Geskryf deur Timothy Joseph
Mitch McConnell, hoof van die Senaat, van Kentucky, wat die GOP-reaksie gelei het in die vervolging van vervolging, verlaat die Senaatvloer op 4 Februarie 2020. Alex Edelman / Getty Images
Die Amerikaanse Senaat het het sy uitspraak gemaak in die aanklagsaak van president Donald Trump, die president vrygespreek. Twee-en-vyftig van 53 senatore in die Republikeinse meerderheid het gestem om die president vry te laat weens die misbruik van magsklag, en al 53 Republikeinse senatore het gestem om vry te staan ​​op die belemmering van die Kongres.
Al 47 Demokratiese senatore het gestem om die president op albei aanklagte te skuldig bevind. Senator Mitt Romney van Utah was die enigste Republikeinse wat vir misbruik van mag skuldig bevind het.
Die republikeinse senatore se vinnige vrylating van Trump is miskien die mees dramatiese stap in hul kapitulasie aan die president die afgelope drie jaar.
Die proses, soos ek geskryf het in die Gesprek verlede herfs, word daar aan die antieke Romeinse senaat voldoen aan die outokratiese heerskappy van die keisers en die transformasie daarvan in 'n liggaam wat grootliks afhanklik is van die keiser se grille.
Saam met die senatoriale fealty wat weer te sien was, was daar nog 'n ontwikkeling wat die era van die transformasie van die Romeinse Republiek in 'n outokratiese staat verbind met die voortdurende politieke ontwikkelinge in die Verenigde State. Dit is 'n ontwikkeling wat kan wys waarheen die land op pad is.
Leier is die staat
Trump se advokate het aangevoer dat die president se persoonlike posisie onlosmaaklik is van die van die land self. Dit is soortgelyk aan die gedagte wat tydens die opkoms van die man bekend gestaan ​​het Rome se eerste keiser, Augustus, wat van 31 vC tot 14 nC aan bewind was.
Trump se verdedigingsadvokaat Alan Dershowitz het aangevoer dat "magsmisbruik" deur die president nie 'n onmeetbare misdryf is nie. 'N Sentrale deel van Dershowitz se argument was dit 'Elke openbare amptenaar wat ek ken, glo dat sy verkiesing in die openbare belang is' en dat 'as 'n president iets doen wat hy glo hom sal help om in die openbare belang verkies te word, dit nie die soort quid pro quo kan wees nie vervolging. "
Hierdie onvermoë om die persoonlike belange van 'n leier te skei van die belange van die land wat hy of sy lei, het kragtige eggo's in antieke Rome.
Daar het nooit 'n formele verandering van 'n republikeinse stelsel na 'n outokratiese stelsel plaasgevind nie. Inteendeel, daar was 'n erosie van die republikeinse instellings, 'n konstante kruip oor dekades van outoritêre besluitneming, en die konsolidasie van mag binne een individu - almal met die naam "Republiek" behoue.
Toesig word teistering
'N Groot deel van Rome se verval in eenmansheerskappy kan waargeneem word in 'n reeks ontwikkelings gedurende die tyd van Augustus, wat geen formele monargiese titel gehad het nie, maar slegs die vae benaming' prinses 'of' eerste onder gelykes '.
Maar in werklikheid het die senaat hom die mag ("imperium" in Latyn) van Rome gesedeer oor die militêre mag van Rome en die mag van die tradisie om wetgewing te veto. Elkeen van hierdie magte het hom ook verleen immuniteit van vervolging. Hy was bo die wet.
Augustus se posisie het hom dus presies die vryheid van toesig gegee - of wat Trump noem "Presidensiële teistering" - dat die president eis. Sulke immuniteit is ook die soort waarna Richard Nixon gewag het, veral beroemd in sy verklaring ná die presidentskap dat "as die president dit doen, beteken dit dat dit nie onwettig is nie. "
In Augustus se tyd het die idee ook ontstaan ​​dat die "prinspitte" en die Romeinse staat in 'n groot mate dieselfde is. Die identiteit van die een was besig om onlosmaaklik van die identiteit van die ander te word.
So, byvoorbeeld, onder Augustus en dan sy opvolger Tiberius, beledigings teen die keiser kan beskou word as verraad teen die staat, of, meer amptelik, teen "die majesteit van die Romeinse volk."
'N Kritikus van die "prinspitte" - of dit nou in is vleiende woorde of in die onbehoorlike behandeling van sy beeld - was onderhewig aan vervolging as 'n 'vyand van die volk'.
'N Fisiese demonstrasie van die opkomende unie van die "prinspitte" en die staat het ontstaan ​​in die konstruksie van 'n Tempel van Roma en Augustus in stede regoor die Middellandse See-streek.
Hier is die verpersoonliking van die staat as 'n godin, Roma en die "prinses" Augustus ten nouste saamgevoeg en, boonop, saam verheerlik. Die boodskap wat deur so 'n paring oorgedra is, was duidelik: indien nie heeltemal een en dieselfde nie, is die "prinses" en die staat intiem geïdentifiseer en het hulle 'n spesiale, volgehoue ​​gesag deur hul vakbond.
Baie hoër-ups in die Trump-administrasie, van die Staatssekretaris Mike Pompeo aan voormalige sekretaris van energie Rick Perry aan die voormalige perssekretaris Sarah Huckabee Sanders, het in die openbaar van Trump as 'n goddelike gekose figuur gepraat. En Trump het self vroeër vanjaar verklaar, 'Ek glo regtig dat ons God aan ons kant het. "
Tot op hede is daar egter nog nie 'n Temple of Lady Liberty en Trump volgens die tempel van Roma en Augustus gebou nie.
Maar die verhoor van die Senaat het ons gewys hoe ver die identifikasie van leier en staat in die Trump-era beweeg het. 'N Sentrale deel van die president se beskuldigingsverdediging is, soos ons gesien het, dat die persoonlike wil van die president nie onderskei kan word van die wil van die staat en van die bevolking nie.
Sal die goedkeuring van die Senaat deur die GOP deur hierdie verdediging 'n weg baan vir meer van die manifestasies en gevolge van outoritarisme? Die geval van die vinnige insinking van die Romeinse Republiek na 'n outokratiese regime wat as 'n republiek optree, wys hoe maklik die transformasie kan plaasvind.
Timothy Joseph, medeprofessor in klassieke kunstenaars, Kollege van die Heilige Kruis
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Is die VSA parallelleer hoe die Antieke Rome se Republiek gesterf het?