Oorspronklike kunskrediet: Charles Fettinger (cc 2.0)
Daar is tye wanneer ons net daarvan hou om op te gee en dinge te laat wees en uit te wys hoe hulle gaan uitdraai. Daar is tye wanneer die verwagte uitkoms onvermydelik lyk.
Maar die vraag is: Hoe weet ons wanneer iets onvermydelik is? Hoe weet ons daar is nog steeds geen kans dat dit nie omdraai nie? Hoe kan ons seker wees dat daar nie iets sal gebeur wat die verwagte resultaat heeltemal sal verander nie?
Baie mense kry 'n paar maande om te lewe en tog jare later leef hulle nog steeds goed. Ek het 'n oom wat een jaar gegee is om te lewe, tensy hy sy lewensgewoontes verander het. Wel, hy het nie sy gewoontes verander nie en hy het jare later nog 30 gelewe. So natuurlik, terwyl die dokter gedink het sy ondergang was onvermydelik, was dit nie.
Daar is altyd 'n kans dat dinge anders sal wees, al is dit 'n klein een. Ek moes die hond vandag aan die veearts vir 'n ontwrigte heup neem. Sedert die ongeluk op Saterdagaand plaasgevind het, kon ek nie tot Maandag by die veearts kom nie. Die veearts het my vertel dat aangesien dit nie dadelik weer ingedien is nie, kon sy nie die prosedure doen nie.
Nie gelukkig met die antwoord nie, ek het 'n paar dae later na 'n ander veearts gegaan. Hulle het my basies dieselfde gesê, maar vir $ 600 - $ 800 kon hulle probeer om dit weer in te voer en dit het 'n 75% kans gehad om terug te val. Dus, in hul gedagtes, as gevolg van die 75% kans, sal dit waarskynlik net terug val. Die boodskap wat hulle my gestuur het, was dat dit onvermydelik was dat dit terug sou val. Maar wat het gebeur met die 25% kans? Hoekom het 75% as onvermydelik gereken?
Gee aan voor die einde van die wedloop?
Ek dink baie keer dat ons opgee, want die kans is teen ons. Ek onthou toe ek in my eerste jaar op die universiteit was, wat deelgeneem het aan 'n 30-myl-looppad. Nou, ek het geen idee gehad dat jy daarvoor moes voorberei deur op te lei en daaraan te bou nie, en niemand het my ook vertel nie. So op die oggend van die loop het ek my hardloopskoene gesit en die bus na die beginpunt geneem.
Die wandeling was wonderlik. Dit was pret. Maar toe ek 29 bereik, was ek nogal moeg, om die minste te sê. Toe ek die laaste myl genader het, het ek gesien dat dit opdraand was. Wel, dit het dit gedoen! Ek het net na die kant getrek en gaan sit en gesê: "Dis dit! Ek is klaar. Ek gaan nie verder nie!" My vriende het my daaroor gebind, maar die laaste myl was opdraand, net meer as wat ek kon hanteer. So het ek gesê, "Ek is klaar!" en bly sit aan die kant van die roete.
Na 'n rukkie het ek egter een ding besef. As ek gebly het waar ek was, sou ek nooit by die huis kom nie. Ek moes die laaste myl loop om by die bushalte te kom. So natuurlik het ek opgestaan ​​en my pad gehardloop tot by die top van die heuwel, en dan na die bushalte, en toe by die huis.
So daar is 'n geval waar iets werklik onvermydelik was. Die laaste myl moes geloop word. Maar as ek daaraan dink, as ek lank genoeg daar gesit het, sou daar nog 'n ander oplossing wees. Hulle het noodpersoneel op hande gehad. So as ek absoluut nie kon loop nie, het hulle gekom om my in 'n gholfkarretjie of iets te kry.
So selfs iets wat onvermydelik lyk, soos die laaste myl op daardie heuwel, was regtig nie.
Deesdae vra ek soms ook die onvermydelikheid van dinge. Terwyl 1 + 1 gelyk is aan twee, soms, net omdat ons twee dinge verwag wat tot 'n ander "onvermydelike" gevolgtrekking lei, is dit nie noodwendig so.
Ek herinner myself daaraan wanneer ek wil gee. Mens weet nooit wat om die draai is nie en wat sal gebeur om die gang van sake te verander. As ons na ons huidige politieke situasie kyk (nie net in die VSA nie, maar in baie ander lande), kan sommige mense voel dat 'n afgemaakte gevolgtrekking onvermydelik is. Net soos sommige mense dink dat Armagéddon onvermydelik is, of die einde van die wêreld, of die dood van siekte.
Wat gebeur as dinge net onvermydelik word, want ons laat hulle so wees. Wat gebeur as ons net aan kanker sterf, want ons gee op 'n sekere punt op, selfs al is dit onbewustelik? Wat as ons net van ouderdom sterf omdat ons nie vir onsself sorg nie en ook omdat ons glo dis net hoe dit is? Wat as ons oortuiging dat iets onvermydelik is, is wat dit eintlik so maak?
Toe ek in my 20 was, het ek 'n baie vreemde ervaring gehad. Ek het 'n paar dae in New York deurgebring en uit die stad gery. As 'n landmeisie was ek nie baie gemaklik of bedrewe om op snelweë te meng nie. Toe ek van die inkomende oprit afkom en in die verkeer gesmelt het, het ek opgekyk en daar was omtrent 10-voete van my, wat reguit in my was, hierdie groot semi-vragmotor. Dit was onvermydelik dat dit my sou tref.
Tog het ek myself gehoor Noooo skree! en die volgende ding wat ek onthou, is iewers in die pad af en ry die snelweg terug na die huis toe. So het die onvermydelike ongeluk op een of ander manier nie plaasgevind nie. Was dit omdat ek GEEN geskreeu het nie! dat ek op een of ander manier gered is van die lot wat my in die gesig staar? Was dit omdat ek nie aanvaar het dat dit gebeur het nie?
Ek weet nie, maar ek weet dat terwyl dit seker lyk asof ek klaar was, was ek nie. So in baie ander situasies in die lewe, net omdat dit lyk of daar geen uitweg is nie, glo dit nie. Moenie aanvaar dat daar geen oplossing is nie. Hou op soek na een! Hou jou gedagtes en jou intuïsie oop vir ander maniere om deur jou uitdaging te kom.
Net omdat iemand sê dat iets onmoontlik is, beteken dit net dat hulle dink dit is onmoontlik. Dit maak dit nie so nie. Dit herinner my weer aan die kwotasie van Alice in Wonderland (een van my gunsteling aanhalings):
'Daar is geen rede om te probeer nie,' het sy gesê: ''n Mens kan nie onmoontlike dinge glo nie.' "Ek het darem nie veel oefening gehad nie," het die koningin gesê. "Toe ek jou ouderdom was, het ek dit al vir 'n halfuur per dag gedoen. Hoekom het ek soms soveel as ses onmoontlike dinge voor ontbyt geglo."
So niks is onvermydelik tensy ons glo dit is so. Ons moet voortdurend oop wees vir voorstelle, van ander, of vanuit ons innerlike stem. Moenie nee vir lewe sê nie! Moenie nee sê vir 'n beter toekoms nie!
Sê ja vir moontlikhede! Sê ja vir groei, om te verander, na 'n beter toekoms. Maak 'n positiewe uitkoms wees die sekerste ding in jou gedagtes. Op dié manier voed jy die toekoms wat jy wil eerder as 'n onvermydelike.
Jy is hier: Tuis > Dit en dat > blogs > Marie se blog > Is daar iets wat eintlik onvermydelik is?