Wat is presies 'n sielkundige afwyking? Hoe word 'n sielkundige versteuring gediagnoseer? Om presies te definieer wat 'n geestesversteuring is, kan moeilik wees en definisies het mettertyd verander.
Die eerste probleem is dat sielkundiges eers moet besluit hoe om wanorde te definieer. Hoe bepaal jy of daar iets sielkundig verkeerd of ongesond is oor 'n persoon? Hoe besluit jy wat is normaal en wat is abnormaal?
As u wanorde sou definieer as iets wat buite die statistiese norm lê, word mense wat as buitengewoon talentvolle of begaafde in 'n bepaalde gebied beskou word, as abnormaal beskou. Dus, eerder as om te fokus op aksies wat buite die normale statisties gesproke beskou word, is sielkundiges geneig om te konsentreer op die resultate van daardie gedrag. Gedrag wat as maladaptief beskou word, veroorsaak groot persoonlike nood en onderbreek daaglikse funksionering, word waarskynlik as abnormaal gemerk.
Vandag stem baie sielkundiges saam dat sielkundige afwykings gekenmerk word deur beide persoonlike nood en gestremdheid in verskeie areas van die lewe.
Kom meer te wete oor hoe klinici geestesversteurings definieer en klassifiseer en ontdek hoeveel mense elke jaar deur sulke siektes geraak word.
Wat is 'n sielkundige afwyking?
'N Sielkundige afwyking, ook bekend as 'n geestesversteuring, is 'n patroon van gedrags- of sielkundige simptome wat verskeie lewensareas beïnvloed en nood veroorsaak vir die persoon wat hierdie simptome ervaar.
Die nuutste uitgawe van die Amerikaanse Psigiatriese Vereniging se diagnostiese handleiding, die DSM-5, definieer 'n geestesversteuring as:
"'n sindroom wat gekenmerk word deur 'n klinies beduidende versteuring in 'n individu se kognitiewe, emosieregulering of gedrag wat 'n disfunksie weerspieël in die psigologiese, biologiese of ontwikkelingsproses onderliggend aan geestelike funksionering. Geestesversteurings word gewoonlik geassosieer met beduidende nood in sosiale , beroeps- of ander belangrike aktiwiteite. "
Die DSM-5 merk ook op dat verwagte antwoorde op 'n algemene stressor, soos die dood van 'n geliefde, nie as geestesversteurings beskou word nie. Die diagnostiese handleiding stel ook voor dat gedrag wat dikwels in stryd met sosiale norme oorweeg word, nie oorweeg word nie, tensy hierdie optrede die gevolg is van sommige disfunksie.
Hoe word sielkundige afwykings gediagnoseer?
Die klassifikasie en diagnose is 'n belangrike bron vir beide geestesgesondheidsverskaffers en geestesgesondheidskliënte. Alhoewel daar geen enkele, definitiewe definisie van geestesversteurings is nie, het 'n paar verskillende klassifikasie- en diagnostiese kriteria ontstaan. Klinici gebruik die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings , gepubliseer deur die Amerikaanse Psigiatriese Vereniging, om vas te stel of 'n stel simptome of gedrag voldoen aan die kriteria vir diagnose as 'n sielkundige afwyking. Die Internasionale Sistematiek van Siektes, gepubliseer deur die Wêreldgesondheidsorganisasie, word ook gereeld gebruik.
Doel van 'n diagnose
Terwyl sommige mense kan vermy om 'n diagnose uit vrees vir sosiale stigma te soek, is 'n diagnose noodsaaklik om 'n effektiewe behandelingsplan te vind. 'N Diagnose gaan nie oor die toepassing van 'n etiket op 'n probleem nie; Dit gaan oor die oplos van oplossings, behandelings en inligting rakende die probleem.
Relatief onlangse navorsing het getoon dat sielkundige afwykings veel meer wydverspreid is as voorheen geglo. Volgens die Nasionale Instituut vir Geestesgesondheid (NIMH) ly ongeveer 26 persent van Amerikaanse volwassenes oor die ouderdom van 18 aan 'n paar diagnoseerbare versteurings in 'n gegewe jaar.
Die 1994 Nasionale Komorbiditeitsopname (NKV) het aangedui dat 30 persent van die respondente simptome van minstens een sielkundige versteuring in die vorige jaar ervaar het. Die opname het ook getoon dat byna die helfte van alle volwassenes op een of ander stadium in hul lewe enige vorm van geestesversteuring ervaar.
Die Nasionale Instituut vir Geestesgesondheid (NIMH) skat dat daar in 2014 ongeveer 9,8 miljoen volwassenes in die VSA was met 'n ernstige geestesongesteldheid. NIMH definieer ernstige geestesongesteldheid as 'n verstandelike, gedrags- of emosionele wanorde wat binne die afgelope jaar diagnoseerbaar is, wat voldoen aan diagnostiese kriteria wat deur die DSM-IV gespesifiseer word. Hierdie afwykings moet ook lei tot ernstige inkorting in funksionering wat perke of inmeng met een of meer belangrike lewensaktiwiteite.
'N Studie van 2005 het die Nasionale Komorbiditeitsopname gerepliseer en bevind dat 12-maande-voorkomsskoerse sowat 26 persent onder Amerikaanse volwassenes was. Angsversteurings verteenwoordig die mees algemene sielkundige afwykings (18,1 persent), met gemoedsversteurings (9.5 persent), impulsbeheer (8,9 persent) en substansverwante afwykings (3,8 persent) wat volg.
Verskillende tipes geestesversteurings
Die DSM beskryf ongeveer 150 verskillende sielkundige afwykings, sowel as versteurings wat onder 'n kategorie van soortgelyke of verwante wanorde subtipes val. Sommige van die prominente diagnostiese kategorieë sluit in eetstoornisse, gemoedsversteurings , somatoformafwykings, slaapstoornisse, angsversteurings en persoonlikheidsversteurings .
Kessler, RC, McGonagle, KA, Zhoa, S., Nelson, CB, Hughes, M., Eshleman, S., en ander. (1994). Lewenslange en 12 maande voorkoms van DSM-III-R psigiatriese versteurings in die Verenigde State: Resultate van die Nasionale Komorbiditeitsopname (NKV) . Argiewe van Algemene Psigiatrie, 51, 8-19.
Kessler, RC, Chiu, WT, Demler, O., Merikangas, KR, & Walters, EE (2005). Voorkoms, erns en comorbiditeit van 12 maande DSM-IV versteurings in die National Comorbidity Survey Replication. Argief van Algemene Psigiatrie, 62 (2), 617-627.
Nasionale Instituut vir Geestesgesondheid. (2008). Die getalle tel: Geestesversteurings in Amerika.
Nasionale Instituut vir Geestesgesondheid. (2014). Ernstige geestesongesteldheid (SMI) onder Amerikaanse volwassenes.