Hoe om inkomste en welvaart ongelykheid te krimp
Sommige ongelykheid van inkomste en rykdom is onvermydelik, indien nie nodig nie. As 'n ekonomie goed moet funksioneer, het mense aansporings nodig om hard en innoverend te werk.
Die relevante vraag is nie of inkomste en rykdom ongelykheid goed of sleg is nie. Dit is hoe laat word hierdie ongelykhede so groot dat dit 'n ernstige bedreiging vir ons ekonomie, ons ideaal van gelyke geleenthede en ons demokrasie inhou.
Ons is naby of het reeds daardie punt bereik. Soos die Franse ekonoom Thomas Piketty ongetwyfeld in sy "Kapitaal in die twintigste eeu, "Ons gaan terug na vlakke van ongelykheid wat nie gesien is sedert die vergulde era van die laat 19-eeu nie. Die disfunksies van ons ekonomie en politiek is nie selfkorrigerende wanneer dit kom by ongelykheid nie.
Maar 'n terugkeer na die Vergulde Ouderdom is nie onafwendbaar. Dit is ons plig om onsself te wy aan hierdie diaboliese tendens omkeer. Maar ten einde die stelsel te hervorm, het ons 'n politieke beweging vir gedeelde welvaart nodig.
Hiermee 'n kort opsomming van wat gebeur het, hoe dit die grondslae van ons samelewing bedreig, waarom dit gebeur het en wat ons moet doen om dit om te keer.
Die data oor die verbreding van ongelykheid is merkwaardig en ontstellend duidelik. Die kongres se begrotingskantoor het gevind dat tussen 1979 en 2007, die aanvang van die Groot Resessie, die gaping in inkomste na federale belasting en oordragbetalings, meer as verdriedubbel tussen die top 1 persent van die bevolking en almal anders. Die na-belaste inkomste na die oordrag van die top 1 persentasie het met 275 persent toegeneem, terwyl dit minder as 40 persentasie vir die middel drie kwintiele van die bevolking en slegs 18 persent vir die onderste kwintiel toegeneem het.
Die gaping het voortgegaan om te vergroot in die herstel. Volgens die Sensusburo val median familie en mediaan huishoudelike inkomste, aangepas vir inflasie; terwyl volgens die data wat deur my kollega Emmanuel Saez ingesamel is, die inkomste van die rykste 1-persentasie met 31-persentasie gestyg het. Trouens, Saez het bereken dat 95 persent van alle ekonomiese winste sedert die herstel begin het na die top 1 persent.
Rykdom het selfs meer gekonsentreerd as inkomste geword. 'N April 2013 Pew Research Center verslag het bevind dat van 2009 om 2011, "die gemiddelde netto waarde van huishoudings in die boonste 7 persent van rykdom verdeling het met 'n geskatte 28 persent, terwyl die gemiddelde netto waarde van huishoudings in die laer 93 persent gedaal 4 persent. "
Hoekom dit ons samelewing bedreig
Hierdie tendens bedreig nou die drie grondstene van ons samelewing: ons ekonomie, ons ideaal van gelyke geleenthede en ons demokrasie.
Die ekonomie. In die Verenigde State, verbruikersbesteding verantwoordelik vir ongeveer 70 persent van die ekonomiese aktiwiteit. As verbruikers nie oor voldoende koopkrag beskik nie, het ondernemings geen aansporing om bykomende werkers uit te brei of te huur nie. Aangesien die rykes 'n kleiner deel van hul inkomste as die middelklas en armes bestee, is dit redelikerwys dat 'n groter en groter deel van die land se totale inkomste na bo gaan, die verbruikersvraag word gedemp. As die middelklas gedwing word om te leen om sy lewenstandaard te handhaaf, kan daardie demping skielik kom - wanneer skuldborrels bars.
Oorweeg dat die twee piekjare ongelykheid oor die afgelope eeu, toe die top 1-persentasie meer as 23-persentasie van die totale inkomste verdien het, was 1928 en 2007. Elk van hierdie tydperke is voorafgegaan deur aansienlike stygings in lenings, wat in die groot ongeluk van 1929 geëindig het en die naby-ineenstorting van 2008.
Die anemiese herstel wat ons nou ervaar, is direk verwant aan die daling in die mediaan huishoudelike inkomste na 2009, tesame met die onvermoë of onwilligheid van verbruikers om bykomende skuld en banke aan te neem om dit skuldvuldig te finansier, gegewe die skade wat deur die uitbarsting veroorsaak word. skuldborrel. Ons kan nie 'n groeiende ekonomie hê sonder 'n groeiende en lewendige middelklas nie. Ons kan nie 'n groeiende middelklas hê as byna al die ekonomiese winste na die beste 1-persentasie gaan nie.
Gelyke geleentheid. Verbreding van ongelykheid uitdagings ook die land se kern ideaal van gelyke geleenthede, want dit belemmer opwaartse mobiliteit. Hoë ongelykheid korreleer met lae opwaartse mobiliteit. Studies is nie afdoende omdat die spoed van opwaartse mobiliteit moeilik is om te meet.
Maar selfs onder die onrealistiese aanname dat sy snelheid vandag nie dertig jaar gelede anders is as wat dit dertig jaar gelede was nie, kan iemand wat vandag in 'n arm of laer middelklas familie gebore is, op dieselfde tempo as drie dekades gelede opwaarts beweeg - toenemende ongelykheid stamp nog steeds opwaartse mobiliteit. Dis bloot omdat die leer nou baie langer is. Die afstand tussen sy onder- en boonste spore, en tussen elke ry langs die pad, is veel groter. Enigeen wat teen dieselfde spoed as voorheen styg, sal noodwendig minder vordering maak.
Daarbenewens, as die middelklas in agteruitgang is en mediane huishoudelike inkomste val, is daar minder moontlikhede vir opwaartse mobiliteit. 'N Gestresde middelklas is ook minder bereid om die leer van geleentheid te deel met diegene wat daaronder is. Om hierdie rede kan die kwessie van die uitbreiding van ongelykheid nie geskei word van die probleme van armoede en verminderende geleenthede vir diegene wat naby die bodem is nie. Hulle is een en dieselfde.
Demokrasie. Die verband tussen verbreding van ongelykheid en die ondermyning van demokrasie is lank reeds verstaan. Soos vroeër hooggeregshofregter Louis Brandeis glo in die vroeë jare van die vorige eeu beweer het, het 'n era gesê toe roofers die sakke geld op die wetgewer se lessenaars gestort het: "Ons kan 'n demokrasie hê, of ons kan groot rykdomskonsentrasies hê. in die hande van 'n paar, maar ons kan nie albei hê nie. "
Aangesien inkomste en rykdom opwaarts vloei, volg politieke mag. Geld wat vloei na politieke veldtogte, lobbyiste, denktanks, "kundige" getuies en mediaveldtogte koop onevenredige invloed. Met al daardie geld kan geen wetgewende bolwerk hoog genoeg of sterk genoeg wees om die demokratiese proses te beskerm nie.
Die bedreiging vir ons demokrasie kom ook van die polarisasie wat hoë vlakke van ongelykheid vergesel. -Partydigheid gemeet deur sommige politieke wetenskaplikes as die afstand tussen mediaan Republikeinse en Demokratiese hoof manier stemming oor belangrike ekonomiese kwessies-byna direk spore met die vlak van ongelykheid. Dit bereik 'n hoë vlakke in die eerste dekades van die twintigste eeu, toe ongelykheid hoogte ingeskiet, en het soortgelyke vlakke bereik in die afgelope jaar.
As groot getalle Amerikaners harder werk as ooit, maar nêrens kry nie, en sien die meeste van die ekonomiese winste na 'n klein groepie bo-aan, vermoed hulle die spel is rigged. Sommige van hierdie mense kan oortuig word dat die skuldige groot regering is; ander, dat die skuld op die ryk en groot maatskappye val. Die gevolg is vurige partydigheid, aangevuur deur anti-vestiging populisme aan beide regs en links van die politieke spektrum.
Hoekom dit gebeur het
Tussen die einde van die Tweede Wêreldoorlog en die vroeë 1970's het die mediaan loon in kombinasie met produktiwiteit gegroei. Albei het in daardie jare ongeveer verdubbel, aangepas vir inflasie. Maar na die 1970'e het produktiwiteit steeds ongeveer dieselfde tempo gegaan as voorheen, terwyl lone begin flat. Dit was gedeeltelik te wyte aan die dubbele kragte van globalisering en arbeidsvervangende tegnologieë wat begin het om die Amerikaanse arbeidsmag te tref soos sterk winde wat versnel in massiewe storms in die 1980s en 90s, en orkane sedertdien.
Houers, satellietkommunikasietegnologieë en vragskepe en -vliegtuie het die koste van die vervaardiging van goedere oral in die wêreld radikaal verminder, waardeur baie vervaardigingsgeleenthede uitgeskakel of druk op ander lone gedruk word. Outomatisering, gevolg deur rekenaars, sagteware, robotika, rekenaarbeheerde masjiengereedskap en wydverspreide digitalisering, verdere erodeer werksgeleenthede en lone. Hierdie magte het gelyktydig georganiseerde arbeid ondermyn. Geuniformeerde maatskappye het toenemende mededingende druk gekonfronteer om uit te kontrakteer, te outomatiseer of na nonunion-state te beweeg.
Hierdie kragte het egter nie alle inkomste uitgewis nie. Trouens, hulle het toegevoeg tot die waarde van komplekse werk wat gedoen is deur diegene wat goed opgevoed was, goed verbind en gelukkig om die regte beroepe te kies. Dié gelukkige paar wat as die waardevolste beskou is, het hul skiet betaal.
Maar dis net deel van die storie. In plaas daarvan om te reageer op hierdie stormwindwinde met beleide wat ontwerp is om die Amerikaners se vaardighede op te gradeer, ons infrastruktuur te moderniseer, ons veiligheidsnetwerk te versterk en die werksmag aan te pas. Baie van hierdie betaal ons met hoër belasting op die rykes. Ons het die omgekeerde gedoen. Ons het begin met disinvesting in onderwys, werksopleiding en infrastruktuur. Ons het ons veiligheidsnetwerk begin verklein. Ons het dit moeiliker gemaak vir baie Amerikaners om by vakbonde aan te sluit. (Die afname in unieverdeling korreleer direk met die afname in die deel van die inkomste wat na die middelklas gaan.) En ons het belasting op die rykes verminder.
Ons het ook gedereguleer. Finansiële deregulering in die besonder het die mees winsgewende bedryf in Amerika finansier, soos dit in die 1920's was. Ook hier is die parallelle tussen die 1920s en die afgelope jare opvallend, wat dieselfde patroon van ongelykheid weerspieël.
Ander gevorderde ekonomieë het dieselfde windkragwinde gekonfronteer, maar het nie dieselfde ongelykhede gely as wat hulle het nie, want hulle het hul arbeidsmag gehelp om by die nuwe ekonomiese realiteite aan te pas. Dit het die Verenigde State die mees ongelyke van alle gevorderde lande verreweg.
Daar is geen enkele oplossing vir die omkeer van ongelykheid. Thomas Piketty se monumentale boek "Kapitaal in die 21ste Eeu" skets 'n ontstellende prentjie van samelewings wat oorheers word deur 'n vergelykende paar, wie se kumulatiewe rykdom en onverdiende inkomste die meerderheid oorskadu wat op werk en verdienste staatmaak. Maar ons toekoms is nie in klip nie, en Piketty se beskrywing van verlede en huidige tendense hoef nie ons pad in die toekoms te bepaal nie. Hier is tien inisiatiewe wat die tendense wat hierbo beskryf word, kan keer:
1) Maak werk betaal. Die vinnigste groeiende kategorieë van werk is kleinhandel, restaurant (insluitende kitskos), hospitaal (veral bestellings en personeel), hotel-, kinderopvang- en ouerorg. Maar hierdie bane is geneig om baie min te betaal. 'N eerste stap in die rigting van die werk betaal is om die federale minimum loon op te laai tot $ 15 'n uur, dit aan inflasie te koppel; die getikte minimum loon afskaf; en die verdienste inkomstebelastingkrediet uit te brei. Geen Amerikaner wat voltyds werk nie, moet in armoede wees.
2) Unioniseer lae-loonwerkers. Die opkoms en val van die Amerikaanse middelklas korreleer amper presies met die opkoms en val van private vakbonde, omdat vakbonde die middelklas die bedingingsmag het wat nodig was om 'n regverdige deel van die winste uit ekonomiese groei te verseker. Ons moet die vakbonde herstel, wat begin met lae-loondiens beroepe wat beskerm word teen globale mededinging en van arbeidsvervangende tegnologieë. Laer-loon Amerikaners verdien meer bedingingsmag.
3) Belê in onderwys. Hierdie belegging moet uit die vroeë kinderjare strek deur middel van wêreldklas primêre en sekondêre skole, bekostigbare openbare hoër onderwys, goeie tegniese onderwys en lewenslange leer. Onderwys moet nie beskou word as 'n private belegging nie; Dit is 'n openbare goed wat beide individue en die ekonomie help. Maar vir te veel Amerikaners is onderwys van hoë gehalte onbereikbaar en onbereikbaar. Elke Amerikaner moet 'n gelyke geleentheid hê om die beste van homself of homself te maak. Hoë kwaliteit onderwys moet vrylik beskikbaar wees vir almal, vanaf die ouderdom van 3 en deur vier jaar universiteits- of tegniese opleiding.
4) Belê in infrastruktuur. Baie werkende Amerikaners, veral diegene wat op die onderste laer van die inkomsteleer is, word deur 'n verouderde infrastruktuur gemoker wat lang pendelaars tot gevolg het, te hoë huis- en huurpryse, onvoldoende toegang tot die internet, onvoldoende krag- en waterbronne en onnodige omgewingsdegradasie. Elke Amerikaner moet toegang hê tot 'n infrastruktuur wat geskik is vir die rykste nasie ter wêreld.
5) Betaal vir hierdie beleggings met hoër belasting op die welgestelde. Tussen die einde van die Tweede Wêreldoorlog en 1981 (toe die rykste 'n veel laer deel van die totale nasionale inkomste betaal het), het die hoogste marginale federale inkomstebelastingkoers nooit onder 70 persent geval nie en die effektiewe koers (insluitende belastingaftrekkings en krediete) beweeg rond 50 persentasie. Maar met Ronald Reagan se belastingverlaging van 1981, gevolg deur George W. Bush se belastingverlagings van 2001 en 2003, is die belastings op boonste inkomstes afgesny, en die belastinggat wat die rykes bevoordeel, is verbreed. Die implisiete belofte - wat soms uitdruklik gemaak is - was dat die voordele van sulke snitte na die breë middelklas en selfs die armes sou afloop. Soos ek getoon het, het niks egter afgekom nie. In 'n tyd in die Amerikaanse geskiedenis, wanneer die inkomste van die rykes ná die belasting steeds styg, terwyl mediane huishoudelike inkomste val en wanneer ons veel meer in onderwys en infrastruktuur moet belê, lyk dit gepas om die boonste marginale belastingkoers te verhoog en te sluit belasting skuiwergate wat onbevooroordeeld die rykes bevoordeel.
6) Maak die betaalstaat belasting progressiewe. Betaalstaat belasting rekening vir 40 persent van inkomste regering, maar hulle is nie naastenby so progressiewe as inkomstebelasting. Een manier om die betaalstaat belasting meer progressiewe maak sou wees om die eerste $ 15,000 van lone vrystel en maak die verskil deur die verwydering van die pet op die gedeelte van inkomste onderhewig aan sosiale sekerheid betaalstaat belasting.
7) Verhoog die boedelbelasting en skakel die "versterkte basis" uit om kapitaalwins by dood te bepaal. Soos Piketty waarsku, kan die Verenigde State, soos ander ryk nasies, beweeg na 'n oligargie van geërfde rykdom en weg van 'n meritokrasie gebaseer op arbeidsinkomste. Die mees direkte manier om die oorheersing van geërfde rykdom te verminder, is om die boedelbelasting te verhoog deur dit teen $ 1 miljoen van rykdom per persoon eerder as sy huidige $ 5.34 miljoen te vestig (en daarna die vlakke aan inflasie te koppel). Ons moet ook die "stap-up basis" -reël uitskakel wat toelaat dat erfgename kapitaalwinsbelasting vermy op die waardering van bates wat voor die dood van hul weldoeners plaasgevind het.
8) Beperk Wall Street. Die finansiële sektor het die las van die middelklas en die armes bygevoeg deur oorskot wat die nabye oorsaak van 'n ekonomiese krisis in 2008 was, soortgelyk aan die krisis van 1929. Alhoewel kapitaalvereistes toegerus is en toesig versterk is, is die grootste banke nog te groot om te misluk, tronkstraf of inperking - en dus in staat om 'n ander krisis te genereer. Die Glass-Steagall-wet, wat geskei kommersiële- en beleggingsbankdienste funksioneer, moet ten volle opgewek word en die grootte van die land se grootste banke moet beperk word.
9) Gee alle Amerikaners 'n aandeel in toekomstige ekonomiese winste. Die rykste 10 persent van Amerikaners besit ongeveer 80 persent van die waarde van die land se kapitaalvoorraad; Die rykste 1 persent besit 35 persent. Aangesien die opbrengs op kapitaal steeds die opbrengs tot arbeid oorskry, vererger hierdie toewysing van eienaarskap ongelykheid. Eienaarskap moet uitgebrei word deur middel van 'n plan wat elke pasgebore Amerikaner 'n "geleentheidsbelang" sal gee, sê $ 5,000 in 'n gediversifiseerde indeks van aandele en effekte. Dit sal mettertyd meer verdien word. Die aandeel kan aangevul word met die begin van die ouderdom van 18.
10) Kry groot geld uit die politiek. Laastens, maar beslis nie die minste nie, moet ons die politieke invloed van die groot ophopings van rykdom wat ons demokrasie bedreig en die stemme van gemiddelde Amerikaners verdrink, beperk. Die besluit van die Hooggeregshof se 2010 Citizens United moet omgeskakel word - hetsy deur die hof self of deur grondwetlike wysiging. Intussen moet ons beweeg na die openbare finansiering van verkiesings. Byvoorbeeld, met die federale regering wat presidensiële kandidate, sowel as Huis- en Senaatskandidate in algemene verkiesings, $ 2 vir elke $ 1 van klein skenkers ontvang.
Bou 'n Beweging
Dit is te betwyfel dat hierdie en ander maatreëls wat ontwerp word om die toenemende ongelykheid te verskerp, binnekort ingestel sal word. Nadat ek in Washington gedien het, weet ek hoe moeilik dit is om iets te doen, tensy die breë publiek verstaan ​​wat op die spel is en aktief stoot vir hervorming.
Daarom het ons 'n beweging nodig vir gedeelde voorspoed - 'n beweging op 'n skaal soortgelyk aan die Progressiewe beweging aan die begin van die vorige eeu wat die eerste progressiewe inkomstebelasting- en antitrustwette aangevoer het; die stemregbeweging, wat vroue die stem gewen het; die arbeidbeweging, wat gehelp het om die New Deal te skep en die groot voorspoed van die eerste drie dekades na die Tweede Wêreldoorlog aangevuur het; die burgerregtebeweging, wat die landmerkreg vir burgerregte en stemregte behaal het; en die omgewingsbeweging, wat die Nasionale Omgewingsbeleidswet en ander kritiese wetgewing aangevoer het.
Van tyd tot tyd, wanneer die situasie dit eis, het Amerika die kapitalisme van sy eie buitensporings gered. Ons sit ideologie opsy en doen wat nodig is. Geen ander nasie is so fundamenteel pragmaties nie. Ons sal die neiging om uiteindelik die ongelykheid te vermeerder, keer. Ons het geen keuse nie. Maar ons moet organiseer en mobiliseer sodat dit gedoen kan word.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Hoe om inkomste en welvaart ongelykheid te krimp