Wanneer kleuters leer om te loop, spandeer baie tyd om op hul puntetone te loop, wat bekend staan ​​as die loop van die tone. Gewoonlik is dit om te kry in dinge waarvan hulle nie bedoel is nie, maar terwyl hulle hul loop volmaak, loop hulle meer met hul hele voet op die grond.
Die meeste kleuters sal met hul hele voet loop teen die tyd dat hulle drie is. Sommige kleuters kan nie met hul hele voet loop nie, en dit is iets wat deur 'n gesondheidswerker gekontroleer moet word.
Toe loop kan wees geklassifiseer in vier groepe. Sommige neurologiese toestande soos serebrale gestremdheid of spierdystrofie veroorsaak dat die kuitspier stywer word of die manier waarop dit werk, verander. Dit maak dit moeilik of onmoontlik dat die kind hul hakke op die grond kry om met hul hele voet te loop.
Daar is ook ortopediese toestande soos aangebore talipes equinovarus (ook bekend as klubvoet) of kalkane apofisitis (ontsteking van die groeiplaat in die hak) wat veroorsaak dat die loop loop. Die strukturele verandering in die voet of been maak die hakie onmoontlik of pynlik.
Sommige kinders wat hul hakke op die grond kan kry, verkies egter om op hul tande te loop. Hierdie groep kinders het ook ander gedragseienskappe, soos vertragings in die bereiking van mylpale of ritualistiese gedrag. Hier loop loop verband met outisme spektrum afwykings of ontwikkelingsvertraging.
Dan is daar gesonde kinders met geen mediese toestande wat steeds aanhou om op hul tone te loop nie. Dit staan ​​bekend as idiopatiese toe loop en word gediagnoseer deur die uitsluiting van alle ander mediese toestande wat bekend is om te laat loop. Idiopatiese toeloop is histories genoem gewone gang loop met die vermoede dat die kind 'n gewoonte het om op hul tande te loop. Dit is ook genoem familiale tone loop, aangesien sommige studies familielede rapporteer wat die eienskap deel.
Idiopatiese toeloop beïnvloed tussen 5% en 12% van gesonde kinders en navorsers ken nie die oorsake daarvan nie.
Daar mag 'n genetiese oorsaak wees, aangesien dit dikwels in verskeie familielede gesien word. Daar is ook ander eienskappe wat dikwels waargeneem word by kinders met hierdie tipe gang. In sommige klein studies het kinders met idiopatiese toeloop ook getoon spraak- en taalvertragings en uitdagings met motoriese vaardighede en sensoriese verwerking soos probleme met balans en op soek na beweging.
Die mees algemene waarneming in idiopatiese toewandelaars is die spierkliere. Dit kan die hak op die grond selfs harder maak en pyn kan veroorsaak wanneer kinders sport probeer speel. Soos u kan voorstel, kan kinders gepla word om anders te loop.
Geen enkele behandeling herstel die idiopatiese teenloop permanent nie. Dikwels is tyd die grootste fixer, aangesien die kinders swaarder word en die tone loop moeiliker om in stand te hou.
Egter, soveel kinders met idiopatiese toeloop het ook kalfspiere, baie gesondheidswerkers beveel aan dat behandeling hoofsaaklik daarop gemik is om hierdie spiere langer te maak. Strengheid in kalwerspiere by volwassenes is bekend om uitstortings, val en voet- en beenpyn te veroorsaak.
Behandeling vir idiopatiese toeloop kan in twee tipes ingebreek word: konserwatief en chirurgies.
Konserwatiewe behandeling sluit verbale aanmanings, strek, swaar skoene, vollengte ortotika, enkelvoet ortotika, hele liggaam vibrasie, vinyl, mat of gruisvloer, gipsstrokies om die kuitspiere, en inspuitings van Botox in die kuitspiere te strek. Chirurgiese ingryping het hoofsaaklik gefokus op die verlenging van die Achillespees.
Baie van hierdie behandelings het beperkte bewyse wat hul gebruik ondersteun.
Op die oomblik is, die beste bewyse ondersteun gipsstukke of chirurgie. Albei hierdie behandelings het die grootste verbetering in die lengte van die kuitspiere getoon. nog een longitudinale studie het bevind dat baie kinders wat met serial casts of chirurgie behandel is, steeds tot teen-loop vir tot 13 jaar na behandeling.
Om verskeie behandelingsopsies met gevarieerde sukses te hê, maak dit vir ouers moeilik om die beste behandelingsopsie te kies. Dit is ook 'n uitdaging vir dokters om te weet watter behandeling om aan te beveel.
Navorsers stem saam dat kalwerspiere lank genoeg is om maklik hakkontak met die grond te maak, belangrik vir kinders wat met idiopatiese teenloop gediagnoseer word. As dit nie kan gebeur nie, sal 'n gesondheidswerker gewoonlik behandeling aanmoedig. Daar is ook 'n ooreenkoms dat enige kind wat nie in staat is om hul hakke op enige tyd op die grond te kry of te voet na drie loop nie, moet deur 'n gesondheidswerker geassesseer word.
Cylie Williams, Adjunct Post Doktorale Navorsingsgenoot, Monash Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Wat dit beteken wanneer kinders op hul toes loop