Die Europese yster- en staalgemeenskap - Verloop van Geskiedenis - 2021
Die Europese yster- en staalgemeenskap
Die Europese yster- en staalgemeenskap (EISC) word deur baie gesien as die begin van die proses wat tot die Europese Unie gelei het. Die Europese yster- en staalgemeenskap is deur Robert Schuman en Jean Monet voorgestel en het in 1951 tot stand gekom.
Teen 1950 het baie dele van die oorlog wat verskeur is, Wes-Europa herstel van die verwoestende uitwerking van die Tweede Wêreldoorlog. Die primêre rede vir hierdie herstel was die geld wat deur die Marshall-plan aan Wes-Europa voorsien is. Marshall was van mening dat 'n finansieel en ekonomies veilige Wes-Europa nie op kommunisme sou val nie en dat die streek 'n groot handelsvennoot met Amerika sou word. Baie mense in Frankryk het Marshall se optimisme vir Wes-Europa nie ten volle gedeel nie. In Frankryk was daar 'n algemene gevoel dat die streek weer deur Wes-Duitsland oorheers sou word as die regte geleenthede sou ontstaan. Daarom is daar 'n kans dat Wes-Duitsland in die toekoms weer Frankryk sou bedreig.
Schuman en Monet was op die punt om 'n manier te vind om Frankryk en Wes-Duitsland nader aan mekaar te bind, sodat die gedagte om die een die ander te dreig in die verlede terugsak. Hulle het voorgestel dat die yster- en staalbedrywe van Wes-Europa onder 'n
"Gemeenskaplike hoë gesag in 'n organisasie wat oop is vir alle ander lande."
Daar was 'n mate van ekonomiese samewerking tussen Duitsland en Frankryk voor die Tweede Wêreldoorlog, en die begeerte was om dit na die oorlog te herstel.
Frankryk het 'n baie goeie ekonomiese rede gehad om haar gewig agter die projek te plaas, aangesien Wes-Duitsland se steenkool- en staalproduksie vinnig uitgebrei het. Wat die EISC sou word, het Frankryk 'n hefboom tot hierdie groei gegee. Die politieke klimaat van destyds het nie toegelaat dat Wes-Duitsland enige nuwe organisasie oorheers nie en die enigste land wat hierdie rol kon vul, was Frankryk. Die Franse het tereg opgemerk dat die Verenigde Koninkryk nie by 'n organisasie sal aansluit wat van enige lid vereis het om die beheer oor hul yster- en staalbedryf effektief aan 'n eksterne liggaam oor te gee nie.
Terwyl die Verenigde Koninkryk sy eie greep op die yster- en staalbedryf wou behou, was dit nie so op die vasteland van Wes-Europa nie. Italië, Nederland, België en Luxemburg het almal die waarde van groter Europese integrasie gesien as toekomstige konflik uitgeroei sou word. Hierdie lande het by die besprekings aangesluit en in 1951 is die Verdrag van Parys onderteken.
Die Verdrag van Parys het die Europese Gemeenskap vir yster en staal opgerig waarby Frankryk, Wes-Duitsland, Italië en die Benelux-lande saamtrek. Die verdrag het drie hoofpunte:
1) Daar sal een mark wees vir steenkool- en staalprodukte van die ses lidlande met 'n einde aan gewoonteregte tussen hulle.
2) Die EISC sal onder die beheer van die 'Hoë Gesag' wees. Jean Monet was die eerste president van die Owerheid.
3) Die verdrag het ook 'n Raad van Ministers, 'n Parlementêre Vergadering en 'n Hof van Justisie ingestel.
Die EISC se logika was om te verseker dat die lidlande binne 'n gereelde voorraad yster en staal het en dat die koste van elke produk bekostigbaar was. Die wins word egter nie as 'n vuil woord gesien nie, aangesien geld nodig was om die EISC voortdurend te moderniseer. Die leiers van die EISC was ook van mening dat die organisasie moes uitbrei as dit sou ontwikkel. Wat 'n groot ekonomiese ontwikkeling in Europa sou wees, het ook tot 'n groot teenstand in die Britse yster- en staalbedryf gelei. Sulke wedywering het byna sekerlik bygedra tot die anti-Europa-sentiment wat destyds in die Verenigde Koninkryk bestaan ​​het - een wat deur Charles de Gaulle geïdentifiseer en opgevang moes word.
Kyk die video: 04 Die Toekoms Geopenbaar - Europa voorspel (September 2021).
Copyright 2021 \ Ensiklopedie van geskiedenis, wat alle onderwerpe en gedeeltes dek \ Die Europese yster- en staalgemeenskap