Met die veldtogte van Drusus is vanaf die jaar 12 v.C. permanent Romeinse troepe in die streek gestasioneer. Die stigting van 'n Germaanse provinsie met militêre kampe was veral nodig om Gallië teen Germaanse aanvalle te beskerm. Drusus kon tydens sy veldtogte steeds weer na die stamgebiede van die Tungriërs en Ubiërs terugtrek wat reeds deur die Romeine beheer is en het sy strategiese posisies met 'n aantal vestings langs die Ryn- en Moeselriviere versterk voordat hy sy Germaanse veldtogte aangepak het. Drusus se militêre offensiewe het tot by die Noordsee en die Lippe- en Main-valleie gestrek, maar hy is weens 'n ongeluk in die jaar 9 v.C. oorlede. Alhoewel sy veldtogte onder meer deur sy broer Tiberius voortgesit is, het die Romeine geen nuwe Germaanse gebiede verower nie. Ná die verpletterende neerlaag van die legaat P. Quinctilius Varus in die slag by Teutoburgerwoud, waartydens drie Romeinse legioene deur die Cherusker Arminius verwoes is, het keiser Augustus veral die linker Rynoewer laat versterk. Sy opvolger Tiberius het besluit om die res van Germanië nie by die Romeinse Ryk in te lyf nie.
Nadat die Romeinse veldtogte oos van die Ryn, waarvan die laaste onder die bevel van Germanicus plaasgevind het, vir goed opgeskort is, is permanente militêre kampe vir die legioene van Laer-Germanië opgerig.
Om en by 400 n.C. het die provinsie onder 'n golf Germaanse aanvalle tydens die Volksverhuising geswig.