Skryf-Safari: my hartsplek | Tannie Frannie
Skryf-Safari: my hartsplek
Kom saam met my na Firwoodlaan 45, iewers in die tagtigerjare van die vorige eeu. Ons stap met hierdie woudpaadjie langs: af, af, al dieper in die skaduwee in, totdat 'n verblindende flits ons in die tyd terugskiet…
Daar woon 'n ouma, ma en pa, drie kinders (twee amper ewe oud plus 'n laatlam), vier katte en een hond. Die ouma maak tuin; die ma het 'n oggendpos; die pa kom en gaan ter wille van vername mense en belangrike sake; die kinders ry fiets skool toe, speel netbal en rugby en die tuba en toneel. Sussie sit krullers in Laatlam se blonde krulle; Middelkind bind sy beentjies met toue vas.
Soggens vroeg word melk en lemoensap afgelewer; smiddae kuier die kinders om die swembad. Soms sit hulle in die yslike multiflora wat verby pa en ma se slaapkamervenster op die tweede verdieping groei; soms klim hulle die tipuana aan die anderkant van die swembad. Die karee met sy wipplanktakke kom ook aan die beurt. Ouma wys hulle hoe om ertjies en boontjies te plant; Laatlam kweek 'n boerpampoen. Daar is rose en magrietjies en heldergeel botterblomme, 'n wisteriaprieel, Kaapse kanferfoelie en 'n katjiepiering.
Af en toe kuier pa en sy pêlle saans in die kroegie. Hy braai vleis in die sementbraai by die swembad en nooi die hele wêreld om te kom help eet aan die kreef wat sy Kaapse kollegas vir hom gegee het. Die kinders kyk na die puik Afrikaanse kinderprogramme op die TV en ma en ouma sit in die kamer en gesels oor die dag se dinge.
Die kinders van die buurt kom kuier. Af en toe kom drink 'n buurvrou tee. Die mense langsaan en oorkant en straat-af is almal bekendes; hulle is bewus van mekaar se lief en leed.
So glip die dae verby en ek leef hulle asof dit maar altyd so sal aanhou…
Daardie dae en daardie plek is onherroeplik verby en verlore, maar die herinneringe hou my hart nog steeds warm.
12 thoughts on "Skryf-Safari: my hartsplek"
Mei 5, 2018 om 5:26 vm
Die goeie ou tyd. Jy beskryf dit mooi
Mei 5, 2018 om 8:03 vm
As die tyd net daar wou stilstaan….. maar dan gebeur die lewe. Mooi beslryf Frannie…. die gordyn so bietjie gelig op 'n tyd wat was.
Mei 5, 2018 om 9:21 vm
Frannie, ek sien, voel en hoor jou prentjie. Dis so bekend, en ook so lank terug. Weet jy, ek het ń soortgelyke prentjie vir my en Bert se aftrede. Iewers langs die Weskus in ń piepklein dorpie. Ek glo mens kan dit herskep, ek wil tog eendag probeer. Al is dit net ń ouma en oupa plekkie, waar almal af en toe kom inloer. Of al is dit net ń ouma plekkie, indien ouma langer 'agterbly'. Ek het dit nodig; en ek het nodig om te glo dit kan. Mag jou hartsplek altyd vars in jou wese bly.x
Mei 5, 2018 om 10:29 vm
Jy het 'n prsgtige prentjie geskep Frannie – en "ek leef hulle asof dit maar altyd so sal aanhou…" Maar gewoonlik doen dit nie nè? Soms kry jy wel tweede kanse, maar die meeste kere moet jy maar 'n ander prentjie bou.
Mei 5, 2018 om 8:09 nm
Baie van daardie herinneringe is vir my dieselfde: insluitend, skooltoe per fiets.
Mei 5, 2018 om 10:36 nm
"It was only a winters tale, just another winters tale, so why would the world take notice"
Jou storie klink na somer wat die seisoene en die lewensseisoene aanbetref.
Maar ek dink tog die wereld "notice" want want op 'n wereldwye skaal is dit helaas 'n baie bekende verhaal.
Mei 6, 2018 om 11:03 vm
Jou kommentaar tref diep – tog nou, in my winterseisoen, is ek so bevoorreg om steeds 'n klein deeltjie van 'n nuwe somerseisoen te beleef!
Mei 6, 2018 om 11:11 vm
Dit is wonderlik om te hoor!
Mei 7, 2018 om 8:04 vm
So baie mooi en lekker raak beskryf tannie Frannie. Ons hartsplek, die een waaarheen ons kan terugkyk wanneer swaarder dae kom. Lekkerste lekker
Mei 7, 2018 om 2:28 nm
Dis 'n lekker kykie in jou lewe. Dis so jammer dit gaan verby, maar ons maak weer nuwe prentjies. Pragtig geskryf, Frannie!
Mei 8, 2018 om 7:42 vm
Die lewe sou darem baie saai en swaar wees as ons nie daardie tye wat ons beleef het en ook die herinnering, kan oproep nie. Dis lekker om telees van sulke tye. Dit bring baie beelde terug in mens se gedagtes.
Mei 31, 2018 om 10:34 vm
Ai die bewyse dat ons die jare aanstap, maar dankbaar vir die herinneringe iets wat die kleinkinders misloop.