Ek is 'n Sensei se vrou: Eerste karate
Ja, dit is waar, ek is 'n Sensei se vrou. Ek het jare gelede my naam vergeet. Ek dink dit was omtrent dieselfde tyd dat ek bekend geword het as "die vrou by die toonbank", "Sensei's Wife", "die karate man se vrou", die lys gaan voort. Ek het dit nooit gedink nie. Ek gaan jou vertel hoekom hierdie klein dingetjie wat 10 jaar gelede my kranksinnig sou verdryf het, vandag 'n glimlag op my gesig bring.
My tweede "date" met my man het my in die gimnasiumvloer gesit, en ek het gekyk na 'n X-NUMX- en 2 / 1-uur karate-eksamen. Hy en die ander studente het hulleself fisies oor verskillende tegnieke, verskillende fisiese oefeninge en letterlike "gevegte" (wat ek later opdrag gegee is om Sparring Matches te bel), gekruisig. Al hierdie, terwyl 'n man in 'n wit pyjama met 'n swart gordel om sy middel gesit en geskree het, het ek nie verstaan ​​nie. Die studente se antwoorde was meer woorde wat ek nie verstaan ​​het nie, en hulle het nooit die skree en skelm wat hulle ontvang het, gedink nie. My man het daardie nag sy geel gordel. Ons het toe na aandete uitgegaan. Ek onthou onthou, "hierdie man is kranksinnig en ek moet so ver weg as wat ek van hom kan bly".
My gedagtes was toe en is pretty much wat elke eggenoot, man of vrou, gaan deur en dink aan die eerste keer wat hulle hul karatevriend sien. Veral as hulle nog nooit so iets gesien het nie. Ek wil jou vertel van die man wat 21 jaarlikse "kranksinnige" individu geword het en die reis wat ons albei geneem het om daar te kom. Soos jy dalk nou raai, het ek my gedagtes nie gelag en weggehardloop nie.
'N Passie vir Karate en vir die Lewe
Terwyl ek meer en meer van die karate-klasse gekyk het en hom meer leer ken het, het ek begin besef dat alhoewel ek voortdurend op soek was na en dikwels in kontak was met dinge wat vir my gepraat het, is daar baie mense in hierdie wêreld wat nooit iets vind wat hulle werklik liefhet nie. Nie 'n minnaar nie, nie ons kinders nie, nie ons gesinne nie, maar iets waarvan ons liefhet, want dit is deel van ons wese, 'n essensie van ons. Terwyl ek na hom geluister het en hom gesien het, het ek begin besef dat karate vir hierdie man nie net 'n oefening was nie, en ook nie 'n manier om fiks te bly nie. Dit was 'n passie soos min mense dit vroeg in hul lewens ken, as hulle dit glad nie ervaar nie.
Baie het 'n langnaweek spandeer en in die gietende reën gesit, of 'n brandende son, "kyk" terwyl hy met die ander studente opgelei het. Dikwels sal ek geïrriteer wees dat ek my tyd aan al hierdie opleiding verloor het, maar toe ek dit vir hom sou sê, sou hy net antwoord: "Heuning, ek wil jou daar by my hê, kyk na my, ek het jou ondersteuning nodig in hierdie ". So ek sal sit en kyk. Nee, daar was nog nooit baie ander gades oor die jare wat gesit en gekyk het nie. Alhoewel, daar was baie wat die eerste keer gekyk het, het die meeste nie eindeloos daar gesit deur Julie, die maand van die somer oefenkamp. Ek besef nou dat dit nodig was ter voorbereiding vir die lewe wat ons gekies het.
Toe my man 'n bruin gordel was, het ons op 'n afstandsgebied gewag. Ons was 14 uur weg van sy skool, en nog twee en 'n half jaar het ek nie verstaan ​​wat dit vir hierdie man sou beteken nie. Dit was omdat ek dit nog gesien het as 'n sport. Iets wat hy net kon optel en by 'n ander skool doen, waar ons ook al klaar was. Ons was by ons nuwe woning 1 maand voordat hy die plaaslike skole nagegaan het. Maar hy het altyd by die huis kom verdrietig. Hy het sy Sensei gemis, die manier waarop hy geleer het, die vriendskap wat hulle ontwikkel het, en hy het sy opleiding met sy medestudente gemis.
Ek het begin besef dat hierdie man 'n familie geword het met hierdie skool wat hy so baie gemis het, en in wese het ek hom van daardie familie af geneem. Hy het op reis na sy voormalige skool gereis, maar 'n veertien uur lange rit is duur en hard op die stelsel. Hy het altyd meer hartseer teruggekom as toe hy weg is. Aangesien hy nou nie meer deel van die groeiende gesin gehad het nie. Hulle het gegroei, maar het hom agtergelaat.
Soos jare verby was, was daar tye wat hy glad nie opgelei het nie. Maar ek sal jou vertel dat hierdie man nooit geglimlag het nie, tensy hy voortdurend in karate was. Ek het begin besef dat dit 'n lewenswyse was en dat hy op 'n plek in sy lewe was waar ons tussen twee paaie moet kies - een pad gaan na u bestemming en vervulling en die ander is die een wat ons almal probeer en gaan weg van
Ons het getroud in die somer van 1994 en ons eerste huis gekoop. Tydens 'n stresvolle gesprek in die motor op een dag, so desperaat siek en moeg om na die "paar dae" van 'n mens se hoop en drome te luister, trek ek die motor na die kant van die pad en draai na hom toe. Dit is wat ek vir hom gesê het: "Vir vyf jaar het ek geduldig geluister na jou praat oor 'n dag 'en 'n dag' en 'Ek wens' en 'Ek wens ek kon', alles wat 'n karate skool oopmaak, wat Jy weet dat jy nie kan doen sonder om eers jou swart gordel te kry en met jou Sensei te praat nie. Nou het jy 'n keuse. Jy kan ook van jou duff afkom en hom bel en met hom praat en ons sal 'n skool oopmaak en sien wat gebeur , of jy kan daaroor toesluit. Maar as ek na jou moet luister vir nog vyf jaar, sal ek sterf. Leef 'n bietjie, wat het jy regtig verloor? "
Wel, my man was nie so opgewonde oor my reaksie nie, wat nou en dan nog steeds gebeur, maar ek is 'n vrou ... Op pad huis toe kom 'n liedjie op die radio. Dit was 'n liedjie wat hy tot vandag toe glo hom die motivering gegee het om die skool wat ons nou bedryf, oop te maak. Dit staan ​​bekend as "Staande buite die Vuur". Sy gunsteling lyn is: "Die lewe word nie probeer nie; dit word net oorleef, as jy buite die vuur staan."
Hy het toestemming gekry om die skool oop te maak op die vlak waar hy by was, maar sal intens moet lei om in een jaar gereed te wees vir sy swartbelteksamen. Ons eerste aand van klasse wat ons 98-studente gehad het, wys karate. My man het by die tafel uitgekom en gesê: "Ek dink nie ek kan dit doen nie, daar is baie mense daar in." Daar was 'n glans in sy oog daardie aand wat onbeskryflik was, 'n wil, 'n deel van iets soos wat hy agtergelaat het. Dus het ek geglimlag en gesê: "Kom binne en leer baba. Jy kan dit doen, jy het hiervan gedroom."
Die volgende jaar het hy ses dae per week opgelei en drie geleer. Ons het geveg op die dae wat hy nie opgelei het nie, want hy het geen tyd vir sy gesin gehad nie. Dit was stresvol en dit was aan die toets. Maar soos die maande verby was, het ek na 'n man gekyk wat meestal 'n man was wat selde glimlag, 'n man met 'n konstante glans in sy oog verander en 'n glimlag op sy gesig. Ek het steeds realisasies bereik oor 'n persoon wat met 'lewende' karate verbruik is. 'N Persoon wat die meeste keer die behoefte voel om karate eerste te maak, selfs bo sy familie. 'N Persoon wat nie heeltemal is nie, tensy hulle opleiding gee.
Ek het my pad deur sy swart gordel eksamen gesoek. Ek het vir hom geskree om sy hande op te hou terwyl hulle sy ribbes borsel en frases soos "osu!" Geskreeu het. daardie ses jaar voor ek nie eers verstaan ​​het toe een man hom gestuur het wat deur die lug vlieg soos 'n lappop met een skop na die bene nie. My pa het foto's geneem toe my trane dit onmoontlik gemaak het om deur die lense te kyk. Dit was drie dae lank. Ek het sy spiere gemasseer. Ek het hom aangemoedig om te bly toe hy die land verlaat het, sodat hy dit nie moes voltooi nie, en ek het 'n man gekyk wat bang was dat hy dit nie kon doen nie - dat alles wat hy die beter deel van sy lewe gegee het in mislukking.-?
Ek het nog nooit gesien hoe 'n gegroeide man so iets wil hê dat hulle bereid was om alles te gee wat hulle moes kry nie. Ek het begin om 'n persoon te verstaan ​​wat "karate" geleef het. Om te sê dat dit ons nader gebring het, sou 'n leuen wees. Hy was 'n man wat op een ding, karate, gefokus het. Ek het stadig aan hierdie manier van lewe gewoond geraak.
Dit het maande geduur vir hom om behoorlik te genees. Maar ons het drie dae na die einde van die eksamen ons eie somerskoolkamp begin. Hy het vyf nagte per week vir 'n maand geleer. Om eerlik te wees, sien ek selde dat die man nie leer nie. Soms kry hy 'n verkoue wat hom onmoontlik maak om te praat, en hy sal sit, terwyl die nou hoër gordelstudente opdrag gee volgens wat hy in die klaskamer wil aangaan. Maar dit duur nooit, want dit maak hom mal om nie daar te wees nie, en is deel van die nuwe familie en skool wat hy gehelp het om te skep.
Vir baie mense wat nog nooit karate opgelei het nie, of nog nooit jare beleef het met iemand wat dit het nie, sou hulle hierdie soort mense geobsedeer word. Dit weet ons almal, is nie gesond nie. Wag vir 'n oomblik weg, die fisiese karakter van karate en kyk na die geestelike kant daarvan, kyk dan na die geestelike kant daarvan.
Sommige van ons spandeer ons hele lewe op soek en vind nooit, strewe maar bereik nooit, verlang maar nog nooit tevrede nie. Al hierdie dinge vir 'n interne kontak met 'n hoër krag: iets, enigiets, bo en behalwe onsself, maar nog steeds van binne af. 'N Verbintenis met iets, 'n ewige vennootskap van soorte met die universele energie, krag binne, chi, wat ookal jy wil. Iets wat ons in dit glo, praat net met ons. Sommige laat hierdie wêreld nooit eers verlig word om dit uit te soek nie. Karateka is 'n soort vir hul eie. Hulle streef na al hierdie dinge, hulle besef nog meer. Karate word 'n deel van hulle wat hulle kan oorleef, maar leef nie sonder. Dit is 'n manier van lewe.
Baie gades kan nie die tyd verstaan ​​wat 'n karateka in hul opleiding stel nie, en ek sal jou nie vertel dat dit jou soms nie laat vaar nie. Ek sal jou nie vertel dat jy "getrek" sal word om karate self oor die jare te neem nie. Wat ek jou sal vertel, is dat om 'n persoon te laat groei en besef dat hulle hul eie ware potensiaal het, iets wat net vir hulle praat, is een van die ongelooflikste ervarings wat ek in hierdie leeftyd gehad het.
Wanneer 'n familielid drie of vier nagte per week by die dojo deurbring, bly nie tuis nie en wees eensaam. Gaan daar, kyk na hulle, kyk in hulle oë en probeer om die passie wat daar is, te sien. Probeer om te sien wat dit is wat karate vir hulle doen. As jy besef wat 'n groot deel van hulle hul karate regtig is, sal jy nie hê hulle moet ophou nie. Want hoe kan jy ooit iemand vra wat jy omgee om 'n deel van hulself op te gee. Sal jy hulle vra om die been af ​​te sny omdat dit nie heeltemal ooreenstem met die ander nie? Ons bied almal 'n paar dinge vir die een wat ons liefhet. Myself, ek is nie 'n karateka nie, maar ek verstaan ​​uiteindelik ... Ek is 'n Sensei se vrou.
Dans die Droom: Die Sewe Heilige Weg van Menslike Transformasie
deur Jamie Sams.
Wyd erken as een van die voorste onderwysers van Inheemse Amerikaanse wysheid, onthul Jamie Sams die sewe heilige paaie van menslike geestelike ontwikkeling en verduidelik hoe die verkenning van elke pad lei tot verskuiwings in ons persoonlike verhoudings.
CARY DUFOUR is 'n Grafiese & Webwerf Designer van Noord-Brittanje, Kanada. Sy bedryf 'n Martial Arts School saam met haar man. Om meer uit te vind, kan u haar per e-pos kontak by [EMAIL PROTECTED].
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Fiksheid en oefening > Ek is 'n Sensei se vrou: Eerste karate