AFRIKAANSE OPSOMMING: Daar word in die hedendaagse ekonomie algemeen aanvaar dat baie nywerhede - in die besonder dié wat elektronies vervang kan word - gevaar loop van strategiese invalspunte. Noukeurige ondersoek van beskikbare navorsing oor die aanvoorders van diskontinuïteit dui daarop dat sommige strategiese invalspunte verwag kan word, maar baie kan nie geantisipeer word nie, aangesien invalspunte aanvanklik baie klein voorkom, en dan dikwels misgekyk kan word, maar dan slaan hulle vinnig toe, sonder waarskuwing. 'n Strategiese invalspunt kom voor wanneer bestaande maniere van sake doen en die struktuur van die industrie subtiel, maar wesenlik verander. Met hierdie navorsing is beoog om 'n oorsig te kry van die toepassing van die kompleksiteitsteorie op strategiese bestuur ten einde geleentheid te verskaf vir industrieinfleksie en korporatiewe innovering. Die navorsing beskryf 'n aantal gefaseerde kompleksiteitsbenaderings om industrie-infleksie aan te help. Die eerste fase begin met die opbou van organisatoriese geskiktheid deur die ontwerp van komplekse aanpasbaarheidstelsels wat intern aan die organisasie is en deur die kweek van gesonde koevolusie met eksterne sleutelrolspelers. Die toepassing van "algemeen aanvaarde praktyk" in komplekse aanpasbaarheidstelsels van organisatoriese ontwerp word gedemonstreer as 'n essensiële middelom die organisasie tot op die rand van chaos te dryf waardeur nuwe ondernemings kan ontwikkel wat moontlik 'n invalspunt kan veroorsaak. Die ko-evolusionêre benadering word verduidelik as 'n proses om patrone vir ko-adaptasie met sleutelrolspelers te ontwikkel, waardeur medebewerkers saamwerk om doeltreffend aan te pas, alhoewel hulle steeds vry is om vir 'n posisie as hoofkragbron mee te ding. Daar word hipoteties gepostuleer dat dit paradigmatiese oorgang op die rand van chaos op die sosiokulturele sakevlak is, waar aktiewe lede, gedryf deur die vinnig bewegende self-organisasie, betrokke raak by verkennende dialoog om die paradigmatiese moontlikhede vir sistemiese innovering te verken. Die tweede fase word in vier strategiese stadia beskryf om industrie-infleksie en korporatiewe innovering moontlik te maak. Die strategiese invalspunt begin met 'n definisie van 'n aanbieding van kliëntwaarde. Dit lei tot die ko-eksperimentele stadium waar medeskeppers gesamentlik eksperimenteer met diverse nuwe sakemodelle wat bestaan uit variasies op aanbiedings van kliëntwaarde wat vir verskillende segmente aanloklik is. Die sukses van 'n nuwe sakemodel kan moontlik industrie-infleksie veroorsaak, wat dan lei tot die derde stadium waar die invalspunt onsekerheid skep vir die medeskeppers en hulle mededingers, aangesien die finale sukses van 'n proaktiewe strategiese invalspunt van die markdinamiek afhanklik is. Die belangrikste gevolgtrekking na aanleiding van hierdie navorsmg IS dat die kompleksiteitsteorie nie die algehele sukses van 'n proaktiewe strategie verseker om industrie-infleksie te bemagtig nie. 'n Invalspunt kan beswaarlik slegs uit 'n doelbewuste industrie-infleksie voortspruit. Die strategiese invalspunt is ook nie 'n funksie van volkome onverklaarbare markfaktore nie. Aanbevelings word gemaak vir verdere navorsing wat aandag kan gee aan, onder andere, die konseptueie gaping tussen die wetenskaplike analise en die nie-lineêre aanname van die kompleksiteitsteorie.