Die pas aangewese president van Suid-Afrika, Cyril Ramaphosa, het finaal al die kleure behalwe geel, groen en swart uit die spreekwoordelike “reënboog van die nasie” gewis toe hy op Vrydag 16 Februarie in sy intree-“boodskap aan die nasie”, in opvolging van sy inhuldiging as staatshoof, bevestig het dat onteiening van eiendom sonder kompensasie in Suid-Afrika ’n werklikheid gaan word.
Hierdie uitspraak het ’n groot opskudding wêreldwyd veroorsaak, want ook die internasionale reg gaan deur die voorgenome onteiening geskend word. Sedertdien het die Australiese regering aangedui dat hy Suid-Afrikaanse boere wat hul grond deur onteiening verloor, met ope arms in daardie land verwelkom.
Hierdie vrywillige, slaafse samewerking met ’n onderdrukkende en radikaal onetiese regeringstelsel staan bekend as die Stockholm-sindroom: ’n oorlewingsmeganisme waardeur die indruk gewek word dat ’n slagoffer sy verdrukkers en onderdrukkers vertrou en hulle ook goedgesind is.
Soos in die bloedige Russiese Rewolusie, wat presies ’n eeu gelede met die massamoord op derduisende Wit Russe en hul tsaar Nikolaas en sy gesin begin het, is die beoogde Nasionale Demokratiese Rewolusie van Suid-Afrika niks anders nie as ’n miskenning van die reg, die grondwet en basiese menseregte – en is dus ’n brutale en misdadige magsvergrype. Dit is nie om dowe neute dat die Kommunisme alle vorms van godsdiens verwerp nie, want die etiese gedrag is gewortel en gevestig in die godsdiens.
Sy talle manuskripte en voorheen ongebundelde artikels is pas deur sy dogter, Margaretha Schäfer, in samewerking met die uitgewer SunMedia van Stellenbosch, gepubliseer. Sy vertaal tans ook sy reeds gepubliseerde boeke in Engels, sodat dit wyer gelees kan word deur mense wat nie in staat is om die oorspronklike in Afrikaans te kan lees nie.
Berigte uit die Dorsland en ander pioniergewestes is ’n A4-bundel in sagteband van artikels wat Van der Merwe van 1938 tot 1968 oor die Trekboere en ander pioniers van die Sandveld en die Cederberge, Namakwaland, Boesmanland, die Kalahari, die Weskus, Noord-Kaap, Griekwaland, Betsjoeananland vir algemene Afrikaanse tydskrifte geskryf het. Meer oor P.J. van der Merwe is ’n soortgelyke bundel, ook in sagteband, van biografiese opstelle deur verskillende skrywers, meestal medehistorici, oor die lewe en werk van hierdie noukeurige navorser.
Sy boek oor die Dorslandtrekkers neig om die grens tussen geskiedskrywing en boekstawing van die volksboukuns oor te steek.
Ná sy dood in 1979 het die SA Argiefkommissie sy omvattende navorsing oor die Voortrekkers en die Matabeles onder hierdie tema in die Argiefjaarboek vir Suid-Afrikaanse Geskiedenis (Deel II 49ste Jaargang, Staatsdrukker, Pretoria 1986) gepubliseer.
Dit was juis oor sy immer bedrywige lewe as rondreisende navorser dat Van der Merwe homself nooit die kans gegun het om sy veldwerk in boeke om te skep nie. Hy het beswaarlik tyd gehad om kernagtige, hoofsaaklik volksboukundige, artikels vir die Afrikaanse tydskrifmark te skep, voordat hy op ’n volgende sending na die uitgestrekte platteland vertrek het.
Daarom is sy dogter, Margaretha, ’n joernalis en taalpraktisyn in eie reg, se insameling en geïllustreerde bundeling van haar pa se volkboukundige artikels oor soveel dekades uit die vermelde Kaapse dagkoerant en die Naspers-tydskrifte, ’n lofwaardige taak wat applous verdien. In hierdie twee bundels ontvou die boeiende waarheid oor grondbesit in Suid-Afrika, wat tans so nodig is om te dien as borswering teen ’n skreiende én skrynende onkunde by die meeste landsburgers; ’n onkunde wat hulle verslae en magtelose slagoffers maak van onetiese magsvergrype deur ’n radikale kommunistiese regime. Boonop versterk hierdie onkunde oor grondbesit die skepping van ’n valse, maar venynige, politieke wapen om veral die Afrikaanse gemeenskap in die oë van die buiteland – en ook onder mekaar – te demoniseer, sodat hulle geheel en al van hul Suid-Afrikaanse burgerskap, verblyfreg, eiendom en selfs hul lewe sonder veel weerstand vervreem kan word.