Moord en doodslag | SkalkSkryf
« Die groot gatkrap
April 5, 2012 deur Louwie
Om nie aan ander te doen wat jy nie aan jouself gedoen wil hê nie, dit is die algemeen beskaafde norm waarvolgens mens behoort te leef. Dit is ook `n aanmaning wat by herhaling in Groot Geskrifte gevind word.
Vriend Frans by die voerkraal (die ou wat by Pieter Woest oorgeneem het na dié gedurende `n rooftog by sy werk vermoor is) se seun is vanoggend van die hart-long masjien afgehaal. Hy is by sy positiewe, praat met sy mense en is voorlopig buite gevaar na `n noodoperasie en 2 dae in intensief waar sy lewe aan `n draadjie gehang het. Dit na hy met `n mes in sy hart en long gesteek is.
Die ding kom so: Die jong man werk by `n myn. Werkers by die myn gaan op `n staking wat geweldadig raak. Toe hy met die werkers praat word hy aangaval, platgeslaan en toe hy lê, twee keer onder die linkerarm met `n mes gesteek.
Nou wonder `n mens; as jy so woedend kwaad is en `n ander mens aanrand in die proses, waarom, as jy `n ongewapende mens reeds magteloos teen die grond neergemoer het, moet jy hom nog met `n mes gaan staan en steek? Is dit oor `n totale gebrek aan menslikheid? `n Totale gebrek aan verstand?
Mens kan kwaadwillig dink aan `n duisend rassistiese redes vir die bloeddorstigheid. Maar die groot vraag is, hoe stop jy die brutale moordadigheid? Kan dit hoegenaamd gestop word?
Praat jy met mense, dan vind jy hoe skrikwekkend algemeen die soort van sinnelose geweld daar buite aan die gang is. Dit is al so algemeen, dit ontstel ons nie eers meer om daarvan te hoor, of dit op TV te sien nie. Dit is net as dit op `n kol naby aan jou kom dat dit jou binnegoed op `n knop trek, dat jy besef dat dit enige dag met jou of die mense naby jou kan gebeur.
Die jong man, maar pas getroud, se lewe is nog nie buite gevaar nie. Die volgende paar dae sal bepaal of hy gaan opstaan en aangaan met sy lewe, en of hy deel gaan word van ons lang lys van daaglikse moordslagoffers.
Miskien is die enigste raad: As jy voluit wil lewe moet jy 100% seker maak jy is gereed om enige oomblik dood te gaan, veral in hierdie bebloede land van ons.
So diep is ons in die moeilikheid, met geen plumber in sig nie.
Posted in Louwie | Tagged Afrika, Doodslag, Geweld, moord | 3 Kommentaar
op April 7, 2012 at 9:42 nm Bertus!
Ek het een keer 'n interessante boek van Karel Schoeman oor die vroeë Kaapkolonie en stamlande gelees. Hy sê as jy in die tyd kon terugreis, sou veral twee dinge jou opval
– Oral het dit verskriklik gestink. Mense het een keer per jaar gebad en het oral, selfs in die hoeke van vertrekke binne die huis, gepis en geskyt.
– En tweedens was mense verskriklik gewelddadig. Elke argument en meningsverskil het in fisieke bakleiery oorgegaan. Die idee dat jy jou moet terughou van fisieke geweld en dat jy eerder probleme rasioneel moet uitklaar, is nie iets wat voor die baie resente jare wyd inslag gekry het nie.
So dalk is die neiging na geweld 'n aanduiding van 'n laer ontwikkelingsvlak, iets wat met ons swak onderwyspeil en die afwesigheid van ordentlike ouers in die land gepaard gaan?
op April 9, 2012 at 6:13 nm Son
Ek lewe elke dag asof die dood nie bestaan nie, maar ek het geen vrees vir die dood nie. Ek sal nie weet hoe om anders te lewe nie.
op April 21, 2012 at 4:40 nm Bertus!
Hierdie is die moeite werd om te kyk: http://www.ted.com/talks/steven_pinker_on_the_myth_of_violence.html