Hoe ek Hindi geleer het - Inligting
Hoe ek Hindi geleer het
Neha is in die negende klas gedompel in 'n Indiese skool en leer Hindi-sink-of-swem-styl.
Ek het gedink my Hindi is werkbaar.
Hindi is nie my moedertaal nie, ons het dit nie tuis gepraat nie, maar ek het 'n basiese gesprek gevolg - danksy die Bollywood-blokraaisels wat ek elke naweek gekyk het - en ek het geweet dat die devnagri-skrif, wat tydens die naweekklasse weer geleer is dat my ouers daarop aangedring het om by te woon . Hoe moeilik kan dit wees om Hindi met een voet al by die deur in te haal?
My gesin is terug na Indië toe ek in die negende klas was. Dit beteken 'n nuwe skool, nuwe vriende, 'n nuwe akademiese kultuur en nuwe vakke - Hindi was vir die eerste keer deel van my kurrikulum.
Maar dit was nie al nie. Negende klas is 'n eng tyd in 'n Indiese skool. Die openbare eksamen in tiende klas is een van die mededingendste eksamens met die hoogdruk in die land. Die prestasie van 'n student bepaal die verloop van sy toekomstige opleiding, en voorbereidings begin vroeër met 'n graad.
Dit was nie net formele filmagtige opstellings nie, maar grammatika en literatuur, verse afbreek en poësie ontleed in 'n taal wat nog vir my vreemd is, net voor die belangrikste eksamens in my lewe: dit was waarmee ek besig was. Met baie bravado en skaars 'n idee, het ek my ouers verseker dat ek dit sou kon hanteer. Hulle het meerdere tutors vir my gevind en gebid.
My eerste Hindi-klas het begin met 'n gedig wat ek nie gevolg het nie. Die volgende les het erger geword - ek is gevra om 'n vers voor te lees.
Ek kon nie. Dit was goed met eenvoudige individuele woorde, maar wat sou ek doen met die halwe alfabet wat saamgevoeg is met volledige woorde of die kolletjies wat oor of langs 'n woord gekruip het en die uitspraak daarvan sonder waarskuwing verander? En wat moes ek doen toe hierdie woorde mekaar volg as 'n koppelaar.
Ek het gesukkel en deur die lyne gestotter. Die onderdrukte giggel rondom die klaskamer, klein piepende geluide wat vinnig teruggesweer word, was moeilik om te mis. Erger was die glans van die onderwyser. Haar geknarsde oë en kwaai wenkbroue het gesê dat ons nooit vriende sou wees nie.
Ek het dit gehaat. My verengelsde Hindi het 'n staande grap geword. My handskrif was so sleg soos 'n tweede klas, my spel was slegter. My opstelle was meer rooi as blou, my antwoorde eindig voordat hulle begin het, en die dialoog met die onderwyser is uitgebrei tot 'n uitgebreide Ji Maam en Nahi Maam (Ja Maam en Nee Maam). Ek het die eerste twee Hindi-eksamens daardie jaar gedruip.
Hoe ek Hindi5 geleer het>
My ouers het my 'n fantastiese tutor gevind. Sy het 'n deur na my gevind.
Anders as die skoolonderwyseres, het sy geen minagting vir Engels, die mededingende taal, gehad nie. In plaas daarvan het sy dit gebruik om konsepte uit te klaar en reëls op te los. Die eerste paar klasse het sy my gevra om paragrawe in Engels te skryf en dan die idees in Hindi te vertaal.
Met elke paragraaf het die inhoud 'n bietjie sterker geword, en ek het 'n bietjie minder ongemaklik geraak. Dit het baie meer ruimte geskep vir leer.
Ons het die lesse gesels in Hinglish, 'n Hindi-Engelse mengsel. Iewers langs die pad het ek ook grammatika opgetel, ontsyfer wat die kavi (digter) eintlik beteken, en geleer met spelling. Dit het my gehelp om broodnodige gespreksvaardighede te ontwikkel.
Ek kon nou met die kruidenier, die rickshawalas en die ou tante op die eerste verdieping praat sonder om by korwe in te breek. Die aksent was nog steeds daar, dit was nog steeds snaaks, maar ek was nie so bang nie.
Sy het popkultuurverwysings gebruik as rekwisiete; Hindi het toeganklik geword. Ek het meer daarvan op TV gevolg, wat op my beurt gehelp het om aan die taal gewoond te raak. Ek het flieks gekyk vir woorde uit my handboek.
Ek het die konteks gevolg en dit in my antwoorde gebruik. Ek het die poësie agter die Bollywood-liedjies wat ek so liefgehad het, begin verstaan ​​en dit tot my verbasing baie geniet.
En sy het die werkboeke verkry vir gemeenskaplike grond - verhale en lesse wat ek in Engels bespreek het; Hindi het bekend geword, selfs lekker. Mettertyd het my grade begin optel. Ek slaag 'n eksamen en eindig uiteindelik die negende klas met 'n eerbiedige 55%.
Die volgende jaar was intens, spandeer hy geheel en al aan tuties en in handboeke. Die moontlikheid om die jaar te fluit, hang oor my, 'n swaard met skisofreniese matras en 'n hinderlaag van Chandra bindus. Op die dag van die eindeksamen van die tiende klas was ek 'n hartstilstand. Voor die vraestel het die onderwyser gesê: "Neha, geen student van my het ooit in die 10de gedruip nie. Moenie die eerste wees nie. '
Ek het in die eksamen redelik goed gevaar en 'n netjiese 76 behaal (een meer as wat ek in Wiskunde gekry het). Ek beskou dit as een van my grootste prestasies. Maar die littekens het te diep geloop. Dit het jare geneem om daardie aanvanklike afkeer teen Hindi te oorkom (ek het op universiteit oorgeskakel na Frans).
Maar ek het. Vandag is die vrees weg - net die woorde bly oor, en natuurlik daardie verdomde aksent.