Sensoriumtoetse, 2012, 16mm film, 10 minute. © Daria Martin, hoflikheid Maureen Paley, Londen
Jou brein is 'n fassinerende stuk masjinerie. Dit het merkwaardige kapasiteit vir ontwikkeling. Baie subtiele veranderinge in hoe die brein ontwikkel, of hoe dit reageer, kan ons daartoe lei dat ons die wêreld op baie verskillende maniere ervaar. Byvoorbeeld, as ek jou sou vra: "Wat smaak die woorde?", Mag jy wonder waaroor ek praat - maar vir sommige mense met synaesthesia is dit 'n natuurlike manier om die wêreld waar te neem.
Synaesthesie is 'n taamlike seldsame ervaring waar die sintuie saamgesmelt word. Dit is nie die normale sensoriese interaksies wat van dag tot dag kan gebeur nie, maar ongewone samesmelting - woorde kan byvoorbeeld smake toevoer, of musiek kan persepsies van kleur veroorsaak.
Daar is baie verskillende tipes van synaestesie, maar ek sal net een hier oorweeg: spieël-sensoriese siektes. Mense met spieël-sensoriese siektesie-verslag ervaar eerstehandse sensasies wanneer hulle aanraking of pyn teenoor ander sien. Dit is om te sê dat die sien van ander mense se ervarings roep op tasbare sensasies op hul eie liggaam. Kom ons sê hulle het gesien dat iemand op die gesig geraak word: hulle sal dit op hul gesig voel. Hierdie mense rapporteer letterlik die sensasies van ander deel.
Ek het al meer as 'n dekade saam met my medewerker spieël-sensoriese siektes bestudeer Jamie Ward. Ons het ook onlangs saamgewerk met die kunstenaar Daria Martin, wat twee films gemaak het oor spieël-sensoriese siektes wat tans by Londen se Wellcome-versameling. Hierdie films verken die wêreld van 'n spieël-sensoriese siektes wat gebaseer is op onderhoude tussen Daria en spieël-sensoriese siektes wat ons saamwerk.
Spieël-aanraking en spieëlpyn
Die eerste geval van spieël-sensoriese siektes was gerapporteer in 2005, en die eerste groepstudie van spieël-sensoriese siektes was gepubliseer in 2007. Die ervaring om gevoel op hul eie liggaam te voel wanneer jy na ander mense kyk, is vermoedelik om te beïnvloed 1.5% van die bevolking.
Ons weet nou dat daar ook ander tipes spieël-sensoriese siektes is. Een verwante ondervinding staan ​​bekend as spieëlpyn-siektesie, waar mense op hul eie liggaam gevoelens (soos pyn) voel wanneer hulle pyn aan ander sien. Dit lyk asof dit 'n baie hoër hoeveelheid mense raak 17% van die bevolking. Dit is ook algemeen dat mense beide spieël-aanraking en spieëlpyn-siektes ervaar.
Alhoewel ons in die laboratorium hoofsaaklik fokus op die sintuiglike gevolge van spieël-aanraking en spieëlpyn-siektes, is die ervaring van hierdie tipe siektesie dikwels baie ryker. Sommige mense sê byvoorbeeld dat hulle regtig waardeer as hulle 'n paar hande in die strate sien of twee mense sien knuffel omdat hulle sê hulle kan amper die warmte van die sensasie voel. Hulle rapporteer die gevoel van die gevoel, soos dit was.
Dit kan vir ons moontlik wees om te verwant aan die ervarings wat deur spieël-sensoriese siektes tot 'n mate gerapporteer word. Sê jy het gesien hoe 'n spinnekop oor iemand se hand kruip - jy wil dalk jou hand wegtrek.
Dit is waar om te sê dat as ons in die brein van spieël-sensoriese siektes kyk, hulle 'n soortgelyke breinnetwerk werf wat ons almal gebruik. Wanneer ons sien dat iemand anders 'n staat ervaar, is ons geneig om soortgelyke areas van die brein te aktiveer wat betrokke is by die eerstehandse ervaring van daardie staat. Dit is 'n vaardigheid wat bekend staan ​​as 'n waarnemende persepsie. Wat blykbaar in spieël-sensoriese siektes voorkom, is dit meganisme is ooraktief. Op hierdie manier word spieël-sensoriese synaesthesia uitgelê as 'n uiterste eindpunt van 'n kontinuum - 'n glyskaal van die intensiteit waarin ons die state van ander deel.
Maar die vraag of spieël-sensoriese synaesthesie 'n kontinuum is, is 'n onderwerp van debat. Die rede hiervoor is dat spieël-sensoriese siektetoestande breër verskille toon in hoe hulle ander mense verteenwoordig, selfs wanneer waargenome aanraking of pyn afwesig is. Dit is om te sê dat hulle oordele oor hul eie liggaam (soos sy beweging of posisie) sterker beïnvloed word deur die teenwoordigheid van ander mense, selfs as hulle nie kyk nie aanraking of pyn. Dit kan geïnterpreteer word as 'n groter neiging om die grense tussen die self en ander te vervaag - gewysigde self-ander verteenwoordiging.
Interaksies tussen self-ander verteenwoordiging en vicarious persepsie word beskou as belangrik vir hoe ons almal ervaar empatie. Leer hoe hierdie interaksies wissel tussen ons, soos in spieël-sensoriese siektes, kan dus 'n kragtige geleentheid bied om unieke insigte te verkry in die funksionering van empatie in ons almal.