Hoe ons ruimte verstaan, is bepalend vir ons nadenke oor wat dit beteken dat alles 'in God' is. Verstaan ons ruimte in die klassieke Griekse sin van die woord as 'n houer, kan die sinsnede nie omgedraai word na 'God is in alles' nie. 'n Koppie kan nie in die kas wees en die kas weer in die koppie nie! Volgens Thomas Torrance (1997:5) het Plato ruimte as 'n oorkoepelende grootheid tussen die wêreld van bewussyn en die wêreld van sintuiglike waarnemings beskou. Dit gee aan ruimte 'n metafisiese noodwendigheid wat alle begrip letterlik omvat en bymekaar hou. Aristoteles volg Plato hierin deur ruimte as 'n kategorie te beskou 'waarin' iets bestaan. Dit maak ruimte 'n begrensde plekaanduiding waarbinne alles bestaan en beweeg.
Saam met hierdie begrippe (transendensie en immanensie) is daar egter ook 'n derde begrip wat verreken moet word, naamlik ontluiking (emergence). Ontluiking is 'n begrip wat al gewilder word, aangesien dit meer 'n induktiewe postmoderne benadering voorstaan as die klassieke teïsme se tradisioneel deduktiewe benadering. Met sy klem op die narratiewe- en sosiaal konstruksionistiese benaderings is Müller ook 'n voorstander van 'n meer subjektiewe induktiewe benadering. Die verrekening van die begrip 'ontluiking' dui in 'n sin op 'n ander benadering tot die transendensie-immanensie vraagstuk, nie van 'buite' of 'bo' soos die teïsme nie, maar van 'binne' of 'onder'. As sodanig is die panenteïsme dus 'n postmoderne en post-teistiese benadering, waaronder Müller homself ook verstaan.
Panenteïsme word al aantrekliker hoe meer ons ontologie as dinamies-relasioneel en verhoudingsmatig verstaan. Dit is waarskynlik wat Moltmann (1980:111) bedoel wanneer hy sê dat die eenheid van die Triniteit nie 'n numeriese getal een is nie, maar 'n uniekheid en dat dit geleë is nie in 'n enkele subjek nie, maar in 'n subjektiewe gemeenskap. Dit moet dus nie soseer as 'n Drie-eenheid verstaan word nie, maar as 'n dinamiese Drie-enigheid. God is nie soseer nie, maar God wórd (Jüngel 1977).
Gregersen (2004:19-20) kwalifiseer geredelikerwys dat die konsep panenteïsme op sigself onstabiel is en 'n bepaalde verwysingskader of tipologie (soos hy dit noem) benodig. Minstens dra die begrip darem die insig oor dat God in die skepping is sonder om daarin opgelos te word. God hoef ook nie in die proses onpersoonlik verstaan te word nie. Panenteïsme is dus nie 'n afgegrensde gestolde begrip nie, maar eerder 'n breë skool van denke - 'n wolk van getuies! Gregersen (2004:24-34) onderskei gevolglik drie verwysingskaders waarbinne die begrip panenteïsme aangetref word en waartussen 'n keuse uiteindelik gemaak moet word, naamlik 'n soteriologiese (Christologiese) panenteïsme, 'n ekspressivistiese (Pneumatologiese) panenteïsme en 'n dipolêre (prosesfilosofiese) panenteïsme.
Die eerste verwysingskader is die oortuiging dat wie in Christus is, God ook in hom of haar het. Die voorvoegsel 'al' (Grieks: pan) dui dus op die vrugte van die Gees in die lewe van die gelowige en is dus eksklusief. Dat die wêreld in God is, is nie 'n noodwendigheid nie, maar 'n gawe. Slegs vanweë God se genadige beskikking, kan die wêreld in God wees. As iemand in Christus is, is God in hom of haar. Vanwee die sondigheid van die mensdom sal God egter eers aan die einde alles in almal wees - met ander woorde, eskatologiese panenteïsme (Gregersen 2004:21).8
Die tweede opsie oorstyg hierdie antroposentriese fiksering en dui op die Gees wat van God na die skepping toe uitgaan en weer na God terugkeer. Die voorvoegsel 'al' is hier dus 'n eskatologiese begrip wat eers met die herskepping sal realiseer. Ekspressivistiese panenteïsme kan ook 'n openbaringsmatige panenteïsme genoem word (Gregersen 2004:21) - die wyse waarop God Homself in die geskiedenis van die wêreld openbaar. Hierdie begrip het vanuit die 19de eeuse Duitse idealisme as teenvoeter vir 'n suiwer antropologiese begrip van God ontwikkel (Gregersen 2004:21). Tog het die mensdom en die wêreld ook 'n effek op God. Die goddelike Gees gaan uit van God en keer terug na God, verryk deur die geskiedenis van die wêreld. Ook hier kan dus van 'n tipe eskatologiese panenteïsme sprake wees aangesien die 'alles' eers met die herskepping sal realiseer.
Dipolere panenteïsme is volgens Gregersen (2004:21) eintlik die basiese panenteïsme, terwyl die bogenoemde twee panenteïsmes slegs in 'n beperkte mate as panenteïsmes funksioneer. Hierdie verskeidenheid denkrigtings en aksente in die Panenteïsme vereis volgens Gregersen (2004:34) ook dat iemand wat Panenteïsme onderskryf verder sal moet gaan deur dit fyner te definieer. Dit is noodsaaklik vir 'n teoloog om 'n definitiewe keuse te maak, nie net tussen teïsme, Panenteïsme en panteïsme nie, maar ook tussen die fyner nuanses van panenteïsme.
Wat sodanige keuse egter redelik kompliseer, is dat daar heelwat fyner onderskeidinge ten opsigte van Panenteïsme diversiteit gemaak sou kon word. So beskryf Clayton (2004:250) in 'n insiggewende boek, In whom we live and move and have our being, 13 verskillende nuanses van Panenteïsme, met hulle onderskeie verteenwoordigers.9 Daar is geen waterdigte onderskeidinge nie en iemand kan tegelykertyd in meer as een kategorie inpas. Die leser word na Clayton se boek verwys aangesien dit 'n funksionele manier is om 'n fyner keuse vir 'n tipe panenteïsme te kan maak deur te bepaal met watter eksponent se filosofie of teologie jy jouself vereenselwig.
2. Die wêreld besit 'n mate van onafhanklikheid van God. Hierdie selfstandigheid is óf noodwendig óf deur God se beskikking of besluit.
5. God staan in verhouding met die wêreld op soortgelyke wyse as wat die menslike verstand (brein) in verhouding met die menslike liggaam staan.
1. God omsluit die wêreld, maar is tegelykertyd meer as die wêreld. Dus is die wêreld in 'n sekere sin 'in' God.
2. Die wêreld is in 'n mate onafhanklik van God. Sommige entiteite in die wêreld het dus kousale outonomie of kan as kousale agente beskou word.
3. Aangesien die wêreld 'in' God is, het die wêreld nie net sy bestaan aan God te danke nie, maar keer die wêreld ook op die ou end terug na God. Die wêreld is of sal met God verenig word, hoewel die wêreld sy aard van geskapenheid sal behou. Die verhouding tussen God en die wêreld is dus in 'n sin bilateraal (Clayton 2004:251).
1. God het die wêreld as 'n spesifieke substans geskep. Die wêreld verskil van God in aard en wese, hoewel God tog vir die wêreld beskikbaar is. (Klassieke teïsme).
5. God se verhouding met die wêreld is analoog met die verhouding tussen die menslike verstand (brein) en liggaam.