Virtuele parlement nie opsie vir die toekoms | Netwerk24
Deur Jan-Jan Joubert 26 Mei 2020 05:01
Een van die groot veranderinge weens die staat van inperking is die toename in aanlyn vergaderings – en die parlement het ontpop as ’n taamlike wêreldleier op daardie gebied.
Die enigste hoofopskrifte wat ons arme wetgewer daaroor gehaal het, was (natuurlik) toe ’n paar vuige regse landgenote ’n vergadering van die parlementêre programkomitee gekaap en gekelder het met pornografie en rassistiese skeltaal teenoor die eerbiedwaardige speaker, Thandi Modise.
Daar is egter vasgebyt en teen voorverlede Vrydag – enkele dae voor die eerste virtuele sitting van die Amerikaanse kongres – het ons parlement al sy honderdste virtuele komiteevergadering gehou, te wete ’n woeste bakleiery oor die toekoms van die SAL in die staande komitee oor openbare rekeninge.
Vanmiddag het die Nasionale Raad van Provinsies hul eerste volle sitting wanneer dr. Zweli Mkhize (gesondheid) en een van sy kollegas, dr. Nkosazana Dlamini-Zuma (samewerkende regering), die raad toespreek oor die grendelstaat en vrae daaroor neem. Môremiddag is dit die arme Modise se taak om die eerste volle virtuele sitting van die Nasionale Vergadering ordelik te laat geskied. Dit is vraetyd aan ministers, en geen regdenkende mens kan haar dit beny nie.
Is virtuele vergaderings ’n tree vorentoe of terug vir die parlement?
Is virtuele vergaderings ’n tree vorentoe of terug vir die parlement? Voorstanders soos Pravin Gordhan voer aan dis vooruitgang en die toekoms, ook omdat dit die finansiële en tydskoste van amptenare se reis tussen Pretoria en Kaapstad drasties kan verminder.
Terwyl ek sal toegee dat dit as ’n oorbruggingsmaatreël gepas is om ’n vorm van parlementêre oorsig te behou in ’n tyd waar byeenkomste taboe is, meen ek nie dis verkieslik in ’n post-grendelstaat nie.
In enige demokrasie, maar veral in so ’n maatskaplik aparte land soos Suid-Afrika, is menslike kontak in die parlement noodsaaklik as ons nie algehele selfgerigte silo-denke ten prooi wil val nie.
Die parlement, vernaamlik in komitees, floreer op die persoonlike, die lees van situasies. Die ongemak van die ontwykende amptenaar, die lyftaal van die minister, die huiwering voor die sinsnede, die wegkyk wanneer die gewete anders praat as die mond, en die omgee op menslike vlak vir ’n politieke teenstander wat deur diep persoonlike waters gaan, is van die hoogtepunte van die deelnemende demokrasie.
Met fisieke teenwoordigheid is onwaarskynlike alliansies oor partygrense heen ’n sterker moontlikheid, dikwels tot heil van gans die land. Stereotipes word afgebreek, kontak is groei.
Op die keper, soos vir die grendelstaat: Ja vir virtuele vergaderings, maar slegs as oorgangsmaatreël, want virtueel sien jy die mens, maar nie die menslike nie. En dis mos die menslike wat ons mens maak.
Joubert is ’n skrywer en onafhanklike kommentator.
Meer oor: Koronavirus | Parlement | Vergaderings | Inperking
Etlike virus-maatreëls maak nie sin
Wie slaag die grendelstaat se politieke toets?