Eugene Atget - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Eugène Atget (1857 - 1927) was 'n Franse fotograaf wat opgemerk is vir sy foto's wat die argitektuur en straatbeelde van Parys dokumenteer, van 'n paar jaar voor die begin van die twintigste eeu tot kort voor sy dood in 1927. Sy werk was nie bekend of waardeer nie gedurende sy leeftyd, behalwe vir 'n paar kurators en ander kunstenaars, maar hy word nou meestal beskou as een van die grootste fotograwe ter wêreld, en sy foto's word uitgestal in die Museum of Modern Art in New York, die George Eastman House, die J Paul Getty Museum in Los Angeles, die Bibliotheque Nationale de France, en elders.
Atget is in die Franse stad Bordeaux gebore. Hy is op sewejarige ouderdom wees gelaat en is deur sy oom grootgemaak. In die 1870's, nadat hy sy opleiding voltooi het, het Atget kortliks 'n matroos en 'n kajuitseun op die linies in die Transatlantiese gang geword. Na verskeie vaarte het Atget 'n akteur geword, meer spesifiek 'n bietjie speler, vir 'n tweedeklas repertorium, maar sonder veel sukses.
Atget het 'n boheemse toegeneentheid vir die werkende man behou en was bekommerd oor die klein handelaars en handelaars wat deur modernisering en die opkoms van groot Parys-afdelingswinkels bedreig word. Daar word gesê dat hy kortstondig en eksentriek was. In die vyftigerjare het hy opgehou om enigiets behalwe brood, melk en suiker te eet. Hy en sy vrou, 'n voormalige aktrise, Valentine, het saam met 'n paar van die voorste dramaturge in Parys gaan kuier - hoewel hy geen portrette van vriende of medewerkers nagelaat het nie.
Sy dood het destyds grotendeels ongemerk buite die kring van die kuratore geloop wat sy albums gekoop het, en meestal ongesien. Atget sou waarskynlik onverskillig gewees het teenoor sy relatiewe onduidelikheid, gegewe sy voorkeur vir werk bo roem. "Hierdie enorme artistieke en dokumentêre versameling is nou klaar," skryf hy oor sy lewenswerk in 1920, hoewel hy nog etlike jare daarna aangehou het.
Die Amerikaanse fotograaf Berenice Abbott (1898-1991) het die sleutel voorsien wat Atget se Parys vir die res van die wêreld ontsluit het. Sy het hom in die 1920's leer ken toe sy 'n assistent van Atget se Montparnasse-buurman Man Ray was. Na die dood van Atget het sy gereël dat New York se Museum of Modern Art baie van sy afdrukke gaan koop en Atget gou beter bekend geword het in die Verenigde State as in Frankryk.
Atget se fotografie loopbaan
Atget vestig hom uiteindelik in Parys as 'n skilder-gedraaide fotograaf in die 1890's. Ondanks die beperkte agtergrond van Atget in die beeldende kunste, het hy fotografie as 'n bron van inkomste beskou en sy foto's aan kunstenaars in die nabye stad Montparnasse verkoop. Hy het sy foto's geadverteer as 'dokumente vir kunstenaars'. Dit was destyds algemene praktyk dat skilders tonele op foto's kon skilder. Teen die middel van die 1890's koop Atget sy eerste kamera en begin hy meer as 10.000 beelde van die mense en toerisme-aantreklikhede van die Franse hoofstad fotografeer. Teen 1899 verhuis hy na Montparnasse, waar hy tot sy dood in 1927 'n beskeie inkomste verdien het.
Kenmerke van Atget's Pictures
Atget fotografeer Parys met 'n grootformaat houtbalgkamera met 'n vinnige reglynige lens. Die prente is blootgestel en ontwikkel as 18x24 cm (7 x 9,4 duim) glasdroë plate. Behalwe dat hy mede-kunstenaars, argitekte, uitgewers en binneversierders van sy foto's van 'n droomagtige Parys voorsien het, is hy ook deur die stadsburo's en die Carnavalet-museum opdrag gegee om landmerke in die hoofstad van Frankryk te bewaar en op te neem.
Onderskeidende kenmerke van Atget se fotografie sluit 'n wispelturige, uitgetrekte liggevoel in weens sy lang blootstelling, 'n taamlike wye uitsig wat ruimte en atmosfeer meer as oppervlakte-detail voorstel, en 'n opsetlike beperkte reeks tonele wat die bruisende moderne Parys vermy om die hoek van die nostalgie-steil hoekies wat hy verkies. Die leegheid van die meeste van sy strate en die soms vaag figure in mense met mense is deels te danke aan sy reeds verouderde tegniek, insluitend die lang blootstellingstye wat hy benodig het.
Die meganiese vignettering wat dikwels by sommige hoeke van sy foto's gesien word, is te danke aan die feit dat hy die lens relatief tot die plaat op die kamera (dit is een van die kenmerke van die kamerfoto's van die balg) herposisioneer het, as 'n manier om perspektief en die beeld reg te stel. Onder die donker doek het Atget sekerlik die effek van hierdie hoeke geken en dit aanvaar of verkies. In werklikheid is een van die belangrikste eienskappe van Atget se werk, in vergelyking met die vele ander soortgelyke dokumentêre werkers van daardie stad, sy slim vermyding van perfeksie, daardie koue simmetrie en duidelike stase waarop fotografie so natuurlik goed is. Hy benader sy onderwerpe met 'n humanisme wat eenmaal tasbaar is, en maak die kyker 'n waarnemer en waardeer saam met hom in sy meanderings. Hy het al dikwels gesê: 'Ek het die groot stad Parys min gedoen' as kommentaar op sy loopbaan.
Parys was in Atget se tyd al 'n moderne metropool, maar dit was nie die Parys wat hy gefotografeer het nie. Hy het gewoonlik vroeg in die oggendure gewerk om verkeer en mense te vermy. Hy het daardie vroeë oggendlig gebruik om 'n eteriese stad vas te vang. Hy het Parys gewys as 'n grootse kultuur waarvan die oorblyfsels in die hotelle, die binnehowe, die strate en geboue en die argitektuur van sy dag voortduur, wat op sy foto's blyk te wees as 'n oorblyfsel van 'n vervloë dag en era. Daar is iets mitiese aan sy foto's, met hul sagte lig en sagte rande. Daar is min mense op sy foto's, geen moderne industrie en geen Eiffeltoring nie. In plaas daarvan wys hy 'n ander Parys, 'n meer delikate en verfynde een wat onder of onder die moderne, bruisende metropool lê. Baie van die tonele wat hy gefotografeer het, bestaan ​​nog steeds, maar wanneer dit vandag weer gefotografeer word - soos deur Christopher Rauschenberg gedoen - lyk dit meer gehard, skerper, meer gedetailleerd, harder en meer uitbeeldend van gemene strate as in Atget's foto's.
Die foto's van Atget het in die 1920's die aandag getrek van bekende skilders soos Man Ray, Andre Derain, Henri Matisse en Pablo Picasso. Die mede-fotograaf Berenice Abbott kry baie erkenning vir die erkenning wat Atget se foto's ontvang het na die dood van Atget in Frankryk in 1927. Abbott, destyds 'n assistent van die mede-uitlander Man Ray, fotografeer die verouderde Atget. Toe Atget dood is, werk Abbott saam met die Amerikaner Julien Levy om die geld in te samel om 1.500 van die negatiewe en 8.000 afdrukke te bekom. Sy het die volgende veertig jaar sy werk in Amerika bevorder en dit tot erkenning verhef kuns, bo sy oorspronklike reputasie as dokumentasie.
Atget se nalatenskap
In 1968 het die Museum of Modern Art Abbott se versameling van Atget se werk gekoop. Abbott skryf van Atget: "Hy was 'n urbanistiese historikus, 'n Balzac van die kamera, van wie se werk ons ​​'n groot tapisserie van die Franse beskawing kan weef." In 1985 voltooi MoMA die publikasie van 'n reeks boeke met vier volumes wat gebaseer is op sy vier opeenvolgende uitstallings oor Atget se lewe en werk.
Gedurende sy leeftyd en vir 'n paar jaar daarna, word Atget se werk oor die algemeen beskou as dokumentêre fotografie. Kritici en geleerdes beskou egter vandag Atget en sy werk as 'n begin of 'n voorskaduwing van surrealisme. (Kyk na die verslag van Atget in die Victoria and Albert Museum in Londen vir 'n aanbieding van Atget as 'n surrealist.)
Atget, 'n terugblik is in 2007 op die Bibliotheque Nationale in Parys aangebied.
Sommige beter bekende Atget-foto's
Le Quai, ek sal die la Cite, (1925)
Atget, Eugène. Eugène Atget. Millerton, N.Y: Aperture, 1980. ISBN 0893810479
Atget, Eugène. Eugène Atget: 'n seleksie van foto's uit die versameling van die Musée Carnavalet, Parys. New York: Pantheon Books, 1985. ISBN 039474084X
Atget, Eugène. Eugène Atget: Foto's uit die J. Paul Getty Museum. Los Angeles: J. Paul Getty Museum, 2000. ISBN 089236601X
Atget, Eugène. Atget: Parys in detail. Parys: Flammarion, 2002. ISBN 2080107895
Atget, Eugène. Eugène Atget se bome: nuutgevonde foto's uit die Bibliotheque Nationale de France. New York: Distribueerde kunsuitgewers, 2003. ISBN 1891024671
Badger, Gerry. Eugène Atget. London & New York: Phaidon, 2001. ISBN 0714840491
Borcoman, James. Eugene Atget, 1857-1927. Ottawa: National Gallery of Canada, 1984. ISBN 0888845103
Harris, David. Eugène Atget: onbekende Parys. New York: New Press: Distribueer deur W.W. Norton, 2003. ISBN 1565848683
Lemagny, Jean-Claude. Vergeet die Pionier. München en New York: Prestel, 2000. ISBN 379132456X
Nesbit, Molly. Atget se sewe albums. New Haven: Yale University Press, 1992. ISBN 0300035802
Szarkowski, John. Atget. New York: Museum of Modern Art / Callaway; versprei deur Simon en Schuster, 2000. ISBN 0870700944 (Museum of Modern Art); ISBN 0935112561 (Callaway)