Trouens, teken is ’n vername komponent van hierdie tentoonstelling, ruweg aangebied in drie installasies – groeperings van werke waarvan die meeste ook op hul eie sal kan staan. Delikate hale in dun verf en fyn lynwerk op papier dien nie net as studies vir die beeldhouwerke op die vloer nie, maar geraam en in groepe kry dit ’n ritme en dinamiek met ’n eie identiteit.
Hierdie werk, op dieselfde skaal, maar waarin die oorspronklike detail vereenvoudig is tot komposisies van vlakke wat die oorspronklike beeld se energieke beweging vasvang, is aanvanklik gekerf uit polistereen met ’n instrument wat Botha self bedink het om ’n vinnige en bykans spontane werkproses te bewerkstellig. Die beeld is daarna in brons gegiet en swart geverf. Volgens die Stevenson-galery is ’n tweede gietsel ingesluit in die tentoonstelling The Divine Comedy later vandeesmaand in die Museum vir Moderne Kuns in Frankfurt.
Botha gesels maar min oor enige betekenisse in sy werk, en ’n mens kry die idee dieplopende teorieë is in elk geval van minder belang as die kunsmaakproses, die visuele skouspel van die beelde en natuurlik die gesprek tussen kunswerk en uiteenlopende materiale.