Volcano - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
dormant vulkane is die wat tans nie aktief is nie (soos hierbo omskryf), maar kan rusteloos raak of weer uitbars. Verwarring kan egter ontstaan ​​omdat baie vulkane volgens wetenskaplikes beskou word aktiewe word na verwys as dormant deur leke of in die media.
uitgesterf vulkane is diegene wat wetenskaplikes waarskynlik nie weer sal uitbars nie. Of 'n vulkaan werklik uitgesterf het, is dikwels moeilik om te bepaal. Aangesien kalderas met 'supervolcano' uitbarstingsduur kan hê wat soms in miljoene jare gemeet kan word, sal 'n kaldera wat tienduisende jare nie 'n uitbarsting opgelewer het nie, waarskynlik as slapend beskou word in plaas van uitsterf.
Byvoorbeeld, die Yellowstone Caldera in die Yellowstone Nasionale Park is minstens twee miljoen jaar oud en het nie ongeveer 640,000 jaar gewelddadig uitgebreek nie, hoewel daar relatief onlangs 'n bietjie aktiwiteit was, met hidrotermiese uitbarstings minder as 10.000 jaar gelede en lava vloei ongeveer 70,000 jaar gelede. Om hierdie rede beskou wetenskaplikes nie die Yellowstone Caldera uitgesterf nie. Omdat die kaldera gereeld aardbewings het, 'n baie aktiewe geotermiese stelsel (d.w.s. die geheel van die geotermiese aktiwiteit wat in die Yellowstone Nasionale Park voorkom), en die vinnige snelheid van die grondopbou, beskou baie wetenskaplikes dit as 'n aktiewe vulkaan.
Die dekade-vulkane is 17 vulkane wat deur die International Association of Volcanology and Chemistry of the Earth's Interior (IAVCEI) geïdentifiseer is as 'n besondere studie waardig in die lig van hul geskiedenis van groot, vernietigende uitbarstings en die nabyheid van bevolkte gebiede. Hulle word die naam Dekade-vulkane genoem omdat die projek geïnisieer is as deel van die Verenigde Nasies-geborgde internasionale dekade vir die vermindering van natuurrampe. Die 17 huidige dekade-vulkane is
Avachinsky-Koryaksky (saamgegroepeer), Kamtsjatka, Rusland
Nevado de Colima, Jalisco en Colima, Mexiko
Etna-berg, Sicilië, Italië
Mauna Loa, Hawaii, VSA
Mount Merapi, Sentraal Java, Indonesië
Mount Nyiragongo, Demokratiese Republiek van die Kongo
Mount Rainier, Washington, VSA
Sakurajima, Kagoshima Prefektuur, Japan
Santa Maria / Santiaguito, Guatemala
Santorini, Cyclades, Griekeland
Taal Volcano, Luzon, Filippyne
Teide, Kanariese Eilande, Spanje
Ulawun, Nieu-Brittanje, Papoea-Nieu-Guinee
Vesuvius, Napels, Italië
Elders in die sonnestelsel
Olympus Mons (Latyns, "Mount Olympus") is die hoogste bekende berg in ons sonnestelsel, geleë op die planeet Mars.
Die Aarde se maan het geen groot vulkane nie en geen huidige vulkaniese aktiwiteit nie, hoewel onlangse getuienis daarop dui dat dit steeds 'n gedeeltelik gesmelte kern kan hê.1 Die maan het egter baie vulkaniese kenmerke soos maria (die donkerder kolle op die maan), rilles en koepels.
Die planeet Venus het 'n oppervlak van 90 persent basalt, wat daarop dui dat vulkanisme 'n groot rol gespeel het in die vorming van die oppervlak. Die planeet het moontlik ongeveer 500 miljoen jaar gelede 'n groot gebeurtenis op die aarde gehad2 uit wat wetenskaplikes kan vertel van die digtheid van die impakkraters op die oppervlak. Lavastroom is wydverspreid en vorms van vulkanisme wat nie op die aarde voorkom nie, kom ook voor. Veranderings in die planeet se atmosfeer en waarnemings van weerlig word toegeskryf aan voortdurende vulkaniese uitbarstings, hoewel daar geen bevestiging is van die feit dat Venus nog steeds vulkanies aktief is nie.
Daar is verskillende uitgestorwe vulkane op Mars, waarvan vier groot skildvulkane is wat veel groter is as op aarde. Dit sluit in Arsia Mons, Ascraeus Mons, Hecates Tholus, Olympus Mons en Pavonis Mons. Hierdie vulkane is al miljoene jare uitgesterf, maar die Europese Mars Express ruimtetuie het bewyse gevind dat daar ook in die onlangse verlede vulkaniese aktiwiteite op Mars plaasgevind het.3
Die vulkaan Tvashtar vreet 'n pluim 330 km (205 myl) bo die oppervlak van Jupiter se maan Io uit.
Jupiter se maan Io is die mees vulkanies aktiewe voorwerp in die sonnestelsel as gevolg van gety-interaksie met Jupiter. Dit is bedek met vulkane wat swael, swaeldioksied en silikaatrots uitbreek, en gevolglik word Io voortdurend hervoer. Die lavas is die warmste wat oral in die sonnestelsel bekend is, met temperature van meer as 1 800 K (1 500 ° C). In Februarie 2001 het die grootste aangetaste vulkaniese uitbarstings in die sonnestelsel op Io voorgekom.4 Europa, die kleinste van die Galilese mane van Jupiter, blyk ook 'n aktiewe vulkaniese stelsel te hê, behalwe dat die vulkaniese aktiwiteit geheel en al in die vorm van water is wat op die ysige oppervlak tot ys vries. Hierdie proses staan ​​bekend as cryovolcanism, en is blykbaar die algemeenste op die mane van die buitenste planete van die sonnestelsel.
In 1989 het die ruimtetuig Voyager 2 cryovolcanos (ysvulkane) op Triton, 'n maan van Neptunus, waargeneem en in 2005 het die Cassini-Huygens-sonde fonteine ​​van bevrore deeltjies wat uit Enceladus, 'n maan van Saturnus, uitbars, gefotografeer.5 Die ejecta kan bestaan ​​uit verbindings met water, vloeibare stikstof, stof of metaan. Cassini-Huygens het ook bewyse gevind van 'n metaan-spuitende cryovolcano op die Saturniese maan Titan, wat vermoedelik 'n belangrike bron is van die metaan wat in sy atmosfeer gevind word.6 Daar word gekenmerk dat daar ook cryovolcanism in die Kuiper Belt Object Quaoar aanwesig kan wees.
Gevolge van vulkane
Vulkaniese "inspuiting" Die vermindering van sonstraling as gevolg van vulkaniese uitbarstings Swaeldioksiedvrystellings deur vulkane. Gemiddelde konsentrasie swaeldioksied oor die Sierra Negra-vulkaan (Galapagos-eilande) vanaf 23 Oktober - 1 November 2005
Daar is baie verskillende soorte vulkaniese aktiwiteite en uitbarstings: frutiese uitbarstings (stoom-gegenereerde uitbarstings), eksplosiewe uitbarsting van laasilika (bv. Rholiet), effekiewe uitbarsting van laagsilika-lawa (bv. Basalt), piroklastiese strome, lahars (puinstroom) en koolstofdioksied-emissie. Al hierdie aktiwiteite kan 'n gevaar vir mense inhou. Aardbewings, warmwaterbronne, fumaroles, modderpotte en geisers gaan dikwels saam met vulkaniese aktiwiteite.
Die konsentrasies van verskillende vulkaniese gasse kan baie wissel van een vulkaan na die volgende. Waterdamp is tipies die volopste vulkaniese gas, gevolg deur koolstofdioksied en swaeldioksied. Ander belangrikste vulkaniese gasse sluit waterstofsulfied, waterstofchloried en waterstoffluoried in. 'N Groot aantal gasse en spoorgasse kom ook voor in vulkaniese emissies, byvoorbeeld waterstof, koolstofmonoksied, halokoolstowwe, organiese verbindings en vlugtige metaalchloriede.
Groot, plofbare vulkaniese uitbarstings spuit waterdamp in (H2O), koolstofdioksied (CO2), swaeldioksied (SO2), waterstofchloried (HCl), waterstoffluoried (HF) en as (gesteente gesteente en puimsteen) in die stratosfeer tot hoogtes van 20 tot 20 myl bo die aarde se oppervlak. Die belangrikste gevolge van hierdie inspuitings kom uit die omskakeling van swaeldioksied na swaelsuur (H2SO4), wat vinnig in die stratosfeer kondenseer om fyn sulfaat-aërosols te vorm. Die aërosols verhoog die aarde se albedo - sy weerkaatsing van bestraling vanaf die son na die ruimte - en koel dus die aarde se onderste atmosfeer of troposfeer af; hulle absorbeer egter ook hitte wat vanaf die Aarde uitgestraal is en sodoende die stratosfeer opwarm.
Verskeie uitbarstings gedurende die afgelope eeu het gedurende 'n periode van een tot drie jaar 'n afname in die gemiddelde temperatuur op die aardoppervlak van tot 'n halwe graad (Fahrenheit-skaal) veroorsaak. Die sulfaat-aërosols bevorder ook komplekse chemiese reaksies op hul oppervlaktes wat die chloor- en stikstofchemiese spesies in die stratosfeer verander. Hierdie effek, tesame met verhoogde stratosferiese chloorvlakke van chloorfluorkoolstofbesoedeling, genereer chloormonoksied (ClO), wat osoon vernietig (O3). Namate die aërosols groei en stol, vestig hulle hul in die boonste troposfeer waar hulle dien as kerne vir sirkelwolke en verander die aarde se stralingsbalans verder. Die meeste waterstofchloried (HCl) en waterstoffluoried (HF) word opgelos in waterdruppels in die uitbarstingswolk en val vinnig op die grond as suurreën. Die ingespuit as val ook vinnig uit die stratosfeer; die meeste daarvan word binne 'n paar dae tot 'n paar weke verwyder. Laastens laat ontplofbare vulkaniese uitbarstings die kweekhuisgas koolstofdioksied vry en bied dus 'n diep bron van koolstof vir biogeochemiese siklusse.
Gasvrystellings van vulkane lewer 'n natuurlike bydrae tot suurreën. Vulkaniese aktiwiteit stel jaarliks ​​ongeveer 130 tot 230 teragramme (145 miljoen tot 255 miljoen kort ton) koolstofdioksied vry.7 Vulkaniese uitbarstings kan aërosols in die aarde se atmosfeer inspuit. Groot inspuitings kan visuele effekte soos buitengewone kleurryke sonsondergange veroorsaak en die wêreldklimaat beïnvloed hoofsaaklik deur dit af te koel. Vulkaniese uitbarstings bied ook die voordeel dat voedingstowwe in die grond gevoeg word deur die verweringsproses van vulkaniese gesteentes. Hierdie vrugbare grond dra by tot die groei van plante en verskillende gewasse. Vulkaniese uitbarstings kan ook nuwe eilande skep, aangesien die magma afkoel en stol by kontak met die water.
Geloof in die verlede
Kircher se model van die interne brande van die aarde, vanaf Mundus Subterraneus
Baie antieke verhale skryf vulkaniese uitbarstings toe aan bonatuurlike oorsake, soos die optrede van gode of demigode. Een vroeë idee hierteen was Jesuïet Athanasius Kircher (1602-1680), wat getuie was van uitbarstings van Aetna en Stromboli, daarna die krater van Vesuvius besoek en sy siening van 'n aarde met 'n sentrale vuur gepubliseer wat verband hou met talle ander veroorsaak deur die brand van swael, bitumen en steenkool.
Verskillende verduidelikings vir vulkaangedrag is voorgestel voordat die moderne begrip van die aarde se mantelstruktuur as halfvaste materiaal ontwikkel is. Dekades lank was hulle bewus daarvan dat kompressie en radioaktiewe stowwe hittebronne kan wees, maar hulle bydraes is veral verdiskonteer. Vulkaniese werking is dikwels toegeskryf aan chemiese reaksies en 'n dun laag gesmelte rots naby die oppervlak.
Die vulkaan verskyn as 'n aanklag in die heraldiek.
↑ MA Wieczorek, BL Jolliff, A. Khan, ME Pritchard, BP Weiss, JG Williams, LL Hood, K. Righter, CR Neal, CK Shearer, IS McCallum, S. Tompkins, BR Hawke, C. Peterson, J, J Gillis en B. Bussey, "Die grondwet en die struktuur van die maan-binneland." Resensies in Mineralogie en Geochemie 60(1) (2006): 221-364.
↑ D. L. Bindschadler, Magellan: 'n Nuwe siening van Venus se geologie en geofisika. Resensies van geofisika, Julie 1995. Ontsluit 18 Mei 2018.
↑ Gletsers, vulkaniese en fluviale aktiwiteite op Mars: nuutste beelde Europese Ruimte-agentskap, 25 Februarie 2005. Ontsluit 18 Mei 2018.
↑ Buitengewone helder uitbarsting by die grootste mededingers in die sonnestelsel. W. M. Keck Sterrewag, 13 November 2002. Ontsluit 18 Mei 2018.
↑ Cassini vind 'n atmosfeer op Saturnus se maan Enceladus. Jet Propulsion Laboratory. 18 Mei 2018 herwin.
↑ David L Chandler, koolwaterstofvulkaan wat op Titan ontdek is Nuwe wetenskaplike, 8 Junie 2005. 8 Mei 2018 herwin.
↑ Vulkaniese gasse kan skadelik wees vir die gesondheid, plantegroei en infrastruktuur van die Amerikaanse geologiese opname. 18 Mei 2018 herwin.
Cas, R. A. F., en J. V. Wright. Vulkaniese suksesse. Norwell, MA: Unwin Hyman Inc., 1987. ISBN 0045520224
Macdonald, Gordon A., en Agatin T. Abbott. Vulkane in die see. Honolulu, HI: University of Hawaii Press, 1970. ISBN 0824808320
Marti, Joan, en Gerald Ernst. Vulkane en die omgewing. Cambridge, UK: Cambridge University Press, 2005. ISBN 0521592542
Ollier, Cliff. Vulkane. Oxford, UK: Basil Blackwell, 1988. ISBN 0631159770
Sigurðsson, Haraldur (red.) Ensiklopedie van vulkane. Burlington, MA: Academic Press, 1999. ISBN 012643140X Dit is 'n verwysing gerig op geoloë, maar baie artikels is toeganklik vir nie-professionele persone.
Alle skakels is op 18 Mei 2018 opgespoor.
Hoe vulkane werk deur Tom Harris.
Hoe vulkane werk - Opvoedkundige hulpbronne oor die wetenskap en prosesse agter vulkane, bedoel vir universiteitstudente in geologie, vulkanologie en onderwysers in aardwetenskap.
Natuurrampe - vulkaan 'n Groot navorsings webwerf vir kinders.
Mount St. Helens Post-Eruption Chemistry Database Hierdie versameling bevat foto's van Mount St. Helens, na die uitbarsting, wat gedurende drie jaar geneem is om 'n blik op die menslike sowel as die wetenskaplike aspekte van die bestudering van die uitbarsting van 'n vulkaan te gee.
Mount St. Helens Succession Collection Hierdie versameling bestaan ​​uit 235 foto's in 'n studie van planthabitatte na die uitbarsting van die St. Helens-berg op 18 Mei 1980.
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Volcano