04 | October | 2015 | BILTONG & POT- ROAST
SEWE DAE IN DIE WOESTYN (DEEL 3)
October 4, 2015 by Biltong & Pot-roast
Ek het baie goed nie geweet nie. Ek het nie geweet mens kan in die woestyn so meegevoer raak nie. Ook nie dat Dubai so groot is nie. En ek het nie geweet dat daar so baie Suid-Afrikaners is nie. Maar laat dinge nou nie vooruit geloop word nie.
Die bussie laai ons by 'n enorme winkelsentrum af – die Emirates Mall. Maar ons vertoef nie daar nie – dáár haal ons die metro-trein wat ons na 'n nog groter sentrum toe neem. Die Dubai Mall.
Wat eerste opval is hoe skoon die stasies en treine is. Op die trein en, sou ek later uitvind, op die busse ook, is daar 'n gereserveerde area waar slegs vrouens, indien hulle dit sou verkies, en kinders kan sit. Die vrouens kan natuurlik in die ope area ook sit, maar mans word beboet as hulle die "slegs vrouegebied" betree. Die trein word deur 'n rekenaar beheer en ons staan heel voor by die venster met 'n wye uitsig op alles. Ek moet konsentreer om my mond toe te hou. Sowat van ontwikkeling en bedrywighede het ek in my wildste drome nie verwag nie. Destyds toe Sol Kerzner Sun City en later Lost City daar noord van Rustenburg op die vlaktes gebou het, het ek gedink dat dit 'n waagstuk en uiters ambisieus van hom was. En hier, waar nie baie lank gelede nog net woestynsand en kamele was nie, ry ek nou op 'n moderne trein tussen geboue en ontwikkelings deur wat ou Sol se projek na 'n bekostigbare behuisingskema laat lyk!
Die trein gly die stasie by die Dubai Mall aan die voet van die Burj Khalifa binne. Deur die vensters van die gange kan ek slegs die onderste paar verdiepings van die reusagtige gebou sien (Burj beteken toring en Khalifa is die naam van die Verenigde Arabiese Emirate se president). Daai naam wat ek nooit kon onthou nie, is nou ingegraveer.
'n Mens het baie langer as 'n dag nodig om die enorme winkelsentrum te besigtig. Winkels van baie lande is daar verteenwoordig en al die eksklusiewe handelsmerke pryk in glansletters. In een hoekie van die sentrum is 'n enorme akwarium en onderwater-dieretuin (maar later meer hieroor). Die teëls, die afwerking, die hele kompleks is van hoogstaande gehalte en, ten spyte van die menigte mense daar, is die plek blinkskoon – nie 'n papiertjie op die blink vloere nie.
Vroegaand, toe dit begin skemer, word, begin ons na die uitgang beweeg. Buite kyk ek op en op en op en beland byna op my sitvlak soos ek agtertoe buig om die punt van die hoogste gebou ter wêreld te sien. Melissa jaag ons aan, want die skouspel gaan begin. Ons kry plek op die groot buitestoep van 'n restourant en plaas ons bestelling. Terwyl ons vir die kos wag, word die skare groter. Afwagtend met kameras in die hand.
En toe gaan die musiekfonteine skouspelagtig aan vir die eerste van die aand se vertonings (die video moet probeer wys wat ek moeilik verwoord).