Op 28 Junie het ons per boot op ’n kanaal in Amsterdam gereis om besoek te bring aan ’n begraafplaas. Dit is ’n ou Portugees-Joodse begraafplaas waar ’n slaaf genaamd Elisier begrawe lê tussen die slawe-eienaars. Op sy klein grafsteen staan dat hy in 1629 gesterf het. Daar was hulde gebring aan Elisier deur klein wit klippies op sy graf te pak. Dit is gevolg deur ’n kranslegging by sy standbeeld en ook ’n kulturele program waar dinamiese jong kunstenaars hul werke hartstogtelik voorgedra, en so hul voorouers geëer het.
Op pad terug na Almere waar ek tuis was, het ek stil in die trein gesit, die groen Nederlandse landskap het sy sjarme verloor. Ek was naar vir die groot fabrieke, die netjiesgeboude woonstelle en goedversorgde huise. Ek wou iets saam met my huis toe neem, nie materiële dinge nie, maar iets wat ek wou verander. En toe tref dit my tussen die oë. Ek sou wou hê dat ons nie net ’n paar uur lank die lyding van ons voorouers moet herdenk nie, nee, ons moet dit verander! Ons kan klein begin, miskien ’n naweek of selfs ’n week. As die afstammelinge in Nederland ’n hele maand wei aan die herinneringe van hul voorouers se lyding en vrystelling van slawerny, is ons paar uur vir ons voorouers ’n skending ...