Die koste van die balans tussen akademie en rassisme - wêreldwye veldtog vir vredesonderrig
Die koste van die balans tussen akademie en rassisme
Maart 21, 2017 Nuus en hoogtepunte 0
Deur Adrienne Green
(Geplaas van: Die Atlantiese Oseaan. 21 Januarie 2017)
Te midde van 'n oplewing tydens studente-protesoptogte regoor die land het baie kolleges gesukkel om hul kampusse meer tegemoet te kom vir minderhede. Verlede semester het studente-aktivistegroepe landwyd uitgereik eise aan hul universiteite wat alles soek, van verpligte sensitiwiteit- en rassevooroordeelde opleiding tot die ontwikkeling van veilige ruimtes op die kampus vir kleurlinge.
Tydens 'n betoging in Princeton verlede semester, het studente gekonfronteer Christopher Eisgruber, universiteitspresident, en verduidelik die emosionele redes vir hul eis dat die skool Woodrow Wilson se naam van universiteitsgeboue moet verwyder. In 'n video is 'n vroulike betoger gewys en gesê:
Ek dink nie [rassisme] is net een of twee euwels nie. Ek dink nie dit is net 'n fout nie, en ek dink nie dat u as wit persoon verstaan ​​hoe dit is om verby 'n gebou te loop of in 'n skool te studeer of om dit op u diploma te hê van 'n skool wat gebou op die rug van en deur u volk. Ek wil dit nie sien nie. Ek wil nie in die Wilcox-saal sit en my ete geniet en na Woodrow Wilson kyk nie, wat my nie hier wou gehad het nie.
By skole regoor die land, van die Universiteit van Missouri tot Ithaca College tot Stanford, toon studente van kleur dat hulle ontkoppel voel van hul onderskeie skole, en implisiete dog geïnstitusionaliseerde rassisme skep emosionele afstand tussen hulle en hul wit eweknieë en fakulteit. Om 'n swart student op 'n oorwegend wit kampus te wees, waarborg beslis nie dat die student geestelike gesondheidsprobleme sal ontwikkel nie. Verskeie studies dui egter daarop dat waargeneemde of werklike diskriminasie dit moeilik kan maak vir studente van kleur om hul kampus te betree op die manier wat hul wit eweknieë doen. In sy artikel van 1992 in Die Atlantiese Oseaan, "Ras en die opleiding van swart Amerikaners, "Claude M. Steele verduidelik:
Die basiese assimilasie-aanbod wat skole aan swartes bied: u kan op skool (en in die samelewing) gewaardeer en beloon word, sê die skole aan hierdie studente, maar u moet eers die kultuur en maniere van die Amerikaanse hoofstroom bemeester, en aangesien die hoofstroom (soos dit word voorgestel) is in wese wit, dit beteken dat u baie besonderhede van swartwees moet prysgee - styl van spraak en voorkoms, prioriteite, voorkeure - ten minste in die hoofstroom-omgewing. Dit vra baie ... Vir te veel swart studente is die skool eenvoudig die plek waar hulle meer konsert, aanhoudend en gesaghebbend is as enige ander plek in die samelewing, hoe min hulle waardeer.
Vir minderheidstudente is dit nodig om 'n ander oplossing te hê as om akademies te oorleef en te floreer ondanks veelvuldige ontmoetings met rassisme of stereotipering, as om tipiese universiteitsstudente te sukkel, soos om werk en klas te balanseer of moeilike take te oorkom. WEB Du Bois het die konsep van 'dubbele bewussyn' geskep, waardeur swart mense in wese gedwing word om twee identiteite te hê en onder druk geplaas word om hulself te beskou soos hulle deur hul nie-swart eweknieë beskou word. Dat sielkunde vandag 'n unieke omstandigheid vir swart studente kan skep - 'n sielkunde wat volgens sommige navorsers kan lei tot geestesgesondheidsprobleme wat ongemerk bly.
Hierdie maand het die JED-stigting en die Steve Fund, twee toonaangewende organisasies vir geestesgesondheid, 'n nasionale opname van ongeveer 1,500 50 eerstejaarstudente aan verskillende twee- en vierjaarinstellings. Daar is bevind dat 36 persent van die wit studente meer akademies voorbereid voel as hul eweknieë, teenoor 57 persent van die swart studente; wit studente was ook meer geneig om emosioneel voorbereid te voel vir die universiteit. Intussen het 47 persent van die swart studente gesê dat die universiteit nie aan hul verwagtinge voldoen nie, vergeleke met 75 persent van die wit studente. Studente met kleur was meer geneig as wit studente om te sê dat 'almal het 'n kollegie, maar hulle,' en 61 persent van die swart studente het geantwoord dat hulle geneig is om hul gevoelens oor die moeilikheid van die universiteit vir hulself te hou, teenoor XNUMX persent van die wit studente. studente.
Deur te besef dat ongemaklike kampusklimate die swakke van swart studente se geestesgesondheid kan eis, sal kolleges en universiteite miskien die oorsake van die protes beter verstaan ​​- onrus wat sommige valslik interpreteer as antwoorde op kampusspesifieke kontroversies. Gedurende hierdie betogings en daaropvolgende besprekings het 'n algemene draad verskyn: kollegekampusse het studente nie gekleur teen die gevolge van maatskaplike rassisme nie - en soms het dit dit vererger. Ek onthou dat ek 'n universiteitsstudent was en gehoor het oor die dood van jong swart mense soos Trayvon Martin, Eric Garner en Mike Brown en dat ek onder druk gevoel het om hierdie gevalle van rasse-onreg te verwerk, terwyl ons ook die rassisme teen my en ander studente van kleur bestry het. op my kampus. Ek moes dit alles konfronteer terwyl ek ook in die klaskamer probeer bereik het. My oplossing: uithouvermoë.
Kollegekampusse het studente van kleur nie beskerm teen die gevolge van samelewingsrassisme nie - en soms het hulle dit vererger.
Baie gekleurde studente hoef nie net te veg teen institusionele rassisme nie, maar moet ook deelneem aan akademiese omgewings wat mikro-aggressies en stereotipering goedkeur. Dit kan hierdie studente laat voel dat hulle hul eweknieë in die klaskamer moet uitstyg om die idee dat hulle akademies minderwaardig is, te weerlê. Verlede maand gedurende die openingsargumente vir die jongste hooggeregshofsaak oor die regstellende-aksie-program van die Universiteit van Texas, het regter Antonin Scalia opslae gemaak nadat hy aangehaal 'n teorie wat daarop dui dat swart leerlinge miskien beter daaraan toe is om '' 'n stadiger skool waar hulle goed vaar '' te gaan, eerder as elite-skole. Dit beginsel, die 'mismatch theory', is van mening dat rasbewuste beleid soos regstellende aksie op die lange duur eintlik minderheidstudente benadeel, omdat die studente minder leer en slegter vaar as wat hulle sou doen as hulle in 'n minder kompeterende skool was. Sommige kenners stel voor dat swart studente wat daarna streef om tegelykertyd in die klaskamer te presteer en die wanverhoudingsteorie weerlê, hulself uiteindelik tot die punt van siekte kan oorwerk - alles net om hul intellektuele waarde te bewys.
Veerkragtigheid word al lank verheerlik as 'n integrale deel van die suksesvolle student. Maar navorsing het getoon dat die ervaring van hoër onderwys dikwels vereis dat swart studente selfs meer gruis in diens neem as hul wit eweknieë as hulle wil bereik in die klaskamer en daarbuite, waar hulle moet stereotipe bedreiging oorkom en regop rassisme. In 'n stuk wat verlede Desember met Die Atlantiese Oseaan, Die St. Louis na-versending'N Aisha Sultan verduidelik hoe die onderrig en beklemtoning van gruis as 'n manier om studentesukses aan te moedig, nie die uitwerking het waarop kultuur leer beïnvloed nie. Sy stel voor dat studente met kleurlinge wat akademies sukkel nie soveel gruis het nie, maar die sosiale veerkragtigheid wat hulle reeds gebruik, ignoreer deur bloot op skool te wees. Tyrone C. Howard, die mede-dekaan vir ekwiteit en insluiting by UCLA, waarna verwys is Die Atlantiese Oseaan stuk, sê dat dit 'onverantwoordelik' en 'onregverdig' is om oor gruis te praat sonder die konteks van sosiale uitdagings.
Te midde van die betogings die afgelope paar maande, het die gesprek oor rassisme op kampusse gelei tot debatte oor vryheid van spraak, politieke korrektheid en die nut van studente om ongemaklik te wees. Maar loop studente van kleur 'n tasbaarder risiko as hul wit eweknieë? Is die uitdaging van hul geestes-emosionele welstand om deur hierdie komplekse omgewings te navigeer?
"Die verweer van die kumulatiewe gevolge van die lewe in 'n samelewing wat gekenmerk word deur wit oorheersing en voorreg, lewer 'n soort fisiese en geestelike slytasie wat bydra tot 'n magdom sielkundige en fisiese kwale," verduidelik Ebony McGee, 'n assistent professor in diversiteit en stedelike skoolopleiding op Vanderbilt en medeskrywer van 'n onlangse bestudeer oor swart studente en geestesgesondheid, in 'n berig oor die universiteit navorsingsblog. Die studie, waarvan die analise gebaseer is op 'n kritiese rasteorie, ondersoek hoe rassisme die vermoë van swart studente met 'n hoë prestasie beïnvloed om gesonde geestesgesindheid ten opsigte van hul werk en universiteitservarings te hê. "Ons het kommerwekkende gevalle van angs, spanning, depressie en gedagtes van selfmoord gedokumenteer, sowel as 'n aantal fisiese kwale soos haarverlies, diabetes en hartsiektes," skryf sy.
McGee en haar medeskrywer David Stovall, 'n medeprofessor in Afro-Amerikaanse studies en opvoedkundige beleid aan die Universiteit van Illinois in Chicago, bespreek hoe die diskoers rondom die akademiese voortbestaan ​​van swart studente en hul ervarings op hoofsaaklik wit kampusse nie die effekte ontleed nie. van sosiale rassisme op hul geestesgesondheid. "Ons is gewoond daaraan om te praat oor gruis, deursettingsvermoë en geestelike taaiheid sonder om die veelvuldige vorme van lyding behoorlik te erken [swart studente] het gekonfronteer (en nog steeds gekonfronteer) as deel van die verhaal," skryf die navorsers, en nie een van hulle is geestelik nie. -gesondheidswerkers. Kolleges vertrou op al die positiewe aspekte van grit om die "universiteitservaring" te definieer deur slegs aandag te skenk aan die statiese definisie daarvan: moed, vasberadenheid, die aangebore vermoë om van hindernisse terug te bons. Maar die geskiedenis, beweer die navorsers, het getoon dat die tipe institusionele vooroordele wat in die Amerikaanse onderwysstelsel aan die orde is, gestruktureer is om die werk van kleurlingstudente te waardeer, wat nie met 'n ekstra dosis geestelike taaiheid opgelos kan word nie:
Alhoewel dit betwisbaar is of dit 'n bewonderenswaardige eienskap is om die volgende persoon tot die uiterste toe te werk om die volgende persoon uit te werk, het ons gesien hoe swart studente hulself tot die punt van uiterste siekte beywer om die voortdurende bedreiging (trapmeul) van vermeende intellektuele minderwaardigheid te ontsnap. Wat grit-navorsers egter nie voldoende ondersoek nie, is die rol wat ras speel om angs, trauma en algemene onaangenaamheid by studente van kleur wat betrokke is by hoëdruk akademiese werk te bewerkstellig. Die sielkundige en emosionele energie wat benodig word om stres in akademiese en sosiale kontekste te hanteer, sowel as sistemiese en alledaagse rassisme, kan oorweldigend en belastend wees.
As hulle hierdie uitdagings vererger, is dit minder waarskynlik dat studente van kleur minder as hul wit eweknieë sielkundige behandeling gaan soek en ondergaan - 'n verskil wat Die Wall Street Journal het berig is wydverspreid op elite-universiteitskampusse. Struikelblokke vir sorgversoek - soos koste, gebrek aan beskikbaarheid en die stigmas wat verband hou met terapie - gekombineer met 'n wantroue in die gesondheidsorgstelsel en rassisme dra by tot die gaping, volgens 'n vul aan die chirurg-generaal se verslag oor geestesgesondheid uit 1999. Die feit dat swart studente veel minder geestesgesondheidsdienste gebruik, kan ook blyk uit 'n kulturele wantroue by die universiteite, volgens sommige navorsing. Die rassisme wat studente op hul kampusse ervaar, dui daarop dat kolleges en universiteite stelsels is wat hul pyn laat voortbestaan. "Om na 'n beradingsentrum binne 'n universiteit te gaan wat institusionele rassisme voortbestaan, is vir baie studente net soos 'n belangebotsing," sê McGee.
"Om na 'n beradingsentrum binne 'n universiteit te gaan wat institusionele rassisme handhaaf, is vir baie studente 'n botsing van belang."
Sommige nuwe inisiatiewe is selfs besig om die geestesgesondheidskwessie op kampusse aan te spreek. Byvoorbeeld 'n samewerking tussen die voorgenoemde Steve Fonds, een van min organisasies wat hulle toespits op die geestelike en emosionele welstand van jongmense van kleur, en 7cups.com wil aanlynstudente emosionele ondersteuning bied. Soortgelyk aan 'n hotline, kan gebruikers met een van die 1,500 XNUMX vrywilligers wat reeds as luisteraars aangemeld het, praat en aanmoediging soek.
'N Paar maande gelede het ek geskryf oor hoe dit aan kolleges en universiteite verpligtend is om te verhoed dat dieselfde laste - diskriminasie en rassisme - op studente van kleur geplaas word wat hulle in die breë samelewing in die gesig staar, sodra hulle klaar is. Soos McGee en Stovall beweer, is dit nie 'n nuwe konsep dat die vooroordele wat binne die land se onderwysstelsel bestaan ​​nie - van prestasiegapings in die K-12-stelsel tot die gebrek aan fakulteitsdiversiteit op universiteitskampusse - ontwerp is om swart akademiese geleenthede en waardevermindering te beperk. hul intellek.
Die opstel van die betogings wat plaasgevind het - en wat waarskynlik sal voortduur - op kampusse as weerspieëling van 'n deel van die swart student se geestesgesondheid, laat ten minste een vraag ontstaan ​​oor die hantering van die rassespanning deur kolleges: As kolleges historiese gemarginaliseerde studente vra om griewer en veerkragtiger te word , of moet hulle gerig wees op die bereiking van groter rasse-geregtigheid sodat swart studente nie hul geestelike en fisiese welstand hoef te benadeel deur veerkragtig te wees nie?
Die voormalige Yale-dosent Erika Christakis het McGee se punt verlede val in die omstrede Halloween versterk e-pos het sy aan studente gestuur om te vra of universiteitsomgewings die vermoë verloor het om 'uitdagend' of 'aanstootlik' te wees. "Het ons vertroue verloor in die vermoë van jongmense - in u vermoë - om selfveroordeling uit te oefen, deur sosiale normering, en ook in u vermoë om dinge wat u lastig raak, te ignoreer of te verwerp?" Vra Christakis. Daar is 'n hartseer ironie in die feit dat die oplossings wat aangebied word deur diegene wat deur studente-aggressie aangebied word, dikwels van swart studente verwag om meer gruis, meer veerkragtigheid, meer uithouvermoë te gebruik om ervarings van onreg te hanteer wat hulle glad nie moet ondervind nie. Die kritici wat daarop dui dat studente van kleur 'n bietjie ongemak moet verduur - rassisme, mikro-aggressie, kulturele toeëiening - in die naam van vryheid van spraak, vir die opbou van ander studente, of net ter wille van 'n goeie debat? Hulle dra regtig by tot 'n geestesgesondheidsprobleem.
Jeugbewegings vir die bou van vrede in Suid-Afrika
Wat 'wit mense wat in die kappie onderrig' verkeerd gaan met die onderwys
Siproese onderwysers werk vir vrede en versoening deur middel van opvoedkundige programme
3 Februarie 2016 Aktiwiteitsverslae 1
Die behoefte aan 'n onderwysstelsel wat vrede en versoening bevorder eerder as om geweld en oorlog voort te sit, is die fokus van 'n program getiteld 'Onderwys vir 'n kultuur van vrede'. In 'n gesamentlike onderhoud met die CNA wys die deelnemers aan die Grieks-Siprus en die Turks-Siprus aan die program Loizos Loukaides en Süleyman Gelener daarop dat die behoefte aan verandering in die onderwysstelsel op 'n tydstip waarin die pogings om 'n oplossing vir die probleem in Ciprus te bereik, vergroot word. dit is noodsaaklik om 'n kultuur van vrede en antirassisme te kweek. [lees verder…]
Mag 3, 2021 Nuus en hoogtepunte 0
Min gehore ken die skatkis van die vroeë Swart teater, wat grotendeels uit ons nasionale kulturele nalatenskap weggelaat word. Vredesstudies en vredesonderrig moet hierdie versuim uitdaag, net soos ander onregte. [lees verder…]
Die Ekonomiese Ladder is gekleurd
Junie 9, 2020 Nuus en hoogtepunte 0
Hierdie Corona Connection ondersoek die ekonomiese katastrofe wat die pandemie besoek het oor die lae werkers van wie die daaglikse lewe van die samelewing afhanklik is; werkers wat meestal Afro-Amerikaners en ander kleurlinge is. Uit 'n ontleding blyk ook dat hierdie 'noodsaaklike werkers' grotendeels vroue is, en dit maak dit duidelik dat geslag, sowel as ras, faktore is wat in ag geneem moet word by die beplanning van die herstelproses. [lees verder…]