Van so ver terug as wat ons kan onthou, kan ons elkeen 'n raaisel inleef. Wanneer ons in die eerste oomblikke na die geboorte by 'n baba teenwoordig is, of wanneer die dood van 'n geliefde naby ons borsel, word die raaisel tasbaar. Dit is daar wanneer ons 'n stralende sononder sien of 'n oomblik se stille stilte vind in die vloeiende seisoene van ons dae. Om aan die heilige verbonde te wees, is dalk ons ​​diepste behoefte en verlang.
Ontwaking roep ons op duisend maniere. Soos die digter Rumi sing, "Druiwe wil na wyn draai." Daar is 'n treur na heelheid, om heeltemal lewend te wees, selfs as ons vergeet het. Die Hindoes vertel ons dat die kind in die baarmoeder sing, "Moenie vergeet wie ek is nie," maar dat die liedjie na die geboorte word, "O, ek het al vergeet."
Tog, so seker as daar 'n reis weg is, is daar 'n reis huis toe.
Regoor die wêreld vind ons stories van hierdie reis, beelde van die verlange om wakker te word, die trappe langs die pad wat ons almal volg, die stemme wat noem, die intensiteit van die inisiasie wat ons mag ontmoet, die moed wat ons nodig het. In die hart van elkeen is die oorspronklike opregtheid van die aansoeker, wat eerlik moet erken hoe klein ons kennis van die heelal is, hoe groot die onbekende.
Die eerlikheid wat die geestelike soeke van ons vereis, word aangespreek in die Russiese inisiatiefverhale oor Baba Yaga. Baba Yaga is 'n ou vrou met 'n wilde, haatlike beeld wat haar pot roer en alles ken. Sy woon diep in die bos. Wanneer ons haar uitkyk, is ons bang, want sy vereis dat ons in die donker gaan, gevaarlike vrae vra, om buite die wêreld van logika en troos te stap.
Wanneer die eerste jongzoeker na die deur van haar hut kom, vra Baba Yaga, "Is jy op jou eie saak of word jy deur iemand anders gestuur?" "Die jongman, aangemoedig in sy soeke deur sy familie, antwoord," het ek gesê. is deur my pa gestuur. "Baba Yaga gooi hom vinnig in die pot en kook hom. Naas hierdie soeke, 'n jong vrou, kyk die smeulende vuur en hoor die kakel van Baba Yaga. Baba Yaga eis weer:" Is jy op jou eie saak of word jy deur iemand anders gestuur? "Hierdie jong vrou is alleen na die bos getrek om te soek wat sy daar kan kry." Ek is op my eie saak, "antwoord sy. Baba Yaga gooi haar in die pot en kook haar ook.
Later 'n derde besoeker, weer 'n jong vrou, diep verward deur die wêreld, kom na Baba Yaga se huis ver in die bos. Sy sien die rook en weet dit is gevaarlik. Baba Yaga konfronteer haar, "Is jy op jou eie saak, of word jy deur iemand anders gestuur?" Hierdie jong vrou antwoord eerlik. "In groot mate is ek op my eie saak, maar in groot mate kom ek ook as gevolg van ander. En in groot mate het ek gekom omdat jy hier is, en as gevolg van die bos en iets wat ek vergeet het en in groot dele deel ek weet nie hoekom ek kom nie. Baba Yaga sien haar 'n oomblik en sê: "Jy sal dit doen," en wys haar in die hut.
In die Woods
Ons weet nie al die redes wat ons op 'n geestelike reis aandurf nie, maar op een of ander manier dwing ons lewe om te gaan. Iets in ons weet dat ons nie net hier is om te werk nie. Daar is 'n geheimsinnige trek om te onthou.
Wat ons uit ons huise en in die donker van die bos van Baba Yaga neem, kan 'n kombinasie van gebeure wees. Dit kan 'n verlange vanaf kinderjare wees, of 'n "toevallige" ontmoeting met 'n geestelike boek of figuur. Soms word iets in ons wakker wanneer ons op reis is na 'n vreemde kultuur en die eksotiese wêreld van nuwe ritmes, geure, kleure en aktiwiteit onttrek ons ​​uit ons gewone realiteitsgevoel. Soms is dit so eenvoudig soos om in die blougroen berge te stap of koormusiek so mooi te hoor dat dit deur die gode geïnspireer lyk. Soms is dit die geheimsinnige transformasie as ons aan die bedkassie van die sterwende deelneem, en 'n 'persoon' verdwyn uit die bestaan, en slegs 'n lewelose sak vleis laat wag op begrafnis.
'N Duisend poorte wat oop is vir die gees. Of dit nou in die glans van skoonheid of in die donker bos van verwarring en hartseer is, 'n krag so seker soos swaartekrag bring ons terug na ons hart. Dit gebeur met elkeen van ons.
Die boodskappers van lyding
Die mees algemene toegang tot die heilige is ons eie lyding en ontevredenheid. Ontelbare geestelike reise het begin in 'n ontmoeting met die probleme van die lewe. Vir Westerse meesters is lyding in die vroeë gesinslewe 'n algemene begin: alkoholiese of beledigende ouers, ernstige familie siekte, die verlies van 'n geliefde familielid, of koue afwesige ouers en strydende familielede kom almal terug in baie van hul stories. Vir een wyse en gerespekteerde meditasiemeester het dit begin met afsondering en afsondering.
Toe ek 'n kind was, het ons gesinslewe soveel ongelukkigheid gehad. Almal het geskree en ek het gevoel ek het nie daar daar gehore nie. Ek het gevoel soos 'n vreemdeling. Toe, omtrent nege nege, het ek regtig belang gestel in vlieënde pierings. Vir jare in die nag sou ek fantasieer dat 'n UFO my sou optel, dat ek ontvoerd sou word en na 'n ander planeet teruggeneem word. Ek wou dit regtig ontsnap uit my vervreemding en eensaamheid. Ek dink dit was die begin van my vier dekades van geestelike soeke.
Ons weet almal hoeveel die hart in moeilike tye verlang na geestelike voeding. "Eer hierdie verlange," sê Rumi. "Diegene wat jou laat terugkeer, vir watter rede dan ook, tot die gees, wees dankbaar vir hulle. Bekommer jou oor die ander, wat jou lekker troos gee wat jou van gebed hou."
Vir nog 'n geestelike onderwyser, dokter en geneser, het dertig jaar van innerlike werk ook begin met familieverslae.
My ouers het vreeslik geveg en dan baie gewelddadig geskei toe ek jonk was. Ek is na 'n verskriklike kosskool gestuur. My familie lewe was so pynlik, dit het my eensaam gelaat, gevul met hartseer, rusteloosheid en ontevredenheid met alles. Ek het nie geweet hoe om te lewe nie.
Eendag het ek 'n man gesien in oranje klere en geskeer kop wat "Hare Krishna" op die trappe van die plein gesing het. Ek het gedink hy was 'n wyse Indiese heilige. Hy het my vertel van karma, reïnkarnasie, meditasie en die moontlikheid van vryheid. Dit het waar geword in my hele liggaam. Ek was so opgewonde, ek het my ma gebel en gesê: "Ek verlaat skool. Ek wil 'n Hare Krishna-monnik wees." Sy het taamlik histeries geword, so ons het gekompromitteer tot waar ek meditasie sou leer. Dit het my oopgemaak vir 'n ander wêreld. Ek het geleer om van my verlede los te gaan en meegevoel te hê. Meditasie het my lewe gered.
Krisis is 'n uitnodiging vir die gees, nie net in die kinderjare nie, maar wanneer ons lewe deur lyding gaan. Vir baie meesters het die poort na die geestelike geopen toe verlies of wanhoop, lyding of verwarring hulle gery het om te soek na hartseer, vir 'n verborge heelheid. Die lang reis van een onderwyser het in volwassenheid, oorsee, begin.
Ek was in Hongkong. My huwelik was sleg, my jongste dogter was twee jaar vroeër dood van skielike kindersterftesindroom, en ek was in elk geval nie gelukkig nie. Ons het teruggekeer na Amerika en by Stanford Business School het ek 'n teken gesien vir tai chi en aangemeld. Dit het my liggaam begin kalmeer, maar my hart was verdrietig en verward. Ek het van my vrou afgeskei en verskeie vorme van meditasie probeer kalm om myself te kalmeer. Toe het 'n meisie my bekendgestel aan haar meditasie meester, wat my genooi het vir 'n toevlug. Die kamer was formeel en stil soos ons almal uur na uur sit. Op die tweede oggend het ek my skielik gesien terwyl ek na my dogter se graf kyk, met 'n splinternuwe rooi aarde wat daarop gegooi word. Trane het gekom en 'n roep van my opgestaan. Die ander studente wat naby gekom het, het gehuil en gefluister "Shut up", maar die meester het gekom en gesê hulle moet stil wees en my vir 'n tyd hou. En ek het die hele oggend geween en geblaas. Dit is hoe dit begin het. Nou, dertig jaar later, is ek die een wat die wat huil, hou.
Die ontmoeting met lyding wat ons lei om 'n antwoord te soek is 'n universele verhaal. In die lewensverhaal van die Boeddha as Prins Siddhartha, is die Boeddha-tot-wees doelbewus beskerm teen die probleme van die wêreld deur sy vader, in sy vroeë jare in pragtige paleise gesekwestreer. Uiteindelik het die jong prins daarop aangedring om uit te gaan om die wêreld te sien. Terwyl hy deur die koninkryk met sy karavaan Channa gery het, het hy vier bezienswaardigheden gesien wat hom diep verstom het. Eerstens het die Boeddha 'n baie ou mens gesien, uitmekaar, gebuig en verswakt. Daarna het hy 'n man ernstig siek gesien, deur sy vriende versorg. Toe sien hy 'n dooie liggaam. Elke keer het hy sy karreier gevra: "Aan wie gebeur hierdie dinge?" Elke keer het Channa geantwoord: "Aan almal, my heer."
Hierdie beelde word die Hemelse boodskappers genoem, want net soos hulle die Boeddha wakker gemaak het, herinner hulle ons almal om bevryding te soek, om 'n geestelike vryheid in hierdie lewe te soek.
Kan jy onthou die eerste keer dat jy 'n dooie liggaam of 'n persoon ernstig siek gesien het? Hierdie eerste ontmoeting met siekte en dood het 'n skok veroorsaak deur Siddhartha se hele wese. "Hoe kan ons die beste lewe in 'n lewe wat deur siekte en dood gejaag word?" wonder hy. Die vierde boodskapper het gekom toe hy 'n monnik op die rand van die bos sien, 'n eremiet wat 'n lewe van eenvoud toegewy het om 'n einde te maak aan die hartseer van die wêreld. By hierdie gesig het die Boeddha besef dat hy ook hierdie pad moet volg, dat hy die hartseer van die lewe direk moet sien en poog om 'n manier buite hul greep te kry.
Soos 'n moderne Siddhartha, vertel een onderwyser hoe haar reis in die stede en die platteland haar na haar pad geroep het.
Na die kollege het ek in 'n maatskaplike diensagentskap in Philadelphia gewerk om 'n reeks desperate families te help. Geen werk, baie kinders, ongemaklike behuising, dwelmprobleme. Sommige dae sou ek by die agentskap kom huil en huil. Toe het ek saam met 'n vriend in Sentraal-Amerika, El Salvador en Guatemala, gewerk. Dit was soos 'n oseaan van probleme vir die arm kampeine. Hulle het net gewerk om genoeg kos en medisyne vir hul kinders te kry, en moes periodieke militêre aanvalle ly. Dit was baie moeilik. Toe ek terugkom, het ek vier jaar lank by die klooster gekom, om nie weg te hardloop nie, maar om myself te vind, om te leer wat ek regtig kon doen om hierdie wêreld te bevoordeel.
Die hemelse boodskappers kom in een of ander vorm na elkeen van ons en roep ons om 'n heelheid in ons lewens te soek. Hulle kom nie net as ons eie stryd nie, maar in die smarte van die wêreld. Dit het so 'n kragtige effek op ons harte dat enige dag se nuus hulle oop kan breek. Die meerjarige vloede van Bangladesj; die honger en oorlogvoering van Afrika, Europa, Asië; die ekologiese krisis wêreldwyd; die rassisme, armoede en geweld van ons stede - hulle is ook die boodskappers. Hulle is 'n oproep. Soos hulle vir die Boeddha gedoen het, eis hulle dat ons wakker word.
Keer terug na onskuld
Laat dit alles moeilik klink, daar is 'n ander kant van die magte wat so baie van ons in die bos trek. 'N skoonheid roep na ons, 'n heelheid wat ons weet bestaan. Die Sufis noem hierdie "die stem van die geliefde." Ons word in hierdie wêreld gebore met die lied in ons ore, maar ons kan dit eers deur sy afwesigheid leer ken.
As ons sonder verbintenis lewe, sonder 'n verligting van die gees, kan ons in onsself die diep verlange van 'n verlore kind voel, 'n subtiele verlange asof ons weet dat iets noodsaaklik is, iets wat aan die rand van ons visie dans, altyd by ons Soos die lug vergeet ons tot die wind waai. Tog is dit hierdie ontwykende gees wat ons heeltemal hou, wat die hart voed, ons oproep tot ons soeke na waarvoor die lewe gaan. Ons word getrek om terug te keer na ons ware natuur, na ons wyse en wetende hart.
Hierdie heilige begeerte kan eers in die kinderjare ontstaan, soos dit vir die Zen-meester van 'n groot gemeenskap in Europa gedoen het.
Ek het onthou dat 'n kind ervarings van wonder en identiteit met die wêreld het. Ek het 'n identiteit met die heuwels gevoel, aangesien hulle dans, en die riviere tussenin. Eendag het ek myself voorgestel as deel van 'n groot somer storm wat deur ons dorp geslinger het. Sowat twaalf het ek besef hoe ongelooflik die spel van die lewe is, hoeveel groter as enigiets wat ek geweet het. Dan sal ek vergeet en teruggaan om sokker te speel en met vriende te speel tot die volgende keer wat dit gebeur het, nog 'n oomblik van hierdie naïef, soetopening. Later het ek 'n Indiese swami-praatjie by die universiteit gehoor oor die wêreld van natuur en raaisel, en hy het openlik gehuil. Ek was so aangeraak, asof ek Jesus praat, en ek het weer daardie onskuldige verband met my kinderdae begin onthou. Wanneer jy besef hoeveel jy verloor het, moet jy weer kyk vir daardie oomblikke wanneer jou gees eers lewend geword het.
Deur die jare kan 'n praktiese en materialistiese samelewing die oorspronklike raaisel van die kinderjare aanskou. Ons word vroegtydig skool toe gestuur om te "grootword," om ernstig te wees, en as ons nie ons kinderjare loslaat nie, probeer die wêreld dit al te dikwels om ons uit te klop. Honderd jaar gelede het die Amerikaanse skilder James McNeill Whistler hierdie houding in sy ingenieurswese klas by die West Point Military Academy ontmoet. Die studente is opdrag gegee om 'n deeglike studie van 'n brug te teken, en Whistler het 'n pragtig gedetailleerde skilderagtige klipboog ingedien met kinders wat van die top af visvang. Die luitenant in bevel het beveel: "Dit is 'n militêre oefening. Kry daardie kinders van die brug af." Whistler het die tekening met die twee kinders weer aan die kant van die rivier gevang. "Ek het gesê dat die kinders heeltemal uit die prentjie kom," het die kwaai luitenant gesê. So Whistler se laaste weergawe het die rivier, die brug en twee klein grafstene langs sy bank gehad.
Soos die eksistensialistiese skrywer Albert Camus ontdek het:
'N Man se lewe is niks anders nie as 'n verlengde trek deur die kuns om die een of twee oomblikke te herwin wanneer sy hart die eerste keer oopgemaak het.
Die Zen-tradisie beskryf hierdie reis in sy weergawe van die heilige os. In antieke Indië was osse 'n simbool vir die wonderlike en kragtige eienskappe wat binne elke wese woon, wat wakker word as ons ons ware natuur ontdek. Die Zen-beesverhaleverhaal begin met 'n rolskildery van 'n man wat in die bergkwikke loop. Die beeld is getiteld "Soek die Os." Agter die man is 'n doolhof van kruisende paaie: die ou weë van ambisie en vrees, verwarring en verlies, lof en skuld. Hierdie man het al lankal die vloeiende riviere en berguitsigte vergeet. Maar op die dag wat hy uiteindelik onthou, streef hy na die spore van die heilige os. In sy hart weet hy dat die os nie eers in die diepste kloof en die boonste berge kan verloor nie. In die skoonheid van die bos stop hy om te rus. En kyk neer, hy sien die eerste liedjies.
Vir een meditasie-onderwyser in haar sestigerjare het bees-soek begin in die middeljarige ouderdom, nadat drie kinders opgestaan ​​het.
Toe ek 'n meisie was, het ek groot geword in 'n intellektuele omgewing waar geestelike lewe nooit genoem is nie, behalwe miskien by Kersfees. Dit is asof my ouers gedink het ons was buite daardie godsdiens. Ek was so jaloers op my vriende wat na die kerk gegaan het. Om sewe te begin sny ek die foto's van Maria en Engele en Jesus uit Kersfeeskaarte. Ek het hulle in die onderkant van my kleedskraap weggesteek en 'n geheime altaar daar gemaak. Ek sal elke Sondag hulle uitneem en my eie soort diens maak.
Toe, op drie-en-veertig, was ek op reis en het ek tyd gehad om 'n bekende katedraal te besoek. Ek het in die uitgestrekte koel binnekant gegaan en die sonlig sien deur die gebrandskilderde glas vlam. 'N Koor het vir die laatmiddagdiens grioriese chants begin sing, en die altaar het 'n pragtige Maria, net soos my Kersfeeskaarte, gehou. Ek moes gaan sit. Ek het weer sewe gevoel, my oë was vol trane en my hart het gebars. Die arm dogtertjie was geestelik honger. Die volgende week het ek na 'n joga-klas gegaan en toe vir 'n meditasie-retraite aangemeld.
Onttrek met toestemming van Bantam,
Kopiereg 2000. Alle regte voorbehou.
Na die ekstase, wassery:: Hoe die hart op die geestelike pad wys word
Op grond van die ervarings en insigte van leiers en praktisyns binne die Boeddhistiese, Christelike, Joodse, Hindoe en Sufi-tradisies, bied hierdie boek 'n unieke, intieme en eerlike begrip van hoe die moderne geestelike reis ontvou - en hoe ons ons harte kan voorberei op die ontwaking . Deur ontroerende persoonlike verhale en tradisionele verhale leer ons hoe die verligte hart die regte wêreld van gesinsverhoudinge, emosionele pyn, verdienste, siekte, verlies en dood navigeer. Gevul met 'die gelag van die wyse', lewendig met deernis, Na die Ecstasy, die wasgoed is 'n geskenk aan elkeen wat vrede, heelheid en innerlike geluk soek. Dit sal seker sy plek langsaan inneem 'N Pad met die hart as 'n geestelike klassieke vir ons tyd.
Inligting- / bestelboek, ook beskikbaar as 'n klank-CD
JACK KORNFIELD is opgelei as 'n Boeddhistiese monnik in Thailand, Birma en Indië en het sedert 1974 wêreldwyd meditasie geleer. Sy werk is al jare lank toegespits op die integrasie en lewering van die oostelike geestelike leerstellings op 'n toeganklike manier vir Westerse studente en die Westerse samelewing. Jack hou ook 'n Ph.D. in die kliniese sielkunde. Hy is 'n man, pa, psigoterapeut, en stigter onderwyser van die Insig Meditasie Vereniging en die Spirit Rock Centre. Sy boeke sluit in 'N Pad Met Hart, Na die Ecstasy, die wasgoed, Boeddha se klein onderrigboek, Boeddhisme in die Weste, Soek die hart van wysheid, 'N Still Forest Pool, en Soul Food.
Video / aanbieding met Jack Kornfield: Heart of Wisdom (Deel 1)
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Wat is dit wat 'n persoon tot die geestelike lewe trek?