Geskryf deur James Zogby
Die verkiesing van Donald Trump was die byproduk van ons partydige disfunksie. (Foto: Matthew Busch / Getty Images)
Terwyl sy basis steeds betower deur die 'nuwe klere van die keiser', is die wêreld verbaas oor die naakte waarheid dat Amerika nie net nie in staat is om die wêreld te lei nie, maar ook nie sy eie mense beskerm nie.
'En al die King's se perde en al die King's se manne kon Humpty Dumpty nie weer aanmekaar sit nie.'
Ek volg wêreldwyd kommentaar oor die rampspoedige hantering van die koronaviruspandemie oor my land, met gelyke mate van frustrasie, woede en verleentheid. Skrywers uit Europa, die Arabiese wêreld, Israel en diegene wat hier tuis is, het opgemerk oor ons wanfunksionele politiek, die onbeholpe en chaotiese reaksie van ons leierskap, en ons mislukkings om ons eie mense te versorg en om leierskap in die wêreld te bied. Hier is 'n paar voorbeelde van onlangse opmerkings van skrywers wat histories vriende van Amerika was:
An uittreksel van 'n Israeliese kommentator -
'Die land lyk soos 'n treinwrak: sy stelsels is besig om te val, hospitale stort ineen, pasiënte huil om hulp en lyke stapel op in tydelike lykshuise. New York, die juweel in die kroon, het verander in 'n spookstad en 'n vallei van die dood: die onverklaarbare hoofstad van die vrye wêreld kan nie sy skande verberg nie ...
'Dit kon Amerika se beste uur gewees het ... Eerder as om 'n rolmodel vir almal te dien, het Trump se Verenigde State 'n slegte grap geword.'
dit uit die Arabiese Golf -
'Die afgelope paar maande het ek baie ure spandeer ... op televisie gekyk na die agteruitgang van die situasie in die Verenigde State, verwonderd oor die syfers wat die verkrummelende ekonomie van die rykste land ter wêreld openbaar, en die toenemende aantal korona. slagoffers. Dit laat 'n mens wonder: waarom is die rykste, mees gevorderde en mees beskaafde staat, wat die meeste baat vind by die wêreld rykdom, dieselfde waarin die aantal sterftes deur koronavirus 'n derde van die sterftes wêreldwyd oorskry het ...? "
En kritici uit Europa was nie minder hard nie: bevraagteken president Trump se begrip van die werklikheid; uiting gee aan sy verwarrende en dikwels teenstrydige stellings; en verklaar dat die VSA "nie meer geskik was om te lei nie;" en treur oor wat geword het van die eens 'blink stad op die heuwel'.
Hoe het ons op hierdie punt gekom?
As daar iets is, het Trump en die coronavirus daartoe gelei om die foutlyne in ons wanfunksionele politiek sowel as ons verlies aan status in die wêreld te beklemtoon (sowel as om dit te vererger).
In die eerste plek is dit nie Donald Trump of die pandemie van koronavirus wat die Amerikaanse beleid verbreek het nie. Hulle is ook nie verantwoordelik vir die ondergang van Amerikaanse leierskap in die wêreld nie. Ons was reeds gebreek en ons leierskap is lankal besig om agteruit te gaan. As daar iets is, het Trump en die coronavirus daartoe gelei om die foutlyne in ons wanfunksionele politiek sowel as ons verlies aan status in die wêreld te beklemtoon (sowel as om dit te vererger).
Dit was net drie dekades gelede dat die Sowjetunie in duie gestort het om die VSA as die enigste supermoondheid te verlaat. Met die oorwinning oor hierdie oorwinning het sommige kommentators voortydig die voorkoms van 'n “Nuwe Wêreldorde” in die vooruitsig gestel en arrogant begin plan maak vir 'n "Amerikaanse eeu." Hul dapperheid het slegs 'n dekade geduur voordat die Amerikaanse leierskap begin ontrafel het, grootliks as gevolg van die rampspoedige reaksie van die Bush-administrasie op die terreuraanvalle van 9/11. Terwyl die meeste nasies regoor die wêreld gereed was om met die VSA saam te werk om die oortreders van daardie aaklige slagting van onskuldiges te straf, het die Bush-administrasie, gelei deur hubris en blinde ideologie, die land in twee oorloë gelei wat in plaas van die Amerikaanse leierskap te projekteer en te verseker, het gelei tot 'n Amerika wat swakker, minder gerespekteer en meer geïsoleer was as op enige ander tydstip in ons moderne geskiedenis. Die koste van die oorloë in lewens, skat, vertroue en aansien het geleenthede vir ander nasies, soos China en Rusland, geskep om hulself op streeks sowel as wêreldwye gebiede te betree en die deur oop te maak vir die huidige multi-pool wêreld.
Terwyl president Barack Obama die omvang van die probleme wat deur sy voorganger geskep is, besef, is sy pogings om die VSA uit Irak en Afghanistan te onttrek en Amerika se beeld te herstel, belemmer deur die feit dat hy nie die kompleksiteit van die uitdagings as gevolg van die oorlog en die wanfunksionele begrip begryp nie. hiperpartydigheid van ons politiek. Ek kan onthou dat ek 'n aantal vooraanstaande figure van die Bush-administrasie en die Republikeinse verkose amptenare bespreek het onmiddellik na Obama se toespraak oor 'n nuwe begin in Kaïro. Hulle gebruik almal dieselfde praatpunte en sê dat Obama Amerika verraai het deur marteling te veroordeel, swakheid getoon het deur teen die oorlog te praat en Israel uitverkoop het deur hul nedersettingsbeleid teë te staan. Toe die gasheer van een van hierdie shows gevra word of ek glo dat Obama daarin kon slaag om die diep kloof te oorbrug, het ek geantwoord dat hy 'n beter kans het om dit met die Arabiese en Moslemwerelde te doen as met die Republikeine hier tuis.
Obama se pogings om van rigting in die Midde-Ooste te verander, was styf, maar hy het wel daarin geslaag om ten minste 'n deel van die argitektuur van wêrelddiplomasie wat die Bush-administrasie in die steek gelaat het, te rekonstrueer. Hy het ooreenkomste onderhandel om klimaatsverandering te hanteer, China se groeiende invloed in Asië te versterk en Iran se kernprogram te beperk.
Omdat Republikeine al drie teenstaan, het Obama die amp verlaat met die geboue wat hy op wankelrige grond gebou het. Uiteindelik sal Obama onthou word omdat hy hoë verwagtinge geskep het wat versuim het om te realiseer, wat gelei het tot nog groter kommer oor Amerika se vermoë om in die wêreld te lei.
Die verkiesing van Donald Trump was die byproduk van ons partydige disfunksie. Sy “populisme” is aangevuur deur vreemdelingehaat, rassisme en die woede van die middelklas wat die Republikeinse party al dekades lank gekweek het. Nadat hy in sy amp was, het Trump weggeloop van al die internasionale ooreenkomste wat deur sy voorganger onderhandel is, sy rug op baie van die Europese bondgenote van die VSA gerig, 'n aantal nuutgevonde regse leiers ondervra en teenstrydige boodskappe gestuur oor Amerika se verbintenisse in die wêreld. .
Hy was nog nooit die showman nie, maar het nooit opgehou om sy populistiese ondersteuningsbasis aan te wakker nie, en om partydige disfunksie tot nuwe vlakke te neem. Terwyl sy chaotiese en onortodokse bestuurstyl en sy teenstrydige uitsprake verwarring oor sy beleid geskep het, het Trump nietemin die Republikeinse lyn oor belasting, deregulering en die aanstelling van konserwatiewe beoordelaars laat toeneem. Hy het ook talle regeringsinstellings ontbind of erg verswak en ongekwalifiseerde misdadigers in kritieke regeringsposte geplaas.
Toe kom die pandemie.
Trump se aanvanklike instink was om te beweer dat dit net 'n griep is en binnekort sou verbygaan. Toe die impak van die pandemie duidelik geword het, het hy hom na Twitter en daaglikse perskonferensies gerig om op sy vyande te spog, te mislei en uit te steek. Soos hy al so gereeld in sy politieke loopbaan gedoen het, het hy op vreemdelingehaat en woede teenoor Demokrate en 'elites' staatgemaak om te ontken dat hy ooit verkeerd was en sy leierskap trompop gesit het.
Dit alles kan help om sy basis te versterk en hulle te laat voel dat hy wen teen die “onsigbare vyand” wat hy sê ons verslaan. Maar die getalle bewys anders. Terwyl sy basis steeds betower deur die 'nuwe klere van die keiser', is die wêreld verbaas oor die naakte waarheid dat Amerika nie net nie in staat is om die wêreld te lei nie, maar ook nie sy eie mense beskerm nie. In die verlede sou Amerika 'n wêreldwye poging in samewerking met ander lande lei om 'n genesing te vind en hulp te verleen. In plaas daarvan het ons ons finansiële hulp aan die kwesbaarstes teruggetrek en is die wêreldmarkte besig om beskermende toerusting op te koop wat ons nie kon produseer en op voorraad maak nie. Terselfdertyd oorskry ons besmetting en sterftesyfers elke ander land. Ons toetskoerse is aansienlik laer as die meeste ander lande.
Die wêreld sien dit alles en betreur die voortdurende agteruitgang van die eens groot supermag wat die Koue Oorlog gewen het. En hulle wonder of Amerika na dekades van verdieping van die funksionering en agteruitgang van die partye in staat sal wees om sy leiersrol te herwin.
Dr. James J. Zogby is die skrywer van Arabiese stemme (Palgrave Macmillan, Oktober 2010) en die stigter en president van die Arab American Institute (AAI), 'n organisasie in Washington, DC, wat dien as die politieke en beleidsnavorsingsarm van die Arabiese Amerikaanse gemeenskap. Sedert 1985 het dr. Zogby en AAI Arabiese Amerikaanse pogings gelei om politieke bemagtiging in die VSA te beveilig. Deur die kiesersregistrasie, opvoeding en mobilisering het AAI Arabiese Amerikaners in die politieke hoofstroom ingetrek.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Die einde van die Amerikaanse ryk: Covid-19 ontbloot 'n keer 'n groot supermag as epiese mislukking
Kan Liefdadigheid Joernalistiek Stoor Van Markmislukking?
Wat die Bisantynse Ryk ons ​​oor die opkoms kan vertel ...
Die groter goed en waarom is dit meer as ooit