Openbare netwerke in stede regoor die VSA behou netto neutraliteit en bied gehalte diens. Met die aankondiging deur die FCC dat kabel- en telefoonmaatskappye toegelaat sal word om toegang tot hul kliënte te prioritiseer, bly slegs een opsie wat 'n oop internet kan waarborg: die verspreidingsmiddele besit.
Gelukkig is daar 'n agentskap. Plaaslike regering. Die besit van die verspreidingsmiddele is 'n tradisionele funksie van plaaslike regering. Ons noem ons paaie en brûe en water- en rioolpypnetwerke openbare infrastruktuur om 'n rede.
In die 19e eeu het plaaslike en regeringsregerings tot die gevolgtrekking gekom dat die vervoer van mense en goedere so noodsaaklik is vir 'n moderne ekonomie dat die sleutelverspreidingstelsel in besit van die publiek moet wees. In die 21ste eeu is die vervoer van inligting eweneens noodsaaklik.
Wanneer gemeenskappe hul paaie besit, vestig hulle die reëls van die pad. Die mees fundamentele en alomteenwoordige is wat die padneutraliteit genoem kan word. Almal het gelyke toegang, ongeag of hulle 'n Ford of 'n Chevy, 'n jeep of 'n brommer ry.
Ongeveer 20 jaar gelede, wat deur hoë pryse, swak diens en 'n onverskilligheid deur kabel- en telefoonmaatskappye uitgespreek is vir die toekomstige kommunikasiebehoeftes van hul gasheergemeenskappe, het Amerikaanse stede hul eie netwerke begin bou. Aanvanklik was dit op kabel en later op vesel gebaseer.
Vandag het byna 90-gemeenskappe stedelike veselnetwerke. Nog 'n 74 het stadswye kabelnetwerke. Punte meer het gedeeltelike veselnetwerke wat openbare instellings bedien - plaaslike regering, biblioteke, skole, netwerke - en kan maklik uitgebrei word. sien hier afgelaai word vir die Instituut vir Plaaslike Selfstandigheid se omvattende kaart van munisipale (muni) netwerke in die Verenigde State.
Openbare Eie Kommunikasie Netwerke
Meer as 3 miljoen mense woon tans in gemeenskappe met 'n openbare netwerk. In teenstelling met die FCC, kan stede wat hul telekommunikasienetwerke besit, en ongetwyfeld reageer op die wil van hul burgers deur die beginsel van netto neutraliteit te omhels.
Baie van vandag se muni-netwerke is in stede wat eeue gelede hul eie elektrisiteitsnetwerke gebou het nadat private maatskappye onwillig was om universele, bekostigbare en betroubare krag te bied. Vandag oor 2000-stede besit hulle steeds die elektriese verspreidingsmiddele. Hul prys en betroubaarheid is vergelykbaar of beter as dié van beleggerbeheerde nutsdienste en hulle is verrassend baie beter om te reageer op die behoeftes van hul gemeenskappe.
Openbare besit telekommunikasie netwerke bied laer pryse en hoër snelhede as Comcast en AT & T en Time Warner. Dit is leersaam dat die eerste gigabit-netwerk nie deur 'n private maatskappy gebou is nie, maar deur Chattanooga, 'n muni-netwerk. Vandag 40-stede in 13-lande het plaaslike gigabit-netwerke.
'N Suksesvolle Ekonomiese Ontwikkelingsbelegging
Stede wat hul eie netwerke gebou het, het hulle 'n besonder suksesvolle ekonomiese ontwikkelingsbelegging gevind, veral om die toenemende aantal ondernemings wat hoëspoed, hoë kapasiteitsnetwerke benodig, te behou en te lok.
Soms het bekleërs gereageer op die vooruitsig van 'n nuwe mededinger deur hul netwerke op te gradeer of hul pryse te verlaag. Meer dikwels doen hulle wetgewers agressief aan om wette te verbied wat sulke kompetisie verbied. Tot op datum stel 19-state beduidende hindernisse op vir gemeenskappe wat hul breëbandnetwerke besit. Nebraska, Nevada, Texas, Missouri het reguit verbod ingestel. Virginia verbied 'n stad om televisie te bied, tensy dit die eerste jaar kan kontantvloei. Utah verbied openbare breëbandnetwerke om enige kleinhandeldienste te verkoop.
Om wetgewers te oorreed om muni-netwerke te inhibeer of te verbied, bied lobby-lobbyiste twee argumente aan. Eerstens beweer hulle dat die regering nie 'n telekommunikasie-netwerk effektief kan bestuur nie. Wanneer dit onmoontlik raak om die toenemende empiriese bewyse tot die teendeel te ignoreer, verskuif hulle ratte en plek sonder skaamte 'n heeltemal teenstrydige argument: Stede het 'n onregverdige voordeel.
Dit was die argument wat Time Warner in Noord-Carolina gebruik het nadat die stede van Wilson en Salisbury hul telekommunikasievermoëns suksesvol getoon het. Dit was 'n bisarre tesis. Time Warner het op die oomblik 15 miljoen intekenare gehad en inkomste van $ 18 miljard. Salisbury het 1000-intekenare en 'n totale munisipale begroting van $ 34 miljoen. Nietemin het die Noord-Carolina wetgewers pligsgetrou gestem om ander stede effektief te verbied om Salisbury en Wilson se suksesvolle ondernemings te herhaal.
FCC het minder gedoen om gemeenskappe te help
Die FCC het niks gedoen om state te staak om hul burgers te ontneem van die reg om uit te kom onder 'n toenemend monopolistiese breëbandleweringsisteem nie, hoewel hulle die mag het om dit te doen.
Die FCC het ook nie gehandel wanneer reuse-telekommunikasiemaatskappye onregverdig probeer om hul openbare mededingers te druk nie. Na Monticello, Minnesota het sy telekommunikasieverkeernetwerk gebou. Die gevestigde kabelmaatskappy Charter het sy winste van stede gebruik waar dit 'n effektiewe monopolie gehad het om Monticello-huishoudings 'n triple play pakket vir $ 60 per maand te bied, selfs terwyl dit $ 145 per maand vir dieselfde pakket gehef het. in die nabygeleë dorpie Buffalo. Dit was 'n duidelike geval van roofprysing, maar die FCC het geweier om in te tree.
Die FCC se besluit oor netto neutraliteit, die toenemende konsentrasie van krag in die kabelbedryf en die toenemend algemeenste suksesse van muni-netwerke, moet kiesers oortuig om te eis dat hul eie stede beheer oor hul inligtingstermynkontrakte sal hanteer.