Geskryf deur Marlise Schoeny
Trourok lyfie, ongeveer 1836. Die Ohio State Historic Costume & Textiles Collection
'N Trourok verteenwoordig veel meer as net 'n rok. Dit is ook die vergestalting van 'n droom, " het Vera Wang gesê.
Vir die meeste Amerikaanse bruide word daardie droom verwesenlik in 'n pragtige wit trourok. Dit is 'n skynbaar tydlose tradisie wat dikwels die middelpunt van klein dogtertjies se troufantasieë is. In 2018 het ongeveer 83% van die bruide wit rokke gedra op hul groot dag, volgens a opname deur Brides Magazine. So 'n oorweldigende statistiek laat die vraag ontstaan: waarom assosieer ons wit met trourokke? En hoe lank bestaan ​​hierdie tradisie?
Godey's Magazine en Lady's Book, 'n toonaangewende 19de-eeuse vrouepublikasie, het dit aangespreek in 'n artikel oor die "Etiket van Trousseau"In hul uitgawe van Augustus 1849. 'Custom, van oudsher af, het op wit besluit as 'n bruidsjurk se regte kleur, tekenend van die varsheid en suiwerheid van meisies,' het hulle geskryf.
Alhoewel dit 'n lang geskiedenis van bruidswit impliseer, is dit nie waar nie. Destyds was wit nog net ongeveer nege jaar 'n gewilde trourok-mode - streng onder die goed to-do.
Wanneer en waar het die wit trourok dan ontstaan? As kurator by Die Ohio State University se versameling historiese kostuums en tekstiele, Ek is dikwels hierdie vraag gevra, en my navorsing die soeke na 'n antwoord ingesluit.
Die praktyk spoor waarskynlik meer as 2,000 jaar terug, met wortels in die Romeinse Republiek (509 vC - 27 vC) toe bruide 'n wit tuniek aangehad het. Die kleur wit het suiwerheid voorgestel, wat beide die kuisheid van 'n vrou en haar oorgang na 'n getroude Romeinse matrone simboliseer. Dit is ook geassosieer met Vesta, die maagdelike godin van die haard, die huis en die gesin wat bedien is deur tempelpriesteresse, geklee in kenmerkende wit klere.
Na die val van die Romeinse Ryk het wit huweliksklere uit die mode geval. Van die Middeleeue af tot in die middel van die 19de eeu het die meeste bruide hulle eenvoudig gedra beste rok of 'n nuwe toga gekoop wat weer gedra kan word. White was eenvoudig nie 'n praktiese keuse in 'n wêreld sonder lopende water nie - of waar wasgoed met die hand gewas is nie.
'N Koninklike troue het die moderne neiging in wit bruidsklere aangewakker. Koningin Victoria het besluit om die koninklike tradisie van kroonskleed te dra toe sy op 10 Februarie 1840 met prins Albert trou. In plaas daarvan het sy 'n modieuse wit japon gedra wat verskyn in koerante en tydskrifte rondom die wêreld.
Die styl en kleur van haar toga is oor die vastelande heen gekopieër, aangesien vroue daarna streef om soos die jong, aantreklike koningin te lyk - net soos die publiek vandag bekendes navolg. Die dra van 'n wit trourok het 'n teken geword van rykdom en status eerder as maagdelikheid. Slegs ryk bruide kon 'n wit syrok dra, aangesien hulle op skoon, elegante plekke getroud is wat gedurende die middel van die 19de eeu van die industriële era van die lewe verwyder is.
Hierdie toga was eintlik room of ivoor, wat meer vleiend vir die gelaatskleur was. Die briljante wit trourok sou eers in die dertigerjare in Europa en Noord-Amerika gewild geword het en sou nie regtig tot die Tweede Wêreldoorlog in die openbare bewussyn gewortel word nie.
Hierdie klassieke japon uit die 1950's, gedra in 1957 deur 'n bruid genaamd Rita Jane Elliott, is 'n tipiese voorbeeld van na-oorlogse styl. Dit is gekoop by Madisons, 'n gesogte vroueklerewinkel in Columbus, Ohio en inie-gekombineerde sy, taffeta, paillette en pêrels. Die Ohio State Historic Costume & Textiles Collection
Met Amerikaanse oorlogsrantsoene en 'n oplewing van troues toe Amerikaanse soldate van voor af teruggekeer het, het die oorlog veranderinge in die ontwerp van trourokke laat ontstaan. In 1943, terwyl die oorlog nog gewoed het, het die federale Beperkingsbevel 85 voorgeskryf dat slegs een en driekwart meter materiaal gebruik kon word om 'n rok te skep.
Die Amerikaanse vereniging vir bruidvervaardigers het gelobbyd vir vrystelling, met die argument dat dit belangrik was vir die algemene moraal van burgers. Na 'n studie van 2,000 XNUMX bruide het hulle beweer dat 'Amerikaanse seuns oorlog toe gaan en waarvoor veg hulle, behalwe die voorreg om op 'n tradisionele manier te trou? Hulle veg vir ons lewenswyse, en dit is deel van ons lewenswyse. "
Hulle was uiteindelik suksesvol, en die beperkingsbevel het trourokke vrygestel. Maar sy was moeilik om te vind; die oorlog met Japan het handelsroetes ontwrig. Daar was ook 'n tekort aan nylon, omdat dit in die plek van sy gebruik word om valskerms te vervaardig. Die meeste trourokke van daardie jare was gemaak van asetaat - behalwe die wat in 'valskerm-troues' gedra is. Sommige soldate het, soos B-29-vlieënier, majoor Claude Hensinger, die valskerms gehou wat tydens die oorlog en later hul lewens gered het die materiaal aan hul verloofde gegee 'n toga te maak.
Alhoewel die eerste verslae van bruide wat in wit geklee is, ver terugstrek tot in die annale van die geskiedenis, het dit die afgelope 80 jaar eers standaardmode geword. Met die aankoms van kant-en-klaar-klere kon bruide bekostigbare massaproduksie-toga's bestel op grond van die monstergroottes wat dan daarvoor aangebring is: 'n pasgemaakte toga teen 'n gereed-vir-gebruik-prys. 'N Groot, tradisionele troue met die bruid in 'n wit trourok in prinsesstyl, het 'n simbool van die Amerikaanse droom geword.
Vanaf die Tweede Wêreldoorlog tot aan die einde van die 20ste eeu, die wit toga versinnebeeld voorspoed, maagdelikheid en 'n lewenslange verbintenis tot een persoon. Vir die meeste mense van vandag is hierdie betekenisse weg.
Wit is nou die oorweldigende keuse vir die meeste Amerikaanse bruide, met 4 uit 5 wat verkies om in 'n wit toga, 'n soort bruidsuniform, in die gang af te loop. Dit het 'n ikoniese simbool van troues geword, 'n verwagte deel van die viering, en hoewel ek die relatiewe kort geskiedenis van die tradisie van 'n wit troue geken het, was dit ook my keuse.
Marlise Schoeny, assistent-kurator van die Ohio State Historic Costume & Textiles Collection, aanvullende instrukteur vir die Columbus College of Art and Design, Die Ohio State University