Interviews | LAPA Uitgewers
Carina Diedericks gesels oor die Thomas@-reeks en die eienskappe van goeie jeugfiksie
by LAPA Uitgewers on Jan 4th, 2016 Tweet
Carina Diedericks is die skepper van die immergewilde Thomas@-reeks wat handel oor die manewales van Thomas en sy maats: Alex, Lilian, Hannes, Thabo en Lukas.
Die Thomas@-avonture is in 2013 in ‘n televisiereeks omskep en Thomas@rock-ster.net, die agste boek in die reeks, is in 2011 met ʼn silwer Pendoring Reklametoekenning bekroon.
Books LIVE het met die skrywer gesels oor, onder meer, die prikkels wat aanleiding gegee het tot die reeks, haar skryfproses, die eienskappe van moderne jeugfiksie en die moets en moenies wat jeugboekskrywers liefs in gedagte moet hou.
Waar het jy aan die idee vir die Thomas@-reeks gekom?
LAPA het in 2000 my genader om ’n jeugboek te skryf na aanleiding van kortverhale van my wat gepubliseer is. Ek het gedink dit is ’n maklike opdrag, maar toe ek wou begin, het ek besef ek het nie ’n idee hoe tieners se lewens lyk en werklikheidsverstaan werk nie. Ek het dit toe eers gelos en begin lees. Amper ’n jaar lank. Ek het besef dat reeksboeke geweldig sterk is en dat daar enorm baie ruimte binne die Afrikaanse jeugmark is vir ’n nuwe wending. Ironies genoeg was die bedoeling nie om Thomas ’n reeks te maak nie, maar nadat ek thomas@moord.net geskryf het, was ek nog nie klaar met die karakters nie. Wat die karakters betref is hulle ’n vermenging van my twee ouer broers. Hoekom is die reekstitel Thomas@ en nie net Thomas nie (soos Trompie, Saartjie ens)?
Ek wou dit kontemporêr maak en tegnologie is so ’n groot deel van my – eintlik almal – se lewens dat dit vir my belangrik was om dit te laat deurskemer. Tegnologie figureer sterk in die reeks. Dis ’n uitdaging, want ek moet dit so skryf dat dit modern bly sonder om te veel detail (soos handelsmerke en weergawes) te gee wat die boek prematuur kan laat verouder.
Wat is die belangrikste eienskappe van moderne jeugfiksie?
Die skrywer se eerlikheid, integriteit en respek vir die leser. Die dae is verby wat skrywers dink hulle gaan “gou” ’n jeugboek skryf en veral waar skrywers hul in ’n posisie bo jongmense plaas en af kyk en af skryf en neersien op hulle. Skrywers soos Barrie Hough en Marita van der Vyver het met hulle jeugboeke daardie weg gebaan vir ons wat op hulle hakke gevolg het.
Watter jeugboeke het jy op skool gelees?
Ek het álles gelees waarop ek my hande kon lê. Gelukkig was boeke en lees groot in ons familie en ons het die drumpel van biblioteke van Johannesburg tot Kaapstad deurgetrap. In daardie dae was daar ook die Daan Retief Boekklub. Elke maand het jy ’n “Japsnoet-boekie” oor ’n interessante onderwerp gekry, ’n aktiwiteitsboek en ’n storieboek. My gunstelinge was beslis die reekse: Maasdorp, Trompie, Saartjie, Jasper, Uile, Groenweide, Bienkie, Mienkie, Meintjie, ens. En dan Engelse reekse soos Famous Five, Secret Seven, Nancy Drew, Hardy Boys, Choose your own adventure … Ek kan baie lank aanhou met my lys van gunstelinge! Later op hoërskool het ek André P. Brink ontdek en ook Etienne van Heerden, Marita van der Vyver, Dalene Matthee, Ingrid Jonker en so aan.
Wat is die grootste verskille tussen destydse jeugboeke en dié van vandag?
Aanvanklik was daar ’n eenvoud en ’n amper onskuldige, lieflike benadering. Ontsnappingsletterkunde. Kyk na Alba Bouwer, Sita (SS de Kock) en MER (Maria Elizabeth Rothmann). Ook die reekse wat al so ver terug as die 1930′s (Maasdorp en Keurboslaan) en die 1950s (Saartjie en Trompie) verskyn het. In die 1970′s en 80′s het daar egter ’n ommeswaai gekom wat die Afrikaanse jeugboek enorme skade berokken het. ’n Handvol akademici het besluit dat boeke “goed” moet wees vir ’n kind. Of die kind van die storie gaan hou al dan nie, was irrelevant. Alle reeksboeke is as ongeskik vir lees verklaar en selfs van biblioteekrakke verwyder. Die boeke was vaal, deprimerend en het ten minste twee geslagte vervreem van Afrikaanse letterkunde. Die akademici het op prys- en voorskryfkommitees gesit en natuurlik het die uitgewers gefokus op wat hulle wou hê. Ek was in ’n Engelse skool en na aanleiding van ’n gruwelike depro voorgeskrywe boek het een van my vriendinne gevra: “M’am, are all Afrikaans people poor and depressed?” I rest my case.
Vertel ons van jou skryfproses – hoe besluit jy op ’n tema en hoe ontwikkel jy jou karakters?
Stories vlieg letterlik om ons rond. Jy moet net weet waar om te kyk. Dit kan ’n brokkie van ’n gesprek wees wat jy afluister. Of iets wat jy sien. Of onthou. Of alles vloei saam en vorm iets nuut. Dieselfde geld vir temas. Dis moeilik om dit mis te kyk. Karakters is sameflansings van mense wat ek ken of gesien of beleef het. Jy speel matchmaker en sien gou dat ’n sekere tema nou ’n sterker storie gaan maak en dat hierdie of daardie karakter pas by die storie. Ek doen nie vreeslike beplanning voor die tyd nie. Ek het ’n basiese idee waaroor die storie moet gaan, die kernkarakters en net daardie eerste sin. Dan spring ek weg. ’n Ent in die boek in sal ek halt roep en navorsing doen of die res van die boek uitlê. Wat is die moets en moenies wat jeugboekskrywers in gedagte moet hou?
Maklik. Daar is net twee moets: 1. Lees 2. Respekteer jou leser.
Thomas is nie ’n tipiese held nie, hy maak foute en is dikwels die een wat gered moet word. Hoekom het jy hom so geskryf?
Ek dink hierdie James Bonderige hoofkarakters in “realistiese” jeugboeke werk nie. Niemand kan goed wees in alles en ongedeërd uit alle situasies stap nie. Ek wou ’n tipe anti-held skep waarmee lesers kan identifiseer. Thomas en Alex se verhouding is ’n interessante storielyn. Hoe skryf jy oor romanse in ’n jeugreeks? (En hoekom het Lukas en Lilian nooit bymekaar uit gekom nie?)
Wel, die reeks is nog ver van klaar, so wie bymekaarkom en wie nie, is ’n ope vraag!
Hoe was dit om aan die televisiereeks te werk?
Fantasties. Ek was deel van die skryfspan en dit was heeltemal iets anders gewees om vir TV te skryf as wat jy ’n boek skryf. Skielik het jy die visuele waarmee jy kan speel, maar aan die ander kant moet jy goed soos uitvoerbaarheid van storielyne en tonele, asook kostes in gedagte hou. As jy skryf, is daar geen begroting wat jou kreatiwiteit aan bande lê nie. So het ek byvoorbeeld gedink ’n toneel waarin Thomas aan ’n rotslyn op Tafelberg hang, sal verskiklik cool wees. Maar toe blyk dit dit is nogal duur om helikopters te huur, kameramanne by helikopters te laat uithang, permitte om op die berg te skiet te kry en waaghalse te gebruik vir ’n toneel van hoogstens 10 minute! Who knew?
Thomas@aksie.net deur Carina Diedericks-Hugo
Thomas@geraamte.net deur Carina Diedericks-Hugo
Thomas@moord.net deur Carina Diedericks-Hugo
Thomas@skerpioen.net deur Carina Diedericks-Hugo
Thomas@aqua.net deur Carina Diedericks-Hugo
Thomas@vrees.net deur Carina Diedericks-Hugo
Offerlam spesifiek gaan baie oor mense wat deur ander “geoffer” word vir hul eie doeleindes; en dan in Offerande gaan dit weer oor mense wat bereid is om self opofferings te maak ter wille van ander se heil. Offerlam speel af in Suid-Afrika, België en die Demokratiese Republiek van die Kongo. Hoe het jy jou navorsing aangepak?
Ek het nie veel navorsing oor Suid-Afrika gedoen nie, maar ek moes natuurlik op datum bly met nuusgebeure en so aan. Ek het ‘n maand in België gewoon en net alles geabsorbeer – hoe die Belgiese mense dink, wat hulle eet, wat hulle drink en dan natuurlik die omgewing, hoe dit voel daar. Daar was ‘n klomp plekke wat ek besoek het en elkeen het sy eie gevoel gehad, sy eie atmosfeer, so dit was vir my baie belangrik dat ek daarheen gegaan het. Toe ek nou terugkom was daar goed wat ek nie besef het wat by die storie gaan uitkom nie en dit moes ek toe doen deur middel van die internet, maar ek het ook vriende daar gemaak wat my baie gehelp het. Ek het vir hulle stukkies gestuur en dan sê hulle “dis reg” of “hier is ‘n ding verkeerd”. Daar is twee aspekte van die Kongo in die boek: daar is die onafhanklikheidswording van België in 1961 en dis waar die boek begin, en dan een van die karakters Ammie se herinneringe is aan die Belgiese Kongo, so ek moes weet hoe was dit in die Belgiese Kongo ook, en dan nou vir die hedendaagse Kongo het ek suiwer maar op die internet staatgemaak. Oor die Belgiese Kongo het ek geweldig baie boeke gelees – fiksie spesifiek, maar ook nie-fiksie – oor hoe dit was toe. Met die DRK, die hedendaagse Kongo, het ek ook boeke gelees veral oor die rebellegroepe en die probleme wat hulle daarmee het (onder meer The Catastrophist deur Ronan Bennett en Consuming the Congo deur Peter Eichstaedt).
Ek het in die Bosveld gebly vir vyf jaar en wat hier die mvet genoem is was daar by die Vendas ook ‘n instrument. Ek wou uitvind wat word hierdie instrument genoem in die Kongo en toe’t ek maar deur foto’s gaan soek en soek en soek met tradisionele instrumente tot ek dieselfde een gekry het. Die mvet is ‘n eensnaar-instrument wat dan nou resonansie kry deur, die een wat ek het byvoorbeeld, ‘n kalbas. So dis ‘n redelike eentonige geluid, maar hulle doen eintlik verstommend baie met die snaar deur dit op verskillende plekke te speel en te druk. Ek dink dis ‘n groot kuns om uit so ‘n eenvoudige instrument musiek te haal. Dis nie soos ‘n kitaar waar jy regtig ‘n wysie speel met die instrument nie, dis eintlik begeleiding by die melodie wat die persoon dan nou so praat-sing.
Ek sal graag wil hê dat hulle moet nadink oor Afrikaanwees; ek sal graag wil hê dat hulle dink oor die hele offeridee, met ander woorde dat daar mense is wat bereid is om vir hul eie doeleindes ander mense te offer. Ek sal graag wil hê dat mense verstaan hoe dit voel om eintlik deur die apartheidsera te gegaan het, in moeilike omstandighede, en nou kom jy in die nuwe Suid-Afrika en nou’s die omstandighede omgekeer, maar Caz s’n het eintlik nie beter geraak nie. Weet ons rêrig hoe wit ons is? Caz is nou ‘n uitsonderlike geval, maar elkeen van ons, dink ek, moet maar mooi gaan dink as ons onsself as suiwer wit wil beskou. Dis die dinge wat ek hoop mense net so bietjie oor gaan nadink.
Leer ken Ronelle Uys, oud-onderwyser, boekwurm en skrywer van Sy liefdesplan
by LAPA Uitgewers on Dec 8th, 2015 Tweet
Ronelle Uys se debuut-Romanza Sy liefdesplan het vanjaar by LAPA verskyn en vertel die verhaal van ‘n vrou wat haar oorlede ouma se erflating met haar bleeksiel skoolmaat van weleer moet deel. Janneman Malan het egter ontpop in ‘n aantreklike jong man, en wanneer hy in sy deel van die huis in trek, maak hy homself sommer ook tuis in Kate se hart.
Meer oor Sy liefdesplan
Netwerk24 se Clive Pretorius en Romanzalesersblog het met die oud-onderwyseres gesels oor haar boek, stokperdjies, die beste skryfraad wat sy al ooit ontvang het en die boeke wat sy nie kan neersit nie.
Lees die artikels:
Ek is ’n afgetrede onderwyser en hou my maar besig saam met my man, Koos, op ons plaas, Kapkamma. Ek is ’n wannabe-skrywer en ’n regte boekwurm wat maar net nie genoeg van lees kry nie. As kind het ek enige boek gelees waarop ek my hande kon lê, al was dit nie my ouderdom beskore of toelaatbaar nie.
Wat is die beste raad wat ek oor skryf gekry het? Van wie?
Madelie Human het my bekend gestel aan ’n storiebord. Ek het vandag my boeke waarin ek alles wat ek van my karakters wil weet in prentjievorm plak. Ek is ’n mens wat in prentjies dink. So dit maak vir my sin. Verder skryf ek alles daarin neer en beplan ook my hoofstukke. Dan het Alta Cloete vir my gesê ek moet ophou herskryf en eers my storie op papier kry. Dan kan ek daarna slyp en skaaf tot die storie reg is.
Sy liefdesplan deur Ronelle Uys
Dit kom uit my laerskooldae toe ek Konsalik se boeke ontdek het, dit was in die vyftigerjare. Dit was vir my absoluut boeiend (my ma het nie geweet ek lees dit nie, ek was die oudste van ses kinders so sy’t nie altyd geweet wat ek doen nie) en kort daarna, toe ek in die hoërskool was, het ’n neef van my ma vir ons kom kuier. Ons ou skoolbus was ’n Bedfordtrok wat hulle omgebou het na die Tweede Wêreldoorlog in ’n bus. Ek het ook maar met die skoolbus skool toe gery en toe kom die neef van my ma kuier en hy sê vir my, “Weet jy dat daardie trok uit die oorlog uit kom?” en toe vertel hy vir my sy storie. Hy het opgegaan na Oos-Afrika en na Noord-Afrika en hy’s uiteindelik gewond by die Slag van El Alamein. Die boek Anderkant Pontenilo was onder andere Oom Charles Holloway se storie. Daar het ek ewe skielik as baie jong kind besef hierdie stories wat ek van hou is werklikheid. En dis waar my liefde eerstens vir die historiese roman vandaan gekom het, maar spesifiek vir die Tweede Wêreldoorlog. Maar Immer wes het heelwat van die Eerste Wêreldoorlog ook in. Hoe het jy jou navorsing en die skryfproses aangepak? Hoe weet jy of jy genoeg navorsing gedoen het?
Mens het nooit genoeg navorsing gedoen nie; aan die ander kant doen mens heeltemal te veel navorsing, want op die ou end moet die storie die belangrikste wees, nie die feite nie. Ek is baie geneig om te veel feite in te sit, omdat vir my as liefhebber van geskiedenis is die feite so geweldig interessant. Ek gebruik die feite om die omstandighede te skep sodat die karakters daar binne kan ontwikkel. Dit begin altyd by mense wat vir my stories vertel. Hierdie storie het ek gekry by Rod Gribnitz wat vir my sy ma se storie vertel het, wat ook in 1905 as klein adelike dogtertjie moes vlug na Oos-Pruise. Hy’t sy hele storie vertel en ek het besef dít is wat ek wil skryf. Maar toe begin ek na ander mense se stories luister en agter in die boek is ’n hele paar mense wat ek daar noem na wie se stories ek geluister het. Terwyl ek in Nederland was, het ek ook met soveel mense gepraat oor hulle ervaring van die oorlog, want of dit nou in Duitsland of in Holland of in Engeland is, of in Frankryk, die vrouens en kinders se ervaring van oorlog en die manier waarop hulle vlug is altyd dieselfde. Dis die vrouens en kinders wat stap met ’n stootkarretjie of ’n babawaentjie só vol gepak; en kinders op sleeptou, en dis hoe hulle gevlug het. Hoekom skryf jy trilogieë?
Ek skryf nie meer as drie boeke nie want teen daardie tyd is ek verveeld met die onderwerp, en dan’t ek nou genoeg van hierdie familie gehad of hierdie mense en dan’s ek weer lus vir iets heeltemal nuuts. Hoe hou jy al hierdie idees en stories bymekaar in jou kop?
Verlede jaar was vir my ook drie vreeslike hoogtepunte. Eerstens is my boek Anderkant Pontenilo aangewys deur die Biblioteekvereniging as een van die top twintig boeke van die afgelope twintig jaar van demokrasie en dit sluit alle Suid-Afrikaanse tale in. Dit was vir my ’n geweldige aha-oomblik, ek kon dit nie glo nie. Tweedens, Kronkelpad het in Nederland die Publieksprys gewen – dit is ’n prys waarvoor die publiek stem. Dis my lesers wat stem, dis die belangrikste. En dan derdens aan die einde van verlede jaar het die Universiteit van Pretoria wat my alma mater is, vir my hulle hoogste erebewystoekenning gegee. En dan ook verlede jaar was ek saam met skrywers soos Etienne van Heerden, Marita van der Vyver, Sonja Loots en daardie mense op ’n toer deur Nederland vir omtrent tien dae.
Ek’s redelik baie betrokke, nie soveel in Duits nie want hulle vertaal uit Afrikaans uit maar as hulle vashaak gaan hulle na die Nederlands toe. Ek en die Nederlandse vertaler het geweldig baie met mekaar te doen omdat daar dikwels baie Suid-Afrikaanse goed is wat sy nie weet nie; sy is nie ’n Suid-Afrikaner nie, die Duitser is ook nie ’n Suid-Afrikaner nie. Hulle het Afrikaans geleer. Byvoorbeeld as ek nou praat van ’n oulap, wat ’n tiekie was in daardie tyd, dan weet die vertaler nie wat dit is nie. Ek het selfs gesê “dis ’n vreeslike turksvy” – die uitdrukking – sy weet nie wat ’n turksvy is nie, hoe vertaal ek dit in Nederlands? Ek verduidelik vir haar die betekenis en dan doen sy haar eie vertaling. In Tolbos het ek geweldig baie gebruik gemaak van die alternatiewe Afrikaanse musiek. Afrikaanse mense, veral die geslag wat nou min of meer so tussen veertig en vyfenvyftig is, ken daai musiek geweldig goed. Daardie boek spreek tot hulle, maar in Nederland het dit totaal verby die mense gegaan. Waar ek dit baie goed raakgesien het is spesifiek by Groningen. Ons het gesels oor die probleme van vertaal, en iemand in die gehoor vra toe vir my, hoe voel jy oor hierdie alternatiewe Afrikaanse musiek? Toe sê ek wel, my reaksie op die alternatiewe Afrikaanse musiek is “sit dit af, sit dit af”. En toe lag al die skrywers, want dis ’n Afrikaanse lied, en nie een persoon in die gehoor lag nie. Toe sê ek vir hulle, sien julle watse probleem het ons hier gehad? Daar moes die vertaler en ek baie nou saamwerk.
“Dit moet energie hê” – Jaco Jacobs deel vyf eienskappe van ’n goeie jeugboek
“Die Karoo waar ek grootgeword het, is ’n skatkis van stories.”
Só het die geliefde jeugboekskrywer Jaco Jacobs vroeër vanjaar aan Vrouekeur vertel oor waar sy liefde vir stories vandaan kom.
Vrouekeur het tien vrae aan Jacobs gestel oor sy gunsteling skrywer, die boeke wat ‘n indruk op hom as kind gemaak het, die mooiste frase wat hy al ooit gelees het en sy gunsteling storiekarakter. Jacobs deel ook sy skryfleuse, vyf elemente wat ’n kinder- of tienerboek moet bevat en besin oor die rol wat boeke in jongmense se lewens speel.
6. Wat is jou skryfleuse?
Ek het nie regtig ’n skryfleuse nie, maar as jy my nou sou dwing om een te formuleer, sal dit waarskynlik iets wees soos: Moenie jouself te ernstig opneem nie. Ek is nie mal oor die idee van skrywers as celebrities nie. Skrywers moet stories vertel. Stories is celebrities – dis stories wat die kollig moet steel en die asem wegslaan en die skares vermaak. ’n Skrywer behoort soos Brad Pitt se pa te wees – bloot vaagweg van belang en iewers op die agtergrond.
7. Wat is die vyf elemente wat ’n kinder- of tienerboek moet bevat om suksesvol te wees?
• Dit moet eerlik wees. Kinders weet dadelik as jy probeer “oulik” wees of afpraat na hulle.
• Dit moet in voeling met die teikengroep se leefwêreld wees.
• Daar moet ’n sterk storie wees. Ek glo kinders, nes die meeste volwassenes, lees agter ’n boeiende storie aan.
• Dit moet goed geskryf wees. Ek hou van die aanhaling van Maxim Gorky wat lui: “Jy moet vir kinders skryf op dieselfde manier as wat jy vir grootmense skryf, net beter.”
• Dit moet energie hê – daardie soort knetterende kreatiwiteit wat myns insiens een van die kenmerke van die genre is.
Jacobs se heerlike boek vol tongknopers vir kinders, Op die punt van my tong: 80 lawwe tongknopers, het vanjaar by LAPA verskyn. Loer na ‘n uittreksel:
Vat vyf met Jaco Jacobs: “Die pad na ’n leser se hart loop dikwels deur sy lagspiere”
Dink twee maal voor jy ’n skrywer vra om “gou” vir jou ’n versie te stuur – Jaco Jacobs
Hoezit 4: Die wonderwêreld van goggas deur Jaco Jacobs en Fanie Viljoen
Moenie die knoppie druk nie deur Jaco Jacobs en Chris Venter
Op die punt van my tong: 80 lawwe tongknopers deur Jaco Jacobs
Hoe gebeur dit dat ’n broer en suster albei krimi’s skryf? Dibi en Henk Breytenbach vertel (Potgooi)
by LAPA Uitgewers on Nov 20th, 2015 Tweet
Die krimisibbe, Dibi en Henk Breytenbach, was onlangs gaste op RSG se Skrywers en Boeke-program.
Henk se debuut, Kodenaam Icarus, het in Januarie vanjaar by LAPA verskyn, en Dibi se Saliger het kort op sy hakke in Junie gevolg.
Ilse Salzwedel het die skrywers gepols oor die storielyne in hul misdaadverhale, die onderliggende temas en hoe dit gebeur het dat hulle in dieselfde jaar gedebuteer het.
Henk deel mee dat een van sy karakters in een sin in Dibi se boek voorkom maar dat hulle nie sommer oor mekaar se karakters sal skryf nie. Hy vertel meer oor die navorsing wat hy oor die Helderberg-ramp gedoen het. “Almal se reaksie daardie tyd was om dit op terroriste te blameer,” sê hy oor sy spekulatiewe fiksie-roman. Dibi, wat soos haar protagonis Amalia Abrieu ‘n aanklaer is wat elke dag met seksuele misdade te doen kry, sê dat sekere aspekte van die boek vir haar katarsis was. “Dit was ‘n uitlaatklep, maar die sake kan nie so eindig nie.”
Die gesprek begin om 05:00. Luister na die potgooi:
Ilse Salzwedel gesels met Dibi en Henk Breytenbach [ 51:53 ] Play Now | Play in Popup | Download
Potgooi: Hoekom is Dibi Breytenbach se hoofkarakter in Saliger so hardekwas?
Saliger deur Dibi Breytenbach
by LAPA Uitgewers on Nov 12th, 2015 Tweet
Chanette Paul se jongste spanningsroman, Offerlam, het pas die rakke getref en neem reeds die wêreld op horings!
Offerlam is Paul se internasionale deurbraak en die skrywer het vroeër hierdie maand na België vertrek waar sy die Nederlandse vertaling daarvan by verskeie geleenthede vrygestel het. Die roman speel af in Suid-Afrika, België en die destydse Belgiese Kongo (nou die Demokratiese Republiek van die Kongo). Die storie handel oor Caz Colijn, ‘n vertaler wat haar lappie Afrika in die Overberg verlaat om die legkaartstukke van haar herkoms op te spoor.
Romanzalesersblog het ‘n onderhoud met Paul gevoer oor haar nuwe boek, die moeilikste aspekte van die skryfproses en die prikkels wat uiteindelik aan Caz Colijn vorm gegee het. “Eintlik was daar ’n hele rits ‘sê nou net…’-vrae wat van Caz gemaak het wat sy is,” vertel die skrywer.
Wat was die moeilikste aspek vir die skryf van hierdie boek, en hoekom?
In die maand wat ek in België deurgebring het, het ek nie geskryf nie – net geabsorbeer. Toe ek wel begin skryf, moes ek my die heeltyd probeer indink hoe België voel, hoe die mense daar is, hoe die Belgiese karakters in my boek Suid-Afrikaners sal sien, ook hoe hulle belewing van die wêreld is en ŉ magdom ander dinge.
Dit was vir my ook baie moeilik om my in Caz se situasie in te dink. Hoe dit sou voel om op byna drie en vyftig uit te vind wat sy uitvind, oorkom wat sy oorkom. Of om ŉ dogter soos Lilah te hê. Offerlam gaan in ŉ groot mate oor moederskap en vir my wat kinderloos is, het dit nogal baie geverg om in goeie en slegte ma’s se koppe en harte te probeer klim.
Die navorsing, veral oor die Kongo in verskillende eras, was ook ŉ omvangryke taak en wou my soms onderkry.
Loer na die Offerlam – Thriller-Facebookblad vir foto’s van Paul se Belgiese boektoer. Die skrywer was onder meer by die Antwerpse Boekebeurs en in Gent waar sy die bekende Vlaamse krimiskrywer Pieter Aspe ontmoet het en Kriekbier gedrink het (lees die boek om uit te vind waar dié drankie in pas).
Die skrywer het ook foto’s op haar blog gedeel van die plekke in Gent waar Caz Colijn haarself bevind. Geniet die visuele toer van die strate en stegies wat die tonele in Offerlam geïnspireer het:
Nog kiekies op Chanette Paul se Blog
Lees ook ‘n artikel oor Offerlam se Nederlandse vertaler, Elke van den Bergh:
Cyril Blackburn het onlangs met die skrywer gesels oor die seldsame siekte waarmee hy die afgelope 10 maande worstel en sy geloof wat hom deur die donkerste tye gedra het. Van Rensburg vertel dat hy beplan om sy nagmerrie in iets goeds te omskep deur ‘n roman daaroor te skryf.
Is jy mal oor seekos, maar skrikkerig vir al die fêncy voorbereidingsmetodes? Dan is Die Suid-Afrikaanse vis- en seekoskookboek deur Susina Jooste en Henk Stander net die boek vir jou! Die Suid-Afrikaanse vis- en seekoskookboek het vanjaar by LAPA verskyn en is ook beskikbaar in Engels as South African Fish and Seafood Cookbook. Die skrywers het vroeër vanjaar hul boek tydens ‘n spoggeleentheid in Stellenbosch bekendgestel. Die Suid-Afrikaanse vis- en seekoskookboek deur Susina Jooste en Henk Stander bekendgestel op Stellenbosch
“My gunstelingresep is een waarin krap met kerrie en klapper voorberei word,” verklap Stander, wat onder meer ondervoorsitter is van die Wes-Kaapse Forelprodusentevereniging en dien op die bestuur van die Suider-Afrikaanse Akwakultuur Assosiasie. Volledige artikel: Universiteit Stellenbosch
What Happens to Babies Born in Prison? Carla van der Spuy Explains
by LAPA Uitgewers on Oct 16th, 2015 Tweet
In her latest book, Blood on Her Hands: Women Behind Bars, Carla van der Spuy asks pertinent questions about women’s experiences in jail:
What drives women to commit murder? What does it feel like to share a cell with murderers? What is the worst part of spending time behind bars?
Sameer Naik interviewed Van der Spuy about one of the controversial issues she touches on in her book, that of babies born behind bars.
The author visited the Johannesburg Prison to do research for her book, which is also available in Afrikaans as Bloed op haar hande: Vroue agter tralies. Here she discovered that there were 27 babies living with their mothers, but she also found that conditions for toddlers are much better than before.
During the visit, Van der Spuy sat down with several woman inmates who had babies living with them in the prison.
She was also given a tour of the women’s wing of the facility by staff members.
The new unit, she discovered, was run by woman inmates.
“To be honest I was blown away by the facilities for female inmates and their babies,” Van der Spuy told Saturday Star.
“That section is so clean and neat. You could definitely mistake it for a normal day care centre.
Complete article: Saturday Star
“Yesterday’s Victims are Today’s Criminals”: Carla van der Spuy Sums up Her Book Blood on Her Hands
“Ek probeer om agter die kap van die byl te kom”: Carla van der Spuy oor Bloed op haar hande (Potgooi)
Blood on Her Hands: Women Behind Bars by Carla van der Spuy
Kom geniet ’n Woord en Wingerd-viering van EK! EK! EK! deur Riette Rust in Pretoria
Offerande, die volgende boek in Chanette Paul se tweeluik, is nou beskikbaar!