Date: May 27, 2015Author: Carin Marais 1 Comment	Please note: I haven’t translated this piece, which was posted on Woes (a creative platform for Afrikaans). Not yet, in any case…
Hierdie stuk het die eerste keer op Woes verskyn. “Mense het net kroniese siektes omdat hulle nie passievol genoeg is oor die lewe nie.”
Nie net een definisie van “passievol” nieMaar miskien het ons ook begin om slegs een spesifieke definisie aan ’n “passie vir die lewe” te heg. Dit beteken dat jy altyd besig moet wees, altyd aan die uitgaan moet wees, dat jy berge moet uitklim en valskermspring. Dat jy eintlik soveel energie het dat jy nie weet wat om daarmee te doen nie. Dat jy nie op medikasie moet steun om simptome genoeg onder beheer te hou dat jy net kan opstaan en werk toe gaan nie. En daarom blyk dit dat om siek te wees – iets waaroor jy geen beheer het nie – as ’n swakheid gesien word. As jy nie ’n loopneus of ’n hoes of iets van die aard sien nie, glo jy nie dat die persoon te veel pyn het om selfs net trappe te klim die dag of net vir ’n rukkie in die badkamer wil sit en huil omdat hulle net nie meer kan nie.
Ons is nie leuenaars nieWat baie mense wat sulke stellings maak lyk my nie besef nie, is dat dit oor veel meer gaan as om te impliseer dat iemand lui is. Jy noem die persoon ’n leuenaar. So eenvoudig soos dit. Jy beskuldig die persoon daarvan dat hulle slegs voorgee om siek te wees en dus elke dag van hulle lewe vir jou lieg.
Vooroordele en stigmaHoe beweeg ’n mens verby die stigma en die vooroordele? Veral in ’n wêreld waar jy nie net die respek van vriende, kollegas en familie kan verloor nie, maar waar jou werk ook oornag in die gedrang kan kom? In ’n wêreld wat, sodra sekere mense uitvind dat jy aan ’n geestesiekte ly hulle dadelik begin optree asof jy skielik in ’n geweldadige massamoordenaar ontaard het. In ’n wêreld waar mense, in plaas daarvan om meer te probeer uitvind, hulleself onttrek en te bang is om selfs hulle kinders naby jou toe te laat.
Humor… want dis nie snaaks nieBehalwe vir die probleme omtrent diskriminasie, is humor – so vreemd soos wat dit dalk mag klink – ook ’n groot probleem. Grappe wat handel oor siektes – en veral geestesiektes kom hier te sprake – is baie selde snaaks. Meestal is dit mense wat grap dat hulle “OCD is” omdat hulle altyd drie suikers in hulle koffie moet hê, “Bipolêr is” omdat hulle vinnig kwaad raak, ens. Dit bewys eintlik net dat hulle geen idee het van wat die siekte eintlik beteken nie. En dit maak dit af as ’n onbelangrike ding of iets wat nie “regtig” ’n siekte is nie. Iets waarvoor jy net meer water moet drink of ophou lui wees.
Nota: Hierdie rubriek is geskryf uit eie ondervinding en met bydraes deur vriende en familie se daaglikse ervarings. Genadiglik is daar ook mense wat wel ondersteunend is en nie vooroordele het nie – of ten minste van hulle ontslae raak. Baie maal is dit hierdie mense wat die lewe die moeite werd maak. Foto deur: Sergey Zolkin, StockSnap.io
Previous Previous post: 5 Awesome Sites for Free Stock PhotosNext Next post: Flash Fiction: Defeated Draugr & As If We Never Met
One thought on “Kroniese siektelyers: moet ons nie leuenaars noem nie”	Add Comment
Pingback: Tips for Coping with Chronic Illness – Hersenskim Leave a Reply Cancel reply	Enter your comment here...