Waarom verdwyn vroulike komediane na donker?
Geskryf deur Gina Barreca, Universiteit van Connecticut
Met Trevor Noah debuut as gasheer van The Daily Show, baie van die gesprek het gesentreer op ras en ouderdom die 31-jarige Suid-Afrikaner se.
Tog is die onlangse laatnag-gasheer skud-up het een ding in gemeen: vanaf Seth Meyers Stephen Colbert, hulle is nog al die mense, al die tyd.
So waar is die vroue op laatnaand televisie? Die vraag word elke paar jaar so gereeld uitgemaak as 'n matte lipstiffie of die peplum, asof daar nog nooit van gedink is nie.
Maar vroue se humor is nie 'n onlangse uitvinding (kyk nie verder as Joan Rivers en Carol Burnett), selfs al is - vir 'n paar - dit is 'n nuwe ontdekking.
Die omstandighede bly dieselfde: Vroue word nie oorheers laataand-televisie vir dieselfde rede dat hulle nie hardloop die meeste korporasies of die meeste lande. Dit is om dieselfde rede dat hulle nie beheer soveel deurslaggewende Real Estate in die velde van sport, medisyne, finansies en die wet as hul manlike eweknieë.
Vroue in die krag maak baie mense baie senuweeagtig. En baie mense - veral baie mans - wil nie elke aand senuwee maak voordat hulle gaan slaap nie.
Die laaste ding wat hulle wil hê, is 'n edgy, sprankel gesprek met die hees lag en kragtige stem van 'n singulier snaaks, slim vroulike gasheer wat op 'n nagtelike basis, vorms een van die mees betekenisvolle gesprekke in die hedendaagse kultuur.
Vroue in komedie bly 'n gemarginaliseerde gemeenskap. In 2010, 'n Britse televisiestasie skeer mense op die 100 beste komediane van alle tye. In hul resultate was 94 mans. As geleerdes wat gender en humor bestudeer het uitgewys, vroue se humor ruffles vere, met "gender stereotipes" belemmer "die ontwikkeling en erkenning van vroue se humor."
Terselfdertyd is daar geen twyfel dat 'n lang reeks vroue briljante keiserinte van laataandprogrammering sou maak nie; Tina Fey en Ellen DeGeneres sal effektief wees, innemende, wild vermaaklike en skreeusnaakse leërskare. En daar is dosyne ander vroue In die besigheid wat Kimmel, Colbert, Meyers en Noah 'n lopie gegee het vir hul geld, selfs in hakke.
Ek vermoed dat ateljee koppe en die adverteerders wat verantwoordelik is vir ontwikkeling bly bang dat om 'n vrou agter die toonbank sal lei tot 'n afname in manlike kykers. (Intussen het hulle nie lyk al te bekommerd oor die vroulike deel.)
Dit is die 50-en-ouer skare wat bly betroubaar in die lewendige programmering vir nuus en vermaak. Om hierdie rede is dit 'n wenslike segment; hulle is diegene wat laat televisieprogramme gaan maak of breek.
'N Vrou alleen agter die lessenaar, met die mikrofoon voor haar en 'n posse van die beste skrywers in die land agter haar, is in een van die belangrikste posisies van invloed in die Amerikaanse populêre kultuur. En alhoewel daar baie op die spel gesit word, sal sy eintlik die persoon in beheer wees. Sy sal die voorloper wees, die gesag, die een wat op beide metaforiese en letterlike vlakke die vertoning uitvoer, en haar sal die laaste woord wees.
Daar is baie van die mense oor 50 nie vertroud is - of gemaklik - met konfronteer dat die werklikheid. Selfs al is Christopher Hitchens ' Hoekom vroue nie snaaks is nie is nou 'n paar jaar oud, bly dit simbolies van sy geslag se oortuigings oor 'n konvensionele, biologiese en historiese onvermoë om komedie en humor te skep.
So, wat gaan dit verloor deur nie 'n vrou aan die stuur van 'n laat-aand-TV-show te sit nie?
Humoriste is altyd aan die hoof van hul generasie se klas, gegewe hul vermoë om doelbewustelik en goddeloos te stoot, te produseer en hul gehore in gedagte, emosie en lag te knyp. Die vroue wat humor skep, verwoord wat alomtegenwoordig is, maar onuitgesproke; hulle sê met vrees en moed wat die meeste van ons te laf of angstig is om te erken. Op dieselfde manier dat ons komediante van verskillende rasse-agtergronde benodig, kan vroulike komediane vakke aanpak dit is taboe, Of dat wit manlike komediante nie kan hanteer met soveel insig of diepte.
Terwyl hulle daarby is, help die beste van ons om ons eie humor in die alledaagse te vind; hulle help ons om te onthou om te lag vir wat ons nie die eerste keer snaaks gevind het nie. Deur vrae te vra, te bespot en te demystifiseer die wêreld, illustreer snaakse vroue dat humor die derde spoor van ons kultuur is: geëlektrifiseerde, kragtig en gevaarlik.
As vroue se stemme op meer plekke meer effektief gehoor word, is ek seker dat hulle ná middernag oor 'n fluistering gehoor het. Ons moet ons eie stemme maak aangesien kykers gehoor word en laat diegene wat die vertonings uitvoer, weet dat ons vroue wil hê in die laat-nag-gasheerplekke.
Ek, vir een, kan nie wag vir die oomblik wanneer ons sal 'n paar verligting te kry ná donker.
Gina Barreca, professor in Engels, Universiteit van Connecticut. Sy is die skrywer van Dis nie dat ek bitter is nie, hoe ek geleer het om oor die sigbare broeklyne te bekommer en die wêreld te verower. Sy het op 20 / 20, The Today Show, CNN, die BBC, dr Phil, NPR en Oprah verskyn om geslag, mag, politiek en humor te bespreek.