Selfs in die idee van die ewige vloei is daar nie ruimte vir wat werklik nuut is nie. Die vloei word nie gestuit of radikaal van koers af gestuur nie; dit rol maar net aan soos branders. Maar die God van die Bybel is die God van verrassings. Hy vang ons telkens op die verkeerde voet, en Hy vang ons dikwels so met sy genade. Sy genade is vir ons dikwels te groot en te veel. Ons wil h� genade moet maar altyd sag wees en nie ons rus verstoor nie, maar God se genade stuur ons gewoonlik op n koerswysiging.
Reeds in die Ou Testament het God die nuwe beloof: n nuwe hemel en n nuwe aarde, ook n nuwe Dawid  wat die eerste Dawid ver sou oortref. En toe die nuwe Dawid kom, was die volk Israel allesbehalwe reg vir Hom. Vir die stoere Jood Saulus Paulus was hierdie nuwe Dawid een te veel. Hy sou Hom in elk geval nie eers as die nuwe Dawid erken het nie. Vir Paulus was daar te veel genade in Jesus, die nuwe Dawid, genade vir die onverdienstelikes wat nie getroue Jode was soos hy nie. Jesus het begin om die aarde nuut te maak met n nuwe gees (Gees) en bewussyn. In Hom was al die verborge skatte van wysheid en kennis te vind.
Toe Hy uiteindelik verskyn het, is die beloftes vervul, maar op n baie sonderlinge manier. Sy verskyning was swanger van nog meer belofte. Waar sy dood deur sy volgelinge herdenk word  in die nagmaal  gebeur dit met die oog op sy tweede en finale koms  totdat Hy kom, in Paulus se woorde. Maar dit is juis moontlik omdat Hy uit die dood opgestaan het en leef, en so steeds lewend teenwoordig is waar sy evangelie spreek en die sakramente gevier word.
Maar hierdie lewende teenwoordig wees van die gekruisigde Christus het n trekkrag vorentoe, totdat Hy weer kom, om alles nuut te maak. Die verskyning van Jesus Christus in die verlede het God se nuutmaakplan (of sy koninkryk) laat inbreek in ons w�reld, sodat die w�reld nou gelei word na die volstrek nuwe toe.
In die verskyning van Jesus Christus is die ganse werklikheid gekonsentreer, by name in sy kruisiging en opstanding. Sy koms het n oordeel gevel oor die tyd wat verby was en belofte gegee vir die tyd wat kom, selfs ook belofte vir die tyd wat toe reeds verby was. Dit was n oordeel selfs ook oor die tyd wat daarna sou kom, sodat mense se dwaasheid, wreedheid en onreg ook verby ons dag die toekoms in onder die oordeel kom. Ook ons aardse toekoms is in n sekere sin nog ou tyd, omdat die ou dinge van die mens se sondigheid nog nie opgehou het nie. Maar dit alles is tot n einde gestel, omdat die nuwe reeds daar ingebreek het.
Hierdie openbaring het dan so gebeur dat die nuwe inkom in die ou w�reld van onreg en verval. Daarmee word die werklikheid vorentoe getrek in die rigting van God se volstrek nuwe.
Die gewone, logiese denke het ook nie plek vir die werklikheid van die sonde wat die skepping kom versteur het nie. In daardie denke is die sonde gewoonlik n negatiewe pool wat die positiewe balanseer. Maar God se nuwe oortref die oue, die sondige bedeling, sodat daar n meerwaarde aan die nuwe is. God se nuwe het aangebreek om die versteuring reg te stel, maar op so n manier dat dit nie maar net vervlo� tye herstel nie. Sy ingrype in Christus doen meer as dit. Dit vat ons verder as die werklikheid wat was.
Daarom is dit nie vreemd dat Jesus Homself die weg, die waarheid en die lewe noem nie. Jesus Christus self is die pad, die weg  vorentoe; en omdat die lewe n reis is na God se volstrek nuwe toe, is die lewe n nuutwordende lewe saam met Hom.