Gaondjeweg begintj 't leid 'n gezich te kriege. Gaondjeweg kòmme miense in beeldj die emes verlaore höbbe. Wo bie de indrökwekkendje ceremonies in Eindhove nog idderein dae d'r es naobesjtäöndje bie woor, oet beeldj wórt gehaoje, kómme noe miense in beeldj. Euver neergehaoldje aojers, 'n broor, zöster, 'n kleinkindj, emes vanne familie, 'ne vrundj, collega, bekindje, en det alles dök nog in 't mieërvoud. In 't nuuts, in praotprogramma's, inne gezèt. Idder verhaol aeve aangriependj. Idder verhaol luuëtj waal get hange.
Ich huuërdje 'n gedachte die neet in 't nuuts koom. Van emes dae emes in 't vleegtuug hej gekósj oet häöre sjudentetied. Ze hejje 'n paar jaor in 't zelfdje sjtudentehoes gewoondj en wore daonao häör eige waeg gegange. De ein sjtudente van toen, achter inne twintjig noe, woor inne bleuj van häör laeve mit aojers en broor op waeg nao waat 'n sjoeën vakantie hej mótte waere. Same mit aojers en broor wórt 't zoeëmer oet de lóch gesjaote. De anger sjtudente van toen, ouch achter inne twintjig noe, woor d'r begriepelik kapot van. Waat bleef hange woor zien opmerking wie versjrikkelik det dit waal neet mós zeen veur groeëtaojers die achterblieve.
Waat bie mich veural is blieve hange wore de ieëste beeldje vanne ramp. Ze höbbe mit 't zelfdje geveul van doon. De knuffelbaer dae door 'ne separatis wórt opgeraaptj, 'n panfluitje tösse ieëwigsväöl versjangeleerdje herinneringe, 't pastelkluuërig rökzekske, 'n sjtökske van waat kort daoveur nog de allerleefste póp van 'n nog lever kindj mót zeen gewaes. Dis waek móch ich mien veer kleinkinjer geweun weer 'ne goje knuffel gaeve. Bie iddere knuffel aevel veuldje ich 'n bietje de pien die hieël get groeëtaojers noe mótte veule.
© jan sjure, 1 augustus 2014