Hoe om 'n Middeleeuse ridder te word - Artikels - 2022
In die Middeleeuse samelewing geniet 'n ridder 'n posisie met 'n hoë status en dikwels rykdom; hulle is gevrees op die slagveld en bekend daarvoor dat hulle daaruit rivaal was, maar dit het lank en baie opleiding geneem om daar te kom. 'N Jong man, wat van kleins af opgelei is in die hantering van wapens en perdry, kan deur die plaaslike heer wat hy gedien het tot ridder gemaak word, deur buitengewone dapperheid op die slagveld, en ten minste in latere tye toe Europese monarge geld en vaardige manne dringend nodig gehad het vir hul leërs kon die posisie selfs gekoop word. In elk geval het 'n ridder 'n uitgebreide inhuldigingseremonie ondergaan, waarna daar van hulle verwag sou word om die ridderlike tradisies van hul rang te handhaaf en moedig die best toegeruste en swaar gewapende teenstanders in die geveg, die ridders van die vyand se leër, te trotseer.
Alhoewel daar geen vaste stelsel was nie, het die ouderdomsgroepe verskil, en sommige jongmense het nooit vir die volgende fase gekwalifiseer nie, maar die algemene stappe om 'n Middeleeuse ridder te word was soos volg:
Bladsy - van 7-10 tot 13 jaar oud, vertroud raak met perde, jag en die gebruik van spotwapens deur 'n plaaslike ridder, baron of koninklike hof te bedien.
Squire -vanaf die ouderdom van 14 tot 18-21 jaar, help 'n ridder, leer om die wapens en wapens van oorlog te gebruik, en verbeter u algemene opvoeding, veral die kode van ridderlikheid.
Dubbing - Op die ouderdom van 18-21 jaar is die seremonie om 'n ridder gemaak te word, uitgevoer deur 'n ander ridder.
Diens - Tree op as 'n wag vir 'n baron en sy kasteel, veg in oorloë vir u soewerein en die Kerk en tree op in middeleeuse toernooie.
Opleiding 1 - Om 'n bladsy te wees
Die meeste ridders was waarskynlik seuns van ridders, maar daar is verslae van die seuns van 'n burgemeester of vryman wat vir die nodige opleiding voorgehou is, sowel as welgestelde handelaars en regeringsamptenare namate die klasse in die latere Middeleeue gegroei het. 'N Gewone soldaat kan ook 'n ridder van moed op die slagveld gemaak word. Namate oorlogvoering al hoe groter geword het en baronne toenemend die voorkeur gegee het om ridders te stuur om diens in hul plek te doen, het die sosiale agtergrond van 'n ridder minder belangrik geword tydens oorloë toe 'n soewerein al die gewapende mans benodig wat hulle kon kry. Oor die algemeen het die idee van edele afstamming en die behoud van ridderskap as 'n teken van 'n klas met beperkte toegang egter in die 13de eeu nagespeel in Europa. Daar was uitsonderings, veral in Frankryk en Duitsland en van geval tot geval, maar hoofsaaklik kon slegs die seun van 'n ridder dit word.
'N Ridder moes bereik word Deur op 'n perd te ry terwyl hy 'n skild en lans dra, moes hy oefen om sy paadjie slegs met die knieë en voete te lei.
'N Ridder moes bereik word om 'n perd te ry terwyl hy 'n skild en lans dra, sodat hy moes oefen om sy stok te lei met slegs die knieë en voete. Hy moet in staat wees om 'n lang en swaar swaard vir 'n lang tydperk van gevegte te gebruik en fiks genoeg te wees om vinnig te beweeg terwyl hy 'n swaar metaalwapen dra. 'N Bekwaamheid met ekstra wapens, soos 'n dolk, 'n slagbak, 'n mace, 'n boog en 'n kruisboog, kan ook handig wees. Gevolglik moes 'n jong seun wat deur sy ouers of borg gemerk is om eendag 'n ridder te word, jong begin leer, gewoonlik vanaf 'n ouderdom van 10 (of selfs 7 in sommige gevalle), met spogwapens en basiese ryvaardighede. 'N Jong edelman is waarskynlik na die koninklike hof gestuur vir sulke opleiding, terwyl 'n jeugdige uit 'n meer beskeie aristokratiese familie by die plaaslike kasteel of die van 'n familielid ingeskryf sou word om saam met die ridders en die wapenstryders daar gestasioneer te word. Daar sou hulle, saam met ander bladsye, aan tafel dien, as stabiele hande optree, eenvoudige take verrig en begin met die opvoeding wat as tiener ernstig sou voortgaan.
Opleiding 2 - 'n Squire wees
Die volgende stap op die lang pad na ridderskap was om 'n eendeling (of esquire) te word, dit is 'n leerlingridder, gewoonlik vanaf die ouderdom van 14. Die naam squire is afkomstig van die Franse ecuyer, wat skilddraer beteken. Behalwe vir die leer van wapens en ruiterkuns, sou die skut ook na 'n volle ridder omsien (wat moontlik twee of meer skutters onder hom het), sy wapens skoonmaak, die wapenrusting poets, die perde oppas, hom help om vir die geveg aan te trek, sy skild vas te hou totdat dit nodig is, en ander sodanige algemene pligte.
Daar was ook nie-martialistiese, maar steeds belangrike prestasies, soos kennis van musiek, dans, sowel as lees en skryf in Latyn en Frans. Hulle het poësie geleer en goeie maniere gekweek, veral voor aristokratiese dames met wie hulle gaan jag het en soos skaak gespeel het. Die literêre onderwerpe sou deur die plaaslike priester onderrig gewees het, miskien ook met die betrokkenheid van die dame van die kasteel waarin hulle 'n leerling was. Die jag van wilde diere en valke was 'n ander vaardigheid in die kurrikulum van die kelder, en dit het nuttige vleisgeregte verskaf vir die riddertafel, waarna die tier moes dien. Squires moes ook die bladsye oefen en versorg, insluitend die opdis van dissipline, 'n plig waaroor hulle ongetwyfeld ontslae geraak het.
Die opleiding van 'n eekhoring behels die oefening met die lans en die swaard; soms is wapens doelbewus swaarder gemaak as die wat in die stryd gebruik is om spiere te verskerp en werklike gevegte 'n bietjie makliker te laat lyk as wat dit werklik was. Die personeel, boog en kruisboog is ook almal gebruik, hoewel dit gewoonlik nie deur ridders in oorlogvoering gebruik is nie. Daar was spesifieke toestelle vir opleiding, soos die kwintain - 'n roterende arm met 'n skild aan die een kant en 'n gewig aan die ander kant. 'N Ruiter moes die skild tref en aanhou ry om te voorkom dat hy deur die gewig in die rug getref word. 'N Ander toestel was 'n hangring wat met die punt van die lans verwyder moes word. 'N Ander algemene opleidingstegniek was om volop op 'n perd te ry en met 'n swaard by 'n paal of houtpaal te sny.
As die ridder ernstig gewond was, was dit die skare wat verantwoordelik was om hom uit die slagveld te onttrek.
In die werklike oorlogvoering het 'n skurk sy ridder gevolg. As hulle aan die beweeg was, het die skarrels gewoonlik met die ekstra perde en bagasie vooruit gery. In die geveg self, nadat hy die ridder met sy lans en skild verbygesteek het, volg die eekhoring hom op 'n ander perd ingeval die ridder se berg ongeskik raak. As die ridder ernstig gewond was, was dit die skare wat verantwoordelik was om hom uit die slagveld te onttrek.
As hy uiteindelik volledig opgelei is, kan 'n ridder deur sy heer of 'n ander ridder tot ridder gemaak word, gewoonlik tussen 18 en 21 jaar. Die reg was moontlik 'n algemene alternatief vir sommige edele kinders. Een gevierde figuur wat nooit die opgang van squire na ridder gemaak het nie, was Geoffrey Chaucer (1343 - 1400 CE), skrywer van Die Canterbury -verhale. Nog ander soldate was eenvoudig volwassenes en het 'n ridder gedien gedurende hul loopbaan. 'N Gebrek aan finansiële middele kan 'n ander rede wees om nooit ridderskap te bereik nie, aangesien die koste van perde, wapens en toerusting hoog was. Die ridders wat riddermateriaal was en die middele gehad het om te vorder, het 'n uitgebreide iniseringseremonie ondergaan om hulle in die broederskap van ridders te verwelkom. Daar is 'n paar ridders gemaak net voor 'n geveg, so in daardie geval moes die seremonie later kom, maar dit was beslis die wag werd.
Die voorbereiding vir 'n ridder (of dubbing soos dit soms genoem word), wat 'n aantal toekomstige ridders kan insluit, het die vorige dag begin, met die skurk wat hom met 'n bad en 'n skeer- of baardversiering opdroog. Oornag sou hy die ure in 'n kapel kon deurbring met sy swaard op die altaar, sonder twyfel oor sy geluk om sy doel te bereik en na te dink oor die risiko's vir die lewe en ledemate wat nog te kampe het.
Op die dag van die seremonie was die eekhoring geklee deur twee ridders met 'n wit tuniek en 'n wit gordel om suiwerheid te simboliseer, swart of bruin kouse om die aarde voor te stel waarna hy eendag sal terugkeer, en 'n skarlakenrooi mantel vir die bloed wat hy nou is gereed om te mors vir sy baron, soewerein en kerk. Die werklike seremonie, wat oor tyd en plek gewissel het, kan in die buitelug, in 'n kapel of, vir die gelukkiges, in die koninklike paleis plaasvind wanneer die dubbels gewoonlik gehou word as deel van 'n groter viering, soos koninklike troues en kroning . Die eekhoring was toegerus met vergulde spore (vandaar die uitdrukking 'om 'n mens se spore te wen') en sy swaard teruggegee, wat deur 'n priester geseën was met die voorwaarde dat hy altyd die armes en die swakkes beskerm. Die lem het twee snykante gehad - een om geregtigheid voor te stel, die ander lojaliteit (of meer algemeen ridderlikheid).
Toe, voor getuies, kniel die eekhoring voor die ridder of koning wat die eer gee. Die persoon wat die dubbing doen, het eintlik 'n risiko geneem met sy eie reputasie, aangesien enige glorie of oneer wat die nuwe ridder verkry het, ook weerspieël het oor hom wat hom tot ridder geslaan het. Die 'dubbele' kan 'n toring vasmaak of 'n swaard en 'n gordel op die kierie sit en hom 'n soen op die wang gee. Die koning is eintlik tot ridder geslaan deur 'n eenvoudige tik op die skouers of nek met die hand of swaard, of selfs 'n swaar slag (colée of 'lof') - bedoel om die laaste een te wees wat hy ooit moes neem sonder om terug te keer en om hom te herinner aan sy verpligtinge en morele plig om nie die man wat die slag toegedien het, te skande nie. 'N Paar woorde kan gesê word, maar niks te fancy nie, miskien 'n eenvoudige' Wees jy 'n ridder '. Die nuwe ridder kan 'n eed sweer; hierdie trou kan aan 'n plaaslike baron gegee word en is veral uitgevoer deur ridders van huurders - diegene wat lande besit het wat deel uitmaak van die totale boedel van hul baron. Nou 'n ridder, kry hy sy perd, wat betaal is deur óf sy vader van die persoon wat hom ridder, en dan sy skild en banier, wat moontlik sy familiewapen kan dra. Vir 'n eekhoring uit 'n welgestelde gesin kan die geleentheid van sy ridderskap 'n groot feesmaal regverdig - waar hy vir die eerste keer saam met die ander ridders aan tafel kon sit in plaas van net die kelner te wees - en selfs 'n toernooi.
Ridders in oorlogvoering
Na al hierdie voorbereiding en seremonie was 'n ridder gereed om sy doel te bereik: oorwinning op die slagveld wen. Ridders was om verskeie redes in oorlogvoering betrokke: hulle was in die betaalde diens van 'n plaaslike baron as deel van sy permanente mag van huishoudelike ridders, hulle is gestuur om 'n plig vir hul soewerein te verrig deur hul baron, of hulle het geen besondere verbintenis met iemand gehad nie maar hulle brood verdien as huursoldaat. Ridders kan ook veg vir 'n godsdienstige saak, soos tydens die kruistogte, of behoort aan 'n orde van ridders soos die Tempeliers.
Ridders is oor die algemeen betaal vir hul dienste, maar nie altyd as dit in diens van die koning was in 'n oorlog teen 'n ander land of opstandige baronne nie. Daar was voordele vir die nasionale oorlogvoering, aangesien die koning daarna lande en titels kon toeken, en daar was altyd die eer om nie vir blote geld vir jou koning te veg nie.
In die middeleeuse oorlogvoering was beleërings van versterkte stede en kastele meer algemeen as veldslae, maar daar word steeds verwag dat 'n ridder hul rol sou speel. Ridders kan byvoorbeeld uit 'n beleërde kasteel aanvallende partye vorm, en daar moes voldoen word. In die geveg vorm ridders die voorste linie van 'n leër en ry in noue formasie, en gebruik hul lans eers totdat dit gebreek is. Daarna het hulle swaarde gehang en afgeklim as hul perd beseer word, soos gereeld gebeur het. Tydens 'n beleg kan daar van 'n ridder verwag word om 'n belegstoring te beman of gereed te wees om 'n vesting binne te gaan sodra dit oortree is. As hulle nie regtig baklei nie, word verwag dat ridders hul vaardighede skerp sal hou deur te presteer by toernooie waar hulle deelgeneem het aan kavaleriegevegte, te perd gestamp en te voet geveg het in een-tot-een gevegte.
Stappe na ridderskap - Stap 1 Die regte verbindings
'N Ridder is deur die Middeleeue -samelewing erken as 'n man met groot gevegsvaardighede en wat by die Code of Ridderlikheid gehou het. Gedurende die Middeleeue was dit tegnies moontlik vir enige vry man om 'n ridder te word. Die proses om 'n ridder met 'n perd en gepaste wapens toe te rus, was egter baie duur. Ridders kom dus oor die algemeen uit 'n edele of welgestelde familie - 'n voornemende ridder moes die regte verbindings hê. Die oorsprong van die term 'ridder' kom van die Angelsaksiese woord & quotCniht & quot; & quotboy & quot of & quotpage boy & quot. Die stappe na ridderskap het as 'n seun begin. Die eer om ridder te wees, het uiteindelik oorgegaan van 'n ridder na sy seuns.
Stappe tot ridderskap - Stap 2 Opvoeding
Sy toekomstige rol as ridder sou erken word by die geboorte van 'n seun. Sy vroeë opvoeding sou dus deur hierdie ambisie beheer word. Tot die ouderdom van 7 jaar word 'n jong seun in die huis van sy ouers grootgemaak. Gedurende hierdie tyd sou daar van hom verwag word om basiese goeie maniere te leer en die rol van die ridder, ridderlikheid en lojaliteit teenoor sy heer te verstaan. Daar sal speletjies gespeel word wat die rol van 'n ridder naboots. Speelgoed sou 'n houtswaard en skild insluit. 'N Seun se strewe om ridder te word, word aangevuur deur toernooie by te woon en verhale te hoor van dapper ridderaktiwiteite en gevegte
Stappe tot ridderskap - Stap 3 Die bladsy
Op 'n sagte ouderdom van net sewe jaar word 'n jong seun gestuur om met sy opleiding by die huis of kasteel van 'n edelman te begin. Sy rol sou as 'n bladsy wees, die derde stap om ridder te word. Daar word ook na 'n bladsy verwys as 'varlet' wat 'klein vasaal' beteken. Dit was die plig van 'n Bladsy om aan tafel te wag, na die Here se klere om te sien en hulle te help om aan te trek. Daar word ook verwag dat die blad dien as dienaars van die dames van die hof of kasteel waarin sy diens gedoen het. Daar was baie bladsye, die aantal hang af van die rykdom van die edele. Daar was 'n 'pikorder' onder die bladsye wat afhang van ouderdom. Die ouderdomme van die bladsye kan wissel van sewe jaar oud tot veertien jaar oud wanneer hulle die volgende stap sou neem om ridder te word deur in die posisie van 'n Squire te dien. Die jong blad sal opvoeding ontvang oor godsdiens, maniere, ry, jag, smous en strategiese speletjies soos backgammon en skaak. 'N Bladsy sou binnekort begin om die vaardighede wat van 'n ridder vereis word, aan te leer deur die vaardighede te oefen om 'n lans te kantel en na die vaardigheid en opleiding van hul seniors te kyk. Die gebruik van die lans sal saam met die vaardighede van perdry beoefen word. 'N Teiken is opgerig en die Page sal 'n hout' perd 'op wiele met 'n lans vassteek. Die houtperd word deur twee ander bladsye na die teiken getrek en die bladsy sal die lans wys. Swaardspel is beoefen met hout swaarde en skilde. Deur op 'n bakleiery te veg, het die jong ridders kennis gemaak met die balans en vaardighede wat nodig is in gevegte. Die blad sou hul meerderes bywoon by toernooie, wat altyd as groot geleenthede in die lewe van bladsye uit die Middeleeue beskou is.
Stappe tot ridderskap - Stap 4 The Squire
Die Middeleeuse Squire was 'n dienaar van 'n ridder gedurende die Middeleeue. Dit was stap 4 om 'n ridder te word. Die rol van 'n spanman was een van die belangrikste stappe in die ridderskapstydperk en het begin toe 'n bladsy veertien jaar oud was. Die pligte van 'n Squire was om te leer oor ridderlikheid, die reëls van die heraldiek, perdesport en die gebruik van wapens en die vaardighede wat van 'n ridder vereis word. Dit was ook hul plig om die sosiale lewe van die kasteel aan te gaan en hoflike etiket, stoot, musiek en dans te leer. Die Squire het sewe jaar lank in hierdie rol gedien en op die ouderdom van 21 jaar 'n ridder geword. Soms word ridderskap op 'n vroeër ouderdom aan 'n skutman toegeken as beloning vir dapperheid op die slagveld. Tydens oorlog het Squires Ridders op die slagveld vergesel, die perde gelei en opgepas en hulle in die Middeleeuse Knights Armor aangetrek. Hulle het van pyle af geskiet en baie skelms is doodgemaak wat hul plig gedoen het.
Stappe na ridderskap - Stap 5 Die ridder
Na baie jare se opleiding en leer van die vaardighede van geveg en ridderlikheid wat tydens die Middeleeue van 'n ridder vereis is, is die stappe na ridderskap voltooi en gesimboliseer in die orde van die ridderskap. Die hoogtepunt van die seremonie was toe 'n ridder gedoop is en die woorde & quotArise, Sir Knight & quot is geuiter. Hierdie laaste deel van die seremonie sou deur 'n plaaslike ridder, of as hulle baie gelukkig was, tot 'n ridder geslaan het deur 'n groter edelman of selfs die koning. Die seremonie was die laaste stappe tot ridderskap wat deur 'n Middeleeuse Squire gemaak is.
Stappe na Ridderskap
Elke afdeling van hierdie Middeleeue -webwerf behandel alle onderwerpe en bied interessante feite en inligting oor hierdie wonderlike mense en gebeure in die vervloë Middeleeue, insluitend Steps to Knights. Die werfkaart bevat volledige inligting oor al die inligting en feite oor die fassinerende onderwerp van die Middeleeue!
Interessante feite en inligting oor die stappe tot ridderskap gedurende die Middeleeue
Die vyf stappe tot ridderskap
Stap 1 Die regte agtergrond
Stap 2 Opvoeding
Stap 3 Die bladsy
Stap 4 The Squire
Stap 5 Die ridder
Hoe om 'n Middeleeuse ridder te word - Geskiedenis
1. Hoe het iemand 'n ridder geword tydens die Middeleeue?
a. Deur 'n prinses te red
b. Deur vir baie jare saam met 'n ander ridder te oefen
c. Deur 'n draak dood te maak
d. Al bogenoemde
e. Nie een van die bogenoemde nie
2. Waar of onwaar: enigiemand kan 'n ridder word. Dit maak nie saak of hulle ryk of arm was nie.
3. Wat was die eerste werk wat 'n seuntjie gehad het toe hy opgelei het om ridder te word?
4. Watter soort take het 'n spanman gehad?
a. Sorg vir die perde
b. Saam met die ridder in die geveg
c. Skoonmaak van wapens en wapens
5. Hoe oud was 'n seuntjie toe hy 'n bladsy geword het?
6. Wat was 'n tipiese taak vir 'n bladsy?
a. Veg in die stryd langs die ridder
b. Maak die pantser van die ridder skoon
c. Bediening van etes
7. Ongeveer hoe oud was seuns toe hulle skelm geword het?
e. Een en twintig
8. Wat was 'n dubbelseremonie?
a. Toe 'n bladsy tot squire bevorder is
b. Toe 'n jong seun by die ridder geleer is vir opleiding
c. Toe 'n jong man vir die eerste keer gaan veg
d. Toe die wapenrusting en wapens van 'n ridder deur die koningin geseën is
e. Toe 'n man amptelik tot ridder gemaak is
9. Waar of onwaar: Die meeste mans het op vyftienjarige ouderdom ridders geword.
10. Wat was die volgorde van werk wat die meeste jong mans in opleiding gehad het om ridder te word?
a. Squire, bladsy, ridder
b. Leerling, reisman, ridder
c. Bladsy, eekhoring, ridder
d. Voetsoldaat, boogskutter, ridder
e. Earl, hertog, ridder
Kan 'n vrou in die Middeleeue 'n ridder word?
As gevolg hiervan was dit gewoonlik ridders in die Middeleeue wat mans was wat van kleins af vir oorlogvoering geoefen het. Die situasie was egter nie heeltemal so duidelik nie.
Daar word verwag dat 'n man wat genoeg grond gehad het om wapens en wapens te bekostig en tyd van sy boedels af weggeneem het om by die weermag aan te sluit, 'n ridder sou wees. Hy sou by 'n militêre byeenkoms, gemonteer en gewapen, moes opdaag, en baie keer 'n gevolg van mans by die wapen of boogskutters bring.
Die koning het ook van ridders verwag om wet en orde te handhaaf, te verseker dat belasting betaal word en paaie herstel en rivieroorgange bruikbaar te hou. Toe 'n dooie ridderland na sy vrou of dogter oorgaan, is hierdie pligte op daardie vrou opgelê. In Engeland was die vrou Lady gewoonlik aan so 'n vrou gegee, maar in Frankryk, Toskane en Romagna het sy die manlike titel gekry.
In 1358 het vroue uiteindelik in Engeland volle aanvaarding van ridders gekry toe hulle tot ridderlike bevele toegelaat word - hoewel hulle dames genoem word, nie ridders nie.
Die Tempeliers en Historiese Revisionisme in die Moderne Tydperk
Abstract: Die Tempeliers is een van die bekendste elemente van die Middeleeue. Hulle was die eerste van die militêr-godsdienstige ordes en belangrike spelers in die kruistogte. Hul dramatiese einde as beskuldigde ketters het sedertdien eindelose samesweringsteorieë tot gevolg gehad en die Tempeliers, of groepe wat deur hulle geïnspireer is, het herhaaldelik in films, romans, strokiesprente en videospeletjies verskyn. Maar hierdie roem het ook tot donkerder krediete gelei. Reeds in die negentiende eeu het baie politieke ekstremiste hulself op die Tempeliers voorgestel. Tans is beide die VSA en die Verenigde Koninkryk die tuiste van groepe wat hierdie Middeleeuse ridders naboots en belowe om 'n 'nuwe kruistog' teen multikulturalisme, 'kulturele marxisme' of 'nuwe wêreldorde' te beveg.
In hierdie aanlyngesprek sal dr Rory MacLellan bespreek hoe sekere lede van die verregses die geheue van die Tempeliers vir hul eie doeleindes toegeëien het. Hy sal dan ondersoek instel waarom die Tempeliers so 'n sterk beroep op dele van die verregses het en hoe pseudo-geskiedenis en mites oor die orde kan dien as 'n intreepunt vir hierdie donker historiese revisionisme.
Dr Rory MacLellan is 'n postdoktorale navorsingsgenoot by Historic Royal Palaces. Hy spesialiseer in die Middeleeuse godsdiensgeskiedenis, veral die kruistogte en die militêr-godsdienstige ordes. Sy eerste boek, Donasies aan die Knights Hospitaller in Brittanje en Ierland ', 1291-1400, word uitgegee deur Routledge.
'N Opname van my toespraak oor moderne misbruik van die Tempeliers deur politieke ekstremiste en die rol wat popkultuur en pseudo-geskiedenis speel in hierdie #twitterstorians #medievaltwitter https://t.co/K1mC4taIoM
& mdash Rory MacLellan (@RFMacLellan) 28 April 2021
Bo -prent: Voorstelling van 'n Tempelier (Duinenabdij, Koksijde, België). Foto deur JoJan / Wikimedia Commons
Ridders het tot die edele klas behoort en was deel van 'n militêre orde, maar nie alle soldate kon ridders word nie. Diegene wat nie die toerusting, status of rykdom het om by 'n bevel aan te sluit nie, is gewoonlik geweier. Sommige uit die armer klas kan egter hul status verhef en deur dapperheid op die slagveld tot ridderskap aanvaar word. Alhoewel bestellings van vroulike ridders skaars was, het dit wel bestaan.
Om 'n bladsy te word, was gewoonlik die eerste stap op die pad na ridderskap. Opleiding het op 'n baie jong ouderdom begin. Op 7 word die seun van 'n Middeleeuse edelman of ridder gestuur om te dien as 'n bladsy in die kasteel van 'n heer. Daar leer hy perdry, boogskiet en swaardvoering, en verrig verskeie ander pligte rondom die kasteel.
Squires sou so vroeg as 10 jaar begin oefen, maar die meerderheid sou op 14 -jarige ouderdom verbonde wees aan 'n ridder vir opleiding. Individuele opleiding was slegs 'n deel van die program, aangesien ridders ook moes weet hoe om te veg as deel van 'n span vaardige ruiters. Die kaptein sorg vir die ridder se perd, maak die stalle skoon, maak die ridder se wapenrusting skoon en hou sy wapens in stand. Hulle leer die ridderlike gedragskodes en luister na epiese verhale van Roland, Karel die Grote, Arthur, Percival en Lancelot.
Na jare se opleiding, en gewoonlik om en by die 21 -jarige ouderdom, sou die kaptein deur die dubbingseremonie gegaan het. In die vroeë Middeleeue is dit eenvoudig gedoen met 'n kort, oop hand teen die nek, gevolg deur 'n vermaning om hom met moed, dapperheid, vaardigheid en lojaliteit te gedra. Na die 11de eeu het die kerk hierdie seremonie uitgebrei met sade van godsdienstige ridderlikheid wat nodig is om die kruistogte te beveg, en sal hulle 'n plek in die hemel verseker vir hul lojaliteit.
Die dubbingseremonie het gedurende die 11de en 12de eeu baie meer uitgebrei geword. Sommige sou die aand voor die seremonie alleen in die kerk bid en eenvoudige klere dra om nederigheid voor God te bewys. Die priester sou sy swaard seën, en wanneer hy aangebied word, soen die nuwe ridder die hef, wat dikwels godsdienstige oorblyfsels bevat.
Kom net op, normaalweg kan die kit geleen word, neem deel en kry mettertyd u kit met behulp van lede. Baie geleenthede is naweke vir kampeerders, en as u die hele vertoning deurbring, is 'n paar eenvoudige kamptoerusting, soos 'n tent (karavaan?), Slaapsak, kookgereedskap en nat weerstoestelle nodig. Koop gewoonlik niks voordat u eers met 'n paar lede gepraat het nie. Mans dra slang (broek), hemp, hoed en skoene. Vroue dra 'n rits (soortgelyk aan 'n katoenen nagrok) en 'n oorrok, kopdrag soos wimple, haarnet en skoene. Vir die bestryding is 'n roer en handskoene 'n moet, 'n gewatteerde domkrag is baie handig, dan 'n swaard. As u twyfel, moet u dit asseblief vra.
Daar is 'n forum en nuusbriewe word per e -pos of per pos aan lede gestuur om te hoor van programme en geleenthede, of kontak ons ​​en ons kan u op hoogte hou van wat ons doen. Data wat oor lede gehou word, word slegs gebruik vir die bestuur van die genootskap, om in aanraking te kom en vir nooddoeleindes. 'N Kontaklys word versprei onder lede wat inteken.
Becoming a Noble: Middeleeuse Europa se mees eksklusiewe klub
(Beeld: Jan Matejko/Publieke domein)
Die adel word meer eksklusief
Adellikes het teen 1300 nie net spesifieke, goed gedefinieerde voorregte gehad wat hulle wreed bewaak het nie, maar adel het meer eksklusief geword. Adel was teen die einde van die hoë Middeleeue baie meer 'n geslote groep as aan die begin van die eeu.
Daar moes aan spesifieke vereistes voldoen word wat verder gegaan het as bloot die openbare mening. U moes van ander edeles afstam. U moes bewys dat u ouers, hul voorouers en hulle voorouers ook as edel beskou is.
Dit is 'n transkripsie uit die video -reeks Die hoë Middeleeue. Kyk dit nou, op Wondrium.
Deur van adel 'n oorerflike toestand te maak wat deur bloedverwante geslaag is, het die adel meer 'n geslote groep geword. U kan probeer om by die adel in te breek deur dokumente te probeer vervals om te bewys dat u voorouers edel is, of u kan vrystellings van hierdie reëls koop.
Dit was nooit 'n heeltemal geslote groep nie, maar dit was aansienlik gesluit, baie meer as wat dit rondom die jaar 1000 was.
Hoe edeles hul bloedlyn bewys het
Die middeleeuse adel, omdat dit teen 1300 'n oorerflike groep geword het, het verskillende instrumente bedink om sy bloedlyn bekend te maak en te bewys, om homself duideliker van die ander segmente van die Middeleeuse samelewing te skei. Hierdie instrumente het familiename of 'patronieme' ingesluit.
As u in 1000 na Europa gereis het, sou u opgemerk het dat individue een naam het: Reinhardt, Natghar, Phil. Daar was geen tweede familienaam wat alle lede van 'n enkele gesin gehad het nie.
Teen 1300 was patronieme relatief algemeen. Die gebruik om 'n eiesoortige familienaam te gebruik wat alle lede van 'n gesin sou deel, het in die 11de eeu begin met die Middeleeuse adel.
Van daar af het die praktyk na ander dele van die samelewing neergedaal. Heel openbarend was die vroegste patronieme of familiename wat adellike gesinne aangeneem het, geneig om afkomstig te wees van familiekastele om beter aan te dui wie hul voorouers was.
Edeles sou die naam van die belangrikste kasteel in hul besit neem, en dit sou hul familienaam word. Dit het iets onthul oor wat werklik belangrik was vir 'n Middeleeuse edelman.
Benewens die bekendstelling van hierdie patronieme, om onmiddellik te help om die voorvaders van 'n individu te identifiseer, het middeleeuse adellikes gedurende die hoë Middeleeue ook wapens ontwikkel.
Wapen van koningin Anne van Groot-Brittanje (1707-1714), die laaste monarg van die huis van Stuart. (Beeld: Sodacan/Public domain)
Wapens is visuele voorstellings van iemand se bedryf of spesialisasie. Die wapen wat op die skild of vaandel van 'n individu uitgebeeld is, het die gesin aan wie die persoon behoort, onmiddellik herkenbaar.
Die hoë Middeleeuse adel het hom ook probeer skei van die res van die samelewing deur die toenemende gebruik van genealogieë. Die hoë Middeleeuse adel het 'n ware manie vir geslagsregisters gehad, wat voor die jaar 1000 nie in groot getalle bestaan ​​het nie.
Die meeste hoë Middeleeuse geslagsregisters dateer slegs uit 1000, ten minste die eerlike, as gevolg van die verandering in naampatrone. Ongeveer 1000 bereik navorsing 'n doodloopstraat, want patronieme bestaan ​​nie. U word bloot gekonfronteer met 'n see van individue wat net een naam gehad het.
Ridders styg in status
Edelheid is beter gedefinieer deur 1300 en meer eksklusiewe ridders het gedurende die tydperk tussen 1000 en 1300 in status gestyg.
Ridderskap, wat in 1000 nie 'n eerbare roeping was nie, is teen 1300 as eerbaar beskou. Die titel "ridder" is by al die ander edele titels gevoeg: U kan 'graaf' en 'ridder', 'hertog' en 'ridder' wees . "
In 1300, om die seremonie van 'dubbing' te ondergaan, moes 'n mens aantoon dat hul voorouers ook ridders was. Skildery deur Edmund Leighton (1901). (Beeld: Edmund Leighton/Publieke domein)
Namate ridderskap gelykgestel word aan adel, was ridders die laagste rang van die middeleeuse adel om meer eksklusief te word as wat dit was, maar ook ridderskap het 'n oorerflike toestand geword.
Om 'n ridder te word, het die individu die seremonie van 'dubbing' ondergaan, 'n hoë Middeleeuse uitvinding. U moes ook bewys dat u voorouers ook ridders was. Dit was in 1000 nie die geval nie.
Vanaf die jaar 1000, as u die toerusting en opleiding kon bekostig het, was u 'n ridder. Teen 1300 was dit nie meer genoeg nie, konvensies het verander en u moes 'n familienaam hê.
Die verhoging van die balk tot ridderskap
Die definisie van adel het gedurende die hoë Middeleeue verander met die verskyning van 'n groep mense wat oor die ekonomiese hulpbronne beskik het om ridders te word, die toerusting aan te skaf en op te lei.
Hierdie mense beskou ingang tot ridderskap - en by uitbreiding die adel - as sosiale vooruitgang. Die verskuiwing deur die adel om oorerflike bewyse te eis, was grootliks 'n verdedigende stap om hierdie individue op 'n afstand te hou.
Die groepe was die stedelinge en vakmanne in die hoë Middeleeue, veral handelaars. Namate die kommersiële rewolusie stoom opdoen, en toe die handelslewe herleef, het hulle dele van rykdom bymekaargemaak wat teenstrydig was met dié van ten minste die laagste geledere van die Middeleeuse adel.
Dit is beskou as die grootste vorm van sosiale sukses om werk op te gee, 'n edele lewe te kan voer en te veg, eerder as om 'n beroep te hê om te bly bestaan.
Die lewenstyl, mentaliteit en kenmerke van hierdie inwoners was egter op sekere maniere laakbaar vir edeles. Om hierdie individue uit die weg te ruim, het edeles die adelstand van die voorouers afhanklik gemaak.
Die geïdealiseerde portret wat middeleeuse ridders, grawe of hertogte hul tyd bestee het aan die bestryding van ogre, of selfs om goed te probeer doen, moet weggegooi word.
Gevegte en oorlogvoering was endemies binne die adel. Die adel het sy militêre meerderwaardigheid na goeie ekonomiese gebruik verander. Hulle het voortdurend baklei omdat dit betaal het om te veg.
Vanweë die adel se bereidheid om voortdurend met mekaar te veg en sy militêre superioriteit te gebruik om ander dele van die bevolking te brutaliseer, was edele geweld 'n groot sosiale probleem gedurende die hoë Middeleeue.
Middeleeuse adellikes het hul militêre vaardigheid op verskillende maniere gebruik om ryker te word. Warfare always had the possibility of profit through looting, at the expense of fellow nobles, and at the expense of religious establishments churches were often wealthy and not well defended.
Warfare, however, always carried risk. There was the risk that you might die or that you might lose.
The Rights of Lordship
The nobility also used its military superiority to create a system whereby it could make quite a sum money without the risks inherent in actual warfare. The nobility used its ability to fight better than anyone else, to impose and sustain its rights of lordship over non-nobles.
Lordship is a difficult concept to grasp today since it no longer exists as a system. Nonetheless, the system of lordship was ubiquitous within high medieval Europe.
As a noble—a knight, a castellan, a count, or a duke—you were able to create rights of lordship over people who lived near you, such as peasants or townspeople these rights of lordship gave you certain powers over other individuals.
As someone's lord, you had the right to collect an array of payments from other individuals. These payments might be made in cash or kind, such as a percentage of someone's crops.
In addition to taking someone's money—theoretically in return for protection—you also had rights of justice over others as well.
In this capacity, the lord could try individuals for crimes and collect the fines if the individuals were found guilty. As the lord was the judge, they would probably find the individuals guilty, since the fines went into their treasury.
In addition to judicial rights, the rights to try others for crimes and to levy exactions, lords also had a third right over others. They had the right to exact unpaid labor from individuals.
You could compel someone to work your land and didn't have to give them anything to do so, either in equity, rights or pay.
This was part and parcel of the rights of lordship.
Common Questions About Becoming a Noble
Nobles were born from noble bloodlines . These were the landowners , knights, and people related to and under the King, either through blood or royal service . Most of the nobles were warriors .
Life was vastly better for nobles than peasants. Nobles ate very well from specially prepared foods, spent social leisure time, and trained in the fighting arts. Peasants lived a dreary life of constant work for very little gain with which they mostly bought food.
Nobles wore finely stitched clothing made from excellent materials such as damask, silk, velvet or fur.
Foreign mercenaries served sporadically in English armies during the Middle Ages. They became important in the 11 th and 12 th centuries, when hardened soldiers were often recruited from the Low Countries, a region subjected to regular invasion by neighbours. During periods of civil war they were often more loyal than native troops, and King John relied heavily upon them.
How to Become a Medieval Knight - History
Out of all the People in History you study in the Middle Ages, the knight is probably the one you knew the most apart beforehand. Knights defended the castle and their king, fought in jousts, and took vows of chivalry. In First Year, you learn about the stages of becoming a knight (starting at age 7!), and you learn more about their role in the Middle Ages.
So, you're a knight in a medieval castle.
Where do you fit in the feudal system? Explain your roles and duties. What do the king and lord expect you to do?
Then, start talking about how you train to become a knight. Start off with the Bladsy. What age were you? What does a page do?
The next step is a Squire. What age were you? What does a squire do?
Then, you finally became a Ridder. What age were you? How did you officially become one?
When you became a knight you took vows of ridderlikheid. Explain these vows and what they mean.
Finally, talk about tournaments and jousts. What are they? What do you do at them? Who organises them? What do they give you practice for?
Explain your place in the feudal system.
Training to become a knight. Name the steps.
Being a Bladsy.
Finally becoming a Ridder.
Your vows of ridderlikheid.
What you do at tournaments and jousts.
this is so helpful thank you so much !! i have got an A in every people in history essay we have had, thanks :)))