In die proses om van hom ontslae te raak het hy ‘n stress-hartaanval gehad en natuurlik aan erge depressie gely. ‘n Paar maande later het die groot hartaanval gevolg. Gebruik die tyd om op intieme wyse met God en jou mense te verkeer. Gaan stap, hou ‘n piekniek, gaan kuier by vriende, skakel af van telefone en Internet gebaseerde kommunikasie, sit jou “to-do”-lysie weg tot die volgende dag. Hule het nie eers boete gekry nie . soms dalk gemeenskapsdiens . .dit was die ergste. Juis nou met die nuwe skooljaar en al die atletiek-uitdunne, tesame met my spruit se geweeklaag oor wáárom sy tog juis vir die hele skool moet gaan wys dat sy glad nie kan hardloop nie, reken ek dat ’n redelik maklik afleibare beginsel hier geld: Gewoonlik haat mense dit waarvoor hulle regtig geen talent het nie, en geniet hulle dit wat hulle darem redelik goed kan doen. Hoe op dees aarde is dit dan te verklaar dat volkome talentloses gedig na gedig produseer en met groot gebaar op Facebook of waar ook al plaas vir die hele wêreld om te aanskou?