NATUURLIKE hulpbronne is stowwe of dinge wat vry in die natuur voorkom en in hul betreklik onverwerkte (natuurlike) vorm as waardevol beskou word. ’n Kommoditeit word gewoonlik tot ’n natuurlike hulpbron gereken wanneer dit in sy ruwe vorm gemyn of gedelf (uit die aarde gehaal) word, soos byvoorbeeld goud, diamante, olie en aardgas, of uit die vrye natuur gewin word.
Tog is byvoorbeeld die aartappel, wat nes diamante uit grond kom, eerder ’n “vervaardigde” kommoditeit, omdat dit spesiaal deur mense gekweek word. Ook die landbou in die breë word in die reël nie as ’n natuurlike hulpbron geklassifiseer nie, maar sektore soos visserye en bosbou wel.
BO: ’n Ruimtefoto van die ryk diamantvelde van Suid-Afrika en Namibië, met die Gariep (Oranjerivier) wat soos ’n slang daardeur kronkel.
’n Land se natuurlike hulpbronne bepaal dikwels sy rykdom en status in die internasionale ekonomiese bestel en gevolglik ook sy politieke invloed Olie is byvoorbeeld vandag die spil waarom die hele wêreld draai. Van die armste lande op aarde het, danksy olie, in skatryk oliestate ontwikkel toe dit geblyk het dat hulle groot hoeveelhede van die “swart goud” in hul bodems het (soos dié onder die barre woestynsande in die Midde-Ooste).
MET menslike hulpbronne word tradisioneel ’n land of onderneming se werkerskorps bedoel—die gesamentlike menslike arbeidskragte wat beskikbaar is en die mate waarin hulle in staat is om uitvoering te gee aan enige uitdagings waarmee hulle in die werksomgewing te doen mag hê.
Suid-Afrika voer byvoorbeeld baie yster uit na die groot nywerheidslande, wat die yster in masjinerie omskakel, waarvoor ons uiteindelik baie geld moet opdok. As ons meer van ons eie masjienfabrieke gehad het, sou ons nie so baie daarvoor hoef te betaal het nie.
Hoe ook al, die ontwikkeling van sy vervaardigde hulpbronne is uiters belangrik vir enige land wat daarna streef om ’n beter lewenstandaard vir sy mense daar te stel.
Daar is egter ook nie-lewende hernubare hulpbronne, dinge soos water en wind, selfs die getye van die see en sonskyn. Al die genoemde dinge kan gebruik word om elektrisiteit op te wek—onuitputlike bronne van krag, wat boonop nie die wêreld besoedel soos kragsentrales wat steenkool of olie verbrand nie.
Trouens, latere geslagte kan dalk nog met ’n fel beskuldigende vinger na die huidige geslagte wys omdat ons binne iets meer as ’n eeu byna al die fossielbrandstowwe verbrand het wat oor haas onmeetlike tydperke binne-in die aarde gevorm is.
As jy byvoorbeeld vandag ’n kernkragsentrale bou en nie omgee dat dit die hele omgewing vergiftig en stadig maar seker onbewoonbaar maak nie, het jy vandag elektrisiteit, maar jou nageslag sal jou verwyt as hulle ’n nuwe woonplek moet vind.
Volhoubare toerisme is ook belangrik in vandag se wêreld. Dit kan op sy beurt beskryf word as ’n proses waarin die toerismepotensiaal ontwikkel word sonder dat die hulpbronne geskend of uitgeput raak wat daardie ontwikkeling moontlik gemaak het.
As ons nie ons hulpbronne bewaar nie, is ons baie selfsugtig. Dit kom daarop neer dat ons slegs vir vandag lewe en geen snars omgee wat met die wêreld gebeur as ons môre nie meer hier is nie.
BO: ’n Tenkskip stort sy dodelike olie uit in die see by Alaska. Die skadelike uitwerking wat so ’n oliestorting op die ekologie van ’n gebied het, is onberekenbaar. Die seelewe vrek by die miljoene en kan visserye geweldig knou. Só durf die mens nie met sy kosbare hulpbronne werk nie.