Gerhardt het ’n soortgelyke agtergrond gehad. In 1916 het ook sy teen die sin van haar moeder, met wie sy ’n slegte verhouding gehad het, na die Erasmiaans Gymnasium gegaan, waar sy oa van die digter JH Leopold onderrig gekry het. Hier het hy Gerhardt (en haar latere lewensmaat, Marie van der Zeyde) geïnspireer tot ’n groot liefde vir klassieke tale, filosofie en poësie. Later sou Gerhardt klassieke tale aan die Universiteit van Utrecht studeer, waar sy Van der Zeyde sou ontmoet.
Aanvanklik is die korrespondensie net tussen Pieta en Ida, maar later, soos Ida se sig verswak het, het haar lewensgesel, Marie van der Zeyde, gehelp met lees en skryf. So is ook Marie by die briefwisseling betrek: twee ouer vroue in hulle tagtigerjare en ’n jong, lewenskragtige vrou in haar dertigs in ’n vreemde land, waar sy dikwels in spanning staan met die konserwatiewe Afrikaner-kultuur en die destyds benouende akademiese omgewing van die Universiteit Stellenbosch.
Geleidelik word die jare lange briefwisseling ’n neerslaggebied van alles wat Pieta in hierdie tyd aan die Kaap beleef: haar swangerskap en die geboorte van haar tweelingseuns (as een van die tweeling ’n dogter was, sou sy Ida-Marieke geheet het), die grootword van die seuns en alles wat daarmee gepaard gaan, haar besluit om Klassieke tale te begin studeer, haar sukses hiermee en uiteindelik die skryf van ’n proefskrif en tydelike klasgee aan die Universiteit van Kaapstad en Universiteit Stellenbosch.
Brieven van overzee is eintlik meer as net ’n briefwisseling tussen Ida Gerhardt en Pieta van Beek, meer as net ’n ode aan een van Nederland se groot digteresse. Dit is ook ’n outobiografiese collage wat Van Beek saamgestel het uit haar dagboeke, Kaapse briewe wat sy aan haar familie en vriende in Nederland geskryf het, foto’s en ander kantaantekeninge by haar lewe in die Kaap. Dit bied ’n blik op ’n vrou in die vreemde – beide intellektueel én moeder – ’n vrou wat haar ontheemd en misplaas voel, ’n vrou wat hunker na ’n plek waar sy tereg kan kom met haar talente, ’n vrou wat tog troos vind in haar studies, literatuur en veral poësie, die mense om haar heen, die natuur, haar eie publikasies oor veral Anna Maria van Schurman (waartoe Gerhardt haar aangemoedig het), en ook in haar briefwisseling met ’n geliefde vriendin en digteres.
As ek die boek (pragtig versorg deur vormgewer Jaap Wolters van EenSterkVerhaal.nl) toemaak, voel ek weemoedig. Presies waaroor, is ek nie seker nie. Miskien oor die tydelikheid van alles? Of oor die merke wat mense, plekke en tye tydens jou lewensweg op jou siel teken? Dalk oor die pyn van ontheemding? Of die wete dat sóveel mense, veral vroue, ten spyte van hul talente en vermoëns, dikwels nie in die samelewing ’n plek gegun word waar hulle tot hul reg kom nie? Behalwe weemoed, voel ek ook inspirasie. Ek het weer gesien hoe vriendskappe, poësie, woorde, kontakte, studie, lees en skryf ’n mens kan dra en sterk maak.