'N Antwoord op klimaatsverandering: voed onsself - ONDERWERPE - 2022
As meer as 45% van die kweekhuisgasse afkomstig is van die industriële landbouketting, hoofsaaklik as gevolg van die groot hoeveelheid brandstof wat gebruik word om voedsel te vervoer, waarom praat ons dan nie oor soewereiniteit met voedsel nie? ?
Die geheim is in die kos. Die oplossing is in die kos. Rosalia Pellegrini, stigterslid van die Union of Land Workers (UTT) kom al hoe meer voor. "Ons sukkel al jare met klimaatsverandering en sê dat ons van spraak na aksie moet oorgaan en dat u dit al gedoen het." In Argentinië, op die gebied van Vaca Muerta, in die land wat binnegedring word deur GMO's en plaagdoders, in die versadigde roetes van vragmotors wat brandstof mors op voedsel wat bederf word deur groot oordragte, waarin die staat Volgens die berekening wat deur die Fundación Ambiente y Recursos Naturales-FARN- gedoen is, gebruik dit 6,5% van die begroting in subsidies vir fossielbrandstowwe. En nog erger: skaars 10% van die energiebegroting word aan ander soorte energie bestee. In dieselfde Argentinië is 'n groot deel van die reaksie op klimaatsverandering: die terugkeer na die platteland, die terugkeer na landbou-ekonomie, die landboukolonies, om voedsel te produseer in die stedelike kordonne, in die gebiede waar mense woon. Bring die verbruiker nader aan die produk. Breek die groot afstande tussen gewasse en ons mond.
Weet u dat meer as 45% van die kweekhuisgasse afkomstig is van die industriële landbouketting, hoofsaaklik as gevolg van die groot hoeveelheid brandstof wat gebruik word om voedsel, grondstowwe en alle petroleumderivate in die verpakking te vervoer, wat word dit hoofsaaklik in die verspreidingsketting van groot hipermarkte gebruik?
Waarom dan as ons oor klimaatsverandering praat, waarom as presidente na klimaatberade reis om maatreëls te ontwikkel en besluite te neem wat voorkom dat die aarde twee grade warm word en ons almal in gevaar is, dan is die verteenwoordigers van elke land praat hulle nie oor voedselsoewereiniteit nie? Weet u nie wat voedselsoewereiniteit is nie? Weet u nie dat voedselsoewereiniteit 'n aantal naby aan 45% van die kweekhuisgasse kan verminder nie?
Hulle weet sekerlik. Maar dit is dieselfde leiers wat die konsentrasie van voedsel toegelaat het, nie net in enkele maatskappye nie, maar ook in enkele geografiese ruimtes. Dus, in 'n land soos Argentinië, histories veeteelt, waar geen geografiese redes bestaan ​​wat nie toegang tot melk 'n paar kilometer van die produksieplekke moontlik maak nie, word melk deur al die Argentynse roetes gereis. Vir Diego Montón, 'n verwysing vir die National Indigenous Peasant Movement, is melk die duidelikste voorbeeld van industriële landbou: 'Tans het die bedryf konsentreer geraak. In die geval van Mastellone met La Serenísima, is dit 'n groot bedryf wat duisende kilometers aan melk oordra, van melkplase na die industrie, en dan honderde of duisende kilometers, reeds met geïndustrialiseerde melk, na markte. Dit breek 'n historiese skema waarin klein plaaslike bedrywe voorheen van die melkplaas voorsien is, wat die nabygeleë markte voorsien het. Daar kan baie brandstof in vervoer bespaar word, wat die vermindering en versagting van klimaatsverandering direk beïnvloed.
"Hulle het ons geleer om onsself te voed op grond van 'n voedselpatroon wat ooreenstem met die mark en sake van 'n paar en wat 'n irrasionaliteit in die vervoer van voedsel genereer."
"Voedselsoewereiniteit is die fundamentele manier om die klimaatkrisis op te los," sê Carlos Vicente, 'n lid van Acción por la Biodiversidad en 'n lid van Graan. Carlos verseker die voor die hand liggende, wat die getalle sê, wat die statistieke sê, wat die water, die gebiede, die son en die hele natuur ons dagbreek na dagbreek gee. So voor die hand liggend en so sigbaar is dat hulle dit onsigbaar moes maak. Met miljoene dollars, met ultraverwerkte kruideniersware, met duisende sekondes advertensies in alle lande, met produkte met kleurvolle etikette en bemarking. En fundamenteel met 'n mite (of liewer 'n vers): dat - soos die wêreldbevolking baie gegroei het - die enigste manier is om dit te voed deur voedsel op groot skaal en met plaagdoders in byna onbewoonde plekke te produseer en dan na stedelike sentrums oor te dra. Wat sê die getalle, wat sê die statistieke? Volgens die verslagWie sal ons voedvan die ETC Groep, word 'n derde van die totale produksie van die landboubesigheidsketting vermors as gevolg van lang versendings en swak verspreiding. Dit is 2,49 triljoen dollar wat aan skrootmetaal bestee word wat nie eens die honger van die behoeftigste sektore verberg nie. Waarom vertel hulle ons dan dat hulle GMO's en 'fitosanitêre produkte' nodig het om meer te produseer en honger in die wêreld te beëindig as dit wat hulle produseer, oorbly? Kan dit wees dat die voedsel wat hulle produseer nutteloos is, dat dit onnatuurlik en besoedelend is?
"Hulle het ons geleer om onsself te voed op grond van 'n voedselpatroon wat ooreenstem met die mark en besigheid van 'n paar en wat 'n irrasionaliteit in die vervoer van voedsel veroorsaak," verduidelik Rosalia. "Natuurlik werk die agro-industriële stelsel nie, dit help nie net om honger te beëindig nie, maar dit sal in die toekoms meer honger bring, want dit veroorsaak onherstelbare omgewingskade: die tamatie wat ons in supermarkte koop, word vandag heeltemal groen geoes om ryp te word. in 'n kamer. Brandstof word vermors en energie word vermors wat skaars is. Daardie tamatie wat in Argentinië geplant word, word duisende en duisende kilometers oor die see gedefinieer en het niks te doen met ons werklikheid, met ons grondgebied of met die gemeenskappe wat daarin woon, of met ons eetgewoontes nie. Die tamatie wat vandag egter 'n hegemoniese tamatie is ".
Hierdie hegemoniese tamatie is die duidelikste voorbeeld van 'n tamatie wat nie geëet word nie, wat vermors en besmet word: in Oktober 2016 het die produsente van die departement Corrientes in Santa Lucía besluit om tonne tamaties weg te gee voordat dit vermors word. Hulle het een peso per kilo in die produksiegebied gehef en 9 pesos in logistiek belê. Die probleem was nie om te produseer nie, maar om verbruikers te bereik. "Dit is ongelooflik nie net wat ons verloor nie, maar ook wat die supermarkte verdien en wat hulle van die verbruiker steel," het destyds die president van die Tuinbouvereniging, Pablo Blanco, verklaar.
Erger nog is wat gebeur met die tamatie wat bekend staan ​​as industriële, die een wat souse en tamatiesous gemaak is. Ondanks die tamatie wat in die land geproduseer word, word die industriële tamatie uit Asië en Europa ingevoer. "50% van die gekonsentreerde fyngedrukte tamatie wat in Argentinië bemark word, word ingevoer. Die grootste deel wat uit Italië kom, kan vergelyk word deur te bereken hoeveel brandstof 'n bottel of 'n uittreksel wat daarvandaan kom, deur vliegtuie en vragmotor spandeer, teenoor een wat minder as 50 kilometer van die plek waar dit geproduseer word, verkoop word ', vertel hy. Hoop.
Maar as daar 'n hegemoniese tamatie is, moet daar ook een wees wat nie is nie. Die uiters vreemde ding is dat die nie-hegemoniese tamatie die regte tamatie is: die een wat smaak en waarde het. Die waarde daarvan om nie te besoedel met langafstandvragmotors wat op olie ry of met die verkoeling van hierdie produkte wat onnodige gasverbruik oplewer nie. En dit het geur. Daarom, in die stad Gualeguaychú, waar, deur middel van 'n munisipale program vir gesonde en soewereine voedsel (PASS), wat die boeregesinne wat in landbou-ekonomie werk, die moontlikheid bied om ware produkte na die verbruiksplekke te bring, is regte tamaties elke Saterdag uitverkoop.
Die skepping van landboukolonies en die bevordering van bestaande lande kan een van die belangrikste staatsbeleid wees om te voldoen aan die doelstellings om kweekhuisgasvrystellings te verminder wat in die Paryse ooreenkoms gepleeg is.
'N Landboukolonie word in die stad Mercedes in Buenos Aires gebou. Dit sal vir produksie, verspreiding en bemarking wees. Agro-ekologiese voedsel sal geproduseer word. U het nie meer vervoer nodig as wat die verbruiker na u huis vervoer nie. Dit gebruik nie fossielbrandstowwe nie. Dit gee nie kweekhuisgasse vry nie. Daarom sê ons dat een reaksie op klimaatsverandering is om onsself deur landboukolonies te voed. Tans beweeg beide Mercedes-handelaars en dorpe in die omgewing soos Junín, Chivilcoy en Bragado meer as 100 kilometer na die Central Market. "Ons doel is om 'n groothandelsposisie te laat werk, 'n konsentrerende mark waarin ons al die kopers van hier uit die Mercedes-omgewing, die groenteboerderye, die bure versamel; en ook van die omliggende dorpe. Deesdae moet produsente van Mercedino hul produksie neem om aan markte ver van die stad af te verkoop. Ons wil dit verander ", is Rolando Ortega, 'n plaaslike produsent, opgewonde. Hy wil in Mercedes en vir Mercedes vervaardig. Daar is nog 'n lang pad om te gaan, maar die pad is reeds aan die gang: die munisipaliteit het 'n land vol bos geleen in ruil daarvoor om dit op 'n agro-ekologiese manier te bewerk. En Máximo se familie sal aubergines, courgette en natuurlik tamaties verbou. Ander families sal hulself aan vrugtebome toewy. 'Hier in Mercedes is dit die National Peach Festival, maar dit vind amper nie meer plaas nie. Ons wil dit terugkry ". Perskes en tamaties wat nie verrot deur kilometers te ry nie, en die klimaatskrisis help versag.
'N Ander geval van 'n landboukolonie wat soewereiniteit van voedsel aan 'n streek verleen en sodoende die verbranding van fossielbrandstowwe bekamp, ​​is die organisasie van onafhanklike produsente van Piray in die provinsie Misiones. In 2013 het hulle 'n provinsiale wet gekry wat grond aan hulle verleen. Dit gee hulle eerder terug: dit onteien hulle van Alto Paraná S.A. (APSA), 'n bosbou-onderneming wat 70% van die grond in die gebied besit. Die wet gee hulle 600 hektaar, want nou kon hulle net 166 herstel. Hulle is soos volg versprei: een hektaar per gesin vir selfverbruik en die res word saamwerk en bemark. Agro-ekologiese voedsel en produkte is bestem in nabygeleë dorpe soos El Dorado, Puerto Piray en Montecarlo.
"Die landbou gebruik minder petroleumderivate, sowel in die produksie van grondstowwe as in verspreiding. Dit het minder verpakking en het nabygeleë markte ".
Naby. Baie naby is die landboukolonies van die plekke waar hul produksie verbruik word. Een van die vele probleme van die industriële landbou is die lang reis van die veld na die bord. Volgens data uit die verslag "Voedsel en klimaatsverandering: die vergete skakel", gepubliseer deur Graan, is die landbou verantwoordelik vir tussen 44% en 57% van die uitstoot van kweekhuisgasse wat voortspruit uit die verbruik van fossielbrandstowwe. Die uitstoot van die landbou sal na verwagting teen 2050 met 35% toeneem, selfs met massiewe verlagings. Aangesien die landbou-industriële ketting meer as 75% van die landbougrond beheer, en dat hy die meeste landboumasjinerie, kunsmis en plaagdoders gebruik en die meeste vleis vir veeteelt produseer, is dit redelik om te skat Die agro-industriële ketting is dan verantwoordelik vir tussen 85% en 90% van alle emissies van die landbou, 'n berekening wat die vissersvaartuie insluit wat brandstofsubsidies ontvang en elke jaar een miljard ton koolstofdioksied in die atmosfeer vrystel. terwyl kleiner vaartuie dieselfde hoeveelheid vis kan vang met 'n vyfde brandstof. Die vraag is dus: hoe beplan u om die doelwitte van die Parys-ooreenkoms te bereik sonder om voedselsoewereiniteit voorop te stel?
'Die hoofverantwoordelike vir klimaatsverandering is die industriële landbouvoedselsisteem, wat die verbranding van fossielbrandstof insluit, maar ook ander kweekhuisgasvrystellings, soos byvoorbeeld metaangas, wat geproduseer word in industriële veeboerderye, en die een wat ontstaan ​​uit die enorme berge voedselafval wat geproduseer word, "merk Carlos Vicente op.
Diego Montón voeg ander minder konvensionele maniere toe om fossielbrandstowwe te verbruik by die huidige dominante voedselproduksiemodel: "Die brandstof vir groot masjinerie en die meeste kunsmis en plaagdoders is afkomstig van koolwaterstowwe en petroleum. Daarbenewens word 'n groot hoeveelheid koolwaterstofderivate vir die produksie en industrialisering van landbouchemikalieë gebruik. Sowel as vir die verpakking waar voedsel in supermarkte gaan. Die industriële landbouvoedselstelsel is verantwoordelik vir die belangrikste krisisse wat wêreldwyd ervaar word. Dit wil sê: die voedselkrisis, nie net weens honger nie, maar ook as gevolg van oorgewig en vetsug; die krisis vir die verlies aan biodiversiteit; die krisis as gevolg van die vernietiging van gronde; die krisis wat die oormatige gebruik van plaagdoders veroorsaak; en ook die klimaatkrisis. Die situasie is baie duidelik, en al die syfers is beskikbaar om hierdie werklikheid te demonstreer ".
Vir albei, vir Vicente en Montón, is die antwoord op klimaatsverandering om op te hou doen wat dit veroorsaak het: agro-industriële "voedsel". Keer terug na die kos wat u voer. Die een wat die aarde nodig het. "Voedselsoewereiniteit - dit wil sê plaaslike produksie sonder om voedsel vir duisende kilometers te vervoer; produseer sonder om die gronde wat die eerste koolstofreservoir in ons wêreld is, te vernietig, benewens woude; sonder om bosse te vernietig; op 'n agro-ekologiese manier produseer met 'n boerebasis wat daarop fokus om voedsel vir die mense te produseer en nie vir groot korporasies nie; die gebruik van chemiese insette wat nie-hernubare brandstof verbruik om te produseer nie; herwinning van die organiese materiaal wat van dieremis afkomstig is, wat een van die beste voedingsmiddele vir gronde is, is die fundamentele manier om die klimaatkrisis op te los ", stel Carlos Vicente voor.
Montón vergelyk die twee soorte landbou: "Die boervrou gebruik baie minder petroleumderivate, sowel in die produksie van grondstowwe as in die verspreiding. Dit het minder verpakking en naby markte. Dit verlaag die olieverbruik aansienlik. Ander studies deur ETC Group tref vergelykings tussen verskillende stelsels en dui aan dat in die logika van boeremielieproduksie en plaaslike verbruik in Mexiko 30 keer minder energie gebruik word as in die dinamika van koringproduksie wat deur die Noord-Amerikaanse industriële landbou uitgevoer word. Of dat rys van Amerikaanse industriële landbou 80 keer meer energie gebruik as rys wat deur 'n Filippynse boer geproduseer en versprei word. Geen twyfel. Hierdie data bestaan: agro-ekologie waarborg dat baie minder energie binne die produksiestelsel gebruik word vir grondstowwe, wat die vermindering van die uitwerking van kweekhuisgasse as primêre produksie beïnvloed; en dan, die dinamika van produksie in die verspreidings- en bemarkingsmark in die plaaslike mark en nabygeleë markte, verminder die gebruik van brandstof aansienlik.
'Ons het dit nie gedoen weens klimaatsverandering nie', erken Rosalia. 'Dit was 'n afsetpunt vir voedselproduksie. Ons wou die slawerny verlaat wat gegenereer word deur die afhanklikheid van hierdie olie-gebaseerde agri-voedselstelsel, wat opgelê word deur kwessies wat ver van die natuur af is en ons afhanklik maak. Noudat soveel jongmense vir die klimaat veg, begin ons ook besef hoe belangrik landbou-ekonomie, biodiversiteit is, dat voedsel van produsent tot verbruiker gaan. ' Baie families van die UTT het reeds daarin geslaag om uit die slawerny te kom. Dit is nou tyd om die gronde (van hierdie patriargale model en sonder sosiale geregtigheid) te verslaaf. Herleef. Neem die land terug. En die weer. Daarvoor moet ons net onsself voed. Inheemse volke, boeregesinne en landboukolonies lei die voortou.