Chopin, romantiese musikant - Verskeie
Chopin, romantiese musikant
Titel: Frédéric Chopin.
Afmetings: Hoogte 45,5 - Breedte 38
Tegniek en ander aanduidings: Behoort tot 'n skildery van George Sand en Chopin Oil op doek
Prentverwysing: 96DE23098 / RE 1717
In 1834, in sy ateljee op 15, quai Voltaire in Parys, het Delacroix George Sand geskilder, net na sy breek met Alfred de Musset, 'n portret in 'n man se kostuum vir die Resensie van die twee wêrelde waaraan sy saamwerk. Dit kondisioneer die daaropvolgende ontwikkeling van sy skildery en sy estetiese konsepsie.
Getuienis van die intimiteit van Sand en Chopin, het Delacroix in die lente van 1838 besluit om hul portrette in een skildery te kombineer. Die voorbereidende tekeninge toon 'n komposisie in die breedte van die dubbelportret, met 'n klavier aan die regterkant. Delacroix het nie net gepoog om hul funksies of hul persoon weer te gee nie, maar om 'n kreatiewe aksie voor te stel waarin die klavier, dit wil sê die musiek van Chopin, die hoofrol speel.
Aan die regterkant sit die musikant in profiel, improviseer op sy Pleyel, sy gesig verlig en gekwel deur inspirasie. George Sand, soos gewoonlik sy arms oor sy bors gekruis, staan ​​agter hom. Dit herinner aan Chopin se konserte in sy huis aan die Chaussée d'Antin, waar Delacroix uitgenooi word. Begin met die verhewe ywer van sy bewondering vir sy dierbare klein Chopin, dieselfde in 1832 met die uitvoering van die portret van Paganini wat viool speel, moes die portret in een enkele slag gemaak word, die toon van die skildery en die klank van musiek wat as duet speel.
Maar Chopin word siek en vergesel George Sand na Mallorca. Voordat hy self uit Parys vertrek, skort Delacroix die uitvoering van die skildery op en vra sy vriend Pierret om die klavier wat Chopin na sy ateljee geneem het, te laat verwyder. Die onvoltooide doek sal in die helfte gesny word. Die fragment met die portret van George Sand is in die Ordrupgaard Museum naby Kopenhagen.
Chopin kyk in die verte, asof hy verlore is in sy spel, en hy word in 'n vinnige smeer met bruin, monochrome tone geskets, amper soos die van Carrière. Die geaccentueerde kenmerke van die lewendige en ekspressiewe gesig, die vurige en gespanne blik en lippe weerspieël haar onrustige siel. Die gunsteling aan die regterkant, blootgestel aan die skilder se blik, herinner aan die romantiese Paryse dandies.
Die onvoltooide portret is nie 'n versaak van die oorspronklike idee van Delacroix nie. Sy vriende, wat reeds met sy persoonlike ideale geassosieer word, sal meer wees met sy latere werke. Hulle sal hom weer inspireer vir die plafon van Homeros, wat die koepel van die biblioteek van die Luxemburgse paleis sal versier.
Danksy sy verhouding met Chopin integreer Delacroix - soos hy altyd wou - die musiekmiddele in beeldtaal. Die simfonie en die skildery, die toon en die klank word aanvullend. Saam behaal hulle hierdie sintese van die kunste wat die Romantiese periode gekenmerk het. Dante se boot is met sang geskilder.
Hierdie vriendskapskildery verteenwoordig ook die einde van hierdie tydperk. Van nou af wy Delacroix hom aan die uitdrukking van vorm deur die taal van kleur alleen, terwyl Chopin na 'n nuwe styl beweeg. Die komponis is geïmpregneer met Delacroix se teorie oor weerkaatsings en lig en skryf: "Niks behalwe weerkaatsings, skaduwees, reliëfs wat nie wil regmaak nie. Ek is op soek na die kleur, ek kan nie eers die tekening vind nie ... ". "Hulle is die een in die ander," antwoord Delacroix.
Paul BENICHOU, Die tyd van die profete. Leerstellings uit die romantiese era. Parys, Gallimard. 1977. Jean-Jacques EIDELINGER, Chopin se musikale heelal, Parys, Fayard, 2000 Barthélemy JOBERT, Delacroix, Parys, Gallimard, 1997. Pierre LASSERRE, Franse romantiek, 'n opstel oor die rewolusies van gevoelens en idees in die 19de eeu, Parys, kampioen, 2000. Marie-Paule ROMBEAU, Chopin in die lewe en werk van Georges Sand, Parys, Belles Lettres, 1985.