Maar daar is iets wat die prentjie, in die Christen se wêreldbeeld, heeltemal verander. Dalk is ons steeds, by wyse van spreke, blindes wat saam die olifant voel, maar ons olifant kan praat. Ons olifant vertel self: “Daardie ‘slang’ is die slurp aan my voorkant. Daardie goed wat jy vir boomstamme aansien, is my bene.” Ons glo dat God in die geskiedenis aan mense verskyn het. Hy het lewendig geword, en as mens verskyn in Judea in die eerste eeu. Hy is gekruisig onder ‘n werklike persoon van daardie tyd. Hy het historiese rekords van sy bestaan gelos. Trouens, sy dood, sy leë graf en sy volgelinge se belewenisse met hom na sy opstanding is van die bes bewese geskiedkudige feite van die antieke tyd.
Hierdie man, só bely ons, was (en is) God self. Hy is nie net nog ‘n blinde aardling wat die geloofs-“olifant” bevoel nie. Jesus se boodskap was heel dikwels net: “Kom na my” of “Volg my.” Want Hy is God. Hy het sonde vergewe, en vertel dat Hy alle gesag het in die hemel en op aarde. Hy het beweer dat Hy die begin en die einde was, en dat Hy die enigste weg na God was. Toe hy gevra is om te bewys op watter gesag hy doen wat Hy doen en sê wat Hy sê, het Hy vertel dat Hy uit die dood sal opstaan- wat Hy toe gedoen het.