(Redakteur se Nota: Hierdie artikel is uit die Die boek van Rumi'se voorwoord (deur Narguess Farzad) en bevat 'n storie deur Rumi uit die boek self.)
Die literatuur- en geskiedenisklasse wat die langste indrukke op my gemaak het, is dié waarin ek 'n skyfie van die skrywer se lewensverhaal gekry het of toe my onderwyser gefokus het op die menslike verhale van die tydperk wat geleer word, die lae afskil om iets te openbaar van die gewone lewe of emosionele ervarings van die toringfigure wie se oorwinnings of nederlae ons studeer of, meer vreeslik, oor die gewone lewens en emosionele ervarings van die gewone mense van die tyd. Dit het regtig nie saak gemaak of hierdie perifere rekeninge taai of apokrief was nie, aangesien hul insluiting in die les die hele episode onder beheer meer aangrypend en onvergeetlik gemaak het.
Verhale hoef nie altyd na die groot of die goeie of die legendariese te verwys nie. In ons eie daaglikse lewe deel ons voortdurend foto's van ons sosiale ervarings met steeds groter en oorvleuelende bekendeskringe. Ons rituele 'n geleentheid merk, soos 'n beduidende verjaarsdag, 'n herdenking of 'n herinnering, deur te konsentreer op stories wat subtiel en versigtig die voorkoms van 'n individu se kwesbaarheid, passies en idiosyncrasies uitwys. Soos die meester vertellers van die verlede, wysig ons die onnodige infelicities uit en skyn ons die lig op die onvergeetlike eienskappe en prestasies waarna ons getuig en skep nog 'n onuitwisbare substore, waarvan sommige in jare en selfs geslagte vertel kan word. om te kom.
Profete en predikers van alle godsdienste en geloofsbelydenis was ook die meesters van die praktyk en het op gelykenisse en maksime staatgemaak om komplekse teologieë aan hul volgelinge te kommunikeer. Gelykenisse van die tragedies van martelare het getrek, en gaan voort om manne en vroue te vestig op plekke van aanbidding regoor die wêreld, tot heiligdomme en dorpsplekke; Sulke gelykenisse bestaan ​​dikwels uit stukke van waarheid langs mekaar met bietjie mite, met behulp van literêre finesse om passies te roer en nuwe lewe in algemene temas asem te haal.
Diegene wat hierdie stories hoor of lees, blyk nooit die nuwe variasies van ou temas te vind nie. Miskien is daar gerusstelling in die voorspelbaarheid van hoe hierdie verhale van die moraliteit onvermydelik tot die gevolgtrekking kom. Hedendaagse rolprente wat die lewens van gierigheidswinkels op Wall Street uitbeeld, wat met titulerende subplots versier is, is in wese aanpassings van antieke lesse wat nie net God en geld kan dien nie. Daarbenewens word byna alle moraliteitspraatjies vasgestel dat "die begeerlikheid vir die vlees en die begeerlikheid van die oog" altyd lei tot die moeilikheid.
Honger vir stories wat ons verligting gee van die onstuimigheid van ons lewens. Ons versamel nou voor die preekstoel van Instagram en Facebook en YouTube om ons daaglikse invul van die antieke van die moderne gode te kry, die 21-eeuse gode en godinne en goewerneurs wat bewoon die hoogtes van Hollywood en sy tinseled replica's regoor die wêreld.
Vir baie gemeenskappe en in baie kulture is die mees betroubare vertellers van onweerstaanbare verhale die digters. Digters, op hul eie onbegryplike maniere, vertel ons van die uitdagings en mislukkings van die vind van liefde en die vreugde om vriendskap te vorm. Hulle waarsku ons van die slaggate, van die verraad en ongeregtighede wat ons altyd onderweg ondervind, maar moedig ons aan om afguns en die wraak van ons harte te verban. Dit is byna altyd die digters wat ons leer hoe om die omvang van 'n verlies te meet, om met waardigheid te bedroef en uiteindelik die sterftes te aanvaar.
Vir meer as agt honderd jaar het talle mense in die Persies-sprekende lande, en in die afgelope dekades baie meer regoor die wêreld wat toegang het tot 'n groeiende aantal uitstekende vertalings, Mowlana Jalal Od-Din Balkhi, Rumi, gekies as die geestelike onderwyser wie se kermiserende beurt van die frase, tesame met die poignancy van openlik uitgespreek emosie, was 'n bron van vertroosting sowel as onderrig.
Alhoewel die omvang van akademiese studie oor die filosofiese en teologiese grondslae van Rumi se orde van mistiek nou groter is as die digter se eie geskrifte, is dit meer lonend om Rumi se werklike stories te lees wat die mistieke portaal na sy wêreld oopmaak.
Die stories wat Rumi uitvind of hergebruik om te help om die beginsels van soefisme te verstaan, word ingewikkeld geweef in die warp en inslag van die stof van sy leerstellings, maar om dit in isolasie te sien as die gelykenisse wat hulle is, moet ons noukeurig werk deur ses en twintigduisend dubbele lyne van metriese vers, saamgestel in die ses boeke van die Masnavi-ye Manavi (Geestelike Koppelings), sy magnum opus.
Dit is 'n verligting en 'n genot om die taak vir ons te voltooi deur Maryam Mafi, een van die mees gerespekteerde, getroue en welsprekende vertalers van Rumi se poësie. Mafi die vertaler beweeg moeiteloos tussen die twee tale van Persies en Engels, aangesien sy die semantiese betekenis van die oorspronklike teks in Engels lewer. Mafi, die skrywer en die lekker leser van die Masnavi oordra die pragtige subtiliteite, presiese visie en spontane wit van die oorspronklike na die Engelse weergawe, en gee die lewe aan Robert Frost se definisie van poësie as "wat verlore gaan uit vers in vertaling."
In haar jongste vertaling, Die boek van Rumi, Mafi het haar aandag gevestig op meer as een honderd stories wat sy gekies het uit die Masnavi.
In bladsy na bladsy van gelykenisse en verhale, vermaak Rumi nie net nie, maar lei hy ook die leser, of meer akkuraat die luisteraar, in die sin van die kompleksiteite van die lewe, in gehoorsaamheid aan die gesag van liefde en in die oplossing van konflikte. Rumi bring onbeantwoorde sowel as onbeantwoordbare vrae aan.
Die meeste van sy verhale is herkenbare karakters wie se klone stories oor die hele wêreld bewoon: wyse of misleidende regters, sluwe of wantroue vroue, wily of lachrymose bedelaars, charlatans, liggelowige siele en talle sprekende diere.
Rumi vertel van die koninklike dade en die wonderwerke van profete; hy brei uit oor die kwaad van rouges en kry huursoldate uit. Liggaamsfunksies, vermommings, dade van heldhaftigheid, verkeerde identiteite, seksuele versteurings, gevolg van gluttony en hubris, en alle verbeeldingryke en buitensporige verantwoording van vices en deugde, sowel as algemene bygelowe, word in die mengsel gegooi.
Die taal van die poëtiese verteller van die verhale strek tot die hoogtes van hoë vers met foutlose gebruik van metafore en ingewikkeld gestruktureerde interne dialoë, en dan val die gebruik van woordspellings, vernaamste idiome van die tyd, uitdrukking van ribaldry en suiwer bawdy humor. Hy haal aan uit die beste persiese en Arabiese poësie van sy era en staatmaak op sy wetenskaplike kennis van die Koran en die woorde van die profeet Mohammed om sy argumente te ondersteun. Rumi is net so gemaklik met die uitstraling van die lowlife en die rascals van die souk soos hy is met die retoriese diskoers van teoloë by die moskee en grammatici by die madrassa.
Rumi ontplooi baie dramatiese toestelle om met mense van alle vlakke van die lewe te kommunikeer. Die rolle wat hy aan diere, die flora en fauna toeskryf, stem ooreen met die eeue-oue tradisies van vertellinge in die Ooste, waar die sagheid van diere of hul onheilspoeling in ooreenstemming is met die menslike karakter.
Mowlana Jalal od-Din, saam met baie van sy middeleeuse tydgenote in Iran, soos Sa'di van Shiraz en Nezami van Gandja, waardeer die sterkte van stories as die mees betroubare ambassadeurs om kulturele en mondelinge tradisies oor politieke, godsdienstige en nasionale grense.
Rumi se stem in al sy literêre uitsette, maar veral in die Masnavi, wissel tussen speelse en gesaghebbende, of hy stories van gewone lewens vertel of die kritieke leser uitnooi na hoër vlakke van introspeksie en die bereiking van transendente waardes. Maryam Mafi se vertalings weerspieël die nuanses van Rumi se poësie, terwyl hy die positiewe toon van alle Rumi se geskrifte behou, asook die gevoel van spanning en drama wat die essensie van die Masnavi.
Die boek van Rumi is nog 'n juweel in Maryam Mafi se reeks vertalings, wat die universaliteit van Mowlana as 'n digter en as verteller verwelkom. Ek kan nie dink aan die nalatenskap van Rumi as Henry Wadsworth Longfellow se beoordeling van wat 'n goeie digter maak nie:
"Alles wat die beste in die groot digters van alle lande is, is nie wat in hulle nasionale is nie, maar wat is universeel. Hulle wortels is in hul eie grond, maar hulle takke beweeg in die onpatriotiese lug wat dieselfde taal vir mans spreek, en hulle blare skyn met die onfeilbare lig wat alle lande deurdring. "
Studente en onderwysers - deur Rumi
Die studente was verbaas deur hul vreeslik streng onderwyser, wat hulle nooit toegelaat het om 'n oomblik se pouse toe te laat nie. Elke dag het hulle stoute planne opgerig om hom af te lei, maar het hom nooit daarin geslaag om hom te mislei nie. Op een dag het die slimste van die seuns, wat ook die meeste straatvis was, 'n briljante plan opgedaag. Soos sy klasgenote ná skool bymekaargekom het, het hy aan hulle verduidelik:
"Môreoggend wanneer ons skool toe kom, sal ek eers die meester nader en hom vra hoe hy voel en hoekom hy so bleek lyk. Ek wens hom goed en sê dat hy beter moet sorg vir homself. Dan moet julle almal my leiding volg en die een na die ander dieselfde vrae herhaal sodat ons in sy hart kan twyfel. Na die vyfde of sesde persoon moet hy seker begin wonder of ons 'n punt het of nie. As dertig van ons dieselfde gesê het, sal hy geen ander keuse hê as om ons te glo en ons vir minstens 'n paar dae uit die skool te laat nie. "
Die seuns was almal opgewonde en het die slim seun vir sy slim idee geprys. Die seun het hulle almal belowe om nie hul ouers te vertel nie en by hul skema te hou. Die volgende oggend was die studente almal betyds en wag die aankoms van die slim seun, want hulle kon nie hul plot sonder hom begin nie. Sodra hy aankom, het hulle na mekaar geknik en een vir een in die klaskamer ingeskryf.
"Goeiemôre vir jou, meneer. Is jy oké meneer? Waarom lyk jy so bleek hierdie fyn oggend? "Het die slim seuntjie saggies aan die onderwyser gesê.
"Ek is perfek goed. Waaroor blaas jy? Gaan gaan sit in jou sitplek, "het die onderwyser die seun op sy gewone skuurbestelling bestel.
Die eerste saad van twyfel is geplant. Die studente het toe eenkeer na die klas geloop en elk het die onderwyser aan die beurt aangespreek, met kommentaar oor die laasgenoemde se gesondheid. Ten spyte van sy herhaalde ontkennings, het die onderwyser die seuns stadig begin glo, want hy het dertig keer dieselfde opmerking gehoor oor sy ligte voorkoms. Hy het begin roer en voel koorsig. Binnekort was hy vinnig besig om sy vraestelle en boeke te pak en huistoe te haal, met dertig seuns in sleep.
Heel huis toe, dink hy oor hoe sy vrou hom onlangs verwaarloos het en hoe ondanks al sy vriendelikheid en vrygewigheid sy hom siek wou hê. Deur die negatiewe gedagtes oor sy onskuldige vrou te vermaak, het die onderwyser deur die smal agterstewe na sy nederige huis versnel, terwyl die seuns hom elke stap van die pad nadervol gevolg het.
Hy het die voordeur geluister, met die bedoeling om sy ontydige aankoms aan sy vrou aan te kondig toe hy by hul huis ingekom het. Toe sy sien dat hy so vroeg van die skool teruggekom het, het sy hom vinnig genader en gevra oor sy gesondheid.
"Is jy blind? Sien jy nie hoe siek ek is nie? Jy is so 'n huigelaar! Jy kan baie goed sien hoe vreeslik ek voel, maar jy maak asof niks van my belang is nie! "Het hy teruggehou.
"My liefie, wat sê jy? Jy moet aan wanorde ly. Niks is die saak met jou nie! "Het sy vrou gesê en probeer om sy woede te versadig.
'Jy is veragtelik; jy is 'n vreeslike vrou! Kan jy nie my jammerstaat sien nie? Is dit my skuld dat jy blind en doof is vir my behoeftes? "Het hy voortgegaan en sy vrou wreed gelaster.
"Ek gaan jou die spieël bring sodat jy vir jouself kan sien dat niks met jou verband hou nie."
"Tot die hel met jou spieël! Jy het my altyd gehaat en my die ergste gewens. Gaan en berei my bed voor, ek moet rus! "
Die vrou was verstom, nie in staat om te beweeg of te besluit wat sy moes doen nie, toe haar man haar skree: "Gaan heen, jou goed-vir-niks! Wil jy hê ek moet hier heengaan? '
Die vrou het besluit om stil te bly en te doen soos hy gevra het; Andersins kan hy inderdaad dink dat sy verkeerde bedoelings het, en hy kan werklik nare wees. So het sy sy beddegoed op die vloer voorberei en hom met sy studente verlaat wat hom in die huis vergesel het. Die seuns het om die bed geklim en begin om hul les hardop te hersien, onder leiding van hul hoofleier om soveel moontlik geraas te maak om hul onderwyser se fantasiehoof te vererger.
"Stil!" Het die onderwyser gebreek. "Stil, ek het gesê! Gaan huis toe. Los my in vrede. "
Die studente was uiteindelik gratis; As hulle hul onderwyser al die gesondheid in die wêreld wou hê, het hulle feitlik uit sy huis gevlieg. Hulle het egter nie huis toe gegaan nie, maar het in die strate gebly en verskeie speletjies gespeel waaroor hulle lankal gef fantasieer het. Hul ma's het egter gou agtergekom dat hul seuns die skool oorgeslaan het. Toe hulle hulle op straat gevind het, het hulle hulle berispe en geweier om te aanvaar dat hulle deur hul onderwyser verskoon is. Hulle het gedreig om die volgende dag die onderwyser se huis te besoek en die waarheid uit te vind. En so het hulle gedoen. Hulle het bevind dat die arme man onder 'n paar beddens miserabel lê, soos 'n vark sweef en met pyn kreun.
"Geagte meneer, vergeef ons, want ons het ons seuns nie geglo nie," het die vroue bely. "Nou kan ons vir onsself sien hoe siek jy regtig is! Mag God jou 'n lang, gesonde lewe gee. '
"Ek is eintlik dankbaar aan jou waarnemende seuns omdat hulle my kwaad aangedoen het," het die onderwyser dankbaar gesê. "Ek was so van plan om hulle te leer dat ek my eie gesondheid totaal geïgnoreer het. As dit nie vir hulle gewees het nie, sou ek gou vir seker dood gewees het! "
En so was die lot van die onkundige onderwyser, wat deur baslose herhaling en indoktrinasie deur blote kinders verlei was.
Voorwoord kopiereg 2018 deur Narguess Farzad.
Narguess Farzad is 'n senior mede in Persiese studies by die Skool vir Oosterse en Afrikastudie aan die Universiteit van Londen.
Meer boeke deur Maryam Mafi
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Die studente en die onderwyser: 'n Rumi-verhaal om te verlig, verheug en te informeer