Jun | 2012 | MaanKind
Ghirardelli Square, http://dailypost.wordpress.com/2012/06/29/weekly-photo-challenge-fleeting-moment/, Oumens hande, San Francisco
Captured in San Francisco, a fleeting moment on a bench.
As ‘n beneukte ou man jou huis oppas, sonder dat jy dit weet…
Things just are. Ons lees dit, ons hoor dit, maar ons glo nooit hoe ons eie subjektiewe siening van ‘n saak ‘n ding anders kan laat voorkom nie. Hoe ons persepsies ons oordeel kleur nie.
‘n Ruk gelede het MaanMan klippe van die see af aangedra om op die sypaadjie te pak, om te verhoed dat die bouers langsaan hulle sementmenger daar trek en met kruiwaens deur ons blommies loop. Die skade van die vakansiegangers se onbedagsaamheid met hulle honde was immers skaars herstel. Die wit klippe lyk toe so mooi, ons los dit toe daar en die blommies herstel te pragtig. Nou kan die dogtertjie van skuins oorkant weer haar blommetjies so in die verbygaan kom pluk. Maar toe sien ek waarom alles so mooi herstel het. Dis mooi ‘n beneukte ou man wat dit oppas!
Die beneukte ou man op ons sypaagjie in helder oggendlig:
Dieselfde ou man, lyk in laatmiddaglig nou meer hartseer, met ‘n doek oor die oë getrek.
Intussen is dit maar dieselfde klip wat al vir maande lank daar staan, en nog nooit ‘n gesig gehad het – tot onlangs nie. Moes ek dalk herinner word aan persepsies van die lewe, van mense?
Ek vermoed hy gaan van more af weer net ‘n klip wees…
As Alta en Nadia kan, kan ek ook, al reis ek nie nou nie (eksistensieel altyd, geografies nee)
Dis nat en koud en mistig en winderig en donker en onheilspellerig, al lief ek dit normaalweg
Soms as jy iemand in sy professionele hoedanigheid gaan sien, stap jyself as die ‘berader’ daar uit, al is jy die arme hulpsoekende siek siel
As mens se lyf kortisoon nodig het, wéét jou lyf dit en sluk jy dit dankbaar
As iemand in die familie se lewenspaadjie onverwags ‘te jonk’ kortgenkip word op die wreedste manier denkbaar, besef jy you have to live it now, en practice what you preach
Bouwerkies verhoed ‘n bad wanneer ek dit die nodigste het
En as jou keel boonop begin seer word, suig ‘n blerrie Zinc tablet en gaan trek jou kop toe
Heerlike wortel, appel, suurlemoen en gemmersap!
To create – Together we will do it!
Ons bak koek as ‘n span, as die resep sê meng of roer of room, dan LAAT ek meng of roer of room…
To create – The jam on our daily bread
Appelkoostyd is darem ‘n baie spesiale tyd, en soos ek oopbreek, eet ek al die rypes. Jaar na jaar.. Ek leer nie, ek staan in die nag op met ‘n appelkoosmaag, en sweer – nóóit weer nie! Tot volgende jaar.
To create – Iets om ‘n kinderhartjie bly te maak
‘n Gemmerbroodhuisie vir Kersfees
Al is hy nou in die Hemel waaraan hy geglo het, verjaar hy steeds, want sy kinders onthou hom met liefde, en my ma bak sekerlik ietsie daar in haar kombuisie in die aftreeoord.
Closer kan jy nie. Is dit Locust Lust? Of is dit Lust for Life? Of altemit Winter Warmer?
While we were having fun in the Botanical Garden in Caledon, these two were having – well – FUN!
Hierdie foto is ‘n finalis in RapidStudio se fotokompetisie, A Bug’s Life.
Toe ek die woord Close sien, het ek dadelik gedink aan Oupa en Kira, maar ek het reeds voorheen aan dieselfde Weekly Photo Challenge deelgeneem, maar as Together.
My voorsate het die ABO geveg, nie ek nie… (Dis wat ek altyd sê, mens moet aanbeweeg…)
ABO, Anglo-Boereoorlog, Irene Konsentrasiekamp
Lt Alexander Bruce wat in beheer was van die Irene Konsentrasiekamp
Dis maklik om te sê my voorsate het die Anglo-Boereoorlog geveg, nie ek nie. Tot ek toe netnou sien in watter tent my oupa se sustertjie waarvan ons nie geweet het nie, dood is. In die Irene Konsentrasiekamp, in Tent nommer RT 1793. Ek kan nie oordra hoe hierdie kennis my ontstel het nie, hoe absoluut seer ek van binne is en hoe ek nie kan ophou huil nie. Dis skielik vir my werklik, dis skielik my werklikheid. veral toe ek die foto sien van Lt Alexander Bruce, wat in beheer was van die Irene Konsentrasiekamp
Ek het elders vertel van my lewe as dogtertjie in die 1960′s. My ouma en oupa het by ons ingewoon, maar die groot plaashuis was verdeel, ‘n kombuis, sitkamer en slaapkamer vir ouma en oupa, en die res van die huis vir ons. Die koolstoof in ouma se kombuis was ook die plek waar ons ons stoele heen gesleep het op wintersaande, en oor en oor gevra het: Vertel van toe ouma en oupa jonk was. Dan het ons met stokkies in die vuur gespeel en geluister, oor en oor na dieselfde stories.
Oupa het graag vertel hoe hy as seun saam geveg het, en van sy hoed met die koeëlgaatjie in waar hy rakelings aan die dood ontkom het. Sy baadjie se moue het te kort geword gedurende die oorlog, en ek sien steeds die prentjie van die rankerige boerseun met die baadjie met driekwart moue in my kop. Hy het ook grusame verhale vertel van sy verblyf in die tronk as rebel (Na die 1914-Rebellie), en van die wurms in die sop. Dan ook hoe hulle later na die oorlog op die paaie gewerk het teen ‘n “sieling” ‘n dag om hulle plase weer te kon opbou. (1 Sjieling = 12 Pennies = 10 Sent)
Ouma se stories was meer hartseer. Sy het die oorlog as dogtertjie beleef, wat gehuil het oor haar poppie, wat die Engelsman gegryp het en in die vuur geslinger het, en hoe hulle moes staan en kyk hoe hulle plaashuis met alles daarin, in vlamme opgaan.
Wanneer ouma se oë sonder uitsondering vol trane geraak het, en haar stem gebewe het, is elke keer as sy vertel hoe die “Ingelsman haar katjie gegryp het en aan sy agterpootjies geswaai het, en sy koppie teen die muur papgeslaan het. Dis dan ook hier waar my ma sonder uitsondering my ouma gemaan het om nie sulke stories vir die kinders te vertel nie. Maar ons wóú hoor, en dan het ons met bewende kniegies gesit en grootoog geluister. Sy het ook gesê ek is haar naamgenoot en moet weet van die dinge. (Sy het darem ook baie vertel van die vryersklonge wat met hulle wit broeke kom opsit het, en van haar goue vlegsels waaraan die seuns seuns so graag wou vat.)
MaanKind, oftewel Trisa Hugo, ook bekend as Heila Levina Etresia Hugo, (voorheen Janse van Rensburg, gebore Pretorius). Kleindogter van Heiletje Levina Etrecia Pretorius, gebore Erasmus, en Johannes Lodewickus Pretorius.