Ewenwel, wat ek eintlik wou sê, is dat ek vir Danie Botha eintlik moes gesê het dat die enigste Afrikaanse hondevers waarvan ek bewus was dié een van Jan F.E. Celliers is: Sien asb. webblad vir meer detail en facebook cool capital 2014. (Jy sal my nou nie glo nie – maar dis alles goed wat ek onthou van laatnag gesprekke lank gelede met N.A. Liebenberg.) “Horison”, tesame met woorde soos “end” en “einde”, is ’n goeie handvol kere of meer in die bundel raak te lees. ’n Mens sou kon redeneer dat die afkappingsteken (of dan – teengesteld in funksie – koppelteken), soos ’n soort horison funksioneer – ómdat dit op die grens (of “kaplyn” – dié woord duik ook in die bundel op) tussen die hier en die anderkant funksioneer. Fischer (1964:6) skryf aan die einde van die inleiding dat haar doel met die teks is om “ … alles wat tot beskawing van die boerevroue nodig geag word, op te teken.” Hier sien sy haar enersyds dus as optekenaar/woordvoerder (wat alreeds ’n leser of toehoorder impliseer), maar andersyds is dit duidelik dat hierdie uitspraak ironies bedoel is en dat sy haar lesers wil rig om die teks ook op hierdie vlak te ontvang. Met “beskawing” verwys sy natuurlik op skel ironiese wyse na die vroue se ontberinge in die konsentrasiekampe, en die ingreep daarvan op hulle lewens.