Federale Regulasie bespaar miljoene lewens
Vyftig jaar gelede hierdie maand (op September 9, 1966) het president Lyndon Johnson die Wet op Nasionale Verkeers- en Motorvoertuigveiligheid, wat 'n groot lewensreddende program vir die Amerikaanse volk geloods het, in die wet aangegaan.
Ek was daardie dag by die Wit Huis op uitnodiging van president Johnson wat my een van die ondertekeningspennetjies gegee het. In 1966 het verkeerssterftes 50,894 of 5.50 sterftes per 100 miljoen voertuigmyl gereis. Deur 2014 was die lewensverlies 32,675 of 1.07 sterftes per honderd miljoen voertuigmyl gereis. 'N groot vermindering!
Dit was 'n verstommende sukses vir 'n federale veiligheidsprogram wat verpligte voertuigveiligheidstandaarde (sitplekgordels, airbags, beter remme, bande en hantering onder ander voorskotte) insluit en die bestuurder- en snelwegveiligheidstandaarde opgradeer.
Toe die crashwaardige standaarde vir die eerste keer in 1967 voorgestel is, het Henry Ford II gewaarsku dat hulle die bedryf sal sluit. Tien jaar later het NBC's Ontmoet die Pers Hy het toegegee: "Ons sal nie die soort veiligheid in motors hê wat ons gehad het tensy daar 'n federale wet was nie."
Tydens die Wit Huis se ondertekeningseremonie het ek 'n kort verklaring uitgereik, die vorige dag deur die New York Times, wat gesê het: "Om potensiaal in die werklikheid te vertaal, sal die motorbedryf bekwame en kragtige administrasie van die wette en nuwe vervaardigingsprioriteite vereis."
Oor die jare het die politieke druk van die byna altyd bestendige motorbedryf die inisiatiewe van die nasionale snelwegverkeersveiligheidsagentskap (NHTSA) gestuit, vertraag en soms gesluit. Toady administrateurs neem bestellings van die motor maatskappye se vriende in die Kongres, soos die kongreslid John Dingell (D, MI) en die Wit Huis alle vertraagde motor veiligheid vooruitgang. Nietemin, gebaseer op die vergelykende maatstaf van sterftes per motorvoertuigmyl, het die sentrum vir motorveiligheid geskat 3.5 miljoen lewens tussen 1966 en 2014 in die Verenigde State gered.
Natuurlik is die aantal beserings wat voorkom of verminder, selfs groter. Die spaargeld in honderde miljarde dollars wat aan crash gevolge spandeer word, soos eiendomsbeskadiging, mediese uitgawes, loonverlies en minder tasbare koste, soos familie angs en ontwrigting, is groot bykomende voordele van rasionele regulering.
As die motormaatskappye hul eie ingenieurs en wetenskaplikes bevry het en met die federale reguleerders saamgewerk het, wat vroeër dokters en ingenieurs was, sou selfs meer slagoffers voorkom gewees het.
Vandag bly die uitdagings in die opgradering van die operasionele en veiligheidsaspekte van motorvoertuie, veral groot vragmotors, verbeterings in snelweginfrastruktuur en hantering van bestuurders afgelei deur selfone of onder invloed. Daar word baie geskryf van futuristiese selfbestuur, outonome voertuie. Moenie met die hype of die arrogante afhanklikheid van algoritmes ingehaal word nie. Dit sal baie jare wees, indien ooit, totdat die hele voertuigvloot omskep word in ongelukkige bestuurderslose masjiene.
Intussen is beskeie semi-outonome remstelsels, met bestuurders steeds aan die stuur, hier en sal dit verbeter. Daar sal ander stelsels wees wat die afhanklikheid van bestuurders nooi, wat vrae oor die uiteindelike beheer van 'n vinnige voertuig sal oplewer.
Onlangse onthullings - die GM-ontstekingsfout misdaad en die VW kriminele manipulasie van sagteware met betrekking tot giftige emissies - vereis die verloop van 'n strafregtelike wysiging van die 1966 veiligheidswet. Senators Richard Blumenthal (D, CT) en Edward Markey (D, MA) het so 'n wetsontwerp ingestel - S. 900 - maar dit word deur repressante van sagte-op-korporatiewe misdaad geblokkeer.
Die verbruiker bepleit die stryd om lewens op die snelweg te red, insluitend dié van voetgangers en motorfietsryers. Ten spyte van baie innovasies (sien Rob Cirincione se verslag) deur die motor verskaffers, die burokratiese motor maatskappye het nog steeds die ou "nie-uitvind-hier" sindroom bedeviling hulle.
Kan 'n jong persoon vandag 'n boek skryf waarin 'n bedryf se chroniese misbruik blootgestel word, so 'n vlak van kongresaksie en herhalende media-aandag ervaar soos wat ek en my boek Onveilig by enige spoed verleen het?
Baie twyfelagtig, sonder 'n splinternuwe kongres. Die kongres het nie genoeg Senators en Verteenwoordigers soos Senegeerders, Warren Magnuson, Abraham Ribicoff, Gaylord Nelson en Kongresman John Moss, wat die motorreuse aangeneem het nie en volgehou het totdat die nodige wetgewing ingestel is. Daar is minder waargeneem rommel van die mense as in die negentien sestigerjare.
Ook 'n meer korporatiewe media gee ons beroemdheidsverhale, sport-, natuurlike en mensgemaakte gewelddadige rampe, politieke perdewedrenne en 'n blote fluff. Nuus deur burgergroepe is nie 'n media prioriteit nie.
Demokrasie en die gevolg daarvan - 'n meer regverdige samelewing - is nie 'n toeskouersport nie. Mense moet organiseer om die magte van ongeregtigheid uit te daag. As die groot afvalligheid het Frederick Douglass vir eeue gesê: "Krag verleen niks sonder 'n eis nie. Nooit het en sal nooit. "
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Hierdie federale regulasie bespaar miljoene lewens