Klimaat wetenskap ontdekkings: 1820 - 1930
bron Image SKS CC3.0 | Duitse Translatiion Groot or klein
200-Jaar van wetenskaplike ontdekking van Global Climate Change
Aangepas uit Artikel John Mason se SkepticalScience.com
In die 1820's in Frankryk het Jean Fourier die gedrag van hitte ondersoek toe sy berekeninge aan die lig gebring het dat die aarde nie so warm moet wees soos dit is nie. Die aarde is te klein en te ver van die son af sodat dit so warm en leefbaar kan wees as wat dit is. Op sy eie is sonstraling nie genoeg nie. Wat het die aarde dan warm gemaak? Terwyl hy oor hierdie vraag nadink, kom hy met 'n paar voorstelle. Onder hulle is die idee dat hitte-energie van die son die atmosfeer van die aarde binnedring, en dat sommige nie weer in die ruimte ontsnap nie. Die verwarmde lug, vermoed hy, moet optree as 'n soort isolerende kombers. Hy het die wat nou algemeen bekend staan ​​as die kweekhuiseffek beskryf. Fourier was die eerste wat dit gedoen het.
In die 1820's het Fourier nie die tegnologie gehad om die nodige metings te maak om sy hipotese te ondersoek nie. Dekades later het die Victoria-natuurhistorikus, John Tyndall, 'n nuwe perspektief op Fourier se vraag en voorstel gebring. As ywerige bergklimmer het Tyndall bewyse van klimaatsgeïnduseerde veranderinge in yskappe waargeneem, en hy het eksperimente gedoen om die eienskappe van hitte vang te meet. Dit het gelei tot sy ontdekking dat waterdamp en koolstofdioksied goed is om hitte te vang.
Tyndall se insigte het die belang van 'n Sweedse wetenskaplike gevang. Svante Arrhenius het agtergekom dat die aarde se temperatuur nie deur waterdamp gereguleer word nie, omdat dit vinnig in en uit die atmosfeer herwin. Inteendeel, hy het gesien dat koolstofdioksied die temperatuur direk reguleer, want dit is 'n langlewende inwoner van die atmosfeer wat met verloop van tyd relatief stadig verander.
Terwyl Arrhenius hierdie kwessies ondersoek het, werk hy saam met sy kollega Arvid Hogbom, 'n Sweedse geoloog wat natuurlike koolstofdioksiedsiklusse ondersoek het. Hogbom het dit ontdek CO2 emissies van steenkoolverbrandingsfabrieke was soortgelyk aan emissies van sommige natuurlike bronne. Die twee ondersoekers het gevra wat sou gebeur as die uitstoot van menslike bronne oor eeue heen toegeneem het. Arrhenius het bereken dat die verdubbeling van die konsentrasie van CO2 in die atmosfeer die wêreldwye gemiddelde temperatuur met 5 tot 6 ° C sou verhoog. Sy gevolgtrekking is betwis en nie aanvaar nie. Bevestiging sal dekades duur.