Wat was die verhouding tussen vroue en mans na die Tweede Wêreldoorlog in die Sowjetunie? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Ek kan my voorstel dat die verhouding tussen vroue en mans na die Tweede Wêreldoorlog drasties verander het.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog beloop die Sowjet -ongevalle meer as 20.000.000, en aangesien militêre ongevalle byna almal mans was, sou ek dink dat daar baie meer vroue in die Sowjetunie as mans was.
Is daar opgetekende inligting oor hierdie onderwerp? Indien nie, is daar 'n ander land wat inligting oor hierdie onderwerp beskikbaar het, bv. Duitsland?
Volgens hierdie artikel het die verhouding gestyg van 1,10 tot ongeveer 1,54 (die verhouding mans/vroue van 0,91 tot ongeveer 0,65) tussen 1941 en 1946 in die konsep-ouderdomsgroep (mense gebore rondom 1887 tot 1927), wat die meeste geraak is deur die oorlogsverliese.
Ander ouderdomsgroepe is minder geraak, so ek sou sê dat die totale verhouding ongeveer 1,3-1,25 (0,75-0,8 mans/vroue) sou wees.
Die Sowjet -bevolking was in 1941 196.716.000. In 1946 was dit 170 548 000.  Dit is 'n verskil van 26 168 000 mense. Volgens 'n studie wat deur die Russian Academy of Science  gepubliseer is, was daar 12,300,000 geboortes en 11,900,000 natuurlike sterftes tydens oorlog, dus moet die bevolkingsafname heeltemal toegeskryf word aan oorlogsterftes. Met inagneming van 400 000 geboortes bo die natuurlike sterftes, moes die oorlogssterftes ongeveer 26 600 000 gewees het, wat die getal is wat deur die Russiese regering aanvaar is. Van hierdie slagoffers was 8 700 000 militêre slagoffers .
Die boonste perk van die vroulike/manlike verhouding sou dus die geval wees dat alle 26 600 000 slagoffers manlik was. In so 'n geval sou die verhouding wees as ons 'n vooroorlogse verhouding van 1.05/1 aanvaar, gegee deur die volgende:
A. Bevolking voor die oorlog: Wyfies 103,276,000 - mans 93,440,000
B. Geboortes: Wyfies 6,150,000 - mans 6,150,000
C. Natuurlike sterftes: Wyfies - 6,100,000 - mans 5,800,000
D. Oorlogsterftes: mans - 26 600 000
E. Naoorlogse bevolking (A+B -C -D) - Wyfies 103,326,000 - mans 67,190,000
of ongeveer 1,54 wyfies per mannetjie.
Die onderste grens, aan die ander kant, sou wees
D. Burgerlike sterftes in die oorlog: vroue 9 200 000 - mans - 8 700 000
E. Oorlogsmilitêre sterftes: mans 8 700 000
F. Naoorlogse bevolking (A+B-C-D-E)-Wyfies 94,126,000-mans 76,390,000
of ongeveer 1,23 wyfies per mannetjie.
Die werklike syfers sou iewers in die middel wees, aangesien ten minste sommige subkategorieë van burgerlike sterftes in die oorlog (byvoorbeeld sterftes van dwangarbeiders) oorwegend manlik sou wees en nie eweredig was aan die geslagsverhouding van die bevolking nie.
 Data is van Wikipedia -bladsy op Demographics_of_the_Soviet_Union, waar dit toegeskryf word aan Andreev, E.M., et al., Naselenie Sovetskogo Soiuza, 1922-1991. Moskou, Nauka, 1993. ISBN 5-02-013479-1. As gevolg van die basiese onbetroubaarheid van Wikipedia, sou dit nodig wees om na die bron te kyk of die getalle ooreenstem; Ongelukkig lees ek nie Russies nie.
 Ek haal weer uit Wikipedia aan. Die studie is Andreev, EM; Darski, LE; Kharkova, TL (11 September 2002). "Bevolkingsdinamika: gevolge van gereelde en onreëlmatige veranderinge". In Lutz, Wolfgang; Scherbov, Sergei; Volkov, Andrei. Demografiese neigings en patrone in die Sowjetunie voor 1991 Routledge. ISBN 978-1-134-85320-5. Ek kon dit nie aanlyn vind nie, so dieselfde voorbehoud geld, miskien minder streng, aangesien die bron in Engels is.
 Wikipedia skryf hierdie inligting toe aan Krivosheev, G. F. (1997). Sowjet -ongevalle en bestrydingsverliese in die twintigste eeu. Greenhill Books. ISBN 978-1-85367-280-4.
Nadat die Tweede Wêreldoorlog gewen is, het die Sowjet -leër dwarsdeur Duitsland verower
Die wettelose Rooi Leër het deur Duitsland geplunder, vermoor en verkrag, aangevuur deur wraak en alkohol.
'Trofee -goedere' vir moeder Rusland
Benewens die gebrek aan ingryping, het die Sowjet -regering ook amptelik die toewysing van 'trofee -goedere' deur sy troepe goedgekeur. Aangesien gedemobiliseerde soldate van die Rooi Leër gedurende die somer van 1945 huiswaarts keer, moes hulle deur die doeane -kontrole gaan. Om te verhoed dat hulle hul buit by die grens verklaar, het hulle alles in Pole begin verkoop voordat hulle na die USSR teruggekeer het. Besonderhede van hierdie situasie het Stalin daardie somer bereik in 'n verslag waarin beklemtoon word dat die huidige doeanevereistes 'spekulante van Poolse grensdorpe' bevoordeel en nie terugkeer van Sowjet -soldate nie. 'N Resolusie van 14 Junie 1945 het die situasie reggestel deur die doeane -kontrole op die terugkeer van die Rooi Leër -troepe op te hef en sodoende die vloedhekke oop te maak vir' trofee -goedere 'wat na Moeder Rusland kan vloei. Die geplunderde eiendom wat daarna in 'n onmeetlike volume die Sowjetunie binnegekom het, sluit horlosies, motorfietse, klaviere, radio's, meubels, skilderye, lap en goud in. Hierdie uitspraak bly tot 1949 van krag, en verseker dat plundering nog baie jare ooswaarts sal vloei.
Spesiale demobilisasietrein nr. 45780 is 'n perfekte voorbeeld van die uiterste kant waarop hierdie situasie geneem kan word. Die trein het in September 1945 van Wene na Oesbekistan gereis met gedemobiliseerde veterane en 'n oorvloed buit uit die besette Weste. Een beampte in die trein het meer as £ 2 000 bagasie saamgebring, terwyl een van die soldate 'n 'groot aantal tasse en tasse' gehad het, benewens tientalle goue horlosies wat aan albei sy arms gedra was.
Om te verduidelik waarom hy al hierdie horlosies gedra het, het die soldaat gesê: "Dit is veiliger om dit op die arms te hê, want die tasse kan gesteel word."
Soos dit blyk, kon Homo sovieticus 'n kameraad net so maklik plunder as wat hy 'n Oostenrykse burger geplunder het. Met elke treinvrag van terugkerende veterane van die Rooi Leër, het 'n treinvrag "trofee -goedere" uit die Weste na Oesbekistan gestroom. Die "trofee -goedere" het vinnig te koop gekom, omdat gedemobiliseerde Oesbeekse veterane, nadat hulle teruggekeer het na die kultuur van skaarsheid, hul "trofee -goedere" moes begin ruil vir die materiële noodsaaklikhede van die burgerlike lewe. Hierdie situasie het beteken dat die markte in Tasjkent in die Sowjet -Verre Ooste in 1945 net so vol was met 'vreemde dinge' as die markte in Moskou.
Wetteloosheid by die huis
Sowjet -veterane het hul wettelose impulse nie agtergelaat nadat hulle die besette gebied verlaat het nie. In Desember 1945 vertrek 'n trein vol gewonde en siek soldate uit Duitsland op pad na Novosobirsk in Siberië. Terwyl hulle onderweg in Pole op 'n stasie was, het sommige van die veterane die trein verlaat, die stasiemeester geslaan en daarna sy vrou en dogter verkrag. Toe die Poolse weermag probeer om hulle te arresteer, het hulle teruggeveg en teruggekom na die trein, wat daarna op die voortgesette reis na die Ooste vertrek het. Toe dit kort daarna na Russiese grond terugkeer, het die boewe voortgegaan om presies op te tree soos op vreemde grond.
'N Paar dae later, op die stasie in Kropacevo, Chelyabinskaya Oblast, in die suidelike Oeral, het dieselfde troepe meer probleme ondervind. Daar het hulle by 'n winkel naby die stasie ingebreek, die verkoopsmanne uitgeskop en 7 000 roebels en vyf liter vodka gesteel. Hulle het toe teruggekeer op hul trein net toe dit die stasie verlaat het, en weer 'n suksesvolle ontsnapping gemaak. Owerhede het uiteindelik die daders by 'n ander stasie verder in die ry ingehaal en 22 arrestasies gemaak. Die daaropvolgende ondersoek onthul die reeks misdade wat die trein se pad huis toe gevolg het. Benewens wat hulle in Pole en Kropacevo gedoen het, het dieselfde misdadigers 30 rooftogte op die trein gepleeg en selfs 'n verpleegster verkrag wat daarop diens gedoen het.
Die Sowjetregering wat wettelose gedrag in die besette gebiede aangemoedig het, moes nou te doen kry met die monster wat dit geskep het in die vorm van gewelddadige en kriminele ondeugde terugkeerders. Die feit dat gedemobiliseerde soldate van die Rooi Leër voortgegaan het om hulself as 'n wettelose geritsel op Russiese bodem te gedra, kan waarskynlik verklaar word deur die gemengde en verwarrende seine wat hulle ontvang het. Op 'n tydstip het die regering hulle aangespoor om op 'n ander tyd 'n wettige kode te volg; die regering kyk ander kant toe.
Gemengde seine van die Sowjet -regering
Die versuim van die Sowjet -owerheid om in te gryp te midde van wydverspreide plundering en ander misdade, staan ​​in kontras met die regering se herhaaldelike pogings om verantwoordelike en gepaste gedrag buite die Sowjetunie te bevorder. Toe hy Pole in 1944 binnekom, onthou 'n offisier van die Rooi Leër dat hy meegedeel is dat hulle dit as 'bevryders' doen en dat plundering en verkragting nie geduld sal word nie. 'N 26-jarige kolkhoznik en weermagveteraan wat na demobilisasie in Duitsland gebly het om as skoenmaker te werk, moes 'n eed aflê om hom te alle tye "behoorlik" en "gehoorsaam aan die owerhede" te hou. In hierdie eed moes hy ook belowe dat hy nie sou plunder nie. Die soldate het eenvoudig die staat se vermanings geïgnoreer en aangegaan met die plundering.
Die beeld wat hier na vore kom van 'n Sowjetregering wat nie in staat is om sy mense te beheer of wet en orde af te dwing nie, lyk nie soos die monolitiese, magtige polisiestaat wat in die totalitêre/tradisionalistiese model van die Sowjetologie voorgestel word wat gedurende die grootste deel van die Koue Oorlog floreer het nie. Die revisionistiese benadering, met die klem op die individuele instansie van onafhanklike akteurs wat binne die Sowjet-stelsel werk om selfverryking te werk, lyk meer gepas.
Verkragting en alkohol
Die Sowjet -regering het ook gemengde seine aan die troepe gestuur oor die misdaad van verkragting - iets waarna die Stalinistiese regering eufemisties 'n 'immorele gebeurtenis' genoem het. Alhoewel die staat seksualiteit aktief onderdruk het, het diegene wat sogenaamd verantwoordelik was vir dissipline, aktief 'n oog oopgemaak vir seksuele aanranding en toegelaat dat dit net so algemeen soos plundery word. Elke keer as die Rooi Leër straf oor 'n verkragting uitgedeel het, was die straf 'n reaksie op 'n soldaat wat geslagsiektes opgedoen het - nie die seksuele aanranding self nie.
In die moderne Sowjet -staat het skaars gepaste of amptelik gesanksioneerde seksuele uitdrukking bestaan, wat seks onder die grond vir die gemiddelde burger dryf. Die goeie sosialistiese werker het immers sy kragte gewy aan die produksie of die lees van Pravda, nie aan die burgerlike strewe na seksuele bevrediging nie. Vir die Stalinistiese diktatuur is selfs die Venus de Milo as 'pornografies' beskou. Hierdie uiters onderdrukkende omgewing het Sowjet -troepe, wat ver van die huis af was en die swaarkry van die geveg verduur, 'n tikkende tydbom geword. Anders as ander leërs van die Tweede Wêreldoorlog, het die Rooi Leër ook nie die oprigting van veldborde vir sy dienspligtiges goedgekeur nie.
Hulle gebottelde seksuele energie ontplof dus gewelddadig sodra die geleentheid van ongelukkige slagoffers hom voordoen. In hierdie opsig het die misdaad van verkragting 'n kollektiewe ervaring geword vir sowel die slagoffers as die oortreders. Een Sowjet -verslag het gesê dat die Rooi Leër elke Duitse vrou wat in Oos -Pruise agtergebly het, verkrag het - jonk en oud. Dieselfde verslag dui aan dat soldate van die Rooi Leër gewoonlik vroue in bendes verkrag het. Volgens die Britse historikus Anthony Beevor, in die stad Schpaleiten, byvoorbeeld, het 'n Duitse vrou met die naam Emma Korn herhaalde seksuele aanrandings deur die Russiese troepe verduur: 'Op 3 Februarie het die troepe van die Rooi Leër die stad binnegekom. Hulle het in die kelder gekom waar ons weggekruip het en hul wapens op my en die ander twee vroue gerig en ons beveel die erf in. Op die erf het 12 soldate my op hul beurt verkrag. Ander soldate het dieselfde met my twee bure gedoen. Die volgende nag het ses dronk soldate by ons kelder ingebreek en ons voor die kinders verkrag. Op 5 Februarie het drie soldate gekom, en op 6 Februarie het agt dronk soldate ons ook verkrag en geslaan. "
Na die oorlog beskryf 'n Oekraïense motorwerktuigkundige een van hierdie bendeverkragtings as 'n toneel waar 20 goed gewapende beamptes en mans 'n seksuele aanranding op 'n 14-jarige Duitse meisie uitgevoer het in 'n enkele "onbeskryflike", alkohol-aangedrewe aanval .
Die oorvloed van alkohol het 'n belangrike faktor geword oral waar die Rooi Leër gegaan het, en het aansienlik bygedra tot die epidemie van bendeverkragting. Toe die oorlog na Oos -Pruise, Oos -Pommeren en Opper- en Neder -Silezië oorgaan, het die Duitse militêre owerhede 'n kritieke oordeelsfout begaan deur te kies om nie voorrade alkohol op die naderende Rooi Leër se pad te vernietig nie. Die rasionaal agter hierdie besluit was dat wydverspreide dronkenskap die Sowjets sou verhinder om met hul maksimum krag te veg, maar die gevolg was eintlik net tragedie.
In Duitsland het soldate van die Rooi Leër by duisende drank in hoeveelhede bo hul wildste drome gevind en met ywerige entoesiasme begin drink. Hulle massaverbruik vier die einde van 'n lang, wrede oorlog en gee hulle ook die moed om los te kom van die intense seksuele onderdrukking van die Stalinistiese Sowjet -samelewing. Een anonieme dagboekskrywer wat baie jare later oor die val van Berlyn geskryf het, het tot die gevolgtrekking gekom dat "as die Russe nie soveel alkohol gevind het nie, sou die helfte soveel verkragtings plaasgevind het."
'N Mengsel van naoorlogse rekeninge
Alhoewel die onbestendige formule van seksuele onderdrukking, slap dissipline en bedwelmende geeste in groot hoeveelhede "immorele gebeurtenisse" op 'n skokkende en ongekende skaal veroorsaak het, het baie Sowjet -veterane die berigte ontken. Een veteraan van die Rooi Leër onthou: 'In die Russiese Bevrydingsleër was daar baie min verkragting', veral in sy geselskap, omdat hulle 'almal vriendinne gehad het'. 'N Ander beskryf die betrekkinge met die "kleinboere" in die omgewing van sy eenheid as' in die geheel ', en dat' verkragting, ens. Swaar gestraf is '.
Gedurende die tydperk vanaf die wapenstilstand op 11 November 1918 tot die ondertekening van die vredesverdrag met Duitsland op 28 Junie 1919, het die Geallieerdes die vlootblokkade van Duitsland wat tydens die oorlog begin het, gehandhaaf. Aangesien Duitsland van invoer afhanklik was, word geskat dat 523 000 burgerlikes hul lewens verloor het.  N. P. Howard, van die Universiteit van Sheffield, sê dat nog 'n kwartmiljoen meer aan siektes of hongersnood gesterf het in die tydperk van agt maande na die sluiting van die konflik.  Die voortsetting van die blokkade nadat die geveg geëindig het, soos die skrywer Robert Leckie geskryf het Bevry van die bose, het baie gedoen om "die Duitsers te pynig. hulle met woede van wanhoop in die arms van die duiwel te dryf." [ aanhaling nodig ] Die wapenstilstandvoorwaardes het wel toegelaat dat voedsel na Duitsland gestuur word, maar die Geallieerdes het vereis dat Duitsland die middele (die versending) daarvoor voorsien. Die Duitse regering moes sy goudreserwes gebruik, omdat hy nie 'n lening van die Verenigde State kon verkry nie. [ aanhaling nodig ]
Historikus Sally Marks beweer dat hoewel "Geallieerde oorlogskepe in plek was teen 'n moontlike hervatting van vyandelikhede, die Geallieerdes voedsel en medisyne na die wapenstilstand aangebied het, maar Duitsland geweier het dat sy skepe voorrade kon vervoer". Verder verklaar Marks dat ondanks die probleme wat die Geallieerdes van die Duitse regering ondervind het, "Geallieerde voedselsendinge in geallieerde skepe aangekom het voor die aanklag by Versailles".  Hierdie standpunt word ook ondersteun deur Elisabeth Gläser wat opgemerk het dat 'n geallieerde taakspan, om die Duitse bevolking te voed, vroeg in 1919 gestig is en dat Duitsland teen Mei 1919 "die hoofontvanger van Amerikaanse en geallieerde voedsel geword het" gestuur ". Gläser beweer verder dat Frankryk gedurende die eerste maande van 1919, terwyl die belangrikste hulpverleningspoging beplan is, voedselbesending na Beiere en die Rynland verskaf het. Sy beweer verder dat die Duitse regering die hulpverleningspoging vertraag het deur te weier om hul handelsvloot aan die Geallieerdes oor te gee. Ten slotte kom sy tot die gevolgtrekking dat "die sukses van die hulpverleningspoging die [bondgenote] in werklikheid 'n geloofwaardige bedreiging ontneem het om Duitsland te dwing om die Verdrag van Versailles te onderteken.  Dit is egter ook so dat dit agt maande daarna aan die einde van die vyandelikhede was die blokkade voortdurend in plek, met 'n paar ramings dat 'n verdere 100.000 slagoffers onder Duitse burgers weens hongersnood veroorsaak is, bo die honderde duisende wat reeds plaasgevind het. Voedselversendings was verder heeltemal afhanklik op welwillendheid van die geallieerde, wat ten minste gedeeltelik die onreëlmatigheid na die vyandelikhede veroorsaak.  
Na die Vredeskonferensie van Parys in 1919, het die ondertekening van die Verdrag van Versailles op 28 Junie 1919, tussen Duitsland aan die een kant en Frankryk, Italië, Brittanje en ander geringe bondgenote aan die ander kant, die oorlog tussen die lande amptelik beëindig. Ander verdrae het die verhouding tussen die Verenigde State en die ander sentrale moondhede beëindig. In die 440 artikels van die Verdrag van Versailles was die eise dat Duitsland amptelik verantwoordelikheid aanvaar "vir die verlies en skade" van die oorlog en om ekonomiese herstel te betaal. Die verdrag het die Duitse militêre masjien drasties beperk: Duitse troepe is verminder tot 100,000 en die land is verhinder om groot militêre wapens soos tenks, oorlogskepe, pantservoertuie en duikbote te besit.
Geskiedkundiges redeneer steeds oor die impak wat die grieppandemie van 1918 op die uitkoms van die oorlog gehad het. Daar word beweer dat die sentrale moondhede moontlik blootgestel is aan die virale golf voor die Geallieerdes. Die gevolglike slagoffers het groter gevolge gehad tydens die oorlog, in teenstelling met die bondgenote wat die swaarste van die pandemie gely het ná die wapenstilstand. Toe die omvang van die epidemie besef is, het die onderskeie sensuurprogramme van die bondgenote en sentrale moondhede die publiek se kennis oor die werklike omvang van die siekte beperk. Omdat Spanje neutraal was, kon hul media vry wees om oor die griep verslag te doen, wat die indruk wek dat dit daar begin het. Hierdie misverstand het daartoe gelei dat kontemporêre berigte dit die 'Spaanse griep' noem. Ondersoekwerk deur 'n Britse span onder leiding van die viroloog John Oxford van die St Bartholomew's -hospitaal en die Royal London -hospitaal, het 'n groot troepe -opvoering en hospitaalkamp in Étaples, Frankryk, as die middelpunt van die grieppandemie in 1918 geïdentifiseer. 'N Beduidende voorlopervirus is by voëls gehuisves en gemuteer na varke wat naby die voorkant gehou is.  Die presiese aantal sterftes is onbekend, maar ongeveer 50 miljoen mense sterf na raming wêreldwyd aan die griepuitbraak.   In 2005 het 'n studie bevind dat "die virusstam van 1918 by voëls ontwikkel het en soortgelyk was aan die 'voëlgriep' wat in die 21ste eeu die vrees vir 'n ander wêreldwye pandemie aangewakker het, maar tog 'n normale behandeling was virus wat nie 'n groot impak op die wêreld se gesondheid gehad het nie. " 
Die ontbinding van die Duitse, Russiese, Oostenryk-Hongaarse en Ottomaanse ryke het 'n aantal nuwe lande in Oos-Europa en die Midde-Ooste geskep.  Sommige van hulle, soos Tsjeggo -Slowakye en Pole, het aansienlike etniese minderhede wat soms nie heeltemal tevrede was met die nuwe grense wat hulle van mede -etnies afgesny het nie. Byvoorbeeld, Tsjeggo -Slowakye het Duitsers, Pole, Rutheniërs en Oekraïners, Slowake en Hongare gehad. Die Volkebond het verskeie minderheidsverdrae geborg in 'n poging om die probleem op te los, maar met die agteruitgang van die bond in die dertigerjare het hierdie verdrae toenemend onafdwingbaar geword. Een groot gevolg van die massiewe herontwerp van grense en die politieke veranderinge in die nasleep van die oorlog was die groot aantal Europese vlugtelinge. Hierdie en die vlugtelinge van die Russiese burgeroorlog het gelei tot die skepping van die Nansen -paspoort.
Etniese minderhede het die ligging van die grense oor die algemeen onstabiel gemaak. Waar die grense sedert 1918 onveranderd gebly het, was daar dikwels 'n etniese groep, soos die Sudeten -Duitsers, wat verdryf is. Ekonomiese en militêre samewerking tussen hierdie klein state was minimaal, wat verseker dat die verslane magte van Duitsland en die Sowjetunie 'n latente kapasiteit behou om die streek te oorheers. In die onmiddellike nasleep van die oorlog het die nederlaag samewerking tussen Duitsland en die Sowjetunie veroorsaak, maar uiteindelik sou hierdie twee moondhede meeding om Oos -Europa te oorheers.
Ongeveer 1,5 miljoen Armeniërs, inheemse inwoners van die Armeense Hoogland, is in Turkye uitgeroei as gevolg van die volksmoord op Armeniërs wat deur die Jong -Turkse regering gepleeg is.
Nuwe nasies breek vry Edit
Duitse en Oostenrykse magte in 1918 verslaan die Russiese leërs, en die nuwe kommunistiese regering in Moskou onderteken die Verdrag van Brest-Litovsk in Maart 1918. In daardie verdrag het Rusland afstand gedoen van alle aansprake op Estland, Finland, Letland, Litaue, Oekraïne en die gebied van die Kongres-Pole, en dit is aan Duitsland en Oostenryk-Hongarye oorgelaat "om die toekomstige status van hierdie gebiede in ooreenstemming met hul bevolking te bepaal." Later het Vladimir Lenin se regering ook afstand gedoen van die verdeling van Pole, wat dit vir Pole moontlik gemaak het om sy grense van 1772 op te eis. Die Verdrag van Brest-Litovsk is egter verouderd gemaak toe Duitsland later in 1918 verslaan is, wat die status van 'n groot deel van Oos-Europa in 'n onseker posisie laat.
'N Verre links en dikwels uitdruklik kommunistiese revolusionêre golf het in 1917–1920 in verskeie Europese lande voorgekom, veral in Duitsland en Hongarye. Die belangrikste gebeurtenis wat veroorsaak is deur die ontberings van die Eerste Wêreldoorlog was die Russiese Rewolusie van 1917.
In Duitsland was daar 'n sosialistiese rewolusie wat gelei het tot die kort vestiging van 'n aantal kommunistiese politieke stelsels in (hoofsaaklik stedelike) dele van die land, die abdikasie van Kaiser Wilhelm II en die totstandkoming van die Weimarrepubliek.
Op 28 Junie 1919 is die Weimarrepubliek gedwing om, onder bedreiging van voortgesette opmars van die Geallieerde, die Verdrag van Versailles te onderteken. Duitsland beskou die eensydige verdrag as 'n vernedering en as die skuld vir die hele oorlog. Terwyl die bedoeling van die verdrag was om skuld aan Duitsland toe te ken om finansiële herstelwerk te regverdig, het die opvatting van blaam wortel geskiet as 'n politieke kwessie in die Duitse samelewing en is dit nooit deur nasionaliste aanvaar nie, hoewel dit deur sommige aangevoer is, soos die Duitse historikus Fritz Fischer . Die Duitse regering het propaganda versprei om hierdie idee verder te bevorder, en het die sentrum vir die studie van die oorsake van die oorlog daarvoor befonds.
132 miljard goudmerke ($ 31,5 miljard, 6,6 miljard pond) is van Duitsland geëis ter herstel, waarvan slegs 50 miljard betaal moes word. Om die aankope van buitelandse valuta te finansier wat nodig is om die vergoedings af te betaal, het die nuwe Duitse republiek geweldige bedrae geld gedruk - tot 'n rampspoedige effek. Hiperinflasie het Duitsland tussen 1921 en 1923 geteister. In hierdie tydperk is die waarde van fiat Papiermarks ten opsigte van die vorige goedere Goldmarks verminder tot een biljoenste (een miljoen miljoenste) van die waarde daarvan.  In Desember 1922 verklaar die Reparationskommissie Duitsland in wanbetaling, en op 11 Januarie 1923 beset Franse en Belgiese troepe die Ruhr tot 1925.
Volgens die verdrag moes Duitsland die grootte van sy leër permanent verminder tot 100 000 man en hul tenks, lugmag en U-bootvloot vernietig (haar hoofskepe, vasgemeer by Scapa Flow, is deur hul bemannings gestamp om te voorkom dat hulle in val Geallieerde hande).
In Duitsland is relatief klein gebiede na Denemarke, Tsjeggo -Slowakye en België oorgedra, 'n groter bedrag na Frankryk (insluitend die tydelike Franse besetting van die Rynland) en die grootste deel as deel van 'n heropgestelde Pole. Duitsland se oorsese kolonies was verdeel tussen 'n aantal geallieerde lande, veral die Verenigde Koninkryk in Afrika, maar dit was die verlies van die gebied wat die nuut onafhanklike Poolse staat, insluitend die Duitse stad Danzig en die skeiding van Oos -Pruise van die die res van Duitsland, wat die grootste verontwaardiging veroorsaak het [ aanhaling nodig ]. Nazi -propaganda sou voed op 'n algemene Duitse opvatting dat die verdrag onregverdig was - baie Duitsers het die verdrag nooit as wettig aanvaar nie en hul politieke steun aan Adolf Hitler verleen. [ aanhaling nodig ]
Russiese Ryk Redigeer
Die Sowjetunie het baat gevind by die verlies van Duitsland, aangesien een van die eerste terme van die wapenstilstand die opheffing van die Verdrag van Brest-Litovsk was. Ten tyde van die wapenstilstand was Rusland onder die knie van 'n burgeroorlog wat meer as sewe miljoen mense dood en groot dele van die land verwoes gelaat het. Die land as geheel het sosiaal en ekonomies gely.
Litaue, Letland en Estland het onafhanklikheid verkry. Hulle is weer in 1940 deur die Sowjetunie beset.
Finland het 'n blywende onafhanklikheid verkry, alhoewel sy herhaaldelik die Sowjetunie vir haar grense moes beveg.
Armenië, Georgië en Azerbeidjan is as onafhanklike state in die Kaukasus -streek gestig. Na die onttrekking van die Russiese leër in 1917 en tydens die Turkse inval in 1920 in Turkye, het Turkye egter die Armeense gebied rondom Artvin, Kars en Igdir verower, en hierdie territoriale verliese het permanent geword. As gevolg van die invalle van Turkye en die Russiese Rooi Leër is al drie die Transkaukasiese lande in 1920 as Sowjetrepublieke uitgeroep en mettertyd opgeneem in die Sowjetunie.
Die Russiese toegewing in Tianjin is in 1920 in 1924 deur die Chinese beset, en die Sowjetunie het sy aansprake op die distrik verloën.
Aangesien die oorlog deurslaggewend teen die sentrale moondhede gedraai het, het die mense van Oostenryk-Hongarye hul vertroue in hul geallieerde lande verloor, en selfs voor die wapenstilstand in November, het radikale nasionalisme reeds gelei tot verskeie onafhanklikheidsverklarings in Suid-Sentraal-Europa na November 1918 Aangesien die sentrale regering opgehou het om in groot gebiede op te tree, was hierdie streke sonder 'n regering en het baie nuwe groepe probeer om die leemte te vul. Gedurende dieselfde tydperk het die bevolking te kampe gehad met voedseltekorte en was dit meestal gedemoraliseer deur die verliese wat tydens die oorlog gely is. Verskeie politieke partye, van vurige nasionaliste, tot sosiaal -demokrate, tot kommuniste het gepoog om regerings in die name van die verskillende nasionaliteite op die been te bring. Op ander gebiede het bestaande nasiestate, soos Roemenië, streke aangeneem wat hulle as hulle s'n beskou het. Hierdie bewegings het de facto -regerings geskep wat die lewe vir diplomate, idealiste en die Westerse bondgenote bemoeilik het.
Die Westerse magte was amptelik veronderstel om die ou Ryk te beset, maar het selde genoeg troepe gehad om dit effektief te doen. Hulle moes te doen kry met plaaslike owerhede wat hul eie agenda moes uitvoer. Tydens die vredeskonferensie in Parys moes die diplomate hierdie owerhede versoen met die mededingende eise van die nasionaliste wat hulle tydens die oorlog om hulp, die strategiese of politieke begeertes van die Westerse bondgenote self, en ander agendas soos die begeerte om implementeer die gees van die veertien punte.
Om byvoorbeeld die ideaal van selfbeskikking wat in die veertien punte uiteengesit is, na te kom, moet Duitsers, hetsy Oostenrykse of Duitse, hul eie toekoms en regering kan bepaal. Die Franse was egter veral bekommerd dat 'n uitgebreide Duitsland 'n groot veiligheidsrisiko sou inhou. Om die situasie verder te bemoeilik, het afvaardigings soos die Tsjegge en Slowenië sterk aansprake op sommige Duitssprekende gebiede gemaak.
Die gevolg was verdrae wat baie ideale in gevaar gestel het, baie bondgenote aanstoot gegee het en 'n heeltemal nuwe orde in die gebied ingestel het. Baie mense het gehoop dat die nuwe nasiestate 'n nuwe era van voorspoed en vrede in die streek moontlik sou maak, vry van die bitter twis tussen nasionaliteite wat die voorafgaande vyftig jaar gekenmerk het. Hierdie hoop was veels te optimisties. Veranderinge in die territoriale opset na die Eerste Wêreldoorlog sluit in:
Oprigting van die Duitse Oostenryk en die Hongaarse Demokratiese Republiek, ontken enige kontinuïteit met die ryk en verban die Habsburgse familie vir ewig.
Uiteindelik, na 1920, het die nuwe grense van Hongarye nie ongeveer ca. twee derdes van die lande van die voormalige Koninkryk Hongarye, insluitend gebiede waar die etniese Magjars in meerderheid was. Die nuwe republiek Oostenryk het beheer oor die meeste van die oorwegend Duits-beheerde gebiede behou, maar het verskeie ander Duitse meerderheidsgebiede verloor in die Oostenrykse ryk.
, Morawië, Opava Silezië en die westelike deel van die hertogdom Cieszyn, 'n groot deel van Opper -Hongarye en Karpaten Ruthenia, vorm die nuwe Tsjeggo -Slowakye. , die oostelike deel van die hertogdom Cieszyn, die noorde van Árva County en die noorde van Szepes, is na Pole oorgeplaas.
die suidelike helfte van die graafskap Tirol en Trieste is aan Italië toegestaan. , Kroasië-Slavonië, Dalmatië, Slowenië, Sirië, dele van die provinsies Bács-Bodrog, Baranya, Torontál en Temes is saam met Serwië aangesluit om die koninkryk van die Serwiërs, Kroate en Slowenië te vorm, later Joegoslavië. , dele van Banat, Crișana en Maramureș en Bukovina het deel geword van Roemenië.
Die Oostenryk-Hongaarse toegewing in Tianjin is aan die Republiek van China afgestaan.
Hierdie veranderinge is erken in, maar nie veroorsaak nie, deur die Verdrag van Versailles. Hulle is vervolgens verder uitgebrei in die Verdrag van Saint-Germain en die Verdrag van Trianon.
Die 1919 -verdrae bevat oor die algemeen waarborge vir minderheidsregte, maar daar was geen handhawingsmeganisme nie. Die nuwe state van Oos -Europa het meestal almal groot etniese minderhede gehad. Miljoene Duitsers bevind hulle in die nuutgeskepte lande as minderhede. Meer as twee miljoen etniese Hongare het buite Tsjeggo -Slowakye, Roemenië en die Koninkryk van die Serwiërs, Kroate en Slowenië buite Hongarye gewoon. Baie van hierdie nasionale minderhede bevind hulle in vyandige situasies omdat die moderne regerings daarop ingestel was om die nasionale karakter van die lande te definieer, dikwels ten koste van die ander nasionaliteite. Die tussenoorlogse jare was moeilik vir godsdienstige minderhede in die nuwe state wat rondom etniese nasionalisme gebou is. Die Jode was veral wantrouig vanweë hul minderheidsgodsdiens en onderskeidende subkultuur. Dit was 'n dramatiese gevolg van die dae van die Oostenryk-Hongaarse Ryk. Alhoewel antisemitisme wydverspreid was tydens die Habsburgse bewind, het Jode geen amptelike diskriminasie ondervind nie, omdat hulle grotendeels vurige ondersteuners van die multi-nasionale staat en die monargie was. 
Die ekonomiese ontwrigting van die oorlog en die einde van die Oostenryk-Hongaarse doeane-unie het op baie gebiede groot ontbering veroorsaak. Alhoewel baie state na die oorlog as demokrasieë opgerig is, het hulle een vir een, met die uitsondering van Tsjeggo -Slowakye, teruggekeer na een of ander vorm van outoritêre heerskappy. Baie het onder mekaar gestry, maar was te swak om effektief mee te ding. Later, toe Duitsland hervorm het, kon die nasiestate van Suid-Sentraal-Europa sy aanvalle nie weerstaan ​​nie en het hulle in 'n veel groter mate onder Duitse oorheersing geval as wat ooit in Oostenryk-Hongarye bestaan ​​het.
Ottomaanse Ryk Redigeer
Aan die einde van die oorlog het die Geallieerdes Konstantinopel (Istanbul) beset en die Ottomaanse regering het in duie gestort. Die Verdrag van Sèvres, wat ontwerp is om skade wat deur die Ottomane tydens die oorlog aan die wen -bondgenote veroorsaak is, te herstel, is op 10 Augustus 1920 deur die Ottomaanse Ryk onderteken, maar is nooit deur die Sultan bekragtig nie.
Die besetting van Smirna deur Griekeland op 18 Mei 1919 het 'n nasionalistiese beweging veroorsaak om die bepalings van die verdrag te herroep. Turkse rewolusionêres onder leiding van Mustafa Kemal Atatürk, 'n suksesvolle Ottomaanse bevelvoerder, verwerp die bepalings wat by Sèvres afgedwing is en onder die dekmantel van die algemene inspekteur van die Ottomaanse leër, verlaat Istanbul na Samsun om die oorblywende Ottomaanse magte te organiseer om die voorwaardes van die verdrag te weerstaan. Aan die oostelike front, na die inval in Armenië in 1920 en ondertekening van die Verdrag van Kars met die Russiese S.F.S.R. Turkye het die gebied wat verlore is na Armenië en na die keiserlike Rusland, oorgeneem. 
Aan die westelike front het die groeiende sterkte van die Turkse nasionalistiese magte daartoe gelei dat Griekeland, met die steun van Brittanje, diep in Anatolië binnegeval het in 'n poging om die revolusionêre 'n slag te slaan. In die Slag van Dumlupınar is die Griekse leër verslaan en teruggetrek, wat gelei het tot die verbranding van Smirna en die onttrekking van Griekeland uit Klein -Asië. Met die bemagtiging van die nasionaliste het die weermag opgeruk om Istanbul terug te neem, wat gelei het tot die Chanak -krisis waarin die Britse premier, David Lloyd George, gedwing is om te bedank. Nadat die Turkse verset beheer oor Anatolië en Istanbul verkry het, is die Sèvres -verdrag vervang deur die Verdrag van Lausanne (1923) wat alle vyandelikhede formeel beëindig het en gelei het tot die totstandkoming van die moderne Turkse Republiek. As gevolg hiervan het Turkye die enigste mag van die Eerste Wêreldoorlog geword wat die bepalings van sy nederlaag omvergewerp het en as gelyke met die Geallieerdes onderhandel het. 
Lausanne -verdrag het formeel erkenning gegee aan die nuwe Volkebond -mandate in die Midde -Ooste, die afstigting van hul gebiede op die Arabiese skiereiland en Britse soewereiniteit oor Ciprus. Die Volkebond toegestaan Klas A. mandate vir die Franse mandaat van Sirië en Libanon en die Britse mandaat van Mesopotamië en Palestina, waarvan laasgenoemde uit twee outonome streke bestaan: Mandaat Palestina en die Emiraat van Transjordanië. Dele van die Ottomaanse Ryk op die Arabiese Skiereiland het deel geword van wat vandag Saoedi -Arabië en Jemen is. Die ontbinding van die Ottomaanse Ryk het 'n belangrike mylpaal geword in die totstandkoming van die moderne Midde -Ooste, waarvan die gevolg getuig het van die ontstaan ​​van nuwe konflikte en vyandelikhede in die streek. 
In die Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje en Ierland het die finansiering van die oorlog 'n groot ekonomiese koste inhou. Sedert hy die grootste oorsese belegger ter wêreld was, het hy een van sy grootste debiteure geword, met rentebetalings wat ongeveer 40% van alle staatsuitgawes uitmaak. Inflasie het meer as verdubbel tussen 1914 en sy hoogtepunt in 1920, terwyl die waarde van die Britse pond (verbruikersbesteding ) met 61,2%gedaal het. Oorlogsvergoeding in die vorm van gratis Duitse steenkool het die plaaslike industrie onderdruk, wat die algemene staking van 1926 tot gevolg gehad het.
Britse private beleggings in die buiteland is verkoop en het £ 550 miljoen ingesamel. Daar is egter ook £ 250 miljoen aan nuwe belegging tydens die oorlog plaasgevind. Die netto finansiële verlies was dus ongeveer £ 300 miljoen minder as twee jaar belegging in vergelyking met die gemiddelde vooroorlogse koers en meer as vervang deur 1928.  Materiële verlies was "gering": die belangrikste was 40% van die Britse handelaar vloot gesink deur Duitse U-bote. Die meeste hiervan is in 1918 vervang en alles onmiddellik na die oorlog.  Die militêre historikus Correlli Barnett het aangevoer dat "die Groot Oorlog in objektiewe waarheid op geen manier verlammende ekonomiese skade berokken het nie", maar dat die oorlog "die Britte lamgelê het" sielkundig maar op geen ander manier nie. "
Minder konkrete veranderinge sluit in die groeiende selfversekerdheid van die Statebond. Gevegte soos Gallipoli vir Australië en Nieu -Seeland en Vimy Ridge vir Kanada het gelei tot groter nasionale trots en 'n groter onwilligheid om ondergeskik aan Brittanje te bly, wat gelei het tot die groei van diplomatieke outonomie in die 1920's. Hierdie gevegte is dikwels in propaganda in hierdie nasies versier as simbolies van hul mag tydens die oorlog. Kolonies soos die Britse Raj (Indië) en Nigerië het ook toenemend selfgeldend geword vanweë hul deelname aan die oorlog. Die bevolkings in hierdie lande het toenemend bewus geword van hul eie mag en die broosheid van Brittanje.
In Ierland het die vertraging in die vind van 'n oplossing vir die huisregeringskwessie, wat vererger is deur die regering se ernstige reaksie op die Paasopstand in 1916 en sy mislukte poging om diensplig in 1918 in Ierland in te stel, gelei tot 'n groter steun vir separatiste radikale. Dit het indirek gelei tot die uitbreek van die Ierse Onafhanklikheidsoorlog in 1919. Die totstandkoming van die Ierse Vrystaat wat gevolg het op hierdie konflik was in werklikheid 'n territoriale verlies vir die Verenigde Koninkryk wat amper gelyk was aan die verlies wat Duitsland gely het (en verder , in vergelyking met Duitsland, 'n baie groter verlies in terme van die verhouding tot die land se vooroorlogse gebied). Desondanks bly die Ierse Vrystaat 'n heerskappy in die Britse Ryk.
Terwyl hy ontnugter is deur die oorlog, maar nie die hoë ideale bereik het wat president Woodrow Wilson beloof het nie, het Amerikaanse kommersiële belange wel Europa se heropbou- en herstelpogings in Duitsland gefinansier, ten minste tot die aanvang van die Groot Depressie. Die Amerikaanse mening oor die korrektheid van hulpverlening aan Duitsers en Oostenrykers is verdeeld, soos blyk uit 'n briefwisseling tussen Edgar Gott, 'n uitvoerende gesag met The Boeing Company en Charles Osner, voorsitter van die komitee vir die verligting van behoeftige vroue en kinders in Duitsland en Oostenryk. Gott het aangevoer dat verligting eers moet gaan na burgers van lande wat deur die sentrale moondhede gely het, terwyl Osner 'n beroep doen op 'n meer universele toepassing van humanitêre ideale.  Die Amerikaanse ekonomiese invloed het die Groot Depressie in staat gestel om 'n domino -effek te begin, wat ook Europa binnedring.
Elsas-Lorraine keer terug na Frankryk, die streek wat in 1871 na Pruise afgestaan ​​is na die Frans-Pruisiese oorlog. Tydens die Vredeskonferensie van 1919 was premier Georges Clemenceau se doel om te verseker dat Duitsland nie in die daaropvolgende jare wraak sou neem nie. Vir hierdie doel het die hoofbevelvoerder van die Geallieerde magte, maarskalk Ferdinand Foch, geëis dat die Rynrivier vir die toekomstige beskerming van Frankryk nou die grens tussen Frankryk en Duitsland moet vorm.Op grond van die geskiedenis was hy oortuig dat Duitsland weer 'n bedreiging sou word, en nadat hy die bepalings van die Verdrag van Versailles gehoor het wat Duitsland wesenlik ongeskonde gelaat het, het hy opgemerk dat "Dit is nie vrede nie. Dit is twintig jaar lank 'n wapenstilstand. "
Die vernietiging wat op die Franse grondgebied gebring is, moet vrygespreek word deur die herstelwerk wat in Versailles beding is. Hierdie finansiële noodsaaklikheid het Frankryk se buitelandse beleid gedurende die 1920's oorheers, wat gelei het tot die besetting van die Ruhr in 1923 om Duitsland te dwing om te betaal. Duitsland kon egter nie betaal nie, en het steun van die Verenigde State gekry. So is daar onderhandel oor die Dawes -plan nadat premier Raymond Poincaré die Ruhr beset het, en daarna die Young Plan in 1929.
Ook uiters belangrik in die oorlog was die deelname van Franse koloniale troepe (wat ongeveer 10% van die totale aantal troepe uitgemaak het wat Frankryk gedurende die oorlog ingespan het), insluitend die Senegalese tirailleurs, en troepe uit Indochina, Noord -Afrika en Madagaskar. Toe hierdie soldate na hul tuislande terugkeer en as tweedeklasburgers behandel word, het baie die kerne van onafhanklike groepe geword.
Onder die oorlogstoestand wat tydens die vyandelikhede verklaar is, was die Franse ekonomie ietwat gesentraliseer om na 'n 'oorlogsekonomie' te kan oorgaan, wat gelei het tot 'n eerste skending met die klassieke liberalisme.
Laastens was die steun van die sosialiste aan die regering van die National Union (insluitend die benoeming van Alexandre Millerand as minister van oorlog) 'n verskuiwing in die rigting van die Franse afdeling van die Workers 'International (SFIO) na sosiale demokrasie en deelname aan' burgerlike regerings ', hoewel Léon Blum handhaaf 'n sosialistiese retoriek.
"Maar met sy gesiglose staatsmasjinerie en onophoudelike gemeganiseerde slagting, het die oorlog eerder hierdie ou ideale in duie gestort"  (Roberts 2). Toe die oorlog verby was en die mans terugkeer huis toe, was die wêreld 'n heel ander plek as voor die oorlog. Baie ideale en oortuigings is verbreek met die oorlog. Diegene wat terugkeer uit die voorste linies, en selfs diegene wat aan die voorkant was, moes die stukke van wat van die ideale en oortuigings oorgebly het, optel en probeer herbou. Voor die Groot Oorlog het baie gedink dat hierdie oorlog 'n vinnige oorlog sou wees, soos baie voorheen was. Met nuwe tegnologie en wapens, was die oorlog vir 'n groot deel van 'n dooiepunt, en dit wat baie gedink het 'n vinnige oorlog sou wees, na 'n lang, uitmergelende oorlog sleep. Met soveel dood en vernietiging aan Frankryk, is dit nie verbasend as ons terugkyk dat die lewenswyse van Franse burgers vir altyd verander is nie.
Baie burgers sien die verandering in kultuur en gee die oorlog die skuld dat hulle die rooskleurige bril wat die samelewing deurdink het, weggeneem het. Baie geleerdes en skrywers, soos Drieu la Rochelle, het baie maniere gevind om hierdie nuwe lewensbeskouing te beskryf, soos om klere uit te trek  (Roberts 2). Hierdie vergelyking van die nuwe werklikheid en klere wat verwyder word, hou ook verband met die feit dat geslagsrolle baie verander het na die oorlog.
Tydens die oorlog is baie werk aan vroue oorgelaat omdat baie mans op die voorste linies baklei het. Dit het vroue 'n nuwe gevoel van vryheid gegee wat hulle nog nooit kon beleef nie. Nie baie vroue wou teruggaan na die situasie voor die oorlog toe hulle verwag het om tuis te bly en vir die huis te sorg nie. Toe die oorlog verby was, wou baie van die ouer geslagte baie hê dat vroue wou terugkeer na hul vorige rolle.
In 'n tyd waarin geslagsrolle so sterk gedefinieer en verweef was met die kultuur van baie plekke, was dit vir die Franse burgers om te sien hoeveel vroue teen die genoemde rolle gaan na die Eerste Wêreldoorlog, of die Groot Oorlog soos dit destyds genoem is. . Alhoewel geslagsrolle mettertyd stadig verander het sedert die Industriële Revolusie meer werksopsies buite die huis in fabrieke gebied het, was dit nog nooit so vinnig en ingrypend soos na die Eerste Wêreldoorlog nie. baklei en fabrieksgeleenthede agterlaat wat gewoonlik slegs as 'n man se werk beskou word. Hierdie poste moes gevul word en sonder mans om die poste te vul, was dit vroue wat opgetree het om die gat te vul. Frankryk het tydens die Eerste Wêreldoorlog 'n groot lewensverlies gely, waardeur baie werksgeleenthede nie na die oorlog hervul kon word nie.
Debatte en besprekings rakende geslagsidentiteit en geslagsrolle in verhouding tot die samelewing het een van die belangrikste maniere geword om die oorlog en die standpunt van mense daaroor te bespreek  (Roberts 5). Die oorlog het mense laat sukkel om die nuwe werklikheid te begryp. Daar was gemengde reaksies op die nuwe manier van lewe na die Eerste Wêreldoorlog en hoe dit mans en vroue beïnvloed het. Sommige mense was bereid om die nuwe standaarde wat na die oorlog na vore gekom het, heeltemal te omhels, terwyl ander die veranderinge ten sterkste verwerp het, aangesien die veranderinge 'n opsomming was van alle gruwels wat hulle tydens die oorlog beleef het. Ander het na maniere gesoek om 'n kompromie tussen die nuwe en ou lewenswyse aan te gaan, en probeer om die ideale en oortuigings van voor en na die oorlog te kombineer om 'n gesonde middel te vind.
Besprekings oor vroue tydens naoorlogse debatte verdeel dikwels die siening van vroue in drie kategorieë-die "moderne vrou", die "moeder" en die "alleenstaande vrou"  (Roberts 9). Hierdie kategorieë het die siening van vroue verdeel deur die rolle wat hulle aangeneem het, die werk wat hulle gedoen het, die manier waarop hulle opgetree het, of deur die oortuigings wat hulle kon beklee. Hierdie kategorieë het ook die sienings van geslagsrolle ten opsigte van voor en na die oorlog ingesluit. Die kategorie "moeder" het betrekking op die rol van vroue voor die Groot Oorlog, die vrou wat tuis gebly het en die huishouding versorg het terwyl die man by die werk was. Die 'moderne vrou' hou verband met hoeveel vroue na die oorlog was, werk wat vir mans bedoel was, seksuele plesier beoefen en dikwels dinge vinnig doen. Die "enkellopende vrou" was die middelweg tussen die ander twee wat baie van mekaar verskil het. Die 'ongetroude vrou' het die vroue verteenwoordig wat nooit sou kon trou nie, want daar was nie genoeg mans vir elke vrou om te trou nie  (Roberts 10).
Een ding wat baie debat veroorsaak het oor die naoorlogse vrou, is mode. Gedurende die oorlog is dinge soos lapmateriaal gerantsoeneer, met mense aangemoedig om nie soveel stof te gebruik nie, sodat daar genoeg vir die weermag is. In reaksie op hierdie rantsoene het vroue korter rokke en rompe gedra, gewoonlik ongeveer knielengte, of broeke. Hierdie verandering in klere was iets wat baie vroue steeds gedra het, selfs nadat die oorlog geëindig het. Dit was so 'n drastiese verandering in die kleremaatreëls vir vroue voor die oorlog. Hierdie verandering het daartoe gelei dat sommige "moderne vroue" in sterk lig beskryf word, asof hulle rokke en kort rokke aantrek dat die vroue promiskuus is.
Diegene wat terugkom uit die oorlog, uit die gevegte, was baie getraumatiseerd en wou terugkeer na 'n huis wat nie baie verander is nie, om hulself 'n normale gevoel te gee. Toe hierdie mans terugkom na 'n huis wat baie verander het, het hulle nie geweet wat om daarvan te maak nie. Die tye van baie gedefinieerde geslagsrolle waaraan die meeste van die samelewing voldoen het, was verby. Dit was dikwels moeilik vir hierdie getraumatiseerde mans om hierdie nuwe veranderinge te aanvaar, veral die veranderinge in die gedrag van vroue.
In 1882 sluit Italië aan by die Duitse Ryk en die Oostenryk-Hongaarse Ryk om die Triple Alliance te vorm. Selfs al sou die betrekkinge met Berlyn baie vriendelik raak, het die alliansie met Wene suiwer formeel gebly, aangesien die Italianers graag Trentino en Trieste wou verkry, dele van die Oostenryk-Hongaarse ryk wat deur Italianers bevolk is.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog was Italië in lyn met die Geallieerdes, in plaas van by Duitsland en Oostenryk aan te sluit. Dit kan gebeur, aangesien die alliansie formeel slegs verdedigende voorregte gehad het, terwyl die sentrale ryke die offensief was. Met die Verdrag van Londen het Brittanje Italië in die geheim Trentino en Tirol gebied tot by Brenner, Trieste en Istrië, die hele Dalmatiese kus behalwe Fiume, volle eienaarskap van Albanees Valona en 'n protektoraat oor Albanië, Antalya in Turkye en 'n deel van die Turkse en Duitse koloniale ryk, in ruil daarvoor dat Italië hom aan die kant van die sentrale ryke stel [ aanhaling nodig ] .
Na die oorwinning is Vittorio Orlando, Italië se president van die Ministerraad, en Sidney Sonnino, sy minister van buitelandse sake, as die Italiaanse verteenwoordigers na Parys gestuur met die doel om die beloofde gebiede en soveel moontlik ander grond te verkry. Daar was veral 'n sterk mening oor die status van Fiume, wat volgens hulle tereg Italiaans was as gevolg van die Italiaanse bevolking, in ooreenstemming met Wilson's Fourteen Points, waarvan die negende lui:
'' Die hervorming van die grense van Italië moet gedoen word volgens duidelik herkenbare nasionaliteitslyne".
Teen die einde van die oorlog het die Geallieerdes egter besef dat hulle teenstrydige ooreenkomste met ander nasies gemaak het, veral met betrekking tot Sentraal-Europa en die Midde-Ooste. In die vergaderings van die "Groot Vier", waarin Orlando se diplomasiebevoegdhede belemmer is deur sy gebrek aan Engels, was die Grootmoondhede slegs bereid om Trentino aan die Brenner, die Dalmatiese hawe Zara, die eiland Lagosta en 'n paar te bied van klein Duitse kolonies. Alle ander gebiede is aan ander nasies beloof en die groot moondhede was bekommerd oor die imperiale ambisies van Italië, veral Wilson was 'n vaste voorstander van Joegoslaviese regte op Dalmatië teen Italië en ondanks die Verdrag van Londen wat hy nie erken het nie.  As gevolg hiervan het Orlando die konferensie in woede verlaat. Dit het eenvoudig Brittanje en Frankryk bevoordeel, wat die voormalige Ottomaanse en Duitse gebiede in Afrika onder mekaar verdeel het. 
In Italië was die ontevredenheid relevant: Irredentisme (sien: irredentismo) beweer Fiume en Dalmatië as Italiaanse lande, en baie meen dat die land aan 'n betekenislose oorlog deelgeneem het sonder dat dit ernstige voordele inhou. Hierdie idee van 'n "verminkte oorwinning" (vittoria mutilata) was die rede wat gelei het tot die Impresa di Fiume ("Fiume UitbuitingOp 12 September 1919 het die nasionalistiese digter Gabriele d'Annunzio ongeveer 2600 troepe van die koninklike Italiaanse leër (die Granatieri di Sardegna), nasionaliste en irredentiste, gelei tot 'n beslaglegging op die stad, wat die terugtrekking van die inter- Geallieerde (Amerikaanse, Britse en Franse) besettingsmagte.
Die "verminkte oorwinning" (vittoria mutilata) 'n belangrike deel van die Italiaanse fascistiese propaganda geword het.
Die Republiek van China was tydens die oorlog een van die Geallieerdes; hulle het duisende arbeiders na Frankryk gestuur. Tydens die Vredeskonferensie in Parys in 1919 het die Chinese afvaardiging gevra dat die Westerse imperialistiese instellings in China beëindig word, maar word afgewys. China het ten minste die formele herstel van sy grondgebied Jiaozhoubaai versoek, onder Duitse koloniale beheer sedert 1898. Maar die westelike geallieerdes het China se versoek verwerp, maar in plaas daarvan die hele Duitsland se vooroorlogse gebied en regte in China oorgedra. Daarna het China nie die Verdrag van Versailles onderteken nie, maar 'n aparte vredesverdrag met Duitsland in 1921.
Die Oostenryk-Hongaarse en Duitse toegewings in Tianjin is in 1920 onder die administrasie van die Chinese regering geplaas; hulle het ook die Russiese gebied beset.
Die aansienlike toetreding van die westelike geallieerdes tot Japan se territoriale ambisies ten koste van China het gelei tot die vierde Mei -beweging in China, 'n sosiale en politieke beweging wat 'n groot invloed op die daaropvolgende Chinese geskiedenis gehad het. Die vierde Mei -beweging word dikwels genoem die geboorte van Chinese nasionalisme, en beide die Kuomintang en die Chinese Kommunistiese Party beskou die beweging as 'n belangrike tydperk in hul eie geskiedenis.
As gevolg van die verdrag wat Japan in 1902 met Groot -Brittanje gesluit het, was Japan een van die Geallieerdes tydens die oorlog. Met Britse hulp het Japannese magte Duitsland se gebiede in die Shandong -provinsie in China aangeval, insluitend die Oos -Asiatiese koolbasis van die Duitse keiserlike vloot. Die Duitse magte is in November 1914 verslaan en oorgegee aan Japan. Die Japannese vloot het ook daarin geslaag om verskeie van Duitsland se eilandbesittings in die Westelike Stille Oseaan in beslag te neem: die Marianas, Carolines en Marshall -eilande.
Tydens die Vredeskonferensie in Parys in 1919 het Japan al die vooroorlogse regte van Duitsland in die Shandong-provinsie in China verleen (ondanks die feit dat China ook een van die geallieerdes was tydens die oorlog): direkte besit van die gebied van Jiaozhoubaai en gunstige kommersiële regte in die res van die provinsie, sowel as 'n mandaat oor die besittings van die Duitse Stille Oseaan wat die Japannese vloot ingeneem het. Japan het ook 'n permanente setel in die Raad van die Volkebond gekry. Tog het die Westerse moondhede Japan se versoek om die insluiting van 'n "rasse -gelykheidsklousule" as deel van die Verdrag van Versailles geweier. Shandong keer in 1922 terug na Chinese beheer na bemiddeling deur die Verenigde State tydens die Washington Naval Conference. Weihai het in 1930 gevolg. 
Lande wat na die Eerste Wêreldoorlog grondgebied of onafhanklikheid verkry of herwin het
: onafhanklikheid van die Russiese Ryk
Australië: kry beheer oor Duits -Nieu -Guinee, die Bismarck -argipel en Nauru
Oostenryk: verkry gebiede (Őrvidék) uit Hongarye
België: het beheer oor Eupen-Malmedy en die Afrika-gebiede Ruanda-Urundi verkry uit die Duitse Ryk
Wit -Rusland Volksrepubliek: het beheer oor verskeie stede verkry uit die Russiese Ryk
Tsjeggo -Slowakye: verkry gebiede van die Oostenrykse Ryk (Bohemen, Morawië en 'n deel van Silezië) en Hongarye (meestal Opper -Hongarye en Karpaten Ruthenia)
Danzig: semi-outonome vrystad met onafhanklikheid van die Duitse Ryk
Denemarke: verkry Nordschleswig na 'n referendum van die Duitse Ryk
Estland: onafhanklikheid van die Russiese Ryk
Finland: onafhanklikheid van die Russiese Ryk
Frankryk: verkry Elsas-Lorraine sowel as verskillende Afrika-kolonies uit die Duitse Ryk, en gebiede in die Midde-Ooste uit die Ottomaanse Ryk. Die winste in Afrika en die Midde -Ooste was amptelik die Volkebond -mandate.
Georgië: onafhanklikheid van die Russiese Ryk
Griekeland: het Westelike Thracië verkry uit Bulgarye
Ierland: Ierse Vrystaat (ongeveer vyf-sesdes van die eiland) verkry onafhanklikheid van die Verenigde Koninkryk (maar steeds deel van die Britse Ryk)
Italië: verower Suid-Tirol, Triëst, Istrië en Zadar uit die Oostenryk-Hongaarse Ryk
Japan: verkry Jiaozhoubaai en die grootste deel van Shandong uit China en die South Seas Mandate (albei beheer voor die oorlog deur die Duitse Ryk)
Letland: onafhanklikheid van die Russiese Ryk
Litaue: onafhanklikheid van die Russiese Ryk
Nieu -Seeland: het beheer oor Duits Samoa gekry
Pole: herskep en verkry dele van die Oostenrykse Ryk, Duitse Ryk, Russiese Ryk en Hongarye (klein noordelike dele van die voormalige provinsies Árva en Szepes)
Portugal: het beheer oor die hawe van Kionga verkry
Roemenië: verkry Transsilvanië, dele van Banat, Crișana en Maramureș uit die Koninkryk Hongarye, Bukovina uit die Oostenrykse Ryk, Dobruja uit Bulgarye en Bessarabia uit die Russiese Ryk
Suid -Afrika: het beheer oor Suidwes -Afrika verkry
Turkye: het in die Verdrag van Kars beheer oor 'n deel van die Armeense Hooglande verkry uit die Russiese Ryk, terwyl die gebied in die algemeen verloor is: onafhanklikheid verkry van die Russiese Ryk en erken deur die Sowjet-Rusland in die Verdrag van Brest-Litovsk
Verenigde Koninkryk: het Volkebond -mandate in Afrika en die Midde -Ooste verwerf
Koninkryk van Serwiërs, Kroate en Slovenen, geskep uit die koninkryk Serwië, Bosnië en Herzegowina, Koninkryk Kroasië-Slavonië en het dele verkry uit die Oostenrykse Ryk (deel van Hertogdom Carniola, Koninkryk Dalmatië) en Hongarye (Muraköz, Muravidék, dele van Baranya, Bácska en Banat)
Nasies wat grondgebied of onafhanklikheid verloor het na die Eerste Wêreldoorlog
, as die opvolgerstaat Cisleithania in die Oostenryk-Hongaarse Ryk: verlore Westelike Thracië aan Griekeland het ook 'n deel van Oos-Masedonië en Westelike buiteland aan Serwië (Joegoslavië) verloor: tydelik Jiaozhoubaai en die grootste deel van Shandong aan die Ryk van Japan verloor, soos die opvolgerstaat van die Duitse Ryk, soos die opvolgerstaat Transleithania in die Oostenryk-Hongaarse Ryk unie met Serwië verklaar het en daarna opgeneem is in die Koninkryk van Serwiërs, Kroate en Slowenië, as die opvolgerstaat van die Russiese Ryk, as die opvolgerstaat van die Ottomaanse Ryk (alhoewel dit gelyktydig 'n gebied van die Russiese Ryk in die Verdrag van Kars verkry het): verloor die grootste deel van Ierland as die Ierse Vrystaat, Egipte in 1922 en Afghanistan in 1919
Daar word algemeen aanvaar dat die ervarings van die oorlog in die weste later vir alle deelnemende lande tot 'n soort kollektiewe nasionale trauma gelei het. Die optimisme van 1900 was heeltemal weg en diegene wat geveg het, het bekend gestaan ​​as 'die verlore geslag' omdat hulle nooit ten volle herstel het van hul lyding nie. Vir die volgende paar jaar het 'n groot deel van Europa privaat getreur en in die openbaar is gedenktekens opgerig in duisende dorpe en dorpe.
Soveel Britse mans in die huwelik het gesterf of is beseer dat die studente van een meisieskool gewaarsku is dat slegs 10% sou trou. : 20,245 Die 1921 Britse sensus van 1921 het 19,803,022 vroue en 18,082,220 mans in Engeland en Wallis gevind, 'n verskil van 1,72 miljoen wat koerante die 'Surplus Two Million' noem. : 22–23 In die 1921 -sensus was daar 1 209 alleenstaande vroue tussen 25 en 29 jaar oud vir elke 1 000 mans. In 1931 was 50% nog ongetroud, en 35% van hulle het nie getrou terwyl hulle nog kinders kon kry nie. [ aanhaling nodig ]
Reeds in 1923 herken Stanley Baldwin 'n nuwe strategiese werklikheid wat Brittanje in 'n ontwapeningstoespraak in die gesig gestaar het. Gifgas en die lugbom van burgerlikes was nuwe ontwikkelings van die Eerste Wêreldoorlog. Die Britse burgerlike bevolking het al eeue lank geen ernstige rede gehad om inval te vrees nie. Die nuwe bedreiging van gifgas wat van vyandelike bomwerpers afgeval het, het dus 'n sterk oordrewe siening van die burgerlike sterftes wat sou ontstaan ​​tydens die uitbreek van enige toekomstige oorlog, opgewonde gemaak. Baldwin het dit in sy verklaring uitgespreek dat "Die bomwerper sal altyd deurkom." Die tradisionele Britse beleid van magsbalans in Europa het nie meer die Britse tuisbevolking beskerm nie.
Een gruwelike herinnering aan die opofferings van die generasie was die feit dat dit een van die eerste keer in internasionale konflik was, waardeur meer mans in die geveg gesterf het as aan siektes, wat die grootste oorsaak was van sterftes in die meeste vorige oorloë.
Hierdie sosiale trauma het op baie verskillende maniere sigbaar gemaak.Sommige mense is in opstand gekom deur nasionalisme en wat hulle meen dit veroorsaak het, en daarom het hulle begin werk aan 'n meer internasionalistiese wêreld deur organisasies soos die Volkebond. Pasifisme het toenemend gewild geword. Ander het die teenoorgestelde reaksie gehad en gevoel dat slegs op militêre krag staatgemaak kan word vir beskerming in 'n chaotiese en onmenslike wêreld wat nie hipotetiese idees van beskawing respekteer nie. Daar is beslis 'n gevoel van ontnugtering en sinisme. Nihilisme het in gewildheid toegeneem. Baie mense het geglo dat die oorlog die einde van die wêreld aangekondig het soos hulle dit geken het, insluitend die ineenstorting van kapitalisme en imperialisme. Kommunistiese en sosialistiese bewegings regoor die wêreld put krag uit hierdie teorie en geniet 'n mate van gewildheid wat hulle nog nooit geken het nie. Hierdie gevoelens is die sterkste uitgespreek in gebiede wat direk of besonder erg deur die oorlog geraak is, soos Sentraal -Europa, Rusland en Frankryk.
Kunstenaars soos Otto Dix, George Grosz, Ernst Barlach en Käthe Kollwitz verteenwoordig hul ervarings, of dié van hul samelewing, in stomp skilderye en beeldhouwerk. Net so het skrywers soos Erich Maria Remarque grimmige romans geskryf waarin hulle hul ervarings beskryf. Hierdie werke het 'n sterk impak op die samelewing, veroorsaak baie kontroversie en beklemtoon teenstrydige interpretasies van die oorlog. In Duitsland het nasionaliste, insluitend die Nazi's, geglo dat baie van hierdie werk ontaard het en die samehorigheid van die samelewing ondermyn het, sowel as om die dode te oneer.
In die gebiede waar loopgrawe en veglyne geleë was, soos die Champagne -streek in Frankryk, het hoeveelhede onontplofte munisipaliteite oorgebly, waarvan sommige steeds gevaarlik bly en in die 21ste eeu steeds beserings en soms sterftes veroorsaak. Sommige word gevind deur boere wat hul lande ploeg en word die ysteroes genoem. Sommige van hierdie ammunisie bevat giftige chemiese produkte soos mosterdgas. Die opruiming van die groot slagvelde is 'n voortgesette taak sonder einde vir dekades. Spanne verwyder, ontlont of vernietig jaarliks ​​honderde ton onontplofte ammunisie uit beide Wêreldoorloë in België, Frankryk en Duitsland.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het vroue in fabrieke gewerk by die vervaardiging van ammunisie, die bou van skepe, vliegtuie, in die hulpdienste as toesigbewaarders, brandweerbeamptes en ontruimingsbeamptes, as bestuurders van brandweerwaens, treine en trams, as kondukteurs en as verpleegsters. Gedurende hierdie tydperk het sommige vakbonde wat tradisioneel manlike beroepe soos ingenieurswese bedien, vrouelede begin toelaat.
Die toetrede van vroue tot beroepe wat as hoogs bekwaam beskou is en as manspersone beskou word, byvoorbeeld as bestuurders van brandweerwaens, treine en trams en in die ingenieurs-, metaal- en skeepsboubedryf, het debatte oor gelyke loon hernu. Die vakbonde was weer bekommerd oor die impak op mansloon na die oorlog toe mans weer in hierdie poste sou werk. Maar die regering se prioriteit was die werwing van werkers in diensbedrywe en die oorlogspoging. 'N Beperkte ooreenkoms oor gelyke loon is bereik wat die gelyke loon vir vroue moontlik maak waar hulle dieselfde werk verrig as wat mans' sonder hulp of toesig 'verrig het. Die meeste werkgewers het dit reggekry om die kwessie van gelyke loon te omseil, en die vroueloon bly gemiddeld 53% van die salaris van die mans wat hulle vervang het. Halfgeskoolde en ongeskoolde poste is aangewys as 'vroue-poste' en is vrygestel van gelyke salarisonderhandelinge.
As gevolg van die Filippynse opstand sou 'n paar Amerikaanse soldate Filippyne as hul vrou neem, met dokumentasie reeds in 1902 van een wat saam met hul diensgenoot na die VSA immigreer het. status aansienlik anders as vorige Asiatiese immigrante na die VSA. 
Tydens en onmiddellik na die Tweede Wêreldoorlog trou meer as 60 000 Amerikaanse dienspligtiges met vroue in die buiteland en hulle word belowe dat hul vrouens en kinders gratis toegang tot die Amerikaanse weermag se "Operasie Oorlogsbruid" sal kry, wat uiteindelik 'n geskatte 70,000 vroue en kinders vervoer het , begin vroeg in 1946 in Brittanje. Die pers het dit 'Operation Diaper Run' genoem. Die eerste groep oorlogsbruide (452 ​​Britse vroue en hul 173 kinders en een bruidegom) verlaat die Southampton -hawe op SS Argentinië op 26 Januarie 1946 en arriveer in die VSA op 4 Februarie 1946.  Oor die jare het 'n beraamde 300 000 buitelandse oorlogsbruide het na die Verenigde State verhuis na die aanvaarding van die War Brides Act van 1945 en die daaropvolgende wysigings, waarvan 51 747 Filippyne  en na raming 50 000 Japannese was. 
Robyn Arrowsmith, 'n historikus wat nege jaar lank navorsing gedoen het oor Australië se oorlogsbruide, het gesê tussen 12 000 en 15 000 Australiese vroue het getrou met besoekende Amerikaanse dienspligtiges en saam met hul mans na die VSA verhuis.  Dit is opmerklik dat na raming 30 000 tot 40 000 vroue in Newfoundland getrou het met Amerikaanse dienspligtiges tydens die bestaan ​​van die Ernest Harmon -lugmagbasis (1941–1966), waarin tienduisende Amerikaanse soldate opgedaag het om die eiland en Noord -Amerika teen Nazi -Duitsland te verdedig. tydens die Tweede Wêreldoorlog en die Sowjetunie tydens die Koue Oorlog. Baie van hierdie oorlogsbruide het hulle in die VSA gevestig, soveel so dat die regering in Newfoundland in 1966 'n toerismeveldtog opgestel het wat spesifiek aangepas is om hulle en hul gesinne te herenig. 
Sommige oorlogsbruide het aan boord van HMS van Australië na Brittanje gekom Oorwinnaar na die Tweede Wêreldoorlog.  Ongeveer 70 000 oorlogsbruide het gedurende die veertigerjare uit Brittanje na Amerika vertrek. 
In 1945 en 1946 is verskeie bruidstreine in Australië gery om oorlogsbruide en hul kinders na of van skepe te vervoer.
In 1948 het die minister van immigrasie, Arthur Calwell, aangekondig dat geen Japanse oorlogsbruide in Australië mag woon nie, en verklaar dat "dit die ernstigste daad van openbare onsedelikheid sou wees om Japannese van beide geslagte toe te laat om Australië te besoedel" terwyl familielede van oorlede Australiese soldate lewendig. 
Ongeveer 650 Japannese oorlogsbruide het na Australië gemigreer nadat die verbod in 1952 opgehef is toe die vredesverdrag van San Francisco in werking getree het. Hulle is getroud met Australiese soldate wat betrokke was by die besetting van Japan. 
47 783 Britse oorlogsbruide het saam met ongeveer 21 950 kinders in Kanada aangekom. Sedert 1939 was die meeste Kanadese soldate in Brittanje gestasioneer. As sodanig was ongeveer 90% van alle oorlogsbruide wat in Kanada aangekom het, Britte. 3 000 oorlogsbruide kom uit Nederland, België, Newfoundland, Frankryk, Italië, Ierland en Skotland.  Die eerste huwelik tussen 'n Kanadese dienspligter en 'n Britse bruid is geregistreer by Farnborough Kerk in die Aldershot -omgewing in Desember 1939, slegs 43 dae nadat die eerste Kanadese soldate opgedaag het.  Baie van hierdie oorlogsbruide emigreer na Kanada, begin in 1944 en bereik 'n hoogtepunt in 1946. 'n Spesiale Kanadese agentskap, die Canadian Wives 'Bureau is deur die Kanadese departement van verdediging opgerig om vervoer te reël en oorlogsbruide te help tydens die oorgang na Kanadese lewe. Die meerderheid Kanadese oorlogsbruide beland by Pier 21 in Halifax, Nova Scotia, meestal op die volgende troepe en hospitaalskepe: Koningin Mary, Lady Nelson, Letitia, Mauretanië, en Île de France. 
Die Canadian Museum of Immigration by Pier 21 het uitstallings en versamelings wat toegewy is aan oorlogsbruide.  Daar is ook 'n National Historic Site -merker by Pier 21. 
Tydens die veldtog van 1943–1945 was daar meer as 10 000 huwelike tussen Italiaanse vroue en Amerikaanse soldate.  
Uit verhoudings tussen Italiaanse vroue en Afro-Amerikaanse soldate, "mulattini"is gebore, baie van hierdie kinders is in weeshuise laat vaar,  omdat destyds interras -huwelik in baie Amerikaanse state nie wettig was nie.  
Etlike duisende Japannese wat as koloniseerders na Manchukuo en Binne -Mongolië gestuur is, is in China agtergelaat. Die meerderheid Japannese wat in China agtergebly het, was vroue, en hierdie Japannese vroue trou meestal met Chinese mans en staan ​​bekend as 'gestrande oorlogsvroue' (zanryu fujin).   Omdat hulle kinders gehad het van Chinese mans, kon die Japannese vroue nie hul Chinese gesinne saamneem na Japan nie, sodat die meeste van hulle gebly het. Die Japannese wetgewing het slegs toegelaat dat kinders van die Japannese vaders Japannese burgers word. Eers in 1972 is die Chinees-Japannese diplomasie herstel, wat hierdie oorlewendes die geleentheid gebied het om na Japan te besoek of te emigreer. Selfs toe het hulle probleme ondervind wat baie so lank vermis is dat hulle tuis dood verklaar is. 
6,423 Koreaanse vroue trou tydens die Koreaanse Oorlog met Amerikaanse militêre personeel as oorlogsbruide. 
8.040 Viëtnamese vroue het tussen 1964 en 1975 as oorlogsbruide na die Verenigde State gekom. 
En dit het later ook tot ander probleme gelei.
As u oor een aspek van die oorlog skryf, word ander elemente noodwendig ingesleep. Alles hou verband, u moet 'n stroom gebeurtenisse volg om die einde van die oorlog te bereik, en niemand lui om te sê wanneer die trou van mense verander nie. Die moeilikste om diskrete artikels oor die oorlog te skryf, is om dit in kompartemente te plaas, sodat u nie begin afwyk en die lesers se belangstelling verloor nie. Hierdie bladsy handel hoofsaaklik oor die vroeë stadium van Barbarossa toe daar by sommige 'verowerde' mense hoop was dat die veroweraars 'n verbetering sou wees teenoor hul voormalige meesters.
Daar is egter baie bewyse dat die inwoners vroeg in die konflik ongeveer net so gelukkig was met die opheffing van die Sowjet -juk as later oor die Duitse onttrekking.
Ek het hier 'n bladsy vir meisies in Wes -Europa.
As antwoord op 'n goeie vraag: ek het net gehoor van "The Forgotten Soldier" deur Guy Sajer, maar het nie eintlik gaan sit en lees nie. Ek weet dat dit 'n klassieke is, en ek sal daardeur wil gaan as ek 'n kopie kan gryp. Dit praat wel oor soldate en hul Oekraïense vriendinne, so dit is soortgelyk aan hierdie artikel, daarom was dit die moeite werd om hier te noem. Ongeveer niks, "Cross of Iron" met James Coburn het 'n interessante toneel in die rigting wat 'n realistiese beeld bied van hoe baie "verhoudings" in hierdie moeilike tye afgegaan het. Almal wat die film gesien het, weet presies waarvan ek praat.
Die meisie op die foto in Lviv, ek het dit elders gesien, en dit is onderskryf as 'n Joodse vrou wat deur haar eie landgenote aangeval is.
Hoeveel persent van die Duitse manlike bevolking het teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog verlore gegaan? En hoeveel het dit die genetiese demografie van Duitsland beïnvloed?
Dit sal 'n baie moeilike vooruitsig wees om presies vas te stel hoeveel Duitse mans in die Tweede Wêreldoorlog gesterf het. Die probleem is net hoe gereeld die aantal ongevalle verander. Toe die Tweede Wêreldoorlog geëindig het, is daar beraam dat daar net meer as 3 miljoen Duitse soldate dood is. Maar talle studies na die oorlog, waarvan die opvallendste die & quotOvermans -studie & quot; was, het getoon dat die Duitse hoëkommando -getalle verkeerd was. Die nuwe getal vir Duitse militêre dooies was nou meer as 5 miljoen soos geraam deur Overman. Hierdie nuwe getal van 5 miljoen word oor die algemeen ondersteun deur historici.
David Glantz in sy boek & quotWhen Titans Clashed & quot stel die totale Duitse ongevalle (insluitend gewondes) op meer as 11 miljoen (6 miljoen gewondes, 5 miljoen dood). 11 miljoen was 75% van die hele Duitse leër en 46% van die Duitse manlike bevolking in 1939.
Nou word dit nog moeiliker. Reken u die krygsgevangenes in wat later sou sterf? As u dit doen, moet u gereed wees vir meer probleme. Sommige historici beweer dat soveel as 1 miljoen van die meer as 2 miljoen Duitse krygsgevangenes wat deur die Sowjetunie geneem is, gesterf het. Ander beweer dat slegs ongeveer 500 000 van die Duitse krygsgevangenes. Om nie eers te praat van die krygsgevangenes wat in Amerikaanse en Britse gevangenes gesterf het nie ('n baie klein getal in vergelyking met die hoeveelheid wat in Sowjet -gevangenskap gesterf het, iewers in die 10 000 reeks).
Maar ons praat natuurlik nie net oor militêre dooies nie. Laat ons dus meer verwarring by die mengsel voeg. Wes -Duitse verslae stel die totale aantal burgers wat dood is deur strategiese bombardemente op meer as 500 000. Maar Richard Overy, 'n gerespekteerde historikus wat oor die bombardement van Duitsland geskryf het, voer aan dat die 500,000 -getal gebaseer is op opgeblaasde Nazi -verslae en dat die werklike aantal burgerlikes wat deur strategiese bombardemente gedood is, net meer as 350,000 is.
Nou sal ek nie die onderwerp van Duitse uitsettings raak nie, aangesien dit gebeur het na die Tweede Wêreldoorlog (hoewel dit al in 1944-1945 begin het) en dit sal net die gemors van getalle toeneem, aangesien die getalle swaarder betwis word as die res van hulle. Sommige sê dat soveel as 2 miljoen Duitsers vermoor is, ander sal so laag as 300,000-500,000 wees.
Dit is dus onmoontlik om presiese getalle in 'n konflik soos die Tweede Wêreldoorlog neer te pen. Maar as ons net militêre sterftes tel. Ons kyk na ongeveer 5,3 miljoen Duitsers wat dood is. Met nog 10 miljoen in krygsgevangenekampe gehou, waarvan die meeste nie in die geval van die bondgenote tot in die laat 1940's vrygelaat sou word nie, maar in die vroeë 1950's in die Sowjetunie. Die 5,3 miljoen sluit diegene in wat nooit uit ballingskap teruggekeer het nie. Dit gesê, dit is moeilik om die hoeveelheid Duitse soldate wat aan die einde van 1945 in die gevegte gesterf het, te bereken, omdat daar geen manier was om dit aan te meld nie. Dit is die rede waarom die meeste historici wat oor ongevalle skryf, met baie breë trekke sal skilder, die meeste sal sê dat meer as & quot4 miljoen & quot dooie dapperes sal sê & quotover 5 miljoen & quot. Die uiteensetting van kommunikasie en verslagdoening in Duitsland in 1945 maak 'n akkurate getal byna onmoontlik.
Die bevolking van Duitsland het 'n groot knou gekry. 46% van die manlike bevolking van 1939 was óf dood óf ernstig gewond. Die Duitse bevolking was nou naby aan die getal wat dit aan die begin van die eeu was. Die Duitse bevolking was in 1939 bykans 80 miljoen en dit was ongeveer 65 miljoen (albei Duitsers) in 1946, maar hierdie getal kan sterk betwis word.
In 1950 het die nuutgestigte Wes -Duitsland ongeveer 51 miljoen mense gehad. Met 4 miljoen meer vroue as mans. Die DDR was agter met ongeveer 18 miljoen mense.
The Third Reich Series deur Richard Evans vir vooroorlogse data
Toe Titans bots deur David Glantz vir ongevalle
Hierdie webwerf bevat goeie sensusdata en kan u help om 'n idee te kry van die bevolkingsgroep, maar dit is nie te diep nie, maar tog interessant.
Daar moet êrens in die annale van die Amerikaanse militêre geskiedenis 'n kompendium van rampe op die slagveld wees. As dit die geval is, is daar onder hulle 'n onbekende verbintenis wat Amerika se vroegste betrokkenheid by die Koreaanse konflik kenmerk en voorspel het wat sou volg. Dit was bekend as die Slag van Osan, dapper maar tevergeefs geveg deur 'n bataljon bataljon van die Amerikaanse weermag se infanterie en artillerie, bekend as Task Force Smith.
Teen dagbreek op 25 Junie 1950, het die kommunistiese Noord -Korea die 38ste parallel oorgesteek en in die demokratiese Republiek van Korea die Volksleër aangegaan in wat die Verenigde Nasies '' '' '' '' '' '' '' '' '' '' '' '' aggressie '' genoem het. Sedert die Verenigde State en die Sowjetunie Korea ná die Tweede Wêreldoorlog in twee in twee verdeel het, het albei partye hulde gehou, met hereniging met geweld gedreig en met grensgesprekke betrokke geraak. Hierdie jongste aksie was aanvanklik net nog 'n voorval in 'n vyf jaar lange stryd wat gekenmerk word deur wedersydse bedreigings en vyandigheid.
Teen 30 Junie, nadat hy die ware omvang van die inval besef het, het president Harry S. Truman die generaal van die leër Douglas MacArthur - opperbevelvoerder vir die Geallieerde moondhede in die besette Japan - beveel om grondtroepe aan Korea toe te dien. MacArthur soek onmiddellik magtiging om ''n Amerikaanse regimentele gevegspan te skuif na die versterking van die belangrike gebied wat bespreek is en om voorsiening te maak vir 'n moontlike opbou van 'n tweedivisie-sterkte van die troepe in Japan vir 'n vroeë teenoffensief.' Truman het goedgekeur, en MacArthur het luitenant -generaal Walton H. Walker, bevelvoerder van die agtste weermag, opdrag gegee om die 24ste infanteriedivisie - toe in Japan - met alle moontlike spoed na Korea te beveel. Walker het op sy beurt voorlopige mondelinge instruksies aan die afdelingsbevelvoerder, majoor -generaal William F. Dean, oorgedra.
Die onmiddellike probleem was dat daar nie 'n gevestigde regimentele gevegspan (RCT) in Japan was nie, en daar was ook nie genoeg C-54 vragvliegtuie in die land om so 'n eenheid en sy toerusting te vervoer nie. Die onderskeie bevelvoerders het verkies om nie tyd te spandeer aan die improvisasie van 'n regiment-grootte gevegsuitrusting of om op meer vliegtuie te wag nie, uit vrees dat sulke vertragings die plan van MacArthur vir 'n vinnige ontplooiing in gevaar sou stel.
In plaas daarvan het hulle besluit om 'n klein vertragingsmag te stuur om 'die vyand te kontak'. Die res van die 24ste Inf. Div. oor die see sou volg en Korea deur die hawe van Pusan ​​binnekom. In plaas van die opgeroepe vir volle sterkte regimentele gevegspan, het die vertragingsmag bestaan ​​uit 'n enkele ondersterkte infanteriebataljon met 'n totaal van skaars 400 man. As hierdie klein mag na Korea vertrek - wat beslis 'n vyandige verbintenis met 'n getalgetroue vyand sou wees - sou dit sonder die tenks, voorste lugbeheerders, gevegsingenieurs, mediese ondersteuning, lugverdediging, militêre polisie, of sein- en verkenningspeloton inheems aan 'n standaard RCT.
Die enigste ding wat die weermag reg gedoen het, was om 'n goeie man te kies om die eenheid te lei.
Die vier-en-dertigjarige luitenant-kolonel Charles B. Smith was 'n ervare gevegsveteraan. Hy was 'n gegradueerde van die Amerikaanse militêre akademie in 1939 in West Point, en was gestasioneer in Oahu, Hawaii, toe die Japannese Pearl Harbor in Desember 1941 aanval en in die Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan veg. Nou sou hy die eerste Amerikaanse gevegseenheid beveel om die vyand in die Koreaanse oorlog te ontmoet.
Soos Smith later onthou, is hy die nag van 30 Junie 1950 wakker gemaak by sy woonplekke in Camp Wood op die eiland Kyu¯ shu¯, Japan, deur 'n telefoonoproep van kolonel Richard W. Stephens, bevelvoerder van die 21ste Inf. . Regt., 24ste Inf. Div. 'Die deksel het afgewaai,' het Stephens gesê. 'Trek u klere aan en meld u aan by die bevelspos.' Daar is Smith beveel om die tydelike infanteriebataljon - gesentreer op die 1ste bataljon van die regiment, minus kompanie A en D - na die vliegbasis Itazuke te neem.
Algemene dekaan het by Itazuke gewag. Hy het Smith beveel om die Noord -Koreane so ver as moontlik van Pusan ​​te stop en "die hoofpad so ver noord as moontlik te versper". Dean het Smith ook opdrag gegee om brig. Genl John H. Church, adjunk -bevelvoerder van die Amerikaanse weermag in Korea (USAFIK), nadat hy geland het, het hy bygevoeg: 'Ek kan u nie meer inligting gee nie. Dit is al wat ek het. "
Smith se skriftelike instruksies het later op die dag gevolg in 'n formele bevel: "Gaan onmiddellik na die landing met vertraagde krag, in ooreenstemming met die situasie, na die noorde op alle moontlike maniere, kontak die vyand wat nou van Seoul na Suwoon suid beweeg en vertraag sy vordering. " Wat Walker en Dean nagelaat het om vir Smith te sê, was dat die vyand wat hy beveel is om uit te stel, in werklikheid die blom van die indringende Noord -Koreaanse volksleër (NKPA) was.
Smith se afgekapte bataljon - wat na hom Task Force Smith genoem is - bestaan ​​uit twee geweermaatskappye, B en C, en die helfte van die hoofkwartier. Ondersteun hulle was 'n halwe kommunikasiepeloton, 'n 75 mm terugslaglose geweer-peloton met slegs twee van die vier vereiste wapens, twee 4,2 duim mortiere, ses 2,36 duim bazookas en vier 60 mm mortiere. Byna al die wapens was van die Tweede Wêreldoorlog.
Elke Task Force Smith-soldaat het 120 rondes geweer-ammunisie met 'n kaliber van 30 kalorieë en genoeg Crations vir twee dae gedra. Die meeste van Smith se 406 mans was 20 jaar oud of jonger, en slegs 'n fraksie van die offisiere en aangewese mans het gevegte gesien.
By die landing in Korea is Smith en sy mans die 17 myl na die treinstasie in Pusan ​​gery, waar juigende inwoners langs die strate gestap het, met baniere en streamers waai terwyl die soldate verbystap. Van Pusan ​​af neem die trein die klein mag na Taejo ˘n, en arriveer die oggend van 2 Julie. Daar ontmoet Smith die kerk en vergader die Amerikaanse en Republiek Korea (ROK) weermagoffisiere. 'Ons het 'n bietjie aksie hierbo,' het Church gesê en 'n noordelike punt op 'n kaart aangedui. 'Al wat ons nodig het, is 'n paar mans daarbo wat nie sal hardloop as hulle tenks sien nie. Ons gaan u opskuif om die ROK's te ondersteun en hulle morele steun te gee. " Church was terdeë bewus van die 'klein aksie' waarin hy Smith stuur, en sy tydelike bataljon sou hulle teen ten minste twee regimente van die NKPA se 4de inf. Div., Ondersteun deur 'n tenkregiment - ongeveer 5000 man en drie dosyn tenks. Dit is nie bekend waarom hy nie hiervan in kennis gestel het of die feit dat die vyandelike vooruitgang die stad Suwo takenn geneem het en verskeie Suid -Koreaanse afdelings geloods het, sonder dat daar ongeskonde ROK -leereenhede in die omgewing was wat Smith kon ondersteun. Church was blykbaar van mening - net soos Dean en Walker voor hom - dat 'n "demonstrasie van vasberadenheid" deur twee ondersterkte Amerikaanse geweerondernemings voldoende sou wees om ROK -eenhede aan te moedig en die hele NKPA te ontmoedig. Smith was egter 'n professionele soldaat, en hy was vasbeslote om uit te vind wat presies vir sy manne te wagte was.
Na 'n ontmoeting met die kerk op 2 Julie, het Smith met 'n jeep noordwaarts na Suwo˘n gegaan met sy hoofoffisiere, op soek na 'n moontlike plek om 'n verdedigende posisie te vestig. Terwyl hulle noordwaarts gery het oor kilometers se rowwe pad, het duisende ontnugterde vlugtelinge en terugtrekkende ROK -troepe hulle in die teenoorgestelde rigting verbygesteek.
Drie kilometer noord van Osan sak die pad en buk effens na Suwo ˘n. Reghoekig met die pad loop 'n onreëlmatige heuwelrug. Die hoogste heuwel het 'n hoogte van ongeveer 300 voet bereik, wat die spoorlyn na die ooste beveel en 'n siglyn van byna die hele agt myl noord na Suwo ˘n bied. Dit was daar waar Smith sy posisie gevestig het.
Smith het sy bevelpos in Pyeongtaek, ongeveer 25 kilometer suidoos van Osan, opgerig. Op 4 Julie het elemente van die 52ste veldartilleriebataljon - 134 man en 'n battery van ses 105 mm -haubits onder leiding van luitenant -kolonel Miller Perry - in Pyeongtaek aangekom om die taakspan te versterk. Die twee offisiere het 'n finale verkenning van die posisie noord van Osan gemaak, met die oog op lewensvatbare posisies vir die houwitsers. Smith het sy keuse van die terrein by die hoofkwartier ingedien en bevele ontvang om 'die goeie posisies in te neem naby Osan waarvan u die Algemene Kerk vertel het'.
Gegewe die situasie was die posisie op baie maniere optimaal. Dit bied goeie dekking en waarneming, en dit beheer die benaderings tot Osan. Die vyand het egter 'n duidelike pad na Smith, wat met sy beperkte mag weinig meer kon doen as om sy manne in 'n "geweierde flank" te plaas - 'n tou troepe wat op hulself teruggekeer het om so 'n aanval te voorkom.
Task Force Smith het net na middernag op 5 Julie met tientalle vragmotors en voertuie uit kommando uit Pyeongtaek vertrek. In donker omstandighede, met vlugtende ROK -troepe en burgerlikes wat die pad verstop het, het dit meer as twee en 'n half uur geneem om die 12 myl na Osan af te lê. Hulle ry in strome reën en bereik hul posisie om 03:00. Erger nog, die lug toon geen tekens van opklaar nie, wat geen moontlikheid van lugondersteuning uitskakel nie.
Smith se infanteriste het in die reënnat deurdringende ure begin grawe en hul wapens opgerig en 'n verdedigingslinie van 'n myl wye gevorm wat langs die pad was. Intussen het Perry se manne jeeps gebruik om almal behalwe een van hul haubits op 'n steil heuwel, ongeveer 2 000 meter, aan die agterkant van die infanterie op te sleep en dit dan te kamoefleer. Die oorblywende geweer Perry het halfpad tussen die battery en die infanterie geplaas om die pad teen vyandelike tenks te dek. Die mans het telefoondrade tussen die artillerie- en infanterieposisies gespan. Smith het die vier .50-kaliber masjiengewere en vier basoeka's saam met sy infanterie geplaas en die mortiere 400 meter agterlangs geplaas. Die infanterie het sy voertuie net suid van hul posisie geparkeer, terwyl die artilleriste besluit het om hul vragmotors verder agter Osan te verberg - 'n besluit wat na die geveg toevallig sou wees.
By die eerste lig was die manne in posisie, hul situasie so goed as wat Smith dit kon regkry. 'Here, ons hou 24 uur lank', het die bevelvoerder aan sy manne gesê. "Daarna sal ons hulp kry." Smith was nie bewus daarvan dat nóg die kerk nóg die dekaan voorsorg getref het om hom te help nie. Wat die generaals betref, was die missie bloot 'n vertragingsaksie wat geen verdere ondersteuning verg nie. Smith se klein krag sou binnekort net so geïsoleerd wees soos die manne by die Alamo of Thermopylae - en net so in aantal.
Smith en sy manne hoef nie lank op die vyand te wag nie. Rondom 07:30 het waarnemers agt Sowjet-vervaardigde T-34/85 tenks van die NKPA se 107ste tenkregiment regstreeks na hulle gewaar. Om 08:16, op 'n afstand van 4000 meter, het die Amerikaanse artillerie vir die eerste keer op die magte van Noord -Korea afgevuur - sonder enige effek. Die standaard rondtes van 105 mm het net van die tenks afgespring. Perry se battery het slegs ses rondtes met hoë plofbare antitank (HEAT) gehad, almal toegewys aan die voorste houwitser.
Toe die T-34's binne 700 meter van die infanterie kom, beveel Smith die 75 mm terugslaglose gewere om te skiet. Ondanks die feit dat hulle verskeie direkte treffers behaal het, het hulle geen beter geluk gehad nie. Die bazooka's van 2,36 duim het ook nie herhaaldelik op byna 'n leë afstand geskiet nie. Tweede Lt. Ollie Connor alleen het 22 vuurpyle vanaf 'n afstand van 15 meter afgevuur, sonder enige resultaat. As die Amerikaners gewapen was met die kragtiger bazookas van 3,5 duim wat toe aan Amerikaanse eenhede in Duitsland gestuur is, sou die uitslag dramaties anders gewees het.
Die weermag van die dag rakende tenkoorlogvoering was: "Die beste verdediging teen die tenk is nog 'n tenk." Sonder sy eie tenks sou die Task Force Smith ten minste tenkmynmyne kon gebruik, maar weer was daar geen in Korea nie. Om redes wat nog onduidelik is, is hulle op die vliegveld in Japan gelaat terwyl die taakspan gereed was om te ontplooi.
Die T-34's het spoedig op die Amerikaners losgebrand met hul 85 mm-gewere en 7,62 masjiengewere op die rewolwer. Die swaar spervuur ​​het aanvanklik 'n paar van Perry se geweerpersoneel laat soek, maar hulle het gou teruggekeer na hul haubitsers. Toe die tenks deur Smith se posisie begin rol, het Amerikaanse vuur-na alle waarskynlikheid HEAT-rondtes van die voorste houwitser-uiteindelik 'n impak gehad en die voorste twee T-34's beskadig. Een het aan die brand geslaan, en toe die drie man se bemanning uit die rewolwer kom, het een van hulle op 'n Amerikaanse masjiengeweer geskiet en 'n assistent-skutter doodgemaak. Hy was die eerste Amerikaanse grondsoldaat wat in Korea in aksie gedood is. Terugskietvuur het die drie Noord -Koreane doodgemaak.
Die voorste houwitsbemanning het die derde tenk deur die pas aangeskakel, maar die Amerikaners het hul ses HEAT -rondtes bestee, en die tenk het die geweer vinnig uitgeslaan. Perry se oorblywende houwitsers het twee ander tenks uitgeskakel, maar meer was op pad. Vyf en twintig bykomende T-34's het die aanvanklike kolom van agt tenks met tussenposes gevolg. Miskien uit vrees dat Smith se manne slegs die voorste posisie van 'n veel groter mag verteenwoordig, het die tenks nie opgehou om die infanterie te betrek nie, maar het hulle in die verbygaan op hulle afgevuur. Sommige het glad nie die moeite gedoen om te vuur nie. Ongelukkig vir die Amerikaners het die tenks se loopbane die telefoondrade afgesny, wat die kommunikasie tussen Smith en die artillerie ernstig belemmer het. Twee ure nadat die eerste tenk genader het, het die laaste deur Smith se posisie gegaan en ongeveer 20 Amerikaners dood of gewond gelaat, waaronder Perry, wat deur vuurwapenvuur in die been getref is nadat hy tevergeefs probeer het om die bemanning van een tenk wat gestrem was, oorgawe.
'N Uur later sien Smith 'n kolom van ses myl vragmotors en infanterie, onder leiding van drie tenks, langs die pad sien. Dit was die 16de en 18de regiment van die NKPA se 4de afdeling, altesaam ongeveer 5 000 man. Onverklaarbaar het die vorige tenk -kolom nagelaat om die infanterie op die wagte Amerikaanse hinderlae te waarsku. Toe die konvooi binne 1000 meter sluit, het Smith en sy manne 'die boek na hulle gegooi', soos hy dit later gestel het. Die Noord-Koreane het gereageer deur die drie tenks binne 300 meter van die kantlyn af te stuur om die posisies van die Task Force Smith af te sit. 'N 1,000-man vyandige skermutseling het probeer vorder, maar is deur Amerikaanse vuur teruggedryf.
Alhoewel Perry se battery, afgesny van kommunikasie met voorwaartse waarnemers, nie 'n ondersteunende vuur kon bied nie, het Smith se infanterie meer as drie uur lank geveg. Die Amerikaanse infanteriste het die opkomende vyand strafoffers toegedien, maar is uiteindelik geflankeer en aan swaar vuur blootgestel. Byna omring en amper sonder ammunisie, besef Smith dat onttrekking die enigste opsie is.
Tydens die onttrekking het die Amerikaners hul grootste slagoffers gely. Diegene wat probeer het om gewonde uit die vuurstorm te dra, is afgekap. Baie van die mans was heeltemal blootgestel aan vyandelike mortier en vuurwapen, en het hul swaar wapens en minstens twee dosyn gewondes agtergelaat. Toe die opkomende Noord -Koreane op die beseerde Amerikaners afkom, het hulle hulle geskiet waar hulle lê of gebind het en hulle tereggestel.
Toe die voorste kolomme van die T-34's deurgegaan het, het hulle die voertuie van die infanterie vernietig, sodat Smith se oorlewende infanteriste deur die nabygeleë rysveldjies gehardloop het, desperaat om die agterkant te vind. Die onttrekking het vinnig in 'n roete verander. Die artilleriste het nog steeds hul vragmotors gehad, en nadat hulle die oorblywende haubits uitgeskakel het, het hulle na Ansong gery en tientalle verspreide infanteriste opgetel terwyl hulle gegaan het. Oorlewendes sou dae daarna afsonderlik en in klein groepies by die hoofkwartier instroom. Smith het 150 van sy infanteriste en 31 offisiere en mans van Perry se artilleriemag dood of vermis aangemeld - ongeveer 40 persent van die taakmag. Die slagter se rekening kon baie hoër gewees het as die Noord -Koreane - wat bevel gehad het om nie te stop totdat hulle Pyeongtaek bereik het nie - sou besluit om Smith se klein mag te volg, sou hulle dit kon uitwis.
Mettertyd is 'n nuwe slagspreuk van die weermag gebore: "No more Task Force Smiths." Oor die afgelope ses dekades was dit die norm om die gerieflike doelwitte vir die nederlaag van Task Force Smith te blameer - swak opleiding, gebrekkige leierskap, onvoldoende toerusting - terwyl die belangrikste onderliggende oorsake van die fiasko geïgnoreer word.
'N Bewering dat die mans van die Task Force Smith swak opgelei is, is fiksie. Die soldate in die besette Japan het dieselfde uitgebreide opleiding ontvang, gegewe alle Amerikaanse troepe. Een weermaggeskiedskrywer van die tydperk skryf: "Die eenhede wat na Korea ontplooi was, was net so gedissiplineerd soos enige eenheid wat in die Tweede Wêreldoorlog gestuur is om te veg." Ten tyde van die ontplooiing van Task Force Smith, het die weermag se evalueringsprogram die bataljon as 'getoets en gereed vir geveg' beoordeel. Die bewys was in sy uitvoering. Die Amerikaanse troepe, wat meer as 10-teen-1 dramaties uitgeskiet en beman is, het twee regimente van vyandelike infanterie en drie dosyn tenks gekonfronteer, meer as ses uur lank staande gehou en ongeveer 42 Noord-Koreane doodgemaak en 85 gewond. Die feit dat GI's het vier tenks met beperkte antitankwapens uitgehaal en dissipline onder swaar vuur behou, spreek boekdele.
Sommige het Smith en sy offisiere daarvan beskuldig dat hulle hul mans gefaal het, maar niks kan verder van die waarheid af wees nie. Die beamptes van die taakspan, van Smith af, het al die regte besluite oor terrein en taktiek geneem. En ten spyte van die gekke stryd om oorlewing aan die einde van die geveg, het hul mans hulself goed vrygespreek in 'n onmoontlike situasie, in groot mate as gevolg van die voorbeeld wat hul offisiere gestel het.
'N Aanklag dat die vuurkrag wat deur Task Force Smith in diens was, onvoldoende was vir die missie, is waar, die toestand van baie toerusting was skandelik. Selfs die houwitsers is vroeër veroordeel en mag nie meer oor vriendelike troepe skiet nie. Tog gebruik die mans onder Smith en Perry die verslete artilleriestukke en ander wapens ten volle.
Die Amerikaanse weermag majoor John Garrett het uitgebreide navorsing oor die geveg gedoen en 'Task Force Smith: The Lesson Never Learned' geskryf, 'n monografie wat in 2000 deur die U.S. Army Command and General Staff College se School of Advanced Military Studies gepubliseer is. Daarin voer Garrett oortuigend aan dat die werklike verantwoordelikheid vir die mislukking van die missie nie by die mans was wat die Task Force Smith gelei het nie, maar by die "senior leiers van die 24ste Infanteriedivisie, die agtste Amerikaanse weermag en die hoër hoofkwartier wat nie die nodige operasionele leierskap. ... Task Force Smith is in die Koreaanse teater ontplooi sonder 'n idee van hoe en waarom dit in diens geneem sou word. "
Voor 'n senaatskomitee het MacArthur later gesê oor die Slag van Osan: 'Ek het troepe in die 24ste Afdeling ingegooi ... in die hoop om 'n plek van weerstand te vestig waarheen ek die vinnig terugtrekkende Suid-Koreaanse magte kon saamtrek. Ek het ook gehoop deur die arrogante vertoning van krag om die vyand te mislei in die oortuiging dat ek 'n baie groter hulpbron tot my beskikking het as ek. " Dit was 'n naïewe en uiteindelik rampspoedige weerspieëling, wat weerspieël die hubris wat ervare algemene offisiere oortuig het dat 'n klein aantal Amerikaanse krygers die hele NKPA -tenk- en infanterieregimente kan afskrik. Na alle waarskynlikheid het die Noord -Koreane aanvanklik geen idee gehad dat hulle voor 'n Amerikaanse verdedigingsmag staan ​​nie. En sodra hulle dit gedoen het, het dit duidelik geen verskil gemaak nie, hul tenks het eenvoudig oor en deur die Amerikaners gery. Soos Garrett geskryf het, "Hierdie dapper klein mag is voor die absoluut sterkste deel van die Noord -Koreaanse leër geplaas ... nie uit onkunde oor die situasie nie, maar uit die onnadenkende trots van MacArthur en die versuim van enige ander bevelvoerder om reg te stel of sien selfs die fout. "
Die leër het ook nie by Osan geleer nie. Task Force Smith sou nie die laaste Amerikaanse mag wees wat vinnig in die stryd gewerp is met tragiese gevolge in die vroeë dae van die Koreaanse Oorlog nie. 'N Aanhaling wat gereeld herhaal word, beskryf waansin as om dieselfde ding oor en oor te doen en verskillende resultate te verwag.
Ongelukkig sou die resultate elke keer dieselfde wees.
Ron Soodalter is die skrywer van Hangende kaptein Gordon en mede-outeur van Die slaaf langsaan. Vir verdere lees beveel hy aan Suid na die Naktong, noord na die Yalu, deur Roy Edgar Appleman, en die monografie "Task Force Smith: The Lesson Never Learned" deur majoor John Garrett.
Oorspronklik gepubliseer in die Julie 2014 -uitgawe van Militêre geskiedenis. Klik hier om in te teken.
Vroue in die na-oorlogse Duitsland
Die na-oorlogse lewe vir Duitse vroue was hard. Trümmerfrau (letterlik vertaal as ruïnes vrou of puin vrou) is die Duitstalige naam vir vroue wat in die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog gehelp het om die gebombardeerde stede van Duitsland en Oostenryk te herstel en te rekonstrueer. Aangesien honderde stede aansienlike bombardemente en brandstormskade opgedoen het deur lugaanvalle (en in sommige gevalle grondgevegte), en met baie mans dood of krygsgevangenes, het hierdie monumentale taak in groot mate op vroue geval, wat die term geskep het.
9 Julie 1945: Vroue in die naoorlogse Berlyn, Oos-Duitsland, vorm 'n 'kettingbende' om emmers van puin na 'n puinhoop te stuur om gebombardeerde gebiede in die Russiese sektor van die stad te verwyder.
Vier miljoen uit die sestien miljoen huise in Duitsland is tydens die geallieerde bombardemente in die Tweede Wêreldoorlog vernietig, met nog vier miljoen beskadig. Tussen 1945 en 1946 beveel die Geallieerde moondhede, in beide Wes -Duitsland en Oos -Duitsland, alle vroue tussen 15 en 50 jaar om aan die naoorlogse opruiming deel te neem. Trümmerfrauen, beide vrywilligers en gereelde werkers, het in alle weer gewerk. Hulle rol is ook belangrik geag by die verandering van die naoorlogse geslagsrolle, hoewel die konsep van vroue as onafhanklike werkers gretiger opgeneem is in die amptelike sienings van Oos-Duitsland as in Wes-Duitsland, waar vrede en ekonomiese welvaart eers herstel is In sommige dele van die samelewing het die neiging weer opgekom om slegs vroue terug te keer na hul tradisionele gesinsrol.
Die val van die Nazi-regering het gelei tot die totstandkoming van die FDR en DDR in 1949. Na-oorlogse Duitsers bied baie meer geleenthede en voorsiening vir Duitse vroue. In Wes -Duitsland is daar byvoorbeeld in die Grondwet van 1949 geskryf dat vroue gelyk was aan mans. Hulle het die reg gekry om eiendom te besit by die egskeiding of dood van hul eggenoot.
In die DDR (Duitse Demokratiese Republiek) het vroue baie geleenthede gekry, van reg op werk tot 'n sekere aborsiebeleid. Die regte en voorregte wat na die Tweede Wêreldoorlog aan Duitse vroue verleen is, is egter nie baie goed toegepas nie. Wette is geskryf, maar dit word nie in die alledaagse lewe toegepas nie. Belangriker nog, baie van die vermeende voorregte wat aan vroue gegee is, is dikwels uit noodsaaklikheid gemaak en het nie die lewens van die vroue verbeter nie.
Die Duitse herenigingsproses was nie net 'n politieke en ekonomiese eenwording nie, maar het ook die samesmelting van twee baie verskillende samelewings behels. Een ooreenkoms tussen die twee lande was die feit dat die sosiale en politieke omgewings van albei deur mans gedomineer is. Tog het die FRG en die voormalige DDR aansienlik verskil ten opsigte van die rolle wat vroue in die professionele wêreld en tuis gespeel het.
Toe die DDR vyf nuwe deelstate (state) in die FRG word, is baie ou Oos -Duitse wette en kultuur verwerp en word verwag dat die DDR voldoen aan Wes -Duitse standaarde rakende wet en kultuur. Vanweë die politieke leerstelling was ongeveer 90 persent van die vroue in die DDR in die arbeidsmag. Hulle het baat gevind by bepalings soos 'n omvattende kindersorgprogram, aborsieregte en uitgebreide werksopleiding.Baie van hierdie voordele het verlore gegaan tydens die herenigingsproses. Daarteenoor het vroue in die FRG 'n baie laer arbeidsmagdeelname, het hulle nie voldoende kindersorg nie, het hulle uiters beperkte aborsieregte en het hulle baie minder toegang tot werksopleiding as vroue in die voormalige DDR.
Tans streef vroue in die onlangs herenigde Duitsland daarna om ware gelykheid te verkry. Die belangrikste pogings is tans gerig op gelykheid op die werkplek, wat nog steeds oorheers word deur mans in die hoër bestuursvlakke, en ook op gelyke vergoeding vir soortgelyke werk.
Impak en kritiek
Die vroulike mistiek was een van die vele katalisators vir die feminisme van die tweede golf (1960's-80's). Teen die einde van die tagtigerjare was die gebreke egter duidelik geïdentifiseer. Die argumente daarvan was in die algemeen minder relevant, omdat twee keer soveel vroue in die arbeidsmag was as gedurende die 1950's. Boonop het feministe van kleur, veral klokhake, Friedan se manifes as rassisties en klassisties gevind, glad nie van toepassing op Afro-Amerikaners en ander vroue uit die werkersklas wat noodwendig by die arbeidsmag aangesluit het nie. Sosiale historikus Daniel Horowitz, in Betty Friedan and the Making of The Feminine Mystique (1998), onthul dat Friedan oneerlik was oor haar uitkykpunt, wat volgens haar die van 'n voorstedelike moeder en huisvrou was. Sy was 'n linkse radikale aktivis sedert sy by Smith College was. Hy was tot die gevolgtrekking 'n noodsaaklike fiksie as sy en haar feministiese idees 'n kans sou kry om wortel te skiet. Nog ander kritici het opgemerk dat sy sommige van haar teorieë gebaseer het op studies wat sedertdien onakkuraat geblyk het.
Ten spyte van die daaropvolgende kritiek, het die boek ongetwyfeld baie vroue gegalvaniseer om na te dink oor hul rolle en identiteite in die samelewing. Sedert sy eerste publikasie is dit verskeie kere heruitgegee met toevoegings - deur Friedan en ander feministiese skrywers en geleerdes - wat verdere konteks bied.
Kyk die video: De Sovjetunie (Mei 2022).
Copyright 2022 \ Wat was die verhouding tussen vroue en mans na die Tweede Wêreldoorlog in die Sowjetunie?...