Monique skryf … | FSA Youth Exchange
Monique skryf …
December 29, 2011 December 29, 2011 / FSA Youth Exchange
Liewe Oom Lodie
Waar om te begin – miskien my huidige bestemming: Hamburg. 😀 Ek en my gasgesin is hier vir hul jaarlikse familie-reunie tot Vrydag. Dis waarom ek in staat is om n e-pos te stuur, want in ons tuisdorp (Bad Salzuflen) werk die hotmailaccount nie. Dit pla my nie so erg nie, behalwe dat ek bang is ek mis enige belangrike e-posse van FSA.
Met my gaan dit goed. Ekt nooit gedroom dat ek so gemaklik met my gasgesin sal wees nie. En hulle gee die woord `gesondheidsbewus` n nuwe betekenis! Ek is dol oor hul gesondheidsbewuste leefstyl wat my lewe in Duitsland aansienlik vergemaklik. Die Duitsers leef sowaar oor die algemeen baie gesond (soos oom by ons Stellenbosch-byeenkoms gese het dit sal wees:D) Ek was steeds effens geskok en het nog amper geen `vet` of oorgewig Duitsers teegekom nie.
Ek hou van alles in Duitsland! Die weer is fantasties (amper geen Duitsers stem saam met my nie 😀 en kla ons het nie regtig sneeu gekry nie) maar ek dink steeds die weer is een van die mees aanlokkendste aspekte rondom Duitsland. Die musiek waarna hulle luister val in my smaak, die kos (min vleis), die omgewing (so mooi skoon) en tegnologiese vooruitgang!
Ek is baie spyt ek het nie Duits as n vak nie, dit is en bly effens van n probleem, maar dit hang ook af hoe mens daarna kyk en of jy toelaat dat dit vir jou n `probleem` is. Ek probeer dit in n positiewe lig sien en is gemotiveerd om wanneer ek vrye tyd het Duits as vak te neem. Dit is werklik n pragtige taal. Dis nie die woorde waarmee ek die meeste sukkel nie maar die pas en aksent. 😀
Ek sal jok as ek se ek mis nie die huis, my Ma-hulle, Christiaan of Suid Afrika nie. Ek was nog nooit langer as n week weg van die huis af nie. Op n manier is ek baie afhanklik van liefde en kontak. Dit is maar deel van my persoonlikheid, by die huis kry ek heeldag drukkies uit verskillend oorde. Die einde van elke week is veral moeilik, maar na die Vrydag en Saterdag gaan dit beter. My gasgesin kom dit duidelik agter en ek hoop nie dit maak hulle seer nie, maar ek kry tog die gevoel hulle verstaan. Hulle is baie liefdevol en bedagsaam teenoor my en ek sal hulle ewig dankbaar wees vir die vryheid en ervarings wat hulle vir my gun.
Die gedagte van vroeer huis toe gaan het al vlugtig deur my kop gegaan en ek hoop nie oom is teleurgesteld in my nie, want as ek moet eerlik wees is ek bietjie teleurgesteld in myself daarin dat ek sulke lawwe gedagtes kry. Maar ek weet ek sal nie, want ek sou nie hierdie reis en ondervinding onderneem het as ek nie geglo het dat ek dit met sukses kan voltooi nie. Dis n uitdaging en geleentheid van 1 keer in n leeftyd en ek is so dankbaar dat ek daardie geleentheid gebied is.
My Ma en vriende vra dikwels vir my dieselfde vraag: is jy nog nie spyt jy het Duitsland toe gegaan nie? (so asof hulle n ja een of ander tyd verwag) en my antwoord bly telkens dieslfde – NEE
Die versie aan die einde van die e-pos is baie mooi en het my dadelik aan 1 korintiers 13 laat dink. Geloof, hoop en Liefde, waarvan die grootste liefde is.