Het jy die vers gedurende sy vormingsproses aan iemand gewys en of mee bespreek? Is daar iemand (of instansie) wat jy as “klankbord” gebruik terwyl jy aan ‘n vers werk?
Ek verwys in die gedig na die film Il postino (1994), ‘n gefiksionaliseerde besoek van Pablo Neruda aan ‘n eiland: in Italië in die vyftigerjare. Die werklike bestaan van die Chileense digter van Isla Negra word verplaas na Salina, waar die verhaal verfilm is.
Die gedig is ingegee deur die draalliedjie wat in die restaurant gespeel het en toe het ek die gedig begin skryf in ‘n Japannese notaboekie wat ‘n mede-kongresganger uit Tokio vir my persent gegee het!
Dis waarskynlik meer liries. Ek is tans besig met ‘n reisbundel Visums by verstek en die liriese spring altyd uit wanneer ek oor Suid-Amerika dig.
Kon jy dié vers tot ‘n bevredigende punt afhandel, of het jy dit maar ten einde laas “prysgegee” of versaak?