Whitman DE-24 - Inligting - 2022
Whitman DE -24 - Geskiedenis
(DE-24: dp. 1,140; 1, 289'5 "; b. 35'1", dr. 8'3 "(gemiddelde); s. 21 k; a. 3 3", 4 1,1 ", 9 20 mm., 2 dct., 8 dcp., 1 dcp. (Hh.); Cl. Evarte)
Whitman (BDE-24) is op 7 September 1942 by die Mare Island Navy Yard, Vallejo, Kalifornië neergelê en is aanvanklik bestem vir oordrag na die Royal Navy onder leenverhuring. Die vloot het egter besluit om die skip vir eie gebruik te behou; en sy is herklassifiseer na DE-24 op 7 Januarie 1943. Sy is op 19 Januarie 1943 gelanseer, geborg deur mev. Josephine P. Whitman, die weduwee van wyle Lt. (jg.) Whitman, en in opdrag op Mare Island op 3 Julie 1943, luitenant Carl E. Bull in bevel.
Nadat Whitman uit San Diego geskud is en die post-shakedown beskikbaar was, vertrek Whitman op 11 September uit San Francisco en begelei Konvooi 2298, op pad na die Hawaiiaanse eilande. Nege dae later het sy by Pearl Harbor aangekom en haar aanklagte veilig afgelewer. Daarna konvooi sy die seevliegtuig tender Pocomoke (AV-9) vroeg in Oktober na die Kanton- en Phoenix-eilande voordat sy loskom om na Pearl Harbor terug te keer.
In November verhuis sy na die Sentraal -Stille Oseaan vir haar eerste groot operasie, die strekking teen die Japanners
Gilbert -eilande gehou. Terwyl die bevelvoerder, escort -afdeling 10 as gelyktydige bevelvoerder, Task Group (TG) 57.7, begin het, het Whitman by die ingang na die Tarawa -strandmeer gepatrolleer en plaaslike begeleide missies in Desember 1943 uitgevoer.
By die terugkeer via Funafuti in die Ellice -eilande na Hawaii, ondergaan Whitman in Januarie 1944 enjinreparasies by die Pearl Harbor Navy Yard, voordat sy deelneem aan die inval en besetting van die Marshalls en 'n groep tenkwaens begelei (aangewys as Taakeenheid (TU) ) 53.8.3) na Majuro op D plus vier dae. Die verwoester -begeleier het daarna verskeie konvooi -escort -missies tussen Hawaii en die Marshalls uitgevoer en daarna in Maart na die weskus gestoom vir 'n groot opknapping by die Mare Island Navy Yard. Sy keer op 10 Mei terug na Pearl Harbor.
Whitman het op 27 Mei van die Hawaiiaanse eilande vertrek om TU 16.6.4, 'n Service Force -eenheid, na die voorwaartse gebiede te begelei. Die tenkwa -groep waaraan Whitman verbonde was, het sommige van die skepe van die vloot wat in Junie aan die Marianas -operasie deelgeneem het, aangevuur. Die verwoester -begeleier het daarna plaaslike begeleide missies in die Marshalls uitgevoer voordat hulle in die herfs na Pearl Harbor teruggekeer het.
Nadat hy teruggekeer het na die Hawaïese waters, het Whitman van Oktober 1944 tot Mei 1945 saam met Pacific Fleet -duikbote uit Pearl Harbor gewerk en doelgerigte dienste vir die duikboot se opleidingsprogram gelewer. Boonop, wanneer 'n tekort aan begeleide vaartuie opduik, is skepe soos Whitman ontbied om 'n verskeidenheid dienste te lewer, insluitend patrollies teen die duikboot en beplanning. Terwyl hy op 23 Februarie 1945 by laasgenoemde betrokke was, het hy Lt. (jg.) Ward J. Taylor gered nadat hy 'n gedwonge landing gemaak het terwyl die verwoester-begeleiding vir Fanshawbaai besig was (CVE-70). Whitman het haar diens vinnig verrig en Taylor veilig aan boord gebring slegs vyf minute nadat die ongeluk plaasgevind het.
Na die tydperk in Hawaïese waters, is die verwoester -begeleiding in Junie 1945 aan TG 96.3 toegewys en het gedurende die somer van 1945 patrollie- en begeleidingsmissies na Eniwetok, Johnston Island, Kwajalein en Ulithi uitgevoer.
Op 10 Augustus, die dag waarop die Japannese 'n begeerte aangedui het om onvoorwaardelik aan die geallieerdes oor te gee, vertrek Whitman uit Eniwetok met die konvooi EU-172, op pad na Ulithi. Sy was onderweg van Ulithi na Eniwetok met Convoy UE-123 toe die Japannese vyf dae later kapituleer. Sy was in Eniwetok toe die formele oorgawe aan boord van Missouri (BB-63) in Tokiobaai onderteken is.
Whitman, wat op 14 September die laaste keer uit Kwajalein vertrek het, het na Pearl Harbor gevaar en op 20ste daar aangekom. Haar verblyf was egter kort, want sy het die volgende dag aan die westkus begin. Whitman, wat op 27 September by San Pedro aangekom het, is op 1 November uit diens gestel en op die 16de van die vlootlys verwyder. Die skip is op 20 Maart 1948 verkoop aan die National Metal and Steel Co. van Terminal Island, Kalifornië, en op 31 Januarie 1947 afgelewer.
Whitman (DE-24) verdien vier gevegsterre vir haar diens in die Tweede Wêreldoorlog.
Geskiedenis van USS CAMP DE 251
Ingesit deur Wayne F. Gibbs, bemanningslid
*(let op webmeester: in die volgende brief verwys mnr. Gibbs na 'n artikel wat in DESANews, Maart/April, 2004 -uitgawe verskyn het)
Ek het 'n dokument aangeheg oor die geskiedenis van die kamp van 'n ander bron as die oorspronklike van die artikel wat gebruik is. Maar ook dit is onvolledig. Daar is 'n groot kwotgat daarin en ek was 'n deel van die tydperk aan boord van die kamp. Ek het in Maart 1961 aan boord gegaan en tot laat in 1962 aan boord van haar gedien. hawens in Engeland of Ierland. & quot. Die kamp is van November 1961 tot en met Februarie 1962 in Greenoch, Skotland, tuisgemaak. Ons het piekies gemaak op die sogenaamde United Kingdom Barrier wat ons halfpad tussen Noorweë en Ysland op die stasie geplaas het. Ons was deel van die Berlynse krisis en die bemanning het die weermag se ekspedisiemedalje ontvang vir die diens. Gedurende die tyd was ons die eerste Amerikaanse skip wat Kopenhagen, Denemarke sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog besoek het.
Gedurende 1962 het Camp baie tyd buite Kuba deurgebring. Toe ons nie Windward Passage (ingang na Guatanamobaai) patrolleer nie, was ons op die Cay Sal Bank aan die noordkus van Kuba, waar ons lugverkeer in en uit Havana kon opspoor. Ons het ook verskeie bootvragte vlugtelinge gered wat ons na die Miami -hawe geneem het en na die kuswag oorgegee het. Die bemanning het die Navy Expeditionary Medal vir die diens ontvang.
Ek het twee vaarte na Vietnam onderneem-een was aan boord van die USS Roark (DE-1053) in 1971. Ek het die & quotTran Hung Dao & quot in Pearl Harbor onderweg na Vietnam gesien. Dit was soos om 'n ou vriend te sien-die kamp leef nog! Ek was bang vir die ergste toe Viëtnam in duie stort, maar ek was bly om uit te vind dat sy nie deur die Noord -Viëtnamese gevange geneem is nie.
Die belastingbetalers van die Verenigde State het beslis hul waarde uit die kamp gekry. Ek hoop dat u die kamp toekom deur die artikel wat in die DESA -nuus verskyn het, voort te sit.
Uit die & quot Dictionary of American Naval Fighting Ships, & quot (1969) Vol. 2, pp.21-22.
Inligting met vergunning van HyperWar en getranskribeer deur Michael Hansen
Gebore op 27 Augustus 1916 in Jennings, La., Jack Hill Camp het op 20 Januarie 1941 by die vlootreservaat aangesluit en is aangewys as vlootvliegtuig 29 Desember 1941. Verbonde aan
Patrollieskader 44, Vaandel -kamp is op 7 Junie 1942 tydens aksie dood tydens die Slag van Midway.
Verplasing: 1,200 t.
Lengte: 306 '
Breedte: 36'7 "
Diepgang: 8'7 & quot
Spoed: 21 k.
Bewapening: 3 3 & quot 3 21 & quot; torpedobuise
CAMP (DE-251) is op 16 April 1943 gelanseer deur Brown Shipbuilding Co., Houston, Tex. Geborg deur mev O. H. Camp in opdrag van 16 September 1943, luitenantkommandant P. B. Mavor, USCG, in bevel en rapporteer aan die Atlantiese Vloot.
Na diens as skoolskip vir bemanningspersoneel vir ander begeleide vaartuie, het CAMP op 14 Desember 1943 Norfolk, Va.
mans en voorrade vir die operasies in Italië. CAMP keer op 24 Januarie 1944 terug na Norfolk om 'n jaar en 'n half lank konvooi -begeleide operasies van New York na die hawens van die Verenigde Koninkryk te begin, en bewaak konvooie wie se skepe troepe en berge toerusting en voorrade gebring het vir die opbou en ondersteuning van die aanval op die Europese vasteland. Baklei
die slegte weer wat algemeen in die Noord -Atlantiese Oseaan voorkom, die waaksaamheid van CAMP teen duikbootaanval en ywer is beloon deur geen verlies in enige van die konvooie wat sy vergesel het nie.
'N Botsing met 'n handelaar, waarin een van die CAMP se bemanningslede dood is, vereis 'n herstelperiode waartydens CAMP 'n nuwe boog ontvang en 5 & quot -gewere bekom, anders was haar begeleiding ononderbroke tot 19 Junie 1945.
CAMP het Charleston, SC, op 9 Julie 1945 vir die Stille Oseaan goedgekeur, en nadat hy as opleidingsskip by Pearl Harbor gedien het, het hy na Eniwetok gegaan vir besetting. Sy het toesig gehou oor die ontruiming van die Japanse garnisoen uit Mili, en het toe lugreddingsdienste van Kwajalein aangeneem tot 4 November, toe sy huiswaarts vaar en in New York 10 Desember aangekom het. Sy is op 1 Mei 1946 uit diens gestel.
Op 7 Desember 1965 herklassifiseer DER-251, CAMP is op 31 Julie l956 weer in diens geneem as 'n radarpaalskip in die vroeë waarskuwingstelsel. Sy het by Newport, RI, 19, aangemeld
Februarie 1957 en vanaf die hawe na Argentia, Newfoundland, en tot in die Noord -Atlantiese Oseaan tot en met 1960.
Opdatering: [In 1965 is haar groot radarantennas verwyder en CAMP is gestuur na Indo-China vir kuspatrollie en interdik deur die Amerikaanse vloot (Operation Market Time). Sy is op 6 Februarie 1971 na Suid-Viëtnam oorgeplaas. Die naam van fregat TRAN HUNG DAO (HQ-01) is op 30 Desember 1975 uit die Amerikaanse vlootregister geslaan. Na die oorgawe van die Suid-Viëtnamese regering op 29 April 1975, TRAN HUNG DAO het na die Filippyne ontsnap wat die skip later dieselfde jaar bekom het. Die voormalige TRAN HUNG DAO, wat op 5 April 1976 formeel oorgedra is, is in diens van die Filippynse vloot as fregat RAJAH LAKANDULA (PS-4). Sy is in 1988 uitgevee
so onlangs as 1995 as 'n stilstaande hoofkwartier aangehou en opgetree het.]
Conway's All The World's Fighting Ships, 1947-1995, & quot p.307, 638.
K. Jack Bauer en Stephen S. Roberts, & quotRegister of Ships of the U.S. Navy, 1775-1990, & quot p.225.
& quot; Jane's Fighting Ships, 1975-76, & quot p.619 & quot1976-77, & quot p.367 & quot1977-78, & quot p.373 & quot1989-90, & quot p.434.]
Vernoem na Ensign Jack Hill Camp, geb. 27 Augustus 1916, Jennings, LA, bedien by Patrol Squadron 44, YORKTOWN (CV-5) KIA 7 Junie 1942, Battle of Midway (kyk WHITMAN, DE-24)
Keel gelê 27/01/43
In gebruik geneem op 16/09/43
Eerste CO: Lt Cdr P. B. Mavor, USCG
Herontwerpte DER 12/07/55
Na Suid -Viëtnam as TRAN HUNG DAO 06/02/71
Geslaan (VSA) 30/12/75
Na die Filippyne 04/05/75
Hernoem na RAJAH LAKANDULA (PS-4)
(Die kragtigste oorlogskip in die Filippyne)
Geteisterd (PN) 1988, steeds in gebruik as stilstaande kaserne in Subicbaai vanaf 1999 op onbekende datum geskraap.
Eenheid van CortDiv 20
In botsing met 'n handelsskip tydens 'n storm in Noord-Atlantiese Oseaan in April 1945, het een van die bemanningslede nuwe boog en vyfduim gewere gekry
Verskeie bootvragte vlugtelinge wat na die Miami -hawe geneem is, het hulle in 1962 na die kuswag gered
Vir die navorsing van Anne McCarthy,
met bydraes deur Pat Perrella en Pat Stephens, webmeester. Maart 2008
Foto 1 | Foto 2 | Foto 3 | Skeepsgeskiedenis
Tweede Wêreldoorlog van die Amerikaanse vloot verblind camouflage uit 'n ander hoek
Baie skeepsmodelleerders en ander wat geïnteresseerd is in skeepskamoeflering, is bekend met die tekeninge wat die Amerikaanse vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog vervaardig en versprei het om te wys hoe om die kamoeflering vir 'n bepaalde skip of klas skepe te verf. Die talrykste was dié wat die ontwerpe vir die maat 31, 32 en 33 kamoeflering geïllustreer het. Gewoonlik illustreer hierdie tekeninge die patroon en kleure vir die bakboord- of stuurboordkant van die skip, maar kan dit ook verskillende aansigte van gedeeltes of eindes van die bobou insluit. Heel dikwels het 'n tekening ook 'n streng aansig gegee om die patroon uit die hoek te wys. Hierdie streng sienings was verbasend verwarrend vir die mense wat die tekeninge moes gebruik om die patroon op die groot skip te skilder.
As gevolg van die verwarring oor die interpretasie van die streng sienings van baie tekeninge, was daar in baie gevalle twee verskillende resultate toe die tekening op die groot skip toegepas is. Die verwarring blyk te wees oor hoe om die streng siening te gebruik, dit wil sê watter projeksie gebruik moet word om die tekening te interpreteer. Die projeksie wat gebruik word vir die ontwerp van tekeninge word ortogonaal ("reghoekig") of ortografies genoem omdat die siglyne vanaf punte op die voorwerp na die prentvlak van die beeld loodreg op die vlak is. Die siglyne, wat projektors genoem word, is dus parallel eerder as konvergent (soos in die sentrale projeksie van die oog, die kamera of in meetkundige perspektief). *
* Definisie van ortografiese projeksie vanaf www.britannica.com
Die illustrasie hierbo toon die twee begrippe aan: links is die ortografiese projeksie vanuit 'n bo -aansig wat 'n streng aansig sou lewer, en aan die regterkant 'n perspektiefprojeksie om 'n streng uitsig van 'n naby kamera of oogposisie te lewer. Dit het twee verskillende weergawes veroorsaak van hoe die agterstewe geverf kan word, gebaseer op elk van die twee verskillende interpretasies. Ondanks die voor die hand liggende vir diegene wat vertroud is met driedimensionele planne, was hierdie dubbele interpretasie redelik algemeen.
Die beste verteenwoordigende voorbeeld kom van Design 1D. Die streng aansig van die 1D -ontwerptekening vir die Evarts klas Destroyer Escorts (NARA 80-G-172859 en 80-G-172871) wys wat byna 'kant-op' aansigte van die agterste kamoefleerpanele van die agterkant af moet wees. Die vergrote gedeelte van die tekening word aan die linkerkant getoon en ons kan die twee swart panele aan elke kant van die agterkant sien, wat ooreenstem met die bakpaneel en stuurboord se swart panele wat in 'n baie skuins hoek gekyk word.
Ons moet dus die camouflage vir Design 1D sien toepas om 'n streng uitsig soos hierdie siening te gee USS John M. Bermingham (DE-530) oor. Op hierdie foto wat op 15 Augustus 1944 in die Boston-hawe geneem is, sien ons die agterste swart panele aan elke kant "rand-aan" sonder swart panele tussenin.
Die volgende foto is USS Whitman (DE-24) op Mare Island op 21 April 1944, ook in Design 1D. Whitman het duidelik 'ekstra' panele op die agterstewe geverf asof die tekening geïnterpreteer word as 'n perspektief van naby. 'N Mens kan net dink aan die moontlike besprekings of argumente wat in saal of werf plaasgevind het, en die korrekte interpretasie van hierdie tekeninge was.
Hierdie verskillende interpretasies van streng sienings was nie beperk tot 'n spesifieke skeepsklas of tipe nie. Alle klasse Destroyer Escorts (DE's), baie klasse Destroyers (DDs) en sommige klasse Cruisers het soortgelyke verskille gehad. Vir 'n model van enige van hierdie skepe beteken dit dat 'n mens die camouflage akkuraat kan uitbeeld dat die toegepaste camouflage presies soos die tekening gelyk het. U moet uitsigte vind wat 'n gedeelte van die agterkant benewens bakboord en stuurboord toon om die interpretasie te bevestig.
Hierdie foto toon die vergrote agterste aansig van die tekening vir maat 31/9D vir die Fletcher verwoesters van die klas (NARA 80-G-170932 en 80-G-170933 gedateer 8 Maart 1944) wat die agterste spasie wys en sonder 'n kleuretiket moontlik 'n oorsig of selfs die bedoeling was dat die sypatroon voortgesit en om die streng. Daar is 'n ontkoppeling in die tekening, aangesien die laaste paneel na die agterkant aan die bakkant die ligte kleur is, terwyl die laaste paneel aan die stuurboordkant die medium is. Dit kan natuurlik tot verwarring lei oor wat om te doen.
Die volgende foto toon die agterkant van USS Uhlmann (DD-687) het op 10 Augustus 1944 van Hunters Point afgestyg, met die hele agterstewe wat liggrys (5-L) geverf was, sonder patroon aan weerskante. Let wel: Uhlmann gebruik Meet 32 ​​kleure, daarom is die ligste kleur 5-L.
Hierdie foto toon die agterkant van USS Hopewell (DD-681) op 'n ongeïdentifiseerde datum by 'n ongeïdentifiseerde Stille Oseaan-basis wat die agterkant met die seegrys (5-O) panele van elke kant vertoon om die agterste kwartaal en vergader naby die middel. Wat ook al van hierdie twee interpretasies die 'korrekte' is, raai iemand. Daar moes weereens baie besprekings gewees het oor wat om te doen, aangesien die tekening geen aanduiding gee van hoe om die agterstewe te behandel nie.
Hulp vir die verwarring?
Die Camouflage -afdeling, wat verantwoordelik was vir die tekeninge, het blykbaar probeer om die probleem van verwarrende streng sienings aan te spreek. Sommige ontwerptekeninge, veral vir Destroyer Escorts, bevat die agterste kneukels of 'hoeke', moontlik in 'n poging om dit duidelik te maak hoe die patroon om die agterkant vou.
Die foto links is 'n vergroting van die agterkant van die Design 14D -tekening vir die Buckley klas vernietiger begeleide gedateer 30 Desember 1943 (NARA 80-G-163670 en 80-G-163671). Hierdie aansig toon die kneukels en die agterste swart stuurpaneel wat op die agterstewe toegedraai is.
Die volgende foto toon die agterkant van USS Hollis (DE-794) op 28 Januarie 1944 naby Houstan, Texas. Die stuurboord swart paneel gaan om die agterkant en pas baie goed by die tekening. Die swart agterpanele van die agterste poort kan ook amper op die rand gesien word.
Sommige kamoefleringskilders was egter nog steeds verward. Die volgende foto hierbo gee 'n uitsig op die agterkant van USS William C. Cole (DE-641) te San Francisco op 18 Mei 1944. Daar is 'ekstra' panele op die agterstewe in 'n poging om by die tekening te pas asof die hele breedte van die agteruitsig net die agterste van die een kwart na die ander is.
Hierdie foto toon twee gedeeltes van die tekening vergroot en langs mekaar. Ons sien aan die linkerkant die voorstelling van die agterstewe wat slegs van kneukel tot knokkel is, of die breedte van die twee diepteladingrakke. Dit toon slegs 'n swart paneel aan die stuurboordkant van hierdie deel van die agterstewe. Saam aan die regterkant langs, het ek die agterste gedeelte van die stuurboord -aansig ingesluit om die paneel aan stuurboordkwartier te sien. Hierdie twee aansigte lyk onversoenbaar, aangesien die geboë agterstewe die syaansig 'n gedeelte van die agterpaneel moet laat sien.
Een interpretasie is oor: 'n foto van USS Oberrender (DE-344) in Boston op 15 Julie 1944, vanaf stuurboord agterste kwartaal. Let op hoe die swart paneel op die agterste kwart nie om die hek vou nie en dat daar 'n 'ekstra' paneel op die agterkant is wat 'n gaping skep.
Volgende sien ons 'n kort lugfoto van die agterkant van USS Oliver Mitchell (DE-417) wat 'n enkele dof swart paneel toon wat om die agterste kwartaal draai, blykbaar is die twee panele in een saamgevoeg.
Daar was 'n derde opsie om die skynbare teenstrydige sienings te interpreteer. Hierdie foto toon die agterste kwart van USS Dennis (DE-405) sonder panele aan die agterkant en 'n enkele paneel aan stuurboordkant. Die kamoefleringskilders het in hierdie geval die streng uitsig heeltemal geïgnoreer.
Links is die agterkant van USS Houstan (CL-81) in kamoeflering 32/1D op 11 Januarie 1944 die agterstewe van USS Miami (CL-89) is op dieselfde manier geverf.
Dit is die streng aansig van die tekening vir 32/1D vir die CL-55-klas. Let op die 'ekstra' swart paneel op die agterste agterkant, wat eintlik die rand van die agterste paneel is. Beide Houstan en Miami het hierdie 'ekstra' paneel op die agterste hawekwartier gehad.
Trouens, baie kamoefleertekeninge het meer as een interpretasie gehad van hoe om die patroon veral om die agterkant toe te pas. Hierdie veelvoudige interpretasie was waarskynlik die gevolg van bemanning wat verf aanwend wat nie vertroud was met leesplanne of bloudrukke nie. My raaiskoot is dat spanne in sommige gevalle verf en tekeninge oorhandig is en die opdrag gegee is: "Laat dit so lyk." Die resultaat was dikwels 'n bietjie onvoorspelbaar. Elke modelmaker wat 'n skip akkuraat in sy kamoeflering wil uitbeeld, moet dus foto's van alle kante en soveel moontlik hoeke sien.
Kontak asseblief [email protected]
met enige kommentaar, voorstelle of kritiek.
Webwerf laas opgedateer: 1 Maart 2019
Kopiereg en kopie C. Lee Johnson 2016, 2017, 2018, 2019
Alumni wat op dieselfde opdrag gelys is, het moontlik al dan nie beduidende interaksies gehad nie; hulle kon 'n hut of werksruimte gedeel het, het baie ure saam gestaan ​​... of veral by die groter opdragte het hulle mekaar moontlik glad nie geken nie. Die inligting bied egter die geleentheid om verbindings te skep wat andersins onsigbaar is, en gee 'n volledige beeld van die professionele ervarings van hierdie alumni in Memorial Hall.
Na-oorlogse operasies [wysig | wysig bron]
Op 10 Augustus, die dag waarop die Japannese 'n begeerte aangedui het om onvoorwaardelik aan die Geallieerdes oor te gee, Whitman vertrek Eniwetok met Convoy EU-172, op pad na Ulithi. Sy was onderweg van Ulithi na Eniwetok met Convoy UE-123 toe die Japannese vyf dae later kapituleer. Sy was by Eniwetok toe die formele oorgawe aan boord onderteken is Missouri (BB-63) in Tokiobaai.
Op 14 September die laaste keer uit Kwajalein vertrek, Whitman het na Pearl Harbor gevaar en op die 20ste daar aangekom. Haar verblyf was egter kort, want sy was die volgende dag aan die gang vir die weskus.
Op 4 November 1958 keur 'n meerderheid van die kiesers van Whitman County die oprigting van 'n hawedistrik goed. Die begeerte om die Port of Whitman County te vestig, word gedryf deur die ontwikkeling van die Columbia Snake River -stelsel, 'n bevaarbare waterweg wat binnelandse provinsies met die Stille Oseaan verbind. Die laaste twee damme wat hierdie waterweg sal voltooi, Little Goose en Lower Granite aan die onderste Snake -rivier, word in 1975 in Whitman County toegewy. Benewens toegang tot die slapwatermere wat deur die damme op die onderste Snake geskep is, in die In die 1980's sal die hawe sy aktiwiteite uitbrei met industriële en ekonomiese ontwikkeling buite die water.
Voorspel na 'n hawe
Toe Europese Amerikaners in die noordweste aankom, was die riviere van die streek reeds sentraal in die inheemse Amerikaanse handels- en vervoerpatrone. Namate migrasie en vestiging gedurende die negentiende eeu toegeneem het, het hierdie patrone begin verander. Landbousentrums het in Oos -Washington ontstaan ​​en spoedig het stoombote landbou- en ander produkte langs die riviere gestuur. Die eerste versending van Whitman County koring, wat na Portland gestuur is, is in 1876 op 'n stoomboot in Almota gelaai.
Maar sekere punte langs die riviere het uitdagings gebied: Op die Columbia -rivier moes goedere by Celilo Falls en by Cascade Rapids afgelaai en vervoer word voordat hulle die Stille Oseaan kon bereik. Spoorweë het in die 1860's vervoer in die hele staat verbeter, maar dit het nie die vraag na meer doeltreffende en ekonomiese navigasie op die Columbia en sy grootste sytak, die Snake River, vervang nie. Gedurende die laat negentiende en vroeë twintigste eeu het die US Army Corp of Engineers in die streek begin werk en 'n waterweg tussen Portland, Oregon en Lewiston, Idaho, geskep deur sluise aan die Cascades en Celilo te bou, maar spoorweë bly die meer ekonomiese manier van vervoer.
Parallel met die kommersiële ontwikkeling van bevaarbare waters was die beweging om openbare beheer en toegang daartoe te verseker. Die grondwet van die staat Washington het hierdie regte verseker, en in 1911 het die staatswetgewer die Port District Act goedgekeur, wat die oprigting en bestuur van openbare hawedistrikte moontlik gemaak het. Die Port of Seattle is in 1911 gestig en ander hawens is vinnig gevorm. Hieronder was die Port of Kennewick, wat in 1915 gestig is om 'n verwagte toename in die stoombootverkeer in Columbia te akkommodeer na die opening van The Dalles-Celilo Canal. Die wetgewer het aanvanklik hawedistrikte gemagtig om seevaart- en spoorwater-oordraggeriewe te voorsien, maar teen die veertigerjare is hierdie bevoegdhede uitgebrei om industriële ontwikkelingsdistrikte en lughawens te insluit.
Die Columbia Snake River System
Tussen die 1930's en 1970's het 'n konvergensie van openbare en private belange in navigasie, besproeiing en krag gelei tot die bou van 'n reeks van agt veeldoelige damme wat die Columbia- en Snake -riviere in 'n groot waterweg verander het. Die eerste hiervan was die Bonneville Lock and Dam. In 1938, die eerste jaar waarin Bonneville se slotte in werking was, het meer vrag deur die middel van Columbia beweeg as in die vorige 22 jaar. Drie ekstra damme met slotte is op die Columbia gebou -McNary, The Dalles en John Day - en nog vier op die Snake - Ice Harbor, Lower Monumental, Little Goose en Lower Granite. Die reeks slapwatermere wat deur hierdie damme geskep is, het dit moontlik gemaak om vrag van die binnelandse hawe Lewiston na die Stille Oseaan te vervoer.
Die nuwe ekonomiese geleenthede wat deur die Columbia Snake River -stelsel geskep is, het daartoe gelei dat 'n aantal stede en provinsies openbare hawedistrikte gestig het, wat openbare fondse kan gebruik om dokke, pakhuise, hokhanteringsgeriewe, graanhysers en ander infrastruktuurondersteuning vir versenders en ontvangers te bou . In die veertigerjare is die hawe van Kennewick herleef en die hawens van die Pasco en Klickitat is op die Columbia gevestig. Die Port of Walla Walla het in 1952 gevolg en in 1958 is 'n aantal ander hawens aan die Columbia- en Snake -riviere gestig, waaronder die hawens van Benton, Clarkston en Whitman County.
Die belofte van 'n hawe
In Oktober 1958, in Colfax, die setel van Whitman County sedert sy stigting in 1871, het ongeveer 80 plaas- en burgerlike leiers vergader om die vorming van 'n hawedistrik vir die provinsie te bespreek. Nadat u gehoor het van die sukses van die Port of Walla Walla en die ekonomiese en openbare voordele bespreek het wat 'n hawebesigheid vir die land kan inhou, was daar 'n groot steun vir die oprigting van 'n hawedistrik toe die kwessie die volgende maand voor die kiesers gaan, 6,653 van 9,156 stemme het sy organisasie goedgekeur.
D. I. Hopkins, Walter N. Nelson en Lawrence Hickman is verkies as hawe -kommissarisse. Hulle het hul eerste vergadering in Januarie 1959 gehou. Die oorspronklike omvattende plan van die hawe het verwag dat grond op sewe plekke langs die rivier verkry kon word, maar slegs drie hiervan is ontwikkel.
In 1969, toe die Lower Monumental-dam oopgemaak het en die Little Goose- en Lower Granite-damme naby voltooiing was, het die hawe begin met die ontwikkeling van graanhanterings- en vloeibare kunsmisgeriewe op sy Almota-terrein. Vier myl langs die laer graniet, op die plek van die gelyknamige stad, het Almota 'n belangrike skeepsterminal geword vir plaaslike witkoring, die primêre produk van die graafskap. 'N Bietjie verder stroomop, bou die hawe later Boyer Park en Marina, 'n ontspanningsgebied.
Die tweede perseel wat deur die hawe ontwikkel is, 20 myl afwaarts van Almota, was Central Ferry, 'n ander belangrike oordragpunt vir plaaslike koring. Die derde en grootste rivierterrein van die hawe, Wilma, is ontwikkel naby die eindpunt van die Columbia-Snake-waterweg, noord van Clarkston en Lewiston. Teen 1975, toe die damme op die onderste slang toegewy is, beloop die hawe se beleggings in grond en verbeterings ongeveer $ 12 miljoen. Deur sy drie rivierterreine vergemaklik die hawe die vervoer van landbou -insette en petroleumprodukte, sowel as plaaslike landbouprodukte en vervaardigde goedere wat na die globale markte stroom.
In die 1980's het die hawe begin fokus op industriële ontwikkeling buite die water. Dit het die Pullman Industrial Park geopen en in 1988 die eerste onderneming, Schweitzer Engineering Laboratories, wat daar geleë is. Ander besighede het gevolg, waaronder Decagon Devices en Metriguard. Die park, wat grens aan die Washington State University Research and Technology Park, beslaan nou meer as honderd hektaar volledig ontwikkelde terreine. In 2007 het die hawe 'n staatstoelaag ontvang om 'n Innovation Partnership Zone op die Pullman-terrein te vestig, ter ondersteuning van 'n bedryfsgroep wat fokus op energie-doeltreffende inligtingstegnologieë.
Die hawe het in 1998 'n tweede, kleiner nywerheidsontwikkelingswerf op die Whitman County Memorial -lughawe gevestig. Toe die provinsie besluit om die Colfax -lughawe in 2002 te sluit, het die hawe die fasiliteit oorgeneem en dit met sy Colfax -nywerheidspark gekombineer om die hawe van Whitman Business Air Center. Vandag beskou die hawe homself hoofsaaklik as 'n industriële eiendomsontwikkelaar, met die fokus op werkskepping en die uitbreiding van die belastingbasis van die land.
Stoomboot Voorval deur Cascade Locks, Columbia River, ca. 1900
Met vergunning van Whitman College en Northwest Archives
Met vergunning van Pacific Northwest Waterways Association Records, Whitman College en Northwest Archives
Port of Wilma, Port of Whitman County, Snake River, oorkant Lewiston, Idaho, 1975
Met vergunning van Port of Whitman County
Vrag laai vir seevaartverkeer, Port Almota graanterminal, Whitman County, 1970
Port of Central Ferry, Port of Whitman County graanfasiliteit, State Route 127, 17 Augustus 2010
HistoryLink.org Foto deur Priscilla Long
Graanfasiliteit, Port of Central Ferry, Port of Whitman County, State Route 127, 17 Augustus 2010
Port of Central Ferry, Port of Whitman County, 2000's
Port of Whitman County Business Air Center, Route 26 naby Colfax, ca. 2000's
Op 29 November 1847 val 'n klein groepie Cayuse -Indiane die Whitman -sending naby Walla Walla aan, wat bekend sal staan ​​as die Whitman -slagting. Dr. Marcus Whitman (1802-1847), sy vrou Narcissa Prentiss Whitman (1808-1847), nege ander mans en twee tienerseuns word doodgemaak tydens etlike dae van bloedvergieting, die meeste op die eerste dag. 'N Ander man ontsnap na Fort Walla Walla, maar vermoedelik het hy verdrink kort daarna word hy as 'n 14de slagoffer gereken. Ongeveer 50 oorlewendes word 'n maand lank gyselaar gehou en dan deur die Hudson's Bay Company losgekoop. Die aanval, 'n belangrike gebeurtenis in die geskiedenis van Noordwes, sal lei tot 'n oorlog van vergelding teen die Cayuse en die uitbreiding van die federale beheer oor die huidige state Washington, Oregon, Idaho en dele van Montana en Wyoming.
Die Whitmans stig in 1836 'n Protestantse sending op Cayuse-land langs die Walla Walla-rivier by Waiilatpu (uitgespreek Why-ee-lat-poo, wat "Place of the Rye Grass" beteken), onder die borgskap van die Boston Board of American Board of Kommissarisse vir buitelandse missies. Die verhouding tussen die egpaar en hul gashere was aanvanklik hartlik. Die Cayuses het gehelp om grond te verbou, gewasse te plant en te oes en strukture vir die missie te bou. The missionaries supplemented their diet with horsemeat provided by the Indians until they could raise enough food of their own. Tribal members celebrated the birth of the couple's first and only child, Alice Clarissa, in 1837. "The little stranger is visited daily by the chiefs and principal men in camp, and the women throng the house continually waiting an opportunity to see her," Narcissa wrote to her parents. Among those who came to pay homage was a headman named Tiloukaikt, "a kind, friendly Indian," who welcomed the baby as a "Cayuse te-mi" (Cayuse girl), because she was born on Cayuse land. "The whole tribe are highly pleased because we allow her to be called a Cayuse girl" (Briewe, March 30, 1837).
The Cayuse watched with alarm as more and more emigrants traveled through their country, using up scarce firewood, depleting grasses on land used to graze Indian horses and cattle, and killing game without permission. About 1,500 arrived in 1844 twice that number came the next year. Many exhausted families wintered at the mission before continuing on to the Willamette Valley in the spring. More outbuildings were added to the mission complex more fields fenced in. "The Indians are roused a good deal at seeing so many emigrants," Narcissa wrote (Briewe, May 20, 1844).
Wat Whitman familie rekords sal jy vind?
There are 12,000 immigration records available for the last name Whitman. Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die VSA aangekom het en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die aankoms- en vertrekhawe.