Edward Bulwer Lytton Dickens - Geskiedenis Podcasts - 2022
Edward Bulwer Lytton (Plorn) Dickens, die laaste kind van Charles Dickens en Catherine Hogarth Dickens, is gebore op 13 Maart 1852. Hy is vernoem na die romanskrywer, Edward Bulwer-Lytton. Dickens het aan Angela Burdett-Coutts gesê dat "ek oor die algemeen kon gewees het". 'Plorn', soos hy genoem is, het egter die bedorwe kind van die gesin geword. Hy het aan 'n vriend geskryf dat "ek begin om die kinders verkeerd te tel, hulle is so baie; en om vars kinders in 'n volmaakte optog te sien eet, en ek het gedink daar is nie meer nie."
Saam met sy broers, Alfred, Frank en Henry op 'n kosskool vir Engelse seuns in Boulogne, was Edward die enigste kind tuis by sy ouers, sy tante, Georgina Hogarth, sy susters, Mamie en Kate, en sy broer Charles. Dickens se biograaf, Peter Ackroyd, het aangevoer dat Edward 'vriendelik, skaam, liefdevol' was, maar 'n seuntjie met geen werklike vermoë nie en, soos dit blyk, geen werklike toepassing of energie nie. Mamie het later gesê: 'Hierdie twee (Dickens en Edward) was in daardie dae konstante metgeselle, en na hierdie wandelinge het my pa altyd 'n snaakse staaltjie te vertel gehad.
Edward het nie sy pa beïndruk toe hy skool toe gegaan het nie. Soos Claire Tomalin, die skrywer van Dickens: 'n Lewe (2011) het daarop gewys: "'n Skaam seun wat nie 'n idee het van wat hy in die lewe wil doen nie, hy is op vyftien jaar uit die skool gehaal en is na 'n landboukollege in Cirencester gestuur." Sy broer, Alfred, was 'n bestuurder van 'n skaapstasie in Nieu -Suid -Wallis.
In 1868 besluit Charles Dickens om die sestienjarige na Australië te stuur. Hy het aan Alfred geskryf en hom gevra om sy jonger broer te help. Hy het bygevoeg dat hy kan ry, 'n bietjie timmerwerk kan maak en 'n perdeskoen kan maak, maar twyfel of hy lewe in die bos sal kry. Dickens het Edward 'n brief gegee die laaste keer dat hy hom gesien het: "Ek hoef jou nie te sê dat ek jou innig lief het nie, en ek is baie, baie jammer in my hart om met jou te skei. Maar hierdie lewe bestaan ​​half uit afskeidings, en hierdie pyne moet gedra word. " Daarna het hy hom aangespoor om die gebrek aan 'vaste, konstante doel' agter te laat en voortaan 'volhard in 'n deeglike vasberadenheid om alles te doen wat u moet doen, so goed as wat u kan'. Die brief lui: 'Ek hoop dat u altyd na u lewe sal kan sê dat u 'n vriendelike vader gehad het'.
Henry Fielding Dickens het Edward na Portsmouth geneem. Henry onthou later: "Hy (Edward) het weggegaan, arme liewe mens, so goed as wat moontlik verwag kon word. kort tyd." Dickens het aan 'n vriend gesê: "Arme Plorn is na Australië. Dit was uiteindelik 'n moeilike afskeid. Dit lyk asof hy weer my jongste en gunsteling klein kindjie word soos die dag nader kom, en ek het nie gedink ek kon so gewees het nie Dit is harde, moeilike dinge, maar dit moet moontlik sonder middele of invloed gedoen word, en dan sal dit baie moeiliker wees. God seën hom! "
Edward vestig hom in Wilcannia, Nieu -Suid -Wallis, waar hy bestuurder van die Momba -stasie word. Hy trou met Constance Desailly in 1880. Nadat hy 'n lening van £ 800 van sy broer, Henry, ontvang het, het hy 'n aandeel in die Yanda -stasie naby Bourke gekoop. Hy het ook in die politiek gegaan en is in 1889 verkies tot lid van Wilcannia in die Wetgewende Vergadering van Nieu -Suid -Wallis en beklee die setel totdat hy in 1894 deur die kandidaat van die Arbeidersparty verslaan is.
Arthur A. Adrian het aangevoer: "Sy lewe in Australië was gekenmerk deur mislukkings in sake, dobbelverliese en onbetaalde skuld. Agtien jaar tevore het sy woeste beroepe 'n lening van £ 800 van Harry gebring, hulp wat nog nooit erken is nie. het Plorn ooit kapitaal en rente betaal. Hy het moontlik die geld verloor, is vermoedelik deur dobbelary in 'n desperate poging om sy mislukte onderneming te versterk. " Edward het erken dat "Seuns van groot manne gewoonlik nie so groot soos hul pa is nie. Jy kan nie twee Charles Dickens in een generasie kry nie."
Edward Bulwer Lytton Dickens is op 23 Januarie 1902 oorlede.
Vir baie opeenvolgende somers is ons na Broadstairs geneem. Hierdie klein plekkie het 'n groot gunsteling by my pa geword. Hy was altyd baie gelukkig daar en was verheug oor die wandeling deur die tuin van sy huis, gewoonlik vergesel van een of ander van sy kinders. Later in Boulogne sou hy gereeld sy jongste seuntjie, 'The Noble Plorn', langs hom laat draf. Hierdie twee was destyds konstante metgeselle, en na hierdie wandelinge het my pa altyd 'n snaakse staaltjie gehad om ons te vertel. En toe jare later die tyd aangebreek het dat die seuntjie van sy hart die wêreld in sou gaan, het my pa, nadat hy hom afgesien het, geskryf: "Arme Plorn is na Australië. God seën hom!"
Op die dag van afskeid het Georgina en Mamie Plorn van Gad's Hill in Harry se geselskap gestuur. Wat daarna gebeur het, is later aan hulle gerapporteer. Plorn het kort daarna in die spoorwa gebreek nadat hy Higham verlaat het. Hy het weer by Paddington -stasie gehuil toe hy na Plymouth afgesien was. Maar dit was Dickens, het Harry opgemerk, wat die meer pynlik onderbreek het, sonder om die toeskouers heeltemal te verontagsaam. Hy het die seuns in Londen ontmoet, en nadat hy 'n herinnering van Georgina gehad het, het hy Plorn sigare verskaf-'n taamlike vreemde geskenk vir 'n sestienjarige, tensy dit bedoel was vir die toekenning van reisgenote of moontlik van Rusden, die seuntjie se borg in Australië. "Vir Dolby, self 'n vader, stort Dickens sy hartseer uit:" As u kom (as u dit ooit doen) om u jongste kind duisende kilometers ver te stuur vir 'n onbepaalde tyd en 'n haas in u siel te kry van al die baie fassinasies van die laaste kindjie wat u ooit kan liefhê, sal u 'n moeilike ervaring van hierdie moeilike lewe beleef. "
In April het Charley formeel oorgeneem by Wills by Die hele jaar deur. Toe, op 2 Junie, voeg Dickens 'n kodeks by tot sy testament, wat Charley sy hele aandeel en belangstelling in die tydskrif gee, met al die voorraad en gevolge daarvan. Op hierdie manier het hy sy bes gedoen om na die toekoms van sy geliefde eersgebore seun te kyk, in wie hy vroeër sulke hoop gevestig het: hy sou hom nie kon nie, ten spyte van sy mislukkings en bankrotskap. Henry het voortgegaan om goed te vaar in Cambridge en daar kon op hom vertrou word om sy eie weg te neem. In Mei skryf hy aan sy vierde seun, Alfred, en spreek sy 'onbeperkte geloof' in sy toekoms in Australië uit, maar twyfel of Plorn daar lewe kry en noem Sydney se skuld: 'Ek is bevrees dat Sydney te ver is om te herstel, en ek begin wens dat hy eerlikwaar dood is. " Woorde wat so koud is, is moeilik om te glo, waarmee Sydney afgedank is soos Walter toe hy skuld gekry het, en broer Fred toe hy te lastig raak, en Catherine toe sy sy wil teëgestaan ​​het. Nadat Dickens 'n streep getrek het, was hy genadeloos.
Die botsende elemente in sy karakter het baie raaisels en verrassings opgelewer. Waarom is Charley vergewe vir sy mislukking en is dit weer goedgekeur, Walter en Sydney nie? Omdat Charley miskien die kind van sy jeug was en die eerste sukses was. Maar al sy seuns het hom verstom, en hulle onbekwaamheid het hom bang gemaak: hy het hulle gesien as 'n lang reeks weergawes van homself wat sleg uitgekom het. Hy was mal oor die feit dat hulle gemaklik grootgeword het en sonder 'n idee het dat die leuen uit die armoede gewerk het, en daarom het hy hulle weggejaag; tog was hy 'n man wie se teerheid van hart keer op keer in sy omgang met die armes, die onteiende, die behoeftige, ander mense se kinders verskyn het.
My liefste Plorn, ek moet u bedank vir 'n pragtige brief en 'n pragtige geskenk. Ek kan nie vir jou sê nie, hoe baie vriendelik en goed ek dink dit van jou is om vir ons 'n trougeskenk te maak. Henry en hy is hoofvriende, en Frank was voortdurend by ons, en ek weet dat hy baie lief is vir hom. My liefste Plorn, baie goed van u en liewe bondgenoot om saam met ons Frank te help om 'n nuwe begin te maak. Ek is heeltemal seker dat Frank se toekomstige lewe ons sal terugbetaal vir die goedhartigheid wat ons hom nou kan aandoen; op hierdie oomblik verwag ek dat hy begin. H. soos 'n dierbare is tot die laaste by hom, en sodra H. self uit Liverpool kom, kom hy hierheen en ons sal alles hoor oor die laaste vertrek. Hierdie afskeid is so seer! Dit is beter om te sê hoe gaan dit met jou! en ek hoop liewe Plorn, ons sal dit voor baie jare vir u moet sê. Dit sal so aangenaam wees om weer jou mooi ou gesiggie te sien en liewe bondgenoot ook. Hoe graag sou ek hom en sy mooi vrou en dogtertjie wou sien. Maar ek hoop dat hulle almal eendag na Engeland sal kom. Ally se foto is nogal indrukwekkend, dink ek, en dit lyk asof hy meer snorhare het as die res van die Dickens -gesin. Totsiens, Plorn, hoe kom u op hierdie manier aan? Vertel my wanneer u die volgende keer skryf, ook as u dierbare edele neus nog 'n bietjie aan die een kant is? Miskien het dit oorgegaan na die ander, of lê jy plat op jou gesig om 'n simmetriese vooraansig te behou? Vertel my alle besonderhede, ook presies hoe lank u is. Ek en Mamie is nog baie klein. Ek is bang ons groei nie met jare nie, behalwe natuurlik in wysheid. Henry is nie lank nie, maar hy is lig en mooi gevorm en is 'n baie mooi jong man, dink ek, en in sy pruik is hy regtig pragtig. U sal die foto sien, dit is 'n wonderlike wese. Frank het altyd 'n aantreklike gesig gehad, en nou, met 'n mooi, baie ligte goue snor, gaan hy sy baard laat groei. Bob is aantreklik, sê almal. Ek ken sy gesig so goed dat ek nie weet of dit mooi is nie, maar ek is seker dat dit die beste en beste gesig in die hele wêreld is. Mamie bly by ons, wat vir my 'n groot plesier is. Ek en sy is altyd toegewyd aan mekaar. Sy is eenvoudig 'n engel. Ek wens jy kon jou geskenk sien wat sy gekies het. As u vergeet om my liefste liefde vir Ally en Jessie te gee, sal ek u nooit vergewe nie.
Die volgende jaar (1902) word berig oor die dood van haar jongste neef, Plorn, van wie sy nie direk gehoor het sedert sy dankbrief vir haar huweliksgeskenk nie. Sy lewe in Australië was gekenmerk deur mislukkings, dobbelary en onbetaalde skuld. Plorn het ook nooit rente en rente betaal nie. Hy het moontlik die geld verloor, is vermoedelik deur dobbelary in 'n desperate poging om sy mislukte onderneming te versterk.
Kan u 'n sin van Charles Dickens opspoor?
Die Daily Mail berig met ongeloof die nuus dat 'n studie 'bevind het dat mense regtig nie die wysste is of hulle 'n meesterstuk van Charles Dickens of een van die werke van Edward Bulwer-Lytton lees nie, wat as die slegste skrywer in die geskiedenis beskou word. '. " Dit het my op baie vlakke geïrriteer en ek het daarna gekyk.
Hier is die studie, gedruk in die Journal of Quantitative Linguistics, en die besonderhede van die skrywer Mikhail Simkin. Eintlik het hy 'n vasvra aanlyn geplaas-u kan dit hier neem-waarin hy die deelnemers gevra het om te raai of 'n uittreksel uit Dickens of Bulwer-Lytton was.
"Die gemiddelde telling is ongeveer 50%, wat op die vlak van willekeurige raai is. Dit dui daarop dat die kwaliteit van Dickens se prosa dieselfde is as dié van Bulwer-Lytton," vind Simkin. U kan die studie in sy geheel hier lees. Simkin sluit af: "Ek het hierdie artikel begin met die vraag: Is beroemde skrywers anders as hul onduidelike kollegas? Die antwoord is: Ja, hulle het meer lesers."
My eerste irritasie is met die aanname dat Bulwer-Lytton die slegste skrywer in die geskiedenis is. Dit is net belaglik. Ja, daar is moontlik die jaarlikse Bulwer-Lytton-fiksiewedstryd, waarin deelnemers meeding om die ergste openingsin vir 'n roman moontlik te skryf, ter ere van die ooglopend ingewikkelde eerste sin van sy roman Paul Clifford: 'Dit was 'n donker en stormagtige nag het die reën in strome geval - behalwe soms, toe dit deur 'n hewige rukwind wat deur die strate gehandhaaf word, nagegaan het, rammel langs die dakke en het die karig hewig geroer. die vlam van die lampe wat teen die duisternis worstel. "
Maar daar was meer aan Bulwer-Lytton as hierdie een sin. Ek het 'n paar jaar gelede met 'n afstammeling van hom gepraat, en hy wou die eer van die skrywer verdedig en vir my gesê het: 'Hy was 'n merkwaardige man en dit is nogal onregverdig' dat die kompetisie na hom vernoem is 'om die verkeerde redes. Hy was 'n groot kampioen van die kunste en het so 'n groot verskil gemaak vir mense in alle lewensterreine ... hy was politikus, skrywer, dramaturg en filosoof. " Hy het ook daarop gewys dat Bulwer-Lytton die eerste persoon was wat 'n cliché geskryf het, 'n teken van genie ', en voeg by dat Bulwer-Lytton ook die gebruikte frase' 'n donker en stormagtige nag '' die uitdrukking uitgedink het 'die pen' is magtiger as die swaard "," die groot ongewaste "en" die almagtige dollar ".
Ek het Bulwer-Lytton nie gelees nie, en ek hoor graag van u wat dit wel gehad het. Maar ek twyfel baie of hy die slegste skrywer in die geskiedenis is. Daar is baie sterker aanspraakmakers op die titel.
My tweede irritasie is die aanname dat die kwaliteit van 'n outeur beoordeel kan word op 'n onttrekde sin. Ek vind dat ander hier met my saamstem: "Die studie veronderstel ook dat as Dickens 'n 'genie' is, elke reël van sy prosa 'geniaal' moet wees. 'n tert is 'n pampoentaart, elke happie sal soos pampoentert smaak. Genie is niks soos tert nie. As jy ooit die eerste helfte van A Tale of Two Cities gelees het, wat verwarrend is en dringend hersiening nodig is, sal jy weet beter. "
Hierdie naamlose professor in letterkunde wat die studie kritiseer, wys ook daarop dat die vreugde van Dickens nie regtig in sy prosa is nie - dit is in die karakters wat hy skep en in sy verhale.
Maar twyfel eenkant, laat my weet hoe u met Simkin se vasvra gevaar het (ek het 67% - klop dit!). En as ek sy tema aanneem, is hier een wat ek self gedoen het, met die wonderlike man saam met ander skrywers. Al hierdie sinne is gepubliseer. Wat is Dickens?
"Ek wou jou nou al so lank hê," het hy grof gesê, "ek kan nie onthou hoe dit voel om sonder die begeerte te wees nie. Maar jy moet weet wat jy doen. Ek het nodig dat jy dink aan wie jy is en waar jy is en wie ek is. "
"Jy weet wat ek gaan sê. Ek is lief vir jou. Wat ander mense kan bedoel as hulle die uitdrukking gebruik, kan ek nie sê wat ek bedoel nie, dat ek onder die invloed van 'n geweldige aantrekkingskrag is wat ek tevergeefs teëgestaan ​​het, en wat my oorheers. "
"O, God! Dit is onuitspreeklik! Ek kan nie sonder my lewe nie! Ek kan nie sonder my siel nie!"
"Ek is hier, en ek is lief vir jou. Ek was nog altyd lief vir jou, en ek sal jou altyd liefhê. Ek het aan jou gedink terwyl ek jou gesig in my gedagtes gesien het, elke sekonde wat ek weg was. Toe ek jou vertel dat ek wou jou nie hê nie, dit was die heel swartste soort godslastering. "
"Ek het my eie eilandstaat geword. 'N Verwoeste, oorloggeteisterde land waar niks groei nie en die horisonne donker is."
Die kunstenaar en die kritikus: 8 beroemde verhoudings tussen skrywers en redakteurs
Hierdie week was ons heeltemal ontsteld om te hoor dat Colin Firth en Michael Fassbender Thomas Wolfe en sy legendariese redakteur Max Perkins speel in 'n filmverwerking van A. Scott Berg se National Book Award -bekroonde verslag van hul verhouding, Max Perkins: Redakteur van Genius. En dit beteken nie net vir die hele Firth/Fassbender dat ons dit sal kry nie. Geïnspireer deur hierdie nasionale knik na 'n belangrike literêre verhouding, het ons 'n paar ander bekende skrywer/redakteur -verhoudings saamgevoeg om die kritici en die skrywers onder u te inspireer. Lees daaroor na die sprong, en as ons u gunsteling gemis het, vertel ons die storie in die kommentaar.
Max Perkins en Thomas Wolfe
Alhoewel Perkins, dikwels na verwys as die bekendste literêre redakteur van alle tye, saam met Fitzgerald, Hemingway en talle ander talente gewerk het, blyk dit dat sy verhouding met Thomas Wolfe altyd die meeste aandag trek. Miskien is dit omdat dit die mees onstuimige was - Wolfe was 'n moeilike skrywer om te hanteer, onbeheerbaar geskryf, onwillig om bladsye te sny, of selfs reëls sonder enorme druk en argumente. Na baie stryde begin Wolfe kwaad word vir die gewilde opvatting dat die genie in sy werke net soveel as sy redakteur was en sy eie, en dat Scribner in 'n huppel was. Ondanks hierdie professionele verhouding was die twee beste vriende, hoewel ingewikkeld. Ons kan nie wag om al die drama op die groot skerm te sien speel nie.
In Die New York Times, Het Charles McGrath eens Pound en Eliot die '' Odd Couple 'van die 20ste-eeuse poësie genoem (met Pound as Oscar en Eliot as Felix, natuurlik). Dit is waar, maar daar is nog 'n verhaal: dié van die effens ouer pond wat Eliot help om sy talent te koester met emosionele en redaksionele ondersteuning. Dit is nie altyd maklik om die hand van 'n redakteur op die werk van 'n skrywer te identifiseer nie, maar gelukkig is die oorspronklike tik vir Eliot Die Waste Land, wat in 1968 gevind is, doen presies dit. Dit is bederf met die opmerkings van Pound, waarvan sommige Eliot geneem het, waarvan sommige nie. Ons moet dankbaar wees vir albei.
Thomas Wentworth Higginson en Emily Dickinson
In April 1862 publiseer Higginson 'n artikel in die Atlantic Maandeliks, getiteld "Brief aan 'n jong bydraer", wat advies gegee het vir aspirant -skrywers. Dickinson het geantwoord en 'n paar van haar gedigte gestuur - en die res is geskiedenis. Alhoewel hulle net twee keer van aangesig tot aangesig ontmoet het, het die paar 25 jaar lank 'n ongelooflike briefwisseling gevoer, met Higginson as vriend en letterkundige. Na haar dood werk Higginson saam met Mabel Loomis Todd om bundels van Dickinson se poësie te redigeer en te publiseer. Alhoewel hedendaagse geleerdes hom beledig het omdat hy baie van haar ongelooflike spesifieke leestekens verduister het, het hy ook die jonger digter aansienlike aandag getrek wat sy andersins waarskynlik nie sou gekry het nie - en ja, ons het al die leestekens teruggekry.
Edgar Allan Poe en Rufus Wilmot Griswold
Laat ons dit regkry: Poe en Griswold was nie vriende nie. Hulle het mekaar die meeste van die tyd gehaat, hoewel dit gelyk het asof hulle altyd in hul professionele kringe vasgebind was. Hulle val mekaar in druk en privaat aan, hul loopbane is te na aan mekaar (en hul onderlinge verliefdheid op die getroude me. Frances Sargent Osgood te belaglik) sodat hulle mekaar met rus kan laat. Griswold het Poe so gehaat dat hy na laasgenoemde se dood 'n belaglike bitter doodsberig vir die New York Tribune, waarin hy geskryf het, "Edgar Allan Poe is dood. Hy is eergister in Baltimore dood. Hierdie aankondiging sal baie skrik, maar min sal daardeur bedroef word. " Gepubliseer onder die skuilnaam "Ludwig", is Griswold nietemin vinnig ontmasker. Griswold het egter op die een of ander manier die regte om Poe se literêre eksekuteur in die hande te kry, maar ons kan dit nie heeltemal agterkom nie, maar redigeer en publiseer 'n postume versameling van Poe se werke, waaronder 'n baie onakkurate "Memoir" van die skrywer, "die winste waaruit hy nie met Poe se familielede gedeel het nie. Gelukkig onthou nie baie mense hom nie.
Charles Dickens en Edward Bulwer-Lytton
O, hierdie twee. Dickens en Bulwer-Lytton was goeie vriende-Dickens het immers sy tiende en laaste seun Edward Bulwer Lytton Dickens genoem-en Dickens was die redakteur van Bulwer-Lytton, iets wat nogal verbasend was, gegewe die hedendaagse mode om Dickens een van die beste prosa-stiliste van almal te noem tyd, en Bulwer-Lytton (van "dit was 'n donker en stormagtige nag" roem) een van die ergste. Let daarop dat u hulle natuurlik nie kan onderskei nie. Maar Bulwer-Lytton was in die vroeë 1800's byna net so gewild soos sy vriend, en die twee bespreek gereeld hul werk. Alhoewel Dickens meer as 'n redakteur van Bulwer-Lytton gedien het as andersom, het laasgenoemde een voorstel gemaak wat sommige kritici vandag nog bekragtig: die gevoel dat die oorspronklike einde van Groot verwagtinge was te hartseer, het hy voorgestel dat Dickens Pip en Estella laat bymekaarkom - en so doen hulle tot vandag toe.
Almal ken die storie: beste vriende vir baie jare het Brod al die werk van Kafka gelees en hom gedwing om dit te publiseer, om 'n dagboek te hou. Maar op 'n selfveragtende manier, op Kafka se sterfbed, het hy sy vriend gesmeek om alles wat hy geskryf het, te verbrand, 'n begeerte wat ook weerspieël word in die skrywer se testament. Brod nie. In plaas daarvan het hy dit geredigeer en laat publiseer. Al wat ons kan sê is: dankie tog.
Michael Pietsch en David Foster Wallace
Ons het soveel pret gehad as almal wat Pietsch en Wallace se korrespondensie dop Oneindige grap, wat Pietsch met plesier geredigeer het, maar ons dink die werk wat die bestendigheid van die verhouding die beste toon, is Die bleek koning, wat Pietsch sorgvuldig bymekaargemaak het na Wallace se selfmoord in 2008. "Bewerking met 'n skrywer is 'n vreugdevolle samewerking-nie eens 'n samewerking nie, maar 'n gesprek, 'n geselsie, heen en weer," het Pietsch aan Joe Fassler gesê Die Atlantiese Oseaan. 'Die redakteur maak voorstelle en stel dinge voor en wys dit op en dien as 'n soort superleser vir die skrywer-en die skrywer kies watter advies hy of sy wil neem. Hierdie samespel met David was een van die vreugdevolste wat ek as redakteur in my lewe gehad het. Sonder dat David daar sou reageer, was my doel om alles wat sinvol was, in te sluit. Alles het gelyk asof dit pas by al die ander dinge om 'n roman te maak. En om so min as moontlik te verander. Ek het nie gevoel dat ek die vryheid het om sy woorde te redigeer sonder dat hy daar is om daarop te reageer nie. Dus het ek myself beperk en my redigering beperk tot die maak van name konsekwent, en konsekwent en geledere - om 'n soort konsekwentheid te verkry, sodat die verhaal sinvol was. " Weereens kan ons hom net bedank.
Nog 'n geval van postume redakteurskap, maar hierdie keer met 'n ander neiging, ten minste in die openbare oog. Aanhangers van Plath blameer Hughes lankal vir haar selfmoord en gaan so ver as om sy van haar grafsteen af ​​te krap. Na haar dood het Hughes baie van Plath se werk geredigeer en gepubliseer of herpubliseer, insluitend 'n nuwe uitgawe van Ariel dat hy herrangskik en 'n uitgawe van haar briewe en tydskrifte met sekere gedeeltes weggelaat. Meer onderdrukking, kritici, aanhangers en familie het gehuil. Ons weet nie - maar hulle s'n is tot vandag toe een van die mees gepraatde verhoudings in die literatuurgeskiedenis.
10 Londense plekke om Charles Dickens te vier - 4. Dickens tuis …
Ons het al genoem Charles Dicken's Doughty Street -huis (nou die Charles Dickens -museum) en sy vele kinderhuise, maar waar anders het Londen in sy volwasse lewe gewoon?
Na sy huwelik met Catherine Hogarth op 2 April 1836 in die St Luke 's Church in Chelsea, het Dickens en sy nuwe bruid hulle in die kamers gevestig, en die skrywer het die nou nie-bestaande Furnival 's Inn geneem (die skrywer het voorheen daar gewoon) tot sy huwelik), waarvan die perseel nou deur die Holborn Bars -gebou bewoon word).
In Januarie die volgende jaar het die egpaar hul eerste kind, Charles Culliford Boz Dickens, gekry en kort daarna die eiendom na Doughtystraat 48 oorgeplaas. Soos ons genoem het, was die huis waar twee van sy kinders gebore is en waar Catherine se 17-jarige suster Mary gesterf het (haar dood is vermoedelik die inspirasie vir dié van die karakter Little Nell in die roman Die Old Curiosity Shop) sowel as waar Dickens 'n paar van sy bekendste romans geskryf het, insluitend Oliver twist, Nicholas Nickleby, en Die Pickwick Papers.
In 1839 het die gesin egter groot geword in 'n baie groter eiendom op 1 Devonshire Terrace in Marylebone naby Regent's Park. Hierdie eiendom in die huidige Maryleboneweg 15-17 is in die laat vyftigerjare gesloop, maar daar is 'n beeldhouer op die muur waarop die eiendom vroeër gestaan ​​het.
Onder die werke wat Dickens geskryf het terwyl hy hier gewoon het, was Die Old Curiosity Shop, N Kersfees liedjie, Martin Chuzzlewit en David Copperfield. Ses van Dickens se kinders is gebore terwyl hy in hierdie eiendom gewoon het. Gedurende hierdie tyd het Dickens ook sy eerste besoek aan Noord -Amerika besoek en ook vir 'n lang tydperk saam met sy gesin na Europa gereis.
In November 1851 verhuis Dickens die gesin weer hierdie keer na Tavistock House, geleë op Tavistock Square in Bloomsbury. Die eiendom is in 1901 gesloop en die perseel word nou bewoon deur die hoofkwartier van die British Medical Association (daar is 'n blou gedenkplaat ter herdenking van Dickens se tyd hier).
Onder die werke wat Dickens geskryf het terwyl hy hier gewoon het, was Donker Huis, Moeilike tye, Klein Dorrit en 'N Verhaal van twee stede. Die laaste van Dickens ' 10 kinders is hier gebore en Edward Bulwer Lytton Dickens, later 'n Australiese parlementslid, en terwyl hy hier gewoon het, het hy in 1858 van sy vrou Catherine geskei. Dickens trek ook amateur -teaterklasse aan in die eiendom.
Dickens se tyd in Tavistock -huis het omstreeks 1860 geëindig toe Gad 's Hill in Kent die belangrikste gesinshuis geword het.
FOTO: 'n Gedeelte van die beeldhou -fries wat Dickens en 'n paar van sy karakters uitbeeld op die gebou wat nou staan ​​op die huidige Devonshire -terras in Maryleboneweg. FOTO: grahamc99
In die somer van 1841 kon Charles Dickens nie genoeg doen nie. 'Ek is in 'n uiters lui toestand, bad, loop, lees, lê in die son, doen alles behalwe om te werk,' het hy aan sy vriend John Forster gesê. Dickens was nege-en-twintig en skryf in die reël in 'n reuse-ramp. Toe hy sestien was, het hy as hofverslaggewer begin werk. Op twintig is hy twee jaar later by 'n koerant aangestel, en hy word 'n politieke korrespondent vir die Morning Chronicle en begin sketse van die Londense lewe onder die naam Boz. Die eerste nommer van "The Pickwick Papers" verskyn in Maart 1836, drie dae voordat Dickens met Catherine Hogarth, die dogter van 'n Kroniek redakteur. Teen November daardie jaar het hy genoeg gemaak om stories te skryf om die koerant te verlaat. Hy het daarvan gehou om elke dag van nege tot twee te skryf, "loop ek in my kamer op sekere stukkies van al die blomme in die mat." Die grootste deel van sy loopbaan was Dickens ook redakteur van 'n weekblad. Byna al sy romans is in weeklikse of maandelikse paaiemente gepubliseer. Vir dertien maande in 1838 en 1839 het hy terselfdertyd "Oliver Twist" en "Nicholas Nickleby" geskryf, terwyl hy Fagin in Newgate laat vaar het om mnr.
Almal in Dickens is óf 'n gevangene óf 'n gevangene, en sommige is, net soos Dickens self, albei: die skrywer, sy eie turnkey. Elke keer as 'n ekstra in 'n Dickens -roman 'n ontsnapping moet maak, verlaat hy die verhoog links, na 'n onsigbare Amerikaanse karakters met 'n beter rekenkundige gebaar, net soos weswaarts. Mnr. Monks vlug 'na 'n verre deel van die New World', waar hy in 'n Amerikaanse gevangenis sy einde bereik. Amy Dorrit wens haar waardelose broer, Tip, wil vir Kanada afklim. Herbert Pocket is dol op 'om 'n geweer te koop en Amerika toe te gaan, met die algemene doel om buffels te dwing om sy fortuin te verdien.' Sam Weller se pa stel voor om meneer Pickwick uit die gevangenis van Fleet te sluip deur hom in 'n meubelstuk te verberg ('n pianner, Samivel, 'n pianner! ') En hom oor die see te stuur, waar al sy probleme verby is, want hy kon 'terugkom en 'n boek skryf oor die' Merrikins as 'wat sy uitgawes betaal.' Dit het net die klavier nodig gehad.
Lesers was so opgewonde om te sien hoe mnr. Pickwick vaar dat Edward Lloyd 'n afslag met die naam "Pickwick in Amerika" publiseer. Hier ontmoet meneer Pickwick sy eerste Virginian:
'Amerika is 'n goeie plek, meneer, nie waar nie?' vra meneer Pickwick en kyk met 'n soekende blik na die aangesig van die heer van die reusagtige brimmer. . . .
"'N Goeie plek! - Ek reken dat jy net daar is 'n jota", antwoord die unieke heer "elke moeras in Amerika is 'n volmaakte trots van die paradys."
Dickens het Lloyd aangekla vir plagiaat.
Teen September 1841 was Dickens naby aan die voltooiing van "Barnaby Rudge", 'n revolusieroman wat, net soos 'A Tale of Two Cities', in 1775 begin. Op sy hoogtepunt het Joe Willet, wat pas terug is van die geveg in die Amerikaanse Revolution, breek in 'n gevangenis in om die vrou te red vir wie hy lief is, wat toevallig die dogter van 'n slotmaker is. Dickens het in soveel jare ses boeke geskryf. Hy was nog nooit meer as 'n week of twee uit Engeland nie, en net tot in Frankryk. Hy en sy vrou het vier kinders gehad. U kan die sleutels hoor klingel, asof in juffrou Murdstone se beursie. 'Spook deur die visioene van Amerika nag en dag', wou Dickens van die heer Weller se strategie gebruik maak. Hy skryf aan sy uitgewer: 'Dit sal 'n goeie ding wees, as ek teen einde Februarie na Amerika toe hardloop en na vier of vyf maande terugkom met 'n boek in een volume?'
Die probleem was sy vrou, wat nie sonder die kinders wou klaarkom nie; die oudste was vier, die jongste slegs ses maande. 'Kate huil onheilspellend as ek die onderwerp noem,' het Dickens aan Forster geskryf. 'Maar, as God wil, ek dink dit moet op een of ander manier bestuur word! " Dickens onderteken soms briewe van meneer en mevrou Dickens "Bully and Meek." Forster het geen twyfel gehad dat dit bestuur sou word nie.
Op 4 Januarie 1842 klim Dickens en sy vrou op die stoomskip Britannia. Die bed in sy kajuit was so dun dat hy, volgens die kunstenaar Daniel Maclise, in 'n koevert kon sit en dit met 'n ekstra seël pos. Maclise het 'n tekening gemaak van die Dickenses se kinders. Catherine haal dit uit en sit dit op die tafel.
Die paartjie vaar. Hulle was so seesiek dat Dickens '' 'n soort lui vreugde '', 'n duistere vreugde, as iets so traag met die titel kan wees, 'n soort lui vreugde gehad het, omdat my vrou te siek was om met my te praat '. As Martin Chuzzlewit en Mark Tapley op 'n pakkie skip genaamd die Screw na die Verenigde State seil, sorg Tapley vir 'n arm vrou en haar drie verswakte kinders terwyl Chuzzlewit bedag lê en kreun:
'U veronderstel nie dat daar 'n lewende wese in hierdie skip is wat moontlik die helfte soveel aan boord kan ondergaan soos ek nie? Doen jy?" vra hy, sit regop in sy kooi en kyk na Markus, met 'n uitdrukking van groot erns wat nie deurmekaar is van verwondering.
Mark het sy gesig in 'n stywe knoop gedraai, en met sy kop aan die een kant nadink oor hierdie vraag.
Dickens het altyd so geskryf en 'n man uit sy gewete geskei deur een karakter in twee te verdeel en dit dan saam te sluit in 'n gevangenis, 'n kontrak of 'n huwelik. Sy romans is listig ingerig om in 'n warboel te verskyn, soos 'n Victoriaanse salon, ottomane en mahonie-kaartetafels, met 'n bedekte leunstoele en marmerkolomme bedek met borsbeelde van Romeinse staatsmanne, 'n nuuskierigheidswinkel met karakters, maar êrens met 'n kap deur swaar fluweelgordyne hang daar altyd 'n paar hangende portrette. Twain het sy Huck en sy Jim gehad. Dickens se Chuzzlewits en sy Tapleys, sy Pips en sy Magwitches het in 'n sel gebind, gebind deur 'n knoop, vasgemaak met 'n skroef.
Dickens beskou homself graag as gevange gehou deur sy lesers, en skrywers dink meer gereeld aan hulself as gyselaars vir kritici. Lesers het Dickens so lank en so lief gehad dat daar mense is wat dekades lank elke somer na die Dickens -kamp aan die Universiteit van Kalifornië, Santa Cruz, gegaan het. Wat lê tussen 'n toewyding wat so passievol en blywend is en die veranderende, maar dikwels harde oordeel van kritici, is nie net die werk van Dickens nie, maar ook die geskiedenis van Dickens, die geskiedenis van lees en selfs die geskiedenis van kritiek self.
Boekresensies dateer eers uit die agtiende eeu, toe daar vir die eerste keer soveel boeke gedruk is dat tydskrifte - dit was ook nuut - opstelle daaroor begin druk het. In die negentiende eeu, 'n tydperk van fabrieke en stemreg, het die geletterdheidsyfer gestyg, die prys van boeke gedaal en tydskrifte was nog steeds goedkoper. 'N Demokrasie van lesers het opgestaan ​​teen 'n aristokrasie van kritici.
Edward Bulwer Lytton, 'n vriend van Dickens, die hedendaagse romanskrywer wat hy die meeste bewonder het, 'n parlementslid en een van die min negentiende-eeuse romanskrywers wat Dickens in sy verkope kon meeding, was bekommerd dat, namate die literêre mark oopgaan, ' die mening van die meerderheid sal beslis. " Edgar Allan Poe het gedink dat lesers verkeerd was oor Bulwer, maar tereg oor Dickens. In 1841 vergelyk Poe "The Old Curiosity Shop" met Bulwer se "Night and Morning". Bulwer, het hy geskryf, "het tot die vermoë gekom om boeke te vervaardig wat deur nege en negentig lesers uit honderd die verkeerde inspirasie van genie kan wees", terwyl Dickens, "deur die drange van die ware genie self, saamgestel en klaarblyklik sonder moeite werke wat 'n lang gesoekte voleinding tot stand gebring het-wat hom die afgod van die mense gemaak het, terwyl hulle die kritici uitgedaag en betower het. "
Maar Dickens het die House of Critics en die House of Readers nie verenig nie. Vir 'n baie lang tyd het kritici - Poe, een van die min uitsonderings - hom as 'n karikaturis afgemaak: faseties, melodramaties, antiek, lomp en, oor politieke vrae, gevaarlik uit sy diepte. Daar het nooit 'n man so afskuwelik soos Quilp geleef nie. Mnr Gradgrind sou nie toegeskryf word nie Nell moes nie gedra word nie. Mirth kon nie tirannie beantwoord nie. 'Bleak House' is uitgebrei. Die romans voor "Copperfield" was meringue en treacle die daaropvolgende was gebrande potbraai. Mnr. Dickens het nie tevrede gestel nie.
Anthony Trollope vind die skryf van Dickens gebrekkig en sy gewildheid is erg. "Die hoofdoel van 'n romanskrywer is om te behaag en die man se romans is aangenamer as dié van enige ander skrywer," het hy erken. 'Uit alles ontstaan ​​by die kritikus 'n vraag of hy met sy getuienis teen hom oor die uitnemendheid van hierdie skrywer sy eie mening nie moet ondergeskik stel aan die versamelde mening van die wêreld van lesers nie. Wie besluit?
"Ek het Skype geïnstalleer, so dit sal wees asof jy nooit universiteit toe gegaan het nie."
In 1939 het Edmund Wilson die kritieke vloed omgekeer en aangevoer dat Dickens nie net "die grootste dramatiese skrywer was wat die Engelse taal sedert Shakespeare gehad het nie", maar ook 'n skerp sosiale kritikus - hy het 'n unieke uitkyk op die Pecksniffiese morele oneerlikheid van Victorianisme - selfs al was hy fundamenteel 'nie geïnteresseerd in politiek' nie. Maande later beskryf George Orwell Dickens as hoofsaaklik geïnteresseerd in politiek, net omdat sy politiek nie so radikaal was as wat sommige mense wou hê nie. Lionel Trilling gooi sy hande op: 'Met 'n werk so groot en volhardend soos Dickens, sal smaak en mening nooit gedoen word nie.' 'N Klassieke ontwyking.
Ek dink 'n goeie plek om hieroor te dink, moet die Dickens -kamp wees: 'n week van bespreking oor Dickens, slaap in slaapsale en eet in 'n kafeteria, die byeenkoms van letterkundiges, onderwysers en studente met lesers wat Dickens so lief het. het gedink dat hulle moet wees soos die mense in die laaste hoofstuk van "Fahrenheit 451", wat wegkruip in die binneland, en mompel lyne wat hulle aan die geheue toegewy het. Ek het my voorgestel hoe ek 'n ou Copperfield ontmoet wat onder die rooibos ronddwaal en mompel: 'Of ek die held van my eie lewe sal word, of die stasie deur iemand anders gehou sal word, moet hierdie bladsye wys.'
Elke jaar het die kampeerders 'n ander boek gelees. Hierdie jaar was dit 'Great Expectations', wat ook toevallig 'n onlangse keuse was van Oprah's Book Club, met 'n lidmaatskap van byna twee miljoen. Die aantal mense wat gedurende 'n bepaalde somer by die Dickens -kamp opdaag, hang af van hoeveel mense van die boek hou. 'Die kersboeke was byvoorbeeld 'n harde verkoop,' het Catherine Robson, 'n letterkundige van N.Y.U., vir my gesê.Menigte word verwag vir 'Groot verwagtinge'. Robson het vrywillig toegelaat om my by haar te laat kamer. Toe ek vir haar skryf dat ek nie seker is of ek dit sou regkry nie, want sy was huiwerig om 'n huisie pitte agter te laat, het sy teruggeskryf: 'Wat is meer Dickensiaans as om jou kinders te laat vaar?' Sy het my daar gehad. Ek het na die lughawe gegaan en wou hê dat ek die koper moes gebruik, vir 'n e-pos outomatiese outomatiese antwoord van Boz se ketelplaat:
Ek smeek om die ontvangs van u verpligte brief te erken en u te verseker dat my tyd en aandag heeltemal te veel is, om toe te gee dat ek die genot het wat u my voorstel.
In plaas daarvan het ek met die gewone swak belofte klaargekom: binnekort terug.
Op 22 Januarie 1842 bereik die Britannia Boston, 'n hawe wat Amerikaners ter ere van Dickens na Boz-stad geneem het. Lintjies wapper van lamppale. Hackneys staan ​​by die beskuldigdebank en veg om die kans om Dickens na sy hotel te ry. Bundels in 'n bruin peacoat, sy voete gestop in kurkstene met stewels, lyk Dickens bang dat Catherine wil hê dat hy sy klere moet verander voordat hy van die skip klim. 'Maak nie saak nie, skat,' het hy gesê. 'Ons is nou aan die ander kant.'
Dickens beskou homself as 'n ere -Amerikaner, en Amerikaners dink ook so aan hom. Die twee-en-twintigjarige Walt Whitman het hom as 'n "demokratiese skrywer" beskou. Die Amerikaanse tydskrif het sy 'demokratiese genie' geprys. Dickens het briewe ontvang "van die bewoners in houthuise tussen die morasse en moerasse en digste woude en diepste eensaamhede van die Verre Weste". Hy wou die lesers ontmoet wat die briewe geskryf het. Hy het eenkeer vir sy vrou beskryf hoe dit voel om te sien hoe die akteur William Macready na een van sy verhale luister: "As jy Macready gisteraand gesien het, onbedeklik snik en huil op die bank terwyl ek lees, sou jy gevoel het soos ek gedoen het, wat 'n ding is dit om krag te hê. " Hy wou sy Amerikaanse lesers sien opswem.
Hy trek soos 'n gek deur Boston se sneeubedekte strate. Toe hy by die Tremont -hotel kom, skreeu hy: 'Hier is ons!' Henry Wadsworth Longfellow en Charles Sumner het hom vir 'n wandeling van tien myl geneem. Longfellow het gedink Dickens het ''n bietjie van die Dick Swiveller oor hom gehad'. James Fields, later die redakteur van Die Atlantiese Oseaan, het hom die 'keiser van vrolikheid' genoem.
'Die Amerikaanse armes, die Amerikaanse fabrieke, die instellings van alle soorte - ek het al 'n boek,' skryf Dickens aan Forster, 'n week nadat hy daar aangekom het. Maar teen die tyd dat hy New York bereik het, het alles begin skeefloop. Sy boeke het wild verkoop in die Verenigde State, maar sy inkomste uit die verkoop daarvan beloop nie meer as vyftig pond nie. By gebrek aan afdwingbare internasionale outeursreg, hoef geen Amerikaanse drukker tantième vir Engelse skrywers te betaal nie. En toe Dickens namens die hervorming van kopiereg argumenteer ("ek, die grootste verloorder deur die bestaande wet, lewendig"), veroordeel New Yorkse koerante hom as 'n huursoldaat, 'n digter van armoede wat niks liefgehad het as geld nie.
Hy reis suidwaarts, sy gemoed sink. In 'n gevangenis in Philadelphia het hy 'n man gesien wat ses jaar lank in eensame aanhouding was en wat in sy sel sit met 'n papierhoed uit sy eie. Dit was die skaduwee van Dickens se eie skrik. Om geen gemeenskap met die mensdom te hê nie - geen lesers vir sy skryfwerk, geen gehoor vir die opvoering nie - is wat Dickens die meeste gevrees het.
'Dit is nie die Republiek wat ek besoek het nie', skryf hy aan Macready uit Baltimore. 'Dit is nie die Republiek van my verbeelding nie.' In Washington het hy na 'n kongresbegrotingsdebat gekyk en aan Macready gerapporteer dat die Amerikaanse politiek grotesk was:
Kyk na die uitgeputte tesourie, die verlamde regering, die onwaardige verteenwoordigers van 'n vrye volk, die desperate wedstryde tussen die noorde en die suide, die ysterkant en die onstuimige snuit vasgemaak op elke man wat sy mening uitspreek, selfs in die Republikeinse saal, waaraan Republikeinse mans is deur 'n Republikeinse volk gestuur om Republikeinse Waarhede te spreek - die steekerye en skietery, en growwe en wrede dreigemente wat tussen senatore onder die dak van die Senaat gewissel is - die indringing van die mees jammerlike, gemene, kwaadwillige, kruipende, kruipende, sluipende partytjiegees in almal transaksies van die lewe.
Dickens het tot in die suide gekom as Richmond en draai dan wes. Die Amerikaanse volk was nie net wreed nie, hy skryf ook aan Forster: 'Ek is ernstig as ek sê dat ek hierdie ses weke nie 'n hartlike lag gehoor het nie, behalwe my eie.'
Amerika is waar Dickens se liefdesverhouding met sy lesers uitmekaar val. Vra 'n leser om 'n skrywer te betaal, en volgens Dickens kry u net een antwoord: "Dollars, banke en katoen is ons boeke, meneer. " Die keiser van vrolikheid het sarkasties geword. 'Die Amerikaners hou van hom! Hulle is bly om hom te sien as hy hierheen kom! " skryf hy uit die Niagara -waterval. 'Die Amerikaners lees vir hom die vrye, verligte, onafhanklike Amerikaners en wat nog meer sou hy het?"
Hy kon beswaarlik gretiger gewees het om te vertrek. 'Ons vaar vanuit New York per George Washington -pakkie Skip (nie een van u stoomwaens nie) op Dinsdag die Sewende Junie. Hoo-ray-ay-ay-ay-ay-ay-ay-ay-ay. 'Hy het 'n spaniel genaamd Timber Doodle aan boord gebring, met 'n heimwee en sy verwagtinge vir Amerika. Die republiek wat hy bewonder het, was 'n skyn: sy politiek gewelddadig, sy mense smaakloos, sy lesers goedkoop. 'Ek is 'n liefhebber van vryheid wat teleurgestel is', het hy gekla.
Toe hy by die huis kom, skryf hy 'American Notes for General Circulation', 'n verslag van sy reise net effens minder openhartig as sy briewe aan Forster, met skurwe besinnings oor die gierigheid en grofheid van die Amerikaanse volk. Selfs die titel is 'n blik op Amerikaners se voorkeur vir geld bo boeke. Dit word algemeen beskou as die ergste wat hy ooit geskryf het, en dit is ook die rede, sowel as onregverdig, dat soveel kritici hom as polities naïef beskou. Dickens "is 'n baie liberale opinie in die politiek", het 'n resensent opgemerk, maar "ons twyfel baie of hy oor sulke aangeleenthede voldoende lank en diep gelees het of gedink het, sodat hy selfversekerde opinies kon lewer." Poe noem dit "een van die mees selfmoordproduksies wat ooit doelbewus gepubliseer is deur 'n skrywer, wat die minste reputasie gehad het om te verloor." Amerika het hom amper beëindig.
Die Universiteit van Kalifornië, Santa Cruz, sit aan die rand van 'n Amerika wat Dickens nooit gesien het nie, in 'n bos van rooibos en bloekom net onder die berge en net bokant die see, mistig in die oggend en donker soos teer in die nag. Dit ruik na laventel en na die see.
Teen skemer het Catherine Robson en Teresa Mangum, professor in Engels aan die Universiteit van Iowa, my gelei na die eerste lesing van die week, langs 'n pad van dennenaalde omring deur tiemie en lamsoor en verby 'n groentetuin waar sonneblomme deurgebring het. lappie somerpampoen. In die omgewing kyk takbokke wat in 'n veld wei wei ons met verontwaardiging.
'N Dickensiaan waai terwyl hy by ons verbyloop.
'Wemmick,' fluister Robson. "Die posbus se mond."
'Meer Tom Pinch,' mompel Mangum.
Dit is 'n eienaardigheid in die Dickens -kamp om almal wat jy ontmoet te vergelyk met 'n karakter in 'n Dickens -roman. Die openingslesing van die week is gelewer deur Andrew Miller, van die Indiana Universiteit, 'n ernstige man, almal in swart en wit, en met 'n oordeelkundige blik. Nickleby? Ek kyk uit die vensters van die lesinglokaal, na die rooibos en die donker lug. In 'n uur lange toespraak, vol met toespelings op Leibniz, Hume, Kierkegaard, Wilde, Woolf en Hardy, bied Miller 'n voorlesing van 'Great Expectations' aan waarin hy beweer dat die roman gedefinieer word deur 'die optatiewe wyse van self- begrip, ''n ervaring van die moderne lewe, waarin alles is wat dit is, maar iets anders kon gewees het.
'Ek het die gevoel dat hierdie ding selfs gevaarliker is as die kat!'
Ek stap alleen in die donker terug en wonder hoe Dickens ooit die onstuimigheid wat hy na "American Notes" gekry het, oorleef het om die onderwerp van so 'n uitgebreide akademiese ondersoek en gewilde bewondering te wees dat tweehonderd en sestig mense 'n kosbare week van somervakansie prysgegee het om oor hom te praat.
Direk nadat hy 'American Notes' voltooi het, het Dickens 'Martin Chuzzlewit' geskryf. ("Ek het my amper doodgemaak deur te lag," het hy geskryf terwyl hy aan die Amerikaanse hoofstukke gewerk het.) "Waarvoor is die Groot Verenigde State, meneer, indien nie vir die wedergeboorte van die mens nie?" Generaal Choke vra tydens die swendelary van Chuzzlewit om te belê in die Eden Land Corporation. Maar toe Chuzzlewit en Tapley in Eden aankom, vind hulle nie die bloeiende republikeinse stad wat hulle beloof is nie, maar somerige moerasse, vrot hutte en sterwende setlaars. 'Daar is een goeie ding op hierdie plek, meneer. . . en dit wil sê dat dit 'n gewone klein Verenigde State op sigself is. " Sowel Tapley as Chuzzlewit word siek en sterf amper, wat Chuzzlewit ten goede verander:
In die afskuwelike eensaamheid van daardie afskuwelikste plek, met Hope so ver verwyderd, Ambisie geblus, en die dood langs hom rammel by die deur, kom daar weerkaatsing, soos in 'n plaag-beleërde stad en so voel en ken hy die mislukking van sy lewe , en het duidelik gesien watter lelike plek dit was. Eden was 'n harde skool om so 'n les in te leer, maar daar was onderwysers in die moeras en struikgewas, en die peslike lug wat hul eie soekmetode gehad het.
Dickens het iets uitgevind in Amerika: 'Eden het hom so laag laat sak. So hoog het Eden hom opgewek. "
Ek het gaan slaap. Daar is baie min tyd om te slaap in die Dickens -kamp, ​​maar as u wil probeer, kan u op 'n stille veiling die juffrou Havisham's Insomnia Kit, wat uit tee en 'n kers bestaan, koop. Leesseminare begin om agt-en-dertig en lesings word in die oggend, middag en aand aangebied, gevolg deur laataand vertonings van filmverwerkings van die week se roman. Daar is daaglikse repetisies van 'n oorspronklike klug, wat vir die geleentheid geskryf is. Daarbenewens is daar fakulteitseminare, kollokwiums vir afgestudeerde skrywers en onderrigwerkswinkels, om nie eens te praat van Victoriaanse tee, 'n Victoriaanse dans nie, en vermoedelik somerromantiek vir gegradueerde studente, hoe minder Victoriaans hoe beter. ('Gras in die hare is die vertelling', is my meegedeel.) 'N Lesing met die titel' Great Sexpectations 'is baie verwag.
Ontbyt begin om sewe-en-dertig. Ek gaan sit saam met die Cheerybles van wat bekend staan ​​as die Dickens -projek: John Jordan, Murray Baumgarten en Ed Eigner. Jordan het in Memphis grootgeword. Sy ouma het Dickens vir hom voorgelees. 'Sy het altyd gesê dat sy nog nooit in haar lewe iemand ontmoet het wat sy nie eers in' Pickwick Papers 'ontmoet het nie,' onthou hy. In die negentien-sewentigerjare, toe Jordan en Baumgarten 'n kursus oor Dickens in Santa Cruz begin aanbied het, het hulle met Eigner, wat 'n Dickens-kursus aan die VK onderrig het, gesels. Riverside, so toe die U.C. president het voorstelle vir interkampus-inisiatiewe genooi; hulle het 'n navorsingskonsortium voorgestel. Die kanseliers was meestal wetenskaplikes. Die Dickens -projek was een van die min geesteswetenskaplike projekte wat befonds is. Baumgarten glimlag. 'Ons het vir hulle gesê dat ons 'n Dickens -laboratorium wil bestuur,' het hy gesê.
Die Dickens -kamp word amptelik Dickens Universe genoem. Eigner het dit genoem. Dit was ook die idee van Eigner om iemand te laat kom. 'Dit blyk die belangrikste deel van die hele saak te wees,' het hy gesê. Die eerste jaar het die nie-spesialiste egter 'n opstand beleef. 'Kan u nie net soos gewone mense praat nie?' het hulle die akademici gevra. Nee, het die akademici geantwoord. Hulle het baie hard gewerk om hierdie lesings voor te berei, en verdomp, hulle gaan dit lees.
Alexis DesRoches-wat in 'n vaste eiendomskantoor in Industry, Maine, bevolking 697 werk-was by Miller se toespraak. 'Ek het nog nooit in my lewe die woord' optief 'gebruik nie,' het sy vir my gesê, 'maar as jy eers die vertaling gemaak het, is die man regtig fassinerend.' Haar familie dink sy is mal: 'My skoonsuster het gesê:' 'n Week Engelse klas? Blech. '"
Ek het langs DesRoches in John Bowen se klas gesit. (Nege-en-dertig fakulteite van drie-en-dertig instellings het hierdie jaar gekom, nie een van hulle word betaal vir hul onderrig nie.) Bowen, wat lenig en bruisend is, gee onderrig aan die Universiteit van York. Sy oupa was 'n mynwerker. Hy behoort tot die eerste generasie in sy gesin wat universiteit toe gegaan het. Hy kom sedert 1998 na die Dickens-kamp. "Die eerste keer dat ek huis toe kom, vlieg ek huis toe, my vrou kom haal my by Heathrow en ek praat vier uur sonder ophou," vertel hy.
Hy gaan na die bord. 'As ons miskien net begin dink aan 'n ding of twee, vind u vreemd oor die boek. . . ? " Die vrae het uitgesak. Hoekom is Pip so 'n bietjie kak? Hoeveel het Jaggers geweet? Wat gaan aan met die weer? Bowen se oë word groot. Hy tel 'n stuk kryt op en begin skryf.
Die kamer het gou warm geword en die bord was vol vrae. 'N Onderwyser van 'n gemeenskapskollege uit New York het die onderwerp van Pip se betroubaarheid as verteller aangespreek. 'N Swaar vrou met grys hare, brille, hardloopskoene en 'n swart rok met pienk rose maak haar keel skoon.
'Ek het 'n gedeelte wat ek graag wil lees.'
Bowen maak sy arms oop. "Hoe kon ek jou keer?"
Die vrou haal haar sagteband op en vind die gewenste bladsy:
As 'n vrees om nie verstaan ​​te word nie, in die borste van ander jongmense weggesteek word, soos in die mate waarin dit in myne weggesteek is - wat ek waarskynlik ag, aangesien ek geen spesifieke rede het om myself te vermoed dat ek 'n monster was nie - dit is die sleutel tot baie voorbehoude.
Dit was nie net wat sy gelees het nie, dit was hoe wonderlik sy dit gelees het. Kan ons Pip vertrou? Kan ons die vrou in die roospatroonrok vertrou? Kan sy asseblief meer lees? Iemand fluister: 'Is dit nie professor Sprout nie?'
Dit was die Engelse aktrise Miriam Margolyes, wat professor Sprout in die Harry Potter -rolprente gespeel het en ook Flora Finching en mevrou Bumble gespeel het in die verwerkings van "Little Dorrit" en "Oliver Twist." Sy woon al meer as 'n dekade in die Dickens -kamp. ('Ek het die boek so gelees, maar ek het dit nie verstaan ​​nie,' het 'n onlangse hoërskool-gegradueerde aan my erken. 'Maar toe het Miriam dit gelees en skielik kon ek dit hoor, weet u ? ")
Ek het Margolyes ingehaal by 'n stampvol tafel in die kafeteria, waar ek langs Trude Hoffacker gesit het, 'n afgetrede hoërskool Engelse onderwyser uit Sunnydale, Kalifornië, wat sedert die begin elke jaar in die Dickens-kamp was. Hoffacker het my vertel van 'n kamp gereeld wat nooit veel gesê het nie en toe, nadat hy 'n jaar gemis het, en sy hom gevra het, erken dat hy nie die boek op band kon kry nie. Dit blyk dat hy nie weet hoe om te lees nie.
Na vyf dae van ontbyt, middagete en aandete met 'n paar honderd mense, kan die deelnemers saam hardloop, asof ons altyd aan dieselfde tafel sit en 'n eindelose pruimpoeding deel. Tom en Mary Ann Berry het van Durango hierheen gery. Dit is hul eerste jaar. Hy het nog nooit Dickens gelees nie, sy is 'n fanatikus van Dickens. John Romano het 'n Ph.D. van Yale en het 'n boek oor Dickens en realisme geskryf en in Columbia geleer totdat hy opgehou het om 'n draaiboekskrywer te word. 'Ek het begin skryf vir' Hill Street Blues ',' het hy gesê. 'En ek het uitgevind dat ons daar meer oor Dickens gepraat het as ooit in Columbia.' Meghan Kelly, 'n laerskoolbibliotekaris van Louisiana, bestuur 'n Dickens-klub vir vyfde klas, gebaseer op die Dickens-kamp. Lillian Nayder het pas 'n biografie van Catherine Dickens voltooi en is hier om 'n lesing te hou. Sybil-Frances Kimbrig, wie se oorlede man 'n professor in taalkunde was, het vroeër na Elderhostels gegaan, maar haar man het dit gehaat, want hy sou uiteindelik almal leer, en sy hou hiervan beter omdat die kenners eintlik kundiges is, en hulle doen dit nie ' praat met jou neer. Ernie Peterson, 'n afgetrede dokter van Boise, en sy vrou, Cindy, het altyd 'n kamer saam met Aleck Darr en sy vrou, Nancy, ontmoet. Peterson het nie 'n gunsteling Dickens nie. 'Vir my is dit alles een groot roman,' het hy gesê. Kamp begin ook so voel. En God seën hulle, elkeen.
'Ons is oud, ons is jonk,' het Margolyes eendag tydens die middagete aangekondig. 'Ons is onkundig, ons is geleerdes.'
Margolyes lees "Oliver Twist" toe sy elf was. 'Sedertdien was daar nog nie 'n dag in my lewe toe ek Dickens nie gelees het nie,' het sy gesê.
"Nie 'n dag nie?" Vra ek, twyfelagtig.
'Omdat hy fokken is goed. " Sy sit haar vurk neer. 'Hy versamel jou in sy wêreld, en terwyl jy in sy wêreld is, word jy verbaas. Jy is verwoes!'Sy sit haar handpalms op die tafel en leun na my toe, haar stem styg. 'Ek is lief vir hom, ek haat hom. Ek bewonder hom, ek verag hom. Hy is alles. " Of miskien was dit tydens die ete.
Ek het Bowen raakgeloop en na 'n lesing gestap. Ek het hom gevra waarom Trollope so ontsteld was deur Dickens. 'Ag,' sê hy en staan ​​stil. 'Trollope het retoriese mag wantrou.'
Die meeste geleerdes wantrou ook op retoriese mag. Dit is die leser se taak om 'n boek te geniet. Dit is die saak van 'n kritikus om die meriete van 'n skrywer te bereken. Volgens Dickens se verdienste is dit op die oomblik die taak van 'n letterkundige om 'n teks te ontsyfer. Maar om Dickens te ontsyfer is soos om 'n bom te ontlont.
"B.EGAN DOMBEY! " Dickens het aan Forster geskryf toe hy uiteindelik weer begin skryf het, na die teleurstellende "Chuzzlewit." 'Daar is geen skryfwerk teen so 'n mag soos hierdie nie,' het Thackeray uitgeroep toe hy die vyfde aflewering van 'Dombey and Son' lees. 'David Copperfield' verskyn in 1849. Klein Davy, toegesluit in 'n kamer, word in sy verlange en sy eensaamheid verminder tot die soengat van die sleutelgat. Die premier het dit vir sy vrou voorgelees. 'Ons het gehuil', het hy erken, 'totdat ons skaam was.' Henry James, as 'n sesjarige seuntjie wat in die veertiende straat in New York grootgeword het, skuil onder 'n tafel om te luister hoe sy gesin dit hardop lees, totdat sy snikke hom weggee.
'Copperfield', die eerste roman wat Dickens in die eerste persoon geskryf het, vertel die verhaal van sy eie lewe:
'Ek neem aan dat die geskiedenis nooit lieg nie, of hoe?' sê meneer Dick met 'n sprankie hoop.
"Ag skat, nee, meneer!" Ek het beslis geantwoord. Ek was vernuftig en jonk, en ek het so gedink.
Moet nooit gemeen wees nie, nooit vals wees nie, nooit wreed wees nie. 'Vermy die drie ondeugdes', sê Betsey Trotwood aan Copperfield, 'en ek kan altyd op u hoop.'
Dickens het in 1852 begin met die skryf van "Bleak House". "Little Dorrit", wat tussen 1855 en 1857 verskyn het, het al sy voorgangers uitverkoop en hulle ook in kritieke minagting oortref. Dickens het sy kritici teëgestaan ​​deur sy lesers te tel:
In die voorwoord van Donker Huis Ek het opgemerk dat ek nog nooit soveel lesers gehad het nie. In die voorwoord van sy volgende opvolger, Klein Dorrit, Ek moet nog dieselfde woorde herhaal.
As hy nog nooit meer lesers gehad het nie, was hy ook nooit ongelukkiger nie. In 1857, toe Dickens vyf en veertig was, het hy verlief geraak op 'n sewentienjarige aktrise met die naam Ellen Ternan. Catherine Dickens, wat toe twee en veertig was, het twaalf swangerskappe verduur, waaronder twee miskrame. Sy was nie meer die vrou van sy verbeelding nie. Sy was vet, hy het haar vaal gevind. Hy het haar in 'n aparte slaapkamer ingetrek. In Mei 1858 het hy haar min of meer uit die huis geskop. 'Sy sorg nie - en sy het ook nooit' vir die kinders gesorg nie ', het hy aangedring,' en die kinders gee nie om nie - en hulle het ook nooit vir haar omgegee nie. ' Charley, die oudste kind van die Dickenses, het by sy ma gaan woon. Op een-en-twintig was hy die enigste van die nege kinders wat oud genoeg was om sy eie besluit te neem. Dickens het die res van die kinders alles behalwe verbied om hul ma te sien. Die jongste, Edward Bulwer Lytton Dickens, het pas ses geword.
Op 8 Junie 1858, vier dae nadat Catherine Dickens 'n skeidingsakte onderteken het, het Edward Bulwer voor sy kiesers in Hertford gepraat toe sy vervreemde en dikwels verregaande vrou opdaag en hom skree, "Sir Liar!" Bulwer het in 1827 met Rosina Wheeler, die dogter van 'n advokaat vir vroueregte, getrou, maar hy het haar geslaan en 'n reeks minnaresse aangehou. Volgens 'n goed gestaafde verhaal het hy sy vrou een keer in die gesig gebyt en moes die dienaars van haar aftrek. Nadat hulle wettig geskei is, in 1836, het hy hul kinders van ses en tien jaar van haar laat wegneem, en sy het hulle skaars weer gesien. Sy het wraak geneem deur romans te skryf - haar eerste, "Cheveley or, the Man of Honor", is 'n satiriese portret van haar man. Nadat sy by die hustings opgedaag het, het hy haar as kranksinnig verklaar en toegewyd aan 'n kranksinnige asiel. Terselfdertyd het Dickens in die openbaar sy skeiding van sy vrou op die voorblad van Huishoudelike Woorde, 'n tydskrif wat hy geredigeer het. (Elders het hy te kenne gegee dat sy aan 'n 'geestesversteuring' ly.)
By die Bulwers val simpatie meer op sy kant as op hare: hy swyg, sy is skokkend. Met die Dickenses was die omgekeerde waar. 'Onversoenbaarheid van humeur na drie en twintig jaar van getroude lewe! Wat 'n pleidooi!" Elizabeth Barrett Browning skryf, en dan voeg sy by en dink miskien aan albei die skandale: "Ek sal eerder een keer per dag deur my man geslaan word as om my kind te verloor."
Huislike tragedie is, soos huislike geluk, onuitspreeklik. 'Ek kan nooit hoop dat iemand uit my huis ooit my huishoudelike verhaal kan begryp nie,' het Dickens geskryf. In April 1860 verseker hy 'n vriend dat sy ongelukkigheid nie sy fiksie sal bederf nie:
Ek glo ek is presies wat ek nog altyd was, net so hoopvol, vrolik en aktief soos ek ooit was. Ek is nie so swak of goddeloos dat ek enige klein ongelukkigheid van my eie besoek aan die wêreld waarin ek leef nie. Ek weet baie goed, dit is net soos dit was. Wat my kuns betref, het ek net so 'n vreugde daarin as die mees entoesiastiese van my lesers, en die gevoel van my vertroue en verantwoordelikheid in hierdie opsig is altyd op my wanneer ek pen in die hand neem.
En dan, in 'n veld agter sy huis, maak hy 'n vreugdevuur en verbrand sy briewe - insluitend al die briewe wat Catherine ooit vir hom geskryf het - en vernietig die bewyse van die geskiedenis, sodat hy die verhaal van sy lewe as 'n fiksie kan skryf, een keer weer. Hy het vir Forster gesê dat ''n baie fyn, nuwe en groteske idee my oopgemaak het', en 'n nuwe roman begin skryf. "Die naam is GROOT VERWAGTINGE."
'U is pas aangestel om 'n aanpassing van' Great Expectations 'te skryf,' het Marty Gould aan die begin van die werkswinkel vir onderwysers aan ons gesê. Gould gee onderwys aan die Universiteit van Suid -Florida. 'U kan slegs tien karakters en agt tonele bevat. Jy het tien minute. Gaan!" Dickens-kamp is gedeeltelik akademiese konferensies, gedeeltelike boekklubs, gedeeltelike vakansiedae en gedeeltelik liberale kunskampe. Dit was die middel van die week, en ek het Dickens moeg geword. Blou-oë het ek my lysie gemaak en gewonder of ek Trabb se seuntjie sou kon behou as ek sonder mev.
In 'Copperfield' het Dickens sy kinderjare gekonfronteer in 'Expectations', sy volwassenheid. 'Om seker te wees dat ek in onbewuste herhalings verval het, het ek gelees David Copperfield weer die ander dag, "het Dickens Forster ingelig. Die twee romans begin op dieselfde plek. 'Gedurende hierdie eerste drie weeklikse nommers vind u die held soos 'n seuntjie,' het Dickens verduidelik. 'Dan sal hy 'n vakleerling wees.' En dan word hy groot. In 'Great Expectations' wou Dickens 'n manier vind om beide die Dickens te wees wat sy ou lesers gemis het-die Pickwick-seuntjie, Pip-en die Dickens waarin hy gegroei het, net so seer en agtervolg soos Magwitch. 'Ek het die draai gekry waarop die verhaal sal draai,' het hy geskryf. 'N Kind sal aan 'n veroordeelde vasgeketting word.
Vyf minute het verloop. "Stop!" Ons sit ons penne neer. "Jou begroting is pas besnoei!" Gould gesê. 'Nou kan u slegs sewe karakters en agt tonele hê.' Ek het meneer Pumblechook bedroef afskeid geneem.
Die onderwyserswinkel word gereël deur Alice Alarcon, wat op 'n hoërskool op Long Island klas gee, en Wayne Batten, wat in Nashville klas gee. 'Groot verwagtinge' is die negende titel wat die meeste in Engelse klasse van negende graad in Amerikaanse openbare hoërskole toegeken word. Dit is ook die langste boek en, in leesprobleme, die moeilikste roman wat op hoërskool in enige graad toegeken is. Batten het 'n gedeelte wat hy graag vir die negende leerlinge wil vra om te lees. Ek lees die instruksies in die uitdeelstuk: in die volgende gedeelte, onderstreep die werkwoorde, sirkel die byvoeglike naamwoorde en steek die bywoorde deur. Pip het pas vir juffrou Havisham ontmoet:
Ek het gesien dat die bruid in die bruidsrok verdroog het soos die rok en soos die blomme, en dat daar geen helderheid meer was as die helderheid van haar versonke oë nie. Ek het gesien dat die rok op die afgeronde figuur van 'n jong vrou aangetrek is, en dat die figuur waarop dit nou los hang, tot vel en been gekrimp het.
En toe besef ek dat ek die hele week hierdie woorde gehoor het. "Juffrou Havisham is Dickens!" Margolyes het Maandagaand uitgeroep tydens 'n opvoering van haar eenvrou-vertoning oor Dickens. Claire Jarvis, van Stanford, het 'n teoretiese voorlesing van die roman aangebied wat hierdie toneel in 'n nuwe lig gewerp het in haar lesing, 'Great Sexpectations', wat, teleurstellend vir sommige, op maagdelikheid gefokus het. Miller noem hierdie toneel as 'n voorbeeld van die optiese modus: Pip, soos juffrou Havisham, is wat hy is, maar hy was miskien iets anders. Die spook van juffrou Havisham, in 'n rok wat uit wit kombuissakke was, het selfs eendag tydens die middagete deur die kafeteria gestruikel, op 'n kierie geleun en gehuil: 'Love haar! Hou van haar! "
'Ons lag, maar dit is 'n vreugdelose lag.'
Ek lees die gedeelte weer en ek sien dat juffrou Havisham se rok dun en papieragtig is, soos die bladsye van 'n ou boek. En ek het gedink ek het uiteindelik gesien hoe die Dickens -kamp werk, en wat gebeur as baie mense saam 'n baie ou boek lees, as dit baie goed is. Ek het gesien dat almal juffrou Havisham se rok dra, en ek het gesien dat dit altyd pas.
Op 17 November 1860 het Harper's aangekondig dat Abraham Lincoln tot president verkies is en dat 'n nuwe Dickens -roman onderweg is. 'Great Expectations' is in reekse gepubliseer en in die Verenigde State 'n week voor die publikasie daarvan in Engeland in Dickens se tydskrif, Die hele jaar deur. Dickens het bereken dat hy die roman op 12 Junie sou voltooi, die herdenking van sy aankondiging van die ontbinding van sy huwelik. Maar om vinnig te skryf, was nie so maklik soos dit ooit was nie. Hy het begin ly aan onverklaarbare pyne in sy sy. Sy gesig is seer. Hy kon nie slaap nie.
Intussen het hy 'n konsep gelees van 'n nuwe roman deur Edward Bulwer, wat hy beplan om in te voer Die hele jaar deur. Hy wou nie lesers verloor nadat sy eie roman geëindig het nie, en Bulwer was die enigste romanskrywer wat die tydskrif se oplaag betroubaar kon volhou. Die verhaal wat Bulwer Dickens gestuur het, het twee manuskripte behels en het so verloop: terwyl hy 'n metafisiese verhandeling voorberei wat die onmoontlikheid van 'n hiernamaals bewys, word doktor Fenwick verlief op die eteriese Lilian Ashleigh, maar word vreemd aangetrokke tot die geheimsinnige Margrave, waarna 'n sterwende edelman vra Fenwick om sy ongepubliseerde memoires te wysig, waarin verduidelik word dat Margrave die geheim van onsterflikheid gesteel het.
Op 12 Mei skryf Dickens aan Bulwer dat hy die boek nie kan neersit nie en gooi 'n paar moontlike titels weg, waaronder "The Lost Manuscript." Daarna het hy teruggegaan na sy eie manuskrip en 'n dag vroeg, op 11 Junie, 'Great Expectations' voltooi. Vier dae later het Dickens na Bulwer se landgoed gereis, waar hy Bulwer gevra het om die einde van 'Great Expectations' as bewys te lees.
Bulwer het nie daarvan gehou nie. 'U skryf natuurlik om gelees te word,' het Dickens 'n bydraer eenmaal daaraan herinner Huishoudelike woorde, haar opdrag gegee om die einde van haar verhaal "minder pynlik" te maak. Bulwer het dieselfde aan Dickens gesê. Op 24 Junie stuur Dickens vir hom 'n hersiene einde. 'Ek hoop dat u die verandering wat u heeltemal toekom, sal geniet,' het hy gesê. In hierdie einde ontmoet Pip Estella op die moeras:
Ek het haar hand in myne geneem, en ons het uit die verwoeste plek gegaan, en soos die oggendmis lankal opgestaan ​​het toe ek die smee die eerste keer verlaat het, het die newels nou opgestaan, en in die breë uitgestrektheid van rustige lig het hulle vir my gewys, sien ek die skaduwee van geen skeiding van haar nie.
Dit is wat Dickens gedruk het. Hy wou sy lesers terug hê. Hy het hulle gekry.
"Sal ek die einde lees?" Het Bowen die klas gevra. "Watter een?"
Die afgelope tyd hou almal beter van die hartseer einde. Soos Dickens dit oorspronklik geskryf het, ontmoet Pip Estella in Piccadilly. Sy is getroud. Hulle praat, kortliks en skei. Saggies lees Bowen die laaste reëls:
Ek was daarna baie bly dat ek die onderhoud gehad het, in haar gesig en in haar stem, en in haar aanraking, het sy my die versekering gegee dat lyding sterker was as juffrou Havisham se onderrig, en haar 'n hart gegee het om te verstaan ​​wat my hart was voorheen.
Toe geen hand opstaan ​​nie, stel Bowen sy eie vraag, soos die beste onderwysers altyd doen. "Mag slegs een van hulle 'n hart hê?"
Maar die tyd was verby, die klas was verby en die week was amper klaar.
Dickens keer terug na die Verenigde State van Amerika in 1867. Ter ere van hom het Bulwer 'n afskeidsete gehou in die Vrymesselaarsaal. Dickens en Bulwer het arm aan arm ingegaan. Bulwer rooster eers die koningin, en daarna Dickens, "'n ander soort koninklikes." Toe Dickens opstaan ​​om te praat, probeer hy lamhartig verduidelik waarom hy terugkeer na 'n land wat hy so teleurstellend gevind het: "Sedert ek voorheen daar was, het 'n ontsaglike nuwe generasie in die Verenigde State ontstaan." Amerikaners het verander, en Dickens het verander. En hy wou geld maak.
In die Verenigde State het Dickens ses maande lank tagtig lesings gedoen en 'n kwartmiljoen dollar verdien. Hy was terselfdertyd woes en uitgeput. Henry James het die lesings sjarmeloos gevind. Mark Twain beskryf dit as 'glinsterende rypwerk'. Die reis het Dickens se gesondheid vernietig. Twee jaar later, op agt en vyftig jaar, sterf hy aan 'n beroerte.
In 'n biografie van drie volumes wat binne twee jaar na Dickens se dood verskyn het, het Forster die oorspronklike einde van 'Great Expectations' gedruk, wat amper niemand anders as hy en Bulwer voorheen gesien het nie. Hy onthul ook iets wat, behalwe Dickens se familie, niemand anders as hy ooit geken het nie: toe Dickens twaalf was, het sy pa na die skuldenaarsgevangenis gegaan en Dickens is gestuur om te werk by 'n swartmaakfabriek, 'n kind, vasgeketting aan 'n veroordeelde. 'N Ongelukkige kinderjare, 'n ongelukkige verhouding en 'n ongelukkige einde - dit was Charles Dickens se ongelukkige geheime.
Catherine Dickens is in 1879 oorlede. Op haar sterfbed het sy al die briewe wat Dickens haar ooit gestuur het, aan haar dogter oorhandig en gesê: "Gee dit aan die British Museum, sodat die wêreld kan weet dat hy my eens liefgehad het."
By die lees van Forster se biografie, het Thomas Carlyle besluit dat heel onder aan Dickens 'n leser 'dieper as almal' vind as 'n mens die oog het om diep genoeg, donker, noodlottige, stil elemente te sien. . . die elemente van die dood self. " Maar niks, dink hy, was donkerder as Dickens in Amerika nie.
'American Notes' en 'Martin Chuzzlewit' vorm 'n onvergewensgesinde portret van 'n ontsteld republiek: ambisieus, wreed, ongenereus, brutaal en verdeeld. Die probleem was nie dat Dickens se Amerika onakkuraat was nie: dit is, en dit is nie. Die probleem was dat dit wreed was en afkomstig was van 'n man wat bekend was vir sy vrolikheid. Dickens's America is 'n somber moeras, 'n bank wat misluk en 'n man, alleen in 'n gevangenis, met 'n hoed op. 'Hy was meer demokraties as enige Amerikaner wat nog fiksie geskryf het,' het William Dean Howells geskryf en eerlik genoeg. G. K. Chesterton het eenkeer opgemerk dat een van die dinge wat Dickens die beste gedoen het, was om demokrasie snaaks te maak. Ook waar. Maar Dickens se humor oor Amerika was swart. 'Hoe kon hy ooit na Amerika gaan!' Mevrou Lupin huil, vermis Mark Tapley. 'Waarom het hy nie na sommige van die lande gegaan wat nie heeltemal barbaars is nie, waar die woeste mekaar eerlik eet en almal dieselfde kans gee!'
Op die Dickens -kamp, ​​in die berge bo die see, is ek op my laaste aand na die uitvoering van die klug, geskryf en geregisseer deur John Glavin. Glavin, professor in Engels in Georgetown, kom al ses en twintig somers na die Dickens-kamp. Vanjaar se klug was Pip - gespeel deur Richard Porteous, wat van plan is om Oxford hierdie najaar by te woon - moeg om Pip te wees en wonder: "Hoe sou dit wees om uitgevind te wees deur Thackeray?" Na die klug was daar 'n fees van koeke en terte. 'N Wasbeer sluip in.
Daar is geen Thackeray -kamp, ​​geen Trollope -kamp nie, en verseker geen Bulwer -kamp nie. Miskien kan dit slegs met Dickens werk. Kosbare min geesteswetenskaplike inisiatiewe het studente en lesers, geleerdes en onderwysers byeengebring, asook die Dickens -projek. Tog is dit nie duidelik hoeveel langer die Dickens -kamp sal duur nie. Vir meer as drie dekades vernietig die Kaliforniërs geleidelik wat ooit die beste openbare onderwysstelsel ter wêreld was deur die staatsregering van belastinginkomste te verhonger. Twee jaar gelede het die Universiteit van Kalifornië die finansiering van die Dickens -projek gestaak. '' Dollars, banke en katoen is ons boeke, meneer. '" Daarna, met verwysing na hul eie begrotingskrisisse, het drie aangeslote universiteite (my eie ingesluit) uitgetrek. Die Dickens -kamp groei steeds, maar dit is nou toenemend afhanklik van skenkings.
Toe Bret Harte, wat graag wou skryf terwyl hy in Santa Cruz was, in 1870 hoor dat Dickens oorlede is, het hy 'n gedig saamgestel met die naam 'Dickens in Camp'. Dit was om te luister na 'n bedwelmde ou mynwerker wat 'The Old Curiosity Shop' lees rondom 'n brullende kampvuur in die Sierras. Maar met Dickens dood, "is daardie kamp verlore en het al sy vuur gemors." En, onlangs, vergete is dat Amerika Dickens nooit gevind het nie, daardie Eden, republiek van drome. ♦
Maar het die vasvra self enige meriete? Dit is nog steeds aanlyn beskikbaar. Dit is opmerklik dat slegs beskrywende gedeeltes gebruik word, daar is feitlik niks wat plot of karakterisering behels nie, alhoewel Simkin dit in sy referaat erken, dit is noodsaaklik vir romans.
Hierdie weglating stel Dickens, bekend om sy sterk en unieke karakter, 'n duidelike nadeel. As enige gedeeltes die wrede Wackford Squeers, of die grandiloquent Wilkins Micawber, of die groteske juffrou Havisham betrek het, sou dit moontlik beter gewees het deur vasvrae. Die karakters van Dickens is moeilik vir iemand anders se karakters.
Nietemin, ek het die vasvra geneem en 92 persent behaal. Hier is hoe:
Dickens het dinge verpersoonlik. Hy skryf menslike of menslike eienskappe toe aan allerhande voorwerpe en toestande. Daarom is hierdie sin die maklikste in die vasvra: 'Ek het die vogtigheid aan die buitekant van my venstertjie sien lê, asof 'n kabouter die hele nag daar gehuil het en die venster vir 'n sakdoek gebruik het.' so Dickensian, hy kon dit net sowel onderteken het.
Dickens was mal oor herhaling. Hier is nog 'n gedeelte uit die vasvra: "Dit was ellendige weer stormagtig en nat, stormagtig en nat en modder, modder, modder, diep in al die strate." Dit herinner my aan die opening van Donker Huis, waar die woord mis word 13 keer in een paragraaf van "Blind, blind, blind!" in David Copperfield van "Ongelukkig het die son opgedaag" 'N Verhaal van twee stede. Herhaling was een van Dickens se gunsteling maniere om 'n idee te beklemtoon.
Dickens was nie 'n abstrakte denker nie. Hier is 'n derde gedeelte: "En elke skepsel wat vloei op die vloed van die Universele Lewe van Dinge, voel op die geplooide oppervlak, die magtige en plegtige verandering, wat binne sy dieptes werk." Dit sou vir Dickens baie onvanpas gewees het om oor die Universele Lewe van Dinge te dink wat hy in baie meer konkrete terme gedink en geskryf het. Dis Bulwer-Lytton al die pad.
Daar was ook ander aanwysers, soos die volgende: 'Daar was tekens in die atmosfeer wat die meeste ervare laat twyfel, of die oggend in storm of sonskyn kan opstaan ​​... Die skynagtige invloede laat die dier se lewe besmet met hul eie geheimsinnige en eiesinnige gees van verandering. " Skies? Dickens het dit moontlik geniet om met woorde te eksperimenteer, maar hy sou sy eie hand geamputeer het voordat hy sou skryf skemerig.
Simkin kan daarop wys dat ek 'n voordeel gehad het, want Dickens is my gunsteling romanskrywer en ek ken sy boeke redelik goed. Maar ek het hulle nie eintlik gememoriseer nie (onthou, ek het een antwoord verkeerd).Dit is net 'n kwessie van weet wat om te soek. En hierdie soort leesbegrip - of literêre speurwerk, om dit 'n meer aanloklike naam te gee - is nie net die provinsie van 'n paar literatuurliefhebbers nie. Dit kan geleer word aan elke student wat dit wil en wil leer. Die vraag is: leer onderwysers dit nog steeds?
Dit lyk asof baie van ons die oortuiging verloor dat die dooie wit mans wat 'n groot deel van ons literêre kanon geskep het, individuele style, wêreldbeskouings en sterkpunte het. Vir 'n leser wat nog nooit geleer het of nooit probeer het om tussen hulle te onderskei nie, lyk een muur van woorde baie soos enige ander muur van woorde.
Maar ons het 'n nuwe laagtepunt bereik as ons hierdie toenemend wydverspreide neiging die skuld gee aan die skrywers self, eerder as aan ons eie kulturele ongeletterdheid. Simkin sluit snaaks af: "Ek het hierdie vraestel begin met die vraag: Is die beroemde skrywers anders as hul obskure kollegas? Die antwoord is: Ja, hulle het meer lesers." As 'n akademikus dit met 'n reguit gesig kan publiseer en nie kan begryp dat hy net sy eie argument noodlottig onderbreek het nie - waarom sou Dickens soveel meer lesers hê as daar geen verskil tussen die twee is nie? - dan was dit miskien nie die Victoriane wat het nie geweet hoe om te skryf nie.
Victoriaanse verandering in tye
Redding van Lady Rookwood deur George Cruikshank, 1834 (Krediet: Publieke domein).
Toe Bentley in Oktober 'Jack Sheppard' as 'n roman publiseer, het die verkope selfs dié van sy ander warm eiendom, 'Oliver Twist', oorskry. 'Vir 'n rukkie', onthou Henry Vizetelly, 'het Dickens se ster gebars.'
8 teaterweergawes het die Londense verhoog in reaksie geneem, en satiriste Theodore Martin en William Aytoun ('Bon Gaultier') wou:
maak mense se oë oop vir die gevaarlike en vernederende smaak van die uur.
Met Victoria nou op die troon, het die tye verander sedert 'Rookwood'.
Thackeray het ook die Newgate -roman (waarin hy 'Oliver Twist' ingesluit het) in 'n 'Fraser' -reeks genaamd 'Catherine' gesatiriseer, gebaseer op die Georgiese moordenaar Catherine Hayes.
Die vertelling word gereeld onderbreek deur tirades oor die huidige manier van kriminele romanse, insluitend die suggestie dat 'Jack Sheppard' en sy teateraanpassings indrukwekkende werkersklase seuns in 'n lewe van misdaad kan verander.
Skets van die dief van die 18de eeu, Jack Sheppard, toegeskryf aan sir James Thornhill, c. 1724 (Krediet: National Portrait Gallery).
Deur bloed in die water te voel en kwaad dat 'Jack Sheppard' 'Oliver Twist' presteer, het Forster 'n soortgelyke verdoemende resensie in die 'Examiner' geskryf, wat die roman van Ainsworth strook met die toneelstukke, waaroor hy geen beheer gehad het nie en ook geen ontvang het nie. tantieme.
Soos Thackeray, het Forster afgesluit deur voor te stel dat die gevaarlike klasse maklik deur die verhaal tot kriminele dade geïnspireer kon word.
Charles Dickens die kopieregskonfederasie
In 1854 arriveer Sigmund H Goetzel in Mobile, Alabama, en begin dadelik met die oprigting van 'n boekwinkel. 'N Duitse immigrant wat as 'n Amerikaanse burger genaturaliseer is, was Goetzel van plan om hom as 'n prominente lid van die stad en 'n belangrike lid van die uitgewersgemeenskap te vestig. Tydens die burgeroorlog sou Goetzel se uitgewery 'n draai maak oor die internasionale kopieregwetgewing en 'n kwessie wat Charles Dickens ' se hart baie na aan die hart lê. Die kopieregbeleid het waarskynlik bygedra tot die besluit van Dickens om die Suide tydens die burgeroorlog te ondersteun.
'N Ondernemende uitgewer
Goetzel het 'n winkel begin saam met die stille vennoot Bernard L Tine, wat 'n plaaslike klerewinkel gehad het. Hulle noem hul uitrusting SH Goetzel & amp Company. Goetzel sou die " & amp Company " laat vaar sodra hy sy skuld in 1863 aan Tine terugbetaal het, vyf jaar nadat hul vennootskap eintlik verstryk het. Alhoewel hy slegs agt jaar in die onderneming was, was Goetzel nogal ywerig en publiseer hy nie net kaarte en breë kante nie, maar ook pamflette en 'n aantal boeke. Alhoewel baie van die boeke bloot herdrukke van Engelse of noordelike titels was, was 'n aansienlike aantal ook oorspronklike titels.
Konfederate-era sketse van Mobile, Alabama, van Harpers Weekly
Teen 1860 het die uitgewersbedryf in Mobile met rasse skrede gegroei, waarskynlik as gevolg van groter welvaart en 'n toestroming van inwoners. Die stad was welvarend en kosmopolities, ongeveer 50% van sy blanke manlike inwoners was uit die buiteland gebore. Intussen het Goetzel aan die einde van die 1850's gereeld lof geprys vir die hoë gehalte van sy publikasies. SH Goetzel & amp Company was 'n bloeiende deel van die Cotton City.
Die aanvang van die burgeroorlog in 1861 het egter nuwe uitdagings gebied. Materiale, veral papier en ink, word toenemend moeiliker om uit die noorde aan te skaf, en blokkades van die Unie het die invoer van materiaal uit Europa verhinder. Goetzel se belangrikste mededinger, William Strickland & amp Company, is uit die sak gery weens die beskuldigings dat die firma se beginsels 'n brandstof was, en dit is abolitioniste. Teen die middel van die oorlog het uitgewers en drukkers hul winkels óf toegemaak, óf die grense van hul vindingrykheid gestrek.
Tog het Goetzel volgehou, angstig om aan die wêreld te bewys dat die suidelike uitgewerswêreld nie ongedaan gemaak sou word nie. Sy eerste poging was 'n nuwe uitgawe van William J Hardee's Hardeen se hersiene en verbeterde infanterie- en geweer -taktiek, wat Hardee op versoek van Jefferson Davis hersien het. Goetzel het hom binnekort in 'n regsgeding gedompel, aangesien die werk onmiddellik in die noorde en die suide piraat was. Hy begin "DIE SLEGS KOPIEREGTIGE UITGAWE druk " direk oor die titel.
Die volgende jaar kondig Goetzel aan dat die firma 'n uitgawe van Sir Edward Bulwer-Lytton 's sal uitreik 'N Vreemde storie. Dit is beplan om betyds vir Kersfees en nuwejaars te begin, en is in getalle uitgereik. Goetzel het die getalle met so 'n verstommende snelheid gepubliseer dat redakteurs by die Mobiele adverteerder en registreer het opgemerk dat die printer se hulpbronne die verwagtinge oortref het. "
Teen hierdie tyd het die Konfederale State van Amerika reeds 'n sterk standpunt oor internasionale kopiereg gevestig. Op 21 Mei 1861 is die CSA Kopieregwet bekragtig, wat wedersydse outeursreg en tantieme verleen aan outeurs wat in die buiteland gebore is. Die wetgewing was 'n berekende stap, veral bedoel om die Britte, Franse en Duitsers aan te spreek. En dit het welwillendheid gekry in Europa, veral in Engeland, waar Charles Dickens en ander skrywers al dekades lank voorstanders was van die hervorming van die outeursreg.
Dus het Goetzel inderdaad aan Bulwer-Lytton geskryf om toestemming te kry om te druk 'N Vreemde storie en bied hom 'n betaling van $ 1,000 aan. Maar danksy die blokkade het die brief nooit gekom nie. Bulwer-Lytton het aangekondig dat die enigste tantième wat hy ontvang het, afkomstig was van sy New York City Publisher, Harper & amp Company. Goetzel het 'n brief van selfverdediging aan die redakteur van die Mobiele adverteerder en register, met die argument dat hy Bulwer-Lytton betaling gestuur het en eers onlangs 'n bevestiging van sy aankoms ontvang het.
Hierdie kwessies het min gedoen om Goetzel se wonderlike produksie te vertraag. In 1863 publiseer die hoogtepunt van die oorlog –Goetzel vyf nuwe boeklengtetitels, saam met 'n kaart, drie pamflette en 'n handjievol herdrukke van vorige titels. Een hiervan was 'n uitgawe van Charles Dickens ' Groot verwagtinge, wat met plakpapier vasgebind was. Dit is nou 'n ongelooflike skaars volume. Die volgende jaar het Goetzel ses nuwe titels uitgevoer, elk ongeveer 320 bladsye.
Dickens ' Simpatie verskuif na die Konfederate
Die burgeroorlog het heftige debat in Engeland gewek. Charles Dickens, destyds die redakteur van die gewilde tydskrif Die hele jaar deur, kon eenvoudig nie neutraal bly nie. Boonop het Dickens reeds 'n beslis anti-Amerikaanse standpunt ingeneem na die debakel van sy eerste besoek daar. Alhoewel Amerikaanse aantekeninge Dickens was net meer aggressief in die Amerikaanse slawerny- en perspersoneel Martin Chuzzlewit. Die werke het hom net verder van sy Amerikaanse gehoor vervreem.
Dickens het persoonlik gepubliseer oor die oorlog in Die hele jaar deur slegs een keer, op 1 Maart 1862. Hy publiseer bloot 'n aantal omstrede gedeeltes uit Amerikaanse aantekeninge met die volgende aantekening: " Die voorafgaande is in die jaar agtienhonderd twee en veertig geskryf. Dit berus by die leser om te besluit of dit in of ongeveer die jaar agtienhonderd twee en sestig enige bevestiging ontvang het of 'n kleur van waarheid aangeneem het. " Die opmerking impliseer minagting vir sowel die noorde as die suide. Maar dit het ook die oorspronklike (en ietwat ongewilde) standpunt van Dickens bevestig Amerikaanse aantekeninge.
Maar Die hele jaar deur het ten minste 25 stukke oor die burgeroorlog gesien. Ooit die oplettende redakteur, het Dickens noukeurig toesig gehou oor elke aspek van sy publikasies. Dit strek tot die politieke standpunte van die publikasie wat ons ken danksy sy openbare aankondiging na die druk van die middeloorlog van Charles Reade se reeksverhaal Baie harde kontant, wat die kommissarisse op Lunacy aangeval het (wat insluit Dickens ' liewe vriend John Forster). Dickens het gesê dat hy verantwoordelikheid aanvaar het vir die politieke standpunte Die hele jaar deur –met die uitsondering slegs van bekende skrywers en#8217 reeksromans wat in die tydskrif verskyn het.
'N beroep op sy leserskring
Dickens het staatgemaak Die hele jaar deur vir 'n aansienlike deel van sy inkomste en moes sy lesers se belange in ag neem om verkope te verseker. Daarom leun hy na narratiewe en ware berigte oor die burgeroorlog, eerder as nuus en politieke kommentaar. Op 29 Desember 1860 'n opsomming van Frederick L Olmstead 's 'N Reis na die agterland verskyn. Die boek beskryf die gruwelikste aspekte van slawerny in die onderste Mississippi -vallei, die gebied wat die minste gekweek is in die suide. Die hersiening het die beweerde bedoeling van die suide om die slawehandel te heropen, beskuldig.
'N Artikel wat op 13 Julie 1861 gepubliseer is, het die suide veroordeel omdat hulle privaat personeellede opgedra het om Britse skepe wat goedere na die noorde lewer, teister. Sulke inmenging met buitelandse handel was bloot 'n barbaarse taktiek. Op 26 Oktober 1861 verskyn daar 'n verhaal oor 'n Engelse dokter wat 'n weggeloopte slaaf behandel. Dit bevat al die gewone elemente: bloedhonde, sketsagtige Suidlanders en 'n dokter wat opmerk hoe die Suidlanders se gedagtes deur slawerny verdraai is. 'N Wes-Virginiese karakter in die verhaal is van mening, en ek wens net dat ons filantrope (afskaffingskenners) 'n handjie by het, en ek bereken dat hulle 'n vrag borselhout en 'n lucifer-vuurhoutjie sal bereik. "
Spence die Engelse Konfederasie
Aan die einde van die jaar het die redaksie egter gebuig van Die hele jaar deur het beslis pro-suidelike geword. Wat het gebeur om Dickens ' van plan te verander? Eerstens het hy James Spence 's gelees Die Amerikaanse Unie, die gevolge daarvan op die nasionale karakter en beleid met 'n ondersoek na die afskeiding as 'n grondwetlike reg en die oorsake van ontwrigting. Die kopie van Dickens is deur Spence self ingeskryf, en die werk sou 'n groot uitwerking hê op die siening van die oorlog oor Dickens.
Die historikus van die Suid -Frank Lawrence noem Spence se boek die doeltreffendste propaganda van almal deur 'n inheemse of 'n konfederale agent. Hy sou vergaderings en byeenkomste organiseer om die wat deur die Foster-Bright-afskaffingsgroepe gehou word, teen te werk. Dus was Dickens nie die enigste Britse burger wat deur Spence laat swaai het nie, hy was eenvoudig een van menigtes, maar miskien die enigste met so 'n openbare platform om die mening van Spence te ondersteun.
Dickens was so gretig om die boek in Spence te lees Die hele jaar deur, het hy dit meer as een keer genoem in sy briewe aan sy assistent -redakteur. Nadat dit uiteindelik verskyn het (in nie een nie, maar twee uitgawes), was hy ontevrede daarmee. Die resensie, wat deur Henry Morley geskryf is, kritiseer die noordelike oorsaak hard en beweer dat die Verenigde State te groot is om eerlik en effektief te regeer.
'N Verandering van hart
Dickens was so aangeneem met die argumente van Spence dat hy dit byna onbetwisbaar aanvaar het. In 'n brief aan sy Switserse vriend WF de Cerjat op 16 Maart 1862 gee Dickens 'n uiteensetting van sy eie siening oor die oorlog, wat byna heeltemal van Spence geleen is. Hy het aangevoer dat afskaffing bloot 'n voorwendsel is vir ander ekonomiese doelwitte en dat dit in werklikheid niks met die Noord -oorlogspoging te doen het nie. Hy het verder gesê: 'Elke redelike wese weet, as hy wil, dat die Noorde die neger haat, en dat dit afskuwelik was, totdat dit maklik was om voor te gee dat simpatie met hom die oorsaak van die oorlog was. bespot hulle teen heuwel en dal. "
Spence beredeneer sy argumente in die tariefdebat wat Amerika aangegryp het nog voordat die Suide van die Unie afgestig het. Die Morrill -tarief, wat op 2 Maart 1861 aangeneem is, vervang die tarief van 1857, wat die Suidlanders sterk bevoordeel het. Die Morill -tarief het daarteenoor voorkeur gegee aan industriële werkers en het die Suide op 'n aansienlike nadeel geplaas (skaars 'n verrassing, aangesien die suidelike verteenwoordigers teen die ratifikasie die kongres verlaat het). Dit belemmer ook handel met Europa. Twee daaropvolgende tariewe tydens die burgeroorlog het gehelp om die nodige fondse vir die oorlog in te samel.
Terwyl Dickens die sienings van Spence openlik aangeneem het, is daar moontlik 'n ander rede waarom hy sy trou verander het: internasionale kopiereg. Sy perspektief het immers verander nadat die CSA 's Copyright Act bekragtig is. En Dickens het inderdaad lankal gepleit vir sterker internasionale kopiereg, sy eerste besoek aan die Verenigde State was bederf omdat hy geweier het om sy stokperdjie te verwyder en genadig op te tree teenoor sy Amerikaanse gashere en gespreksgenote. In plaas daarvan het Dickens sy agenda by elke geleentheid aangepak, selfs 'n ete ter ere van hom gebruik as 'n platform om mede -outeurs vir hom te lok.
Hierdie kwessie sou 'n emosionele onderwerp vir Dickens gewees het, maar nie 'n kwessie wat hom baie empatie van lesers sou besorg nie. Dit is dus beter om ander, meer gewilde argumente te herhaal. Dit is dus heel moontlik dat Dickens privaat simpatie met die Suide gehad het, want dit lyk asof die Suide met sy eie saak simpatiseer. Wat ook al sy motiewe, die Konfederale afdruk van Groot verwagtinge bly 'n werk wat ongetwyfeld sal voortgaan om vrae en versamelaars te lok.
Dankie vir die lees! Hou jy van ons blog? Teken in via e-pos (regterkantste balk) of teken aan vir ons nuusbrief-u sal nooit 'n plasing misloop nie.
Dictionary of National Biography, 1885-1900/Lytton, Edward George Earle Lytton Bulwer-
​ LYTTON, EDWARD GEORGE EARLE LYTTON BULWER-, eerste Lord Lytton (1803–1873), romanskrywer, derde en jongste seun van William Earle Bulwer van Heydon Hall, Norfolk, deur Elizabeth Barbara, dogter van Richard Warburton Lytton van Knebworth, Hertfordshire, is gebore te 31 Baker Street, Londen, op 25 Mei 1803, maar eers gedoop tot 15 Maart 1810. Hy was self onkundig oor die jaar van sy geboorte, wat dikwels verkeerdelik gegee is. Hy het twee broers, William (1799–1877), en Henry, daarna Lord Dalling (1801–1872) [q. v.] Sy vader (b. 22 Maart 1757) was kolonel van die 106de regiment of rangers van Norfolk, wat deur hom self grootgemaak is en daarna 'n generaal geword het. Volgens hul eie oortuiging was die Bulwers sedert die verowering in Norfolk gevestig en het hulle nog steeds grond gehou in Wood Dalling, Norfolk, toegewys deur Aymer de Valence aan een van die veroweraars se volgelinge (Die lewe van Lord Lytton, ek. 9. Sien 'n geslagsregister, nie heeltemal bevestigend nie, in Blomefield's Geskiedenis van Norfolk, 1775, iv. 458). Die Lyttons stam uit 'n ou familie wat hulle in Congleton, Cheshire en in Lytton of the Peak, Derbyshire, gevestig het in die tyd van die verowering. Sir Robert de Lytton, wat in Bosworth geveg het, het verskeie eerbewyse van Henry VII ontvang en Knebworth verkry, daarna die gesinsstoel. Die laaste manlike erfgenaam van die Lyttons sterf in die bewind van William III, en laat sy boedels oor aan 'n neef, William Robinson Lytton, afstammelinge van die Walliese familie van Norreys of Robinson, wat verbind was met baie van die groot huise van die Pfalz, en beweer afkoms van Cadwaladr Vendigaid (d. 664?) [Q. v.] Richard Warburton Lytton het hierdie familie deur die vroulike geslag verteenwoordig. Hy was 'n eksentrieke geleerde en het in Harrow School 'n vriend geword van dr Parr (Lewe, ek. 154), wat hom uitgespreek het as 'die beste Latynse geleerde van die dag, slegs minderwaardig as Porson in Grieks en aan sir William Jones in Hebreeus en de oosterse talen.' Hy lewer egter niks behalwe 'n Hebreeuse drama wat hy verbrand omdat hy nie akteurs kon vind nie (hy het nie aan 'n gehoor gedink nie) met voldoende kennis van die taal (Die lewe van Lord Lytton, ek. 46). Hy word gedeeltelik verteenwoordig deur die ouer Caxton in die roman van sy kleinseun. Hy was 'n kind in sake, en het die eiendom baie beswaar. Hy was vroeg getroud met 'n dogter van Richard Paul Joddrell, 'n lewendige meisie van sestien, wat nooit 'n boek oopgemaak het nie. Hulle het kort ná die geboorte van hul enigste kind, Elizabeth Barbara, geskei. Sy het grootgeword met 'n paar literêre prestasies en het verskeie vryers gehad, van wie die mees begunstigde deur die afkeer van haar vader ontslaan is. Sy trou daarna met kolonel Bulwer op 21 Junie 1798. Hy was 'n atletiese, sterk wil en ambisieuse soldaat met 'n rowwe humeur en jig. Hy het met sy skoonma gestry en sy vrou bang gemaak. Hy was een van vier generaals wat in 1804 toevertrou was met die reëlings wat bedoel was om die verwagte inval te ontmoet, en hy was in die hoop op 'n eweknie toe hy op 7 Julie 1807 skielik in die Heydon Hall sterf. Sy weduwee vestig hom in Londen. Die twee ouer seuns is skool toe gestuur.Edward, wat baie klein was, het by sy ma gebly, en soms het sy by haar pa gebly, wat verplig was om Knebworth te verlaat en het in St. Lawrence, naby Ramsgate, gewoon. Die seuntjie het baie vroeg geleer lees, het op sewejarige ouderdom gedigte geskryf en word in die gesin as 'n wonderkind beskou. Ou meneer Lytton sterf op 30 Desember 1810. Sy biblioteek is na Londen gestuur, waar die kleinseun in sommige van die boeke ingeduik het. Die boeke moes spoedig verkoop word, en drie kante van die Knebworth -vierhoek is afgetrek om by die huis aan te pas by mevrou Bulwer se verminderde middele. Edward het sy ma eendag gevra of sy 'nie soms oorweldig is deur die gevoel van haar eie identiteit nie', waarop sy geantwoord het dat dit hoog tyd is dat hy skool toe gaan. Sy skoolloopbaan was sleg. Hy is so mishandel by sy eerste skool, wat deur dr Ruddock by Fulham gehou is, dat hy binne twee weke weggeneem is. Na nog twee eksperimente is hy na 'n Dr Hooker by Rottingdean gestuur. Hier lees hy Scott en Byron, begin 'n weekblad, word die beste pugilis in die skool en toon so 'n fisieke en geestelike krag dat Hooker in 1818 sy verwydering aanbeveel vir die breër sfeer van 'n openbare skool. Hy het gedink dat hy al te oud was vir skool en het sy ma oorreed om hom nie na Eton te stuur nie. Hy is by Ealing by 'n mnr. Wallington geplaas. Hy is daar aangemoedig om klassieke te lees, politiek te bespreek en toesprake te hou. Wallington het hom as 'n genie beskou en hom aangemoedig om 'n digbundel ('Ismael') te publiseer in 1820. 'n Afskrif is aan Scott gestuur en beleefd erken. Dr Parr, wat die vriend van sy oupa en die voog van sy moeder was, het met hom gekorrespondeer en met entoesiasme oor sy intellektuele belofte gepraat. Terwyl hy in Ealing 'n liefdesverhouding gehad het met 'n meisie, wat gou deur haar pa gedwing is om met 'n ander man te trou, en wat drie jaar later oorlede is, stuur hy 'n brief van haar sterfbed aan Bulwer waarin sy haar lyding en volgehoue ​​toewyding beskryf. Die aangeleentheid, waarna hy in verskillende geskrifte verwys, het 'sy hele lewe gekleur' ​​(ib. ek. 165). 'N Besoek aan haar graf in 1824 het 'n gedig genaamd' The Tale of a Dreamer 'veroorsaak, en dieselfde voorval word beskryf in 'n avontuur van Kenelm Chillingly in sy laaste roman. In Februarie 1826 verklaar hy aan 'n dame dat 'die liefde vir ewig vir hom dood is', en dat die varsheid van sy jeug in die graf begrawe is (ib. ii. 45). Hoe ver hierdie Byroniese sentiment eg of blywend was, moet 'n kwessie van veronderstelling wees. Vir die tyd het sy passie hom depressief en onverskillig gemaak. Hy laat sy ma besluit dat hy na Cambridge moet gaan. Nadat hy 'n paar wiskunde geleer het by 'n meneer Thomson, wat die ou huis van sy oupa in St. leraar en het sy ma oorreed om hom toe te laat om na die Trinity Hall te gaan, waarna hy na die lang vakansie as mede-burger gekom het. As mede-burger in 'n 'nie-lees-kollege' was hy vrygespreek van lesings. Hy het intiem geraak met Alexander Cockburn, daarna hoofregter, wat van dieselfde kollege was, en het op voorstel van Cockburn by die Union Society aangesluit. Hy het 'n goeie spreker geword in die debatte toe W. M. Praed, Charles Buller, Maurice en B. H. Kennedy hulle ook onderskei (Macaulay, i. 22). Hy het baie Engelse geskiedenis gelees en 'n reeks gewone boeke begin invul. Hy het die praktyk volgehou totdat dit uiteindelik amper so omvangryk was as sy gepubliseerde werke (Lewe, ii. 101). Hy publiseer 'n klein gedigbundel, en hy wen die kanseliersmedalje deur 'n gedig oor 'Beeldhouwerk' in 1825. Hy neem die graad B.A. in 1826, dié van M.A. in 1835, en in 1864 die ere -LL.D. -graad van Cambridge, nadat hy voorheen dieselfde graad aan Oxford verwerf het. Die huurperiode van 1825 was die laaste wat hy gehou het. Tydens 'n lang vakansie in sy loopbaan in Cambridge het Bulwer 'n toer gemaak in die mere, waar hy die graf van sy eerste liefde besoek het, en daarna in Skotland. Die vreemde verhaal van sy avonture (ib. ek. 273–326) kan slegs aanvaar word as 'n fragment van 'n outobiografiese romanse. Dit bevat 'n paar van die mees konvensionele voorvalle van sy romans, en daar word twyfel oor die historiese akkuraatheid van sy vroeë liefdesverhaal deur die verband met hierdie apokriewe stuk outobiografie. Bulwer het daarna 'n vreemde flirt met Lady Caroline Lamb gehad. In die herfs van 1825 is hy na Parys. Op Boulogne tree hy op as tweede in 'n tweegeveg met sy vriend Frederick Villiers (ib. ek. 331, 363), wat in 'n mate sy model vir Pelham was. In Parys is hy toegelaat tot die genootskap van die Faubourg St.-Germain en maak hy vriende met die Abbé Kinsela, 'n Ierse jesuit, wat hom 'n huwelik voorstel met 'n dogter van die Marquise de la Rochejacquelein. Sy ma se afgryse oor die pous het hom genoop om die eer te weier en op te hou om die gesin te besoek.
Bulwer was gou tuis in die modieuse kringe van Londen en Parys. Hy was ''n voltooide dandy' van die tydperk en noem 'Childe Harold' beduidend deur 'n Engelse dame in Parys, mevrou Cunningham, met wie hy 'n intieme briefwisseling gevoer het. Hy tree af en toe terug van Parys na Versailles om by die letterkunde te werk. Hy het 'n paar Byroniese gedigte genaamd 'Onkruid en wilde blomme' privaat gedruk en 'n paar ander vroeë boeke van soortgelyke neiging saamgestel. Op 'n aand het hy 'n groot bedrag in 'n dobbelhuis gewen, wat volgens sy seun (ib. iii. 25), 'het moontlik 'n fonds gestig' daarna baie nuttig. Hy was egter walglik oor die ervaring en het nooit weer gespeel nie, alhoewel hy daarna so 'n goeie fluitspeler geword het om uit sy vaardigheid '' 'n merkbare toevoeging tot sy inkomste '' op 'n tydperk te put (ib. ii. 156). Hy was 'n goeie ruiter, skermer en bokser, en in Augustus 1826 koop hy 'n losbandige vaandel. Hy is egter nooit in 'n regiment aangestel nie en verkoop die kommissie in Januarie 1829.
Intussen ontmoet hy in Londen juffrou Rosina Doyle Wheeler, 'n Ierse jong dame van merkwaardige skoonheid, niggie van generaal sir John Doyle (1750? –1834) [q. v.] Haar ouers het geskei, en sy het by haar oom gewoon. Sy was slim en bekwaam, maar het 'n passievolle karakter. Alhoewel Bulwer nog steeds geneig was om homself as 'n verwoeste wese te beskou, het hy van haar openhartigheid gehou, geraak deur haar onbeskermde posisie en gedink dat hy die 'stille tere simpatie' van 'n vrou kan terugbetaal (ib. ii. 27). Hy was egter afhanklik van sy ma, wat die wedstryd ten sterkste afgekeur het. Die boedels van sy vader het betrekking op sy oudste broer William, en Henry het 'n goeie boedel van sy ouma aan moederskant geërf. Edward het 200 geërfl. 'n jaar van sy vader, terwyl sy ma vry was om van die Lytton -landgoedere te beskik. Sy het hom 'n liberale toelae gemaak, maar sy vooruitsigte was heeltemal van haar afhanklik. Vaste redes, sowel as sy ware liefde vir sy ma, het sy hofmakery vertraag, en hy het op 'n stadium na Parys gegaan om die versoeking uit die weg te ruim. Hy was egter gebonde aan eer sowel as aan die gevoel om die verlowing aan juffrou Wheeler uit te voer. Hy het sy ma belowe om nie te trou as bewys kan word dat juffrou Wheeler in 1800 of 1801 gebore is nie (ib. ii. 148), maar dit is gou bewys dat sy op 4 November 1802 gebore is (ib. bl. 150), is die huwelik uiteindelik op 29 Augustus 1827 gevier en het sy moeder tydelik vervreem. By sy huwelik vestig Bulwer hom in Woodcot House, naby Pangbourne, Berkshire. Sy vrou het slegs 80l. n jaar. Terwyl hy 'n wa, twee of drie saalperde aangehou en vriende vermaak het, moes hy homself onderhou deur energieke literêre arbeid. Alhoewel hy 'n paar skuld aangegaan het, kon hy dit binne drie jaar na sy huwelik afbetaal. Hy het geweldig geskryf vir allerhande tydskrifte, van 'Quarterly Reviews' tot 'Keepsakes' en 'Books of Beauty'. 'was vir Goethe. Dit het 'n bietjie aanstoot gegee, maar die uitgewer Colburn was tot dusver tevrede dat hy 500 aangebied hetl. vir nog 'n roman. Bulwer het gesê dat hy hom een ​​sou gee wat beslis sal slaag. 'Dit was' Pelham ', wat reeds op die universiteit begin is, wat hy nou voltooi het en wat in Junie 1828 verskyn het. Hoewel dit deur die meeste kritici misbruik is, het dit 'n vinnige sukses. Dit was gewild in Parys en is vertaal in Duits, Spaans en Italiaans. Die dandy, met 'n ernstige ambisie wat onder leegte verborge was, is natuurlik geneem om Bulwer self te verteenwoordig. Alhoewel hy die ooreenkoms baie warm ontken het, kan daar geen twyfel bestaan ​​dat die oortuiging nie heeltemal ongegrond was nie. Die skrywer roem daarop dat dit die Byroniese manie laat afsak het deur in elk geval 'n meer manlike soort foppie te vervang. Daar word ook gesê dat dit die mode van swart jasse vir aandrok bekendgestel het (ib. ii. 195). Die literatuurhistorikus wat dit met 'Vivian Gray' (1826) vergelyk, sal waarskynlik vind dat Bulwer en Disraeli albei 'n algemene fase van kontemporêre sentiment verteenwoordig. Die jeugdige lewenslustigheid maak dit een van sy beste romans en gee hom daarna 'n veilige posisie as 'n gewilde skrywer. Bulwer se eerste kind, Emily Elizabeth (wat op 29 April 1848 oorlede is), is gebore op 17 Junie 1828. Haar ma se onvermoë om die baba te versorg, ontneem haar van 'n heilsame belang, volgens haar seun, wat byvoeg dat haar moederinstink nooit weer herleef het nie, en haar huislike lewe is beseer, alhoewel die voorspelling van Bulwer se ma dat hy 'aan die einde van 'n jaar die mees ellendige mans sou wees' nog nie bevestig is nie.
In September 1829 verlaat Bulwer Woodcot en vestig hom in Hertfordstraat 36, Londen. Hy het liefdevolle briewe aan sy ma geskryf na die geboorte van sy dogter en die publikasie van sy boeke, wat geleidelik tot versoening gelei het. Sy het sy toelae van 1 000 herstell. 'n jaar, maar het eers geweier om sy vrou te sien. By sy onthouding het sy uiteindelik ingestem om haar skoondogter te besoek. Sy het egter by haar seun gekla dat sy vrou, wat sy 'onderhou' het, haar nie met voldoende effusie ontvang het nie. Bulwer was jaloers op die frase deur te weier om haar geld te neem. Alhoewel hulle op goeie voet gebly het, moes hy nog steeds hard werk vir sy ondersteuning. Hy was voorspoedig as skrywer. Vir die 'Disowned', wat in Desember 1828 gepubliseer is, het hy 800 ontvangl., en vir 'Devereux' - 'n roman uit die bewind van koningin Anne - gepubliseer in Junie 1829, 1 500l. Sy opname in hierdie en ander literêre werke ontneem sy vrou van sy samelewing en gee morbide skerpheid aan 'n prikkelbare temperament. Hy was soos 'n 'man wat gevlek is en oral seer is', en sy vrou het, hoewel dit gedwee vir die hede was, onder hewige verwyte sowel as gereelde eensaamheid gely. Hulle tweede kind, daarna die eerste graaf Lytton, is op 8 November 1831 gebore.
Intussen het Bulwer in Augustus 1830 'Paul Clifford' gepubliseer, wat baie vyandige kritiek gelewer het. Alhoewel dit volgens sy seun bedoel was om 'n hervorming in die strafwet te bevorder, het hierdie portret van 'n ridderlike snelwegman die resensente nie onnatuurlik as immoreel beskou nie. Die dandyisme en filosofiese pretensies van sy romans stel ander punte vir bespotting voor, wat redelik vrylik toegepas is. Thackeray spyt daarna spyt uit oor sommige van die persoonlikhede waarin hy as 'n jeug verraai is (ib. ii. 275). 'N Aanval in die' Quarterly Review '(Desember 1832) is beantwoord deur 'n skerp brief aan Lockhart, gepubliseer deur Bulwer in die' New Monthly '. skerpheid, veral in 'Fraser's Magazine.' Hy word self redakteur en onderneem die 'New Monthly' in 1831. Die eerste nommer onder sy toesig verskyn in November 1831. Sy sub-redakteur was Samuel Carter Hall [q. v.], wat in die loop van 1832 sy opvolger geword het.
Bulwer was in hierdie tyd 'n hervormer in die politiek. Hy het kennis gemaak met die jonger utilitarians, wie se leier, Charles Austin, sy tydgenoot op die universiteit was. Hy was lid van die debatsvereniging wat deur JS Mill in 1825 gestig is, en Mill het daarna 'n verslag van Bentham bygedra tot sy 'Engeland en die Engelse', 1833, 'n boek, sê Mill, 'op daardie tydstip baie voor die publiek verstand '(Mill, Outobiog. bl. 126, 168). Alhoewel hy nie 'n utilitaris was nie, praat hy gereeld met groot bewondering van Bentham (bv. Toesprake, ii. 65). In 1830 is hy deur Bowring, Bentham se dissipel, aangeraai om vir Southwark te staan, en sy kandidatuur is deur Godwin goedgekeur. Hy het 'n adres uitgereik, maar het teruggetrek om sy vooruitsigte hopeloos te vind. Nadat hy 'n paar ander aanbiedings van 'n sitplek geweier het, is hy verkies op St. Ives, Huntingdonshire, op 30 April 1831. Hy het reeds 'n vriend van die ouer Disraeli geword en was nou intiem met die seun, wat bygedra het tot die 'New Monthly' . 'Dit blyk nie dat daar tans 'n spesiale politieke simpatie tussen hulle was nie, maar hulle vriendskap het deur die lewe voortgeduur.
Bulwer se verhouding met sy vrou het erger geword. Hulle het in die herfs van 1833 na Napels gereis en in die lente van 1834 na Engeland teruggekeer. Daar volg tonele wat gelei het tot hul afsonderlike lewe, en uiteindelik in April 1836 tot 'n wettige skeiding. Die kinders het eers by hul ma gewoon, maar is in 1838 van haar weggeneem. Bulwer het ingestem om 'n bedrag van 400l. 'n jaar aan sy vrou. Haar oorblywende jare was 'n lang en pynlike tragedie. Sy was byna van die eerste af in groot gebrek aan geld, deels blyk dit omdat sy geen geskenk vir die ekonomie gehad het nie, en deels omdat sy baie geld bestee het aan regsgedinge teen haar man. Sy het gedink oor onreg (werklik en denkbeeldig) en het probeer om regstelling te bekom op die meeste onoordeelkundige wyse, wat die rusie net aangevuur het. Sy het 'n lang reeks soortgelyke aanvalle begin deur in 1839 'n roman met die naam 'Cheveley, of die man van eer' te publiseer waarin haar man die booswig was. In die herfs van daardie jaar het sy na Parys gegaan en in 1840 'n paar agente van haar man vervolg wat probeer het om 'n paar papiere in haar huis in beslag te neem. Sy woon toe in Florence en in Genève, keer terug na Engeland in 1847. Na 'n paar dae in Londen en in Wallis vestig sy haar in 1857 by Taunton by mevrou Clarke, 'n herbergier, wat blykbaar 'n warm en gasvrye ondersteuner was. Op 8 Junie 1858 verskyn sy in Hertford op die dag van Bulwer se verkiesing vir die graafskap en veroordeel hom vir die skare. Op 22 Junie daarna is sy in beheer van 'n dokter geplaas op 'n mediese sertifikaat van waansin. Sy is op 17 Julie vrygelaat en is saam met haar seun (daarna Earl Lytton) na Frankryk. In antwoord op kommentaar in die koerant publiseer die seun sertifikate van dr. Forbes Winslow en dr. Conolly wat die verrigtinge regverdig. Hy het gesê dat sy pa hom beveel het om elke reël vir die welstand van sy moeder te tref en hom te laat lei deur die advies van Lord Shaftesbury. Lady Bulwer se skuld is ook betaal, maar verskeie probleme het ontstaan ​​en sy het haar karakter se karakter aangeval. Na sy dood in 1873 verhoog haar seun haar toelaag, en sy verlaat Taunton, woon daarna in Dulwich en in Upper Sydenham, waar sy sterf in 'n huis genaamd Glenômera, 12 Maart 1882. Na haar dood is 'n paar briewe aan haar van haar man gepubliseer in 1884, maar die boek is onderdruk. 'N' Life of Rosina, Lady Lytton ', is gepubliseer deur die redakteur van die briewe in 1887. Lady Lytton beskuldig haar man van ontrouheid, van persoonlike geweld in paroksismes van woede en van verskillende gruweldade. Haar verklarings toon dat sy bereid is om te glo in enige grootheid op waardelose bewyse, en, behalwe vir sover dit deur onafhanklike getuienis nagegaan word, natuurlik onverdiende vertroue is. Die gegewe feite hierbo kan slegs getoets word deur gepubliseerde bewyse. Uit die verslag van die tweede lord Lytton oor die beginjare van die huwelik is dit duidelik dat sy vader in elk geval ver van 'n model -eggenoot was. Hy was duidelik passievol, geïrriteerd en verwaarloos. Haar gedrag in latere jare het beslis die probleme van 'n baie moeilike posisie vererger. Alhoewel sy nie kranksinnig was nie, het haar gevoel van haar onreg amper 'n monomanie geword. Daar kan net gesê word dat sy wreed gely het vir alle dwaashede wat sy gepleeg het, en dat Bulwer tot die vooraanstaande skrywers gereken moet word wat nie sukses behaal het in die huwelik en nie verdien het nie. Bulwer se huishoudelike probleme het sy rustelose energie nie verminder nie. Hy het in 1831 ter verdediging van die hervormingswetsontwerp gepraat, in 1832 het hy (31 Mei) 'n komitee gekry om navraag te doen oor die wette wat dramatiese literatuur raak, en hy het (14 Junie 1832) gepraat oor goedkoop posgeld vir koerante, toe die beginsel is deur die regering aanvaar. In 1834 en 1835, en weer in 1855, het hy die herroeping van die seëlreg op koerante ondersteun en 'n toespraak voorberei ter ondersteuning van mnr Gladstone se voorstel vir die herroeping van die papierrechten in 1860. Hy was deur die lewe 'n vaste voorstander van die verwydering van belasting op literatuur en die outeursreg van outeurs. In meer suiwer politieke vrae het hy nie prominent geword in sy vroeë parlementêre loopbaan nie. In die eerste hervormde parlement is hy verkies vir Lincoln, wat hy verkies bo twee ander kiesafdelings, soos by Lincoln die liberale party, waartoe hy nog behoort, ook, net soos hy, ten gunste van beskerming was. Sy merkwaardigste optrede was ''n Brief aan 'n ontslape kabinetsminister oor die krisis' (1834), 'n pamflet wat in twintig uitgawes verskyn het. Die 'krisis' was die verbrokkeling van die owerheid oor die verhuising van Lord Althorp na die bo-huis. Bulwer, in die 'Junius' -styl, het die optrede van die koning as ongrondwetlik veroordeel en verklaar dat 'n herroeping van die hervormingswetsontwerp verwag kan word.Toe Lord Melbourne weer aan bewind kom, bied hy aan Bulwer die heerskappy oor die admiraliteit aan en verduidelik dat die bewerings van sy ou kollegas die aanbod van 'n hoër pos verhinder. Bulwer het egter geweier, hoofsaaklik op grond van sy toewyding aan 'n literêre loopbaan. In werklikheid het hy vir die tyd nie veel meer aan die politiek deelgeneem nie, hoewel hy oor die algemeen ministers ondersteun het en op 22 Mei 1838 gepraat oor die resolusie vir die onmiddellike afskaffing van negerleerlingskap. Die toespraak is deur die Anti-Slavery Society gepubliseer. In 1841 verloor hy sy sitplek omdat hy sy kiesers aanbeveel het om 'n kompromie te aanvaar oor die klein vaste rente op koring wat deur Lord John Russell voorgestel is.
Intussen was hy 'n aktiewe skrywer. 'Eugene Aram' verskyn in 1832, 'Godolphin' in 1833, 'The Pilgrims of the Rhine' en 'The Last Days of Pompeii' in 1834, 'Rienzi' in 1835, die twee romans daarna gekombineer as 'Ernest Maltravers' in 1837 en 1838, 'Night and Morning' in 1841, en 'Zanoni' in 1842. Die historiese romans veronderstel 'n aansienlike hoeveelheid ywerige leeswerk, en in 1836 publiseer hy ook twee groot volumes 'Athene, its Rise and Fall', wat hy oordeelkundig onvolledig gelaat na die verskyning van die geskiedenis van Grote en Thirlwall. In 1841 onderneem hy saam met Brewster en Lardner 'n tydskrif genaamd 'The Monthly Chronicle', wat bedoel is om wetenskaplike, literêre en politieke inligting te kombineer. Hy het daartoe bygedra 'n eerste skets van 'Zanoni' (genaamd 'Zicci') en 'n 'Historical Review of the State of Europe.' Gedurende dieselfde tydperk verskyn hy as dramaturg. 'Die hertogin de la Vallière' is in 1836 saam met Macready as Marquis de Bragelonne uitgebring en misluk. In 1838 skryf hy egter 'The Lady of Lyons' binne twee weke, op 'n wenk van Macready, wat pas die Covent Garden Theatre geneem het. Dit het 'n groot sukses gemaak en het sedertdien sy posisie op die verhoog behou. In 1839 vervaardig hy 'Richelieu, of die sameswering' en 'The Sea Captain, or the Birthright', wat deur die seisoen loop en in 1869 in die Lyceum herleef as 'The Rightful Heir'. In 1840 vervaardig hy die komedie van 'Geld' by die Haymarket. Alhoewel hierdie toneelstukke skaars in 'n hoë posisie as literatuur geplaas kan word, moet toegegee word dat Bulwer byna die enigste moderne Engelse outeur is wat daarin geslaag het om toneelstukke te skryf wat die verhoog kan behou.
Nadat hy sy setel in die parlement verloor het, reis Bulwer in Duitsland, studeer die taal en bekwaam hom om Schiller se ballades te vertaal. In 1843 lewer hy sy soliede historiese romanse, 'The Last of the Barons.' By die dood van sy moeder in Desember 1843, slaag hy deur haar testament na die Knebworth -eiendom en neem hy die van Lytton aan. Sy buitensporige bedryf het gelei tot 'n ondergang van gesondheid. Hy het hidropatie probeer en die resultate in 'Confessions of a Water Patient' (1846) opgeteken. Hy word aanbeveel om te reis om sy gesondheid te herstel, en het 'n paar jaar sy tyd verdeel tussen die verblyf in Knebworth en die kontinentale reis.
In 1846 publiseer hy sy 'New Timon', 'n verhaal in die romantiese trant en in heroïese koeplette. 'N Toevallige beskrywing van hedendaagse staatsmanne bevat 'n paar frases wat gereeld aangehaal word (die' Rupert of debat 'van toepassing op die destydse Lord Stanley) en 'n aanval op Tennyson, waarop Tennyson effektief geantwoord het in' Punch '. In 1847 keer hy terug na fiksie met' Lucretia, of die kinders van die nag, 'waarin die verhaal van Thomas Griffiths Wainwright [q. v.] is tot verantwoording geroep, soos hy vroeër dié van Eugene Aram gebruik het. 'N Paar kritiek op sy idealisering van misdadigers het hom aangespoor om te antwoord in' A Word to the Public. ' Bulwer voldoen egter reeds aan die openbare vraag na huislike behoorlikheid deur die eerste van 'n reeks romans wat vir die Britse moralis bevredigend geblyk het. 'The Caxtons' het anoniem deur 'Blackwood's Magazine' gegaan en is gepubliseer in 1849. Die aar wat so getref is, is daarna in 'My roman' en in 'Wat sal hy daarmee doen?' Beide deur Pisistratus Caxton gewerk. Tydens die verskyning van 'The Caxtons' het hy sy laaste historiese roman, 'Harold', wat in die lente van 1848 verskyn het, 'op hitte' geslaan en tegelyk tyd gekry om 'n epiese gedig 'King Arthur' te vervaardig, waarvan die eerste (anonieme) aflewering verskyn in Maart. Sy romans het teen hierdie tyd 'n wye gewildheid gekry en verskyn in kollektiewe uitgawes. In Desember 1853 gee mnre Routledge hom 20 000l. vir tien jaar se kopiereg van die goedkoop uitgawe aan die einde van die tydperk, betaal hulle 5 000l. Vir nog 'n tydperk van vyf jaar, en aan die einde van die tweede tydperk 'n kontrak gesluit op dieselfde voorwaardes.
Lytton het die hele 1849 in die buiteland deurgebring. Na sy terugkeer sluit hy aan by Dickens in 'n onderneming om die posisie van skrywers te verbeter. Hy skryf 'n komedie 'Not so bad as we seem' vir die amateurgeselskap waarvan Dickens bestuurder was, wat opgevoer is (27 Mei 1851) in die huis van die hertog van Devonshire in Londen. Dieselfde geselskap het in November 1850 'Every Man in his Humor' op Knebworth gespeel toe die plan vir 'n 'Guild of Literature and Art' voorgestel is. Die skema het verdwyn totdat Lytton uiteindelik 'n stuk grond naby Stevenage, Hertfordshire, gegee het waarop drie huise opgerig is vir vervalle skrywers (gebou uit die wins van 'Not so bad as we seem'). Dit is geopen deur 'n fees (29 Julie 1865), waarop Lytton en Dickens verskyn het as president en vise-president van die gilde. Vervalle skrywers kom egter nie voor nie, en die skema het in duie gestort. Dickens het 'n seun genoem, gebore in 1852, nadat sy vriend en Lytton voorsitter was tydens die ete (2 November 1867) wat Dickens gegee het tydens sy laaste vertrek na Amerika.
Bulwer keer nou terug na die politieke lewe. Hy het 'n uitnodiging geweier om vir Westminster te staan ​​vanweë sy beswaar teen 'n totale herroeping van die koringwette. In 1851 publiseer hy sy 'Letters to John Bull, Esq.', Wat deur verskeie uitgawes gegaan het, en bepleit 'n matige beskerming van koring. Hy het van die eerste af van die liberale oor hierdie onderwerp verskil en sy politieke teorieë, hoewel dit verskil van outydse toryisme, was nooit die van die radikale nie. Hy het werklik die vooroordele en beginsels van die klas waartoe hy behoort, gedeel, alhoewel hy 'n meer filosofiese kleur wou gee, en veral die Manchester -skool wantrou, as vyandig teenoor die belange en wat hy as 'n waardige keiserlike beleid beskou het. . Hy het hom dus by die konserwatiewes aangesluit, en in 1852 is hy verkies tot M.P. vir Hertfordshire. Hy het die stoel beklee totdat hy in 1866 tot die eweknie verhef het. Sy algemene reputasie het hom meer gesag gegee as wat hy in sy parlementêre loopbaan gehad het. Hy het nooit 'n bekwame debatvoerder geword nie, en het ook nie 'n belangrike posisie beklee onder die leiers van sy party nie. Hy het egter toesprake gehou wat noukeurig voorberei en gereeld suksesvol was. Hy het hom uitgespreek teen belasting wat deur sy party en die here afgekeur is, het 'n kragtige vervolging van die Krimoorlog ondersteun, administratiewe hervorming en die instelling van mededingende ondersoeke in 1855 voorgestaan, toe ons militêre mislukkings algemene ontevredenheid veroorsaak het, die behandeling verwerp China op die 'Arrow' -geskil in 1857, en was gekant teen die afskaffing van die Oos -Indiese Kompanjie in 1857, wat bevorderlik was vir die ondergeskiktheid van Indiese belange aan parlementêre intrige.
Hy is aangestel as sekretaris vir die kolonies in Lord Derby se bediening (1858–9). Sy belangrikste maatreël was die organisasie van die nuwe kolonie British Columbia, wat nodig geword het as gevolg van die ontdekking van goudvelde en 'n vinnige toestroming van die bevolking. Queensland is ook tydens sy ampstermyn van Nieu -Suid -Wallis geskei, en 'n stad in elke kolonie is na hom Lytton vernoem. Hy verdedig die hervormingswetsontwerp wat deur Disraeli in 1859 ingevoer is en val die aanval in 1860 deur lord John Russell in twee bekwame toesprake aan. Die punt van albei was die gevaar om die kiesdistrikte te oorweldig deur 'n onoordeelkundige toelating van die werkersklasse, en die noodsaaklikheid van so 'n reëling van die franchise wat slegs die meer verstandige en intelligente sou toelaat. Daarna het hy hom teen die wetsontwerp van Gladstone van 1866 op soortgelyke gronde gekant.
Nadat hy sy amp verlaat het, het Lytton opgehou om opvallende rol in die politiek te neem. Toe Lord Derby in 1866 terugkeer na sy amp, word hy as baron Lytton van Knebworth in die House of Peers grootgemaak (gepubliseer op 13 Julie 1866). Hy het intussen sy bedryf as skrywer hervat. Sy liefde vir die geheimsinnige, wat reeds in 'Zanoni' getoon word, het gelei tot die 'Strange Story' (1862), waarin 'n poging aangewend word om 'n kwasi-wetenskaplike kleur aan outydse magie te gee. Benewens verskillende publikasies van 'n ander aard, vervaardig hy 'The Coming Race' - 'n vindingryke profesie van die toekomstige samelewing - wat 'n groot sukses gemaak het, hoewel hy die outeurskap tot sy dood 'Kenelm Chillingly' geheim gehou het, 'n roman gee 'n paar van sy sienings oor die neiging van die eeu en 'The Parisians', 'n ligter satiriese weergawe van dieselfde sienings, wat by sy dood in 'Blackwood's Magazine' verskyn het.
Lytton sterf te Torquay, 18 Januarie 1873, in die arms van sy enigste seun. Hy het lank aan 'n siekte in die oorbene gely. Akute pyn het op die 16de gekom en hy het op die dag van sy dood bewusteloos geword.
Lytton word in 1856 en 1858 tot rektor van Glasgow verkies, die enigste Engelsman, aan wie die eer twee keer toegeken is.
Lytton is een van die skrywers op grond waarvan die kritici nooit met die publiek ooreengekom het nie. Hy het groot gewildheid geniet in die lig van algemene vyandige kritiek, en selfs sy sukses kon nie die vonnis omkeer nie. Sommige van sy eienskappe is egter onbetwisbaar. Geen Engelse skrywer het meer industrie, energie, veelsydigheid of minder ingesteldheid getoon om in swakheid te verval nie. Sy laaste werke is een van sy beste, en hoewel hy dikwels probeer het om anoniem te publiseer (soos in 'The Caxtons' en 'The Coming Race'), het sy sukses getoon dat sy gewildheid nie afhang van sy vorige roem nie. Alhoewel sy gepubliseerde werke hom een ​​van die omvangrykste Engelse romanskrywers maak, het hy verskeie ongepubliseerde dramas agtergelaat, 'n bundel van die 'History of Athens', historiese fragmente en ''n groot aantal onvoltooide romans, toneelstukke, gedigte en essays' (voorwoord vir Lewe). Die historiese romans, ongeag die waarde daarvan, is die resultaat van baie moeisame studie, en sy opstelle bewys dat hy wyd gelees en deeglik opgemerk het. 'N Skrywer in wie se loopbaan 'n' epiese gedig 'en' geskiedenis van Athene 'bloot episodes is, kan kwalik verwag om 'n Milton of 'n Gibbon te wees, en dit is verbasend dat sy werk in die geheel so hoog is. Sy bedryf word geassosieer met 'n baie skerp en veelsydige intellek, groot waarnemingsvermoëns en 'n wye waardering vir verskillende denk- en smaakskole. Sy duidelikste swakheid was die gebrek aan spontane opregtheid. Hy is altyd selfbewus en mik na iets buite sy bereik. Die koerant van 'Pelham', wat op sy manier eg was, verdien nie die bespotting wat dit teëkom nie. Maar dit kan moeilik gesê word oor die daaropvolgende romans, waarin 'die ideaal en die mooi' opvallend geword het. Die ideaal is 'n baie goeie ding, maar 'n doelbewuste besluit om dit te produseer, kan slegs in die onwerklike eindig. Lytton het moed getoon, maar kwalik diskresie in die poging om meer 'n digter of filosoof te wees as wat die natuur hom gemaak het. Hy het genoeg talent om homself te oortuig dat hy die genie het wat bo talent is. Hy het 'n paar uitstekende verse in die styl van pous geskryf, maar was van mening dat hy ook 'n Spenser kon wees. Sy karakters toon meer skerpsinnigheid van waarneming as verbeeldingryke insig, en die verhale toon, terwyl dit die fynste ontwerp en gekonstrueer is, nie kreatiewe impuls nie, maar behendige bestuur en 'n vinnige oog vir dramatiese effek. Sy nuuskierige pogings tot die geheimsinnige herinner ons te dikwels aan geesdrif eerder as om die opwinding van bonatuurlike ontsag te prikkel. Hy misluk egter onomwonde, behalwe in sy pogings tot die humoristiese of die beskrywings van die laer ordes. Hy toon soveel bekwaamheid en so 'n volgehoue ​​aktiwiteit van denke dat die kritikus huiwer om die bewerings van sy bewonderaars te sterk te betwis, en betreur slegs dat hy nie ten minste een roman geskryf het wat sy lewensbeskouing eerlik en kragtig uitdruk sonder om te streef by die ideaal of by die versoening van die agbare. Dit was miskien minder opbouend, maar sou beslis interessanter gewees het as sy werklike prestasies. Lytton se werke is: 1. 'Ismael en ander gedigte,' 1820. 2. 'Delmour, of die verhaal van 'n Sylfied, en ander gedigte,' 1823. 3. 'Beeldhouwerk' (Cambr. Prysgedig), 1825. 4 . 'Onkruid en wilde blomme' (hoofsaaklik gedigte, privaat gedruk), 1825. 5. 'O'Neil, of die rebel' (gedig), 1827. 6. 'Falkland,' 1827. 7. 'Pelham,' 1828. 8. 'The Disowed,' 1829. 9. 'Devereux,' 1829. 10. 'Paul Clifford,' 1830. 11. 'The Siamese Twins' ('n satiriese gedig, nie herdruk nie), met 'n gedig oor Milton (herdruk met wysigings in 'Collected Poems'), 1831. 12. 'Eugene Aram,' 1832. 13. 'Godolphin,' 1833. 14. 'England and the English,' 1833. 15. 'Pilgrims of the Rhine,' 1834. 16 . 'The Last Days of Pompeii,' 1834. 17. 'Brief aan 'n kabinetsminister oor die huidige krisis,' 1834. 18. 'The Student', 1835 (essays uit die 'New Monthly'). 19. 'Rienzi,' 1835. 20. 'The Duchesse de la Vallière' (toneelstuk), 1836. 21. 'The Sea-Captain, or the Birthright,' 1837. 22. 'Athene, sy opkoms en ondergang, met uitsig van die letterkunde, filosofie en lewe van die Atheense mense, '2 vols. 8vo, 1837. 23. 'Ernest Maltravers,' 1837. 24. 'Alice, or the Mysteries,' 1838 (daarna met 'Ernest Maltravers' as pt. 1 en pt. 2 van 'The Eleusinia'). 25. 'Leila, of die beleg van Granada,' 1838. 26. 'Calderon the Courtier,' 1838. 27. 'The Lady of Lyons' (toneelstuk), 1838. 28. 'Richelieu' (toneelstuk), 1838. 29 . 'Money' (komedie), 1840. 30. 'Night and Morning', 1841. 31. 'Zanoni,' 1842 ('n kort skets hiervan, genaamd 'Zicci', was in die 'Monthly Chronicle' van 1841). 32. 'Eva, die slegte huwelik en ander verhale en gedigte,' 1842. 33. 'The Last of the Barons', 1843. 34. 'Gedigte en ballades vertaal uit Schiller,' 1844. 35. 'Confessions of 'n Waterpasiënt, '1845. 36.' The New Timon '(gedig), 1845 voltooi 1847. 37.' Lucretia, of die kinders van die nag, '1846. 38.' 'n Woord aan die publiek, '1847. 39. 'Harold, of die laaste van die Saksiese konings', 1848. 40. 'Koning Arthur' (epiese gedig), 1848–9. 41. 'The Caxtons,' 1850 (oorspronklik in 'Blackwood's Magazine'). 42. 'Brief aan John Bull, Esq.,' 1851. 43. 'Nie so erg soos ons lyk nie' (komedie), 1851. 44. 'Outlines of the Early History of the East,' & ampc. (lesing), 1852. 45. 'My roman,' 1853 (oorspronklik in 'Blackwood'). 46. ​​'Inaugurele toespraak te Edinburgh,' 1854. 47. 'Wat sal hy daarmee doen?' 1858 (oorspronklik in 'Blackwood'). 48. 'St. Stephen's '(gedig), 1860. 49.' A Strange Story, '1862 (oorspronklik in' Heeljaar '). 50. 'Caxtoniana' (essays), 1863. 51. 'The Boatman by Pisistratus Caxton' ('n gedig herdruk uit 'Blackwood'), 1864. 52. 'The Lost Tales of Miletus' (gedigte), 1866. 53. ' Walpole, or Every Man has his Price '(rymkomedie), 1869. 54.' The Odes and Epodes of Horace ', (vertaling), 1869. 55.' The Coming Race ', 1871 (oorspronklik in' Blackwood '). 56. 'Kenelm Chillingly,' 1873. 57. 'The Parisians,' 1873 (oorspronklik in 'Blackwood'). 58. 'Toesprake en ander politieke geskrifte', met voorafgaande memoires deur sy seun, 1874. 59. 'Pausanias die Spartaan', 'n onvoltooide historiese roman, geredigeer deur sy seun, 1876. 'n Kollektiewe uitgawe van sy romans verskyn die eerste keer in 1840 a goedkoop uitgawe, soos hierbo, is uitgegee deur Routledge in 1853, en ampc., en 'n biblioteekuitgawe in 43 volumes. deur Blackwood (1859–63). Dramatiese werke, met die 'Odes', is gepubliseer in 1841. Poëtiese en dramatiese werke in 5 volumes. verskyn in 1852–4. Daar is talle vertalings van afsonderlike romans, en verskeie is gedramatiseer.
^Dickens Family Tree webwerf
^ ab"Mnr Edward Bulwer Lytton Dickens (1852-1902)". Voormalige parlementslede van Nieu -Suid -Wallis . Besoek op 13 Mei 2019.
^ abcLansbury, Coral (1972). "Dickens, Charles (1812 - 1870)". Australiese woordeboek vir biografie. Melbourne University Press. ISSN �-7538. Ontvang op 8 September 2007 – via National Center of Biography, Australian National University.
^ Meacham, Steve (24 Desember 2002). "Dickens van 'n tyd". Die Sydney Morning Herald. Besoek op 8 September 2007.
^ 'The Life of Charles Dickens: His Life, Writings and Personality' deur Frederic George Kitton, uitgegee deur Lexden Publishing Limited, (2004) p383, ISBN ف-904995-02-0
^"Graffoto skakel". National Library of Australia. Besoek op 9 September 2007.
Inligting vanaf: 20.06.2020 03:53:04 CEST
Veranderinge: Alle foto's en die meeste ontwerpelemente wat daarmee verband hou, is verwyder. Sommige ikone is vervang deur FontAwesome-Icons. Sommige sjablone is verwyder (soos 'artikel moet uitgebrei word') of toegewys (soos 'hoednotas').CSS -klasse is óf verwyder óf geharmoniseer.
Wikipedia -spesifieke skakels wat nie na 'n artikel of kategorie lei nie (soos "Rooi skakels", "skakels na die wysigingsbladsy", "skakels na portale") is verwyder. Elke eksterne skakel het 'n ekstra FontAwesome-ikoon. Behalwe 'n paar klein veranderings in ontwerp, is mediahouer, kaarte, navigasiebakke, gesproke weergawes en geo-mikroformate verwyder.