groot gebeurtenis.
Robin Lindley: Hoe is die berg en sy omgewing verander deur die uitbarsting? Wat was die gebied wat vernietig is deur die vulkaan, flora en fauna wat verlore geraak het, en die hoeveelheid as wat na die ooste gestrooi is?
Steve Olson: Die uitbarsting in 1980 het ongeveer 'n kubieke kilometer as uitgestraal, wat oor die Verenigde State van Washington na die staat New York geval het en uiteindelik regoor die wêreld gereis het op groot hoogtewinde. Benewens die mense wat doodgemaak is, het duisende diere in die omliggende woude gesterf, saam met byna al die plantlewe in die ontploffingsgebied, insluitend reuse ou groeibome wat al eeue lank gegroei het.
Robin Lindley: Die berg het in Maart en April 1980 gedreun en gebult. Het wetenskaplikes die laterale ontploffing in die noorde voorspel wat teen daardie tyd werklik plaasgevind het, of was hulle oortuig dat die berg die top en boontoe sou waai?
Steve Olson: Hulle het nie 'n laterale ontploffing in die noorde voorspel nie, maar hulle het geweet dat dit moontlik was. Mount St. Helens het voorheen na die kant toe geblaas, en hulle het geweet van ander vulkane wat dit gedoen het. Tog het die omvang van die ontploffing hulle verras. Vulkane in Rusland en in Japan het lateraal uitgebars, maar die grootte van die verwoeste gebied was nie so groot soos by die berg St. Helens nie. Toe Mount St. Helens egter so uitbars, het vulkanoloë in die verlede na afsettings deur ander vulkane gekyk en besef dat die uitbarsting in 1980 nie 'n geologies ongewone gebeurtenis was nie. Inteendeel, sommige vulkaniese lawines en laterale ontploffings was baie groter.
Robin Lindley: Jou boek dien as 'n huldeblyk aan die 57 mense wat tydens die uitbarsting verlore gegaan het. U het baie moeite gedoen om hul verhale uit onder meer argiewe en van vriende en familielede te versamel. Vir u, blyk dit, kan die wortels van hul afsterwe 'n eeu vroeër in die geskiedenis van houtkap en spoorweë rus? Hoekom is dit?
Steve Olson: Ek dink aan die 57 mense as slagoffers van die geskiedenis. Sommige van die geskiedenis was kort en persoonlik, wat verband hou met hul spesifieke omstandighede en besluite, maar ander dele van die geskiedenis wat by Mount St. Helens ter sprake gekom het, het dekades of eeue in die verlede gestrek.
Robin Lindley: Hoe het Weyerhaeuser groot houtvelde in die Cascades en op die Olimpiese Skiereiland verkry, en wat was die rol van spoorwegmagnaat James J. Hill?
Steve Olson: Vir my was dit die interessantste deel van die historiese verhaal. Soos ek gesê het, is die gevaarsone aan die westelike en noordwestelike kant van die berg langs die grens tussen Weyerhaeuser -land en die Gifford Pinchot National Forest getrek.
Hoe het Weyerhaeuser, 'n onderneming wat in die 19de eeu aan die oewer van die Mississippirivier gestig is, soveel grond in die suidwestelike deelstaat Washington besit? Dit is nie 'n oordrywing om te sê dat dit grootliks ontstaan ​​het nie, omdat Frederick Weyerhaeuser, die Duitse immigrant wat die onderneming begin het, die huis in 1891 langs Jim Hill in Summit Avenue in St. Paul, Minnesota, gekoop het.
Hill, wat die eienaar en dryfveer agter die Great Northern Railway van St. Paul na Seattle was, het onlangs beheer verkry oor die Northern Pacific Railroad, wat in 1870 gebou is, van Duluth na Tacoma. In die 1890's wou Hill die spoorlyn koop van Chicago na Burlington, Iowa (daarom word dit vandag die Burlington Northern Santa Fe -spoorweg genoem), en het geld daarvoor nodig gehad. Om die geld in te samel, verkoop hy 'n groot deel van die Noordelike Stille Oseaan se grondtoelaes in die staat Washington aan sy buurman Frederick Weyerhaeuser, wat besef het dat die woude van die Midde -Weste uitgeput is en nuwe houtbronne benodig. Dit is 'n ryk, ingewikkelde, ingewikkelde geskiedenis wat op 18 Mei 1980 direkte gevolge vir die mense rondom die berg gehad het.
Robin Lindley: Baie mense besef miskien nie dat hout op die berg toegelaat is nie. Wat het gebeur met die Weyerhaeuser -operasie daar ten tyde van die uitbarsting? Het bosboubelange wetenskaplikes en die Bosdiens oor veiligheid geïgnoreer?
Steve Olson: Weyerhaeuser het die land wes van Mount St. Helens vir die agt dekades voor 1980 hard aangeteken. Toe die berg in Maart, twee maande voor die groot uitbarsting, begin bewe, het die maatskappy sy grond bly aanteken, ondanks die gevare van naby werk die vulkaan. As die berg op 'n weeksdag eerder as 'n Sondagoggend uitgebars het, sou honderde Weyerhaeuser -houthakkers in die omliggende bosse gesterf het.
Robin Lindley: Wat was die rol van die staat Washington en goewerneur Dixy Lee Ray in die skep van gevaarsones by Mount St. Helens?
Steve Olson: Die staat wou nie inmeng met Weyerhaeuser se bedrywighede wes van die berg nie. Die maklike manier om dit te doen was om te verhoed dat die gevaarsones op Weyerhaeuser -eiendom getrek word. Die goewerneur van die staat Washington in 1980, Dixy Lee Ray, onderteken die bevel om die gevaarsones vas te stel in die wete dat dit te klein is. Maar die geoloë se voorspellings oor wat die berg sou doen, was onseker, en Ray was die soort persoon wat geglo het dat mense eenvoudig verstandig genoeg moet wees om alleen van die berg af weg te bly. (Alhoewel sy dit verskeie kere vanuit vliegtuie oor die hoof getoer het.)
Robin Lindley: U glo dat mense wat gesterf het en beseer is tydens die ontploffing 'n slegte rap gekry het as risiko's of spotters. Wat sou u wou hê dat lesers van hierdie mense moet weet?
Steve Olson: Na die uitbarsting het Dixy Lee Ray gesê dat die mense wat tydens die uitbarsting dood is, onwettig in die gevaarsones was, en Jimmy Carter, wat 'n paar dae na die uitbarsting oor die ontploffingsgebied gevlieg het, die beskuldiging herhaal. Maar slegs 3 van die 57 mense wat gedood is, was in die aangewese buite-perksone-en twee van hulle het toestemming gehad om daar te wees. Die enigste persoon wat onwettig in die gevaarsone was, was die een wat mense geneig is om te onthou van die uitbarsting - Harry R. Truman, wat geweier het om sy lodge aan die suidkant van Spirit Lake, onder die noordelike flank van die berg, te verlaat.
Robin Lindley: Hoe het die meeste sterftes plaasgevind? Is sterftes veroorsaak deur hitte of versmoring of begrawe in as of ander redes?
Steve Olson: Die meerderheid van die slagoffers het versmoor toe hulle vasgevang is in die ontploffingswolk, wat uit as, warm rots en vulkaniese gasse bestaan ​​het. Maar ander is van rantoppe af geblaas, deur bome wat val, getref en deur modderstrome meegevoer. Die lyke van byna die helfte van die vermoorde mense is nooit gevind nie en bly begrawe rondom die berg.
Robin Lindley: Lodge -eienaar Harry Truman is waarskynlik die bekendste persoon wat in die uitbarsting gesterf het. Het u iets nuuts geleer oor die standvastige en koppige meneer Truman?
Steve Olson: In die weke voor die uitbarsting en na sy dood word Harry Truman gereeld deur die media uitgebeeld as 'n held wat trots en uitdagend uitgehou het teen 'n oppasser -staatsregering wat hom in veiligheid wou bring. Maar van naderby was die situasie ingewikkelder. Harry se teenwoordigheid naby die berg het ander mense 'n bedingingsbrief gegee om personeellede onder druk te sit om hulle in die gevaarsones te laat ingaan, en diegene wat daarin geslaag het om te klim, is gelukkig dat die ontploffing plaasgevind het.
Harry het geweet dat hy in groot gevaar verkeer en was bang vir wat die berg aan hom sou doen. Maar nadat hy in die media opgebou is, het hy 'n reputasie gehad. Hy was ook 83, sy vrou het 'n paar jaar tevore skielik gesterf, hy het baie gedrink. Dit is waarskynlik eerlik om te sê dat Harry Truman die lot bereik het wat hy sou gehoop het dat hy sou ontmoet.
Robin Lindley: Was daar ooit 'n formele ondersoek waarom mense op 18 Mei op die berg was en hoe die beperkte gebiede geskep en toegepas is?
Steve Olson: Daar was verhore waarop geoloë en openbare amptenare getuig het. Maar die gevolg is waarskynlik 'n regsgeding wat deur verskeie families van slagoffers teen die staat (wat ontslaan is) en teen Weyerhaeuser. Die saak teen Weyerhaeuser het in 1985 in King County tereggestaan ​​en in 'n hangende jurie geëindig. Die meerderheid van die jurielede was oortuig dat Weyerhaeuser nie die skuld gehad het om nie meer inligting aan sy werknemers te gee oor die gevare van so naby die berg nie, maar 'n vaste minderheid was dit nie eens nie. In plaas daarvan om op 'n nuwe verhoor aan te dring, het die gesinne vir 'n klein bedrag geld genadig en gesê dat hul bedoeling meer was om die name van die dooies op te klaar as om 'n groot skikking te maai.
Robin Lindley: Het die staat sy verantwoordelikheid om die burgers veilig te hou, oortree?
Steve Olson: Ja. Die gevaarsones in die weste en noordweste van die berg was te klein, en die staat was daarvan bewus. In die week voor die uitbarsting van 18 Mei was 'n gesamentlike poging onder leiding van plaaslike wetstoepassers aan die gang om die gevaarsone na die weste uit te brei, wat 'n groot deel van die gebied sou insluit waar die 57 slagoffers dood is. 'N Voorstel om dit te doen is op Saterdag 17 Mei op die lessenaar van Dixy Lee Ray gelê, maar sy was die naweek by 'n parade en het nie na haar kantoor gegaan nie. Die voorstel het nog op haar lessenaar gesit toe die vulkaan Sondagoggend uitgebars het.
Robin Lindley: Mount St. Helens is nou deels 'n nasionale monument as gevolg van die pogings van natuurbewaarders en omgewingsbewustes. Het kommersiële belange hierdie benaming nie weerstaan ​​nie? Kan houtkap, mynbou of ander belange die monument steeds ontgin?
Steve Olson: Weyerhaeuser en die ander maatskappye wat grond in die gebied besit het, het hul belange beskerm, soos verwag sou word. Maar hulle werk ook saam met die staat en federale regerings om die monument te vestig en grond wat hulle in die monument besit, te verruil vir grond buite die monument. Vandag teken Weyerhaeuser steeds die grond wat hy besit om die monument aan, en word nog ondersoekende skagte geboor op ou mynbou -eise, wat tot groot opelugmyne op die grens van die monument kan lei.
Robin Lindley: U merk op dat wetenskaplikes baie geleer het oor vulkane en meer uit die uitbarsting van die Mount St. Helens. Wat is 'n paar van die lesse uit hierdie groot gebeurtenis?
Steve Olson: Eerstens, amptenare van openbare veiligheid sal nooit toelaat dat mense so naby 'n gevaarlike vulkaan kom nie, alhoewel elke vulkaan anders is, en hulle almal die vermoë het om te verras. Wetenskaplik bestudeer Amerikaanse geoloë sedert die uitbarsting Mount St. Helens noukeurig en het hulle baie meer geleer oor die tekens wat 'n uitbarsting voorafgaan, soveel dat hulle elke uitbarsting van Mount St. Helens wat sedertdien plaasgevind het, kon voorspel. daardie datum. Die tegnologie is ook soveel meer gesofistikeerd as destyds, wat die begrip van vulkaniese gedrag verder verhoog het.
Robin Lindley: Wat het u geleer van u lesers en mense wat vertroud was met die verhaal van die uitbarsting sedert u boek uitgekom het?
Steve Olson: Mense het my gekontak om my hul stories van daardie dag te vertel. Ek het nog nie van iets gehoor wat my sou vereis om veranderinge in die sagtebanduitgawe van die boek aan te bring nie, maar ek hoop dit wel. Ek het probeer om die geskiedenis so akkuraat as moontlik te kry, maar ek weet dat geskrewe geskiedenis slegs 'n poging is om naby die waarheid te kom, nie om dit heeltemal vas te lê nie.
Robin Lindley: Dankie Steve vir u insigte en deurdagte kommentaar. En baie geluk met jou baanbrekende en onthullende nuwe boek.
Steve Olson: Dankie, Robin. Dit is 'n boeiende verhaal. Ek geniet dit altyd om daaroor te praat.
Mount St Helens -uitbarsting - Geskiedenis
Mount St. Helens, geleë in die suidweste van Washington ongeveer 50 kilometer noordoos van Portland, Oregon, is een van verskeie
verhewe vulkaniese pieke wat die Cascade Range van die noordweste van die Stille Oseaan oorheers, strek die reeks vanaf Mount
Garibaldi in British Columbia, Kanada, na Lassen Peak in die noorde van Kalifornië. Geoloë noem Mount St. Helens a
saamgestelde vulkaan (of stratovulkaan), 'n term vir steil, dikwels simmetriese keëls wat uit wisselende lae bestaan
lawastrome, as en ander vulkaniese puin. Saamgestelde vulkane is geneig om plofbaar uit te bars en aansienlik te vorm
gevaar vir lewe en eiendom in die omgewing. Daarteenoor is die saggies skuins skildvulkane, soos dié in Hawaii, tipies
ontplof nie -eksplosief en produseer vloeibare lavas wat groot afstande van die aktiewe vents kan vloei. Alhoewel Hawaïaans-tipe
uitbarstings kan eiendom vernietig, dit veroorsaak selde dood of besering. Voor 1980, sneeubedek, grasieus simmetries
Mount St. Helens was bekend as die "Fujiyama van Amerika." Mount St. Helens, ander aktiewe Cascade -vulkane, en
dié van Alaska vorm die Noord-Amerikaanse segment van die Stille Oseaan & quot; Ring van Vuur, & quot; 'n berugte gebied wat produseer
gereelde, dikwels vernietigende, aardbewings en vulkaniese aktiwiteite.
Sommige Indiërs van die Stille Oseaan Noordwes het Mount St.
moderne naam, Mount St. Helens, is in 1792 aan die vulkaniese piek gegee deur kaptein George Vancouver van die Britte
Royal Navy, 'n seevaarder en ontdekkingsreisiger. Hy noem dit ter ere van 'n landgenoot, Alleyne Fitzherbert, wat die
titel Baron St. Helens en wat destyds die Britse ambassadeur in Spanje was. Vancouver het ook drie ander genoem
vulkane in die Cascades-Mounts Baker, Hood en Rainier-vir Britse vlootbeamptes.
Indiane aan die Cowlitzrivier kyk na 'n uitbarsting van Mount St. Helens, soos geskilder deur die Kanadese kunstenaar Paul Kane
na 'n besoek aan die vulkaan in 1847 (Foto met vergunning van die Royal Ontario Museum).
Die plaaslike Indiërs en vroeë intrekkers in die destyds yl bevolkte gebied was af en toe getuie van gewelddadige uitbarstings van
Mount St. Helens. Die vulkaan was veral onrustig in die middel van die 19de eeu, toe dit af en toe aktief was
minstens 'n tydperk van 26 jaar van 1831 tot 1857. Sommige wetenskaplikes vermoed dat Mount St. Helens ook sporadies aktief was
gedurende die drie dekades voor 1831, insluitend 'n groot plofbare uitbarsting in 1800. Hoewel geringe stoomontploffings
moontlik in 1898, 1903 en 1921 plaasgevind het, het die berg min of geen bewyse getoon dat dit 'n vulkaniese gevaar is nie
meer as 'n eeu na 1857. Gevolglik het die meerderheid van die 20ste-eeuse inwoners en besoekers aan Mount St.
Helens nie as 'n bedreiging nie, maar as 'n rustige, pragtige bergspeelplek wemel van wild en beskikbaar vir ontspanning
aktiwiteite deur die jaar. Aan die voet van die vulkaan se noordelike flank, Spirit Lake, met sy helder, verfrissende water
en beboste oewers, was veral gewild as 'n ontspanningsgebied vir stap, kampeer, visvang, swem en vaar.
Die rustigheid van die berg St.
uit sy lang rus, geskud, opgeswel en weer ontplof. Die plaaslike mense het herontdek dat hulle 'n aktiewe persoon het
vulkaan in hul midde, en miljoene mense in Noord-Amerika is daaraan herinner dat die aktiewe-en moontlik
gevaarlik-vulkane in die Verenigde State is nie beperk tot Alaska en Hawaii nie.
Vorige Eruptive History
Die verhaal van Mount St. Helens is geweef uit geologiese bewyse wat ingesamel is tydens studies wat met luitenant begin het
Charles Wilkes se Amerikaanse verkenningsekspedisie in 1841. Baie geoloë het Mount St. Helens bestudeer, maar die werk van
Dwight R. Crandell, Donal R. Mullineaux, Clifford A. Hopson en hul medewerkers, wat aan die einde van hul studies begin het
1950's, het veral gevorderde kennis van Mount St. Helens. Hulle sistematiese studies van die vulkaniese afsettings,
laboratoriumondersoeke van steen- en asmonsters, en radiokoolstof (koolstof-l4) datering van plantreste begrawe in of
onder die aslae en ander vulkaniese produkte het hulle 'n merkwaardige volledige rekord van die
prehistoriese uitbarstingsgedrag van Mount St. Helens.
Voorvaderberg St. Helens het begin groei voordat die laaste groot gletsering van die ystydperk ongeveer 10 000 geëindig het
jare terug. Die oudste asafsettings het minstens 40 000 jaar gelede op 'n erodeerde oppervlak van nog ouer mense uitgebars
vulkaniese en sedimentêre gesteentes. Intermitterende vulkanisme duur voort nadat die gletsers verdwyn het en nege hoofpulse
van die vulkaniese aktiwiteit voor 1980 erken is. Hierdie tydperke het van ongeveer 5 000 jaar tot minder as 100 jaar geduur
jaar elk en is geskei met rustende tussenposes van ongeveer 15 000 jaar tot slegs 200 jaar. 'N Voorloper van Gees
Lake is ongeveer 3 500 jaar gelede, of moontlik vroeër, gebore toe uitbarstingsrommel 'n natuurlike dam oor die dam gevorm het
vallei van die North Fork van die Toutle -rivier. Die mees onlangse uitbarstingsperiode voor 1980 begin ongeveer 1800 nC
met 'n plofbare uitbarsting, gevolg deur 'n paar ekstra klein ontploffings en lava -ekstrusies, en eindig met die
vorming van die Goat Rocks -lawa -koepel teen 1857.
Die post-A.D. 1400 segment van die 50 000 jaar lange uitbarstingsgeskiedenis van Mount St. Helens (na USGS Bulletin 1383-C).
Mount St. Helens is die jongste van die groot Cascade -vulkane, in die sin dat sy sigbare kegel heeltemal
gevorm gedurende die afgelope 2 200 jaar, baie na die smelt van die laaste van die ystydperk -gletsers ongeveer 10 000 jaar gelede.
Die gladde, simmetriese hellings van Mount St. Helens word min geraak deur erosie in vergelyking met die ouer, meer gletserige
geskende bure-Mount Rainier en Mount Adams in Washington, en Mount Hood in Oregon. As geologiese studies
vorder en die uitbarstingsgeskiedenis van die berg St. Helens word beter bekend, wetenskaplikes word toenemend
bekommerd oor moontlike hernude uitbarstings. Wyle William T. Pecora, 'n voormalige direkteur van die USGS, is aangehaal
in 'n koerantberig in die Christian Science Monitor van 10 Mei 1968 as 'veral bekommerd oor sneeubedekking'
Mount St. Helens. & Quot
Op grond van sy jeug en die hoë frekwensie van uitbarstings die afgelope 4000 jaar, het Crandell, Mullineaux en hul
kollega Meyer Rubin het in Februarie 1975 gepubliseer dat Mount St. Helens die enigste vulkaan in die land is
Die Verenigde State sal heel moontlik weer wakker word en moontlik voor die einde van hierdie eeu uitbars. "Hierdie profetiese gevolgtrekking
is in 1978 gevolg deur 'n meer gedetailleerde verslag waarin Crandell en Mullineaux hul vroeëre gevolgtrekking uitgebrei het
en ontleed, met kaarte en scenario's, die soorte, omvang en oppervlakte van moontlike vulkaniese gevare wat
verwag kan word van toekomstige uitbarstings van Mount St. Helens. Gesamentlik bevat hierdie twee publikasies een van die
akkuraatste voorspellings van 'n gewelddadige geologiese gebeurtenis.
Herontwaking en aanvanklike aktiwiteit
'N Uitsig na die noorde van die & quottwo-tone & quot berg-'n voorkoms wat deur heersende oostewinde tydens die aanvanklike
aktiwiteit van Mount St. Helens. Mount Rainier is sigbaar in die agtergrond (Foto deur C. Dan Miller).
'N Aardbewing van 4,2 (Richterskaal) op 20 Maart 1980 om 15:47 Pacific Standard Time (PST), voorafgegaan
deur verskeie baie kleiner aardbewings wat reeds op 16 Maart begin het, was die eerste belangrike aanduiding van Mount St.
Helens ontwaak uit sy slaap van 123 jaar. Aardbewingaktiwiteit het gedurende die daaropvolgende week geleidelik toegeneem
en dan taamlik dramaties omstreeks 12:00 op 25 Maart. Die aantal aardbewings wat daagliks aangeteken word, bereik 'n hoogtepunt
vlakke in die volgende 2 dae, waartydens 174 skokke met 'n grootte groter as 2,6 aangeteken is. Baie honderde van
kleiner aardbewings het hierdie groter gebeurtenisse vergesel, waarvan die grootste gevoel is deur mense wat naby die
vulkaan. Lugwaarnemings van Mount St. Helens gedurende die week van seismiese opbou het klein onthul
aardbewings veroorsaak sneeustortings van sneeu en ys, maar geen teken van 'n uitbarsting nie.
Met 'n donderende ontploffing, of moontlik twee byna gelyktydig, wat omstreeks 12:36 wyd in die streek gehoor word
PST op 27 Maart begin Mount St. Helens as en stoom begin spuug, wat die eerste beduidende uitbarsting in die mark was
deurlopende Verenigde State sedert dié van Lassen Peak, Kalifornië, van 1914 tot 1917. Die kroon van die askolom
tot ongeveer 6 000 voet bo die vulkaan gestyg. Die aanvanklike ontploffings het 'n krater van 250 voet in die groter,
bestaande sneeu- en ysgevulde topkrater, en nuwe breuke het oor die topgebied gebreek.
When we got there, it was pretty amazing to see in real life what Steve had been talking about. Just looking around and seeing what was a very normaal landscape, but one that hadn't existed 40 years before, was eye-opening: how many things had I looked at and just assumed were very old because that's what I had been taught?
We filmed Del's opening monologue to the film, then added Steve into the picture. We had captured him the day before on the ridge far above us giving us an overview of the events, but down in the canyon he showed us all sorts of interesting things. Although none of this made the film, we have included it in our complete Beyond Is Genesis History? reeks.
I clearly could not get all of this information on Mount St. Helens into the documentary. I had, however, always intended to create the series 'Beyond Is Genesis History?' in order to provide the fuller picture. The film is just an overview and introduction the real meat is in Anderkant. The segment above with Del and Steve at Mount St. Helens is a good example of it: there's a lot still to learn from these scientists.