Amerikaanse burgeroorlog: bevolking van die suide in 1860 - Inligting - 2022
Amerikaanse burgeroorlog: bevolking van die suide in 1860
Kaart van die Konfederasie, wat die totale bevolking van die state toon volgens die sensus van 1860.
Onderwerpindeks van die Amerikaanse burgeroorlog
Bevolking van die Verenigde State in 1860, volgens ras en geslag
Wys bronne -inligting Wys uitgewerinligting
Aantal militêre sterftes in die Verenigde State in groot oorloë 1775-2021
Swart en slawe bevolking in die Verenigde State 1790-1880
Aantal ongevalle by die beleg van Vicksburg 1863
Soldaatloon in die Amerikaanse burgeroorlog 1861-1865, volgens rang
Registreer binne enkele sekondes en kry eksklusiewe funksies.
$ 39 per maand*
Hierdie funksie is beperk tot ons korporatiewe oplossings.
Kontak ons ​​gerus om aan die gang te kom met volledige toegang tot dossiere, voorspellings, studies en internasionale data.
Die belangrikste sleutelsyfers gee u 'n kompakte opsomming van die onderwerp van 'Amerikaanse burgeroorlog' en neem u direk na die ooreenstemmende statistieke.
Aantal soldate tydens die Amerikaanse burgeroorlog 1861-1865
Bevolking van die Verenigde State 1860, volgens ras
Aantal slagoffers tydens die Slag van Gettysburg 1863
Aantal slagoffers tydens die Slag van Antietam 1862
Oorsaak van die Konfederale sterftes in Unie-krygsgevangenekampe in die Amerikaanse burgeroorlog 1861-1865
Finansiële reserwes in die Verenigde State voor die burgeroorlog 1861, per streek
Noordelike voordele in die burgeroorlog: bevolking, industriële kapasiteit en spoorweë help die noorde
Die voordele wat die Noorde aan die begin van die Amerikaanse burgeroorlog geniet het, moes gewees het op 'n kort konfrontasie, in ooreenstemming met die aanvanklike skatting van generaal Winfield Scott. Selfs 'n bekommerde, maar selfversekerde Abraham Lincoln beskou sy reaksie as 'n "polisie -aksie" wat daarop gemik is om die weerbarstige state terug te bring in die Unie. Tog was dit die enorme voordele van die Noorde wat uiteindelik die oorsaak van die Unie kon laat seëvier, aangesien oorlogsdoelwitte en strategieë in onvoorwaardelike oorgawe verander het.
Voordele van die Unie in 1861
Toe die oorlog aanbreek, het die noorde 'n totale bevolking van twee en twintig miljoen mense gehad, waarvan 1,3 miljoen as industriële werkers gewerk het. Die Suide het slegs nege miljoen mense gehad, met 110 000 as nywerheidswerkers. Boonop, soos die sensus van 1860 toon, het baie suidelike graafskappe 'n meerderheid nie-blanke persone, slawe, wat nie in die oorlogspoging ingeroep sou word nie, behalwe die gewone versorging van landbou-ondernemings. In Suid -Carolina was die slawe -bevolking meer as 100,000 meer as die blanke bevolking.
Immigrasiepatrone het aan die begin van die burgeroorlog en gedurende die oorlog bestendig gebly. Die Iere het een van die grootste immigrantegroepe voor die burgeroorlog bestaan, wat hulle meestal in die groot stedelike sentra van die noorde gevestig het. Burgeroorlogstatistieke toon die voordeel van immigrante wat die bevolkingsgrootte betref. Meer as 170 000 Iere het in die leërs van die Unie gedien, vergeleke met 40 000 vir die Konfederasie. Duitsers, die ander groot vooroorlogse immigrantegroep, het ook groot getalle bygedra tot die Unie-saak.
Die industriële produksie in die noorde het 'n waarde van $ 1,5 miljard vergeleke met $ 155 miljoen vir die suide. Daarbenewens was die verhouding van tekstiele 17 tot 1. Daar word baie geskryf oor die suidelike militêre tradisie waar elke man 'n vuurwapen gehad het en geweet het hoe om dit te gebruik. Dit word dikwels as 'n suidelike voordeel genoem. Maar in werklike getalle was die verhouding van vuurwapens tussen die noorde en die suide verbysterend 32 tot 1.
Spoorweë het die noorde meer as die suide bevoordeel
Die gebruik van spoorweë sou deurslaggewend wees vir die uiteindelike oorwinning van die Unie. Die vermoë om vinnig soldate en voorrade te vervoer, het die poging om die Konfederasie te verslaan, baie gehelp. Aan die begin van die oorlog spog die Noorde met 22 000 myl se spoor in vergelyking met 9 000 in die Suide. Namate die oorlog gevorder het, het die onvermoë om die suidelike stelsel behoorlik in stand te hou, die Suidelike verdedigingstrategieë benadeel.
Die gebruik van die spoorweë om effektief oorlog te voer, het Pruisiese waarnemers nie ongemerk verbygegaan nie. Pruisiese oorwinning in die Frans-Pruisiese oorlog van 1870 was grootliks te danke aan die Duitse spoorwegstelsel wat meer as twee keer die spoor van die Franse gehad het. Die militêre gebruik van 'n uitgebreide spoorwegstelsel was slegs een oorlogsinnovasie wat die Europeërs geleer het wat die verloop van die oorlog ywerig dopgehou het.
Die Noorde het 'n vloot oorlogskepe gehad wat die suidelike hawens vanaf die eerste weke van die oorlog effektief geblokkeer het. Alhoewel die Suide 'blokkade -hardlopers' sowel as raiders gebruik het wat die skeepvaart van die Unie, soos die CSS Alabama, geteister het, het die Unie -blokkade, deel van generaal Scott se aanvanklike 'anaconda -plan', verhinder dat die Suide noodsaaklik benodigdhede en ammunisie uit Europa ontvang.
Die vergelyking van die leierskapsvaardighede van Abraham Lincoln en Jefferson Davis
Leierskap het ook 'n groot rol gespeel in die noordelike voordeel. Alhoewel die Suide 'n beter militêre leierskap gehad het toe die oorlog begin het, met die meeste veldgraadoffisiere wat uit West Point kom, is die meeste historici dit eens dat Abraham Lincoln 'n beter leier was as Jefferson Davis. Davis se persoonlikheid was koud en skuur. Lincoln was opreg nederig, maar 'n vinnige leerder, het ure in die Library of Congress gelees en selde tussenbeide getree.
In 1861 het die Suide vurig gehoop dat die Noorde hom in staat sou stel om die Unie vreedsaam te verlaat. Tog het selfs Jefferson Davis hierdie oënskynlik naïewe idee bevraagteken toe hy by sy plantasie in Mississippi by die huis aankom en vir sy vrou gesê dat alles verlore gaan. Die industriële en militêre mag van die Noorde het die Suide uiteindelik oorweldig en die noordelike voordele getoon.
Die ekonomiese verskille tussen die noorde en die suide het bygedra tot die styging van die plaaslike bevolking met kontrasterende waardes en visies vir die toekoms.
Die burgeroorlog wat van 1861 tot 1865 oor die hele land woed, was die gewelddadige gevolgtrekking vir dekades van diversifikasie. Geleidelik, gedurende die begin van die negentiende eeu, het die noorde en die suide verskillende paaie gevolg en ontwikkel tot twee verskillende en baie verskillende streke.
Die noordelike grond en klimaat het kleiner plaasopstalle bevoordeel eerder as groot plantasies. Die nywerheid het floreer, aangevuur deur meer volop natuurlike hulpbronne as in die suide, en baie groot stede is gestig (New York was die grootste stad met meer as 800 000 inwoners). Teen 1860 het 'n kwart van alle Noordelikes in stedelike gebiede gewoon. Tussen 1800 en 1860 het die persentasie arbeiders wat in landboubedrywe werk drasties gedaal van 70% tot slegs 40%. Slawerny het uitgesterf, in die stede en fabrieke vervang deur immigrante -arbeid uit Europa. Trouens, 'n oorweldigende meerderheid immigrante, sewe uit elke agt, het hulle eerder in die noorde as in die suide gevestig. Vervoer was makliker in die noorde, wat spog met meer as twee derdes van die spoorweë in die land, en die ekonomie was aan die toeneem.
Veel meer Noordelinge as Suid -Afrikaners het aan die Whig/Republikeinse politieke party behoort, en hulle was baie meer geneig om loopbane in die sakewêreld, medisyne of onderwys te volg. Trouens, 'n ingenieur was ses keer meer geneig om uit die noorde as uit die suide te kom. Noordelike kinders was effens meer geneig om skool te gaan as kinders uit die suide.
In teenstelling met die fabriek, was die plantasie 'n sentrale kenmerk van die Suidelike lewe. (Library of Congress)
Die vrugbare grond en die warm klimaat van die Suide het dit ideaal gemaak vir grootskaalse plase en gewasse soos tabak en katoen. Omdat die landbou so winsgewend was, het min Suid -Afrikaners 'n behoefte aan industriële ontwikkeling gesien. Tagtig persent van die arbeidsmag het op die plaas gewerk. Alhoewel twee derdes van die Suidlanders glad nie slawe besit nie, was die "besondere instelling" van die Suide teen 1860 onlosmaaklik verbonde aan die ekonomie en kultuur van die streek. Trouens, daar was amper net soveel swartes - maar slawe en vry - in die Suide as wat daar blankes was (4 miljoen swartes en 5,5 miljoen blankes). Daar was geen groot stede behalwe New Orleans nie, en die meeste wat wel bestaan ​​het, was aan riviere en kuste geleë as skeepshawe om landbouprodukte na Europese of noordelike bestemmings te stuur.
Slegs 'n tiende van die Suid-Afrikaners het in stedelike gebiede gewoon en vervoer tussen stede was moeilik, behalwe deur water. Slegs 35% van die land se treinspore was in die suide geleë. In 1860 het die Suid -Afrikaanse landbou -ekonomie ook begin stilstaan ​​terwyl die noordelike vervaardigers 'n oplewing beleef.
'N Effens kleiner persentasie wit Suidlanders was geletterd as hul eweknieë in die noorde, en kinders in die suide het geneig om minder tyd op skool deur te bring. As volwassenes was die Suid -Afrikaanse manne geneig om aan die Demokratiese politieke party te behoort en het hulle na militêre loopbane sowel as die landbou aangewend.
Trans-Atlantiese slawerny begin in die vroeë sestiende eeu, toe die Portugese en Spaanse met geweld gevange Afrika-slawe na die Nuwe Wêreld gebring het om vir hulle te werk. Die Britse Ryk het op groot skaal slawerny aan Noord -Amerika bekendgestel, en die ekonomie van die Britse kolonies daar was afhanklik van slawe -arbeid, veral wat die produksie van katoen, suiker en tabak betref. In die sewentiende en agtiende eeu het die aantal slawe wat na die Amerikas gebring is, eksponensieel toegeneem, en tydens die Amerikaanse onafhanklikheid was dit wettig in al dertien kolonies. Alhoewel slawerny in die noorde toenemend verbied geraak het, het die aantal slawe gedurende hierdie tyd hoog gebly, aangesien dit eenvoudig van die noorde na die suide verhuis of verkoop is. Dit is ook belangrik om te onthou dat slawe se kinders ook as eiendom beskou is en (afgesien van baie seldsame gevalle) in 'n slawerny gebore is.
Afro-Amerikaanse bevolkingsverspreiding na-emansipasie
Ras was nog altyd 'n baie kontroversiële onderwerp in die Amerikaanse geskiedenis. Ras kan gedefinieer word as 'n eenvoudige kenmerk van 'n persoon, maar dit het baie groter implikasies en etikette in die werklikheid. Ras het 'n klassifikasieproses geword wat betekenis het op sosiale, kulturele en gesaghebbende vlakke (Omi en Winant, 2014, 105). Vanaf 1850 het die Amerikaanse sensus die "mulatto " ras -kategorie ingesluit as 'n poging om te ondersoek hoe die vermenging van twee rasse 'n persoon beïnvloed (Hochschild en Powell, 2008, 68). Dit was die begin van 'n obsessie met rassemengsels van raswetenskaplikes wat teen 1930 geëindig het (Hochschild en Powell, 2008, 71). Hierdie obsessie het geëindig en wat gevolg het, was 'n spesifieke rassehiërargie (Hochschild en Powell, 2008, 71). Hierdie pos fokus op die kategorieë wit en swart rasse in hierdie pos met betrekking tot die verspreiding van die bevolking oor hierdie tyd. Die swart bevolking in Amerika was tot die sensus van 1870 sterk beperk tot gevolg van slawerny, maar na die emansipasieverkondiging het hulle die vryheid gehad om te beweeg. Na die burgeroorlog het die Amerikaanse bevolking nou sosiale definisies gestel oor wat dit beteken om swart of wit te wees (Hochshild en Powell, 2008, 71). Ek kyk na hoe hierdie definisies die verandering in swart en wit bevolkingsvlakke in vier verskillende streke van die land in hierdie pos beïnvloed het.
Ek het data uit die Integrated Public-Use Microdata Series (IPUMS) vir hierdie projek versamel. Ek het 1% monsters van die jare 1850-1960 ingesluit. Ek het die SEX, RACE, REGION en PERWT veranderlikes van hierdie monsters gebruik vir my navorsing. Die PERWT -veranderlike verteenwoordig die steekproefgewig van elke individu. Die SEX- en RACE -veranderlikes dui die geslag en rasprofiel van die persoon aan. Ek skei die RACE -veranderlike in wit, swart en ander. Die blanke kategorie bevat die blanke bevolking van die Verenigde State, wat die meeste Europese immigrante sowel as Mexikaanse immigrante tot in die vroeë 20ste eeu insluit. Die swart kategorie omvat alle persone wat hulself as swart rapporteer, sowel as diegene wat as mulatto geklassifiseer is (in die sensus van 1850-1930), quadroon of octaroon (in die sensus van 1890-1930). Die ander kategorie ras verteenwoordig mense wat nie in die blanke of swart rassegroepe val nie. Die REGION -veranderlike dui die streek aan waar elke individu tans woon gedurende die jaar van die sensus. Ek verdeel die REGION -veranderlike in hierdie vier kategorieë: Noordoos, Suid, Midde -Weste en Wes.
Ek het die vrye bevolking van Amerika volgens ras, geslag en streek geteken om te sien hoe die verspreiding van die swart bevolking per streek verander het na die emansipasie van slawerny. Ek het ook die verskillende rasse bevolkings as persentasies van die totale bevolking in elke streek geteken om te sien hoe die persentasie van die bevolking oor tyd verander. Ek het twee grafieke gemaak wat elke geslag en streek sy eie beeld gee. Ek het die ras -kategorieë wat ek geskep het, gebruik om die balke op elke figuur in te vul. Die blou gedeelte van elke balk stel die wit bevolking voor, die rooi die swart bevolking, en die groen illustreer die ander ras -kategorie. Die kode vir my projek kan hier gevind word.
Figuur 1 illustreer die totale bevolking van elke streek volgens geslag en ras van die sensus van 1850-1960. Daar is 'n skerp sprong in die swart bevolking in die suide tussen die sensus van 1860 en 1870 na die burgeroorlog as gevolg van die sensus wat die pas bevryde swart bevolking getel het. Daar is ook 'n konstante toename in die bevolking van elke ras -kategorie in elke streek en deur beide geslagte gedurende hierdie tydperk. In die Weste kan ons 'n eksponensiële toename in die totale bevolking gedurende hierdie tydperk sien. Hierdie toename in die bevolking in die weste is te danke aan die toename in die aantal blankes in die streek. Na die emansipasie van slawerny het beide manlike en vroulike swart persone 'n aansienlike deel van die suidelike bevolking geword. Terwyl die totale bevolking van die Suidelike streek gedurende hierdie tydperk baie toeneem, neem die swart bevolking skaars daarmee toe. Die blanke bevolkingsaanwas in die Suide oorskadu die swart en ander bevolkingsverhogings. Die noordooste begin nie met 'n beduidende toename in sy swart bevolking na die burgeroorlog soos die Suide nie, maar geleidelik oor hierdie tydperk. Hierdie verskil tussen die noordooste en die suide is te wyte aan die aansienlik laer aantal slawe in die noordooste wat die bevolking sou toeneem nadat hulle bevry is. Die algehele styging in die noordoostelike bevolking is soortgelyk aan die styging in die noordoostelike swart bevolking. Dieselfde verhaal speel af in die Midde -Weste. Daar is 'n sterker bevolkingsaanwas in die Midde -Weste as in die noordooste, maar daar is ook 'n bestendige toename in die swart bevolking soos in die noordooste. Daar is geen verskil tussen die populasiepatrone van mans en vroue nie.
Figuur 2 illustreer dieselfde data as figuur 1, maar dit wys elke ras -kategorie as 'n persentasie van die totale bevolking van elke streek. Hierdie grafiek toon meer oor hoe die swart bevolking van streek tot streek migreer. In die Weste, soos in figuur 1, vorm die swart bevolking gedurende hierdie tydperk nie 'n beduidende deel van die bevolking nie. Die bevolking van die Suide verander na die burgeroorlog van byna heeltemal wit na ongeveer 60% wit en 40% swart in die sensus van 1870. Soos die tyd aanstap, neem die persentasie van die swart bevolking in die Suide af totdat dit teen 1960 in die helfte tot ongeveer 20% van die totale bevolking in die suide verminder word. 'n paar persent toename van die swart bevolking as deel van die geheel. Die swart persentasie van die totale bevolking neem geleidelik toe tot ongeveer 5% in 1960.
Hierdie resultate illustreer die onvermoë van die swart bevolking om uit die suide na ander streke van die land te migreer. Ek het aanvaar dat die swart bevolking die suide na die burgeroorlog sou wou verlaat weens die uiterste rassisme wat in die Suide beoefen word. Die swart bevolking het gedurende hierdie tydperk 'n kleiner persentasie van die totale bevolking in die Suide geword, nie omdat hulle in groot getalle weg is nie, maar omdat die blanke bevolking baie vinniger gegroei het as die swart bevolking in die streek. Figuur 1 toon trouens dat die swart bevolking elke jaar in die Suide toegeneem het. Daar is bewyse vir 'n mate van migrasie na ander streke, maar die verandering in persentasie van die swart bevolking as 'n deel van die totale bevolking in die ander streke is baie klein. Dit illustreer dat óf die swart bevolking nie na die emansipasie van slawerny uit die Suide wou trek nie, dat die Suide die swart bevolking suksesvol in dieselfde gebied gehou het as 'n daad van oorheersing, of 'n kombinasie van beide.
Tera W. Hunter (1993) Oorheersing en verset: die politiek van huishoudelike arbeid in New South Atlanta, Arbeidsgeskiedenis, 34:2-3, 205-220.
Hochschild, Jennifer L., en Brenna Marea Powell. "Rasse-herorganisasie en die Amerikaanse sensus 1850–1930: Mulatte, halfrasse, gemengde ouerskap, Hindoes en die Mexikaanse ras." Stoet. in Am. Pol. Dev. Studies in Amerikaanse politieke ontwikkeling 22.01 (2008): 59-96. Druk.
Konfrontasie met burgeroorlogsevisionisme: waarom die suide oorlog toe gegaan het
Die herskrywing van die geskiedenis op enige gebied is slegs moontlik as: (1) die publiek nie genoeg weet van spesifieke gebeurtenisse om beswaar te maak wanneer 'n verkeerde siening ingebring word nie of (2) die ontdekking van voorheen onbekende historiese materiaal nuwe feite aan die lig bring wat vereis 'n regstelling van die vorige siening.Historiese revisionisme-die herskrywing van ''n aanvaarde, gewoonlik lang standpunt ... veral 'n hersiening van historiese gebeure en bewegings' 1-is egter slegs op die eerste manier suksesvol.
Gedurende die afgelope sestig jaar het baie groepe, wat 'n algemene gebrek aan openbare kennis oor bepaalde bewegings of gebeure gebruik het, 'n beroep op die publiek gedoen oor verskillende revisionistiese sienings om hul spesifieke agenda te regverdig. Byvoorbeeld, diegene wat aktivistiese howe gebruik om beleid te bevorder wat hulle nie in die normale wetgewende proses kan deurvoer nie, verdedig geregtelike mishandeling deur drie histories ongegronde leerstellings te beweer: (1) die regbank moet die minderheid beskerm teen die meerderheid (2) die regbank bestaan om die optrede van elektiewe liggame te hersien en reg te stel en (3) die regbank is die beste toegerus om die kultuur te "ontwikkel" na die behoeftes van 'n steeds veranderende samelewing. Hierdie aansprake word veral weerlê deur oorspronklike grondwetlike geskrifte Die federalistiese referate. (Sien ook die WallBuilders -boek, Beperking van geregtelike aktivisme.)
Diegene wat 'n sekulêre openbare plein nastreef, probeer hul agenda regverdig deur te beweer dat die stigters: (1) ateïste, agnostici en deïste was, en (2) 'n streng skeiding van kerk en staat in die Grondwet neergeskryf het wat uitsluiting vereis van godsdienstige uitdrukkings uit die openbare arena. Hierdie bewerings kan ook maklik weerlê word deur die skrywers en die openbare handelinge van die stigters. (Sien ook die WallBuilders -boek, Oorspronklike bedoeling.)
'N Derde voorbeeld van historiese revisionisme behels die bewering dat die afstigting van die suidelike state van 1860-1861 wat die burgeroorlog veroorsaak het, nie 'n gevolg was van die slawerny-kwessie nie, maar eerder van onderdrukkende federale ekonomiese beleid. Byvoorbeeld, 'n gedenkplaat in die Texas State Capitol verklaar:
Omdat ons in liefde en eer die heldedade van diegene wat by die Konfederale Weermag aangesluit het en sy vlag gesteun het in liefde en eer wil voortbestaan, het ons, die kinders van die Suide, saam verenig in 'n organisasie genaamd "Children of die Konfederasie ", waarin ons krag, entoesiasme en liefde vir geregtigheid sy invloed kan uitoefen. Daarom belowe ons onsself om suiwer ideale te bewaar om ons veterane te eer om te studeer en te onderrig waarhede van die geskiedenis (een van die belangrikste is dat die oorlog tussen die state nie 'n opstand was nie, en ook nie die onderliggende oorsaak daarvan was om slawerny te onderhou nie), en om altyd op te tree op 'n manier wat eer betoon op ons edele en patriotiese voorouers. (klem bygevoeg)
Ander bronne maak dieselfde vals bewering, 2 maar vier noemenswaardige kategorieë van konfederale rekords weerlê hierdie bewerings en toon onteenseglik aan dat die suide se begeerte om slawerny te bewaar onteenseglik was die dryfveer vir die stigting van die Konfederasie.
1. Suider -sakiedokumente
Van Desember 1860 tot Augustus 1861 vergader die suidelike state afsonderlik in hul onderskeie staatsbyeenkomste om te besluit of hulle van die Unie wil afskei. Op 20 Desember 1860 het Suid -Carolina die eerste staat wat bevestigend besluit het, en sy afskeidingsdokument het herhaaldelik verklaar dat hy die Unie verlaat om slawerny te bewaar:
Die toenemende vyandigheid van die nie-slawe-houers [dws noordelike] state teen die instelling van slawerny het gelei tot die verontagsaming van hul verpligtinge. . . . [Hulle] het die instelling van slawerny as sondig bestempel. . . . Hulle het duisende van ons slawe aangemoedig en bygestaan ​​om hul huise te verlaat [deur die Underground Railroad]. . . . 'N Geografiese lyn is oor die hele Unie getrek, en al die state noord van die lyn het verenig in die verkiesing van 'n man tot die hoë amp van president van die Verenigde State [Abraham Lincoln] wie se opinies en doelwitte vyandig is teen slawerny. Hy moet die administrasie van die gemeenskaplike regering toevertrou, omdat hy verklaar het dat "die regering nie permanent 'n half slaaf, half vry" kan verduur nie, en dat die openbare gedagtes moet berus in die oortuiging dat slawerny besig is om uit te sterf. . . . Die slawerny-state sal nie meer die mag van selfregering of selfbeskerming hê nie [oor die kwessie van slawerny]. . . 3
Na sy afstigting het Suid -Carolina die ander suidelike state versoek om saam met hulle 'n suidelike konfederasie saam te stel en verduidelik:
Ons. . . [ontbind] 'n vakbond met konfederate wat nie slawehou nie en soek 'n konfederasie met slawehoustate. Ondervinding het bewys dat slawehoustate nie veilig kan wees onderworpe aan state wat nie slawe is nie. . . . Die mense van die Noorde het ons nie laat twyfel oor hul ontwerp en beleid nie. Verenigde as 'n afdeling in die laat presidentsverkiesing, het hulle as eksponent van hul beleid gekies een [Abraham Lincoln] wat openlik verklaar het dat al die state van die Verenigde State Vrystate of slawestate moet wees. . . . Ten spyte van alle vrywaring en beroepe (dws maatreëls soos die Corwin -wysiging, wat geskryf is om die suidelike state te verseker dat die kongres nie slawerny sou afskaf nie), kan daar slegs een einde wees deur die suide aan die heerskappy van 'n afdeling teen -slawerheidsregering in Washington en die doel, direk of indirek, moet die emansipasie van die slawe van die Suide wees. . . . Die mense van die noorde wat nie slawehou nie, is nie 'n veilige medewerker van die slawehou-suide onder 'n gemeenskaplike regering nie. . . . Burgers van die slawehoustate van die Verenigde State! . . . Suid -Carolina begeer geen noodlot apart van u s'n nie. . . . Ons vra u om saam met ons 'n Konfederasie van Slawehoustate te vorm. 4
Op 9 Januarie 1861 word Mississippi die tweede staat wat afskei en kondig aan:
Ons posisie word deeglik geïdentifiseer met die instelling van slawerny - die grootste materiële belang van die wêreld. . . . [A] slag teen slawerny is 'n slag vir handel en beskawing. Die slag is lankal op die instelling gerig en was op die punt om die voleinding daarvan te bereik. Ons het geen ander keuse gehad nie as onderwerping aan die mandate van afskaffing of ontbinding van die Unie, wie se beginsels ondermyn is om ons ondergang uit te werk. Dat ons nie die gevare vir ons instelling [slawerny] oorskat nie, sal 'n verwysing na 'n paar feite voldoende bewys. Die vyandigheid teenoor hierdie instelling het begin voor die aanneming van die Grondwet en het tot uiting gekom in die bekende Ordonnansie van 1787. [Op 13 Julie 1787, toe die nasie steeds onder die Statute van die Konfederasie regeer het, het die Kontinentale Kongres die Noordwestelike Ordonnansie aanvaar (wat Mississippi hier die "bekende Ordonnansie van 1787" noem). In daardie verordening is bepalings uiteengesit waarin die Noordwestelike gebied state in die Verenigde State kan word, en uiteindelik die state Ohio, Indiana, Illinois, Michigan, Wisconsin en Minnesota uit die gebied gevorm is. As 'n vereiste vir staatskaping en toetrede tot die Verenigde State, het artikel 6 van die verordening bepaal: "Daar mag geen slawerny of onwillekeurige diensbaarheid op genoemde gebied wees nie."
Toe die Grondwet die Statute van die Konfederasie vervang, het die stigterslede die 'Noordwes-verordening' weer goedgekeur om te verseker dat dit voortdurend doeltreffend was onder die nuwe Grondwet. Onderteken deur president George Washington op 7 Augustus 1789, het dit die verbod op slawerny behou.
Aangesien meer gebiede geleidelik aan die Verenigde State afgestaan ​​is (die Suidelike Gebied - Mississippi en Alabama, die Missouri -gebied - Missouri en Arkansas, ens.), Het die Kongres die vereistes van die Ordonnansie op die nuwe gebiede toegepas. Mississippi het oorspronklik die Verenigde State binnegekom onder die vereiste dat dit nie slawerny sou toelaat nie, en dit maak hier beswaar teen nie net die vereiste van sy eie toelating tot die Verenigde State nie, maar ook teen die vereiste vir toelating van ander state.]. . . Dit het gegroei totdat dit die eiendomsreg in slawe ontken en die beskerming teen die reg op die see weier [Kongres verbied die invoer van slawe in Amerika in 1808], in die gebiede [in die Noordwes -verordening van 1789, die Missouri -kompromis van 1820, die kompromie van 1850 en die Kansas-Nebraska Act van 1854], en oral waar die regering van die Verenigde State jurisdiksie gehad het. . . . Dit bepleit neger gelykheid, sosiaal en polities. . . . Ons moet óf onderwerp word aan agteruitgang en aan die verlies van eiendom [dws slawe] ter waarde van vier miljarde geld, óf ons moet afskei van die Unie wat deur ons vaders opgerig is om hierdie sowel as alle ander soorte eiendom te beveilig. 5
(Let daarop dat die bewering van die Unie dat swartes en blankes 'sosiaal en polities' gelyk was, 'n eis wat te suiwer was vir die suidelike demokrate om te verdra.)
Na sy afstigting het Mississippi Fulton Anderson na die afskeidingsbyeenkoms in Virginia gestuur, waar hy aan sy afgevaardigdes gesê het dat Mississippi afgestig het omdat hulle eenparig 'n dokument goedgekeur het wat die griewe van die suidelike mense oor die slawerny -kwessie uiteensit. 6
Op 10 Januarie 1861 het Florida die derde staat geword wat afgestig het. In sy voorlopige besluite waarin redes vir afskeiding uiteengesit is, erken dit:
Alle hoop om die Unie te behou op voorwaardes wat ooreenstem met die veiligheid en eer van die slawehoustate, is finaal verdwyn deur die onlangse aanduidings van die sterkte van die anti-slawerny sentiment in die Vrystate. 7
Op 11 Januarie 1861 het Alabama die vierde staat geword wat afgestig het. Net soos die drie state voor haar, het Alabama se dokument slawerny aangehaal, en dit het ook die verkiesingsoorwinning van die Republikeine in 1860 as 'n verdere rede vir afskeiding genoem, spesifiek veroordeel. . .
. . . die verkiesing van Abraham Lincoln en Hannibal Hamlin in die ampte van president en vise-president van die Verenigde State van Amerika deur 'n seksieparty [die Republikeine], wat vyandiggesind is teenoor die binnelandse instellings [slawerny] en die vrede en veiligheid van die mense van die staat Alabama. . . 8
Georgië beroep op dieselfde manier die Republikeinse oorwinning van 1860 as 'n rede tot afstigting en verduidelik:
'N Kort geskiedenis van die opkoms, vordering en beleid van anti-slawerny en die politieke organisasie in wie se hande die administrasie van die federale regering gepleeg is (dit wil sê die Republikeinse Party), sal die uitgesproke uitspraak van die mense van Georgië ten volle regverdig [ ten gunste van afstigting]. Die party van Lincoln, onder die huidige naam en organisasie, die Republikeinse Party genoem, is van onlangse oorsprong. Dit word erken dat dit 'n party teen slawerny is. . . . Die verbod op slawerny in die gebiede, vyandigheid daarteenoor, die gelykheid van die swart en wit rasse, miskenning van alle grondwetlike waarborge in sy guns, is met vrymoedigheid deur sy [Republikeinse] leiers verkondig en deur sy volgelinge toegejuig. . . . [Die] afskaffers en hul bondgenote in die noordelike state was voortdurend besig om ons instellings [dws slawerny] te ondermyn. 9
Waarom was die oorwinning van die Republikeinse verkiesing 'n rede tot afskeiding? Omdat die Republikeinse Party in Mei 1854 gestig is oor die byna unieke kwessie van opposisie teen slawerny (sien WallBuilders se werk, Amerikaanse geskiedenis in swart en wit). Slegs ses jaar later (in die verkiesing van 1860) het kiesers die Republikeine beheer oor die federale regering gegee en hulle die presidentskap, die Huis en die Senaat toegeken.
Die Republikeinse agenda was duidelik, vir elke platform sedert die aanvang daarvan slawerny met vrymoedigheid veroordeel het. Toe die Amerikaanse hooggeregshof in 1857 die Dred Scott -uitspraak gelewer het om slawerny te beskerm en te verklaar dat die kongres dit selfs in federale gebiede nie kon verbied nie, het die Republikeinse platform die uitspraak ten sterkste veroordeel en die reg van die kongres herbevestig om slawerny in die gebiede te verbied. 11 Maar met 'n teenoorgestelde standpunt het die Demokratiese platform die Dred Scott-uitspraak 12 en die voortsetting van slawerny 13 geprys en ook alle pogings teen slawerny en afskaffing hardop veroordeel. 14
Die antagonistiese standpunt tussen die twee partye oor die slawerny-kwessie was duidelik, en toe kiesers in 1860 aan die Republikeine beheer oor die federale regering gee, het die Demokratiese state in die suidelike slawe-besit die spreekwoordelike 'handskrif aan die muur' gesien en die Verenigde State onmiddellik verlaat voordat Republikeine kon maak hul beloftes teen slawerny goed. Dit is om hierdie rede dat soveel van die afgesonderde state in hul afskeidingsdokumente na die Republikeinse oorwinning verwys het.
Dit was nie net die suidelike demokrate wat die verkiesing van Lincoln en die Republikeine as die doodsklok vir slawerny beskou het nie, maar baie noordelike demokrate was van dieselfde mening. Trouens, die burgemeester van die demokraat in New York, Fernando Wood, val nie net die Republikeinse standpunt oor slawerny aan nie, maar hy dring ook aan op New York om met die Suide saam te tree en af ​​te staan ​​en verduidelik:
Met ons beswaarde broers van die slawestate het ons vriendelike verhoudings en 'n gemeenskaplike simpatie. Ons het nie deelgeneem aan die oorlogvoering oor hul grondwetlike regte [van slawehou] of hul huishoudelike instellings [slawerny] nie. . . . Dit is seker dat 'n ontbinding [afskeiding van die staat New York uit die Unie] nie vreedsaam kan geskied nie, behalwe met die toestemming van die [Republikeinse New York] wetgewer self. . . . [en] dit is nie waarskynlik dat 'n partydige [Republikeinse] meerderheid instem tot 'n skeiding nie. . . . [Waarom] waarom sou New York dan, in plaas daarvan om twee derdes van die uitgawes van die Verenigde State deur haar inkomste te ondersteun, ewe onafhanklik [dws afskei] word? . . . Hierin sou sy die hele en verenigde steun van die suidelike state kry. 15
Ander noordelike demokrate het ook die anti-slawerny-posisies van die Republikeine aangeval-waaronder Samuel Tilden ('n staatsvergadering in New York en later die voorsitter van die staatsdemokrate, staatshoof en daarna presidentskandidaat). Tilden het bevestig dat die suidelike afstigting slegs gestaak sou kon word as die Republikeine hul stellings teen slawerny in die openbaar laat vaar:
[Die] suidelike state sal die verklaarde geloofsbelydenis van die Republikeinse Party geensins aanvaar as die permanente beleid van die federale regering oor slawerny nie. . . . Niks minder as die resessie [terugtrek] van die Republikeinse Party tot die totale en absolute nie-optrede op die gebied van slawerny in die state en gebiede, kon dit hom in staat stel om die mense van die Suide met homself te versoen. 16
Selfs die redaksionele bladsy van die New York Wêreld het die demokrate se slawerny-posisies onderskryf en Republikeine veroordeel:
Ons kan nie die Suide vra nie - ons sal niemand vra nie - om tevrede te lewe onder 'n regering. . . wat wit mans belas met onderdrukkende skuld en versagtende belasting om 'n ongrondwetlike eksperiment te probeer doen om vryheid aan negers te gee. . . . 'N Voorstel vir die afskaffing van vrede kan nooit 'n verhoor in die Suide kry nie. As die Abolition Party [Republikeine] aan bewind bly, is die skeiding finaal, beide in gevoel en in werklikheid. 17
By die terugkeer na die ondersoek van die suidelike afskeidingsdokumente, het Georgië egter op 19 Januarie 1861 die vyfde staat geword om af te skei. Georgië stuur toe Henry Benning na Virginia om die afstigting daarvan aan te moedig. By die Virginia -byeenkoms verduidelik Benning aan die afgevaardigdes:
Wat was die rede wat George aangespoor het om die stap van afskeiding te neem? Die rede kan in een enkele stelling saamgevat word: dit was 'n oortuiging - 'n diepe oortuiging van Georgië - dat 'n skeiding van die Noorde die enigste was wat die afskaffing van haar slawerny kon voorkom. Hierdie oortuiging was die hoofoorsaak. 18
Op 26 Januarie 1861 het Louisiana die sesde staat geword om af te skei. Dae later sou Texas sy afskeidingskonvensie hou, en Louisiana het kommissaris George Williamson gestuur om Texas aan te spoor om af te skei. Williamson het aan die afgevaardigdes in Texas gesê:
Louisiana kyk na die stigting van 'n Suidelike Konfederasie om die seëninge van Afrika -slawerny te bewaar. . . . Louisiana en Texas het dieselfde taal, wette en instellings. . . . en hulle is albei so diep geïnteresseerd in slawerny in Afrika dat dit absoluut noodsaaklik is vir hul bestaan ​​en die sleutel tot die boog van hul voorspoed is. . . . Die mense van Louisiana sou dit as 'n noodlottige slag vir Afrika se slawerny beskou as Texas nie sou afskei nie, of, nadat hulle afgeskei het, haar lot nie by hulle s'n in 'n Suidelike Konfederasie sou aansluit nie. . . . As 'n aparte republiek onthou Louisiana te goed die fluisteringe van Europese diplomasie oor die afskaffing van slawerny in die anneksasietyd [Groot -Brittanje het slawerny in 1833 teen 1843 afgeskaf, beweer suidelike staatsmanne - sonder bewyse - dat Groot -Brittanje betrokke was by 'n komplot slawerny in Amerika af te skaf. Suidelike stemme het derhalwe gevra dat Texas-slawerny onmiddellik geannekseer word in die Verenigde State om die gebied van slawerny te vergroot, maar leiers teen slawerny in die kongres-waaronder John Quincy Adams en Daniel Webster-was gekant teen die anneksasie. Hulle opposisie was aanvanklik suksesvol en in sy dagboekinskrywing vir 10 en 17 Junie 1844 was John Quincy Adams entoesiasties: 'Die stemming in die Amerikaanse senaat oor die kwessie van [toelating van Texas] was ja, 16 nee, 35. Ek teken op hierdie stemming as 'n bevryding, vertrou ek, deur die spesiale tussenposisie van die almagtige God. . . . Die eerste skok van slawe -demokrasie is verby. Moloch ['n heidense god wat menslike offerandes vereis] en Mammon [die god van rykdom] het in 'n kort slaap gesink. Die verraad in Texas word 'n uur lank geblaas. Daardie oorwinning was egter eers tydelik in 1845, maar Texas is uiteindelik as 'n slawe -staat erken.] Om nie bang te wees vir sterker betogings uit dieselfde kwartaal en die noorde in hierdie land nie. Die mense van die slawehoustate is saamgebind deur dieselfde noodsaaklikheid en vasberadenheid om Afrika -slawerny te behou. Die isolasie van een van hulle van die ander sou haar 'n teater maak vir afskaffing van afgevaardigdes uit die noorde en uit Europa. Haar bestaan ​​sou 'n konstante gevaar vir haarself wees en 'n dreigende gevaar vir ander naburige slawe-houergemeenskappe. . . . en as dit die basis van ons nuwe regering is, hoop ons om 'n konfederasie met slawe te vorm. . . 19
Die aanmoediging van Williamson aan die Texans was onnodig, want op 1 Februarie 1861, nog voordat hy uit Louisiana aangekom het, was Texas reeds die sewende staat om af te skei. In sy afskeidingsdokument het Texas aangekondig:
[Texas] is ontvang as 'n gemenebes, wat die instelling, negerslawerny, die slawe van die Afrikaner tot die blanke ras binne [Texas] besit, onderhou en beskerm, beskerm - 'n verhouding wat bestaan ​​het sedert die eerste vestiging van haar wildernis deur die wit ras en wat haar mense bedoel het, moet in alle toekomstige tyd bestaan. Haar instellings en geografiese posisie het die sterkste bande tussen haar en ander slawehoustate van die Konfederasie gevestig. . . . In al die state sonder slawe. . . die mense het hulself gevorm tot 'n groot seksieparty [dit wil sê die Republikeinse Party]. . . gebaseer op 'n onnatuurlike gevoel van vyandigheid teenoor hierdie suidelike state en hul weldadige en patriargale stelsel van Afrikaanse slawerny, wat die vernederende leerstelling van gelykheid van alle mense verkondig, ongeag ras of kleur - 'n leer in oorlog met die natuur, in teenstelling met die ervaring van die mensdom , en in stryd met die duidelikste onthullings van die goddelike wet. Hulle eis die afskaffing van negerslawerny dwarsdeur die Konfederasie, die erkenning van politieke gelykheid tussen die blanke en negerrasse, en verklaar hul vasbeslotenheid om hul kruistog teen ons aan te hou, solank daar 'n negerslaaf in hierdie state bly. . . . Deur die afskeiding van ses van die slawe-state en die sekerheid dat ander vinnig dieselfde sal doen, het Texas geen ander alternatief as om in 'n geïsoleerde verband met die Noorde te bly of haar lot met die Suide te verenig nie. 20
Op 17 April 1861 het Virginia die agtste staat geword om af te skei. Dit het ook erken dat die 'onderdrukking van die suidelike slawe-houstate' (waaronder dit self getel het) sy besluit gemotiveer het. 21
Op 8 Mei 1861 het Arkansas die negende staat geword wat by die Konfederasie aangesluit het. Albert Pike ('n vooraanstaande Arkansas -koeranteienaar en skrywer van talle regswerke wat 'n Konfederale generaal geword het) het verduidelik waarom afstigting onvermydelik was:
Geen toegewings sou die Suide nou tevrede stel nie (en behoort ook nie te bevredig nie), maar dit sou neerkom op 'n oorgawe van die kenmerkende beginsels waarmee die Republikeinse Party saamhang [bestaan], omdat niemand anders of minder aan die Suide vrede en veiligheid sou gee nie. Daardie party sal moet saamstem dat slawe volgens die grondwet eiendom is - dat slawerny kan bestaan ​​en hierna wettig en beskerm moet word in die suidweste [bv. New Mexico, Arizona, ens.], En dat negers en mulatte nie burgers van die Verenigde State kan wees nie en ook nie tydens algemene verkiesings in die state kan stem nie. . . . As die party hierdie toegewings sou maak, sou dit eenvoudig wees om selfmoord te pleeg, en daarom is dit nutteloos om van die Noorde te verwag - solank dit [die Republikeinse Party] daar regeer - 'n enkele toegewing van enige waarde. 22
Soos Pike geweet het, was die federale regering onder die Republikeine nie bereid om sy anti-slawerny-posisies te laat vaar nie; daarom was die enigste afweging vir die waarborg van voortgesette slawerny in Arkansas afskeiding-wat Arkansas gedoen het.
Uiteindelik het Noord-Carolina en Tennessee die tiende en elfde state geword om af te skei, en sodoende die vorming van die nuwe nasie wat die Konfederale State van die Slawe gehou het, voltooi. Suidelike afskeidingsdokumente bevestig onteenseglik dat die suide se begeerte om slawerny te behou die dryfveer in sy afstigting was en dus 'n primêre oorsaak van die burgeroorlog was.
2. Die verklarings van kongreslede wat die kongres verlaat het om by die konfederasie aan te sluit
Vanaf 21 Januarie 1861 begin die suidelike demokrate wat in die kongres dien, bedank in hul massas om by die Konfederasie aan te sluit. Gedurende hierdie tyd het baie in hul onderskeie federale wetgewende kamers gestaan ​​en hul afskeidsverklarings onomwonde bevestig wat die afskeidingsdokumente duidelik verklaar het.
Byvoorbeeld, die Amerikaanse senator Alfred Iverson van Georgië het reguit aan sy eweknieë gesê:
Ek kan egter met vrymoedigheid sê dat niks hulle [die afgesonderde state] tevrede sal stel of hulle terugbring nie, ten spyte van 'n volledige en uitdruklike erkenning en waarborg van die veiligheid van hul instelling vir huishoudelike slawerny. 23
Demokraat Amerikaanse senator Robert Toombs van Georgië (word binnekort die minister van buitelandse sake vir die Konfederasie, en daarna 'n generaal in die Konfederale Weermag) verklaar dat die afgesonderde Suide slegs na die Unie sal terugkeer as daar aan hul eise vir slawerny voldoen word:
Wat eis hierdie rebelle? Eerstens dat die mense van die Verenigde State gelyke reg het om te emigreer en hulle in die huidige of toekomstige verworwe gebiede te vestig, met watter eiendom ook al (insluitend slawe). . . . Die tweede stelling is dat eiendom in slawe geregtig is op dieselfde beskerming van die regering van die Verenigde State, in al sy departemente, oral, waaroor die Grondwet die bevoegdheid verleen om dit uit te brei na enige ander eiendom. . . . Ons eis in die volgende plek. . . dat 'n voortvlugtende slaaf ingevolge die bepalings van die Wet op voortvlugtende slawe van 1850 oorgegee sal word sonder hetsy geregtig op 'n bevel van habeas corpus of verhoor deur die jurie of ander soortgelyke belemmerings van wetgewing. . . . Slawe - swart "mense" jy sê - is geregtig op verhoor deur die jurie. . . . U wil $ 4,000,000,000 se eiendom [slawe] van ons mense op die gebiede van die Verenigde State verbied. Is dit nie 'n oorsaak van oorlog nie? . . . My vooraanstaande vriend uit Mississippi [mnr. Jefferson Davis], 'n ander gematigde heer soos ek, het bloot voorgestel om erkenning te kry dat ons die reg op ons eie het-dat die mens eiendom in die mens kan hê-en dit het die eenparige weiering selfs van die mees gematigde, Uniebesparende, kompromie met die deel van die Republikeinse party. . . . Mnr Lincoln aanvaar dus elke kardinale beginsel van die Abolitioniste, maar hy plaas onwetend sy gesag vir afskaffing op die Onafhanklikheidsverklaring, wat nooit deel uitgemaak het van die publieke reg van die Verenigde State nie. . . . Baie goed, u wil nie net ons grondwetlike regte afbreek nie - u wil nie net ons sosiale stelsel opbou nie - u mense steel nie net ons slawe nie en maak hulle vrymanne om teen ons te stem - maar u wil 'n minderwaardige ras in 'n toestand bring van gelykheid, sosiaal en polities, met ons eie mense. 24 (klem bygevoeg)
Die Amerikaanse senator Clement Clay van Alabama (wat binnekort 'n buitelandse diplomaat vir die Konfederasie sou word) het ook dieselfde punte uiteengesit:
Daar is sedert die geboorte van [Amerika] nie 'n dekade of 'n lustrum [tydperk van vyf jaar] wat nie sterk gekenmerk is deur bewyse van die groei en krag van die anti-slawerny-gees van die noordelike bevolking wat dit wil vernietig nie binnelandse instelling [slawerny] van die Suide, wat nie net die belangrikste bron van haar voorspoed is nie, maar ook die basis van haar sosiale orde en staatsbestuur. . . . Geen sentiment is meer beledigend of vyandiger teenoor ons huishoudelike rustigheid, ons sosiale orde en ons sosiale bestaan ​​as wat in die verklaring vervat is dat ons negers geregtig is op vryheid en gelykheid met die witman nie. . . . Om die hoogtepunt van belediging van ons gevoelens en die bedreiging van ons regte te bekroon, het hierdie party 'n man aan die presidensie aangewys wat nie net die platform onderskryf nie, maar in sy ywerige ondersteuning van die beginsels daarvan beloof om die oordeel van u howe te verontagsaam (dws Lincoln het het aangedui dat hy die hooggeregshof se onregverdige sal ignoreer Dred Scott besluit], die verpligtinge van u grondwet en die vereistes van sy amptelike eed, deur die goedkeuring van enige wetsontwerp wat slawerny op die gebiede van die Verenigde State verbied. 25
Die Amerikaanse senator John Slidell van Louisiana (binnekort 'n konfederale diplomaat van Frankryk en Groot -Brittanje), weerspieël dieselfde griewe:
Ons kyk almal na die verkiesing van mnr. Lincoln, met sy bekende antesedente en toegewyde [anti-slawerny] beginsels en doeleindes. . . as afdoende bewys van die vasberade vyandigheid van die noordelike massas teenoor ons instellings. Ons glo dat hy die menings wat hy so gereeld en so eksplisiet verklaar het, gewetensvol onderhou en dat hy, nadat hy gekies is oor die [anti-slawerny] kwessies wat so aangebied word, eerlik sal probeer om dit ter uitvoering te bring. Terwyl ons nou [as gevolg van afstigting] nie bang is vir diensbare opstand nie [d.w.s. 'n slawe -opstand], selfs van gedeeltelike aard, weet ons dat sy inhuldiging as president van die Verenigde State, met ons toestemming, deur baie van ons slawe as die dag van hul emansipasie beskou sou word. 26
Die verteenwoordiger van die Amerikaanse Huis, William Yancey (wat 'n Konfederale diplomaat in Europa en daarna 'n Konfederale Senator geword het) het ook gekla:
[Die Noorde] is verenig om slawerny as 'n politieke en sosiale euwel uit te spreek. . . . Daar bestaan ​​slegs een party wat, hetsy in gees of sentiment, 'n ingesteldheid openbaar om by die Suide en die Grondwet te staan, en dit is die Demokratiese Party. . . . Die instelling van slawerny. . . . bestaan ​​ten bate van die Suide en is die belangrikste bron van rykdom en mag, en moet nou in die uur van sy gevaar - aangeval deur die groot noordelike antagonistiese mag [die Republikeine en afskaffingslede] - alleen na die Suide kyk vir beskerming. . . . Die vraag ontstaan ​​dan natuurlik: watter beskerming het ons teen die willekeurige gang van die noordelike meerderheid? . . . Die antwoord is. . . onttrek daaraan [dit wil sê, afskei]! 27
Miskien is die onbeperkte slawerny-posisie van die Demokrate en suidelike state die beste saamgevat deur die Amerikaanse senator, Judah P. Benjamin, van Louisiana (wat die eerste prokureur-generaal van die konfederasie geword het, toe die oorlogsekretaris en uiteindelik sy sekretaris van die staat), wat verklaar het:
Ek nooit erken het enige mag in die kongres om slawerny in die gebiede te verbied oral, op enige geleentheid, of by enige tyd. 28 (klem bygevoeg)
Nadat die Suide sy Konfederale regering afgeskei en georganiseer het, het hy onmiddellik amptelike diplomatieke erkenning van Groot-Brittanje en Frankryk gesoek, omdat hulle verkeerdelik geglo het dat hulle die uitvoer van suidelike katoen na die nasies sou stop om hulle te versterk tot 'n amptelike erkenning van die Konfederasie. Maar Groot -Brittanje en Europa het reeds groot katoenwinkels in die reservaat gehou en het ook toegang tot tekstielinvoer van ander lande, sodat die swak ontwerpte Konfederale plan onsuksesvol was.
Frankryk was bereid om amptelike erkenning aan die Konfederasie uit te brei, maar sou dit nie doen tensy Groot -Brittanje dieselfde sou doen nie. Maar Charles Francis Adams (Amerikaanse minister van Engeland, en die seun van John Quincy Adams en kleinseun van John Adams) het anti-slawerny-magte in Europa en Engeland byeengebring om Groot-Brittanje suksesvol te steun om nie die amptelike erkenning aan die Konfederasie uit te brei nie. Die vroeë diplomatieke suksesse van die Unie is versterk deur die aankondiging van president Lincoln in 1862 dat die Emancipation Proclamation slawe in die Amerikaanse state in opstand bevry het-'n daad wat baie gewild was onder die Britse werkers. Teen Oktober 1863 het die Konfederasie, nadat hulle nie die amptelike steun ontvang het wat dit so broodnodig was nie, Britse verteenwoordigers uit suidelike state verdryf.
Alhoewel Groot -Brittanje nooit die amptelike erkenning uitgebrei het nie, het sy die Suide op baie maniere indirek bygestaan, insluitend die verskaffing van vlootkruisers wat die handelsvaart van die Unie geplunder het en ook wapens aan die suidelike troepe verskaf, waaronder die Whitworth -geweer (beskou as een van die akkuraatste gewere) in die burgeroorlog). 'N Aantal Britte het selfs die oseaan oorgesteek om in die Konfederale Weermag te dien en in sommige Britse geledere was die simpatie met die Konfederasie so sterk dat nadat die gewilde Konfederale Generaal Stonewall Jackson per ongeluk deur sy eie troepe neergeskiet is, die rou net so sigbaar was in dele van Engeland soos in die hele Konfederasie. Sommige in die Britse pers het selfs die dood van Jackson vergelyk met die van hul eie nasionale held, Lord Nelson en 'n Britse monument vir generaal Jackson is selfs deur die Konfederale simpatiseerders in Groot -Brittanje in opdrag, betaal en na Richmond, Virginia, vervoer.
Christenleiers in Frankryk-toe Brittanje se nie-amptelike steun aan die Konfederasie wat slawe besit-sien, het hulle 'n vurige brief aan die Britse geestelikes gestuur en hulle sterk aangespoor om elke Britse poging om die Konfederasie te help, teë te staan. Soos die Franse geestelikes verduidelik het:
In die negentiende eeu van die Christelike era was daar nog nooit 'n meer oproerige skouspel voor die beskaafde wêreld as dat 'n Konfederasie - wat hoofsaaklik uit protestante bestaan ​​- homself vorm en onafhanklikheid eis, met 'n beweerde ontwerp om slawerny te onderhou en te versprei. Die oorwinning van so 'n saak sou die vooruitgang van die Christelike beskawing en die mensdom 'n hele eeu lank terugskakel. 29
Buitelandse waarnemers het duidelik gesien wat Suid -Demokrate se Amerikaanse verteenwoordigers en senatore in die kongres reeds aangekondig het: die Burgeroorlog was die gevolg van die suide van die suide om slawerny te handhaaf.
3. Die Konfederale Grondwet
Op 9 Februarie 1861 (na die afstigting van die sewende staat), organiseer die afgesonderde state hul nuwe Konfederale regering, en kies Jefferson Davis ('n bedankende Demokraat Amerikaanse senator uit Mississippi) as hul nasionale president en Alexander Stephens ('n bedankende Demokraat Amerikaanse verteenwoordiger van Georgia) as hul nasionale vise-president. Op 11 Maart (slegs 'n week na die inhuldiging van Abraham Lincoln as president [Konfederale verskonings beweer nie net dat slawerny nie die sentrale kwessie van die Konfederasie was nie, maar hulle beeld Abraham Lincoln ook gereeld uit as 'n diktator, tiran, ateïs, homoseksueel, onbevoeg, dronk, ens. Om hierdie siening te "bewys", steun hulle sterk op Die regte Lincoln deur Thomas Dilorenzo (2002), Die regte Lincoln deur Charles Minor (1901), en Herndon se Lincoln deur William H. Herndon (1888). Hierdie drie boeke (en 'n paar ander) beeld Lincoln in 'n negatiewe lig uit, maar letterlik honderde ander wetenskaplike biografieë wat oor Lincoln geskryf is-insluitend deur die Pulitzer-bekroonde historici soos Carl Sandburg, Ida Tarbell, Garry Wills, Merrill Peterson, Don Fehrenbacher en ander - tot 'n teenoorgestelde gevolgtrekking gekom.
'N Soortgelyke uitvloeisel sou wees om die lewe van Jesus slegs deur te lees Die DaVinci -kode of Die laaste versoeking van Christus, of om slegs die lewe van George Washington te bestudeer deur W. E. Woodward's te gebruik George Washington: The Image and the Man. In beide gevalle bied die geskrifte 'n siening van die persoon, maar honderde ander geskrifte bied 'n teenoorgestelde en meer akkurate siening, so ook met Lincoln. Die siening van Lincoln wat deur konfederale verskonings aangebied word, is inderdaad a siening, maar dit word weerspreek deur talle ander skrywers wat na ondersoek almal die historiese getuienis, tot 'n teenoorgestelde gevolgtrekking gekom.]), is 'n grondwet aangeneem vir die nuwe konfederasie van slawe-besitstate-'n grondwet wat slawerny uitdruklik beskerm het in talle klousules:
ARTIKEL I, Afdeling 9, (4) Geen bewysbrief nie, ex post facto wet, of wet wat die eiendomsreg in negerslawe ontken of benadeel, word aanvaar.
ARTIKEL IV, Afdeling 2, (1) Die burgers van elke staat. . . het die reg op deurgang en verblyf in enige staat van hierdie konfederasie met hul slawe en ander eiendom, en die eiendomsreg in genoemde slawe word nie daardeur benadeel nie.
ARTIKEL IV, Afdeling 2, (3) ['n] Slaaf of 'n ander persoon wat ingevolge die wette daarvan in 'n staat of gebied van die Konfederale State vir diens of arbeid gehou word, ontsnap of wettig in 'n ander ingedra word, moet. . . afgelewer word op die eis van die party aan wie die slaaf behoort.
ARTIKEL IV, Afdeling 3, (3) Die Konfederale State kan nuwe gebied verkry. . . . Op al hierdie gebiede sal die instelling van negerslawerny soos dit nou in die Konfederale State bestaan, deur die kongres en deur die territoriale regering erken en beskerm word, en die inwoners van die verskillende konfederale state en gebiede het die reg om enige sodanige gebied te neem slawe wat hulle wettiglik in enige van die state of gebiede van die Konfederale State besit. 30
Ironies genoeg beweer suidelike apologete dat die Konfederasie gestig is om die regte van 'state' te behou, maar die Konfederasie verbied uitdruklik enige staat om sy eie 'staat se reg' uit te oefen om slawerny te beëindig. Dit is duidelik dat die Konfederasie se eintlike kwessie die behoud van slawerny ten alle koste was - selfs tot die punt dat dit grondwetlik die afskaffing van slawerny deur enige van sy lidlande verbied het.
4. Verklaring van die Konfederale Ondervoorsitter Alexander Stephens
Op 21 Maart 1861 (minder as twee weke nadat die Konfederasie sy grondwet gevorm het), het die Konfederale vise-president Alexander Stephens 'n beleidsrede gelewer waarin die doel van die nuwe regering uiteengesit is. Die toespraak was getiteld "African Slavery: The Corner-Stone of the Southern Confederacy". Daarin erken Stephens eers dat die stigters - selfs diegene uit die Suide - nooit bedoel het dat slawerny in Amerika sou bly nie:
Die heersende idees wat hom [Thomas Jefferson] en die meeste van die voorste staatsmanne tydens die totstandkoming van die ou Grondwet vermaak het, was dat die slawerny van die Afrikaner in stryd was met die natuurwette - dat dit in beginsel verkeerd was - sosiaal , moreel en polities. Dit was 'n euwel wat hulle nie goed geweet het hoe om dit te hanteer nie, maar die algemene mening van die manne van daardie dag was dat die instelling op een of ander manier in die orde van die Voorsienigheid tydelik sou verdwyn en sou verdwyn. 31
Wat het visepresident Stephens en die nuwe Konfederale nasie gedink oor hierdie idees teen slawerny van die stigters?
Hierdie idees was egter fundamenteel verkeerd. Hulle het berus op die aanname van die gelykheid van rasse. Dit was 'n fout. . . . en die idee van 'n regering wat daarop gebou is. . . . Ons nuwe regering [die Konfederale State van Amerika] is gebaseer op presies die teenoorgestelde Die idee is dat die fondamente daarvan gelê word - die hoeksteen daarvan - op die groot waarheid wat die neger is nie gelyk aan die witman. Dat slawerny - onderdanigheid aan die superieure [blanke] ras - sy natuurlike en morele toestand is. Hierdie - ons nuwe [Konfederale] regering - is die eerste in die geskiedenis van die wêreld gebaseer op hierdie groot fisiese, filosofiese en morele waarheid. 32 (klem bygevoeg)
Let op dat die konfederale ondervoorsitter Stephens volgens die titel (sowel as die inhoud) van sy toespraak bevestig het dat slawerny die belangrikste kwessie is wat die Konfederasie onderskei.
Was ekonomiese beleide 'n belangrike faktor in die afsakking?
Baie suidelike apologete beweer dat die primêre oorsaak van die burgeroorlog onregverdige ekonomiese beleid was wat die noorde in die kongres opgelê het, 33, maar afskeidingsrekords weerlê hierdie bewering. Trouens, van die elf afskeidingsdokumente noem slegs vyf ekonomiese kwessies - en elkeen was direk in verband met slawerny. Byvoorbeeld:
Ons posisie word deeglik geïdentifiseer met die instelling van slawerny - die grootste materiële belangstelling van die wêreld. Sy arbeid verskaf die produk wat verreweg die grootste en belangrikste gedeeltes uitmaak handel van die aarde. Hierdie produkte kenmerkend van die klimaat in die tropiese streke en deur 'n keiserlike natuurwet, kan niemand behalwe die swart ras blootstelling aan die tropiese son dra nie. Hierdie produkte het noodsaaklikhede van die wêreld geword, en 'n slag teen slawerny is 'n slag teen handel en beskawing. 34 MISSISSIPPI
Texas [en] Louisiana. . . groot gebiede van vrugbare, onbewerkte lande het wat spesiaal daarby aangepas is slaaf arbeid en hulle is albei baie geïnteresseerd in Afrikaans slawerny dat dit gesê kan word dat dit absoluut noodsaaklik is vir hul bestaan ​​en is die hoeksteen van die boog van hul voorspoed. 35 LOUISIANA
Hulle [die noordelike abolitioniste in die kongres] het verarm die slawehou state deur ongelyke en gedeeltelike wetgewing [probeer afskaf slawerny], en sodoende hulself verryk deur ons stof. 36 TEXAS
Ons het ons bloed gestort en ons betaal geld vir sy [slawerny] verkryging. . . . [Maar uit hul [die Noorde] verklaarde beginsels en beleid het hulle $ 3,000,000,000 van ons verbied eiendom [dit wil sê, slawe] in die gemeenskaplike gebiede van die Unie. . . . Om hierdie euwels te vermy, het ons. . . sal nuwe beskermingsmaatreëls soek vir ons vryheid, gelykheid, veiligheid en rustigheid [deur die Konfederasie te stig]. 37 GEORGIA
Ons verkies egter ons stelsel van bedryf . . . waardeur hongersnood onbekend is en oorvloed bekroon die land - waardeur die bevel deur 'n onbetaalde polisie en baie bewaar word vrugbare streke van die wêreld waar die blanke nie kan arbei nie bruikbaarheid deur die arbeid van die Afrikaner, en die hele wêreld word geseën deur ons produksies. 38 SUID CAROLINA
Dit is duidelik dat selfs die ekonomiese redes wat die Suide as afskeidingsoorsake uiteengesit het, direk verband hou met slawerny. Om te beweer dat ekonomiese beleid en nie slawerny die oorsaak van die burgeroorlog was nie, is om 'n onderskeid te tref waar daar geen verskil is nie.
Talle kategorieë amptelike Konfederale dokumente bevestig dat slawerny inderdaad die primêre aangeleentheid was wat die afskeidingsbeweging gedryf het en sentraal was in die rebellie, daarom is dit blatante en ongeoorloofde revisionisme om, net soos die Konfederale verskonings, te beweer dat "een van die belangrikste" van die 'Geskiedenis van die geskiedenis' is 'dat die oorlog tussen die state' [Baie suidelike inwoners dring hard daarop aan om die konflik as 'die oorlog tussen die state' te beskryf en maak beswaar teen die gebruik van die beskrywer 'burgeroorlog' (sien byvoorbeeld 'Laat ons Sê 'Oorlog tussen die state' '(by: https://www.civilwarpoetry.org/FAQ/wbts.html)). Vlugtige ondersoeke van tientalle Konfederasie dokumente, sowel as geskiedenis van die oorlog geskryf deur die Konfederate toon onmiddellik na die konflik aan dat die beskrywer wat hulle self die meeste gebruik het, 'Burgeroorlog' was. (Ander beskrywers wat baie minder gereeld deur suidelike skrywers gebruik word, sluit in 'Oorlog tussen die state', 'Oorlog van die suidelike sessie' en 'Oorlog vir suidelike onafhanklikheid.') Daarom is die bewering dat die term 'burgeroorlog' onakkuraat of bevooroordeeld is. die titel vir die konflik weerlê word deur 'n ondersoek van Konfederasie soldate en historici wat geleef het ten tyde van die konflik.] was nie 'n rebellie nie [Terwyl die vraag of die konflik 'n 'rebellie' was, nie deur hierdie werk behandel is nie, het 'n eenvoudige navraag 'n beduidende implikasie: as die 'oorlog tussen die state "was nie 'n 'rebellie' (soos moderne suidelike apologete beweer), waarom het suidelike leiers tydens die burgeroorlog hulself en ander deelnemers aan die suide as 'rebelle' beskryf? 'n afgeleide van die woord 'rebellie'? Die eenvoudige beskrywer "Rebelle" wat die Konfederate self gebruik het, dui beslis daarop dat hulle die Burgeroorlog beslis as 'n" rebellie "beskou het.] En ook nie die onderliggende oorsaak daarvan om slawerny te onderhou nie." 39
1.Die American Heritage Dictionary of the English Language, Vierde uitgawe, © 2004, deur Houghton Mifflin Company.
2. "Opskorting van Derby, Kansas Middle School, veroordeel deur die seuns van die konfederale veterane," Seuns van die Konfederale Veterane (by: https://archiver.rootsweb.ancestry.com/th/read/TNMAURY/1998-05/0895312266) wat verklaar dat '[T] he War Between the States is gevoer oor kwessies soos die regte van individuele state om stel hul eie tariewe vas, vestig hul eie regerings en kry volle wins uit hul landbouproduksie. . . . die kwessie van slawerny is laat in 1862 deur Lincoln in die oorlog gebring as 'n emosionele vraag om die verswakkende Noord -oorlogspoging te versterk. . . " en "Children of the Confederacy: Creed" Verenigde dogters van die Konfederasie (by: https://www.hqudc.org/CofC/index.html) wat verklaar: "Ons belowe ons daarom. . . om die waarhede van die geskiedenis te bestudeer en te leer (een van die belangrikste is dat die oorlog tussen die state nie 'n opstand was nie, en ook nie die onderliggende oorsaak daarvan om slawerny te onderhou nie) "ens.
3. Edward McPherson, Die politieke geskiedenis van die Verenigde State van Amerika tydens die Groot Opstand (Washington: Philip & amp; Solomons, 1865), pp.15-16, "Verklaring van die onmiddellike oorsake wat die afskeiding van Suid-Carolina van die Federale Unie veroorsaak en regverdig," 24 Desember 1860.
4. Konvensie van South Carolina, "Adres van South Carolina aan slawehoustate," Onderrig in Amerikaanse geskiedenis, 25 Desember 1860 (by: https://teachingamericanhistory.org/library/index.asp?document=433).
5. "'n Verklaring van die onmiddellike oorsake wat die afstigting van die staat Mississippi van die Federale Unie op 9 Januarie 1861 veroorsaak en regverdig," Die tuisblad van die burgeroorlog (by: https://www.civil-war.net/pages/mississippi_declaration.asp).
6. Adresse gelewer voor die Virginia State Convention, Februarie 1861 (Richmond: Wyatt M. Elliott, 1861), "Adres van Hon. Fulton Anderson, van Mississippi, "p. 7.
7. Orville Victor, Die geskiedenis, burgerlik, polities en militêr, van die Southern Rebellion (New York: James D. Torrey, 1861), Vol. 1, bl. 194, Florida, "Voorlopige besluit voor die sessie", 7 Januarie 1861.
8. Orville Victor, Die geskiedenis, burgerlik, polities en militêr, van die Southern Rebellion (New York: James D. Torrey, 1861) Vol. 1, bl. 195, "'n Ordonnansie om die unie tussen die staat Alabama en die ander state wat verenig is onder die kompakte" The Constitution of the United States of America ", te ontbind," 11 Januarie 1861.
9. "'n Verklaring van die oorsake wat die staat Georgia dwing om van die Federale Unie af te skei, 29 Januarie 1861," Die tuisblad van die burgeroorlog (by: https://www.civil-war.net/pages/georgia_declaration.asp).
10. Dred Scott v. Sanford, 60 U. S. 393, op 449-52 (1856). Die Dred Scott Die besluit is waarskynlik die eerste voorbeeld van geregtelike aktivisme deur die Hooggeregshof: dit het die kongreswet van 1820 wat die uitbreiding van slawerny na sekere federale gebiede verbied, geskrap.
11. Thomas Hudson McKee, Die nasionale konvensies en platforms van alle politieke partye, 1789-1905 (New York: Burt Franklin, oorspronklike herdruk van 1906, 1971), p. 98, Republikeinse platform van 1856.
12. Sien byvoorbeeld die Demokrate Platform na die Dred Scott Die besluit was nie net veroordelend nie, maar die platform verklaar in plaas daarvan: 'Die Demokrate Party sal die besluit van die Hooggeregshof van die Verenigde State oor hierdie kwessies van die staatsreg volg.' McKee, Platforms, bl. 108.
13. Sien byvoorbeeld die Demokraatplatform van 1856 wat verklaar: "Dat die Kongres kragtens die Grondwet geen bevoegdheid het om die binnelandse instellings van die verskillende state in te meng of te beheer nie. . . . [En] die Demokratiese party sal alle pogings weerstaan ​​om, in die kongres of daaruit, die opwinding van die slawernyvraag te hernu, onder watter vorm of kleur die poging ook al aangewend word. . . . [T] hy is slegs 'n goeie en veilige oplossing van die 'slawerny -vraag'. . . [is] nie-inmenging deur die kongres met slawerny in die staat en gebied, of in die District of Columbia. " McKee, Platforms, pp. 91-92.
14. Sien byvoorbeeld die Demokraatplatform van 1856 wat verklaar: "Alle pogings van die afskaffers, of ander, om die kongres aan te spoor om met slawerny in te meng, of om beginnende stappe te neem in verband daarmee, word bereken dat dit tot die die mees kommerwekkende en gevaarlikste gevolge en dat al hierdie pogings 'n onvermydelike neiging het om die geluk van die mense te verminder en die stabiliteit en permanensie van die Unie in gevaar te stel. " McKee, Platforms, bl. 91.
15. "Tydperk van die burgeroorlog: burgemeester Wood se aanbeveling oor die afskeiding van New York," TeachingAmericanHistory.org, 6 Januarie 1861 (by: https://teachingamericanhistory.org/library/index.asp?documentprint=435).
16. Die Unie! Dis gevare! En hoe hulle dit kan vermy. Briewe van Samuel J. Tilden aan eerw. William Kent (New York: 1860), pp. 14-15.
17. William P. Rogers, Die Three Session -bewegings in die Verenigde State (Boston: John Wilson and Son, 1876), pp. 16-17, met 'n hoofartikel in die New York World, 1 September 1864, "The Democratic Platform".
18. Adresse gelewer voor die Virginia State Convention, Februarie 1861 (Richmond: Wyatt M. Elliott, 1861), "Adres van Hon. Henry L. Benning, van Georgië, "p. 21.
19. Journal of the Secession Convention of Texas, E. W. Winkler, redakteur (Austin Printing Company, 1912), pp. 122-123, adres van George Williamson, kommissaris van Louisiana, 11 Februarie 1861. Sien ook "Toespraak van George Williamson aan die Texas Secessiono -konvensie," Amerikaanse burgeroorlog.com (by: https://americancivilwar.com/documents/williamson_address.html).
20. "'n Verklaring van die oorsake wat die staat Texas dwing om van die Federale Unie af te skei, 2 Februarie 1861," Die tuisblad van die burgeroorlog (by: https://www.civil-war.net/pages/texas_declaration.asp).
21. "'n Ordonnansie om die bekragtiging van die Grondwet van die Verenigde State van Amerika deur die staat Virginia, 17 April 1861, te herroep" Die tuisblad van die burgeroorlog (by: https://www.civil-war.net/pages/ordinances_secession.asp).
22. Suidelike pamflette oor Session, November 1860 – April 1861, Jon Wakelyn, redakteur (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1996), pp. 334, 338, "Staat of provinsie? Bond of gratis? " deur Albert Pike, 4 Maart 1861.
23. Congressional Globe, 36ste kongres, 2de sessie (Washington: Congressional Globe Office, 1861), bl. 589, 28 Januarie 1861. Sien ook Thomas Ricaud Martin, Die Groot Parlementêre Slag en die Afskeidsrede van Suidelike Senators op die Vooraand van die Burgeroorlog (New York en Washington: Neale Publishing Co., 1905), p. 214, afskeidstoespraak van Alfred Iverson, 28 Januarie 1861.
24. Congressional Globe, 36ste kongres, 2de sessie (Washington: Congressional Globe Office, 1861), pp. 268-270, 7 Januarie 1861. Sien ook Thomas Ricaud Martin, Die Groot Parlementêre Slag en die Afskeidsrede van Suidelike Senators op die Vooraand van die Burgeroorlog (New York en Washington: Neale Publishing Co., 1905), pp. 148-152, 167, 169, 170-171, 172, afskeidstoespraak van Robert Toombs, 7 Januarie 1861.
25. Congressional Globe, 36ste kongres, 2de sessie (Washington: Congressional Globe Office, 1861), p. 486, 21 Januarie 1861. Sien ook Thomas Ricaud Martin, Die Groot Parlementêre Slag en die Afskeidsrede van Suidelike Senators op die Vooraand van die Burgeroorlog (New York en Washington: Neale Publishing Co., 1905), pp. 202, 204, afskeidstoespraak van Clement Clay, 21 Januarie 1861.
26. Congressional Globe, 36ste kongres, 2de sessie (Washington: Congressional Globe Office, 1861), p. 721, 4 Februarie 1861. Sien ook Thomas Ricaud Martin, Die Groot Parlementêre Slag en die Afskeidsrede van Suidelike Senators op die Vooraand van die Burgeroorlog (New York en Washington: Neale Publishing Co., 1905), pp. 222-223, afskeidstoespraak van John Slidell, 4 Februarie 1861.
27. Die Session Crisis, 1860-1861, onder redaksie van P. J. Staudenraus (Chicago: Rand McNally, 1963), pp. 16-18, toespraak van William Yancey, gelewer in Columbus, Georgia, in 1855.
28. Congressional Globe, 36ste kongres, 2de sessie (Washington: Congressional Globe Office, 1861), bl. 238, 3 Januarie 1861. Sien ook Thomas Ricaud Martin, Die Groot Parlementêre Slag en die Afskeidsrede van Suidelike Senators op die Vooraand van die Burgeroorlog (New York en Washington: Neale Publishing Co., 1905), pp. 222-223, toespraak van Juda P. Benjamin, 3 Januarie 1861.
29. William J. Jackman, Geskiedenis van die Amerikaanse nasie (Chicago: K Gaynor, 1911), Vol. 4, bl. 1124.
30. "Grondwet van die Konfederale State 11 Maart 1861," Avalon -projek (by: https://avalon.law.yale.edu/19th_century/csa_csa.asp). Sien ook Edward McPherson, The Political History of the United States of America during the Great Rebellion (Washington: Philip & amp Solomons, 1865), pp. 98-99.
31. Eggo uit die suide (New York: E. B. Treat & amp., 1866), p. 85. Sien ook The Preekstoel en Rostrum: preke, redenasies, gewilde lesings, & ampc. (New York: E. D. Barker, 1862), pp. 69-70, "African Slavery, the Cornerstone of the Southern Confederacy", deur Alexander Stephens, vise-president van die Konfederasie.
32. Eggo uit die suide, pp. 85-86. Sien ook Die kansel en Rostrum, pp. 69-70, "Afrikaanse slawerny, die hoeksteen van die Suidelike Konfederasie", deur Alexander Stephens, vise-president van die konfederasie.
33. Mike Scruggs, "Die oorsake van die onburgerlike oorlog verstaan" Georgia Heritage Council, 4 Junie 2005 (by: https://georgiaheritagecouncil.org/site2/commentary/scruggs-causes-uncivil-war030607.phtml). Sien ook Charles Oliver, "Suidelike nasionalisme - Amerikaanse burgeroorlog," Rede, Augustus 2001 (by: https://findarticles.com/p/articles/mi_m1568/is_4_33/ai_77010131/pg_1?tag=artBodycol1), waar hy praat oor Charles Adams wat 'die burgeroorlog as 'n stryd oor belasting beskou, spesifiek tariewe. "
34. "'n Verklaring van die onmiddellike oorsake wat die afstigting van die staat Mississippi uit die Federale Unie veroorsaak en regverdig," Die tuisblad van die burgeroorlog, 9 Januarie 1861 (by: https://www.civil-war.net/pages/mississippi_declaration.asp).
36. "'n Verklaring van die oorsake wat die staat Texas dwing om van die Federale Unie af te skei, 2 Februarie 1861," Die tuisblad van die burgeroorlog (by: https://www.civil-war.net/pages/texas_declaration.asp).
37. "Georgië -verklaring van afskeiding," Die burgeroorlog se tuisblad, 29 Januarie 1861 (by: https://www.civil-war.net/pages/georgia_declaration.asp).
38. Edward McPherson, Die politieke geskiedenis van die Verenigde State van Amerika tydens die Groot Opstand (Washington: Philip & amp; Solomons, 1865), p. 15, "Verklaring van die onmiddellike oorsake wat die afskeiding van Suid -Carolina van die Federale Unie veroorsaak en regverdig," 24 Desember 1860.
Amerikaanse burgeroorlog: bevolking van die suide in 1860 - geskiedenis
Die Burgeroorlog was 'n keerpunt in die geskiedenis van Amerikaanse belasting. Die vinnige, beperkte betrokkenheid wat beide kante met vertroue voorspel het, was gou 'n chimera. Die noodsaaklikheid van langdurige, vernietigende oorlogvoering wat privaat eiendom en burgerlike bevolkings sowel as opdraggevegters verswelg het, het eerder innovasies in die regering se finansiering vereis. Alhoewel die uitkoms van die konflik aan 'n aantal voorwaardelike faktore toegeskryf kan word, het die uiteenlopende fiskale strategieë wat die Unie en die Konfederale regerings onderneem het, ongetwyfeld die vermoë van beide samelewings om die oorlogspoging te onderhou beïnvloed. Noord en Suid gebruik baie verskillende benaderings. Die noorde was op die lang termyn doeltreffender.
Die antebellum suid het een van die ligste belastinglaste van alle hedendaagse beskaafde samelewings geniet. Plaaslike of staatsregerings het alle verpligtinge beoordeel. Daarteenoor het die haastig saamgestelde Konfederale regering nie die burokratiese infrastruktuur gehad om interne belasting te hef of in te vorder nie. Die burgers het nie 'n tradisie van voldoening of 'n manier om betaling te betaal nie. Grond en slawe was die grootste deel van die suidelike hoofstad, maar in 'n oorwegend agrariese gebied was dit moeilik om likiede vorme van rykdom soos spesies of papiergeld te bekom.
Pogings om oorlogsinkomste te verkry deur middel van verskillende belastingmetodes was ondoeltreffend. Die Konfederale Kongres het 'n geringe tarief in 1861 uitgevaardig, maar dit het slegs $ 3,5 miljoen in vier jaar bygedra. In dieselfde jaar het die Kongres 'n klein regstreekse belasting (0,5 persent) op vaste en persoonlike eiendom geïmplementeer. Maar die regering in Richmond moes noodgedwonge op die individuele state staatmaak om die heffing in te vorder. In die lig van die scenario wat tydens die Revolusionêre Oorlog afspeel, het die meeste state glad nie die belasting ingesamel nie, maar verkies om hul kwota te haal deur geld te leen of staatsnotas te druk om dit te dek.
Die Davis -administrasie wend hom tot lenings om die aanvanklike grootste deel van die oorlogskuld te finansier. Deur 'n golf van patriotiese entoesiasme in 1861 het die tesourie $ 15 miljoen verdien om hul eerste uitgifte uit te verkoop. Die tweede uitgawe, wat bestaan ​​uit $ 100 miljoen in opbrengskoerse van 8 persent, word egter stadig verkoop. Min Suid-Afrikaners het geld om dit te koop, maar die inflasiekoers aan die einde van die jaar dreig ook om enige belofte van werklike finansiële opbrengs te ontken. Dit het beleggers oorgekom om die res van die 8 persent -effekte, wat hulle met nuut gemuntte konfederate tesourie -note gekoop het, op te koop.
Deur die noodsaaklikheid eerder as die keuse, het die Suide hulle tot die drukpers gewend om die meeste van sy rekeninge te betaal.In die eerste jaar het die Konfederale regering 75 persent van sy totale inkomste uit skatkisbriewe verkry, minder as 25 persent uit obligasies (natuurlik gekoop met die note) en minder as 2 persent uit belasting. Terwyl die aandeel van laasgenoemde twee in die latere jare effens sou toeneem, het die fondament van die Konfederale oorlogsfinansiering bestaan ​​uit meer as $ 1,5 miljard se dollar wat begin verswak het voordat die ink droog kon word. Deur te weier om die note as verpligte wettige betaalmiddel te vestig, het amptenare van die tesourie gehoop om vertroue in die geldeenheid te ondermyn. Hulle het verkies dat die geldeenheid gesteun word deur die vertroue van die publiek in die voortbestaan ​​van die Konfederasie (note moet binne twee jaar na die einde van die oorlog in nominale waarde aflosbaar wees).
In hierdie opsig het verskillende staats-, provinsie- en stadsnotas ook wyd versprei, wat die medium verder verdun het; die feit dat hierdie swak gedrukte rekeninge maklik vervals is, het niks gehelp nie. Ironies genoeg het die Konfederale besluit om na papiergeld te gaan in plaas van 'n stelsel van interne belasting, die mees afskuwelike, regressiewe vorm van de facto -belasting wat die suidelike samelewing verduur: wegholinflasie, wat verskyn in die nasleep van militêre terugskrywings in 1862 en bo -op 9.000 persent teen die einde van die oorlog.
Teen die lente van 1863 het Richmond die verplasende las van inflasie gemotiveer om 'n alternatief vir fiat -geld te vind. In April het hulle die leiding van die Unie gevolg en omvattende wetgewing uitgevaardig wat 'n progressiewe inkomstebelasting, 'n heffing van 8 persent op sekere goedere vir verkoop, aksyns en lisensieregte en 'n winsbelasting van 10 persent op groothandelaars insluit. Hierdie bepalings het ook 'n 10 % -belasting in natura op landbouprodukte ingesluit. Laasgenoemde belas meer as die progressiewe inkomstebelasting wat stedelike werknemers belemmer, aangesien arbeiders die waardevermindering kan betaal om hul verpligtinge na te kom. Bygevoeg tot die ongelykheid, het die wet sommige van die winsgewendste eiendom wat ryk skaters besit, hul slawe vrygestel van aanslag. Wetgewers beskou 'n belasting op slawe as 'n direkte belasting, grondwetlik toelaatbaar slegs na 'n verdeling op grond van die bevolking. Aangesien die oorlog enige geleentheid om koppe te tel verhinder het, het hulle tot die gevolgtrekking gekom dat geen direkte belasting moontlik was nie. Die ophoop van oorlogskulde en die groter veroordeling van 'n oorlog van 'n mens, 'n arm manstryd & quot, het gelei tot 'n hersiening van die belastingwet in Februarie 1864, wat die vereiste vir 'n sensusverdeling van direkte belasting opgeskort het en 'n heffing van 5 persent op grond en slawe opgelê het. Hierdie veranderinge het egter te laat gekom om 'n volgehoue ​​impak op die Konfederale oorlogspoging te hê.
Benewens sy ontwikkelde industriële basis, het die Noorde die oorlog betree met verskeie oënskynlike institusionele voordele, waaronder 'n gevestigde tesourie en tariefstruktuur. Met die uittog van suidelike verteenwoordigers, het die Republikein-gedomineerde kongres die tariewe gedurende die hele oorlog verhoog, begin in 1862 met die Morill -tariefwet, wat die afwaartse neiging wat deur die Demokrate tussen 1846 en 1857 ingestel is, omgekeer het. Latere tariefwetgewing, veral die wet van 1864, het die tariewe verder verhoog. Beskermingstariewe was polities gewild onder vervaardigers, noordelike arbeiders en selfs sommige kommersiële boere. Maar doeaneregte beloop jaarliks ​​ongeveer $ 75 miljoen, slegs nominaal meer, na aanpassing vir inflasie, as die waarde van die invorderings gedurende die 1850's. Tog sou die hoë koersstruktuur wat in die burgeroorlog gevestig is, 'n kenmerk bly van die na-oorlogse politieke ekonomie van die Republikeinse party.
Ideologiese voorbehoude het 'n paar van die vermeende institusionele voordele van die tesourie gedemp. Sekretaris van die Tesourie Salmon Chase, soos baie noordelike beleidmakers, het oor die algemeen enige ander vorm van uitruil as spesies wantrou. Hulle het verkies om staatskuld te betaal deur fisies goud uit die tesourie te skuif in plaas van om geld uit aanvraagdeposito's via tjek oor te plaas. Hulle het ook geweier om gevestigde private banke in New York, Boston en Philadelphia te gebruik as bewaarplekke vir federale fondse, wat finansiële transaksies verder bemoeilik. Chase het gehoop om Albert Gallatin se model vir die finansiering van die oorlog van 1812 te volg, wat (aanvanklik) klem gelê het op belasting. Uiteindelik het toenemende skuld, 'n tekort aan spesies en die bedreiging van inflasie daartoe gelei dat die Unie innoverende planne aangeneem het vir beide lenings en interne belasting.
In teenstelling met die Konfederasie, wat vir ongeveer 35 persent van sy oorlogsfinansiering op lenings staatgemaak het, het die Unie meer as 65 persent van sy inkomste op hierdie manier ingesamel. Met min persoonlike ervaring, het Chase hom tot die bankier van Philadelphia, Jay Cooke, gewend om die verkoop van oorlogsobligasies te bestuur. Alhoewel hy verwag het dat banke en welgestelde burgers die meeste sou koop, het Cooke 'n gesofistikeerde propagandaveldtog gebruik om die effekte ook aan die middelklasse te bemark. Patriotiese koerantadvertensies en 'n leër van 2500 agente het byna 'n miljoen noordelike mense (ongeveer 25 persent van die gewone gesinne) oorreed om te belê in die oorlogspogings van $ 3 miljard. Op hierdie manier het Cooke 'n voorskou gegee van die tegnieke waarmee regerings in die 20ste eeu moderne oorloë sou finansier.
Om die verbandprogram suksesvol te maak, het die Noorde 'n onbeperkte geldeenheidstoevoer nodig gehad wat burgers moes betaal en 'n bron van inkomste om die rente te waarborg. Die Wet op Wetlike Tender het aan die eerste vereiste voldoen. Die wet het in Februarie 1862 goedgekeur en die uitreiking van $ 150 miljoen aan tesourie -note, bekend as Greenbacks, gemagtig. In teenstelling met die Konfederale koerant, het die Kongres egter van burgers, banke en regerings vereis om Greenbacks as wettige betaalmiddel vir openbare en private skuld te aanvaar, behalwe rente op federale effekte en doeaneregte. Hierdie polis het kopers in staat gestel om skuldbriewe met greenbacks aan te koop terwyl die rente wat hulle toekom, in goud betaal is (gedeeltelik gefinansier deur spesies van doeaneregte). Beleggers het 'n groot meevaller geniet, aangesien staatseffekte wat met waardevermindering gekoop is, afgelos is met goud wat op die vooroorlogse waarde gewaardeer is. Belastingbetalers het in wese die verskil gemaak. Omdat die meeste effekte deur die rykes of deur finansiële instellings verkry is, konsentreer die program beleggingskapitaal in die hande van diegene wat dit waarskynlik sal gebruik, net soos Alexander Hamilton se skuldplan wou doen.
Die besluit van die Unie -regering om 'n breë stelsel van interne belasting in te stel, verseker nie net 'n waardevolle bron van inkomste nie, maar beskerm ook die noordelike ekonomie teen die verwoestende inflasie wat die Suide ondervind. Ondanks nog 'n Greenback -uitgawe van $ 150 miljoen, bereik die algehele noordelike inflasiekoers slegs 80 persent, vergelykbaar met die binnelandse koerse tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorloë. Die Internal Revenue Act van 1862, wat in Julie 1862 deur die kongres uitgevaardig is, het 'n groot deel van die inflasiedruk wat Greenbacks veroorsaak het, opgeneem. Dit het dit gedoen omdat die wet aksyns op omtrent alles gehef het, insluitend sonde en luukse items soos drank, tabak, speelkaarte, waens, seiljagte, biljarttafels en juweliersware. Dit het patentmedisyne en koerantadvertensies belas. Dit het lisensiebelasting op feitlik elke beroep of diens, behalwe die geestelikes, opgelê. Dit het seëlbelasting, belasting op toegevoegde waarde op vervaardigde goedere en verwerkte vleis ingestel, erfbelasting, belasting op die bruto ontvangste van korporasies, banke en versekeringsmaatskappye, asook belasting op dividende of rente wat hulle aan beleggers betaal het. Om hierdie aksyns te administreer, tesame met die tariefstelsel, het die Internal Revenue Act ook 'n Buro vir Interne Inkomste, wie se eerste kommissaris, George Boutwell, dit beskryf as "die grootste staatsdepartement wat ooit georganiseer is."
Die meerderheid van die interne belasting en tariewe was regressiewe, verbruiksgerigte maatreëls wat Amerikaners met 'n laer inkomste erger geraak het as Amerikaners met 'n hoër inkomste. In reaksie daarop wou Republikeine die regverdigheid van die stelsel versterk deur 'n aanvullende belastingstelsel te implementeer wat die belastingbetalers se kwotasie om te betaal meer akkuraat weerspieël.
Die eerste federale inkomstebelasting in die Amerikaanse geskiedenis het eintlik die Internal Revenue Act van 1862 voorafgegaan. Dit is in Augustus 1861 geslaag en het gehelp om die finansiële gemeenskap te verseker dat die regering 'n betroubare bron van inkomste sou hê om rente op oorlogsobligasies te betaal. Aanvanklik wou Salmon Chase en Thaddeus Stevens, voorsitter van die House Ways and Means Committee, 'n noodbelasting implementeer soortgelyk aan die wat tydens die oorlog van 1812 aangeneem is. Op hierdie manier kan die regering die administratiewe stelsel wat die staat en plaaslike regerings aanpas, aanpas. ontwikkel vir hul eie eiendomsbelasting. Maar wetgewers verstaan ​​so 'n eiendomsbelasting as 'n direkte belasting. Artikel 1, afdeling 9 van die Grondwet, vereis dat die federale regering die las onder state moet verdeel op grond van bevolking eerder as eiendomswaardes. Deur die bevolking te beklemtoon bo die eiendomswaarde, sou die belasting eintlik baie agteruitgaan. Inwoners van westelike state, grensstate en arm noordoostelike state met 'n laer digtheid het 'n groter las as dié van stedelike state met 'n baie bevolking gehad, ondanks laasgenoemde se gewaardeerde vaste eiendom. Hulle verteenwoordigers het ook gekla dat 'n eiendomsbelasting nie aansienlike en ontasbare eiendomme soos aandele, effekte, verbande of kontant sal raak nie.
As alternatief het beleidsmakers probeer om die voorbeeld te volg van Britse liberale, wat hulle tot inkomstebelasting gewend het om die Krimoorlog sonder swaar eiendomsbelasting te finansier. Justin Morrill, (R-VT), voorsitter van die subkomitee oor belasting op maniere en middele en die argitek van die regressiewe tariefstruktuur, stel 'n voorstel voor vir die eerste federale inkomstebelasting. Omdat dit nie regstreeks op eiendom belas het nie, het kongresleiers die inkomstebelasting as indirek beskou en dus immuun teen grondwetlike beperkings.
Die eerste inkomstebelasting was matig progressief en ongegradueerd en het 'n belasting van 3 persent opgelê op die jaarlikse inkomste van meer as $ 800 wat die meeste loonverdieners vrygestel het. Hierdie belasting is eers eers in 1862 ingesamel, wat alternatiewe finansieringskemas soos die Wet op Wetlike Tender in die tussentyd kritiek gemaak het. Die Wet op Internal Revenue van 1862 het die progressiewe aard van die vorige wet uitgebrei met die toevoeging van gradeplegtighede: dit het die eerste $ 600 vrygestel, 'n koers van 3 persent opgelê op inkomste tussen $ 600 en $ 10,000 en 'n 5 persent -tarief op diegene wat meer as $ 10,000 was. Die wet het besighede ter waarde van minder as $ 600 vrygestel van belasting op toegevoegde waarde en kwitansies. Belasting is teruggehou van die salarisse van staatsamptenare sowel as uit dividende wat aan korporasies betaal is (dieselfde metode van invordering wat later tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is). Boonop is die & quotsin & quot aksynsbelasting wat in die 1862 -wet opgelê is, daarop gemik om die sterkste te val op produkte wat deur die welgestelde gekoop is. Thaddeus Stevens het die progressiwiteit van die belastingstelsel geprys:
Terwyl die rykes en die spaarsamiges verplig is om grootliks by te dra uit die oorvloed van hul middele. . . geen laste is op die vlytige arbeider en werktuigkundige gelê nie. . . Die voedsel van die armes is onbelasbaar en niemand sal geraak word deur die bepalings van hierdie wetsontwerp nie, waarvan die lewensduur uitsluitlik van sy handewerk afhang. & Quot
Maar die oorlog het toenemend duurder geword (in die laaste stadiums $ 2 miljoen per dag) en moeilik om te finansier. Die regering se vermoë om te leen, het gewissel met die lotgevalle van die slagveld. Die Konfederale vloot het die noordelike skeepvaart geteister en die doeane -ontvangste verminder. En onvermydelike administratiewe probleme verminder die verwagte ontvangste uit inkomste en invordering van aksyns.
In reaksie daarop het die Kongres in 1864 twee nuwe wette goedgekeur wat die belastingkoerse verhoog en die progressiwiteit van inkomstebelasting vergroot. Die eerste wetsontwerp wat in Junie aangeneem is, verhoog die erfenis-, aksyns-, lisensie- en bruto kwitansiesbelasting, tesame met seëlregte en waardes vir vervaardigingsbelasting. In dieselfde handeling word die inkomste tussen $ 600 en $ 5.000 met 5 persent, tussen $ 5.000 en $ 10.000 teen 7,5 persent bepaal, en 'n maksimumkoers van 10 persent vasgestel. Ondanks protes deur sekere wetgewers oor die onbillikheid van gegradueerde tariewe, bevestig die wet van 1864 hierdie metode om inkomste te belas volgens 'betaalbaarheid'. ' , bo die tariewe wat deur vorige inkomstebelastingrekeninge vasgestel is. Die kongres het ontdek dat die inkomstebelasting, benewens die retoriese waarde, ook 'n buigsame en winsgewende bron van inkomste bied. Die kwitansies het toegeneem van meer as $ 20 miljoen in 1864 (toe invorderings ingevolge die inkomstebelasting van 1862 gemaak is) na bykans $ 61 miljoen in 1865 (toe invorderings ingevolge die wet van 1864 en noodsupplement gedoen is).
Die gegoede hoër middelklasse van die land se kommersiële en industriële sentrums voldoen wyd aan die inkomstebelasting. 10 persent van alle huishoudings in die Unie het 'n vorm van inkomstebelasting betaal deur die eindbewoners van die oorlog in die noordooste, wat 15 persent van die totaal uitgemaak het. Trouens, die noordooste, 'n sektor van die Amerikaanse samelewing wat in 1860 70 persent van die land se rykdom besit het, was die mees kritieke belastingbasis, wat 75 persent van die inkomste vergoed. In totaal het die noorde 21 % van sy oorlogsinkomste deur belasting verhoog, in teenstelling met die suide, wat slegs 5 persent op hierdie manier verhoog het.
33b. Sterkpunte en swakpunte: Noord teen suid
Reeds in September 1861 het die CSA begin met die uitreiking van die nasionale geldeenheid, en belowe om die draer die nominale bedrag te betaal ses maande na die bekragtiging van 'n vredesverdrag.
Binne dae na die val van Fort Sumter het nog vier state by die Konfederasie aangesluit: Virginia, Noord -Carolina, Tennessee en Arkansas. Die strydlyne is nou getrek.
Op papier weeg die Unie die Konfederasie op byna elke manier swaarder. Byna 21 miljoen mense het in 23 Noordelike state gewoon. Die Suide het net 9 miljoen mense geëis, insluitend 3,5 miljoen slawe en mdash in 11 konfederale state. Ten spyte van die groter bevolking van die Noorde, het die Suide egter 'n leër gehad wat byna ewe groot was gedurende die eerste jaar van die oorlog.
Die noorde het ook 'n enorme industriële voordeel gehad. Aan die begin van die oorlog het die Konfederasie slegs 'n negende oor die industriële kapasiteit van die Unie. Maar die statistiek was misleidend. In 1860 vervaardig die Noorde 97 persent van die land se vuurwapens, 96 persent van sy spoorweglokomotiewe, 94 persent van sy lap, 93 persent van sy yster en meer as 90 persent van sy stewels en skoene. Die noorde het twee keer die digtheid van spoorweë per vierkante myl. Daar was nie eens een geweerwerke in die hele suide nie.
Die suide het 'n ernstige nadeel gehad by die vervaardiging, maar die konfederasie het daarin geslaag om sy gewere aan die brand te hou deur ammunisie te maak uit gesmelte klokke uit kerke en stadspleine.
Al die belangrikste bestanddele van kruit is ingevoer. Aangesien die Noorde die vloot beheer het, was die see in die hande van die Unie. 'N Blokkade kan die Suide versmoor. Tog was die Konfederasie nie sonder hulpbronne en wilskrag nie.
Die Suide kon al die voedsel produseer wat hy nodig gehad het, maar dit was 'n groot probleem om dit na soldate en burgerlikes te vervoer. Die Suide het ook 'n groot kern van opgeleide offisiere gehad. Sewe van die agt militêre kolleges in die land was in die suide.
Die Suide was ook baie vindingryk. Teen die einde van die oorlog het dit wapens en gieterye in verskeie state gevestig. Hulle het groot kruitmeulens gebou en duisende kerk- en plantasieklokke vir brons gesmelt om kanonne te bou.
Die grootste sterkpunt van die Suide was die feit dat dit op sy eie gebied op die verdediging geveg het. Suidlanders, wat vertroud is met die landskap, kan Noordelike indringers teister.
Die militêre en politieke doelwitte van die Unie was baie moeiliker om te bereik. Die Unie moes die Suide binnedring, verower en beset. Dit moes die kapasiteit en wil van die Suide vernietig om 'n formidabele uitdaging in enige oorlog te weerstaan.
"Ons het die armste kommissarisreëlings gehad, en al wat ek vir my manne kon kry, was sout en harde klappers. Ek het die herstelde laat eekhorings, gemaalde varke, fisante en kalkoene laat skiet waarmee ek vir die manne sop kon maak." -uit die herinneringe van Archibald Atkinson Jr., 'n Konfederale chirurg
Suidlanders het die aanvanklike voordeel van moraal geniet: die Suide het geveg om sy lewenswyse te behou, terwyl die Noorde geveg het om 'n unie te behou. Slawerny het eers 'n morele oorsaak van die poging van die Unie geword totdat Lincoln die Emancipation Proclamation in 1863 aangekondig het.
Toe die oorlog begin, was baie belangrike vrae nog onbeantwoord. Wat as die slawestate Maryland, Kentucky, Missouri en Delaware by die Konfederasie aangesluit het? Wat as Brittanje of Frankryk die suide te hulp gekom het? Wat as 'n paar beslissende vroeë Konfederale oorwinnings die noordelike publieke opinie teen die oorlog gedraai het?
Die Noorde het inderdaad baie beter gelyk op papier. Maar baie faktore wat by die uitbreek van die oorlog onbekend was, kon die balans na 'n ander uitkoms laat kantel het.