Het konstruksiewerkers in die wolkekrabbers in New York industriële stappe gedoen oor veiligheidsprobleme? - Inligting
Het konstruksiewerkers in die wolkekrabbers in New York industriële stappe gedoen oor veiligheidsprobleme?
Hierdie video praat oor die bou van die wolkekrabbers van New York, soos die Chrysler-gebou en Empire State deur die 'rownecks', 'n gespesialiseerde stel konstruksiewerkers wat agt uur lank hoog in die wolke gewerk het sonder dat die badkamer breek en behendig warm word. klinknaels.
Maar volgens die Smithsonian -video het twee uit vyf van die rowwe nekke tot hul dood gesterf of is hulle gestrem. Het sulke gevaarlike werksomstandighede gevalle van stakings of opstand van die werkers veroorsaak? Was daar pogings om te vakbond en te steun vir beter werksomstandighede?
Metropolis (Film van 1927)
Metropolis is 'n Duitse ekspressionistiese wetenskap-fiksiedramafilm uit 1927 wat deur Fritz Lang geregisseer is. Geskryf deur Thea von Harbou in samewerking met Lang,   dit speel Gustav Fröhlich, Alfred Abel, Rudolf Klein-Rogge en Brigitte Helm. Erich Pommer vervaardig dit in die Babelsberg Studios vir Universum Film A.G. (UFA). Die stille film word beskou as 'n baanbreker in die wetenskap-fiksie, een van die eerste rolprente in die genre.  Die verfilming het in 1925–26 oor 17 maande plaasgevind teen 'n koste van meer as vyf miljoen Reichsmarks. 
153 minute (oorspronklik)
116 minute (1927 wysig)
105–107 minute (1927 VS)
128 minute (1927 VK)
118 minute (Augustus 1927)
91 minute (1936)
83 minute (1984)
124 minute (2001)
148 minute (2010)
Gemaak in Duitsland gedurende die Weimar -tydperk, Metropolis is gevestig in 'n futuristiese stedelike distopie en volg die pogings van Freder, die ryk seun van die stadsmeester, en Maria, 'n heilige figuur vir die werkers, om die groot kloof wat die klasse in hul stad skei, te oorkom en die werkers saam te bring met Joh. Fredersen, die stadsmeester. Die boodskap van die film is vervat in die laaste intertitel: "The Mediator Between the Head and the Hands Must Be the Heart".
Metropolis ontmoet 'n gemengde ontvangs by vrylating. Kritici het dit visueel mooi en kragtig gevind - die film se kunsregie deur Otto Hunte, Erich Kettelhut en Karl Vollbrecht put invloed uit opera-, Bauhaus-, kubistiese en futuristiese ontwerp, , tesame met aanraking van die Gotiese in die tonele in die katakombe. , die katedraal en Rotwang se huis  - en het die komplekse spesiale effekte daarvan geprys, maar die verhaal daarvan beskuldig dat dit naïef is.  H. G. Wells het die film as "dom" beskryf, en Die ensiklopedie van wetenskapfiksie noem die verhaal 'trite' en die politiek daarvan 'belaglik simplisties'.  Die film se beweerde kommunistiese boodskap is ook gekritiseer. 
Die uitgebreide speeltyd van die film het ook gekom vir kritiek, en Metropolis is aansienlik gesny na die Duitse première, met 'n groot deel van die oorspronklike beeldmateriaal van Lang verwyder. Sedert die sewentigerjare is baie pogings aangewend om die film te herstel. In 1984 het die Italiaanse musiekvervaardiger Giorgio Moroder 'n verkorte weergawe vrygestel met 'n klankbaan deur rockartiesten, waaronder Freddie Mercury, Loverboy en Adam Ant. In 2001, 'n nuwe rekonstruksie van Metropolis is tydens die Berlynse filmfees vertoon. In 2008 is 'n beskadigde afdruk van die oorspronklike snit van die film in 'n museum in Argentinië gevind. Na 'n lang herstelproses wat ekstra materiaal benodig deur 'n afdruk uit Nieu -Seeland, is die film 95% herstel en gelyktydig op groot skerms in Berlyn en Frankfurt op 12 Februarie 2010 vertoon.
Metropolis word nou algemeen beskou as een van die grootste en mees invloedryke films wat ooit gemaak is, met 'n 35ste plek Sig en klank se meningspeiling van 2012.  In 2001 is die film ingeskryf op UNESCO's Memory of the World Register, die eerste film wat dus onderskei is. 
Voor die laat negentiende eeu weet ons min oor die veiligheid van Amerikaanse werkplekke, omdat tydgenote dit min omgee. Gevolglik bestaan ​​daar slegs fragmentariese inligting voor die 1880's. Voorindustriële arbeiders het risiko's van diere en handgereedskap, lere en trappe ondervind. Industrialisering vervang stoommasjiene vir diere, masjiene vir handgereedskap en hysbakke vir lere. Maar of hierdie nuwe tegnologieë die gevare van werk oor die algemeen vererger, is onduidelik. Wat duidelik is, is dat die nuwe werk wat verband hou met die industriële revolusie nêrens gevaarliker was as in Amerika nie.
VSA was ongewoon gevaarlik
Amerikaners het die industrialiseringspad wat in Brittanje begin is, aangepas om aan te pas by die spesifieke geografiese en ekonomiese omstandighede van die Amerikaanse vasteland. Hierdie Amerikaanse stelsel weerspieël die hoë lone en groot natuurlike hulpbronne van 'n nuwe kontinent en het die gebruik van arbeidsbesparende masjiene en prosesse aangemoedig. Hierdie verwikkelinge het plaasgevind binne 'n wetlike en regulatoriese klimaat wat die belangstelling van die werkgewer in veiligheid verminder het. As gevolg hiervan het Amerikaners produksiemetodes ontwikkel wat hoogs produktief en dikwels baie gevaarlik was. 3
Ongelukke was goedkoop "
Terwyl werkers wat beseer is, of hul erfgename werkgewers weens skade kan eis, was dit moeilik om te wen. Waar werkgewers kon aantoon dat die werker die risiko aanvaar het, of beseer is deur die optrede van 'n medewerker, of self deels skuldig was, sou howe gewoonlik aanspreeklikheid ontken. 'N Aantal ondersoeke wat omstreeks 1900 gedoen is, het getoon dat slegs ongeveer die helfte van alle werkers wat noodlottig beseer is, iets teruggekry het en dat hul gemiddelde vergoeding slegs ongeveer 'n halfjaar se betaling beloop het. Omdat ongelukke so goedkoop was, het Amerikaanse industriële metodes ontwikkel met min verwysing na hul veiligheid. 4
Nêrens was die Amerikaanse stelsel gevaarliker as in vroeë mynbou nie. In Brittanje was steenkoolnate diep en steenkool duur. As gevolg hiervan het Britse myne mynmetodes gebruik wat byna al die steenkool herwin het omdat hulle afvalstene gebruik het om die dak vas te hou. Britse metodes het ook die werk gekonsentreer, wat toesig vergemaklik en min skietwerk verg. Amerikaanse steenkoolneerslae daarenteen was groot en naby die oppervlak kan dit goedkoop getik word met behulp van tegnieke bekend as "room and pillar " mining. Sulke metodes het steenkoolpilare en hout gebruik om die dak vas te hou, omdat hout en steenkool goedkoop was. Aangesien mynwerkers in aparte kamers gewerk het, was toesig oor die arbeid moeilik en was daar baie skietwerk nodig om die steenkool af te bring. Mynwerkers self was geensins onberispelik nie, die meeste is per ton betaal, en as veiligheid die produksie belemmer, het veiligheid dikwels agterop gesit. Om sulke redes het Amerikaanse metodes meer steenkool per werker opgelewer as Europese tegnieke, maar dit was baie gevaarliker, en teen die einde van die negentiende eeu het die gevare vererger (sien tabel 1). 5
Britse en Amerikaanse mynveiligheid, 1890 -1904
(Sterftesyfers per duisend werkers per jaar)
Jare Amerikaanse antrasiet Amerikaanse bitumineus Groot Brittanje
Bron: Britse gegewens uit Groot -Brittanje, algemene verslag. Ander gegewens van Aldrich, Veiligheid eerste.
Amerikaanse spoorweë uit die negentiende eeu was ook relatief gevaarlik vir hul werkers en ook vir hul passasiers en om soortgelyke redes. Groot Noord -Amerikaanse afstande en 'n lae bevolkingsdigtheid het Amerikaanse vragmotors in hoofsaaklik vragmotors verander, en vrag was baie gevaarliker vir werkers as passasiersverkeer, want mans moes tussen motors ry om aan te koppel en af ​​te skakel en met die motor te werk. . Die dun verkeer en die hoë lone het ook Amerikaanse vervoerders gedwing om kapitaal en arbeid te bespaar. Gevolglik was Amerikaanse vragmotors swak gebou en het hulle min seine gebruik, wat albei baie ontspoor en botsings tot gevolg gehad het. Sulke toestande het die Amerikaanse spoorwegwerk baie gevaarliker gemaak as dié in Brittanje (sien tabel 2). 6
Vergelykende veiligheid van Britse en Amerikaanse spoorwegwerkers, 1889 – 1901
Alle oorsake 1.14 0.95 0.89
Britse treinmanne a
Alle oorsake 4.26 3.22 2.21
Koppeling 0.94 0.83 0.74
Alle oorsake 2.67 2.31 2.50
Alle oorsake 8.52 6.45 7.35
Koppeling 1.73c 1.20 0.78
Rem b 3,25c 2.44 2.03
Bron: Aldrich, Veiligheid eerste, Tabel 1 en die Raad van Handel van Groot -Brittanje, algemene verslag.
Let wel: Sterftesyfers is per duisend werknemers.
a. Wagte, remme en shunters.
b. Sterftes as gevolg van val uit motors en opvallende obstruksies.
Amerikaanse vervaardiging het ook op 'n kenmerkende Amerikaanse manier ontwikkel, wat krag en masjinerie vir arbeid vervang het en produkte met verwisselbare kunste vervang het om die massaproduksie makliker te maak. Of Amerikaanse metodes minder veilig was as dié in Europa, is onduidelik, maar teen 1900 was dit buitengewoon riskant volgens moderne standaarde, want masjiene en kragbronne was grootliks onbewaak. En hoewel mededinging fabrieksbestuurders aanmoedig om te streef na steeds groter produksie, het hulle min belangstelling getoon in die verbetering van veiligheid. 7
Reaksies van werkers en werkgewers
Werkers en ondernemings het op verskeie maniere op hierdie gevare gereageer. Sommige werkers het bloot werk verlaat wat volgens hulle te gevaarlik was, en riskante werk moes moontlik hoër salarisse moes bied om werkers te lok. Na die burgeroorlog het lewens- en ongeluksversekeringsmaatskappye uitgebrei, en sommige werkers het versekering gekoop of spaargeld opsy gesit om die inkomste -risiko's as gevolg van dood of besering te vergoed. Sommige vakbonde en broederlike organisasies het ook hul lede versekering aangebied. Spoorweë en sommige myne het ook hospitaal- en versekeringsplanne ontwikkel om beseerde werkers te versorg, terwyl baie draers werk aan al hul beseerde mans verskaf het. 8
Toets 1 vrae
b) Dit is ondermyn deur geletterdheids- en eiendomskwalifikasies in suidelike state.
c) Dit het die politieke mag in die Suide effektief herstruktureer tot 1920.
b) Die Metodiste Kerk het die pas bevryde swartes verwerp.
c) Hulle het die Christendom met slawerny verbind en dit daarom laat vaar.
b) Dit gee stemme aan volwasse swart mans in alle state.
c) Dit het uitdruklik alle swart volwassenes die stemreg verleen.
b) Slegs state met swart meerderhede wat swartes in die amp verkies is.
c) Swartes het 'n kort tydjie meer as meer as die helfte van die staatswetgewers gehad.
b) Dit het Republikeine aangemoedig om die suidelike arbeidsbeleid aan te gaan.
c) Dit het Republikeine in die toekoms toegelaat om swart regte te ignoreer.
b) Die kwytskelding het eiendom (behalwe slawe) aan rebelleer soldate herstel.
c) Die kwytskelding het skuld wat tydens die oorlog aangegaan is, vergewe.
b) Geletterdheidskoerse het in die suide skerp gestyg.
b) Hooggeplaaste Konfederale amptenare moes afstand doen van hul trou aan die regering in Richmond.
c) Vyftig persent van die stemgeregtigde bevolking moet trou aan die Verenigde State belowe voordat 'n nuwe regering gevorm word.
b) Herstel van 'n groot deel van die grond in die suidweste aan inheemse Amerikaners
c) Uitbreiding van die gebied wat deur die besprekingstelsel gedek word, tot alle inheemse Amerikaners
b) Vir 'n tydperk van jare in 'n groot mynmaatskappy werk
c) Werk gereeld in verskillende myne
b) 'n Toenemende aantal arbeiders het grond bewerk wat hulle nooit sou besit nie
c) Die totale aantal plase het met meer as die helfte gedaal
b) Die regering het Indiese grond skoongemaak vir blanke nedersetting, maar het die meeste van die beloftes wat dit aan die Indiane gemaak het, gestand gedoen.
c) Die regering het probeer om te keer dat wit setlaars meer Indiese grond neem.
b) Daar word gerugte dat die Indiane wag om die troepe in 'n hinderlaag te lok.
c) Amerikaanse soldate was bang vir 'n opstand wat veroorsaak word deur 'n militante interpretasie van die Ghost Dance -godsdiens.
b) Mynbou het dit die land se grootste industriële gebied gemaak.
c) Die streek was 'n toevlugsoord vir familieboerdery.
b) die verdrag is deur die Amerikaanse regering oortree nadat goud in die Black Hills ontdek is.
c) Die verdrag het gelei tot die uitsterwing van die Sioux -Indiane.
b) 160 hektaar gratis vir enige burger of voornemende burger wat vyf jaar lank op die land wes van die Mississippirivier gevestig het
c) Gratis landbouwerktuie en genoeg geld om vir een jaar te leef vir alle burgers wat bereid is om grond wes van die Mississippirivier te bewerk
b) Hulle versterk hul aanspraak op historiese grond.
c) Hulle getalle het toegeneem van 19 persent tot 82 persent van die totale bevolking van die staat.
c) Om die Chinese bevolking van die Amerikaanse Weste te verminder
b) die federale regering het destyds 'n stywe teug gehad oor die industriële ontwikkeling.
b) Beide getuig van groot besorgdheid oor die misbruik van die regering in bemagtigings- en lisensiëringskorporasies.
b) Gebruik as toevoeging om verf beter aan gipsoppervlaktes te laat kleef
c) Gebruik as voedseladditief om bederf te vertraag
b) Staal wat deur die Bessemer -proses vervaardig word
c) Spoorverbindings wat met sout behandel is, wat 'n aansienlike basis vir treinspore bied
b) die regulering van die spoorweë deur die state verhoog.
c) het gelei tot die aanvaarding van die eerste federale wet wat die spoorwegbedryf reguleer.
b) Hulle het besluit om 'n belangrike rol in die werk agter die skerms van die presidensiële politiek te speel.
c) Hulle het na binne gedraai en geweier om aan die politieke proses deel te neem.
b) Kiesers was van mening dat versuim om aan die politiek deel te neem grootliks tot die burgeroorlog bygedra het.
c) Die meeste Amerikaners was baie ingelig oor die kwessies van die dag.
b) Die state van die ou Konfederasie, wat voortgegaan het om te steun vir die herinstelling van slawerny
c) Die state van die ou Konfederasie, wat die Republiek in elke verkiesing vir die volgende sewentig jaar verkies het
b) vleisverpakkingsbelange wat voorheen deur die Armour- en Swift -maatskappye beheer is.
c) oliebelange wat voorheen deur John D. Rockefeller beheer is.
b) sakemanne het kongreslede omgekoop om uit hul sake te bly in ruil vir wenke oor aandeleverhandeling.
c) die Hooggeregshof het die Grondwet toenemend herinterpreteer tot nadeel van groot ondernemings.
b) Slegs in regeringskantore
b) die besluit van die kongres in 1873 om op te hou koop en munt te slaan.
c) die besluit van die kongres in 1873 om op te hou om silwer te koop en te slaan.
b) Miljoenêrs moet trustees en agente vir die armes wees.
c) Sy eie sukses was meer te danke aan geluk as harde werk.
b) Dit konsentreer op een aspek van produksie met uitsluiting van alle ander.
c) Dit herstruktureer die administratiewe hiërargie en verander in die proses 'n omwenteling in bestuursproduktiwiteit.
b) Dit was nie so sterk soos in die 1880's nie.
c) Dit het sy arbeidsmag tot 50 000 mense verminder.
b) Die groei van industrialisme in die Verenigde State
b) hy het die Amerikaanse sake meer demokraties en mededingender gemaak.
c) hy moet 'n groot hoeveelheid geld verdien en dit alles weggee voordat hy sterf.
b) Federale tariewe en spoorwegmaatskappykompetisie
c) Geldelike hulp en grondtoelaes van federale en staatsregerings
a) Hulle het huishoudelike diens 'n eerbare beroep gemaak vir inheemse Amerikaanse vroue.
b) Hulle was byna driekwart van alle stedelike huishoudings.
c) Hulle bevry werkende vroue van die plig om huis te hou nadat hulle die hele dag buite die huis gewerk het.
a) Die buiteland het die meeste van die wêreld se klere begin vervaardig.
b) Onafhanklike kleermakers is vervang deur sweetwinkelwerkers.
c) Die aanbod van goedkoop arbeid het opgedroog.
a) het 'n vakbond voorgestel wat geskoolde en ongeskoolde werkers sal insluit.
b) veg vir hoër salarisse en beter werksomstandighede vir geskoolde arbeid.
c) stakings absoluut gekant as 'n strategie vir verandering.
b) Wes -Europa feitlik uitsluitlik.
c) Oos- en Suid -Europa.
b) het merkwaardig dieselfde gebly as dié van die pre -industriële Amerika.
c) vroue uit die werkersklas bevoordeel wat nie meer op mans hoef te vertrou om vir hul vermaak te betaal nie.
a) As gevolg van die streng handhawing van kinderarbeidswette het dit feitlik niks geword nie.
b) Dit het geleidelik afgeneem totdat dit onder 5 persent van die bevolking gedaal het.
c) Dit was ongeveer dieselfde as in 1870.
a) vir ekonomiese geleenthede en veiligheid.
b) om by die Sosialistiese Demokratiese Party aan te sluit.
a) By die huis deur losies in te neem
b) Buite die huis as tiksters
c) Buite die huis as huishoudings
a) Die agteruitgang van korporatiewe mag
b) Die koms van gietyster
c) Die opkoms van konstruksiestaal
a) deur mense deur masjiene te vervang.
b) deur die aanstelling van fabrieksvoormanne om toesig te hou oor elke aspek van produksie.
c) deur die gebruik van geweld en intimidasie.
a) Amerika se grensgees
b) Die vinnige afname van immigrasie na die Verenigde State
c) Die opkoms van stedelike Amerika
a) Dit het spoorwegwerkers behels wat hoër lone wou hê.
b) Dit het begin as 'n saamtrek van arbeiders wat deur radikale georganiseer is.
c) Dit het op die vierde Julie in Boston plaasgevind.
a) 'n Vergadering van geleerdes en hervormers wat probeer het om die stedelike verval van die stad aan te spreek
b) 'n Koalisie van bende -base en boewe wat die stad se politiek regeer het na die Groot Brand
c) 'n Bekwame groep argitekte wat kommersiële argitektuur 'n nuwe kunsvorm gemaak het
a) brei hul invloedsfeer uit tot liefdadigheidswerk.
b) werkplek en huis soveel as moontlik te integreer.
c) werk buite die huis om bymekaar te kom.
a) Die enigste vakbond wat swartes en vroue uitsluit
b) 'n Groep fokus uitsluitlik op inheemse gebore geskoolde werkers
c) Die eerste massa -organisasie vir Amerikaanse werkers
a) 'n besonder effektiewe burgemeester wat toesig gehou het oor 'n groot stad toe dit geïndustrialiseer is.
b) 'n professionele politikus wat openbare werke en maatskaplike dienste vir nuwe inwoners gelewer het.
c) 'n stadsraadslid wat ten minste drie agtereenvolgende termyne gedien het.
a) 'n konsentrasie plantmateriaal om voldoende suurstofproduksie te verseker.
b) 'n afleweringsroete vir besighede op straat langs die park.
c) 'n natuurlike oase weg van die besige stad.
a) nie finansiële sekuriteit verseker het nie.
b) sekondêre opleiding benodig.
c) gewaarborgde lone en die hele jaar deur bedoel.
a) Stakings was nie 'n effektiewe manier om die aandag van die owerheid te trek nie.
b) Hulle het nie 'n krag gehad nie, maar kon dit deur 'n vakbond verkry.
c) Werkers sou nooit teen groot ondernemings kon veg nie.
a) vakbonde moet binne die bestaande regeringstruktuur werk.
b) werkers moet beheer neem en 'n sosialistiese staat stig.
c) die Republikeinse party bied die beste oplossings vir Amerikaanse werkers se probleme.
a) alkoholisme as sonde en armoede as gevolg van drank.
b) die gebruik van opvoeding en oorreding in 'n poging om die verkoop van alkohol te verbied.
c) sosiale optrede, arbeidsvoorwaardes en stemreg vir vroue.
a) Die plan om die deure van die aanleg te sluit en werkers van die vakbond te bewapen
b) Die oproep tot stakers om op die stakende werkers te skiet
a) generaal William Shafter
a) Hy het geglo dat ekspansionisme die land net van probleme tuis aflei.
b) Hy voorspel dat verkrygings tot oorloë met Engeland, Japan en Duitsland sou lei.
c) Hy het geglo dat die federale regering nie die krag gehad het om vreemde lande behoorlik te oorwin nie.
a) revolusie in Suid -Amerika was onvermydelik sonder Amerikaanse ingryping.
b) die Monroe -leerstuk was alles behalwe nutteloos sonder Amerikaanse militêre mag.
c) die Verenigde State sal baie moeite doen om militêre konflik met Groot -Brittanje te vermy.
a) Japannese en Britse besighede.
a) was basies 'n tradisionalistiese reaksie op moeilike tye.
b) het gevra vir die herorganisasie van die Amerikaanse regering volgens kommunistiese beginsels.
c) gevra vir minder staatsinmenging in die Verenigde State.
a) het Kuba totale onafhanklikheid gegee.
b) het dit Kuba se verantwoordelikheid gemaak om 'n demokrasie tot stand te bring.
c) het die Verenigde State die mag gegee om toesig te hou oor Kubaanse skuld.
a) Hy het sy mening tydens die veldtog omgedraai om die behoud van die goue standaard te ondersteun.
b) Sy veldtogstrategieë het daartoe gelei dat hy die algemene stem gewen het, maar die stem van die kieskollege verloor het.
c) Hy het 'n nuwe styl vir presidensiële veldtogte gemaak deur te reis en wyd te praat.
a) Die howe het 'n bevel uitgevaardig wat gelei het tot die gevangenisstraf van Eugene Debs.
b) Eugene Debs het besluit om sy mag te demonstreer deur aan die bestuur oor te gee.
c) George Pullman kondig aan dat hy bereid is om met die American Railway Union te onderhandel.
a) die kongres het die oorlogspoging nie voldoende ondersteun nie.
b) 'n Meerderheid mense in die Verenigde State was destyds teen imperialisme.
c) Amerikaanse sakebelange het geen rede gevind om markte in daardie deel van die wêreld te ontwikkel nie.
c) revolusionêre rommelrokers.
a) Gesinsboerdery, opstal en landboubesigheid
b) Oesbou en huurderboerdery
c) Bankdienste, spoorlyne en spekulasie
a) Amerikaners het die regering se besteding gekritiseer.
b) Die meeste verkose amptenare verwerp laissez-faire-politiek.
c) Die federale regering bied vrygewige hulp aan werkloses aan.
a) Die Amalgamated Association of Iron and Steel Workers het probeer om sy kontrak te hernu.
b) Werkers eis hoër lone, korter dae, siektevergoeding en veiliger werksomstandighede.
c) Henry Clay Frick het verskeie werkers afgedank omdat hulle geweier het om die nuwe werksdag van tien uur aan te neem.
a) Lojale Republikeine en Demokrate
b) Fabrieksbestuurders, bankiers en siviele ingenieurs
c) Derdeparty-dissidente met bande met anargiste
a) die regering se eienaarskap van spoorweë en telegraaflyne.
b) 'n optog na Washington om landbouvryheid en demokrasie te bevorder.
c) voortsetting van die goudstandaard om die geldvoorraad te verskerp en krediet te beperk.
a) Mynwerkers was ontevrede oor die uitkoms van die regering se verkiesing in 1892 in Colorado.
b) Mynwerkers is georganiseer om hoër lone te eis.
c) Eienaars het probeer om die werksdag van agt tot tien uur te verleng.
a) Dit was baie soortgelyk aan Theodore Roosevelt se New Nationalism.
b) Dit was gebaseer op die idee dat gesentraliseerde regering die doeltreffendste manier was om demokrasie te verbreed.
c) Dit bevat sy oortuiging in beperkte regering, regte van state en oop markte.
a) Du Bois het 'n beroep gedoen op militante protes, terwyl Washington aangevoer het vir gewelddadige protes
b) Washington fokus op opvoeding en ekonomiese vooruitgang, terwyl Du Bois burgerregte en swart leierskap beklemtoon.
c) Washington fokus op burgerregte en swart leierskap, terwyl Du Bois klem lê op opvoeding en ekonomiese vooruitgang.
b) die Spaans-Amerikaanse oorlog.
c) die Panamese opstand teen Colombia.
a) Kenners beskik oor die vaardighede en kennis om wetenskaplike metodes te gebruik om die samelewing te verbeter.
b) Die Amerikaanse president moet die weg baan vir sosiale hervorming.
c) Mense moet vordering oorlaat aan die voorskrifte van natuurlike seleksie.
a) die beperkings op die leerstelling op Europese nasies verslap.
b) die Verenigde State as die polisiemag in die Westelike Halfrond gestig het.
c) gewaarborg dat die Verenigde State nooit troepe na Latyns -Amerikaanse lande hoef te stuur nie.
a) Dat mans en vroue hulself bevry van die barbaarsheid van privaatbesit en loonslawerny
b) Die stigting van een groot vakbond van ongeskoolde werkers om sosiale verandering teweeg te bring
c) Kommunisme as die enigste manier om Amerika te red
a) Die regering was feitlik magteloos om lobbyiste en ander kragtige sakebelange te weerstaan.
b) Regeringsamptenare was bereid om transaksies met groot ondernemings te sluit om ekonomiese stabiliteit te handhaaf.
c) Roosevelt se administrasie sou onafhanklik van groot ondernemings optree.
a) Die sigbaarheid daarvan bly slegs met betrekking tot die bewaringsgebied.
b) Progressiewe mense fokus op die uitbreiding van die rol van die federale regering.
c) Dit het voortgegaan op gebiede soos myn- en spoorwegveiligheid en beperkinge op werksdae.
a) Verdeel soveel as moontlik
b) Laat hulle toe om voort te gaan, maar met die regulasies van die federale regering
c) Laat hulle toe om voort te gaan en te werk soos hulle gekies het
a) Taft het geglo dat dit aan die howe is, nie aan die president nie, om sosiale kwessies te arbitreer.
b) Taft het die tariefkwessie, wat die kenmerk van die Roosevelt -administrasie was, heeltemal geïgnoreer.
Huurplekke en oorbevolking
Namate die Verenigde State in die negentiende eeu geïndustrialiseer het, is immigrante en werkers van die platteland in huise gehuisves.
Evalueer die gevare van 'n woonhuis aan die einde van die negentiende eeu
Onder die probleme waarmee nuwe stadsbewoners te kampe het, was die gevare van woonhuis, aangesien geboue dikwels oorvol en vuil was en beperkte toegang tot skoon water het.
Omdat woonhuise so oorvol was, was brandveiligheid voortdurend kommerwekkend.
Jacob Riis se boek, Hoe die ander helfte lewe, was 'n belangrike stap in die bewusmaking van die publiek oor die swak lewensomstandighede in huise.
Die Wet op die huurhuis van 1901 vereis 'n aantal hervormings om die huise veiliger en skoner te maak.
Jacob Riis: 'N Deense Amerikaanse sosiale hervormer, 'n#8220muckraking " joernalis, en 'n sosiale dokumentêre fotograaf wat bekend is daarvoor dat hy sy fotografiese en joernalistieke talente gebruik het om armes in New York te help. Hy onderskryf die implementering van "modelverhurings " in New York met die hulp van humanitêre Lawrence Veiller.
Wet op huurhuis van 1901: 'N Hervorming van die Progressive Era, hierdie New York State -wet van 1901 was een van die eerste sulke wette wat die bou van donker, swak geventileerde woonstelgeboue in die staat New York verbied het. Onder ander sanksies het die wet vereis dat nuwe geboue gebou moet word met vensters na buite in elke kamer, 'n oop binnehof, binnetoilette en brandbeskerming.
immigrant: 'N Persoon wat uit 'n ander land na 'n land kom om hom permanent in die nuwe land te vestig.
nedersetting huise: Groepshuise waarin vrywillige middelklas " vestigingswerkers " sou woon, in die hoop om kennis en kultuur te deel met die armoede van hul bure met 'n lae inkomste.
Amerikaanse huurhuis in die 1800's en vroeë 1900's
Namate die Verenigde State gedurende die 1800's meer geïndustrialiseer geword het, het immigrante en werkers van die platteland toenemend in voormalige middelklashuise en ander geboue soos pakhuise gewoon, wat gekoop en in klein woonhuise verdeel is. Boonop het mense reeds in die 1830's aan die Lower East Side in New York City gewoon in Jerry-geboue met drie en vier verdiepings, wat so genoem word omdat die kamers soos 'n trein aan mekaar gekoppel was. vensterlose interne kamers. Die aangepaste geboue het ook bekend gestaan ​​as "rookeries, " en was veral kommerwekkend omdat dit geneig was tot ineenstorting en vuur. Mulberry Bend en Five Points was die plekke van berugte rookerye wat die stad dekades lank gewerk het om skoon te maak. In beide rookerye en doelgeboude huise is gemeenskaplike waterkrane en waterkaste (óf privates of wasbakke, en#8221 wat oopgemaak het in 'n kluis wat dikwels verstop geraak het) in die oop ruimte tussen geboue ingedruk. In dele van die Lower East Side was geboue ouer en het hulle binnehowe, wat gewoonlik deur masjienwinkels, stalle en ander besighede beset is.
Sulke huise (of "walk-ups ") was veral algemeen in New York, waar 'n verslag in 1865 verklaar dat 500 000 mense in ongesonde woonplekke woon, terwyl in Boston in 1845 minder as 'n kwart van die werkers in huise gehuisves is . Een van die redes waarom New York soveel huurhuise gehad het, was die groot aantal immigrante, en die ander was dat die ruitpatroon waarop strate aangelê is en die ekonomiese praktyk om op individuele persele van 25 by 100 voet saam te bou, 'n uiters hoë grondbedekking oplewer, agtergebou ingesluit.
Hoe die ander helfte lewe
'N Foto deur Jacob Riis: Huurders in 'n woonstel in Bayardstraat.
Hoe die ander helfte leef: Studies onder die huurhuise van New York (1890) was 'n vroeë publikasie van fotojoernalistiek deur Jacob Riis, wat dowwe lewensomstandighede in krotbuurte in New York in die 1880's beskryf. Dit het as basis gedien vir toekomstige joernalistiek deur die krotbuurte bloot te stel aan die hoër- en middelklasse in New York. Onmiddellik na publikasie het hierdie werk baie hervormings van werkersklasbehuising geïnspireer, en dit bly 'n blywende impak op die hedendaagse samelewing.
In Januarie 1888 het Jacob Riis 'n speurkamera gekoop en op 'n ekspedisie gegaan om beelde van die lewe in die krotbuurte van New York te versamel. Dit het nie net behels dat Riis sy eie foto's neem nie, maar ook die gebruik van die beelde van ander fotograwe. Op 28 Januarie 1888 het Riis "The Other Half: How It Lives and Dies in New York " voorgestel deur sy beelde op 'n projeksieskerm te gebruik en die kyker op reis te neem deur die beelde te beskryf. In Februarie 1889 skryf Riis 'n tydskrifartikel op grond van sy lesings in Scribner 's MagaZine, wat 'n dawerende sukses was. Die boekweergawe van die werk van Riis ' is uiteindelik in Januarie 1890 gepubliseer Hoe die ander helfte leef: Studies onder die huurhuise van New York.
Die volgende is 'n voorbeeld van Riis se beskrywing van die woonhuise in New York:
Die " Ou Wet "
Die Tenement House Act van 1867, die eerste omvattende wetgewing van die staatswetgewer oor behuisingstoestande, het kelderwoonstelle verbied, tensy die plafon 'n voet bo straatvlak was, vereis dat een waterkas per 20 inwoners 'n brandontsnapping vereis en ruimte tussen geboue begin omskryf. Die Wet op Huurhuis van 1867 is gewysig deur die Wet op Huurhuis van 1879, ook bekend as die "Old Law, ", wat baie dekking van hoogstens 65 persent vereis. Die New York City Board of Health het geweier om die regulasies af te dwing, en as 'n kompromie het die "Old Law " -eiendom die standaard geword. Dit het 'n vorm van 'n halter met lug- en ligte as aan weerskante van die middel, gewoonlik op die skagte in die aangrensende geboue aangebring en het gewoonlik 80 persent van die perseel beslaan. James Ware word toegeskryf aan die ontwerp wat hy 'n wedstryd gewen het wat die vorige jaar deur die tydskrif "Plumber and Sanitary Engineer " gehou is om die mees praktiese, maar winsgewende, verbeterde huurontwerp te vind.
Die nuwe wet "
Die publikasie uit 1890 van Jacob Riis 's Hoe die ander helfte lewe het die openbare kommer gewek oor die huurhuise in New York. Die verslag van die New York State Assembly Tenement House Committee van 1894 het 8 000 geboue met ongeveer 255 000 inwoners ondersoek en gevind dat New York die digste bevolkte stad ter wêreld is, met gemiddeld 143 mense per hektaar, waarvan 'n deel van die Lower East Side 800 inwoners per hektaar, 'n gebied digter as Bombay. Die komitee het kaarte en foto's in hul verslag gebruik (dit was die eerste amptelike gebruik van sulke foto's). Saam met die Amerikaanse departement van arbeid het die komitee gepubliseer Die huisvesting van werkende mense in 1895 , 'n spesiale verslag oor behuisingstoestande en oplossings elders in die wêreld. Hierdie publikasie het uiteindelik gelei tot die aanvaarding van die Wet op die huur van 1901. Dit staan ​​bekend as die "New Law, en hierdie wet implementeer die aanbeveling van die Tenement House Committee van 'n maksimum van 70 persent erfdekking (met streng handhawing) gespesifiseer 'n Minimum van 12 voet vir 'n agterplaas benodig ses voet vir 'n lug- en ligas by die perseel of 12 voet in die middel van die gebou (hierdie getalle het toegeneem vir groter geboue) en lopende water en waterkaste benodig in elke woonstel 'n venster in elke kamer en het brandveiligheidsvoorskrifte ingestel. Hierdie reëls word vandag nog gebruik as die basis vir die New Yorkse wet op lae geboue.
In sommige stede het maatskaplike hervormers huise gebou en in arm stedelike gebiede waarin vrywillige middelklas- en nedersettingswerkers woon, in die hoop om kennis en kultuur te deel en armoede te verlig in hul lae- inkomste bure. Die nedersettingshuise het dienste soos dagsorg, opvoeding en gesondheidsorg gelewer om die lewens van die armes in hierdie gebiede te verbeter. Die bekendste woonhuis in die Verenigde State is Chicago's Hull House, gestig deur Jane Addams en Ellen Gates Starr in 1889 nadat Addams die afgelope twee jaar in Toynbee Hall besoek het. Hull House het by die aanvang in 1889 'n gemeenskap van universiteitsvroue geword, met die hoofdoel om sosiale en opvoedkundige geleenthede te bied vir mense uit die werkersklas (baie van hulle onlangse Europese immigrante) in die omliggende omgewing. Die "residents " (vrywilligers by Hull het hierdie titel gekry) het lesse gehou in letterkunde, geskiedenis, kuns, huishoudelike aktiwiteite (soos naaldwerk) en vele ander vakke. Hull House het ook konserte gehou wat gratis was vir almal, gratis lesings aangebied oor huidige kwessies en klubs vir kinders en volwassenes bedryf.
New York 's Flatiron -gebou: Die ikoniese Flatiron -gebou, New York, kort na die bou daarvan in 1903.
Nie alle nuwe stedelike argitektuur draai om behuisings in die laer klas nie. Louis Sullivan het 'n bekende argitek geword vir die eerste keer dat hy staalrame gebruik het om wolkekrabbers te bou terwyl hy 'n baanbrekersrol was in die idee van "form volg funksie. " Een van sy vroegste werke was die Wainwright -gebou in St. Louis, Missouri. Elisha Otis se bekendstelling van veiligheidsmaatreëls op hysbakke het ook gehelp dat geboue nuwe hoogtes bereik.
Chicago het vroeg reeds die voortou geneem in die ontwerp van wolkekrabbers, en baie is in die laat 1880's en vroeë 1890's in die middel van die finansiële distrik gebou. Soms word hierdie wolkekrabbers-groot, vierkantige geboue in palazzo-styl, wat die produkte van die Chicago-argitektuurskool genoem word-gepoog om winkels en restaurante op die grondvlak te huisves en kantore op die boonste verdiepings te bevat-om estetiese aspekte te balanseer met praktiese kommersiële ontwerp. Daarteenoor was wolkekrabbers in New York gereeld smaller torings wat, meer eklekties van styl, dikwels gekritiseer is weens hul gebrek aan elegansie. In 1892 verbied Chicago die bou van nuwe wolkekrabbers wat groter is as 46 voet, en laat die ontwikkeling van groter geboue aan New York oor.
Die perseel was voorheen in besit van John Jacob Astor van die prominente Astor-familie, wat die webwerf sedert die middel van die 1820's besit het.   In 1893 het John Jacob Astor Sr. se kleinseun, William Waldorf Astor, die Waldorf Hotel op die perseel geopen   vier jaar later het sy neef, John Jacob Astor IV, die 16 verdiepings geopen Astoria Hotel op 'n aangrensende perseel.    Die twee gedeeltes van die Waldorf - Astoria -hotel het 1300 slaapkamers gehad, wat dit destyds die grootste hotel ter wêreld gemaak het.  Na die dood van sy stigter, George Boldt, vroeg in 1918, is die hotelhuur deur Thomas Coleman du Pont gekoop.   Teen die twintigerjare het die ou Waldorf - Astoria verouderd geraak en het die elegante sosiale lewe van New York baie verder noord beweeg as 34th Street.    Die Astor -gesin het besluit om 'n vervangingshotel verder in die stad te bou,  en het die hotel in 1928 vir $ 14–16 miljoen aan Bethlehem Engineering Corporation verkoop.  Die hotel het kort daarna, op 3 Mei 1929, gesluit. 
Bethlehem Engineering Corporation was oorspronklik van plan om 'n kantoorgebou van 25 verdiepings op die Waldorf-Astoria-terrein te bou. Die maatskappy se president, Floyd De L. Brown, betaal $ 100,000 van die aanbetaling van $ 1 miljoen wat nodig is om met die bou van die gebou te begin, met die belofte dat die verskil later betaal sal word.  Brown het $ 900,000 by 'n bank geleen, maar het toe nie die lening in gebreke gebly nie.  Nadat Brown nie bykomende finansiering kon verkry nie,  is die grond herverkoop aan Empire State Inc., 'n groep welgestelde beleggers wat Louis G. Kaufman, Ellis P. Earle, John J. Raskob, Coleman du Pont, en Pierre S. du Pont.    Die naam kom van die staatsnaam van New York.  Alfred E. Smith, 'n voormalige goewerneur van New York en Amerikaanse presidentskandidaat wie se veldtog in 1928 deur Raskob bestuur is,  aangestel as hoof van die maatskappy.    Die groep het ook grond in die omgewing gekoop, sodat hulle die 1 ha (1 ha) wat nodig is vir die basis sou hê, met die gekombineerde erf van 130 m (61 m) breed lank. 
Die konsortium van die Empire State Inc. is in Augustus 1929 aan die publiek bekend gemaak.    Terselfdertyd kondig Smith die bou van 'n gebou van 80 verdiepings op die perseel aan, groter as enige ander geboue wat bestaan.   Empire State Inc. het William F. Lamb, van die argitekfirma Shreve, Lamb en Harmon, gekontrakteer om die bouontwerp te skep.   Lamb het die boutekeninge in slegs twee weke vervaardig met die vroeëre ontwerpe van die firma vir die Reynolds-gebou in Winston-Salem, Noord-Carolina as basis.  Terselfdertyd het Lamb se vennoot Richmond Shreve 'foutdiagramme' van die projekvereistes gemaak.  Die soneringswet van 1916 het Lamb genoodsaak om 'n struktuur te ontwerp wat terugslae insluit wat tot gevolg het dat die onderste verdiepings groter is as die boonste verdiepings. [e] Gevolglik is die gebou van bo na onder ontwerp,  wat dit 'n "potlood" -agtige vorm gegee het.  Die planne is bedink binne 'n begroting van $ 50 miljoen en 'n bepaling dat die gebou binne 18 maande na die aanvang van die konstruksie gereed is vir inwoning. 
Terwyl die planne vir die Empire State Building afgehandel is, was 'n intense kompetisie in New York om die titel 'hoogste gebou ter wêreld' aan die gang. 40 Wall Street (destyds die Bank of Manhattan -gebou) en die Chrysler -gebou in Manhattan het albei vir hierdie onderskeid meegeding en was reeds in aanbou toe met die werk aan die Empire State -gebou begin is.  Die 'Race into the Sky', soos die gewilde media dit destyds genoem het, was verteenwoordigend van die land se optimisme in die 1920's, aangevuur deur die bouboom in groot stede.  Die wedloop is gedefinieer deur ten minste vyf ander voorstelle, hoewel slegs die Empire State Building die Wall Street Crash van 1929 sou oorleef.  [f] Die 40 Wall Street -toring is in April 1929 hersien van 840 voet (260 m) tot 282 m (925 voet), wat dit die langste ter wêreld maak.  Die Chrysler-gebou het in Oktober 1929 sy staalpunt van 185 voet (56 m) aan sy dak gevoeg, wat dit op 'n hoogte van 319 m (316 m) en die hoogte van Wall Street 40 oorskry het.  Die ontwikkelaar van die Chrysler -gebou, Walter Chrysler, het besef dat die hoogte van sy toring ook die Empire State -gebou sou oorskry, nadat hy sy argitek, William Van Alen, opdrag gegee het om die oorspronklike dak van die Chrysler te verander van 'n stompe Romaanse koepel na 'n smal staalspits .  Raskob, wat wou hê dat die Empire State -gebou die hoogste in die wêreld is, het die planne hersien en vyf verdiepings bygevoeg, sowel as 'n spits, maar die nuwe vloere moet teruggestel word weens die geprojekteerde winddruk op die uitbreiding.  Op 18 November 1929 verkry Smith 'n erf in West 33rd Street 27–31 en voeg 23 voet by tot die breedte van die voorgestelde kantoorgebou.   Twee dae later kondig Smith die opgedateerde planne vir die wolkekrabber aan. Die planne bevat 'n waarnemingsdek op die dak van die 86ste verdieping op 'n hoogte van 320 m, hoër as die Chrysler se 71ste verdieping.  
Die Empire State-gebou van 1050 voet sou slegs 1,2 meter groter as die Chrysler-gebou wees,    en Raskob was bang dat Chrysler sou probeer om 'n truuk te trek soos om 'n staaf in die spits en dit dan op die laaste minuut vassteek. "    Die planne is in Desember 1929 'n laaste keer hersien, met 'n metaalkroon van 61 voet en 'n bykomende mas van 222 voet (68 m) bedoel vir rigtings. Die dakhoogte was nou 380 m, wat dit verreweg die hoogste gebou ter wêreld is, selfs sonder die antenna.    Die toevoeging van die stuurbare stasie het beteken dat 'n ander verdieping, die nou ingeslote 86ste verdieping, onder die kroon  gebou moes word, , anders as die spits van die Chrysler, sou die mast van die Empire State dien 'n praktiese doel.  'n Hersiene plan is einde Desember 1929, net voor die aanvang van die bouwerk, aan die publiek bekend gemaak.   Die finale plan is binne twee uur geskets, die aand voordat die plan in Januarie 1930 aan die eienaars van die perseel voorgelê moes word.  Die New York Times het gesê dat die toring 'n paar "tegniese probleme" ondervind, maar dat dit "nie groter is as wat verwag kan word onder so 'n nuwe plan nie."  Teen hierdie tyd het die bloudrukke van die gebou tot vyftien weergawes deurgegaan voordat dit goedgekeur is.    Lamb beskryf die ander spesifikasies wat hy gekry het vir die finale, goedgekeurde plan:
Die afbreek van die ou Waldorf - Astoria het op 1 Oktober 1929 begin.  Die afbreek van die gebou was 'n moeisame proses, aangesien die hotel met meer rigiede materiaal gebou is as wat vroeër geboue was. Verder was daar nie groot aanvraag na die graniet, houtskyfies en '' edelmetale '' van die ou hotel nie, soos lood, koper en sink ", wat probleme met die wegdoen kan veroorsaak.  Die meeste van die hout is in 'n houtstapel in die nabygeleë 30ste straat neergelê of elders in 'n moeras verbrand. Baie van die ander materiale wat die ou hotel uitgemaak het, insluitend die graniet en brons, is naby Sandy Hook, New Jersey, in die Atlantiese Oseaan gestort.  
'N Konstruksiestaalkontrak is op 12 Januarie 1930 toegeken,  met die opgrawing van die terrein wat tien dae later op 22 Januarie begin , voordat die ou hotel heeltemal gesloop is.  Twee skofte van twaalf uur, bestaande uit 300 man elk, het voortdurend gewerk om die fondament van 17 voet (17 voet) te grawe.  Klein pier gate is in die grond gesink om die beton voetstukke wat die staalwerk sou ondersteun, te huisves.  Die uitgrawing was vroeg in Maart, , en die bouwerk aan die gebou self het op 17 Maart   begin, met die bouers wat die eerste staalkolomme op die voltooide voetstukke geplaas het voordat die res van die voetstukke klaar is.  Omstreeks hierdie tyd het Lamb 'n perskonferensie oor die bouplanne gehou. Hy beskryf die weerkaatsende staalpanele wat parallel met die vensters is, die Indiana Kalksteen-fasade van 'n groot blok wat effens duurder was as kleiner stene, en die gebou se vertikale lyne.  Vier kolomme wat bedoel was vir installasie in die middel van die bouperseel, is gelewer, wat 'n gesamentlike bedrag van 4,500,000 kg sou ondersteun as die gebou klaar was. 
Die konstruksiestaal is vooraf bestel en vooraf vervaardig in afwagting van 'n hersiening van die stad se boukode wat die strukturele staal van die Empire State-gebou sou moontlik gemaak het om 18,000 pond per vierkante duim (120,000 kPa) te dra, teenoor 16,000 pond per vierkante duim (110 000 kPa), wat die hoeveelheid staal wat nodig is vir die gebou verminder. Alhoewel die 18 000 psi-regulasie in ander stede veilig uitgevaardig is, het burgemeester Jimmy Walker die nuwe kodes eers op 26 Maart 1930 onderteken, net voordat die bouwerk sou begin.   Die eerste staalraamwerk is op 1 April 1930 geïnstalleer.  Van daar af het die konstruksie in 'n vinnige tempo gedurende een strek van 10 werksdae voortgegaan; die bouers het veertien verdiepings opgerig.   Dit is moontlik gemaak deur presiese koördinering van die beplanning van die gebou, sowel as die massaproduksie van algemene materiale soos vensters en spandrels.  By 'n geleentheid, toe 'n verskaffer nie betyds donker Hauteville -marmer betyds kon aflewer nie, het Starrett oorgegaan na die gebruik van Rose Famosa -marmer uit 'n Duitse steengroef wat spesifiek aangekoop is om die projek van voldoende marmer te voorsien. 
Die omvang van die projek was groot, met vragmotors wat daagliks "16 000 skeidingsteëls, 5 000 sement sement, 340 m 3 sand en 300 sakke kalk" by die konstruksieterrein aankom.  Daar was ook kafees en toegewings op vyf van die onvolledige vloere, sodat werkers nie na die grondvlak hoef te daal om middagete te eet nie.   Tydelike waterkrane is ook gebou, sodat werkers nie tyd mors om waterbottels van die grondvlak af te koop nie.   Daarbenewens het karre wat op 'n klein spoorwegstelsel loop, materiaal uit die kelderberging  vervoer na die hysbakke wat die karre na die gewenste vloere gebring het, waar dit dan met 'n ander stel spore oor die hele vlak versprei sou word.    Die 57,480 kort ton (51,320 lang ton) staal wat vir die projek bestel is, was die grootste enkele staalstelsel ooit, bestaande uit meer staal as bestel vir die Chrysler-gebou en 40 Wall Straat gekombineer.   Volgens historikus John Tauranac is boumateriaal afkomstig van talle en verre bronne met "kalksteen uit Indiana, staaldrade uit Pittsburgh, sement en mortel uit die boonste staat New York, marmer uit Italië, Frankryk en Engeland, hout uit die noordelike en Stille Oseaan -woude, [en] hardeware uit New England. "  Ook op die fasade is 'n verskeidenheid materiaal gebruik, veral Indiana -kalksteen, maar ook Sweedse swart graniet, terracotta en baksteen. 
Daarna is begin met die werk aan die binnekant en die mas van die gebou.  Die vasmeermas het op 21 November, twee maande nadat die staalwerk voltooi is, uitgetrek.   Intussen het die werk aan die mure en die binnekant vinnig gevorder, met buitemure wat op die 75ste verdieping gebou is teen die tyd dat staalwerk op die 95ste verdieping gebou is.  Die meerderheid van die fasade was reeds middel November klaar.  Vanweë die hoogte van die gebou is dit onmoontlik geag om baie hysbakke of groot hysbakke te hê, en daarom het die bouers 'n ooreenkoms met die Otis Elevator Company aangegaan om 66 motors te maak wat 366 m/min (1,200 voet per minuut) kon ry. wat die grootste hysbevel ooit was. 
Lewis Hine het baie foto's van die konstruksie gemaak en nie net die werk self gedokumenteer nie, maar ook insig gegee in die daaglikse lewe van werkers in daardie era.    Hine se beelde is op groot skaal deur die media gebruik om daaglikse persverklarings te publiseer.  Volgens die skrywer Jim Rasenberger het Hine "saam met die ysterwerkers op die staal geklim en van 'n spoorkabel honderde voet bo die stad gehang om die duiselig werk, soos nog nooit tevore (of sedertdien), vas te vang. van die bou van wolkekrabbers ". In die woorde van Rasenberger het Hine wat 'n opdrag van 'corporate flak' was, in 'opwindende kuns' verander.  Hierdie beelde is later in hul eie versameling georganiseer.  Toeskouers was verheug oor die enorme hoogte waarop die staalwerkers werk. New York tydskrif het oor die staalwerkers geskryf: "Soos klein spinnekoppe het hulle geswoeg en 'n staaldraad teen die lug gespin". 
Die Empire State-gebou het amptelik op 1 Mei 1931 geopen, vyf en veertig dae voor die geprojekteerde opening, en agtien maande vanaf die aanvang van die bouwerk.    Die opening was gemerk met 'n geleentheid met die president van die Verenigde State, Herbert Hoover, wat die ligte van die gebou aangeskakel het met die seremoniële druk van Washington, DC.    Meer as 350 gaste het die openingseremonie en na middagete op die 86ste verdieping bygewoon, waaronder Jimmy Walker, goewerneur Franklin D. Roosevelt en Al Smith.  In 'n verslag van daardie dag is gesê dat die uitsig van die middagete deur 'n mis verduister is, terwyl ander bakens soos die Statue of Liberty "in die mis verlore gaan" in New York omhul is.  Die Empire State -gebou het die volgende dag amptelik geopen.   Advertensies vir die sterrewagte van die gebou is in plaaslike koerante geplaas, terwyl nabygeleë hotelle ook voordeel trek uit die gebeure deur advertensies bekend te maak wat hul naby die nuwe gebou geopen het. 
Volgens Die New York Times, het bouers en eiendomsspekulante voorspel dat die Empire State-gebou (380 m) hoog 'vir baie jare' die hoogste gebou ter wêreld sou wees, en sodoende die groot wedywering van die wolkekrabber in New York beëindig het. Destyds was die meeste ingenieurs dit eens dat dit moeilik sou wees om 'n gebou te bou wat langer as 370 m was, selfs met die geharde Manhattan -rots as fondament.  Tegnies is geglo dat dit moontlik was om 'n toring van tot 610 m (610 m) te bou, maar dit is as onekonomies beskou, veral tydens die Groot Depressie.   As die hoogste gebou ter wêreld op daardie tydstip en die eerste wat 100 verdiepings oorskry het, het die Empire State Building 'n ikoon geword van die stad en uiteindelik van die land. 
In 1932 het die Fifth Avenue Association die gebou sy "goue medalje" van 1931 vir argitektoniese uitnemendheid gegee, wat daarop dui dat die Empire State die best ontwerpte gebou op Fifth Avenue was wat in 1931 geopen is.  'n Jaar later, op 2 Maart. , 1933, die fliek King Kong was vrygestel. Die film, wat 'n groot aap met 'n stop-beweging met die naam Kong uitbeeld, klim in die Empire State-gebou, het van die nog nuwe gebou 'n filmiese ikoon gemaak.  
Die opening van die Empire State Building het saamgeval met die Groot Depressie in die Verenigde State, en gevolglik was baie van die kantoorruimte leeg nadat dit oopgemaak is. In die eerste jaar is slegs 23% van die beskikbare ruimte gehuur,   in vergelyking met die vroeë 1920's, waar die gemiddelde gebou 'n besetting van 52% sou hê by die opening en 90% binne vyf jaar gehuur .  Die gebrek aan huurders het daartoe gelei dat New Yorkers die gebou as die "Empty State Building.   of" Smith's Folly "bespot. 
Die vroegste huurders in die Empire State Building was groot ondernemings, banke en kledingbedrywe.  Jack Brod, een van die langste huurders van die gebou,   het die Empire Diamond Corporation saam met sy pa in die gebou in die middel van 1931  gestig en ruimte in die gebou gehuur totdat hy gesterf het 2008.  Brod onthou dat daar ten tyde van die opening slegs ongeveer 20 huurders was, insluitend hom  en dat Al Smith die enigste werklike huurder in die ruimte bo sy kantore op die sewende verdieping was.  Oor die algemeen was dit gedurende die vroeë dertigerjare skaars dat meer as 'n enkele kantoorruimte in die gebou gehuur word, ondanks Smith se en Raskob se aggressiewe bemarkingspogings in die koerante en vir almal wat hulle ken.  Die ligte van die gebou is deurlopend aangeskakel, selfs in die onverhuurde ruimtes, om die indruk te gee dat dit in die woonstel is. Dit is vererger deur mededinging van Rockefeller Center  sowel as van geboue in 42ste straat, wat, in kombinasie met die Empire State Building, in die dertigerjare tot oorskot in kantoorruimte gelei het. 
Agressiewe bemarkingspogings het die status van die Empire State Building as die hoogste ter wêreld versterk.  Die sterrewag is in plaaslike koerante sowel as op treinkaartjies geadverteer.  Die gebou het 'n gewilde toeriste -aantreklikheid geword, met een miljoen mense wat elk een dollar betaal het om in 1931 met hysbakke na die uitkykplatforms te gaan.  In sy eerste bedryfsjaar het die waarnemingsdek ongeveer $ 2 miljoen inkomste verdien, aangesien soveel as wat sy eienaars daardie jaar gehuur het.   Teen 1936 was die waarnemingsdek daagliks vol, met kos en drank aan die bokant beskikbaar,  en teen 1944 het die gebou sy vyfmiljoenste besoeker ontvang.  In 1931 neem NBC huur, en huur ruimte op die 85ste verdieping vir radio -uitsendings.   Van die begin af het die gebou skuld gehad en teen 1935 $ 1 miljoen per jaar verloor. Seymour Durst, eiendomsontwikkelaar, onthou dat die gebou in 1936 so onderbenut was dat daar geen hysbak bo die 45ste verdieping was nie, aangesien die Die gebou bo die 41ste verdieping was leeg, behalwe die NBC -kantore en die Raskob/Du Pont -kantore op die 81ste verdieping. 
Volgens die oorspronklike planne was die spits van die Empire State -gebou bedoel om 'n aanlegstasie vir 'n lugskip te wees. Raskob en Smith het voorstelbare kaartjieskantore en wagkamers vir passasiers op die 86ste verdieping voorgestel, terwyl die lugskepe self aan die spits vasgemaak sou word, gelykstaande aan die gebou se 106de verdieping.   'n Hysbak sal passasiers van die 86ste na die 101ste verdieping [g] vervoer, nadat hulle op die 86ste verdieping aangemeld het, , waarna passasiers die steil lere sou klim om aan boord van die lugskip te gaan.  Die idee was egter onprakties en gevaarlik as gevolg van kragtige opstuwings wat deur die gebou self veroorsaak is,  die windstrome oor Manhattan,  en die torings van nabygeleë wolkekrabbers.  Selfs al sou die lugskip al hierdie struikelblokke suksesvol navigeer, moet die bemanning 'n bietjie ballast afjaag deur water op die strate hieronder te laat los om stabiliteit te behou en die neus van die vaartuig aan die spits vas te bind sonder om vas te lê lyne wat die stertkant van die vaartuig verseker.    Op 15 September 1931 het 'n klein kommersiële Amerikaanse vlootskip 25 keer in wind van 45 myl per uur (72 myl per uur) gedraai.  Die lugskip het daarna probeer om by die mas op te dok, maar die ballas het gemors en die vaartuig is deur onvoorspelbare wervels geruk.   Die byna-ramp het planne omskep om die spits van die gebou in 'n lugskipterminaal te verander, alhoewel 'n blimp daarin geslaag het om daarna 'n enkele koerantaflewering te lewer.  
Op 28 Julie 1945 het 'n B-25 Mitchell-bomwerper in die noordekant van die Empire State Building, tussen die 79ste en 80ste verdieping, neergestort.  Een enjin het die gebou heeltemal binnegedring en in 'n naburige blok beland, terwyl die ander enjin en 'n deel van die landingsrat teen 'n hysbak afgeval het. Veertien mense is dood in die voorval,  , maar die gebou het ernstige skade vrygespring en is twee dae later heropen.  
In 1961 teken Lawrence A. Wien 'n kontrak om die Empire State -gebou vir $ 65 miljoen te koop, terwyl Harry B. Helmsley as vennote optree in die huurkontrak van die gebou.   ​​Dit het die nuwe hoogste prys vir 'n enkele struktuur geword.  ​​Meer as 3 000 mense het $ 10 000 betaal vir een aandeel elk in 'n maatskappy genaamd Empire State Building Associates. Die onderneming verhuur op sy beurt die gebou aan 'n ander onderneming onder leiding van Helmsley en Wien, wat $ 33 miljoen van die geld wat ingesamel is om die koopprys te betaal, insamel.   ​​In 'n aparte transaksie is  ​​die grond onder die gebou vir $ 29 miljoen aan Prudential Insurance verkoop.   Helmsley, Wien en Peter Malkin het vinnig begin met 'n program van geringe verbeteringsprojekte, waaronder die allereerste voltydse opknapping van die gevel en vensterwas in 1962,   die installering van 'n nuwe vloed ligte op die 72ste verdieping in 1964,   en vervanging van die handbediende hysbakke deur outomatiese eenhede in 1966.  Die weinig gebruikte westelike punt van die tweede verdieping is tot 1964 as stoorplek gebruik Dit het die roltrappe na die eerste verdieping ontvang as deel van die omskakeling in 'n baie gesogte kleinhandelarea.  
In 1961, dieselfde jaar wat Helmsley, Wien en Malkin die Empire State Building gekoop het, het die Port Authority van New York en New Jersey formeel die planne vir 'n nuwe World Trade Center in Lower Manhattan gesteun.  Die plan bevat oorspronklik tweelingtorings van 66 verdiepings met kolomvrye oop ruimtes. Die eienaars en eiendomsspekulante van die Empire State was bekommerd dat die kantoorruimte van die tweelingtorings se 7,6 miljoen vierkante voet (710,000 m2) 'n oorvloed van huurruimte in Manhattan sou veroorsaak, asook die winste van die Empire State Building van huurders sou wegneem.  'n Hersiening van die plan van die World Trade Center het die tweelingtorings op 420 m elk of 110 verdiepings te staan ​​gebring, langer as die Empire State.  Teenstanders van die nuwe projek sluit in die prominente eiendomsontwikkelaar Robert Tishman, sowel as die Wien's Committee for a Reasonable World Trade Center.  In reaksie op die opposisie van Wien, het Austin J. Tobin, uitvoerende direkteur van die hawe -owerheid, gesê dat Wien slegs die projek teenstaan ​​omdat dit sy Empire State -gebou as die hoogste gebou ter wêreld sou oorskadu. 
Die tweeling torings van die World Trade Center begin in 1966.  Die jaar daarna volg die Ostankino -toring die Empire State Building as die hoogste vrystaande struktuur ter wêreld.  In 1970 het die Empire State sy posisie as die hoogste gebou ter wêreld oorgegee,  toe die nog steeds onder konstruksie van die World Trade Center se Noord-toring dit oortref het, op 19 Oktober   was die Noordtoring bo-op uit, op 23 Desember 1970.  
Prudential het die grond onder die gebou in 1991 vir $ 42 miljoen verkoop aan 'n koper wat die hotelier Hideki Yokoi [ja] verteenwoordig, wat destyds in die tronk opgesluit was in verband met die dodelike Hotel New Japan Fire [ja] in die Hotel New Japan [ja] in Tokio.  In 1994 het Donald Trump 'n gesamentlike onderneming ooreenkoms met Yokoi aangegaan, met 'n gedeelde doel om die Empire State Building se huurkontrak op die grond te verbreek in 'n poging om die totale eienaarskap van die gebou te verkry, sodat, indien dit suksesvol was, die twee kan die potensiële wins van die samesmelting van die eienaarskap van die gebou met die grond daaronder pluk.  Nadat hy 'n half eienaarskap van die grond verkry het, het Trump planne beraam om eienaarskap van die gebou self te neem, sodat hy dit kon opknap, alhoewel Helmsley en Malkin reeds met hul opknappingsprojek begin het.  Hy het Empire State Building Associates in Februarie 1995 gedagvaar en beweer dat laasgenoemde daartoe gelei het dat die gebou 'n "hoë krotbuurt"  en 'n "tweederangse, knaagdierbesmette" kantoortoring geword het.  Trump het bedoel dat Empire State Building Associates uitgesit word weens die oortreding van die huurkontrak, , maar is ontken.  Dit het daartoe gelei dat Helmsley se ondernemings Trump in Mei teengewerk het.  Dit het gelei tot 'n reeks regsgedinge en teengedinge wat etlike jare geduur het,  wat gedeeltelik voortspruit uit die begeerte van Trump om die huurkontrak van die gebou te verkry deur dit van Empire State Building Associates te neem.  By die dood van Harry Helmsley in 1997 het die Malkins die weduwee van Helmsley, Leona Helmsley, gedagvaar vir beheer oor die gebou. 
Vanaf 2009 het die openbare ruimtes van die gebou 'n opknapping van $ 550 miljoen ontvang, met verbeterings aan die lugversorging en waterdigting, opknappings aan die uitkykdek en die voorportaal,  en die verskuiwing van die geskenkwinkel na die 80ste verdieping.   Ongeveer $ 120 miljoen is bestee aan die verbetering van die energie -doeltreffendheid van die gebou, met die doel om binne vyf jaar energie -uitstoot met 38% te verminder.   Byvoorbeeld, al die vensters is ter plaatse opgeknap tot filmbedekte "superruite" wat hitte blokkeer, maar lig deurlaat.    Die bedryfskoste van die lugversorging op warm dae is verlaag, wat $ 17 miljoen van die kapitaalkoste van die projek onmiddellik bespaar en sommige van die ander aanpassings gedeeltelik befonds het.  Die Empire State Building het in September 2011 die Gold in Leadership in Energy and Environmental Design (LEED) goud vir die bestaande geboue gewen, asook die World Federation of Great Towers 'Excellence in Environment Award vir 2010.  Vir die LEED Goue sertifisering, die energievermindering van die gebou is oorweeg, net soos 'n groot aankoop van koolstofverminderings. Ander faktore sluit in badvloerstowwe met lae vloei, groen skoonmaakmiddels en die gebruik van herwinde papierprodukte. 
Op 30 April 2012 het One World Trade Center 'n toppunt bereik, met die rekord van die hoogste in die stad in die Empire State Building.  Teen 2014 was die gebou in besit van die Empire State Realty Trust (ESRT), met Anthony Malkin as voorsitter, uitvoerende hoof en president.  Die ESRT was 'n publieke maatskappy wat die vorige jaar in die openbaar op die New York Stock Exchange begin handel dryf het.  In Augustus 2016 het die Qatar Investment Authority (QIA) nuwe volledig verwaterde aandele uitgereik gelykstaande aan 9,9% van die trust wat hierdie belegging aan hulle gedeeltelike eienaarskap van die geheel van die ESRT se portefeulje gegee het, en gevolglik gedeeltelike eienaarskap van die Empire State gebou.  John Kessler, president van die trust, noem dit 'n "onderskrywing van die onvervangbare bates van die onderneming".  Die belegging is deur die tydskrif Real Estate beskryf Die Real Deal as ''n ongewone stap vir 'n soewereine welvaartsfonds', aangesien hierdie fondse gewoonlik direkte belange in geboue koop eerder as eiendomsmaatskappye.  Ander buitelandse entiteite wat 'n belang in die ESRT het, sluit beleggers uit Noorweë, Japan en Australië in. 
In die 2010's is 'n opknapping van die Empire State -gebou begin om energie -doeltreffendheid, openbare ruimtes en geriewe verder te verbeter.  In Augustus 2018, om die vloei van besoekersverkeer te verbeter, is die ingang van die hoofbesoeker na West 34th Street 20 verskuif as deel van 'n groot opknapping van die sterrewag se voorportaal.  Die nuwe voorportaal bevat verskeie tegnologiese kenmerke, waaronder groot LED-panele, digitale kaartjie-kiosks in nege tale en 'n argitektoniese model van twee verdiepings van die gebou omring deur twee metaaltrappe.   Die eerste fase van die opknapping, wat in 2019 voltooi is, het 'n opgedateerde buite -beligtingstelsel en digitale gashere.  Die nuwe voorportaal bied ook gratis WiFi vir die wat wag.   'n Uitstalling van 930 vierkante meter (930 m 2) met nege galerye, wat in Julie 2019 geopen is.   Die observatorium op die 102e verdieping, die derde fase van die herontwerp, heropen vir die publiek op 12 Oktober 2019.   Die deel van die projek het ingesluit die uitrusting van die ruimte met glasvensters van vloer tot plafon en 'n splinternuwe glashysbak. Die laaste gedeelte van die opknappings wat voltooi moes word, was 'n nuwe sterrewag op die 80ste verdieping, wat op 2 Desember 2019 geopen het. In totaal kos die opknapping $ 165 miljoen en duur dit vier jaar.  
Die terugslae is gemagtig volgens die soneringsresolusie van 1916, wat ook bedoel was om sonlig die strate te laat bereik. [e] Normaalweg sou 'n gebou met die afmetings van die Empire State toegelaat word om tot 12 verdiepings aan die kant van die vyfde laan te bou, en tot 17 verdiepings aan die kant van die 33ste/34ste straat, voordat dit terugslae moes gebruik.  Aangesien die grootste terugslag bo die basis geleë is, kan die toringverhale egter 'n eenvormige vorm hê.    Volgens die argitektoniese skrywer Robert A. M. Stern het die vorm van die Empire State -gebou kontrasteer met die byna hedendaagse, op dieselfde manier ontwerpte vyfde laan 500, agt blokke noord, wat 'n asimmetriese massa op 'n kleiner erf gehad het. 
Die art deco -ontwerp van die Empire State Building is tipies van die argitektuur voor die Tweede Wêreldoorlog in New York.  Die fasade is bekleed met kalksteenpanele van Indiana afkomstig van die Empire Mill in Sanders, Indiana,  wat die gebou sy kenmerkende blonde kleur gee.  Volgens amptelike gegewensblaaie gebruik die fasade 20000 kubieke voet (5,700 m 3) kalksteen en graniet, tien miljoen stene en 730 kort ton (650 lang ton) aluminium en vlekvrye staal.  Die gebou bevat ook 6,514 vensters. 
Die hoofingang, wat bestaan ​​uit drie stelle metaaldeure, is in die middel van die fasade van die vyfde laan, omring deur gegote piere wat met arende bedek is. Bo die hoofingang is 'n spieël, 'n driehoekige spieëlvenster met geometriese patrone en die goue letters empire staat bo die vensters op die vyfde verdieping.   Daar is twee ingange elk op 33ste en 34ste straat, met modernistiese roestvrye staal afdakke wat uit die ingange op die 33ste en 34ste straat daar uitsteek. Bo die sekondêre ingange is drievoudige vensters, wat minder ingewikkeld is as dié in Fifth Avenue.    Die winkelvensters op die eerste verdieping bevat deure en vensters van aluminium met 'n swart granietbekleding.   Die tweede tot vierde verdiepings bestaan ​​uit vensters afwisselend met breë kliphoute en nouer kliproosters. Die vyfde verdieping bevat vensters afwisselend met breë en smal rande en word bedek met 'n horisontale klippie. 
Die vasgemaakte staalraamwerk van die gebou is oorspronklik ontwerp om al die swaartepunte en windbelastings van die gebou te hanteer.  Die hoeveelheid materiaal wat in die konstruksie van die gebou gebruik is, het gelei tot 'n baie stywe struktuur in vergelyking met ander wolkekrabbers, met 'n strukturele styfheid van 2,0 kPa (42 pond per vierkante voet) teenoor die Willis -toring se 33 pond per vierkante voet (1,6 kPa) ) en die John Hancock Center se 26 pond per vierkante voet (1,2 kPa).  'n Desember 1930 -funksie in Gewilde meganika beraam dat 'n gebou met die afmetings van die Empire State steeds sou bly, selfs as dit met 'n impak van 50 kort ton (45 lang ton) getref word. 
Hulpprogramme word in 'n sentrale as gegroepeer.  Op die 6de tot 86ste verdieping is die sentrale skag omring deur 'n hoofgang aan al vier kante.  Volgens die finale spesifikasies van die gebou word die gang op sy beurt omring deur 8,5 m diep kantoorruimte, wat kantoorruimte in 'n keer maksimaliseer voordat lugversorging algemeen word.   Elke vloer het 210 struktuurkolomme wat daardeur loop, wat strukturele stabiliteit bied, maar die hoeveelheid oop ruimte op hierdie vloere beperk.  Die relatiewe gebrek aan klip in die gebou maak egter meer ruimte in die algemeen moontlik, met 'n 1: 200-klip-tot-bou-verhouding in die Empire State in vergelyking met 'n 1:50-verhouding in soortgelyke geboue. 
Volgens amptelike feiteblaaie weeg die Empire State -gebou 365,000 short ton (331,122 t) en het 'n interne volume van 37 miljoen kubieke voet (1.000.000 m 3).  Die binnekant het 1,886 km se hysbakkabel en 609,600 m elektriese drade vereis.  Die Empire State -gebou het 'n totale vloeroppervlakte van 257 211 m 2, en elk van die vloere in die basis beslaan 2 ha (1 ha).  Dit gee die bouvermoë vir 20 000 huurders en 15 000 besoekers. 
Die Empire State -gebou bevat 73 hysbakke.  Die oorspronklike 64 hysbakke, gebou deur die Otis Elevator Company,  is in 'n sentrale kern geleë en is van verskillende hoogtes, met die langste van hierdie hysbakke wat van die voorportaal tot op die 80ste verdieping strek.   Soos oorspronklik gebou, was daar vier "snel" hysbakke wat die voorportaal op die 80ste verdieping verbind het, en verskeie landings tussen die ander 60 "plaaslike" hysbakke het die landings met die vloere bo hierdie tussenlandings verbind.  Van die 64 totale hysbakke was 58 vir passasiersgebruik (bestaande uit die vier snelhysbakke en 54 plaaslike hysbakke), en agt was vir vragaflewerings.  Die hysbakke is ontwerp om teen 366 m/min te beweeg. Ten tye van die bou van die wolkekrabber, was hul praktiese snelheid beperk tot 700 voet per minuut (213 m/min) volgens die stadswet, maar hierdie beperking is verwyder kort nadat die gebou oopgemaak is.   Bykomende hysbakke verbind die 80ste verdieping met die ses verdiepings daarbo, aangesien die ses ekstra verdiepings gebou is nadat die oorspronklike 80 verdiepings goedgekeur is.   Die hysbakke is meganies bedien tot 2011, toe dit vervang is met outomatiese hysbakke tydens die opknapping van die gebou van $ 550 miljoen.  'n Bykomende hysbak verbind die 86ste en 102de verdieping -sterrewag, wat besoekers toegang tot die sterrewag op die 102de verdieping bied nadat hul kaartjies geskandeer is. Dit gee werknemers ook toegang tot die meganiese vloere tussen die 87ste en 101ste verdiepings. Die Empire State -gebou het altesaam 73 hysbakke, insluitend dienshysbakke. 
Die oorspronklike voorportaal word verkry vanaf Fifth Avenue, aan die oostekant van die gebou, en bevat 'n ingang met 'n stel dubbeldeure tussen 'n paar draaideure. Bo -aan elke deuropening is 'n bronsmotief wat een van drie "kunsvlyt of nywerhede" uitbeeld wat in die gebou se konstruksie gebruik word - elektrisiteit, messelwerk en verwarming.  Die voorportaal bevat twee lae marmer, 'n ligter marmer aan die bokant, bo die winkelvensters en 'n donkerder marmer aan die onderkant, gelyk met die winkelvensters. Daar is 'n patroon van zigzagende terrazzo -teëls op die voorvloer, wat van die ingang in die ooste na die aluminiumreliëf in die weste lei.  Die kapelagtige voorportaal met drie verdiepings wat parallel met 33e en 34ste straat loop, bevat winkels aan die noordelike en suidelike kant.  Volgens die New York City Landmarks Preservation Commission, en bo met 'n vertikale band in die marmer, is hierdie winkelvensters aan elke kant omring deur buise van donker "modernisties afgeronde marmer".  Onmiddellik binne die voorportaal is 'n veiligheidskontrolepunt in lughawe-styl.  Die syingange van 33ste en 34ste straat lei na twee verdiepings hoë gange rondom die hysbakkern, gekruis deur vlekvrye staal en glas-omhulde brûe op die tweede verdieping.  
Die gedenkplaat aan die westelike punt van die voorportaal is aan die oostelike binnemuur van 'n een verdieping hoë reghoekige gang wat die oewer van roltrappe omring, met 'n soortgelyke ontwerp as die voorportaal.  Die reghoekige gang bestaan ​​eintlik uit twee lang gange aan die noordelike en suidelike kante van die reghoek,  asook 'n korter gang aan die oostekant en nog 'n lang gang aan die westekant.  Aan beide kante van die noordelike en suidelike gange is daar 'n oewer van vier hysbakke tussen die gange.  Die westekant van die reghoekige hysbak-gang strek noord na die ingang van die 34ste straat en suid na die ingang van die 33ste straat. Dit grens aan drie groot winkelvensters en lei na roltrappe wat na die tweede verdieping en na die kelder gaan. Van wes na oos, daar is sekondêre ingange na die 34ste en 33ste straat vanaf onderskeidelik die noordelike en suidelike gange, op ongeveer die tweederdespunt van elke gang.  [h]
Tot in die sestigerjare is 'n art deco -muurskildery geïnspireer deur die lug en die masjientydperk in die plafonne van die voorportaal geïnstalleer.  Daaropvolgende skade aan hierdie muurskilderye, ontwerp deur kunstenaar Leif Neandross, het daartoe gelei dat reproduksies geïnstalleer is. Renovasies aan die voorportaal in 2009, soos die vervanging van die horlosie oor die inligtingstoonbank in die lobby van die Vyfde Laan met 'n windmeter en die installering van twee kandelare wat bedoel was om deel van die gebou te wees toe dit oorspronklik oopgemaak het, het 'n groot deel van die oorspronklike grootheid laat herleef.  Die noordkorridor bevat agt verligte panele wat in 1963 geskep is deur Roy Sparkia en Renée Nemorov, betyds vir die Wêreldtentoonstelling van 1964, wat die gebou as die agtste wonder van die wêreld saam met die tradisionele sewe uitbeeld.   Die eienaars van die gebou het 'n reeks skilderye van die New Yorkse kunstenaar Kysa Johnson in die samelevlak geïnstalleer. Johnson het later in Januarie 2014 'n federale regsgeding ingedien ingevolge die Visual Artists Rights Act wat beweer die nalatige vernietiging van die skilderye en skade aan haar reputasie as kunstenaar.  As deel van die opknapping van die gebou in 2010, het Denise Amses 'n werk gemaak van 15.000 sterre en 5.000 sirkels, bo-op 'n 13 by 5 voet (4,0 x 1,5 m) etsglasinstallasie, in die voorportaal. 
Bo die 102de verdieping
Soos opgestel, bevat die mas vier reghoekige vlakke bedek met 'n silindriese as met 'n koniese hoogtepunt.  Op die 102ste verdieping (voorheen die 101ste verdieping) is daar 'n deur met trappe wat na die 103de verdieping (voorheen die 102de) styg. [g] Dit is gebou as 'n vertrekvloer vir lugskepe wat aan die spits van die gebou vasgemaak is, en het 'n sirkelvormige balkon buite.  Dit is nou 'n toegangspunt om die spits te bereik vir onderhoud. Die kamer bevat nou elektriese toerusting, maar bekendes en hooggeplaastes kan ook toestemming kry om daar foto's te neem.   Bo die 103de verdieping is daar 'n stel trappe en 'n leer om die toring te bereik vir onderhoudswerk.  Die mas se 480 vensters is almal in 2015 vervang.  Die mas dien as die basis van die gebou se uitsaaiende antenna. 
Na 'n geruime tyd het die 85ste verdieping die tuiste van RCA se New York -televisiebedrywighede geword, aanvanklik as 'n eksperimentele stasie W2XBS -kanaal 1, daarna, vanaf 1941, as 'n kommersiële stasie WNBT -kanaal 1 (nou WNBC -kanaal 4). NBC se FM -stasie, W2XDG, het in 1940 vanaf die antenna begin stuur.   NBC het die uitsluitlike gebruik van die bokant van die gebou tot 1950 behou toe die Federal Communications Commission (FCC) beveel het dat die eksklusiewe ooreenkoms beëindig word. Die FCC-richtlijn was gebaseer op klagtes van verbruikers dat 'n gemeenskaplike plek nodig was waaruit die sewe bestaande televisiestasies in New York kon stuur, sodat ontvangsantennas nie voortdurend hoef aangepas te word nie. Ander televisie -omroepers sou later by RCA by die gebou op die 81ste tot 83ste verdieping aansluit, dikwels saam met suster FM -stasies.  Die bou van 'n spesiale uitsaaitoring het op 27 Julie 1950 begin,  met TV- en FM-uitsendings wat in 1951 begin het. Die uitsaattoring van 200 voet (61 m) is in 1953 voltooi.  [43 ]  Vanaf 1951 het ses omroepers ingestem om 'n gesamentlike $ 600,000 per jaar te betaal vir die gebruik van die antenna.  In 1965 is 'n aparte stel FM -antennas gebou wat die waarnemingsarea op die 103de verdieping omring om as 'n meesterantenne op te tree. 
Die plasing van die stasies in die Empire State Building het 'n groot probleem geword met die bou van die World Trade Center se Twin Towers in die laat 1960's en vroeë 1970's. Die groter hoogte van die Twin Towers weerspieël radiogolwe wat vanaf die Empire State Building uitgesaai word, wat uiteindelik daartoe lei dat sommige uitsaaiers na die nuwer torings verhuis in plaas daarvan om die ontwikkelaar, die hawe -owerheid van New York en New Jersey te dagvaar.  Alhoewel die nege stasies wat vanaf die Empire State Building uitgesaai het, hul uitsaaiplek tot 1984 verhuur, verhuis die meeste van hierdie stasies na die World Trade Center sodra dit in 1971 voltooi is. Die uitsaaiers het 'n hofbevel verkry dat die hawe -owerheid 'n mas en transmissietoerusting in die Noordtoring moes bou, sowel as die omroepe se huurkontrakte in die Empire State Building tot 1984.  Slegs enkele omroepers het hul huurkontrakte in die Empire State Building hernu. 
Die aanvalle van 11 September in 2001 het die World Trade Center en die uitsaaisentrums daarop vernietig en die meeste van die stad se stasies tien dae lank sonder 'n stasie gelaat totdat 'n tydelike toring in Alpine, New Jersey, gebou is.  Teen Oktober 2001 stuur byna al die kommersiële uitsaaistasies van die stad (beide televisie en FM -radio) weer vanaf die bokant van die Empire State Building. In 'n verslag wat die Kongres laat doen het oor die oorgang van analoog televisie na digitale televisie, is gesê dat die plasing van uitsendingsstasies in die Empire State -gebou as 'problematies' beskou word as gevolg van inmenging van nabygeleë geboue. Ter vergelyking, het die kongresverslag verklaar dat die voormalige tweelingtorings baie min geboue met 'n vergelykbare hoogte in die omgewing het, sodat seine min inmenging ondervind het.  In 2003 is 'n paar FM -stasies na die nabygeleë Condé Nast -gebou verplaas om die aantal uitsendingsstasies wat die Empire State -gebou gebruik, te verminder.  Elf televisiestasies en twee-en-twintig FM-stasies het teen Mei 2003 huurkontrakte van 15 jaar in die gebou onderteken. Daar word verwag dat 'n groter uitsaaitoring in Bayonne, New Jersey, of Governors Island intussen gebou sou word met die Empire State -gebou word gebruik as 'n "rugsteun", aangesien seinstellings van die gebou oor die algemeen van 'n swakker kwaliteit was.  Na die oprigting van One World Trade Center in die laat 2000's en vroeë 2010's, het sommige TV -stasies begin om hul senderfasiliteite daarheen te verskuif. 
Die 80ste, 86ste en 102de verdieping bevat sterrewagte.    Laasgenoemde twee sterrewagte het in 2010 gesamentlik gemiddeld vier miljoen besoekers per jaar beleef.   Sedert die opening was die sterrewagte meer gewild as soortgelyke sterrewagte by 30 Rockefeller Plaza, die Chrysler -gebou, die eerste One World Trade Center of die Woolworth -gebou, al was dit duurder.  Daar is veranderlike heffings om die sterrewagte binne te gaan, met een kaartjie kan besoekers tot op die 86ste verdieping gaan, en daar is 'n ekstra koste om die 102de verdieping te besoek. Ander kaartjie -opsies vir besoekers sluit in geskeduleerde toegang om die sonsopkoms vanaf die sterrewag te sien, 'n "premium" begeleide toer met VIP -toegang en die "AM/PM" -pakket wat twee besoeke op dieselfde dag moontlik maak. 
Jack Dempsey (1895–1983). Dempsey was die eerste groot atleet in die tussenoorlogse era na die Eerste Wêreldoorlog - 'n era wat bekend geword het as die Golden Era of Sports. Op 6'1 "en 190 pond was hy nie so groot soos hedendaagse swaargewigte nie, maar sy opkoms uit nederige oorsprong, aggressiewe bokstyl en robuuste persona het hom aansienlike gewildheid verwerf. Dempsey is gebore uit arm Ierse immigrante in Manassa, Colorado. Gedurende 'n groot deel van sy jeugjare het hy as 'n boemelaar in die Weste gery, op soek na werk en gevegte. Hy het in 1917 in die professionele boks deelgeneem en vinnig opgedaag tot die swaargewigkampioenskap op 4 Julie 1919. Dempsey het kampioen gebly vir meer as sewe Vir die Amerikaanse publiek verteenwoordig Dempsey 'n skakel na die robuuste verlede van die land in 'n era van vinnige verandering. Hy vul ook die lewenskragtigheid van die nuwe era van jazz en die motor aan. Dempsey verloor in 1926 sy titel aan die duikboot Gene Tunney voor 130 000 toeskouers. Die twee boksers bied sterk kontraste in styl en persoonlikheid wat die sosiale konflikte in Amerika gedurende die twintigerjare weerspieël het. boks in plaas van Dempsey se brawler -beeld.
1863, 30–1947 Julie, 7 April Henry Ford was 'n Amerikaanse nyweraar wat 'n omwenteling in die fabriek gemaak het deur gebruik te maak van monteerbandmetodes. Hierdie innovasie het massaproduksie en massakonsumentisme tot gevolg gehad, 'n kenmerk van die era van die 1920's en 1930's. Ford is gebore en getoë op 'n plaas in Dearborn, Michigan. Op 16 -jarige ouderdom het Ford begin werk in Detroit -masjienwinkels, waar hy eers kennis gemaak het met die binnebrandenjin. Hy verhuis terug na die plaas waar hy sy eie masjienwinkel bou en begin werk aan 'n klein trekker met 'n stoommotor. Ford keer weer terug na Detroit, waar hy werk kry as hoofingenieur vir die Detroit Edison Company, wat elektriese dienste aan die stad gelewer het. Hy het sy belangstellings afgesien van sy werk, en het sy eerste werkende enjin teen petrol teen die einde van 1893 voltooi en in 1896 sy eerste perdelose koets gebou. Met die hulp van verskeie ondersteuners het Ford die Detroit Automobile Company gestig in 1899. Nadat hy die Ford Motor Company in 1903 verlaat en geskep het, het Ford sy eerste motor bemark. Toe, in 'n stap wat Amerika 'n omwenteling sou maak, het Ford in Oktober 1908 die Model T -motor bekendgestel. In 'n poging om motors vir die gewone persoon te produseer eerder as net die rykes, beklemtoon Ford lae pryse. Die Model T verkoop vir slegs $ 290 in 1927. Ford het in die volgende 19 jaar meer as 15 miljoen motors in die Verenigde State verkoop, en nog 'n miljoen in Kanada. Dit was die helfte van die motors wat in die wêreld verkoop is.
Vanweë Ford se doelwit om die gewone mens te bereik, het die motor een van die grootste en vinnigste veranderings in die wêreldgeskiedenis opgelewer. Die motorbedryf was die sterkste bydraer tot die Amerikaanse ekonomie en het 'n groot invloed op die groei van stede en die verspreiding van voorstede. Dit was die produksie van die Model T wat 'n omwenteling in die industriële produksie gemaak het deur die konsep van die monteerbaan in te stel. Ford het die konsep vir die eerste keer in 1914 in die nuwe motorbedryf in Highland Park, Michigan, bekendgestel. Elke 93 minute word 'n nuwe motor vervaardig, ses keer vinniger as wat voorheen moontlik was. Dit was 'n reuse wins in industriële produktiwiteit.
'N Ander groot prestasie van Ford was die bereiking van volkome selfvoorsiening met die opening van die River Rouge-aanleg in 1927. Met sy nuwe monteerbaantegnieke vervaardig Ford motors vinniger as wat sy onderdeleverskaffers in die vroeë 1920's kon byhou. Om die probleem op te los, het Ford beheer oor alle aspekte van die motorvervaardigingsonderneming, insluitend die ontginning van grondstowwe, vervoer na masjien- en motorfabrieke en die vervaardiging en aflewering van motors.
Ondanks sy groot vroeë prestasies het die nuwe motorbedryf vinnig verander, met baie nuwe innovasies. Teen die laat 1920's het Ford se onderneming agtergebly by die innovasies wat deur ander motorvervaardigers bekendgestel is. In Desember 1927 stel hy die Model A voor, maar General Motor se Chevrolet en Chrysler se Plymouth het dit uitverkoop. Teen 1936 was Ford Motor Company die derde plek in motorverkope.
Behalwe dat Ford nie bygehou het met nuwe innovasies nie, het Ford ook bitter gekant teen die stigting van vakbonde in die dertigerjare. Hy het polisielede aangestel wat geweld aanhits om vakbond te voorkom. Hierdie intimidasie het voortgeduur, selfs nadat Chrysler en General Motors met die United Automobile Workers (UAW) ooreengekom het. Ford -werkers het eers in 1941 georganiseer.
Alhoewel Ford geweldige tegnologiese verandering aan die Amerikaanse samelewing aangebring het, was hy steeds 'n gelowige in die landelike waardes van sy vroeë lewe. Maar in 'n era wat gekenmerk is deur 'n groot verandering in Amerika van 'n landelike na 'n stedelike industriële nasie, was Henry Ford miskien die invloedrykste individu. Hy het 'n permanente verandering in die ekonomiese en sosiale karakter van die Verenigde State veroorsaak.
Lewis Mumford (1895–1990). Mumford was 'n Amerikaanse historikus, stadsbeplanner en argitektuurkritikus. Hy studeer aan die City College van New York en aan die New School for Social Research. Mumford het geskryf oor stedelike kwessies en argitektuur vir Inwoner van New York tydskrif van 1931 tot 1963. Nadat hy verskeie boeke van 1926 tot 1931 oor die geskiedenis van die Amerikaanse argitektuur gepubliseer het, het Mumford van 1934 tot 1951 nog 'n reeks van vier boeke geskryf waarin die ontmenslikende aspekte van die moderne tegnologiese samelewing gekritiseer is. Hy dring daarop aan dat tegnologie in harmonie gebring moet word met meer humanistiese doelwitte. Hy bied oplossings om hierdie harmonie te bereik in hierdie boeke, wat geregtig was Tegniek en beskawing (1934), Die kultuur van stede (1938), Die toestand van die mens (1944), en Die lewensgedrag (1951). 'N Belangrike latere werk deur Mumford was Die stad in die geskiedenis (1961), wat die rol van die stad in die geskiedenis van die menslike beskawing beoordeel het. Hy ontvang die Amerikaanse Medal of Freedom in 1964 van president Lyndon Johnson. Mumford het sy kritiek op die rol van tegnologie voortgesit in 'n stel met twee volumes Die mite van die masjien (1967–1970).
George Herman "Babe" Ruth (1895–1948). Bofballegende Babe Ruth het gedurende die 1920's en 1930's die sportwêreld soos geen ander oorheers nie. Sy uitbundige persoonlikheid buite die veld en prestasies op die veld het bygedra tot 'n mitologie. Ruth is gebore en getoë in die krotbuurte van Baltimore, Maryland. Ruth, wat grootliks deur sy familie verwaarloos is, het 'n baie ondeunde jeug geword. Omdat hy nie die geld gehad het om Ruth groot te maak nie, het sy ouers hom wettiglik verbind tot die St. Mary's Industrial School for Boys, 'n reformatoriese en weeshuis, op sewejarige ouderdom.
Die plaaslike span van die minderjarige liga in Baltimore, wat opvallend in bofbal was, het Ruth in 1914 onderteken. Sy kontrak is later dieselfde jaar aan die Boston Red Sox verkoop. In 1915 lei sy slaan en gooi die Red Sox na die World Series. Hy het die Red Sox in 1916 en 1918 na nog twee World Series gelei voordat hy vroeg in 1920 aan die New York Yankees verkoop is weens die finansiële probleme van die Red Sox. Ruth se bekendheid het vinnig in New York posgevat met sy voorliefde vir vinnige motors en vroue, ryk kos en drank en stylvolle klere. Op die veld het hy rekords opgestel en die Yankees tot sewe Wêreldreeks tussen 1921 en 1932 gelei. Tot met sy uittrede in 1935 het hy twaalf keer die Amerikaanse liga in tuiswedstryde gelei, waaronder sestig in 1927, wat as 'n grootrekordrekord vir die volgende 34 jaar.
Ruth het 'n lewendige kulturele beeld geproduseer en is bewonder vir sy onstuimige gedrag en sukses. Hy het die verwesenliking van die Amerikaanse droom gesimboliseer deur sy magsvertoon, natuurlike vermoë, 'n ongeremde leefstyl en sukses wat van 'n rowwe kinderjare tot roem en fortuin styg. Ruth verteenwoordig die uiteindelike uitgawes in die tyd van stygende verbruikerswese. Hy was die uiteindelike held van die era en speel graag die rol.
William Carlos Williams (1883–1963). Williams was 'n Amerikaanse digter sowel as 'n mediese dokter en het tydens die Groot Depressie kritikus van die wêreld se sosiale neigings geword deur middel van gedigte soos 'Proletarian Portrait' en 'The Yachts'. Later in Paterson, 'n Stel van vyf volumes wat tussen 1946 en 1958 gepubliseer is, het Williams die moderne mens in Amerika verder beoordeel. Williams het ook romans geskryf, waaronder Wit muil (1937), kortverhale en 'n toneelstuk buite Broadway. Hy is in 1963 postuum met die Pulitzer -prys in poësie toegeken.
Frank Lloyd Wright (1867–1959). Wright was een van die invloedrykste argitekte in die Amerikaanse geskiedenis en het grootliks bygedra tot die toename in modernisme in Amerika. Gedurende sy loopbaan het Wright ongeveer agt honderd geboue ontwerp, waarvan 380 gebou is. Hy woon kortliks aan die Universiteit van Wisconsin in Madison van 1885 tot 1886, waar hy ingenieurswese -kursusse volg omdat geen argitektoniese opleiding aangebied word nie. Wright was gretig om argitektuur te beoefen en het die kollege na Chicago verlaat, waar hy werk by 'n argitekfirma gekry het. Teen 1893 het hy sy eie onderneming geopen. Sy eerste werk, die ontwerp van 'n huis vir W.H. Winslow, het aansienlike nasionale aandag getrek. Wright het 'n belangrike deel van die "Prairie School" -beweging in argitektuur geword. Die Prairie -skool word algemeen erken vir die innoverende benadering tot die bou van moderne huise. In teenstelling met die argitektoniese neigings van die tyd, het Wright massaprodukte en toerusting gebruik wat gewoonlik vir kommersiële geboue gebruik word. Wright het ook afgewyk van die meer uitgebreide kompartementalisering (verdeel in klein vertrekke) en die versierings van huise, gekies vir gewone mure, oop ruimte en ruimer leefareas. Wright het tussen 1900 en 1910 vyftig Prairie -huise gebou. Hy het ook woonstelhuise, kerke, maatskappygeboue en ontspanningsentrums ontwerp en gebou. In 1909 bou hy sy eie woning, genaamd Taliesin, in Spring Green, Wisconsin.
Die ineenstorting van die aandelemark in 1929 het byna alle argitektoniese aktiwiteite in die Verenigde State gestop. Gedurende die beginjare van die Groot Depressie het Wright les gegee in Princeton, Chicago en New York. Hy het ook begin skryf oor stedelike probleme in die Verenigde State en publiseer Die verdwaalde stad in 1932. Wright begin die Taliesin Fellowship -program, 'n opleidingsprogram vir argitekte en verwante kunstenaars by Taliesin in Green Springs, Wisconsin. Tydens die depressie het Wright 'n nuwe stelsel ontwikkel vir die bou van goedkoop huise bekend as Usonians. Onder hulle was die Jacobs-huis (1937) in Wisconsin en die Winckler-Goetsch-huis (1939) in Michigan. Toe die ekonomie verbeter, begin Wright weer kommissies ontvang. Die mees opvallende is miskien die naweek -toevlugsoord, bekend as 'Fallingwater', wat Wright in 1936 in Pittsburgh gebou het. Die huis strek oor 'n waterval. Ander werk sluit in die kampus en geboue aan die Florida Southern College gedurende die veertigerjare, die Guggenheim -museum in New York en die regeringsentrum Marin County noord van San Francisco.
Wright het 'n heel nuwe styl van Amerikaanse argitektuur bekendgestel. Dit behels 'n aansienlike gebruik van oop ruimte en 'organiese argitektuur' waarin geboue in harmonie is met hul omgewing sowel as met die inwoners. Vir hierdie doel het Wright gepubliseer 'N Organiese argitektuur in 1939.
Banner, Louis. Women in Modern America: A Brief Geskiedenis. New York: Harcourt Brace Jovanovich, 1984.
Dubofsky, Melvin. Industrialisme en die Amerikaner Werker, 1865 – 1920. Arlington Heights, IL: AHM, 1975.
Gutman, Herbert G. Werk, kultuur en samelewing in Industrialiseer Amerika. New York: Knopf, 1976.
Kanowitz, Leo. Vroue en die wet: die onvoltooide Revolusie. Albuquerque: University of New Mexico Press, 1969.
Rodgers, Daniel T. Die werksetiek in industriële Amerika, 1850 – 1920. Chicago: University of Chicago Press, 1978.
aan die einde van die negentiende eeu het meer industriële ongelukke in die Verenigde State plaasgevind as in enige ander industriële land. . . . teen 1900 sterf industriële ongelukke elke jaar vyf-en-dertigduisend werkers en vermink vyfhonderdduisend ander, en die getalle bly toeneem.
Erfenis oor bou
Terwyl argitekte daarna streef om veilige geboue te ontwerp, wil ontwikkelaars nie altyd vir te veel afdankings betaal om die uitkomste van gebeure wat waarskynlik nie sal gebeur nie, te versag. Die nalatenskap van 9/11 is dat nuwe konstruksie in die Verenigde State nou aan meer veeleisende boukodes moet voldoen. Lang kantoorgeboue moet duursame brandweer, ekstra nooduitgange en vele ander brandveiligheidsfunksies hê. Die gebeure van 9/11 het die manier waarop ons bou, op plaaslike, staats- en internasionale vlak verander.
Trump skakel op 9/11 in WWOR-TV in
Donald Trump sê sy gebou is die hoogste in laer Manhattan na die val van tweelingtorings van die World Trade Center op 11 September 2001. Van Fox 5 News NY: http://bit.ly/2cspghV
Daardie dag, 15 jaar gelede hierdie Sondag, het baie mense nuwe rolle ingeplaas. Terwyl Trump die mantel van die staatsman probeer probeer het, het Hillary Clinton se sigbaarheid skielik 'n hupstoot gekry. Voor die einde van die dag sou Clinton, destyds die junior senator van New York met minder as 'n jaar aan die werk en nougeset uitstel teenoor haar senior kollegas, op CNN gaan, ondervra in die eerste tyd deur die korrespondent van die netwerk, Jonathan Karl .
'Ons moet dit baie duidelik maak', het sy voortgegaan, 'dat ons geen staat, regering, instelling of individu kan toelaat om terroriste doelwitte na te streef wat straffeloos op die Verenigde State of 'n land gerig is nie. Ek hoop dus dat dit die soort dramatiese, verskriklike katastrofe is wat die hele beskaafde wêreld verenig. "
Terwyl die Trump- en Clinton -veldtogte hierdie herdenking vier deur tydelik donker te word - 'n kort pouse van 'n giftige, ontstellende veldtog - is dit moontlik om hul onderskeie ervarings op 11 September te sien as keerpunte wat veral nou aanklank vind, aangesien hierdie twee kandidate met 'n diep nuwe York -verbindings baklei bitter om die pos as leier van die vrye wêreld.
Clinton was vroeg in haar eerste termyn as 'n politikus in eie reg, na meer as 'n dekade as die vrou van 'n goewerneur en agt jaar as die vrou van die president. Een van die beroemdste vroue ter wêreld wou gesien word as 'n werkperd, nie 'n skouperd nie.
Trump was meer as 'n dekade verwyder van sy opkoms aan die einde van die 80's en sy val van die vroeë 90's, verby sy eerste vlaag korporatiewe bankrotskappe en sy kwas met persoonlike finansiële ramp-maar hy was nog twee jaar van die opening episode van Die Leerling, die reality TV -program wat sy roem tot ongekende hoogtes verhef het. Op hierdie stadium was Trump egter 'n sakeman in New York, 'n skuldgesadelde eienaar van casino's in Atlantic City en beplan 'n nuwe gebou in Chicago. Hy het van sy tweede vrou geskei. Hy was 'n afspraak met die vrou wat sy derde, die voormalige Melania Knauss, sou word. Hy was 'n geregistreerde demokraat. Hy het net daarby gesukkel om weer vir president te hardloop, hierdie keer op die kaartjie van die Hervormingspartytjie, wat opskrifte en oogrolle genereer. Hy was veral bekend daarvoor dat hy bekend was. 'Hy was 'n afwyking,' het die biograaf van Trump, Tim O'Brien, gesê. 'Iemand wat probeer het om sy status as speler te herwin', het die jarelange skinderrubriekskrywer in New York, George Rush, bygevoeg.
In die daaropvolgende jare sou hy sy TV-gelaaide beroemdheid meer ernstig op die nasionale politieke toneel gebruik, en guns by verregse dele van die bevolking uitroep deur samesweringsteorieë oor president Obama se geboorteplek aan te dryf. En Clinton sou as senator werk om hulp aan slagoffers en werkers van die 9/11 aanvalle te bekom, en daarna 'n belangrike kabinetslid te word vir dieselfde president Trump, wat as minister van buitelandse sake 'n internasionale prominensie soos die -voor-TV-baas van Die Leerling.
Maar albei het die dag soos almal begin - as getuies van die ontstellende verskrikking.
Trump was in New York, in Fifth Avenue in Trump Tower, waar hy werk en woon, en hy kyk eers op TV en daarna by sy vensters uit, en kyk vier myl suid na die swart rook in die blou lug.
'Ons het dit gesien', het George Ross, 'n jarelange prokureur van Trump en 'n uitvoerende vise -president van die Trump -organisasie, gesê. 'Ons het dit by die venster gesien. Ek het in sy kantoor gesit. " Ross beskryf die stemming in die kantoor as 'ongeloof'.
'Ons het net soos almal na die nuus geluister,' het hy gesê.
Clinton was intussen in Washington, by haar huis op Whitehaven. Sy het CNN aan terwyl sy telefonies met haar wetgewende direkteur gesels het toe die eerste vliegtuig getref het. Dan die tweede. Toe sy by die Capitol kom, is die Pentagon deur 'n derde vliegtuig getref. Die Capitol -polisie het die kantoor van die Senaat ontruim. Sy het haar dogter, wat in New York was, gebel. Sy het haar man, wat in Australië was, gebel. Sy en ander senatore het vroeg die aand 'n inligtingsessie by die Capitol -polisiekantoor ontvang. En nadat ''n dag onuitwisbaar in my gedagtes geëts is', en toe die nag aanbreek, het Clinton by die kongres se kollegas op die trappe van die Capitol aangesluit, langs 'n paar van haar felste politieke opponente gestaan ​​en 'God Bless America' gesing met trane in haar oë.
Maar miskien is die mees verrassende verskil tussen Clinton en Trump op 11 September en in die senutergende dae en weke wat volg: sy, nie hy nie, het geklink soos die harder gespreker.
In die onmiddellike nasleep van die ergste terreuraanvalle in die geskiedenis van die land het Trump in die openbaar meestal gepraat oor die geboue en sy geboue, en gevolge van die mark en die karakter en veerkragtigheid van die burgers van die stad waar hy byna sy hele lewe lank gewoon het. Maar verslaggewers het toe net soveel rede om hom te vra oor kwessies van nasionale veiligheid of buitelandse beleid.
In Clinton se stem was daar egter 'n hoorbare mengsel van patriotisme en hoop op tweeledigheid - en wraak ook in opmerkings tydens nuuskonferensies en TV -onderhoude en op die vloer van die senaat. 'N Volle week voordat president Bush 'n skerp skeiding van 'n nuwe wêreld gemaak het - "Of jy is by ons, of jy is saam met die terroriste," het hy in 'n toespraak tydens 'n gesamentlike kongresvergadering op 20 September gesê - Clinton het dieselfde idee uitgespreek , en in ewe belaglike terme, op CBS Aandnuus. 'Elke nasie moet óf saam met ons óf teen ons wees', het sy aan Dan Rather gesê. "Diegene wat terroriste huisves, of wat hulle finansier, gaan 'n prys betaal."
Die nag van 10 September 2001, Trump was tydens 'n Marc Jacobs -modeshow in die Meatpacking District in Manhattan, juigend uit die voorry wat hy met Hilary Swank, Sarah Jessica Parker en Monica Lewinsky gedeel het.
Voormalige Inwoner van New York redakteur Tina Brown was ook daar en het sy 'bobbing-custard comb-over' opgemerk, wat sy later in die Washington Post.
Die volgende oggend het Trump langer as normaal in sy woonstel in Trump Tower gebly. boek wat hy bekend gemaak het, genoem Reguit uit die ingewande. Nuusprogrammering het uitgebreek nadat die eerste vliegtuig getref het.
'Ek het die hele ding gesien,' het Trump aan Stern gesê en gesê dat hy vensters het waaruit hy die World Trade Center kan sien. 'Ek bedoel, spesifiek, ek het twee vensters wat op die gebou gefokus is.' Hy het 40 verdiepings na sy kantoor gegaan.
Hy noem Larry Silverstein, die eiendomsmagnaat wat onlangs die huurkontrak van die World Trade Center gekoop het - ''n baie hartseer oproep', sou Trump vertel Real Estate Weekly.
Hy het kortliks met 'n verslaggewer van die New York Times. Randal C. Archibold het 'n verhaal gekry oor die bou van veiligheid in die stad.
'Dit was moeilik om mense oor die telefoon te kry,' het Archibold hierdie week gesê. 'Die telefone was skelm weens die aanvalle. Ek het hom basies gebel omdat ek geweet het dat hy 'n reputasie het dat hy redelik toeganklik is. Ek het gedink dit was 'n goeie skoot. "
Archibold het 'n boodskap by 'n sekretaris agtergelaat. Trump bel vinnig terug.
Trump het gesê hy het gehoor dat baie mense wat in kantore in Wall Street 40 gewerk het, oor hope puin geskarrel het om te vlug. Hy het gesê dat hy en ander eienaars van geboue die veiligheidsmaatreëls moet heroorweeg, maar wys op die moeilikheid om te waak teen 'n aanval uit die lug.
'As hulle met vliegtuie begin handel,' het Trump aan Archibold gesê, 'is dit alles wat u kan doen, behalwe om die lugmag in te haal om dit te kry voordat hulle u kry.'
Wat Archibold van die gesprek onthou, was nie net wat Trump gesê het nie, maar hoe hy dit gesê het.
'Hy was op geen manier bombasties nie,' het Archibold gesê. 'Daar was geen woede of gal in sy stem nie. Ek onthou hy was, dink ek, net soos almal, geskok en verslae oor wat gebeur het. Ek sou nie somber sê nie - maar nie soos u vandag op die veldtog sien nie. Ek kan nie onthou dat hy die soort karakter was wat jy nou sien nie, soort van ... baie kragtig, kom ons noem dit. "
En Trump het die WWOR -onderhoud gedoen, soortgelyk in terme.
'Hierdie land is vandag anders,' het Trump gesê, 'en dit sal vir baie jare anders wees as wat dit ooit was.'
Hy het bygevoeg: 'Ek dink die groot ding wat u regtig sal moet doen, is om nooit te vergeet nie.'
'Hy was wonderlik vir die grootste deel van die onderhoud,' het Marcus gesê, maar die grootste opmerking was gelykstaande aan die kursus vir Trump-'gereed, vuur, mik', het Marcus gesê, 'nooit gereed nie, mik, vuur.'
'Ek dink dit was skielik 'n openbaring vir hom, en dit het gelyk asof hy dit net uit die weg geruim het,' het Rolland Smith, een van die ankers van die dag se dekking oor die aanvalle, hierdie week gesê.
'Ons is almal New Yorkers. Ons het almal 'n onderhoud met hom gevoer, 'sê Brenda Blackmon, die ander WWOR -anker wat die onderhoud gevoer het. 'Dit was 'n skok, maar nie 'n verrassing nie.
Met inbegrip van die oproepe en die onderhoude, het Trump daardie dag nie veel buitengewoon gedoen nie, sê Ross, die prokureur en uitvoerende vise -president van die Trump -organisasie.
'Dit was net 'n dag soos enige ander dag, behalwe dat dit 'n aaklige situasie was,' het hy gesê. 'Ons was besig, en dit het afgeneem.
In Washington sou Clinton se onderneming daardie dag 'n senaatverhoor oor opvoeding in die vroeë kinderjare insluit. Laura Bush, haar opvolger in die Oosvleuel van die Withuis, sou getuig. Met die oog op bespreking oor 'n onderwerp wat haar lewenslange belang was, het Clinton gekies om 'n vrolike geel pak te dra.
Toe sy op CNN sien dat die tweede vliegtuig die suidelike toring tref, terwyl sy met Ann O'Leary, haar wetgewende direkteur, "weet sy dat dit terrorisme is", volgens O'Leary. 'Sy het reeds geweet of vermoed watter terroriste -organisasie dit is. Sy was baie bekommerd oor die vraag of ons land gereed is, en het hierdie kommer uitgespreek oor die oproep en gesê: 'Ek moet dadelik inkom. Ek moet van die telefoon afklim. Ek moet in my motor klim en na die senaat kom. ''
Die Capitol -polisie het mense uit die kongres se kantoorgeboue begin beveel. O'Leary het ongeveer 15 junior personeellede na buite gelei. Clinton se geheime diens Suburban het opgetrek.
'Sy het haar hande effens uitgesteek,' het O'Leary gesê, 'en ons het na haar gekom ...'
Clinton sien Gene Sperling, 'n ekonomiese adviseur van haar man, en bel hom om in haar voertuig te klim. Hy het gekyk hoe sy haar dogter in New York probeer bereik, probeer om FEMA te bereik, probeer om die toenemende nasionale ramp te begryp.
'Dit was soos om te kyk hoe sy elke minuut heen en weer beweeg van elke rol in haar lewe,' het Sperling 'n paar maande later aan John Harris gesê. 'Dan skielik begin die radio -omroeper skree:' Oh my God, die World Trade Tower het in duie gestort, o my God, die World Trade Tower het in duie gestort ... ''
Teen die tyd dat Clinton 'God Bless America' in die vervaagde lig op die trappe van die Capitol sing voordat sy op CNN gaan, het sy nie meer geel gedra nie. Sy het swart gedra.
"Ons kan nie toelaat dat hierdie bose dade ons daarvan weerhou om dit duidelik te maak dat die Verenigde State vasberade is nie," het Clinton aan Karl, die korrespondent van die kongres, gesê, "en ons gaan die president ondersteun."
Die volgende oggend, 12 September, in opmerkings op die vloer van die senaat, het sy gesê: 'My dogter het vir my gesê dat dit een van die dae was waarin die lug heeltemal helder was en daar 'n windjie was en mense by die stembus begin tou staan ​​het. stemplekke omdat dit primêre dag, verkiesingsdag was-'n voortsetting van die verbintenis tot demokrasie en selfregering wat ons onderskei het van elke samelewing wat ooit bestaan ​​het vanweë die lewensduur van ons demokrasie en die wil van ons mense om voortdurend vernuwe onsself. New Yorkers het van 'n tou gestaan ​​om te stem, om in 'n paar uur in die tou te staan ​​om bloed te skenk.
Sy het gesê: 'Ek het my sterk steun uitgespreek vir die president - nie net as die senator van New York nie, maar as agt jaar iemand wat 'n idee het van die laste en verantwoordelikhede wat op die skouers van die mens val president. "
Die middag het sy by haar mede -senator van New York, Chuck Schumer, en ook Charles Rangel, die Demokratiese kongreslid van New York, aangesluit en aan boord gegaan van 'n FEMA -vliegtuig na New York, waar hulle in 'n helikopter geklim het, wat na Ground Zero gevlieg en omring het. bokant die rokende, verdraaide wrak. Clinton beskryf dit "soos 'n toneel uit Dante's Inferno."
'Uit die lug toe ons instroom en na die handelsentrum kyk, sien ek wat lyk soos die poorte van die hel,' het sy gesê. Inwoner van New York. 'Elke gelowige weet dat die bose alomteenwoordig is, en die stryd waarmee ons te kampe het, is om die neiging om geweld teen mekaar te verslaan, te oorkom. My godsdiens begin met die verhaal van een broer wat 'n ander vermoor het. Die menslike natuur gaan ons altyd uitdaag. Maar ek glo dat God 'n doel het, en die uitdaging om mens te wees, is om die goedkoop, maklike lok van die bose te oorkom. "
Op die grond, met 'n chirurgiese masker, het die bytende lug haar longe en oë verbrand toe sy saam met die burgemeester van New York, Rudy Giuliani, en goewerneur George Pataki op die ramptoer toer. Sy haal die laaste trein uit Penn Station voordat dit vir die nag gesluit het.
Twee dae na die aanvalle, in 'n privaat ontmoeting met Republikeinse en Demokratiese kollegas in die Capitol, beskryf sy wat sy gesien het, volgens die New York Daily News, verstik trane. Later ontmoet sy die president in die Oval Office, haar eerste besoek daar sedert sy First Lady was, en Schumer het 'n verbintenis van $ 20 miljard aan federale hulp vir New York alleen gekry - waarvan $ 11 miljard uiteindelik verskaf is. Clinton het aan Bush gesê, Frank Bruni sou skryf, "dat min mense die eensaamheid van die Withuis kon verstaan, maar dat sy dit wel gedoen het, en sy wou hê hy moes dit weet."
Terwyl dit in Washington gebeur het, was Trump in New York, gesien hoe hy naby Ground Zero loop, volgens Nuusdaggeklee in 'n swart pak, 'n wit hemp en 'n rooi das en in sy selfoon praat. 'Nee, nee,' word gehoor hoe hy sê. "Die gebou is weg."
Vier blokke van die webwerf af het hy 'n onderhoud met 'n nuusstasie in Duitsland gevoer.
'Ek het nog nooit so iets gesien nie,' het Trump aan die verslaggewer, Stephan Bachenheimer, gesê. "Die verwoesting. Die menslike lewe wat net gemors is, sonder rede. Dit is 'n vreeslike toneel. Dit is 'n verskriklike gesig. Maar New Yorkers is baie sterk en veerkragtig, en hulle sal vinnig herbou. "
Hy het aan Bachenheimer gesê dat werkers van hom besig was met die herstel. 'Ons het nou baie mans hier onder,' het hy gesê. 'Ons het meer as 100, en nog 125 kom.'
"Mnr. Trump, "het Bachenheimer gevra," wat moet die reaksie op hierdie aanval wees Hoe moet die VSA reageer ...? "
'Wel,' het Trump gesê en in die son gekyk, 'ek dink hulle moet vinnig en effektief reageer. Hulle moet presies uitvind wat die oorsaak was, wie dit gedoen het, en hulle moet agter hierdie mense aanloop, want daar is geen ander keuse nie. " Hy het gepraat oor die uitdaging om so 'n aanval te voorkom. 'Mense was bereid om te sterf', het hy gesê, 'en as hulle bereid is om te sterf, en as hulle bereid is om kamikazes te wees, is daar baie min wat jy daaraan kan doen.'
In 'n onderhoud vandeesweek uit Frankryk, waar Bachenheimer vakansie gehou het, het hy gesê dit lyk asof Trump haastig is. 'Hy het gesê:' Hoe lank neem dit? Ek het baie min tyd, '' het Bachenheimer gesê. Toe beantwoord hy vrae langer as wat verwag is.
Die kameraman, Markus Zeffler, het gesê dit is dikwels moeilik om VIP-Amerikaners te laat instem om op buitelandse TV-stasies te gaan. Dit, onthou hy, was nie die geval met Trump nie. Zeffler het aan Trump gesê hul stasie was soos die Duitse CNN. 'Dit was nie moeilik om hom te oortuig om aan te gaan nie,' het hy gesê.
Die volgende dag, 14 September, het Clinton saam met haar man en vier ander voormalige presidente by 'n gebedsdiens in Washington se Nasionale Katedraal aangesluit.
Maandag die volgende week reis sy na New York, waar sy gereed was om die New York-aandelebeurs weer oop te maak.
Trump het daardie dag telefonies met 'n verslaggewer van die New York Post oor wat by Ground Zero moet gebeur.
'Sodra hulle dit klaargemaak het - en dit gaan 'n baie lang proses wees - sal ons almal 'n beter idee hê van wat op die webwerf gedoen kan word,' het hy gesê. 'Die huidige ingesteldheid is om nuwe torings op te rig, en ek stem daarmee saam.'
Maar dit moet nie presiese replika's wees nie, het hy bygevoeg.
'Om reguit te wees, dit was nie wonderlike geboue nie,' het Trump gesê. 'Hulle het eers verlede Dinsdag groot geword met hul afsterwe.'
Clinton, dit is nou duidelik, sou een ding regtig verkeerd wees in die weke en maande na 11 September.
Nicholas Lemann van die Inwoner van New York het haar einde September in Washington ontmoet en gevra of sy dink dat die aanvalle in 'n sekere sin 'n verenigende krag sou wees-as die diaboliese verwoesting van die dag die nasionale debat van uiterste polarisasie en woede teen die regering sou bevry.
'Ek dink die antwoord is dat ons die regering in aksie gesien het,' het sy gesê. 'Dit was nie 'n abstrakte doelwit van ons ontevredenheid nie. Dit was die brandbestryders. Dit was die nooddienswerkers. Dit was die verkose amptenare wat leidend en vertroostend was. Dit het 'n menslike gesig gehad. En nou, as ons kyk na die oorlog teen terrorisme, vra ons ons af: hoe versterk ons ​​veiligheid? Miskien moet die regering meer doen. Hoe kan ons hierdie terroriste uitroei? Die regering moet met die planne, intelligensie en hulpbronne vorendag kom. Ons het die luukse gehad - sommige sou sê die mislukking van historiese begrip - na die einde van die Koue Oorlog, wat mense die idee gegee het dat hulle nie 'n regering nodig het nie, of dat hulle dit net op die mees rudimentêre manier nodig gehad het, en daar was 'n gesamentlike gevoel van misverstand oor wat die regering is en doen. "
In haar eerste memoires, Lewende geskiedenis, wat in 2003 gepubliseer is, skryf sy: 'Die September -oggend het my verander ...'
En in 'n onderhoud in 2006, sou sy sê: 'Ek het hierdie oorweldigende gevoel van verlies en toewyding en plig gevoel om alles te doen wat ek kon doen ...'
Trump, aan die ander kant, sou die Chicago Sun-Times 'n week na die aanvalle kyk hy na ontwerpopsies in die beplanning van sy toring in die stad, "sommige hoog, sommige nie so hoog nie," het hy gesê. 'Hoë geboue maak die argitektuur in Chicago en New York wonderlik.' (Dit is nie die manier waarop die argitekte dit onthou het nie, het een van die argitekte later gesê, die Chicago Tribune berig Trump se verteenwoordigers wou nie meer hê dat die toring "die hoogste gebou ter wêreld moet wees nie. Korter sou beter wees. ")
Nie twee maande na die aanvalle nie, het Trump 'n toespraak gehou vir gegradueerdes van die Wharton Business School Real Estate Weekly. In die vraag-en-antwoord-sessie het een van hulle aan Trump gesê dat hy net voor 11 September 'n woonstel gekoop het naby wat in Ground Zero verander het.
"Wat moet ek nou doen?" vra hy.
("Na die aanvalle het sommige mense en maatskappye New York verlaat, maar ek het nooit oorweeg om te verhuis nie," sou hy later sê.)
In 2004 sou Trump sê Besoek'Ek sou harder gewees het teen terrorisme. Bin Laden sou lankal gevang gewees het. " In 2008, in sy boek Moet nooit opgee nie, het hy opgemerk dat hy 'n aanval voorspel het 'die jaar voordat dit in 'n ander boek van hom gebeur het, Die Amerika wat ons verdien- en hy het min of meer gesê dat hy "oortuig is dat ons die gevaar loop vir die soort terreuraanvalle wat die bombardement van die handelsentrum sal veroorsaak" - in 1993 - "lyk soos kinders wat met vuurwerke speel." Hy het ook geskryf: 'Wat ook al hul motiewe - fanatisme, wraak - is genoeg om te sê dat baie mense in 'n ry sou staan ​​vir 'n slag by 'n selfmoordmissie in Amerika. Op die 12de herdenking het hy op Twitter gesê: 'Ek wil my hartlike wense uitspreek aan almal, selfs die haters en verloorders, op hierdie spesiale datum, 11 September.' (Hy sou die tweet twee jaar later in die middel van sy presidensiële veldtog uitvee.)
Gedurende die huidige presidensiële veldtog het Trump en Clinton albei oor 11 September gepraat.
Trump het tydens 'n byeenkoms verlede herfs in Ohio gesê dat hy 'getuie' was van mense wat uit die torings spring uit sy woonstel, vier kilometer noord in Manhattan. Hy het valslik gesê dat hy ook Moslems in New Jersey gesien het wat die aanvalle vier. 'Die World Trade Center het tydens u broer se bewind afgekom,' het Trump aan Jeb Bush gesê tydens 'n debat in die voorverkiesings. Hy het gesê in Augustus sou sy Moslemverbod 9/11 - aansienlik ander retoriek van sy onderhoude vroeg met WWOR, die New York Times en Duitse TV.
'Niemand van ons', het Clinton tydens 'n geleentheid in New York in Maart gesê, 'wat die 9/11 en die nagevolge daarvan geleef het, sal ooit die lewens vergeet, Manhattan verwoes in puin, giftig stof en puin wat reën, en die vele voorbeelde van heroïsme wat ons gesien het. "
'Ek is sedert 9/11 daarop gefokus om terrorisme te verslaan,' het sy tydens 'n geleentheid in Kalifornië in Junie gesê. Sy reis na Ground Zero, 'het sy gesê,' was so naby aan die beskrywing van die hel as wat ek ooit weer sal sien ', en voeg by dat dit' vir my baie beteken 'om saam met die president in die kamer te wees toe Amerikaanse magte Osama vermoor het bin Laden in 2011.
Maar op die eenjarige herdenking, op 11 September 2002, toe die herinneringe aan die aanvalle nog steeds rou was, was Clinton een van die politici en hooggeplaastes wat die name van die dooies tydens die seremonie op Ground Zero gelees het.
In 'n onderhoud met NPR, het sy gesê: 'Ek hoop dat ons ons krag en ons sukses sal gebruik om 'n vreedsamer wêreld te bou waar ons meer vennote in plaas van terroriste het, waar ons besef dat daar groot verantwoordelikheid met groot verantwoordelikheid kom, en dat ons gee waardering aan ons kinders vir die buitengewone seëninge wat ons hier in ons land geniet en soms as vanselfsprekend aanvaar. "
Trump daardie dag was nie op NPR nie.Hy was op die program van Howard Stern. Dit is 'n onderhoud wat laat aandag geniet het omdat Stern vir Trump gevra het of hy ten gunste is van die inval in Irak, en Trump geantwoord het: 'Ja, ek dink so.' Gedurende hierdie veldtog het Trump aangedring - in teenstelling met die stelling - dat hy altyd die inval teenstaan. Maar voordat Stern dit vir hom gevra het, het die uitdagende gasheer hom iets anders gevra.
'Die belangrikste vraag wat ek u op 'n dag soos vandag kan stel, is waarskynlik: Waar is Melania en is sy kaal?' Stern gesê.
'Wel,' antwoord Trump, terwyl die name van die dooies by Ground Zero gelees word, 'is Melania nou in die bed - ek is in my kantoor - en of sy naak is of nie, is ek nie 100 persent seker nie . "
Die reaksie op 9/11 duur voort in sy 14de jaar. Die World Trade Center Health Program (WTCHP), 'n langtermyn-moniterings- en behandelingsprogram wat nou gefinansier word deur die Zadroga-wet van 2010, bevat ongeveer 60,000 World Trade Center (WTC) rampbestuurders en lede van die gemeenskap ("oorlewendes"). Die doel van hierdie oorsig is om verskeie elemente te identifiseer wat 'n kritieke impak gehad het op die evolusie van die WTC-reaksie en, direk of indirek, die gesondheid van die WTC-blootgestelde bevolking. Dit ondersoek verder pogings na die monitering van rampe, onlangse wetenskaplike bevindings van die WTCHP en 'n paar implikasies van hierdie ervaring vir deurlopende en toekomstige omgewingsrampoptrede.
Deursigtigheid en responsiwiteit, veiligheid van die werf en opleiding van werknemers, evaluering van akute en chroniese blootstelling en die ontwikkeling van kliniese kundigheid is onderling verbind elemente wat die doeltreffendheid van rampreaksie bepaal.
Selfs in 'n betreklik goeie omgewing bly uitdagings met betrekking tot die toewysing van gepaste aandag aan kwesbare bevolkings en die integrasie van behandelingsreaksie op beduidende mediese en geestesgesondheidskompleks gebiede van voortgesette programmatiese ontwikkeling.
Copyright © salvadoryoscar.com | Het konstruksiewerkers in die wolkekrabbers in New York industriële stappe gedoen oor veiligheidsprobleme?...