Gedig: Eden – SossusomgewingArgieffoto (Sossusvlei) (Foto: Andreas Glöckner/Pixabay) Trienke Laurie (Geb. 1946) Vir Lucas en Antoinette Venter Soos in Eden, in Genesis, is alles nuut, nog onbenoemdes. Ons soek elke voël se genus en gebied. Die tjeriktik se wysie word nagefluit, op sysies se kleur en die spesie besluit. Man en vrou staan in verwondering, besin soos Adam en Eva aan die begin. !narra, peul en klip en kuttel het elk ŉ eie storie, naam en doel. Die !narra is die woestyn se waatlemoen. Die kameeldoringpeul groei by gorra en geul en is graanvlokkies vir die gemsbok – ŉ netwerk van neusaartjies verkoel die bloed voor dit vloei na sy brein. As die aardwolf termiete vreet, stuur hulle ŉ waarskuwingsein en word dan onsmaaklike goed. Gneis is ŉ donker en ligte steen deur hitte aanmekaar gesweis; kalamiet mag nou steen wees maar was millenniums gelede riet. Die kuttels wat langsaam vergaan, wys op gemsbok se bestaan. Kom dit effe reën dan blom die ghaap en blomparasols word paraplu’s en paddastoele spring die pad vol. Soos ŉ rol Herero-rokgoed sprei die reënboog, kam oor duinekruin die lig – oor peul, oriks en oniks termiet en aardwolf bruin gneis, kalamiet, kleikluit en kuttel – omkring asof simbool elke skaars ding met ŉ oureool.