Voorts is dit verstaanbaar dat die vrye vers die surrealiste se voorkeurvorm is. Die afwesigheid van leestekens, die verwerping van die punktuasiereëls, die verstoorde sintaksis, die weglating van ‘n selfstandige naamwoord en die uitskakeling van “soos” by die vergelyking of metafoor, is hulpmiddelle vir egalige vloeiing – vir ‘n vrye vlug.
Vir die voël is hierdie vertrek ‘n kou en vir die perd is dit ‘n stal. Die perd, die voël, die man – al drie karakters is manlik. Ons lei af dat die voël manlik is deur op te let na die helder stertvere – ‘n visuele verwysing wat sterk inspeel op die gedig “tronkvoël” (Lady One, 2000:44):