Ek het die storietjie geplaas net nadat ek begin blog het. Ek het hom nou bietjie afgestof en plaas hom weer met die oog op die Tolla kompetisie.
Ek kry toe ook ‘n gawe plekkie daar teen die water. Terwyl ek my daar tuis maak vir die dag se visvang, sien ek ‘n paddatjie wat tussen die modderige gras spring. Lewendige aas, dink ek en haak die paddatjie aan die hoek. Ek het skaars ingegooi, of ‘n vis vat die hoek. Ek kan sommer voel dis ‘n grote die.
Ek stoei die kant toe en daai kant toe, maar die vis steek vas, kop tussen die knieë, en dan vat hy weer die lyn en seil deur die water dat die branderskuim so spat. Dis eers so skuins voor skemer toe ek voel sy kragte verslap, en eindelik katrol ek hom in na die oewer. Dis ‘n yslike baber, soos ek nog nooit gesien het nie. Sy snorbaarde is soos dik soos my duim en langer as my arm. Hulle hang soos slurpe om sy bek. Ek steek my hand uit om die vis uit te trek, en die volgende oomblik slaan hy sy tentakels om my lyf en pluk my nader terwyl sy bek hier voor my oopgaap soos ‘n myntonnel op nege skag. Ek spook en spartel, maar verniet, duim vir duim trek hy my nader, totdat hy my kop bietjie vir bietjie in sy bek insuig. Dis stikdonker daarbinne, en ‘n stank soos uit die donker diepte van die dood slaan soos ‘n slymerige warm moeraswalm in my gesig op. Dit ruik asof die oorskot van die dood self daar in die duisternis nes gemaak het. Ek haal my flits uit my gatsak en lig in die donkerte in. Hier voor in die flou lig van die flits sien ek die tamaai buikholte van die vis. Sy ribbebene span soos marmerpilare in die gewelf van ‘n Gotiese katedraal. Sy vlesige ingewande hang soos stalagtiete in die Kangogrot. Hier voor my hang sy mangels, so groot soos die klok van ‘n sendingkerk, met klepel en al. Ek gryp dit vas en dan klink dit meteens asof die koster die klok aan die tou beet kry en dit wild en wakker begin lui Dit dreun en dawer dat hoor en sien vergaan. Die baber se grate vibreer op maat van die gebeier van die klok en dan klink dit asof die orrelis agter die orrel inskuif en die stoppe een vir een ooptrek.. Gewyde hallelujamusiek styg uit die vis se ingewande op terwyl die fyner visgrate ritmies in perkussie saam vibreer. Die argitektuur van die vis se ingewandsvolume is ‘n akoestiese perfeksie waarin al die klanke in harmonie saam jubel.
Die ou moet ‘n veloorplanting op sy bo-lip kry. Maklik né, maar hy het ‘n snor wat hy nie wil prysgee nie. ‘n Chick wat by die dokter werk bied haar hulp aan . Hy kan maar ‘n velletjie kry van haar suidelike anatomie, daar is genoeg hare om die snor in stand te hou. (Skoonpa het dit meer grafies beskryf)
You rock Skoonpa! As ek kan oud word met jou positiewe kyk op die lewe, met jou sin vir humor, sien ek kans!!
“Fok Vroukie! Dis die ou wat gister die wasmasjien kom oplaai het vir herstelwerk. Daar gaat ons budget, poer in sy moer”
“Fok Vroukie, dis die heelagter, dis sy nommer. Dink jy nou rerig die vaskopstut is net een jaar oud?”
“Dokter het nog plek op sy operasielys vir Maandag. Kom so tien uur se kant hospitaal toe. Ek sit jou op die lys vir 16:00” sê die ontvangsdame cum nurse.
“Man, ek is bekommerd oor Gawie. Jy weet seker dat hy meer as ‘n maand gelede Kleinmond toe is om die finale redigering aan sy proefskrif te doen voordat hy dit inhandig.”
“Ja ek weet. Ek sukkel juis om hom in die hande te kry. Hy het ‘n klompie internasionale boeklenings aangevra hier by die biblioteek. Dit het nou gekom. Ek probeer hom bel om hom daarvan te sê maar hy antwoord nie sy sel nie.”
“Lewies, ek is bekommerd jong. Ek was van die begin af nie ten gunste van sy Sabbatsbreek nie, maar nou ja. Hy wou opsluit Kleinmond toe. Hy sê altyd hoe hy DF Malherbe kan visualiseer daar waar hy Hans – die Skipper sit en uitdroom het. “
“Hy het plek gekry in ‘n baie oulike gastehuis daar. Hy is veral opgetrek met die hospita en haar man. Laas toe ons gesels het het hy vertel dat die hospita ‘n taamlike eksentrieke mens is, ietwat met die maan behep. Sy doen glo een of ander rituele Keltiese dans op haar sypaadjie as dit volmaan is en sing ‘n antieke inkantasie. Sy trek nogal rooi Crocs aan vir die storie”
“Dis glo om die honde van haar sypaadjie af te hou. Maar ek dink dis die lekker kos wat sy voorsit wat Gawie finaal oorreed het om juis daar te gaan bly. Jy weet hoe lekker hy kan eet. Ek keer en keer maar hy hoor nie. Sy gewig het nou heeltemal hande uitgeruk. Jy sal hom nie ken nie, hy is spekvet. Hy sê sy maak so ‘n lekker herderspastei”
“Nee, sy gebruik een of ander eksotiese wildsvleis wat sy van die Bosveld af bestel. Glo een of ander ou-ou resep, aangepass so van geslag tot geslag. Sy is erg geheimsinnig daaroor. Daar is glo nie ‘n beentjie in die dis te sien om die wildsoort te indentifiseer nie. Sy maak dit ook net op die aand na volmaan. Dan kom eet die hele dorp daar.”
“ Hy het vir my gesê hy wil nie gesteur wees nie, hy wil in vrede werk, die proefskrif vir eens en altyd afhandel. Maar nou verlang ek darem te veel, ek moet met hom praat.”
Gisteroggend haal die dokter die verband af. “mmm,” sê hy”die vinger lyk mooi!” Ek stem nie saam nie, maar ek berus. Dankie tog as hy so sê. Vir my lyk dit of die voorste lit aan ‘n flentertjie hang. Teen volgende week sal ‘n veloorplanting gedoen word om die kratertjie op te vul. Miskien kan ‘n tummy tuck in die proses geinkorporer word, dan wen ek beide kante toe. Nee,sê die dokter, daai vel kom sommer hier uit die bo-arm uit. Daar gaan my bicep. Ek kom agter ek kan nie juis aktief hier op die blogs wees nie, lees so hier en daar en probeer met die middelvinger tik. Hy is egter meer geskool in ‘n ander aktiwiteit, veral in taxi verkeer, en so rats soos ‘n oorgewig skrumskakel. Die seer vinger hou ook nie van die beweging nie. Ek sal dus hopelik later weer kan saamgesels–voorlopig sit ek soos ‘n muurblommetjie en waarneem wat op die blogs se dansvloer aangaan.