Ons ry elke dag saam in die bus. Iemand het dit nou die dag gesien en gesê ons gaan in die moeilikheid kom as die onnies uitvind. Hoe nou? Is dit dan
Maar ek verstaan jou probleem.. Enige kind het behoefte aan liggaamlike kontak. In die goeie ou dae was dit glad nie 'n probleem nie. Lyfstraf was nog wettig, en ons het gereeld liggaamlike kontak op ons boude gehad. Toe vat die regering mos lyfstraf weg. Ek dink dit het die persoonlike kontak net vanaf skool na huis verskuif. Maar toe word dit ook onwettig. Nou wat maak mens nou? Die onnies mag nie meer aan jou vat nie, jou ouers mag nie meer aan jou vat nie. Maar vat sal daar gevat word. So nou soek jy dit op iemand se been?
In Derde Laan staan 'n klein huisie met ‚’n pragtige roostuin en ‚’n groot populierboom. Dit is hier waar Theo en sy pa gebly het. Hulle het alleen daar gebly, want sy ma is jare gelede al oorlede.
Almal in die dorp het dié twee se verhouding bewonder. Theo se pa het nie een van sy rugbywedstryde misgeloop nie. Of dit nou mooiweer of stormweer was, jy kon verseker weet, Theo se pa was daar. Hy was sy seun se grootste aanhanger. Ironies, Theo het nooit in 'n wedstryd gespeel het nie; hy was altyd die reserwe. Ná elke wedstryd was sy pa se woorde: "Miskien speel jy volgende keer." Dan het sy pa altyd met sy arm om Theo se skouers daar weggestap.
Sonder enige druk van sy pa se kant, het Theo aangehou oefen en het hy altyd sy beste by elke oefening gegee. Hy het egter deur sy hele hoërskoolloopbaan die reserwebank vol gesit, want - omdat die skool klein was - het hulle net een span in sy ouderdomsgroep gehad. Maar sy pa het steeds getrou al die wedstryde bygewoon.
Dit was voor een van die laaste wedstryde in sy matriekjaar dat 'n tragedie Theo tref. Sy pa is skielik dood. Dit was vir hom 'n baie groot skok. Hy het die afrigter gevra om dié week van die oefeninge verskoon te word. Die afrigter het vir hom gesê: "Theo, neem soveel tyd as wat jy wil, want dis 'n groot verlies wat jou getref het."
Die Saterdag met die wedstryd daag Theo in sy rugbyklere by die wedstryd op. Hy gaan staan voor die afrigter en pleit-vra: "Meneer, kan ek asseblief vandag speel?" Die afrigter het gevoel dat hy met so 'n belangrike wedstryd nie kon bekostig om 'n swak speler in te span nie, maar besluit toe tog om hom te laat speel. Hy het geredeneer: Hoeveel jare lank oefen hy nou al getrou sonder om te speel en boonop is sy pa dood. Ek sal hom 'n kansgee.
Theo speel fantasties en druk selfs die wendrie. Na die tyd stap die afrigter na Theo: "Waar het jy al die tyd hierdie talent gebêre? Jy was briljant." Theo het met trane in sy oë gesê: "Meneer, my pa is in die hemel. Meneer weet hy het getrou al die wedstryde bygewoon, al was hy blind. Wel, vandag was die eerste keer dat hy my kon sien speel. Ek wou vir hom wys … ek kán speel!"
Onthou, ongeag hoe jy nou voel, iemand is trots op jou, dink aan jou, gee om vir jou en is lief vir jou.
Ek het 10 kaartjies gekry om weg te gee vir 'n oorsese Lotto, as jy een wil hê, stuur my 'n epos, die eerste 10 eposse wat ek ontvang kry elkeen 'n kaartjie. Al is jy nie een van die eerste 10 nie, het ek nog goeie nuus vir jou. Klik hier om jou kaartjie aan te vra.
Die tronk is 'n nuwe begin vir baie mense. Dit is 'n plek waar mense soos ek en jy, maar wat die verkeerde keuses gemaak het en dan op die verkeerde pad beland het, gerehabiliteer word. Ons het 'n dag by Voorberg tronk in Porteville spandeer en dit was genoeg om enigiemand te oortuig om so ver moontlik daar weg te bly. Dit het my beslis weereens laat besef dat jy eerder uit ander se foute moet leer, want die lewe is te kort om jou eie foute te maak. Dit is nie so rooskleurig soos dit klink nie, glo my, jy wil nie daar opeindig nie, nie eers al is dit verniet nie.
'n Gekners van slotte, 'n geklingel van sleutels en geskreeu van groot staalhekke wat toegeklap word van die oggend tot die aand. 5 uur elke oggend word jy wakker gemaak, elke dag trek jy dieselfde klere aan, slegs 2 ure per dag sien jy die buitelig en die res van die dag sit jy in 'n yskoue sel saam met klomp ander gevangenes, geen privaatheid en nooit enige stilte nie. Jou lewe word 24 uur van die dag vir jou beheer. Jy kan nooit doen wat jy wil nie. Jou vryheid word totaal en al van jou ontneem. En jy gaan beslis na jou ma se kos verlang!
Dit is 'n plek waar grootmense huil en alle verhoudings opgebreek word. In die nag lê jy in jou bed en hoor 'n gesnik, maar nooit sien jy enigiemand huil nie. Dit breek verhoudinge tussen familielede en vriende op en beroof jou van alle menswaardigheid. Jy is nooit seker van jou lewe nie. Jy word gedwing om te kies om deel te wees van 'n groep, en as jy nie by 'n groep inskakel nie, is jou lewe in gevaar. Jou liggaam word misbruik en die kans is baie goed dat jy verkrag gaan word en heel moontlik MIV/ VIGS gaan opdoen.
Die ergste van alles is, enigiemand kan in die tronk beland vir die geringste dingetjie wat jy verkeerd gedoen het, van moord tot maak nie saak wie of wat jy is nie, selfs al is jy onskuldig.
Bly so ver as moontlik van die tronk af weg, geniet elke dag van jou vryheid, kies die regte vriende, los alkohol en dwelms uit en luister vir jou ouers. Sorg dat jy altyd 'n droom het wat jy kan navolg om jou op die regte pad te hou. Indien jy nog nie oortuig is nie, gaan besoek self die tronk en jou oë sal oopgaan. Of jy dit wil glo of nie, dit is 'n realiteit van die lewe. Onthou maar net, die tronk is hel en nie 'n hotel nie.