‘n Kruisdood was grusaam. Selfs die Romeine wat dit moes uitvoer het gedink daar is niks erger nie. Geen Romeinse burger is gekruisig nie. Die doodstraf vir ‘n Romein was onthofing of die gifbeker as gedwonge selfdood. Kruisiging was vir slawe en kriminele. Die kruis was oorspronklik ‘n Persiese teregstellingsmetode. Die motief vir so ‘n wrede dood was dat die bloed van ‘n krimineel so afstootlik was dat dit nie die aarde kan besmet nie. Die Kartagiërs in Noord-Afrika het dit by die Persiërs oorgeneem. Deur hulle het die Romeine die praktyk leer ken.
In Jerusalem is die teregstellingsheuwel Golgotha (Hebreeus) genoem. Dit beteken letterlik die skedel. Dit kan wees dat die heuwel soos ‘n skedel gelyk het, maar ook omdat die gekruisigdes nooit die eer van ‘n graf kon hênie. Die lyke is op ‘n mens-ashoop gegooi vir die honde en die kraaie tot net die kaalgevrete bene oorgebly het. Dit kon dae neem voordat iemand sterf aan ‘n kruis. Die Jode het egter altyd teen die aand die dooies begrawe. ‘n Hoop lyke net buite die stad moes vir die Jode ‘n bitter aanstoot gewees het.
Sy “misdaad” is in Hebreeus, Grieks en Latyn geskryf. Dit was die drie groot nasies van daardie tyd. Saam moes hulle talente die wêreld ‘n beter plek gemaak het: die Romeine met regering en administrasie, die Grieke met filosofie en kuns en die Hebreërs met die waarheid van God.
Die opskrif bokant die kruis was ‘n irritasie vir die Jode. Pilatus het dit met opset gedoen. Die Joodse leiers het hom gevra om dit te verander. Hy het geweier en gesê: Wat ek geskryf het, het ek geskryf. Hoewel sy woorde sterk was, het hy nogtans ‘n onskuldige man ter dood veroordeel.
Raak dit julle nie, julle almal wat met die pad verbygaan? Kyk tog self of daar ‘n smart is soos die smart wat oor my gekom het, wat die Here my aangedoen het die dag toe sy toorn losgebreek het. (Klaagliedere 1:12)
Dit was altyd gevaarlik om met die misdadiger geassosieer te wees. Die vroue se toewyding en liefde het hulle vrees oorkom. Hulle was daar by Hom, in Sy teenwoordigheid tot op die heel einde.
Selfs daar aan die kruis, vergeet Jesus nie Sy verpligting as die oudste seun nie. Hy maak voorsiening vir die versorging van Sy ma en vra Johannes, sy neef en getroue volgeling om na Sy ma om te sien.
Hy het sekerlike bietjie water verwag, maar hulle het hom die gewone mengsel van suurwyn en gal gegee om die pyn te verlig. Toe Hy dit proe het Hy dit geweier.
Die Romeine het nie liggaam van ‘n gekruisigde begrawe nie. Soms het die lyk vir dae aan die kruis gehang. Daarna is dit vir die honde en die kraaie op ‘n ashoop gegooi. Die Jode het die aand van die dag van dood begrawe (Deuteronomium 21:22-23).
Maar oor die koningshuis van Dawid en oor die inwoners van Jerusalem bring Ek ‘n gees van welwillendheid en van berou: hulle sal na hom kyk vir wie hulle doodgesteek het en hulle sal oor hom treur soos ‘n mens treur oor ‘n enigste kind, hulle sal oor hom huil soos ‘n mens oor ‘n oudste seun huil. (Sagaria 12:10)
Sommige van die kommentare skryf oor die moontlikheid dat Jesus letterlik van ‘n gebroke hart gesterf het. Wanneer die hart bars, meng die bloed met die vloeistof om die hart. Water en bloed het uitgekom toe hulle Hom steek.
Beide van hulle is met opset uit die groep gelaat wat in die nag in die huis van die Hoë Priester vir die verhoor van Jesus vergader het. Die Sanhedrin het nooit in die nag ontmoet nie. Die Hoë Priester het dus die verskoning gebruik om te sê dat die dringendheid van die verhoor buitengewoon was en dus nie vir al die lede nie. Hy het heel moontlik geweet hy teenstand van hierdie twee lede sou gehad het. Die duistere werke van die Raad moes onder die bedekking van duisternis plaasvind.
Dikwels konfronteer die dood ‘n mens met die basiese beginsels wat die lewe bepaal. Oppervlakkigheid maak plek vir erns.