Noordsee - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Die Noordsee is 'n marginale, epeiriese see op die Europese kontinentale rak. Dit word deur Groot-Brittanje in die weste en suidweste begrens, noordwes deur die Orkney-eilande en die Shetland-eilande, oos en noordoos deur Noorweë en Denemarke, Duitsland en Nederland in die suidooste, met België en Frankryk in die suide. Die Doverstraat en die Engelse kanaal in die suide en die Noorse See in die noorde verbind dit met die Atlantiese Oseaan. Dit is meer as 970 kilometer (600 myl) lank en 560 kilometer (350 myl) breed, met 'n oppervlakte van 750.000 vierkante kilometer (290.000 vierkante myl). 'N Groot deel van die Europese dreineringsbak leeg in die Noordsee, insluitend water uit die Oossee.
Baie van die kuskenmerke van die see is die resultaat van ysbewegings. Diep fjorde en blote kranse merk die Noorse en die Skotse kuslyn. Die suidelike kus bestaan ​​uit sandstrande en moddervlaktes. Uitgebreide digtestelsels, veral in Nederland, is gebou om kusgebiede teen oorstromings te beskerm.
Die ontwikkeling van die Europese beskawing is grootliks beïnvloed deur die maritieme verkeer in die Noordsee. Die Romeinse Ryk en die Vikings het albei hul tydelike gebiede oor die see uitgebrei. Die Hanseatic League, Nederland, en laastens die Britse Ryk het probeer om die handel te oorheers, beide aan die Noordsee en daardeur. Net soos nou bied die Noordsee toegang tot die markte en hulpbronne van die wêreld. Die see het die Britse Eilande soms teen kontinentale inval beskerm en het gedien as 'n springplank vir die groei van die nasies wat daaraan grens. Histories het dit die uitruil van mense, goedere en idees moontlik gemaak vir die kulturele ontwikkeling van Noordwes-Europa.
In die afgelope dekades het die belangrikheid van die See grootliks verskuif van militêre en geopolitieke probleme na ekonomie en omgewing. Tradisionele aktiwiteite, soos visvang en skeepvaart, het steeds gegroei en natuurlike hulpbronne soos fossielbrandstowwe en windenergie is daar ontdek en ontwikkel.
'N Herstel van 1490 van 'n kaart van Ptolemeus Aardrykskunde vertoon die "Oceanus Germanicus"
Een van die aanvanklike benamings was Septentrionalis Oceanus, of die Noordelike Oseaan wat deur Plinius aangehaal is.2 Ander algemene name wat vir lang tydperke gebruik is, was die Latynse terme Mare Frisicum3, Oceanum- of Mare Germanicum4 asook hul Engelse ekwivalente, "Friese See", "Duitse Oseaan", "Duitse See" en "Germaanse See" (uit die Latynse Mare Germanicum). Ander name was Amalchium Mare, Britannie ef Frisie merrie, Fresonicus Ocecnus, Magnum Mare, Occidentale Mare, Occidentalis Oceanus. Teen die einde van die negentiende eeu was hierdie name skaars, wetenskaplike gebruike.
Die eerste rekords van mariene verkeer in die Noordsee kom van die Romeinse Ryk, wat die see in 12 B.C.E. begin het. Groot-Brittanje is formeel binnegeval in 43 C.E. en die suidelike gebiede wat by die Ryk opgeneem is, begin met volgehoue ​​handel oor die Noordsee en die Engelse kanaal. Die Romeine het Brittanje in 410 laat vaar en in die magsvakuum wat hulle verlaat het, het die Germaanse hoeke, Sakse en Jutes die volgende groot migrasie oor die Noordsee begin tydens die Migrasietydperk wat Engeland binnegeval het.
Noordsee grens aan lande 500 C.E. ongeveer die periode van die legendariese koning Arthur.
Die Vikingtydperk het in 793 begin met die aanval op Lindisfarne en vir die volgende kwart-millennium het die Vikings die Noordsee regeer. In hul uitmuntende lang skepe het hulle kolonies en buiteposte op die kus van die See aangeval, verhandel en gevestig. Van die Middeleeue tot die 15de eeu het die Noord-Europese kus hawens huishoudelike goedere, kleurstowwe, linne, sout, metaalgoedere en wyn uitgevoer. Die Skandinawiese en Baltiese gebiede het graan, vis, noodbenodigdhede en hout verskeep. Vanaf die Middellandse See in hierdie era sou lap, speserye en vrugte van hoë gehalte wees. Handel gedurende hierdie era is hoofsaaklik deur die maritieme handel onderneem weens onderontwikkelde paaie.
In die 13de eeu het die Hanseatiese Liga, hoewel hulle sentraal was met die Oossee, die grootste deel van die handel begin beheer deur belangrike lede en buiteposte in die Noordsee. Die Liga het in die 16de eeu sy oorheersing verloor, aangesien buurstate beheer oor die voormalige Hanseatiese stede en buiteposte oorneem en interne konflik doeltreffende samewerking en verdediging verhoed het. Aangesien die Liga beheer oor sy maritieme stede verloor het, het nuwe handelsroetes ontstaan ​​wat Europa van Asiatiese, Amerikaanse en Afrikaanse goedere voorsien het.
Vroeë moderne periode
Skildery van die Slag van vier dae van 1666 deur Willem van de Velde
Die sewentiende-eeuse Nederlandse Goue Eeu waartydens Nederlandse visvang-, kabeljou- en walvisvisserye die Nederlandse mag op alle tye bereik het. Belangrike oorsese kolonies, 'n uitgestrekte handelsmarine en 'n magtige vloot, het die Nederlanders die grootste uitdagers gemaak vir 'n ambisieuse Engeland, wat ook die toekoms in hierdie drie sfere gesien het. Hierdie wedywering was die oorsaak van die eerste drie Anglo-Hollandse Oorloë tussen 1652 en 1673.5 Ondanks die Nederlandse oorwinnings in hierdie en ander oorloë, het die hemelvaart van die Nederlandse prins William op die Engelse troon 'n dramatiese verskuiwing in die kommersiële, militêre en politieke mag van Amsterdam na Londen veroorsaak. Aan die einde van die Oorlog van Spaanse opvolging in 1714 was die Nederlanders nie meer groot spelers in die Europese politiek nie.
Verskeie konflikte het die maritieme handel in Noordsee onderbreek, en nie een het 'n deurslaggewende uitwerking op die uitslag van die oorlog gehad nie: die Franse en Britse het Rusland se Baltiese hawens tydens die Krimoorlog afgesny en die kus van Pruise is versper in die Tweede Stand van Sleeswyk, sowel as die Frans-Pruisiese oorlog. Die Britte het nie 'n uitdaging vir hul oorheersing van die Noordsee voor die Eerste Wêreldoorlog in 1914 uitgebreek nie.
Duitse cruiser SMS Blücher sink op 25 Januarie 1915 in die Slag van Dogger Bank. Die eksklusiewe ekonomiese sones in die Noordsee
Die spanning in die Noordsee is in 1904 weer versterk deur die Dogger Bank-voorval, waarin Russiese vlootvaartuie die Britse vissersbote vir Japannese skepe vergryp en op mekaar geskiet het, en toe op mekaar.6 Tydens die Eerste Wêreldoorlog het Groot-Brittanje se Groot Vloot en die Kaiserliche Marine van Duitsland mekaar in die gesig gestaar op die Noordsee, wat die hoofteater van die oorlog vir oppervlakte-aksie geword het. Groot Brittanje se groter vloot kon vir die grootste deel van die oorlog 'n effektiewe blokkade vestig wat die toegang tot baie belangrike hulpbronne deur die Sentrale Magte beperk het. Belangrike veldslae sluit die Slag van Helgoland Bight, die Slag van die Dogger Bank, die Slag van Jutland en die Tweede Slag van Helgoland in. Brittanje, hoewel nie altyd takties suksesvol nie, het die blokkade onderhou en sodoende die High Seas Fleet in die hawe gehou. Omgekeerd het die Duitse vloot 'n bedreiging gebly wat die oorgrote meerderheid van die Britse hoofstadskepe in die Noordsee gehou het. Die Eerste Wêreldoorlog was ook die eerste waarin die duikbootoorlog uitgebreid gebruik is en 'n aantal duikbootaksies in die Noordsee plaasgevind het.
Die Tweede Wêreldoorlog het ook in die Noordsee opgetree, hoewel dit meer beperk is tot duikbote en kleiner vaartuie soos mynveërs, torpedobote en soortgelyke vaartuie. In die laaste jare van die oorlog en die eerste jare daarna is honderde duisende ton wapens van die hand gesit deur in die Noordsee gesink.7
Na die oorlog het die Noordsee baie van sy militêre belang verloor omdat dit slegs deur die NAVO-lidlande begrens word. Dit het egter in die 1960's 'n beduidende ekonomiese belang gekry, aangesien die state aan die Noordsee met die volle skaal van hul olie- en gasbronne begin het. Die Noordsee is steeds 'n aktiewe handelsroete.
Verskeie groot argeologiese vondste is die afgelope jaar in gebiede onder die Noordsee gevind. Van 2002 tot 2005 bestudeer Deense en Sweedse wetenskaplikes die ruïnes van 'n antieke stad wat 'n paar dosyn vierkante kilometer groot was.8
In 2007 het argeoloë 'n groot, prehistoriese 'verlore land' van die ooskus van Brittanje, die Shetland-eilande en Skandinawië ontbloot.9
Die derde groot vonds het in Februarie die volgende jaar plaasgevind toe 'n amateur-argeoloog Paleolitiese hand-asse in die gebied tussen die hedendaagse Brittanje en Holland opgesleep het, wat wetenskaplikes laat glo het dat mense ongeveer 100,000 jaar gelede langs Groot Yarmouth gewoon het.10
Eng Ch Sk = Skagerrak Ka = Kattegat
Eng Ch = Engelse kanaal
Die Noordsee word begrens deur die oostelike kuste van Engeland en Skotland in die weste, en die Noord- en Sentraal-Europese vasteland in die ooste en suide, insluitend Noorweë, Denemarke, Duitsland, Nederland, België en Frankryk.
In die suidweste, anderkant die Straat van Dover, word die Noordsee die Engelse kanaal. In die ooste verbind dit met die Oossee via die Skagerrak en Kattegat, smal seestraat wat Denemarke onderskeidelik van Noorweë en Swede skei. In die noorde maak dit oop in 'n groter wordende tregtervorm na die Noorse See, wat in die noordoostelike deel van die Atlantiese Oseaan lê.
Die oppervlakte van die Noordsee is ongeveer 750,000 vierkante kilometer (290,000 vierkante myl)1 met 'n volume van ongeveer 94.000 kubieke kilometer (23.000 cu mi).1 Om die rand van die Noordsee is aansienlike eilande en archipelagos, waaronder Shetland, Orkney en die Friese Eilande.
Die see lê meestal op die Europese kontinentale rak. Die enigste uitsondering is die Noorse sloot wat vanaf die Stad-skiereiland in Sogn og Fjordane tot by die Oslofjord strek. Op die diepste punt in die Skagerrak, buite Arendal, bereik dit 'n diepte van 700 meter.11 Die sloot is nie 'n subduksieverwante oseaniese sloot nie, waar die een tektoniese plaat onder die ander gedwing word. Dit is hoofsaaklik 'n diep erosierol, terwyl die westelike deel die Noord-Suid-lyn van 'n ou Skeurvallei volg wat tydens die Jurassiese en Krytperiode gevorm is.
Ten ooste van Groot-Brittanje lê die Dogger Bank, 'n uitgestrekte morene of opeenhoping van ongekonsolideerde gletserige puin, wat op sommige plekke slegs 15 tot 30 m (50 - 100 voet) onder die oppervlak van die see is.12
The Silver Pit is 'n valleiagtige depressie 45 km (27 myl) oos van Spurn Head in Engeland wat honderde jare lank deur vissers erken word. Naby is die Silverpit-krater, 'n kontroversiële struktuur wat aanvanklik voorgestel is dat dit 'n impakkrater sou wees, hoewel 'n ander interpretasie is dat dit die gevolg is van die ontbinding van 'n dik soutbedding wat die boonste strata laat ineenstort. Devil's Hole is 'n groep loopgrawe, ongeveer 120 meter dieper as die omliggende seebodem, ongeveer 200 km oos van Dundee, Skotland.13
'The Long Forties' dui 'n gebied aan op die noordelike Noordsee wat redelik konsekwent veertig vathoms (73 m) diep is, en dus op 'n zeekaart met diepte in fathoms 'n lang gebied met 33, 34, 35, "40" notasies.14 Dit is tussen die noordoostelike kus van Skotland en die suidweskus van Noorweë geleë. Die breë veertien is 'n gebied van die suidelike Noordsee wat tussen 11 (20 m) en 14 fathoms (26 m) diep is en dus 'n breë gebied met baie "14" notasies. Dit is langs die kus van Nederland en suid van die Dogger Bank geleë.
E Tethys Europa ongeveer 90 miljoen jaar gelede. Die landmassa in die linkerbovenhoek is Groenland, en die linkerkant van die een in die middel is Noorweë.
Die vlak epiese kontinentale seë soos die huidige Noordsee bestaan ​​al lank op die Europese kontinentale rak. Die skeuring wat die noordelike deel van die Atlantiese Oseaan gevorm het gedurende die Jurassiese en Krytperiode, vanaf ongeveer 150 miljoen jaar gelede, het tektoniese opheffing op die Britse Eilande veroorsaak. Sedertdien bestaan ​​daar 'n vlak see tussen die hoogtes van die Fennoscandian Shield en die Britse Eilande. Hierdie voorloper van die huidige Noordsee het gegroei en gekrimp met die styging en daling van die eustatiese seevlak gedurende die geologiese tyd. Soms was dit verbind met ander vlak seë, soos die see bo die Paryskom in die suidweste, die Paratethyssee in die suidooste of die Tethys Oseaan in die suide.15
Die Noordsee was tussen 34 miljoen jaar gelede en 28 miljoen jaar gelede, namate Sentraal-Europa droëland geword het
Gedurende die Laat Kryt, ongeveer 85 miljoen jaar gelede, was die hele moderne vasteland van Europa, behalwe vir Skandinawië, 'n verspreiding van eilande. Teen die vroeë oligoseen, 34 tot 28 miljoen jaar gelede, het die opkoms van Wes- en Sentraal-Europa die Noordsee amper volledig van die Tethys-oseaan geskei, wat geleidelik gekrimp het om die Middellandse See te word namate Suid-Europa en Suidwes-Asië droë land geword het.16
Die Noordsee is met 'n smal landbrug van die Engelse kanaal afgesny totdat dit tussen 450,000 en 180,000 jaar gelede deur ten minste twee rampspoedige oorstromings oortree is. Sedert die begin van die kwartierperiode ongeveer 2,6 miljoen jaar gelede, het die eustatiese seevlak gedurende elke gletsperiode gedaal en toe weer gestyg. Elke keer as die yslaag die grootste mate bereik het, het die Noordsee amper heeltemal droog geword. Die hedendaagse Noordsee-kuslyn het ontstaan ​​toe die see, ná die Last Glacial Maximum (die hoogtepunt van die gletser gedurende die laaste ystydperk) 20,000 jaar gelede, die Europese kontinentale rak begin oorstroom het. Die Noordsee-kuslyn ondergaan steeds veranderings na aanleiding van veranderinge in die wêreld se seevlak, tektoniese bewegings, stormstuwings, erosie, die styging en daling van seevlakke, gordelroos, asook die afsetting van sand en klastiek in paraliese omgewings.
Die Mesozoïese strukture onder die Noordsee kan gesien word as 'n mislukte skeuring. Na die aanvanklike verlenging van die korst en die vorming van skeuringskomme gedurende die Trias- en Juras-periode, konsentreer die verlenging aan die ander kant van die Britse Eilande, wat die noordelike Atlantiese Oseaan sou skep. Die Krytperiode het selfs 'n mate van omkering van die skeurkombakke gehad. Vanaf die Oligoseen veroorsaak spanning in die Europese kors wat deur die Alpiene orogenie in die suide veroorsaak word, 'n nuwe, meer beskeie fase van verlenging. Sommige grasdakke in die omgewing is nog steeds aktief.
Die ondergrond van die Noordsee-gebied word oorheers deur grawe: die noord-suidoos-georiënteerde Neder-Ryn Graben onder die suidelike Noordsee en Nederland, die noord-suid georiënteerde Noordsee Sentraal Graben wat noord van die Nederlandse kus begin en eindig in die streek oos van Skotland, en die Viking Graben langs die suidoos-Noorse kus. Die Horn Graben is 'n kleiner graben oos van die Central Graben en voor die Deense kus. 'N Groter graben word in die ondergrond onder die Skagerrak aangetref. Hierdie noord-suid struktuur word die Bamble-Oslo Graben genoem. Die Viking Graben word geskei van die Faeroe deur die Shetland-platform onder die Atlantiese Oseaan, en die twee strukture verbind mekaar in die gebied noord-oos van die Shetland-eilande.
Stille Oseaan, blou mossels en skemerkelkies in die Waadsee in Nederland.
Copepods en ander zooplankton is volop in die Noordsee. Hierdie klein organismes is belangrike elemente van die voedselketting wat baie visspesies ondersteun. In die Noordsee is ongeveer 230 visspesies. Kabeljaad, kudde, wittering, seil, rooibok, sool, makriel, haring, pouting, sprot en tobies is almal baie algemeen en die doelwit van kommersiële visvang. As gevolg van die verskillende dieptes van die Noordsee-loopgrawe en verskille in soutgehalte, temperatuur en waterbeweging, woon sommige visse slegs in klein dele van die Noordsee. Die bloubek-rooibokke en konynvisse is voorbeelde hiervan.
Kreeftuie word ook gereeld oor die hele see aangetref. Kreef van Noorweë, garnale met diep water en bruin garnale word almal kommersieel gevang, maar ander soorte kreef, garnale, oester, mossels en mossels word almal aangetref. Onlangse spesies het onlangs gevestig geraak, insluitend die Stille Oseaan-oes en die Atlantiese kiemmes.
Die kusgebiede van die Noordsee bevat die natuurreservate, waaronder die Ythan-riviermonding, die Fowlsheugh-natuurreservaat, en die Farne-eilande in die Verenigde Koninkryk en die Nasionale Waddensee-nasionale parke in Duitsland. Hierdie plekke bied broeihuis vir dekades voëlspesies. Tientalle miljoene voëls gebruik die Noordsee elke jaar vir broei, voeding of trekstowwe. Bevolkings van noordelike vulkane, swartvoetkoekies, Atlantiese papegaaiduikers, rasberye, en soorte petrels, kinkels, seewande, lendene (duikers), aalscholwers, meeue, eiers en sterretjies, en baie ander seevoëls maak hierdie kusstede gewild vir voëlkyk.
'N Dolfyn met bottelose vroulike vrou saam met haar jong in Moray Firth, Skotland.
Die Noordsee is ook die tuiste van mariene soogdiere. Gewone seëls, grys robbe kan gevind word langs die kuste, by mariene installasies en op eilande. Die noordelike Noordsee-eilande soos die Shetlands is soms die tuiste van 'n groter verskeidenheid pinnipeds, waaronder baard-, harp-, kap- en omringseëls en selfs walrus. Eetvisse in die Noordsee sluit in porpoise van hawe, gewone dolfyne, dolfyne van bottlenose, dolfyne van Risso, langvinde vliegwalvisse en dolfyne met wit bek, walvis, moordwalvisse en spermwalvisse.
Plantspesies in die Noordsee sluit in wondspesies, waaronder blaaswrakke, geknoopte en gekartelde wikkel. Alge, insluitend kelp, soos rooiwolwe en laminaria hyperboria, en soorte maerl word ook aangetref. Nori, (P. umbilicalis), word langs die kus van die Noordsee aangetref en is 'n wyd bemarkde eetbare seewier. Eelgrass, wat voorheen algemeen in die hele Waadsee voorkom, is in die twintigste eeu byna uitgewis deur 'n siekte en sukkel om homself weer te vestig. Op dieselfde manier het seismos, wat vroeër groot dele van die seebodem bedek het, beskadig deur treil en bagger, die habitat daarvan verminder en die terugkeer daarvan verhinder. Indringende Japanse seewier het langs die oewers van die hawens en inhamme verstop en dit het 'n oorlas geword.
Die sterk trek getystrome vee water uit die Noordsee en die Atlantiese Oseaan deur die nou Straat van Dover. Die vinnig bewegende water, soos die gemerkte taffeta, lyk wit, ligblou, turkoois en koningsblou; gekleur deur die kenmerkende wit kryt wat die grond van die streek vorm. Die wit, krytagtige grond weerkaats lig, wat die water sy ligte kleur naby die oewer gee. Die kryt is ook sigbaar langs die kuslyn, waar lang, wit kranse aan die Engelse en Franse kant van die kanaal opkom. Aan die Britse kant is hierdie geologiese formasies die beroemde White Cliffs of Dover.17
Die gemiddelde temperatuur in die somer is 17 ° C (63 ° F) en 6 ° C (43 ° F) in die winter. Aardverwarming word toegeskryf aan 'n styging in die gemiddelde temperatuur van die Noordsee.18
Temperatuur wissel na gelang van waterdiepte. Kanaalwater is 1 ° C (34 ° F) tot 2 ° C (36 ° F) kouer as water aan die kuswalle gedurende die somermaande. Kanaalwater is egter 1 ° C (34 ° F) tot 2 ° C (36 ° F) warmer as water in die wintermaande aan die kus. In die somer styg die temperatuur tot maksimum van ongeveer 15 ° C (59 ° F) tot 17 ° C (63 ° F), en in die winter is die temperatuur maksimum tussen 5 ° C (41 ° F) tot 7 ° C ( 45 ° F). Die soutgehalte is gemiddeld tussen 34 tot 35 g sout per liter water. Die soutgehalte het die grootste variasie in die invloei van vars water, soos by die Ryn- en Elbe-riviermondings, die Oossee-afrit en langs die kus van Noorweë.
Ongeveer 184 miljoen mense woon in die opvangsgebied van die riviere wat in die Noordsee vloei. Hierdie gebied bevat een van die grootste nywerheidskonsentrasies ter wêreld.19
Die hoofpatroon van die vloei van water in die Noordsee is 'n rotasie teen die kloksgewys langs die rande. Die Noordsee is 'n deel van die Atlantiese Oseaan en ontvang die grootste deel van die inhoud daarvan vanaf die noordweste-opening, en 'n mindere gedeelte van die kleiner opening by die Engelse kanaal. Hierdie getystrome vertrek langs die Noorse kus. Oppervlak- en diepwaterstrome kan in verskillende rigtings beweeg. Kuswaters met lae soutgehalte beweeg in die buiteland, en dieper, digter, hoë soutwater beweeg in die oewer.
Water vanaf die Golfstroom vloei deur die Engelse kanaal in die rigting van Noorweë en in die noorde van Brittanje en beweeg suid langs die Britse kus. Van die suidelike beweging word kleiner strome ooswaarts na die sentrale Noordsee getrek. Nog 'n beduidende stroom vee suid in die oostelike deel van die See. Dit is koue Noord-Atlantiese water en is die sterkste in die laat lente en vroeë somer, wanneer die Britse buitelandse waters koel bly terwyl die see buite Nederland en Duitsland begin opwarm. Water vanaf die kanaal en water wat uit die Oossee vloei, beweeg uiteindelik noord langs die Noorse kus terug in die Atlantiese Oseaan in wat die Noorse Stroom genoem word.
Daar is drie faktore wat getye golwe beïnvloed in seebekkens wat swak golfstelsels het; die see-ossillasietydperk, die getye van die seewye wat die Noordsee nader en die ingangsdimensies tussen die oseaan en die Noordsee.20
Die Kelvin-gety van die Atlantiese Oseaan is 'n half-golf wat noordwaarts beweeg. Sommige van die energie van hierdie golf beweeg deur die Engelse kanaal na die Noordsee. Die golf beweeg steeds noordwaarts in die Atlantiese Oseaan, en een keer verby die Britse Eilande draai die Kelvin-golf oos en suid en beland weer in die Noordsee. Die Noordsee op die kontinentale rak het verskillende golwe as dié in diep seewater. Die golfsnelheid word verminder en die golfamplitude word verhoog. In die Noordsee is daar twee amfidromiese stelsels en 'n derde onvolledige amfidromiese stelsel. Op 'n amfidromiese punt is die styging en daling van getygolwe nul as gevolg van die kansellering van getygolwe, en die half- en laagwater draai twee keer om hierdie punte in 'n gety-dag. As gevolg hiervan is die getygebied in die suide van Noorweë minder as 'n halwe meter (1,5 voet), maar dit neem toe hoe verder 'n gegewe kus vanaf die amfidromiese punt lê.21 Vlak kuslande en die tregtereffek van smal seestrome verhoog die getybaan. Die getyreeks is op sy grootste by The Wash aan die Engelse kus, waar dit 6,5 meter (21 voet) bereik. In die Noordsee is die gemiddelde getyverskil in golfamplitude tussen 0 tot 8 meter (0 tot 26 voet).1
Die Duitse Noordsee-kus Lysefjord Noordsee krans
Die oostelike en westelike kuste van die Noordsee is gekant, aangesien dit gedurende die ystydperke deur gletsers gestroop is. Die kuslyne langs die suidelike deel is sag, bedek met die oorblyfsels van neergesette gletsediment, wat direk deur die ys gelaat is of deur die see herbewaar is. Die Noorse berge duik in die see, en word gebore, noord van Stavanger, tot diep fjorde en argipelagos. Suid van Stavanger word die kus sagter, die eilande word minder. Die oostelike Skotse kus is soortgelyk, hoewel minder ernstig as Noorweë. Vanaf Flamborough Head in die noord-ooste van Engeland, word die kranse laer en bestaan ​​dit uit minder weerstandige morene, wat makliker erodeer, sodat die kuslyne meer afgeronde kontoere het. In Holland, België en in die ooste van Engeland (Oos-Anglia) is die strand laag en vleierig. Die ooskus en suidoos van die Noordsee (Waddensee) het kuslyne wat hoofsaaklik sanderig en reguit is weens langstrome, veral langs België en Denemarke.
Noordelike fjorde, skerwe en kranse
Die noordelike Noordsee-kusstede het 'n indruk van die enorme gletsers wat hulle gedurende die ystydperk bedek het en 'n gesplete, krakerige kuslandskap geskep het. Fjorde het ontstaan ​​deur die optrede van gletsers wat hul weg van die hooglande af weggetrek en diep loopgrawe in die land gesny en geskraap het. Tydens die daaropvolgende styging in seevlak het hulle met water gevul. Hulle vertoon dikwels steil kuslyne en is baie diep vir die Noordsee. Fjorde kom veral voor aan die kus van Noorweë.
Vure is soortgelyk aan fjorde, maar is oor die algemeen vlak met breër baaie waarin klein eilande voorkom. Die gletsers wat hulle gevorm het, het die land oor 'n groter gebied beïnvloed en groter gebiede weggekrap. Firths is meestal aan die Skotse en Noord-Engelse kusstroke te vind. Individuele eilande in die vuurherde, of eilande en die kus, word dikwels verbind deur sandstange of spits wat bestaan ​​uit sandafsettings, bekend as 'tombolos'.
Na die suide maak die vuurherde plek vir 'n kranskus wat gevorm is deur die morene van die ystydse gletsers. Die horisontale impak van golwe op die Noordseekus gee aanleiding tot erosie-kuste. Die erodeerde materiaal is 'n belangrike bron van sediment vir die moddervlaktes aan die ander kant van die Noordsee. Die kliplandskap word in die suide van Engeland onderbreek deur groot riviermondings met hul ooreenstemmende modder- en moerasagtige woonstelle, veral die Humber en die Thames.
Daar is skerries in die suide van Noorweë en aan die Sweedse Skagerrak-kus. Die gletsers op hierdie plekke, wat gevorm is deur soortgelyke optrede as die fjords en vuurherde, het die land in 'n groter mate beïnvloed, sodat groot gebiede weggeskraap is. Die kusrand (Strandflaten), wat veral in die suide van Noorweë voorkom, is 'n sag skuins laaglandgebied tussen die see en die berge. Dit bestaan ​​uit plate van die rotse en strek dikwels kilometers, en bereik slegs 'n paar meter onder die see.
Suidelike skole en moddervlaktes
Die vlak waterkus van die suidelike en oostelike kus tot by Denemarke is gevorm deur ystydperke, maar hul besondere vorm word grotendeels deur die see en sedimentafsettings bepaal.
Moddervlaktes in Duitsland
Die Waddensee strek tussen Esbjerg, Denemarke in die noorde en Den Helder, Nederland in die weste. Hierdie landskap word sterk beïnvloed deur getye en belangrike dele daarvan is tot 'n nasionale park verklaar. Die hele kussone is vlak; die getye oorstroom groot gebiede en ontbloot dit weer, terwyl hulle voortdurend sedimente neersit. Die Suiderlig is veral deur landherwinning verander, aangesien die Nederlanders veral aktief was.
Getyekragte het die Friese eilande gevorm. In die mikro-gety-gebied ('n gety-reeks van tot 1,35 meter), soos op die Nederlandse of Deense kusstreek,22 versperringsstrande met duine word gevorm. In die mesotidale gebied ('n getygebied van tussen 1,35 en 2,90 m) word sperre-eilande gevorm in die makrotidale gebied (bo die getybaan van 2,9 meter), soos aan die mond van die Elbe, Onder die sandbanke vorm 'n sagte rotskus in die meso-makro getygebiede in die suidelike Noordsee. Hierdie sagte rots se kusgrond is afgewissel met 'n sagte rots (skalie en sandsteen) kranse.
Die klein, histories strategiese eiland Helgoland is nie gevorm deur afsetting van sedimente nie; dit is aansienlik ouer en bestaan ​​uit vroeë Trias-sandsteen.23
Zuid-Beveland, Noordsee-vloed van 1953. Noordsee-vloed van 1962 in Wilhelmsburg.
Stormgety bedreig veral die kuslande van Nederland, België, Duitsland en Denemarke. Hierdie kuste is redelik plat, so selfs 'n relatiewe klein toename in die watervlakke is voldoende om groot stukke grond onder water te plaas.
Stormstuwings word veroorsaak deur veranderinge in barometriese druk, gekombineer met 'n sterk wind-gevormde golfaksie. Die eerste aangetaste stormwatergety was die Julianenflut, op 17 Februarie 1164.24 In die nasleep daarvan het die Jadebusen begin vorm.
Volgens 'n stormwater in 1228 is meer as 100,000 mense dood.25 In 1362 tref die Tweede Vloed van Marcellus, ook bekend as die Grote Mandrenke, die hele suidelike kus van die Noordsee. Kronieke van die tyd het weer meer as 100.000 sterftes aangeteken, aangesien groot dele van die kus permanent aan die see verlore gegaan het, insluitend die nou legendariese verlore stad Rungholt.26
Die kuslyn van die Noordsee het weer verander na die vloed van 1825; die Jutland-skiereiland word nou die Noord-Jutlandiese eiland genoem. In die twintigste eeu het die Noordsee-vloed van 1953 verskeie land se kusstrome oorstroom en het dit meer as 2000 lewens geëis. Die Noordsee-vloed van 1962 het die dood van 315 burgers van Hamburg veroorsaak. Die 'Century Flood' van 1976 en die 'North Frisian Flood' van 1981 het die hoogste watervlakke tot dusver gemeet aan die kus van die Noordsee gebring, maar as gevolg van die digte wat gebou is en verbeter is ná die vloed van 1962, het dit slegs tot skade aan eiendom gelei .
Die Storegga-skyfies was 'n reeks onderwater-grondverskuiwings waarin 'n stuk van die Noorse kontinentale rak in die Noorse See gegly het. Die geweldige grondstortings het tussen 8150 en 6000 B.C.E. plaasgevind en het 'n tsoenami tot 20 meter hoog veroorsaak wat deur die Noordsee gevlieg het, met die grootste invloed op Skotland en die Faeröer.27
Die aardbewing van die Dover Straits van 1580 is een van die eerste aardbewings wat aangeteken is in die Noordsee en het groot skade aangerig in die noorde van Londen as gevolg van bewing en 'n tsoenami.28 Die grootste aardbewing wat ooit in die Verenigde Koninkryk aangeteken is, was die aardbewing van die Dogger Bank in 1931, wat 6,1 op die Richterskaal gemeet het en 'n