Maar, interessant genoeg, het die huiskat se wilde voorouers nie saam-saam gejag of vir hul eie veiligheid in ’n trop saamgelewe soos die voorouers van die hond nie. Dit kan die rede wees, reken waarnemers, waarom katte nie die begeertes van mense "begryp" soos honde dit doen nie.
DIE kat wat altyd terugkom, het, soos ons hierbo gesien het, al spreekwoordelik geword—en ook lankal reeds ’n liedjieskrywer tot ’n treffer geïnspireer:
Dit lyk of daar by dié diere verskillende faktore in die spel moet wees wat hulle so besonder rigtingvas maak. Só vertel Desmond Morris in sy boek Cat Watching van ’n Duitse dierkundige se proefneming met huiskatte. Hy het hulle in bokse gelaai en kruis en dwars met kronkelpaaie in hul tuisstad met hulle rondgery en hulle toe iewers in ’n stikdonker doolhof afgelaai.
BO: Katte-kamoeflering. Met sy strepe verdwyn hy byna tussen die klippe waarop hy lê. Hierdie verlangse neef van die huiskat is ’n oselot, ’n soort tierkat van Suid- en Sentraal-Amerika.