Om ‘n hond uit te sit | Kinekansel
← 300	‘n post vir pienk →	Om ‘n hond uit te sit	Nov 2
Sheba, my pa se boerboel, het toe 14 geword. Oud en afgeleef.
As jong boerboeletjie, het sy parvovirus gekry. Sy kon nie eet nie. Ek het met haar kenmerkende groot jong-hondjie-koppie op my skoot gesit, sodat ek uur na uur die spesiale voeding in haar keel kon afspuit. Sy kon nie self eet nie, maar het gulsig gesluk aan die vloeistof. Meeste honde oorleef dit nie. Ons het best buddies geword.
En toe gaan ek uit die huis uit, trou, trek, werk. Soms het ons mekaar gesien, soms vir lang tye nie.
En gisteroggend bel my pa my. Dis die dag waarop Sheba moet uitgesit word. Hy wil haar nie alleen vat nie. Ek kanselleer my afsprake, en ry saam na die groter buurdorp. Sheba hygend op die agterste sitplek.
By ons bestemming sit ek haar halsband aan. Ons stap in. Sy word op die tafel getel. Ek vryf die groot kop, haar agterpote bewe senuweeagtig. Sy raak rustig. Die vrou kry nie die aar in die voorpoot nie. Probeer die ander een. Ek is in die pad, maar ek los nie Sheba se kop nie. Met haar kop in my hande het sy oorleef as baba, sy gaan nie alleen tussen vreemdelinge hier uit nie. Die Xhosa-assistent moet met sy kop teen my skouer druk om te help. Ek staan bankvas. So staan ons drie teen mekaar vasgedruk en kyk hoe die kleurlose vloeistof in die buis in haar poot leeggedruk word. Hulle gee pad, en ek kry kans om haar gesig te bly vryf.
Skielik word sy net pap. Haar groot kop gaan le op die tafel. Haar asemhaling stop. Vir n rukkie myne ook.
Ek stap by die deur uit. Ek en die assistent kyk mekaar in die oe, en sonder dat ons n woord met mekaar praat, sê ons vir mekaar baie dinge.
Buite kry ek my pa rondloop. Ek gee hom die halsband terug, ons klim in die motor. Vir ‘n rukkie sit ons net so en huil geluidloos.
Dit was ons eerste saamhuil.
Ek dink alles kan geld as teks. Dis jou bril en jou eetlus wat bepaal wat jy raaklees.	View all posts by fredddels »	Posted on November 2, 2007, in Uncategorized. Bookmark the permalink.	8 Kommentaar.	← 300	‘n post vir pienk →	Lewer kommentaar
November 2, 2007 om 9:49 vm
November 2, 2007 om 9:56 vm
November 2, 2007 om 11:17 vm
Ag nee, vrek, dis hartseer…
November 2, 2007 om 11:31 vm
Haai foeitog. In ons huis was dit altyd my pa wat die uitsit werk moes doen (hy’s ‘n veearts), en dan het almal saam gestaan en huil.
November 2, 2007 om 12:21 nm
Om te cope is real.
November 2, 2007 om 1:18 nm
Trane….ek moes al ‘n kat so laat uisit. Baie hartseer
November 3, 2007 om 1:40 nm
Dis horrible. 😦
November 9, 2007 om 1:04 nm
Amper huil ek saam.