33. Opgeskorte Vonnis | twee kinders later
Die Donderdagoggend na my verjaarsdag, uit die bloute, het die dokters gesê hulle dink ons kan amper huis toe gaan. Ek onthou hoe ek ge”HUH” het…kliphard die keer en nie net soos gewoonlik in my kop nie. Lisa het 1.53kg geweeg. Die dokters het dan gesê sy mag nie voor 1.8kg ontslaan raak nie….Hoe nou?
Die dokters het aan my verduidelik hoe dinge werk. Hulle het gesê dat staatshospitale jou laat gaan sodra baba 1.6kg is. Dan is dit veilig en solank baba als kan doen, is daar geen rede om baba langer daar te hou nie. Hulle het ook gesê dat privaathospitale babas tot 2kg hou . Volgens hulle is dit maar net ‘n geldmaakstorie en is dit nie werklik nodig tensy baba siek is of probleme het nie. Hier is hulle beleid iewers in die middel. Hulle hou baba tot 1.8kg. Maar Lisa was nog nie eens 1.6kg nie. Hoe werk dit dan nou?
Die dokters het verduidelik dat sy so goed doen, dat hulle nie ‘n rede vir ons sien om heeltyd in die hospitaal te wees nie. Sy voed goed direk van die bors af en sy tel konstant gewig op. Sy doen goed uit die incubator en is oor die algemeen gesond en sterk. Hulle voel dat ek self goed “cope” en sien geen rede vir ons om te bly nie. Sodra sy 1.6kg is, voel hulle dat sy ok is om self verder by die huis groter te word.
Ongelukkig mag hulle ons nie volgens hulle beleid voor 1.8kg ontslaan nie. Dus sou ons OP PAROOL huis toe gaan. Parool het beteken dat ons vir ‘n paar dae kan huis toe gaan, maar elke nou en dan moet terug kom om geweeg en ondersoek te word. En as sy uiteindelik 1.8kg is, word ons offisieel en permanent ontslaan. Die woord “parool” was vir my so gepas….want die hospitaal was amper soos ‘n tronk. ‘n Kamer met 4 mure waar jy elke dag getoets word, maar ook ter selfde tyd mooi na gekyk word.
Volgens haar groeikurwe, was die kanse groot dat sy die volgende dag 1.6kg sou wees en hulle wou dus graag al die “discharge” goed regkry indien ons die naweek by die huis gaan spandeer.Dit het my heeltemal omkant gevang. Ek het heeltyd in my kop berekeninge gedoen vir ‘n ontslaan datum op 1.8kg. En 200g maak vir die klein lyfies ‘n groot verskil. Ek het ook by soveel mense gehoor dat jy jouself moet voorberei om rondom haar due date huis toe te kom. Dit was nou maar eers die 31ste Julie…haar due date was 3 September! Ek moes skielik myself meer voorberei vir ‘n lewe buite ‘n hospitaalkamer. Vir ‘n koue huis sonder “climate control”. Vir ‘n lewe sonder susters en verpleegsters wat elke 2 ure inloer vir rondtes. Vir self kook en self…wel…self ALS.
Dit was ‘n aangename maar ook effens skrikkerige verrassing. Dit het so vinnig gebeur en soos alles anders in die hospitaal, het dit net aangebreek. Sonder om ons ordentlik voor te berei. Net…”TA DA, julle gaan more huis toe.” Miskien is dit beter so, want anders hardloop jou kop met jou weg. En google jy te veel. En werk jou kop oortyd.
Ek was so trots op Lisa. Dat sy ‘n super baba is…wat super dinge doen. En ek was dankbaar dat sy in onder 2 maande so ongelooflik gegroei het. Ek was dankbaar vir al ons seëninge en vir almal se gebede en dat ons so ALMAGTIGE God dien wat so ongelooflik lief is vir ons. En ek was so opgewonde oor die feit dat hierdie aaklige tyd in die hospitaal…wat vir my soos ‘n jaar gevoel het, amper verby is.
Al die papierwerk is deur die dokters ingesit en die Vrydag moet ons vir ‘n oogtoets gaan, een of ander inspuiting kry en ‘n CPR kursus doen. Indien sy dan die 70g opgetel het…gaan ons HUIS TOE!
« 32. Wees versigtig waarvoor jy wens
34. En ons word geTOETS! »
One thought on “33. Opgeskorte Vonnis”
Julie 24, 2015 at 6:07 vm
Mens raak tog gewoond aan die “geborgde” gevoel in die hospitaal. So ‘n huistoegaan is skielik ‘n skok, want, al is die babakamer reg, is NIKS reg die oomblik as jy by die huis kom nie. Maar ook dit kom reg. Sterkte