Die passiwiteit van 'n mens - wat dit is, hoe om daarvan ontslae te raak - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Passiwiteit is 'n gedragsmodel van 'n persoon en 'n negatiewe morele en etiese persoonlikheidseienskap. Dit manifesteer in onaktiwiteit, losbandigheid, gebrek aan inisiatief, onverskilligheid, onverskilligheid teenoor kommunikasie, omgewingsvereistes en eksterne invloede. Meer spesifiek, die verskynsel in die vraag is 'n karaktertrekke, wat in sielkundige swakheid voorkom, onvermoë om die werk te laat begin, onvermoë om inisiatief aksies te neem om verantwoordelikheid te neem.
Passiwiteit word beskou as een van die variasies van manifestasies van vrees vir wese, probleme en probleme. Daarbenewens is hierdie kenmerk ook 'n vorm van manifestasie van aggressiwiteit. As die onderwerp woede onderdruk deur negatief op te bou, as hy die vrees van oop wedywering ervaar en bang is om sy posisie in die openbaar te toon, dan is die passief-aggressiewe gedragsmodel waarskynlik kenmerkend van hom.
Die verskynsel wat oorweeg word, is 'n persoonlikheidseienskap, 'n karaktertrekke uitgedruk in onaktiwiteit, gebrek aan inisiatief, onverskilligheid, gebrek aan wil, begeerte vir onafhanklikheid. Ook passiewe individue het 'n gebrek aan gewoonte vir gereelde intellektuele pogings, sosiale passiwiteit, wat beskou word as die hoofoorsake van losmaking van aktiwiteit. Die teenoorgestelde van hierdie term word as aktiwiteit beskou. 'N Spesifieke variasie van passiwiteit word beskou as infantilisme.
Passiwiteit kan plaasvind as gevolg van die kweekhuisopvoeding as 'n reaksie op die eksterne invloed van die omgewing as gevolg van die gevoel van magteloosheid en hopeloosheid, die onvermoë om iets te verander.
Dus, wat beteken 'n passiewe persoon? Dit is 'n individu, los van die gebeure van wese. 'N Persoon wat inisiatief, aktiwiteit vermy. Hy poog om weg te beweeg van die behoefte aan besluitneming om verantwoordelikheid te vermy. Die bestaan ​​van sulke individue is sonder glans en bewustheid.
Die manifestasie van passiwiteit word beskou as 'n barometer van geestelike onvolwassenheid of burgerlike infantilisme. Voorheen was daar die konsep van "passivisme", wat 'n gedragsmodel beteken wat bestaan ​​uit die voorkoming van enige inmenging met die lot of gebeure wat op die planeet voorkom. Hierdie posisie was geregverdig deur die onvermoë om die gevolge van die ingryping te voorspel. Uit hierdie term het die betrokke verskynsel plaasgevind.
Passiewe individue het swak energie, word gedompel in 'n verskeidenheid afhanklikhede, gaan diep in hulself. Dikwels kan hulle jare lank die redes vir hul eie passiwiteit analiseer, maar hulle is nie gereed om konkrete aksies te tref om dit uit te skakel nie.
Ten spyte van die voorafgaande, sou dit steeds verkeerd wees om passiwiteit, losbandigheid van patologie of 'n heeltemal negatiewe eienskap te oorweeg. Soms is onverskilligheid die natuurlike toestand van die mens. In moeilike situasies dra passiwiteit by tot die konsentrasie van energieopbou en die rigting daarvan om die oplossing van belangrike take te weef, waardes of die situasie te heroorweeg. Die beskryf vorm van passiwiteit is 'n normale stadium van persoonlikheidsvorming.
Terselfdertyd word hierdie tipes passiwiteit onderskei: sosiale, onverskilligheid in verhoudings en intellektuele. Die eerste een gee nie 'n individu die geleentheid om sosiaal aktiewe gedrag te toon, om te sorg vir die natuur, diegene rondom hom en die samelewing nie. Morele maatstawwe wat die individu bepaal, sowel as sy posisie in die samelewing met sosiale passiwiteit, word van weinig belang gemaak.
Die passiwiteit van die persoon in die verhouding genereer konstante konflikte en lei dikwels tot die breuk van die unie, maar kan dikwels so 'n verhouding versterk as een van die vennote 'n leier in karakter is.
Intellektuele passiwiteit word uitgedruk in 'n afname in die vlak van intellektuele prosesse, meer dikwels as gevolg van die karaktereienskappe van opvoeding, swak persoonlike motivering, of as gevolg van afwykings in geestelike volwassenheid.
Redes vir passiwiteit
Verlaagde belangstelling in die buitewêreld kan gegenereer word deur verskeie redes. Hieronder is die belangrikste:
- die impak van stressors soos: konflikte in gesinsverhoudinge, konfrontasie in die span, verlies van 'n geliefde;
- Misbruik van alkoholhoudende vloeistowwe of bedwelmende middels;
- neem voorbehoedmiddels wat die produksie van hormone beïnvloed, of farmakopee-middels wat die druk verlaag;
- 'n newe-effek van die gebruik van hipnotiese middels, steroïede of antibiotika;
- gebrek aan sonlig;
- professionele aktiwiteit wat emosionele uitbranding veroorsaak het;
- fisiese oorspanning.
Daarbenewens moet daar kennis geneem word onder die waarskynlike oorsake van passiwiteit en 'n aantal kwale, naamlik verlamming, kanker, diabetes, breinskade, abnormaliteite in die funksionering van die endokriene stelsel, skisofrenie, chroniese somatiese kwale.
Passiwiteit in die gedrag van die regverdige seks is dikwels 'n voorloper van die aanvang van premenstruele sindroom. Dit word ook waargeneem in mense wat 'n lang tyd spandeer in emosionele oorstroming, sonder rus en los.
Dikwels is onverskilligheid en losbandigheid as gevolg van oorerwing. Verskaf ook die voorkoms van passiwiteit, mag nie 'n tekort aan motivering hê wat direk verband hou met die behoeftes van die individu en sy belange nie.
Die teenwoordigheid van verskeie teenstellende aansporings wat die individu konfronteer om 'n keuse te maak, kan dikwels aanleiding gee tot 'n passiewe houding.
Benewens bogenoemde faktore, lei die algemene verswakking van die liggaam weens 'n langdurige ernstige siekte of oorwerk ook tot onverskilligheid teenoor wat gebeur.
Passiwiteit is soms 'n bewustelik gekose lewenspad of onbedoelde, wat 'n funksie van beskerming is as gevolg van blootstelling aan stressors.
Die dinamika van transformasies wat in die samelewing en die wêreld voorkom, dwing mense om anders te wees as om op 'n nuwe manier te wees om verskillende aspekte van die bestaan ​​te verstaan. Van die massa probleme wat deur historiese ontwikkeling veroorsaak word, is die mees akute probleem vandag om sosiale traagheid te oorkom.
Sosiale passiwiteit beteken die afwesigheid van sosiaal proaktiewe gedrag, onwilligheid om ander te versorg, onverskilligheid teenoor die natuur, die samelewing.
Nou is daar 'n duidelike teenstrydigheid tussen die passiwiteit, onverskilligheid, onverskilligheid van die wêreldbeskouing, die politieke onvolwassenheid van baie burgers en die behoefte aan samelewing vir die aktiewe deelname van die hele werkende bevolking en elke individu in sosiale reorganisasies.
Die passiwiteit van die samelewing as 'n multivalueerde konsep beskryf sekere sosiale bande, die aard van mense en die manier van lewe, 'n veranderde sosiale sielkunde, 'n spesifieke wêreldbeskouing.
Sosiale passiwiteit is 'n kwalitatiewe eienskap van die individu se posisie, wat inherent is: gebrek aan begeerte, traagheid, onvolwassenheid, losbandigheid, stagnasie, gebrek aan noodsaaklikheid om maatskaplike beduidende aksies te verrig, ontduiking van die besef van kennis en vermoëns.
Die gevaar van maatskaplike onvermoë en passiwiteit bestaan ​​uit skokwerk, inisiatief en onafhanklikheid.
Die aard van die verskynsel wat beskryf word, is die disharmonie van die bestaande situasie met die behoeftes, die individu se losmaking van die samelewing, gapings in ekonomiese verhoudings, nie-nakoming van sosiale geregtigheid, beperking van persoonlike belang, gebrek aan politieke instellings, burokratisering van magstrukture, swakheid van demokratiese gebruike. Op die geestelike en praktiese kant word die redes vir sosiale traagheid beskou as: lae graad van kultuur, gebrek aan spiritualiteit, onverantwoordelikheid, selfsug, geestelike luiheid. Die volgende negatiewe verskynsels dra by tot die behoud van die stabiliteit van passiwiteit van individue: vervorming van die manier van wees, skadelike en verouderde gebruike, terugwaartse gewoontes, oormatige godsdienstigheid, afhanklikheid, verbruikershouding.
Intellektuele inertheid word algemeen verstaan ​​as 'n afname in die vlak van geestelike aktiwiteit, wat hoofsaaklik te wyte is aan die eienaardighede van opvoeding. Dit manifesteer hom deur die onvoldoende ontwikkeling van intellektuele vaardighede, 'n negatiewe houding teenoor geestelike aktiwiteit, die gebruik van vervelige maniere om intellektuele take op te los.
Intellektuele passiwiteit van 'n persoon manifesteer hom ongelyk. Dit is verborge, en kan gekenmerk word deur 'n blink manifestasie van manifestasies. Vroeë tekens van die verskynsel wat oorweeg word, kan in die voorskoolse tydperk waargeneem word. Meer duidelik word intellektuele onverskilligheid in jonger studente geopenbaar in die vorm van die onmoontlikheid om kennis in die regte hoeveelheid te assimileer.
Om die verskynsel te ondersoek, het wetenskaplikes voorgestel dat intellektuele traagheid twee variasies het. Die eerste is as gevolg van afwykings in die operasionele-tegniese apparaat van intellektuele aktiwiteit. Die tweede is 'n manifestasie van die negatiewe tendens in die vorming van die motiveringsbehoeftesfeer.
Die grootheid van manifestasies onderskei tussen selektiewe en algemene intellektuele onverskilligheid. Die eerste is gevind in 'n selektiewe houding teenoor voorwerpe en tipes aktiwiteit.
Die voorkoms van die beskryf funksie is dikwels te wyte aan die kognitiewe vlak van die familie, aangesien die kind die meeste van sy tyd met sy familie spandeer. 'N Onderskeidende kenmerk van die kognitiewe vlak van die gesin is: die basiese kennisvlak van familie, die heersende klimaat in gesinsverhoudinge, die gesamentlike besteding van vrye tyd, belange, stokperdjies. Ook hier moet jy die voorkoms in kinders van die volgende "nuttige" eienskappe in ag neem: inisiatief, onafhanklikheid, bewustheid van hul eie dade en dade.
Passiwiteit in verhoudings
Die verskynsel wat oorweeg word as 'n persoonlikheidseienskap is 'n neiging tot onaktiewe bestaan, onverskilligheid en gebrek aan inisiatief ten opsigte van die maat, die vereistes van die omgewing. Dit is die onvermoë om jou eie wil te toon, die onvermoë om onafhanklikheid in gesinsverhoudings te toon.
Passiwiteit is die onvermoë van 'n individu om die skepper van sy eie lot en verhoudings te word. Dit is 'n vrywillige afstanddoening van inisiatief, keuse. So 'n persoon kies doelbewus die posisie van die slaaf. Sy rigting van gedrag is altyd voor die hand liggend en voorspelbaar, dit manifesteer hom in "niks minder nie." 'N Passiewe individu in 'n verhouding verloor altyd net 'n sekondêre rol wat by hom pas.
Die gevolge van passiwiteit in 'n verhouding lei dikwels tot die breuk van laasgenoemde. As 'n vennoot moeg word om die leemte op sy eie skouers te sleep, wanneer die tweede deelnemer in die verhouding 'n lewenstyl van afskeiding verkies van alledaagse probleme, gesinsprobleme en diversiteit van verhoudings.
Passiwiteit in verhoudings is 'n aanpassing van 'n vennoot in 'n liefdesverhouding, beperk deur 'n gevestigde raamwerk, en vereis dus nie addisionele pogings van hom nie. Die omgewing is egter dinamies, die omgewing is veranderlik. Sy stabiliteit is slegs tydelik en onstabiel omdat die werklikheid in duie stort of ontwikkel, maar bly nie onveranderd nie. Daarom is inertheid op alle sfere van die lewe vernietigend. 'N Persoon wat 'n pad gekies het sonder groei, verbetering, loop die risiko om homself buite die omgewing te bevind waarin hy voorheen selfversekerd was.
Dikwels maak die individu passiewe outoritêre ouerskap, waarin die inisiatief ongeduldig onderdruk word, entoesiasme is nie in hoë agting nie, enige aktiwiteit word gestimuleer en nie verwelkom nie.
Hoe om van passiwiteit ontslae te raak
Om hierdie negatiewe eienskap of bestaansmodel uit te skakel, is dit eers nodig om tot luiheid te sê.
Oorkom passiwiteit vereis 'n duidelike visie van môre. Daarom moet jy 'n skedule van beplande sake maak, met aandag aan die kleinste besonderhede en nie vergeet om tyd vir geriewe te verlaat nie.
Aangesien die verskynsel wat oorweeg word, mag ontstaan ​​as gevolg van die gebrek aan begrip van 'n individu se eie aspirasies en begeertes, moet die stryd teen hom gedefinieer word in een grootskaalse doel vir homself, wat stap vir stap die stadiums van sy prestasie beskryf. Hierdie motivering word beskou as die vernaamste enjin van aktiwiteit.
Benewens bogenoemde, word aanbeveel om nie selfwaarde te vergeet nie, aangesien dit dikwels tussen passiewe vakke fluktueer, moet u daarna streef om u eie inisiatief en aktiwiteit te verhoog, ongeag die aktiwiteite.
Passiewe persoonlikhede hou daarvan om hulself te verwyt. Hulle reflekteer onvermoeid oor hul eie luiheid, onvolmaakte dade, oor hulleself as "sleg". Daarom, ten einde traagheid te oorkom, moet positiewe denke ingesluit word. Dit is nodig om te probeer om verlede oorwinnings, suksesse, hul wenkwaliteite, talente te onthou. Dit is die beste om jou oorwinnings en prestasies op te teken, al is dit aanvanklik onbeduidend. U moet ook uself prys vir u vasberadenheid om van passiwiteit ontslae te raak.
Ten einde van onverskilligheid en losbandigheid ontslae te raak, word bykomend tot die bogenoemde wenke aanbeveel om nie te vergeet van die klassieke reëls wat help om die algemene toestand te verbeter nie. Eerstens is dit nodig om meer tyd in die vars lug te spandeer, om 'n rasionele dieet te volg, om blootstelling aan stressors te voorkom, om skadelike gewoontes te verlaat, om gereeld aan sport deel te neem.
Dus, die belangrikste ding in die stryd teen passiwiteit is om die eerste stap te neem: besluit om die gewone en gerieflike styl van wese te verander.