Michael Collins - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Michael Collins het ná 1916 'n groot rol in die geskiedenis van Ierland gespeel. Michael Collins was in 1916 betrokke by die Paasopstand, maar hy het 'n relatiewe lae rol gespeel. Dit was ná die opstand dat Collins sy merk gemaak het wat gelei het tot die verdrag van 1921 wat Ierland die heerskappy in die Britse Ryk verleen het.
Michael Collins is in Oktober 1890 in County Cork gebore. Hierdie gebied was 'n hartland van die Feniese beweging. Sy vader, ook Michael genoem, het 'n liefde vir Ierse poësie en ballades by sy seun ingebring. Op skool is Michael geleer deur 'n onderwyser genaamd Denis Lyons, wat tot die Ierse Republikeinse Broederskap behoort het, en die dorpsmid, James Santry, was 'n Fenian. Hy het die jong Michael-verhale van Ierse patriotisme vertel en in so 'n omgewing het Michael grootgeword met 'n sterk gevoel van Ierland en dat hy Iers is.
Toe hy 15 was, het Collins na Londen geëmigreer. Hy het as klerk by die Poskantoor gewerk en in die groot Ierse gemeenskap in Londen gewoon. Hierdie gemeenskap is nooit opgeneem in die Londense samelewing nie. Daar was baie mense in Londen wat van mening was dat die Iere die lone onderbetaal het wat aan ander werkers uitbetaal is, en baie in die Ierse gemeenskap voel uitgestoot. Terwyl hy in Londen was, het Collins by Sinn Fein en die Gaelic League aangesluit en in 1909 lid geword van die Ierse Republikeinse Broederskap.
In 1916 keer Collins terug na Ierland om aan die Opstand in Dublin deel te neem. Hy het saam met ander in die Algemene Poskantoor geveg. Hy het 'n betreklik geringe rol gespeel en was nie een van die leiers wat in die hof geveg was nie.
Die binnekant van die Algemene Poskantoor na die oorgawe
Collins is na Richmond Barracks gestuur en daarna na die Frongoch-interneringskamp in Wallis. Hy is in Desember 1916 vrygelaat en is onmiddellik terug Ierland toe. Sy doel was nou om die veldtog om onafhanklikheid vir Ierland te laat herleef, te herleef. Collins is verkies tot die uitvoerende komitee van Sinn Fein en hy het 'n gewelddadige veldtog gelei teen enigiets wat die Britse gesag in Ierland verteenwoordig het - hoofsaaklik die Royal Irish Constabulary (RIC) en die weermag. Die moord op RIC-offisiere het 'n beleid vir die Britte gebring. Ierland, na die Eerste Wêreldoorlog, was 'n gevaarlike land om te wees. Hoe meer moorde deur Collins en die mans wat hy gelei het in die nuutgestigte Ierse Republikeinse leër (IRA), hoe meer die Britte daarop reageer.
Die berugte Black and Tans en die 'Auxies' is deur die Britse leër gebruik om vrees in Ierland (hoewel veral in die suide en weste) te versprei. Geweld het aan beide kante tot meer geweld gelei. Op 21 November 1920 vermoor die IRA 14 Britse offisiere in die geheime diens. In weerwraak het die Britse leër pantservoertuie op die veld in Croke Park gestuur waar mense na 'n sokkerwedstryd gekyk het en op hulle losgebrand het. Twaalf mense is dood. In Mei 1921 het die IRA die Custom House in Dublin aan die brand gesteek - een van die simbole van die Britse gesag in Ierland. Baie van diegene in die Dublin IRA is egter gevang as gevolg van hierdie optrede. Die Britse premier, David Lloyd George, is deur sy militêre bevelvoerders in Ierland stomp advies gegee. "Gaan alles uit of gaan uit" - wat beteken dat die leër toegelaat moet word om te doen soos hy wou om die probleem op te los, of as dit nie op politieke vlak aanvaarbaar was nie, moet die Britte uit Ierland trek, aangesien die leër in 'n 'n nie-wenbare posisie soos wat sake destyds gestaan ​​het.
Eamonn de Valera, wat as die toonaangewende republikeinse politikus in Ierland beskou word, het Collins in Oktober 1921 na Londen gestuur om 'n verdrag te onderhandel. Albei kante het algemeen erken dat die situasie soos dit tans in Ierland was, nie toegelaat kon word om voort te gaan nie. Die moeilike onderhandelinge het drie maande geduur voordat die verdrag deur Collins en Arthur Griffiths onderteken is. In Desember 1921 is ooreengekom dat Ierland die heerskappystatus binne die Britse Ryk moet hê; dit wil sê dat Ierland homself kon regeer, maar binne die Britse Ryk sou bly. Die ses noordelike provinsies kon uit die verdrag kontrakteer en bly deel van die Verenigde Koninkryk. Vir Collins was die verdrag bloot die begin van 'n proses wat, in sy oë, sou lei tot volle onafhanklikheid vir wat nou die Ierse Vrystaat was.
Collins het na bewering kommentaar gelewer toe hy die verdrag onderteken het dat:
'Ek sê vir jou, ek het my doodsbevel onderteken'
Daar was baie in die suide wat geglo het dat Collins die republikeinse beweging verraai het. Hierdie mense, waaronder de Valera, wou 'n onafhanklike en verenigde Ierland hê. Sommige het geglo dat Collins aan die Britse regering uitverkoop het. Min mense het besef dat Collins nie 'n politikus was nie en dat hy in 'n situasie geplaas is waarin hy geen ervaring gehad het van wat hy moes doen nie. Hy was teen Britse politici wat ervare was in delikate onderhandelinge. Sommige het aangevoer dat de Valera doelbewus Collins in hierdie situasie geplaas het, wetende dat as hy terugkom met 'n onaanvaarbare verdrag, dit die reputasie van Collins ernstig sou skade berokken en die politieke koedoes wat hy in Ierland gehad het, sou verswak. aan de Valera op politieke vlak. Dit is bekend dat Collins nie gevoel het dat hy die nodige kennis en ervaring het om te kry wat hy wou hê nie, en hy het de Valera gevra om ander in plaas van hom te stuur. Sommige, soos gravin Markievicz, noem Collins openlik 'n verraaier vir die saak.
Die Dáil het die verdrag met slegs sewe stemme aanvaar. Dit was op sigself 'n regverdiging van wat Collins beoog het om te bereik. Arthur Griffiths vervang De Valera as president van die Dáil en Collins is aangestel as voorsitter van die voorlopige regering wat Ierland sou oorneem sodra die Britte vertrek het. Diegene wat die verdrag nie ondersteun het nie, het op geweld teruggeval en 'n burgeroorlog het in April plaasgevind van April 1922 tot Mei 1923. Die IRA het verdeel in die 'Regulars' (diegene wat die verdrag ondersteun het) en die 'Irregulars' (diegene wat dit wel gedoen het) nie).
Op 22 Augustus 1922 reis Collins na County Cork. Hy sou troepe van die nuwe Ierse leër ontmoet. Sy motor was op 'n hinderlaag op 'n plek met die naam Beal na mBlath en Collins is doodgeskiet. Niemand is tot vandag toe heeltemal seker wat gebeur het of wie hom doodgemaak het nie. Niemand anders is in die hinderlaag dood nie. Collins se liggaam het drie dae in Dublin in die staat gelê en duisende het hul eerbiedig. Duisende het ook die strate gevoer vir sy begrafnisoptog.