Douglas Haig - Inligting
Douglas Haig: 'n naoorlogse rewolusionêr?
Gary Sheffield onthul hoe Douglas Haig ná die Eerste Wêreldoorlog 'n groot invloed by veterane behou het, wat sommige mense verkeerdelik laat vrees het dat hy 'n regse rewolusie kan lei.
Gepubliseer: 14 Oktober 2011 om 11:51
Veldmaarskalk sir Douglas Haig word vandag meestal onthou as die argetipiese 'donkie' wat tydens die Eerste Wêreldoorlog die 'leeus' van die Britse leër bevelvoer het. Soos baie historici getoon het, is dit 'n baie onregverdige karikatuur van sy militêre vermoëns, maar modderstokke. Eens was Haig egter 'n nasionale held. Toe hy in 1919 uit Frankryk terugkeer - nadat hy die Britse leër in 1918 op die westelike front tot 'n oorwinning gelei het - word hy beskou as die redder van sy land.
Opmerklik, in die nege lewensjare wat vir hom oorgebly het, het Haig nog meer gewild geraak as die kampioen van die regte van oud-dienspligtiges wat in 'n onversorgde naoorlogse samelewing aan die gang was. In die loop van die skryf Die hoofman: Douglas Haig en die Britse leër, het dit vir my duidelik geword dat Haig se rol as 'n kragtige ondersteuner van oorlogsveterane baie belangrik was, maar min waardeer word vandag.
In die algemene verkiesing van 1918 het premier David Lloyd George 'n 'geskikte land waarin helde kan woon' beloof. Die werklikheid was heel anders. Die naoorlogse politieke situasie was wisselvallig. Op die agtergrond dreig die Bolsjewistiese revolusie in Rusland. Tuis het die industriële werkersklas sy spiere gebuig. Teen die agtergrond van 'n moeilike ekonomiese klimaat en ernstige industriële onrus het die Arbeidersparty na vore getree as 'n ernstige magskandidaat, en die land het die enorme probleem ondervind om miljoene oud-dienspligtiges weer in die samelewing te integreer. Baie veterane was werkloos. Dit was erg genoeg vir die gestremdes, maar vir gestremdes wat sukkel met pensioene, was dit baie erger.
Op hierdie tydstip het Haig na vore getree as 'n uitgesproke voorstander van oud-dienspligtiges, en vanaf 1921 as president van die British Legion, die primêre veterane-organisasie, was hy 'n mag in die land. Sy aansien het sommige links en regs van die politieke spektrum onrustig gemaak. In 1922 het die Fascistiese party, onder leiding van 'n oud-soldaat, Benito Mussolini, in Italië voordeel getrek uit die ontevredenheid van veterane en die liberale regime omvergewerp.
Net so het die onstabiele naoorlogse Duitsland 'n groot aantal anti-demokratiese groepe van links en regs beleef, gegrond op oud-dienspligtiges. In 1923 raak generaal Erich Ludendorff, Haig se vernaamste teenstander aan die westelike front van 1916 tot 1918, betrokke by 'n aborsiewe staatsgreep in München, gelei deur 'n obskure ekskorporaal, Adolf Hitler. Sommige in die onstuimige 1920's het Brittanje gevra of Haig soortgelyke aspirasies het.
Die antwoord was beslis 'nee'. Haig se standpunte was matig en konserwatief, en hy was daartoe verbind om die konstitusionele monargie en parlementêre demokrasie te handhaaf. Dit was ook so dat hy was. Om die spel van kontrafaktuele geskiedenis te speel, as Haig politieke ambisies gehad het en homself aan die hoof van 'n politieke beweging van oorlogsveterane geplaas het, sou dit ten minste 'n destabiliserende uitwerking op die Britse politiek kon hê. Dit is nie buite die moontlikheidsgrense dat dit demokrasie kon ontspoor het nie.
Soos historici soos Martin Pugh getoon het, was demokrasie in die tussenoorlogse Brittanje brooser as wat dikwels geglo word. Wanhoop oor die mislukking van die stelsel om die land se probleme te hanteer, het tot groot simpatie gelei vir outoritêre groepe, waaronder Mosley se British Union of Fascists.
Daar is natuurlik baie redes waarom Brittanje nie op die anti-demokratiese pad gegaan het nie. Dat Douglas Haig sy gewig stewig gewerp het ten gunste van die status quo en dus as 'n krag vir politieke stabiliteit opgetree het, was een van hulle, tot dusver ongemerk deur die meeste historici. Sy aangebore sosiale en politieke konserwatisme was 'n faktor in sy besluit om by veterane se aangeleenthede betrokke te raak, maar dit was nie die belangrikste rede nie. In toespraak na toespraak spreek Haig van sy bewondering en dankbaarheid aan die mans wat onder hom in Frankryk en Vlaandere gedien het. Dit lyk asof hy nie uit 'n skuldgevoel opgetree het nie. Hy is eerder beïnvloed deur die paternalistiese etos van die Victoriaanse weermagoffisier. Sy werk met oud-dienspligtiges was 'n natuurlike uitbreiding van die credo of noblesse oblige, die voorreg het verantwoordelikheid meegebring wat sy professionele loopbaan beheer het.
Haig het sy standaard as die kampioen van die oorlogsveteraan in Julie 1919 geplant, met sy getuienis aan die parlementêre geselekteerde komitee oor pensioene. Hy het gesê dat hy 'ontsteld' was oor 'die staatsmetodes om voorsiening te maak vir gestremdes' voordat hy die mediese raad aanskakel en beweer dat sommige 'alle simpatie en vrygewigheid ontbreek ... ".
Sy woede beledig sy reputasie as 'n emosionele, gereserveerde man en sy passie oor die onderwerp, gekoppel aan sy groot aansien, het 'n groot indruk op die lede van die Gekose Komitee gemaak. Hy het die eerbewyse wat die staat hom aangebied het, geweier totdat daar 'n meer vrygewige pensioenooreenkoms was, wat hom baie ongewild by die onderneming gemaak het. Teen Augustus 1919 het Haig geglo dat hy 'n beduidende oorwinning oor die regering oor pensioene behaal het, en dat hy 'n erediens en 'n toelaag van £ 100,000 aanvaar het.
Haig het in ondubbelsinnige taal die parameters uiteengesit waarbinne hy van plan was om te werk. Deur die nie-politieke, waarmee hy nie-party bedoel het, te beklemtoon, het hy kennis geneem dat hy geen persoonlike politieke ambisies het nie-anders as sy tydgenoot, veldmaarskalk sir Henry Wilson, wat slegs in partypolitiek oorgegaan het om vermoor te word in 1922. Wilson is deur historikus Bernard Ash beskryf as 'n "verlore diktator". Haig se aansien was van so 'n aard dat hy 'n baie meer geloofwaardige kandidaat was om 'n militêre party in die politiek te lei as hy dit sou verkies.
Dit is duidelik dat Haig die Legioen, wat ontstaan ​​het deur die samesmelting van mededingende veteraangroepe, as 'n instrument van sosiale beheer beskou het. In 'n privaat brief in 1920 het hy gesê dat hy hoop dat die konserwatiewe beamptesvereniging in 'n verenigde veterane -organisasie as 'n stabiliserende invloed op die meer linkse groepe sal optree.
In die geval dat die legioen nie die politieke mag en radikalisme van sommige liggame van kontinentale veterane gehad het nie. Die beeld van die uiters gewilde veldmaarskalk wat 'n 'leër' in vredestyd 'beveel', het sommige aan die linkerkant ontstel, wat gevrees het dat die legioen as 'n paramilitêre mag gebruik sou word om stakings te onderbreek en te onderdruk. Die legioen word veroordeel as Haig se 'White Guard' ('n verwysing na die Russiese burgeroorlog), 'Anti-Bolshie' en 'Fascisti'. Die linkerkant Daily Herald het 'n veldtog gevoer teen wat hy as 'n embrio-fascistiese beweging beskou het, met 'n kant-en-klare Britse Mussolini.
Gered van bloedvergieting
Sommige van die openbare uitsprake van Haig het die vrese van die linkses aangewakker. In 1926 verklaar hy in die openbaar dat Brittanje deur middel van veteraangroepe met 'bolsjewistiese neigings' in die Legioen 'gered is ... van bloedvergieting'. Net so het Haig apokalipties na die Algemene Staking van Mei 1926 verwys en beweer: "Daar was geen twyfel dat die Legioen die land van bloedvergieting en poging tot revolusie gered het deur die saak van wet en orde te ondersteun nie."
Haig was duidelik onbewus van die teenstrydigheid in sy toespraak, en beweer dat die legioen gelyktydig onpartydig was en die status quo gehandhaaf het. Dit is duidelik dat hy die ongewoon oortuiging gehad het dat konserwatiewe standpunte dieselfde is as 'nie-polities'.
In werklikheid, hoewel die algemene staking nog lank nie 'n revolusionêre beweging was nie, het die legioen te midde daarvan 'n beroep gepubliseer waarin oud-dienspligtiges gevra word om die owerhede te ondersteun. Hierdie appèl was omstrede en verdelend, veral onder Legion -takke in werkersklasgebiede. Tog het Haig sy gewildheid in die Legioen gedurende sy leeftyd behou en nog meer ná sy dood in 1928.
Soos baie ander in die 1920's, bewonder Haig Benito Mussolini. Fascisme het in hierdie tyd 'n groot beroep op diegene wat ontnugter was met Brittanje na die oorlog. Nadat hy in Februarie 1926 die Italiaanse diktator ontmoet het, word daar gesê dat Haig sê: "Wat 'n man! ... Hy is regtig besonders."
Soos baie Britse bewonderaars, die bekendste Winston Churchill, verklein Haig die geweld in die fascistiese regime, met respek vir 'n sterk leier en die korporatiewe staat. Haig was bekommerd oor die ontwikkelinge in die naoorlogse politiek: die industriële militêre bolsjewisme en die bedreiging van die ryk. Hy skryf in 'n tyd van toenemende industriële strydlustigheid - die algemene staking was net 'n paar maande weg - en verklaar: 'Ons wil tans so iemand by die huis hê.' Maar dit sou net so misleidend wees om Haig as fundamenteel antidemokraties te bestempel as om Churchill met dieselfde kwas te teer.
Dit was nie net die politieke linkses wat bekommerd was oor die politieke aktiwiteite van die British Legion nie. In 1926 was daar 'n poging deur sommige takke om die "gebruik van die hele mag van die Legioen ... toe te staan ​​om elke parlementêre kandidaat teen te staan ​​wat teen die pensioenbeleid van die Legioen gestem het". Haig het 'n brief van die konserwatiewe regering ontvang waarin hy 'in die belang van die Britse legioen' aangemoedig word om die verantwoordelikes uit te nooi om selfbeheersing te beoefen. Haig het die regering gerusgestel dat die Grondwet van die Legioen nie sou verander nie en dat hy gevoel het dat die 'sterkte van die organisasie' teen sulke politisering gekant is. Sy reaksie toon dat die vrees dat hy die Britse legioen in 'n verregse paramilitêre milisie sou verander, baie wyd was.
Dit wil nie sê dat vermoedens van Haig heeltemal onredelik was nie. Sy voorganger as opperbevelhebber aan die westelike front, veldmaarskalk sir John French, was openlik polities en het in 1915 betrokke geraak by 'n sameswering met die pers wat 'n rol gespeel het in die val van Asquith se liberale regering.
Maar Haig was 'n ander soort man. Soos enige hoë bevelvoerder, het hy politieke aktiwiteite gehad terwyl hy met die regering te doen gehad het. Maar daar was baie duidelike lyne wat hy nie sou oorsteek nie. Sy opmerkings oor die Maurice -saak in 1918, toe 'n senior generaal Lloyd George in die openbaar daarvan beskuldig het dat hy (waarskynlik akkuraat) lieg, is betekenisvol: 'Dit is 'n ernstige fout. Niemand kan tegelyk 'n soldaat en 'n politikus wees nie. Ons soldate moet ons plig nakom en swyg en vertrou dat predikante ons beskerm. "
Niemand betwyfel Haig se belangrikheid as militêre bevelvoerder nie, ten goede of siek. Historici het eindeloos oor sy generaalskap gedebatteer. Daarteenoor het sy naoorlogse posisie as die de facto leier van oorlogsveterane weinig aandag geniet.
In die 1920's was Haig 'n baie belangrike figuur op die naoorlogse politieke toneel, in 'n tyd van groot onstabiliteit, beide vir wat hy gedoen het, en miskien nog belangriker, wat hy nie gedoen het nie. Dit is tyd dat Douglas Haig se loopbaan na 1918 in die vroeë 20ste eeu in die breër geskiedenis van Brittanje geïntegreer is.
Gary Sheffield is professor in oorlogstudies aan die Universiteit van Birmingham. Sy boek Die hoofman: Douglas Haig en die Britse leër is in Augustus deur Aurum Press gepubliseer. Alle aanhalings is uit hierdie boek geneem.
Tydlyn: Douglas Haig
1861 Gebore in Edinburgh in 'n welgestelde whiskydistilleerfamilie. Hy het 'n elite -opleiding aan die Clifton College in Bristol en die Brasenose College in Oxford
1885 Nadat hy goed gevaar het in Sandhurst, word hy aangestel in die 7de (Queen's Own) Huzars, 'n slim kavalerieregiment. Later gaan hy saam met die regiment na Indië
1898 Na die personeelkollege, waar hy as 'n komende man beskou word, veg Haig in die Sudan -veldtog van Kitchener. Dit is sy eerste aktiewe diens
1899 Kort na die uitbreek van die Boereoorlog gaan Haig as stafoffisier na Suid -Afrika en beveel later troepe in die veld
1906 Begin omgang met die minister van buitelandse sake vir oorlog, RB Haldane. Haig is die regterhand van Haldane en voer noodsaaklike hervorming van die weermag uit
1914 Neem I Corps oorlog toe aan die westelike front. Hy verseël sy reputasie met 'n goeie vertoning in die verdediging tydens die eerste slag van Ieper
1915 Slaag sir John French in bevel van die Britse ekspedisiemag aan die westelike front. Sy eerste en mees omstrede stryd is die Somme (Julie - November 1916)
1918 Haig lei BEF tot oorwinning in die veldtog van honderd dae (Augustus tot November). Hy vorm 'n effektiewe vennootskap met Marshal Foch, opperste geallieerde bevelvoerder
1921 Word president van die nuutgeskepte Britse legioen, nadat hy in 1920 uit diensplig teruggetree het. Hy het eers in 1919 in die openbaar gepraat ter ondersteuning van veterane se regte
1928 Sterf in Londen op 66 en word as 'n nasionale held getreur. Groot skare kom in Londen en Edinburgh op om hulde te bring
Douglas Haig, 1ste graaf Haig, (gebore 19 Junie 1861, Edinburgh - oorlede 29 Januarie 1928, Londen), Britse veldmaarskalk, opperbevelhebber van die Britse magte in Frankryk gedurende die grootste deel van die Eerste Wêreldoorlog. meer Duitsers ") het groot getalle Britse slagoffers tot gevolg gehad, maar in 1916–17 was dit min onmiddellike wins en het hy tot onderwerp van omstredenheid gelei.
Haig, afgestudeer aan die Royal Military College in Sandhurst, het in die Soedan (1898) en in die Suid -Afrikaanse Oorlog (1899–1902) geveg en administratiewe poste in Indië beklee. Terwyl hy by die Oorlogskantoor aangestel was as direkteur van militêre opleiding (1906–09), het hy die minister van oorlog, Richard Burdon Haldane, gehelp om 'n algemene staf te stig, die territoriale leër te vorm as 'n nuttige reservaat en 'n ekspedisiemag te organiseer vir 'n toekomstige oorlog op die Europese vasteland.
By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in Augustus 1914 het Haig I -korps van die British Expeditionary Force (BEF) na Noord -Frankryk gelei, en vroeg in 1915 word hy bevelvoerder van die 1ste leër. Op 17 Desember van daardie jaar volg hy sir John French (daarna 1ste graaf van Ieper) op as bevelvoerder van die BEF. In Julie - November 1916 pleeg hy groot troepe troepe vir 'n onsuksesvolle aanval op die Somme -rivier, wat 420 000 Britse ongevalle kos. Die volgende jaar, toe die Franse besluit het om op die verdediging te staan ​​totdat magte uit die Verenigde State (wat die oorlog op 6 April betree het) in hoeveelheid kon aankom, besluit Haig om die Duitsers te probeer verslaan deur 'n suiwer Britse offensief in Frans en Belgies Vlaandere. In die gevolglike Derde Slag van Ieper (Julie - November 1917), ook die Passchendaele -veldtog genoem, het die aantal ongevalle die Britse publiek geskok, soos die Somme -dodetal veroorsaak het. Maar hoewel hy nie sy doel bereik het nie - die Belgiese kus - het hy die Duitsers verswak en gehelp om die weg vir hul nederlaag in 1918 voor te berei.
Haig, wat laat in 1916 bevorder is tot veldmaarskalk, word ondersteun deur koning George V, maar nie deur David Lloyd George, premier van Desember van daardie jaar af nie. Van daardie maand tot Mei 1917 was Haig 'n onwillige ondergeskikte van die Franse generaal Robert Nivelle, opperste geallieerde bevelvoerder aan die westelike front. In Maart 1918 verseker Haig die aanstelling van 'n ander Franse generaal, Ferdinand Foch, as geallieerde generalissimo. Die twee mans het goed saamgewerk, en Haig het die taktiese bevel oor die Britse leërs uitgevoer, wat onder Nivelle nie die geval was nie. Nadat hy gehelp het om die laaste Duitse offensief van die oorlog (Maart - Julie 1918) te stop, het Haig miskien sy beste generaalskap getoon deur die seëvierende geallieerde aanval vanaf 8 Augustus te lei.
Na die oorlog het Haig die Britse legioen georganiseer en deur die Britse Ryk gereis om geld in te samel vir behoeftige voormalige dienspligtiges. Hy is in 1919 'n graaf geskep.
Brondokumente oor Haig
Sir Douglas Haig was ontevrede oor die gebeure van 1 Julie. Sy reaksie op die slagoffersgetalle, wat voorlopig op 40 000 geraam word, was dat dit te wagte was. Hy behou sy besorgdheid oor die 'laer' uitvoering van VIII Corps. Bo alles het hy die stryd voortgesit.
JM Bourne, Brittanje en die Groot Oorlog (1989)
Duitse ellende na die Slag van die Somme
Die Duitse weermag is tot stilstand geveg en was heeltemal verslete.
Generaal Ludendorff, Oorlogsherinneringe (1920)
Die Somme was die modderige graf van die Duitse veldleër en die geloof in die onfeilbaarheid van die Duitse leiers.
Geen bevelvoerder kon die opgeleide soldaat wat vernietig is, die Duitsers teruggee nie.
Het Haig lesse geleer?
U stel voor dat ons onderskeie leërs sterk moet aanval met die doel om nie net die vyand se reserwes op te neem en op te neem nie, maar om taktiese suksesse te behaal wat die weg sal oopmaak vir beslissende optrede Ek het reeds ingestem om te begin so 'n aanval soos jy beskryf, maar nie op 'n onbepaalde tyd voortgaan met die stryd om die vyand se reserwes op te neem nie. So 'n voortsetting kan lei tot 'n langdurige stryd, soos op die SOMME hierdie jaar, en is in stryd met ons ooreenkoms dat ons 'n besliste en vinnige besluit moet neem.
Haig na Nivelle, 6 Januarie 1917
Op die oomblik dink ek dat ons optrede die vorm moet aanneem van 1. Wintersporte of strooptogte tot in die lente. 2. Uitvoering van gevegte soortgelyk aan 1, maar op 'n groter skaal op baie punte langs die hele front.
Haig, Dagboek (14 Januarie 1916)
Die C-in-C was in die Chateau de Valvion, ongeveer op dieselfde afstand van die hoofkwartier van Rawlinson en Gough. Die regte posisie vir 'n C-in-C op so 'n tydstip is nie maklik om te besluit nie. Haig het geleer. Die volgende jaar het hy gevind dat 'n goed toegeruste trein 'n meer bevredigende GHQ maak as die stryd aan die gang was.
John Terraine, Die rook en die vuur (1980)
Haig het vas geglo in die beginsel om besluite aan 'die man ter plaatse' oor te laat. Hoewel Haig gevolglik die aandag gevestig het op die Duitse ondersoekmetodes by Verdun, toe Rawlinson met 'n lineêre aanval genader het, het Haig nie gevoel dat hy hom kon oorheers nie. Later in die oorlog sou hy nie so anders wees nie.
Die Orde van die Dag
Oorwinning behoort aan die kant wat die langste uithou. Daar is geen ander kursus oop as om dit te beveg nie. Elke posisie moet tot die laaste man beklee word. Daar moet geen aftrede wees nie. Met ons rug teen die muur en geloof in die geregtigheid van ons saak, moet elkeen van ons tot die einde toe veg.
Haig, Orde van die Dag (11 April 1918)
Kritiek op Haig
Hy was 'n noukeurige professionele soldaat met 'n goeie intelligensie van sekondêre kwaliteit. Hy het die moed en hardkoppigheid van sy ras gehad. Maar hy het nie die nodige visie of verbeelding gehad om 'n groot veldtog teen sommige van die bekwaamste generaals van die oorlog te beplan nie. Ek het nooit 'n man in 'n hoë posisie ontmoet wat vir my so heeltemal sonder verbeelding gelyk het nie.
Lloyd George, Oorlogsherinneringe (1928)
As uitvoerende bevelvoerder was daar skaars 'n beter defensiewe generaal, onder diegene wat bekendheid verwerf het as aanvallende generaals, het niemand miskien erger foute gemaak nie Oorspronklikheid van bevrugting, vrugbaarheid van hulpbronne, ontvanklikheid in idees. In sy eienskappe en gebreke was hy die verpersoonliking van die nasionale karakter en die leërtradisie.
Liddell Hart, Reputasies (1928)
Uit 'n opstelboek oor die groot leiers van die Eerste Wêreldoorlog.
In al die Britse aanvalle was die Britse slagoffers nooit minder as 3 tot 2 nie, en was dit byna dubbel die ooreenstemmende Duitse verliese.
Haig het opgemerk dat dit Franse druk was wat hom gedwing het om aan die Westelike Front in 1916-1917 te veg, en skryf oor die slag van Passchendaele in 1917: 'Dit is onmoontlik vir Winston om te weet hoe die moontlikheid van die Franse leër sou opbreek. 1917 het my gedwing om aan te val. P tain het my gedruk om die Duitsers nie 'n week alleen te laat nie, weens die vreeslik toestand van die Franse troepe.
Sy hardkoppigheid in die offensief het ons amper op die Somme verwoes.
Voller, Herinneringe van 'n onkonvensionele soldaat
Fuller het harde dinge te sê gehad oor die meeste bevelvoerders. EKG Sixsmith sê: 'Fuller het 'n briljante idee van wat dit beter sou gewees het'.
Die hele beplanning van die Somme-veldtog was hamvuis en lomp. Die skuld vir die mislukking van die meeste strategiese beplanning moet op Haig val. Omdat die plan misluk het, moet Haig verantwoordelik gehou word. Die grootste fout met Haig en sy stafhoof in Londen, generaal sir William Robertson, was dat hoewel hulle die redenasie van oorlog reg gehad het, dit wil sê dat daar aan die Westelike Front besluit moes word, hulle ook van mening was dat hulle 'n paar skouspelagtige oorwinning om te bewys hoe reg hulle was.
Miskien lê die fout in die idee dat die Britte nog steeds oorlog beskou as 'n uitbreiding van 'n spel van rugger, 'n houding wat heeltemal ondoeltreffend was teen die koue Duitse professionaliteit wat hom manifesteer in die vorm van akkurate dop, masjiengeweer en geweer. Haig beloof oorwinning en misluk.
PW Turner en RH Haigh, Nie vir Glory nie (1969)
Verskonings vir Haig
Niemand het meer gedoen om van Haig alle eer vir die oorwinning in die oorlog weg te neem as Lloyd George nie. Die groot verantwoordelikheidsgraad van Haig moes aansienlik toegeneem het deur die wete dat Lloyd George sy militêre opinie en vermoëns wantrou. Slegs 'n man met 'n uitstekende integriteit en 'n groot karaktersterkte sou oorgebly het en gedoen het wat hy gedoen het. Hy het voortgegaan om die strategie te volg wat volgens hom reg was. Die gebeure van 1918 het bewys dat dit reg was. Dit was te betwyfel of iemand anders dit so goed sou kon doen.
Die neerhalende opmerking oor die gebrek aan verbeelding van Haig is agterna in die memoires van Lloyd George geskryf na die dood van Haig. [By hul eerste ontmoeting het Lloyd George geskryf:] Ek het die gevoel dat alles wat die opgeleide gedagte van 'n groot soldaat kan bereik, gedoen word. Dit was die Somme wat die mening van Lloyd George oor Haig verander het.
Die verskille oor die militêre beleid, wat gedurende die laaste twee jaar van die oorlog wrywing tussen Haig en Lloyd George veroorsaak het, was waarskynlik soortgelyk in krisistye tussen professionele soldate en die verkose verteenwoordigers van 'n demokrasie. Haigs standpunt oor strategie was goed om te besluit dat al die generaals verkeerd was en dat die waarheid by die burgerlikes lê, inderdaad 'n treurige gevolgtrekking sou wees. Grootheid van karakter is iets anders as grootheid van verstand of van verstand. In morele gestalte was Haig 'n reus. Dit kan maklik wees om in die geskiedenis 'n meer briljante man te vind; dit sal moeilik wees om 'n beter man te vind.
Duff Cooper was een van die militêre manne wie se opinies hy beter gedink het as die burgerlikes in die dertigerjare, die Eerste Heer van die Admiraliteit in die vloot was.
Min soldate is minder verstaan ​​en meer wanvoorgestel as Douglas Haig. Duff Cooper en John Terraine het sy reputasie as 'n menslike bevelvoerder slim voorgehou. Die legende van sy gebrek aan verbeelding en brutale brutaliteit bestaan ​​egter steeds. Een van die foute van die natuur van Haig was dat hy sommige van sy onmiddellike ondergeskiktes te volledig vertrou het. Die koste was hoog, maar dit sou steeds hoër gewees het as die pyn verleng was. Haig se versiendheid, energie en vasberadenheid was een van die belangrikste faktore wat bygedra het tot die geallieerde oorwinning in 1918.
Generaal Sir James Marshall-Cornwall, Haig as militêre bevelvoerder (1973)
Marshall-Cornwall het Haig gedien as 'n junior offisier tydens die Slag van die Somme, en het gesê dat hy eerstehands die effek van die slegte advies en inligting aan Haig gesien het.
Haig het 'n mooi voorkoms en 'n streng toewyding aan plig. Alhoewel hy nie meer die idee gehad het dat ander die oorlog sou wen nie, was hy seker dat hy dit kon wen. Goddelike hulp sou die tekortkominge van sy kant vergoed. Hierdie onwankelbare vertroue en die ondersteuning van die koning het Haig in staat gestel om 'n lang mislukking te oorleef en uiteindelik as oorwinnaars uit die stryd te tree 'n Later geslag kan voel dat Haig in die verdediging moes gestaan ​​het en op die tenks gewag het. Die Franse sou dit nie geduld het nie. Die Britse publiek sou nog meer verontwaardig gewees het. Haig moes doen wat hy gedoen het, en hoewel hy nie daarin geslaag het nie, is niemand beter gevind om sy plek in te neem nie.
AJP Taylor, Die Eerste Wêreldoorlog (1963)
Ons voorbeelde van die Eerste Wêreldoorlog, terwyl ons probeer om 'n element van balans in die argument in te voer, gee nog steeds nie genoeg gewig aan die werk van onlangse historici soos Sheffield, Griffith en Strachan wat soveel gedoen het om die 'algemene Britse generaals te bevraagteken' idiote se lyn. Die feit is dat die Britse taktiek tydens die oorlog aansienlik ontwikkel het. 'Byt en hou' (ontwikkel in 1917) het die basis geword van Britse aanvalle in beide wêreldoorloë - El Alamein (in die Tweede Wêreldoorlog) is 'n klassieke stryd in daardie opsig, met persentasie slagoffers op die Eerste Wêreldoorlog. Die kruipende spervuur, wat weer in beide wêreldoorloë gebruik is, is ontwikkel tydens die Somme, wat vermoedelik bestaan ​​het uit mans wat herhaaldelik nutteloos 'bo -oor' gegooi is.
Die punt wat baie (maar nie almal) studentehandboeke nie beklemtoon nie, is die groot moeilikheid om 'n oorlog te wen waarin massa-leërs en tegnologies gevorderde magte betrokke is. Die idee dat as ons net vir Haig ontslaan het en iemand slim gehad het, sou ons die oorlog vinnig met minimale verliese kon wen - ons praat hier van die Duitse weermag, nie van die Band of Hope nie. Dit het miljoene Russiese dooies in die Tweede Wêreldoorlog geneem om hulle te keer - in gevegte wat duurder was as die Somme of Passchendaele.
Mark Hone, e -pos aan hierdie webwerf (2002)
Mark Hone is 'n moderne historikus en onderwyser - hoof van geskiedenis en politiek, Bury Grammar School, Lancashire.
Blackadder op Haig
Uit episode 1 van Blackadder gaan vorentoe, die reeks voorbehou 'n paar van sy mees sprekende satire vir Haig en die nutteloosheid van sy taktiek:
Blackadder: My instinkte laat my aflei dat ons uiteindelik op die punt staan
gaan bo -oor. [loer bo -op die loopgraaf met 'n periskoop]
George: Great Scott, bedoel u, bedoel u dat die oomblik uiteindelik aangebreek het om Harry Hun 'n verdomde goeie Britse styl te gee, ses van die beste broeke?
Blackadder: As jy bedoel, & quot Gaan ons almal doodgemaak word? & Quot Ja. Dit is duidelik dat veldmaarskalk Haig nog 'n yslike poging aanwend om sy drankkas ses sentimeter nader aan Berlyn te skuif.
Melchett: Nou het veldmaarskalk Haig 'n briljante nuwe taktiese plan geformuleer om die finale oorwinning in die veld te verseker. [hulle vergader om 'n model van die slagveld]
Blackadder: Sou hierdie briljante plan behels dat ons uit ons loopgrawe klim en stadig na die vyand toe stap?
Liefling: Hoe kan jy daardie Blackadder weet? Dit is geklassifiseerde inligting.
Blackadder: Dit is dieselfde plan as wat ons laas gebruik het, en die sewentien keer daarvoor.
Melchett: E-E-Presies! En dit is wat so briljant is! Ons sal die wakende Hun heeltemal onkant betrap! Om presies te doen wat ons agttien keer tevore gedoen het, is presies die laaste ding wat hulle van ons sal verwag om hierdie keer te doen! Daar is egter een klein probleem.
Blackadder: Dat almal altyd die eerste tien sekondes geslag word.
Melchett: Dit is reg! En veldmaarskalk Haig is bekommerd dat dit die mans effens kan druk. Hy soek dus 'n manier om hulle op te vrolik.
Blackadder: Wel, sy bedanking en selfmoord lyk die voor die hand liggende oplossing.
Liefling: Wat die generaal bedoel, Blackadder, is: Daar is 'n lek. Kortom: 'n Duitse spioen gee elkeen van ons strydplanne weg.
Melchett: Jy lyk verbaas, Blackadder.
Blackadder: Ek is beslis, meneer. Ek het nie besef ons het gevegsplanne nie.
Melchett: Wel, natuurlik het ons dit! Hoe anders dink jy is die gevegte gerig?
Blackadder: Ons gevegte is gerig, meneer?
Melchett: Wel, natuurlik, Blackadder - geregisseer volgens die Grand Plan.
Blackadder: Sou dit die plan wees om met totale slagting voort te gaan totdat almal dood is behalwe veldmaarskalk Haig, Lady Haig en hul skilpad, Alan?
Melchett: Groot Scott! (staan) Selfs jy weet dit! Bewaak! Bewaak! Skroef al die deure vas groot stukke skewe hout teen al die vensters! Hierdie sekuriteitslek is baie erger as wat ons ons kon voorstel!
Was sir Douglas Haig 'n goeie of slegte leier?
Die kwessie van Douglas Haig se rol as 'n algehele aan die Europese Front, deur die Slag van die Somme in 1916, is tot dusver deur baie historici bevraagteken. Deur verskillende sienings en idees is die vaardighede van Haig ernstig gevier en gekritiseer. Daarom word hy beskou as beide 'Slagter van die Somme' en 'Argitek van sukses', baie bewyse wat beide argumente ondersteun. Die grootste deel van die mense hou egter van die idee dat Haig 'n genadelose innoveerder is, wat heeltemal verstaanbaar is. Byvoorbeeld, die Challenge of the Somme het byna elke persoon in Brittanje baie geraak, en baie van die gesinslede verloor. Vir hulle sou dit maklik gewees het om die Britse verlies slegs op Standard Haig te blameer, en baie het dit gedoen. Maar baie mense het hom as 'n hoogs begaafde soldaat en leier gevind, en daar was 'n goeie rol in Haig, byvoorbeeld, hy slaag uiteindelik daarin om die Duitse weermag te verslyt en het 'n rol gespeel in die gevolg van Wêreldkonflik 1. Daarom het hierdie kontroversiële kwessie sal moontlik voortdurend bespreek word.
The Fight of the Somme was 'n tipies Skotse geveg, met drie Skotse afdelings wat betrokke was. Dit was ook van toepassing op Douglas Haig, wat eenvoudig in Edinburgh geseën is en opperhoof was. Hy het die skuld gekry vir die enorme slagting van die Slag van die Somme, waartydens daar op die eerste dag ongeveer 60 000 Britse eilande gesneuwel het, nog een wat uitgewis is. Dit saam is 'n bewys vir baie mense van die mislukking van Haig as 'n algemene idee. Baie van die onvolmaakthede in die leiding van die Slag om die Somme by Haig was egter die gevolg van die feit dat hy verskeie sestig afdelings beveel het, toe die algemeenste hoeveelheid slegs ses was. Dit toon die uiterste omstandighede waaronder Douglas Haig aan die bevel was tydens die Slag van die Somme.
The Fight of the Somme was 'n belangrike gebeurtenis in die geskiedenis, hoofsaaklik as gevolg van die absurde aantal sterftes, alhoewel dit 'nie groter was as wat verwag kon word nie', maar sommige mense vind die fout dat Haig die leër verhinder het selfs toe hy bewus word van die voortdurende hoogte van inligting oor ongevalle. Net soos elke basiese strewe, streef Haig na sukses, maar hy het 'n groot probleem: hy was uiters positief en het voortdurend aangeneem dat die Duitse weermag naby sou oorgee, en geglo dat 'n wins ook naby was. This positive personality is shown by a offer which Douglas Haig himself said at the beginning of the battle, 'The situation is never so good roughly bad as first reports show'. However, even though he experienced that his military was fully with the capacity of defeating the Germans, he wasn't correct, in fact, Haig's army didn't possess the huge amount of soldiers, which the German army were able to take benefit of this clearly demonstrates his targets were impossibly to attain, he was just too ambitious. Haig was also greatly criticised for the absurd amount of the battle, this is simply because it could have been ended much sooner than it was, and this would have even prevented Britain in constantly finding fault in Haig's leadership skills. The primary reason that Haig even allowed the challenge to keep because he wished to straighten his trenches, as this would experienced a great effect on his army's episodes. However Haig was also criticised for allowing the British army to battle in the appalling weather at the time of the Somme, although theoretically he cannot take the whole blame for this decision as the theory actually originated from the French military officer.