Die naam gimnastiek, net soos die sport self, is van die ou Grieke afkomstig, maar dit is die Duitsers wat vir die moderne omvang verantwoordelik is. By die Grieke het die belangrikheid van liggaamlike oefeninge 'n hoogtepunt bereik, en in die vyfde en vierde eeu vC het hulle veral in Sparta en Athene baie aandag daaraan gegee.
3 Toerusting en terme
4 Oefeninge vir mans
5 Oefeninge vir vroue
9 Gimnastiek in Suid-Afrika
Die vroulike gimnastiekspan van Brittanje by die Olimpiese Spele van 1908
In antieke Griekeland is drie programme vir gimnastiekoefening ontwikkel: een vir die handhawing van 'n goeie fisiese toestand, een vir militêre opleiding, en 'n derde as deel van die voorbereiding vir atlete. Die Grieke het geglo dat die eenheid van liggaam en gees slegs behaal kan word deur die deelname aan fisiese oefening. Gedurende die Renaissance het Europa onder die besef gekom van die belangrikheid van liggaamlike opvoeding, danksy die herontdekking van die Griekse en Romeinse beskawings. In die agtiende eeu is dit 'n stap verder gevoer en het liggaamsopvoeding 'n plek in die skool gekry.
Uiteindelik het mense soos J B Basedow, J C F Gutsmuths, J H Pestalozzi, F Jahn en A Spiesz 'n heeltemal nuwe inhoud daaraan gegee en is dit vereng tot metodies geordende, doelbewus gekonstrueerde bewegings waarvan die uitvoering voorgeskryf is. Nachtegall, Niels Bukh en Per Henrik Ling van die Skandinawiese lande het ook belangrike bydraes gelewer. Duitsland het in die vorige eeu gimnastiek begin aanmoedig. Die Duitser Friedrich Jahn, die skepper van moderne gimnastiek, het in 1811 die Turnverein ('n landwye Duitse gimnastiekvereniging) in Berlyn gestig. Hy het baie van die oefeninge ontwerp, asook sommige van die apparate wat later in gimnastiek gebruik is, soos die ongelyke brug, die ringe, en die brug. Sy hoofdoel was om die liggaam te versterk en selfdissipline te ontwikkel.
Duitsers en Swede wat in die negentiende eeu na die VSA geëmigreer het, het gimnastiek ook daar laat posvat, en 'n kombinasie van die Duitse en Sweedse stelsel is by liggaamsoefening-programme in skole in Amerika ingestel. In Brittanje was daar veral in militêre kringe baie belangstelling. Daarvandaan het gimnastiek geleidelik deur Europa versprei, en daarna oor die hele wêreld. Gimnastiek het die sterkste ingang gevind in Europa, en Amerika en Japan was tot baie onlangs die enigste lande buite Europa wat ooit by die Olimpiese Spele 'n individuele titel of 'n spantitel verower het. In Amerika self is die toon nog altyd deur Amerikaners van Switserse afkoms aangegee. Sedert die Sestigerjare het Japan se mansgimnaste egter merkwaardige opgang gemaak. Die grootste gimnas wat die wêreld nog gesien het, was die Roemeense skooldogter, Nadia Comaneci, wat by 1976 se Olimpiese Spele in nommer na nommer volpunte behaal het. Dit was so ongehoord dat die telborde nie eens toegerus was om volpunte aan te dui nie! In 1977 het Comaneci en 'n paar van haar landgenote nog internasionale vrouegimnastiek oorheers, maar teen die volgende jaar was die Russiese vroue, soos Nelli Kim, Elena Moetsjina en Maria Filatowa besig om hulle verby te steek.
Toerusting en terme[wysig | wysig bron]
Oefeninge vir mans[wysig | wysig bron]
'n Roetine met dans-agtige bewegings en akrobatiese vaardighede, wat op 'n vierkantige 12 m mat uitgevoer word. Dit word bi