Om diensbaar gemaak te word
"En hulle geroep om hulp oor hulle slawerny het opgeklim tot God. ..... En Moses het die kleinvee opgepas van sy skoonvader Jetro...." - Eksodus 2:23 en 3:1 (53-vertaling).
Dit was 'n baie benoude tyd vir die volk Israel. Die juk het swaar op die arme volk gedruk. Die Farao se amptenare het die skroewe steeds stywer aangedraai om die lewe uit die volk te pers.
In dié jare het Israel geleer om hulle na God te wend. Toe daar hier benede geen vooruitsig vir hulp meer was nie, het hulle boontoe gekyk. "En hulle geroep om hulp oor hulle slawerny het opgeklim tot God." Hulle weeklaag word 'n geweeklaag tot God. Hulle bid weer. Nee, en dit is nie sinneloos nie; dit val nie plat nie; dit verdamp nie in die ruimte nie. Dit bereik God. "En God het hulle gekerm gehoor."
God hoor op 'n baie spesiale manier. God hoor ... Hy kies vir Moses om as leier vir sy volk op te tree. En Moses ... pas skape op. Moses was 'n man met geloof, want deur die geloof het hy geweier om die seun van Farao se dogter genoem te word (vgl Heb 11:24). Moses was seker ook 'n man met baie energie wat nie bang was om sy hand uit die mou te steek nie, hoewel soms impulsief en sonder om na te dink, soos toe hy die Egiptenaar doodgeslaan het. Moses was die man wat kon doen wat God beveel en wat dit ook wou doen.
Maar juis daarom laat God hierdie man skape oppas. Veertig jaar lank! Watter stryd moes daar nie in sy siel gewoed het nie! Want terwyl Hy skape oppas gaan sy volk ten gronde. Hy moes eers van sy eie wil en drifte, sy vurigheid en hartstog bevry word, voordat hy diensbaar vir God kon word (soos ons dit ook later sien by Paulus in Damaskus). Daarom kon hy niks anders doen nie as ..... om skape op te pas en op God te wag. Op God se tyd, op God se plan, op God se teken.
Toe Moses tagtig jaar oud was, het God se tyd aangebreek. God se meule maal langsaam, maar dit maal seker. God ken sy tyd. Hy kom, Hy kom gewis. "Hy het die nood van die Israeliete gesien en dit ter harte geneem" (Eks 2:25; 83-vertaling).