Bedrieg ons onsself met geestelike ondersoek? - Interessant
Die sjamane van die antieke wêreld het soveel meer diepte gehad as geestelike leiers van vandag, nie waar nie? Ok, miskien is dit tyd om daardie rooskleurige bril in te span.
Meer as een van ons het 'n grootouer of ouderling hoor sê: "Terug in die goeie ou dae ..."
Wat my verbaas het, was toe ek hierdie woorde begin uitspreek, oor dae wat voor my bestaan ​​gekom het, selfs 'n nadenke. Ek dink dit is 'n neweproduk van die bestudering van alternatiewe gesondheid, en meer spesifiek antieke mediese en geestelike praktyke.
Ek dink dat ek die Oosterse geestelik geneig van die verlede glo kinda weet beter as ons, of is ten minste meer ingestel as wat ons is, is deel van my geslag se las. Ons het baie meer toegang tot Oosterse ideale as ooit tevore, en gees buite die Christendom het die popkultuur binnegedring.
Toe ek op 'n onlangse artikel op Slate.com, met die titel Doen Shamans meer seks, teëkom, het ek 'n bietjie gehuil (by myself) toe ek die skrywer Robert Wright se openingsparagraaf gelees het:
Sou dit nie wonderlik wees om terug te wees in die jagter-versamelaar-dae nie? Voordat die geestelike soeke van die mensdom deur die 'meedoënlose aanslag van Westerse wetenskaplike materialisme' en 'dogmatiese manlik-gedomineerde godsdiens' gekorrupteer is? Toe daar sjamane was - geestelike leiers - wat ons kon toevoeg tot 'die koninkryk van die magiese', vir ons 'die werklikheid agter die skynbare werklikheid', en ons sodoende kon laat verstaan ​​hoe die heelal regtig werk?
Wright sê verder dat hy twyfel dat 'onselfsugtige, geestelike leiers' meer algemeen voorkom in die 'bloeitydperk van sjamanisme', of dat die 'geestelike soeke minder beskadig is deur manipulasie en reguit charlatanisme' as vandag.
Alhoewel ek nie seker is dat ek saamstem dat daar 'n glansdag van shamanisme was nie, kan ek sien hoe dit gaan. Tesame met ons soeke na suiwerheid, wil ons graag die gras is groener aan die ander kant.
Ek weet ek kan hierdie benadering ook met reis gebruik, aangesien die innerlike en uiterlike reis natuurlik diep verbonde is. Ek dink dikwels dat 'n ander plek (in hierdie geval, fisieke land) beter is, meer bied en meer diepte het as die plek waar ek my tans bevind.
En daarom is ek op 'n nuwe plek gevestig, en ek sien al die grootheid daarvan vir 'n paar dae. Maar uiteindelik begin ek agterkom dat die minder helder kolle onder hulle wegkruip, want die vernis kom stadig af.
Skielik het baie van die probleme wat op die laaste plek daar was op die nuwe plek verskyn, en ek begin droom van daardie volgende perfekte bestemming. Maar wat is die verbindende faktor hier? My.
As ons altyd buite onsself soek na perfeksie - of dit nou 'n ou tradisie is het spiritualiteit reg gedoen, of die uiteindelike plek om winkel te stig - ons sal altyd teleurgesteld wees sodra ons die hele prentjie ontdek, wat waarskynlik sleg gaan met die goeie.
Wees lief vir jou sjamane en die wêreld om jou, maar vergeet nie om die rooskleurige bril af te neem en na die werklikheid te kyk nie. Dit maak die lewe, wel, meer waar.
Dink jy dat êrens anders beter is as die plek waar jy is, of is jy tevrede met waar jy jouself op die oomblik bevind? Deel u gedagtes hieronder.