Hoe kan ons help dat ons kleuters hulle roetine oorleef? – Schink
Hoe kan ons help dat…
Baie van die aandag oor roetine en skool wat begin gaan na die ouers toe, soos in my vorige blog. ‘n Kind wat dalk begin by ‘n nuwe skool of net die aanpassing word die fokus op die ouers gesit. Vandag wil ek die fokus by jou kind sit.
Hoe ons moet aanpas, dat die aanpassing vir ons groter is as vir die kind of ons maak grappies dat ons mammas meer huil as die kleuter wat in die vreemde plek in wals sonder worry en sê, bye.
Maar ek het die week met my man sit en gesels oor hoe dit ons kinders raak…hulle lyk heeltmal fine maar is hulle? Kan ons hulle help “cope” by die huis?
Ek het besef as ons ons seuntjie by die skool gaan haal is daar sekere fases wat ons elke dag deur gaan en die fases kan ‘n posetiewe uitwerking hê of totaal in ‘n tornado uitdraai waar almal net bid vir slaaptyd. Die is redelik in ons hande elke liewe dag.
Hierdie fases lyk so:
By die huiskom:
Gewoontlik as ons by die huis stop is daar ‘n klomp goed wat uitgepak moet word.
Sodra die kar stop kry elkeen sy werkie… die ene dra sy tas en sit dit daar neer… die een dra water bottles die ander een haal die werks tasse uit ens…
So weet elkeen wat word van hulle verwag en niemand hoef iemand te soebat of smeek nie… niemand voel in die pad nie.
As dit nie so is nie word daar uit die kar gestorm en almal val oor almal om by die huis in te kom. Mamma of pappa lyk soos ‘n pakdonkie wat êrens uit die pad gehardloop word en dit is ‘n gemors.
Ek dink elke mamma het al na ‘n rowwe inkopie episode neergeval op die bank met ‘n koppie koffie en sal net stilte en “debriefing” geniet… Nie omdat die inkopies noodwendig sleg was nie net omdat jy ‘n oomblik wil neem om alles reg te pak in jou brein wat gebeur het.
Wel ek het agter gekom ons kleuter het dit ook nodig en hy het hulp nodig om dit te kan doen.
Ek het gesien as ons by die huis kom kom na skool en alles net aangaan raak sy kop in oorstimulasie “mode” ek moet hom tyd gee …hetsy ‘n puzzle, ‘n stuk papier met n potlood, lê op die gras en kyk vir die wolke of enige so aktiwiteit net vir 10min dat hy net die dag verwerk op sy manier… afskakel en besef ek is nou by die huis ek kan ontspan.
Takies en geslesies:
Gewoonlik daaruit begin geselsies ontwikkel.
Hy het nou klaar sy dag verwerk en nou kan hy/sy op hulle eie manier vir jou dinge vertel wat by die skool gebeur het in plaas van ons as mammas/pappas wat hulle peper met vrae.
“Wat het jy gemaak?”
“Watse maaitjie het jy mee gespeel?”
“Wat sê jou juffrou?”
“Was jy soet?”
…ughhhhh ek sou mal raak as my ma my elke dag ‘n onderhoud laat doen het in die kar of by die huis voordat ek self die dag verwerk het en tog is ek 99% skuldig hieraan en moet ek ‘n doelbewuste keuse neem om dit nie te doen nie. Maar steeds “fail” ek partykeer.
Hierso het ek ook gevind dit is ‘n goeie tyd om vir hom/haar te vra om sy kosblik vir my in die wasbak te gaan sit en sy wasgoedmandjie na die wasmasjien toe te vat dat ek sy broodjies kan maak en wasgoed kan was.
Tyd saam spandeer:
Die fase is ook gewoontlik ‘n spontane oomblik wat uitloop uit die geselsies.
Hierso vra ek gewoontlik waarvoor is almal lus omte eet. Wat soek hulle op môre se broodjies en 90% van die tyd kry ek ‘n helpertjie in die kombuis wat weer verwys na my vorige blog
Hier vloei die stories en vind ek baie meer skool stories uit. Ek weet nie aldag wat is waar en wat is fantasie nie maar dit is verseker baie meer as wat ek sou kon weet deur my “onderhoud” vrae te vra.
Ons drink hierso gewootlik ‘n koppie koffie en tee saam en kry gou huis takies saam afgehandel pak tasse vir die volgende dag, broodjies, klere ens.
So voel jou kleuter deel van die huis en nie net in die pad nie onthou hulle het nie in ‘n hotel in ge“book” nie hulle is aktiewe deelnemers van die huis.
Dan die belangrikste deel van die aand.
Ontspan saam.. Ek sukkel baie hiermee… Wanneer almal ontspan wil ek gou ander dinge begin doen soos kaste regpak of skottelgoed was en ek het besef die is nie die tyd daarvoor nie geniet ‘n storie saam die kinders , speel saam hulle, wees verveeld saam met hulle ontspan saam as gesin.
Hierso sal eet en bad tyd ook inval.
Laaste deel; waar elkeen nag gesê word, storie gelees word, in die bed gesit word en alles afsluit vir die aand.
Hierna kan ek my skottelgoed was en kaste regpak.
Dit vat twee ure van my dag indien so baie waar ek tyd saam my kinders doelbewus deurbring en deponeer in ‘n rustige aand eerder as twee ure se skree en baklei die hele aand lank en almal is ongelukkig wanneer dit by bed tyd kom.
Ek het besef eintlik is net stap een moeilik om toe te pas en daarmee moet ek doel bewus wees…maar as ek dit toepas dan vloei die res van die aand natuurlik een uit na die volgende en ‘n hele warwoel kan uitdraai in ‘n geniet mekaar lewenstyl waar almal ‘n plekkie het waar hulle kan behoort.
Ons kinders is boompies…hulle kan geplant wees in ‘n pot…hulle kan uitgeplant word in ‘n bedding. Maar een ding is belangrik ons as ouer het ‘n verantwoorlikheid om hulle te “nurture” en beskerm dat hulle nie breek nie al raak die toestande dalk moeliker en erger. Eendag is hulle ‘n sterk boom wat alle soorte weer toestande kan hanteer sonder ons hulp. Maar tot dan het ons ‘n verantwoordlikheid om hulle bytestaan, ondersteun en nie op te “piep” nie.
Category: Mamma PraatBy Schinkman January 29, 2020
PreviousPrevious post:Terug skool toe… mamma oorleef jou roetine…NextNext post:Hoe hanteer jy jou kind se emosies?