As jy omgee, sal jy my kop lees
Geskryf deur Elayne Savage, Ph.D.
'N veilige manier om te oorleef in oorweldigende teleurstelling is om te veel van verhoudings te verwag. Ons is geprogrammeer om onrealistiese verwagtings van flieks en TV te hê, uit romantiekverhale wat almal beter belowe as wonderlike ervarings met beter as pragtige mense wat elke wens van ons kan verwag. Ons wil hê iemand moet altyd omgee, altyd bedagsaam, altyd lief wees, altyd gee. Maar hierdie romantiese illusies laat ons te dikwels bedrieg en ontnugter voel - verraai deur ons eie ideale.
'N Deel van die probleem spruit uit die feit dat ons nie weet hoe om te vra vir wat ons wil of benodig nie. Die samelewing het ons gewys dat mense wat hul behoeftes direk aandui, as opdringerig of behoeftig aangedui word. Daarom vind ons ander metodes om te probeer om ons behoeftes te bereik. Ons word gewoonlik teleurgesteld.
Ons wil hê ander moet ons gedagtes lees of vir ons 'n spesifieke teken gee wat bewys dat hulle vir ons sorg, sodat ons nie eintlik iets hoef te vra nie. Ons verbeel jou hoe 'n situasie sal uitkom of hoe 'n persoon sal optree en teleurgestel word as dinge nie soos beplan gaan nie. Ons kan selfs vind dat ons hierdie patrone van verwagting en teleurstelling herhaal.
Een vrou het haar dikwels gekry by haar kêrel, omdat hy haar nie vertel het hoeveel hy haar gemis het toe hy op besigheid was nie. Na alles, is dit nie wat boyfriends moes doen as jy meer as vyf maande was nie? Sy sal haarself fantasieer oor dinge wat hy aan haar kan sê op die telefoon - hoe hy haar lief gehad het, hoe hy aan haar gedink het. Alhoewel hy "net om te sê hallo" sou roep, was die gesprekke kort en woorde wat sy so desperaat wou hoor, het nooit sy lippe geslaag nie. Sy sal vir haar sê dat hy nie regtig vir haar omgee vir haar soveel as wat sy vir hom omgegee het nie, want as hy dit gedoen het, sou hy haar vertel.
Ek word herinner aan 'n ander sake-reisverhaal. Claire en Andrew het nogal 'n bietjie van mekaar gesien, alhoewel albei nog ander mense was. Hulle het nog steeds hul pad in die verhouding gevind, nie heeltemal weet wat om van die ander te verwag nie. Toe Claire oor 'n week van vergaderings oor die land moes vlieg, het sy vir Andrew gesê waar sy bly, met die hoop dat hy sou bel. Intussen wou hy haar bel, maar terughou en homself vertel: "As sy aan my dink, sal sy my bel." Trouens, sy het hom baie gemis, maar wag vir hom om eers te bel, want dit sal beteken dat hy aan haar dink. Dit het 'n wagspel geword, elkeen het gedink die ander het nie genoeg gehad om te bel nie. As net een van hulle besef het, "Wag 'n oomblik hier. Ek gee om en ek laat my nie eers eers bel nie. Net miskien is hy ook omgee."
'N Vrou wat ek ken, sal irriteer omdat haar tienerdogters nooit sal vra wat hulle rondom die huis kan doen om te help nie. Dis nie dat hulle nie sal help as sy gevra het nie, maar sy wou regtig hê hulle moet haar lees en sê soos: 'Ma, is daar iets wat ons vandag in die huis vir jou kan doen?' Of beter nog, sou dit nie wonderlik wees as hulle net 'n gloeilamp verander of die stortteëls van hul eie wil skrop nie? Dit sou 'n teken wees dat hulle omgee vir haar.
Herhaal Patrone kan raak vermoeiend
"Ons is 'n perfekte pas - die rotse in my kop pas by die gaatjies in sy kop." 'N Kliënt het hierdie opmerking gemaak omdat sy vertel het hoe sy herhaaldelik aan mense en situasies gravitasies wat kinderjare ervarings herleef. Dit is asof daar 'n kragtige krag is wat ons keer op keer in dieselfde situasies trek. En ons verwagtinge dat dinge hierdie keer anders sal wees, is bloot om ons te teleurstel.
Byvoorbeeld, iemand wat geneig is om van ander afhanklik te wees, sal aansluit by iemand wat situasies moet oorneem en beheer. Iemand wat geleer het om self as 'n slagoffer te dink, kan betrokke raak by 'n slagoffer, hetsy in werk of persoonlike verhoudings.
Wat is die aantrekkingskrag hier? Waarom herhaal ons ou gedrag keer op keer? Wat maak ons ​​onbewus kies situasies wat met ons ou probleme verband hou? Daar is twee basiese redes, en hulle is nie onderling uitsluitend nie. Beide situasies kan op dieselfde tyd, in dieselfde situasies, met dieselfde mense bestaan.
Eerstens is daar 'n vertroudheid oor die situasie. Dit is gemaklik, want dit is bekend, alhoewel dit rasioneel mag dit nie wenslik wees nie. Ons dink ons ​​weet wat om te verwag, so ons skop ons skoene af en vestig in - ek dink jy kan sê dit voel soos die huis - miskien kry ons selfs 'n bietjie heimwee vir dit as dit nie rond is nie. Iets wat bekend is, voel meer seker dat iets onbekend is. Die onbekende is scary.
Tweedens, ons is geneig om ons verlede te herhaal in 'n poging om dit te verstaan, iets daarvan te leer en dit te oorkom. Ons is geneig om 'n ou patroon te herhaal in 'n poging om daarmee saam te stem. As ons dit genoeg keer doen, sal ons uiteindelik dit reg kry. Elke keer as ons dieselfde dans dans, kan ons beter en vinniger raak om die dinamika te herken.
Jy kan kies om jouself te beredder om ongeveer dieselfde moeilikheid te sirkel of om vir die tweede of derde keer in dieselfde ou soort verhouding betrokke te raak, of dalk selfs die vierde of vyfde keer. Of jy kan jouself op die rug kla en sê: "Hierdie keer het dit my net vier maande geneem om te sien wat ek gedoen het!" As jy dit as 'n uitdaging kan beskou en jouself vra, "Wat het ek hieruit geleer?" jy kan hopelik voortgaan.
Kras die oppervlak van kla en vind?
Terwyl onvervulde verwagtings 'n oorsaak van teleurstelling kan wees, is klag 'n teken van teleurstelling. Het jy al ooit jouself gevoel teleurgesteld oor wat iemand gedoen het of nie gedoen het nie, dan oor hul saak oor oënskynlik onbelangrike dinge?
Klapping kan neem vorms: nag, mompel, fussing, skel, klink. Kom daaraan om te dink, al hierdie gedrag is 'n manier om met iemand te kontak, is hulle nie? Daar is 'n goeie kans dat jy 'n reaksie van daardie persoon kry - dalk 'n negatiewe, maar dit is ten minste 'n bietjie aandag. En as jy verdiskonteer of ongeldig verklaar het omdat iemand jou teleurgestel het, lyk dit of dit belangrik is om aandag te gee.
Kom ons kyk na die klagte nader. As jy die oppervlak krap, wat sou onder die beskermende bedekking wees? Die moeilikheid om te kla, verberg dikwels die sagmoedigheid van begeerte - 'n hoop of verwagting wat nie ontmoet is nie, 'n behoefte wat nie vervul is nie. Miskien het iets wat jy regtig wou, nie gebeur nie. Een manier om resultate te behaal, is deur te sê: "Dit is wat ek nodig het van jou, so is dit hoe ek dit graag die volgende keer sal wees." As jy die moeilike rand kan uitskakel om aan die ander persoon te kla, sal hy of sy waarskynlik nie weer verdedigings kry nie.
Verwag jy te veel van ander?
Ons stel mense dikwels op om ikone te wees. Ons wil nie na die regte mense kyk nie - ons wil net na ons "pin-up" kyk. Teleurstellings kom uit onredelike verwagtinge of te veel afwagting; soek na "bewys" van liefde; of met vennote wat nie "nee" kan sê nie, maar ook nie op hul beloftes kan volg nie. Teleurstellings ontwikkel ook uit eensydige "geheime kontrakte" wat gebaseer is op 'n vermoede dat die ander persoon sal saamwerk in 'n plan wat nie vooraf bespreek is nie. En daar kan beslis teleurstellings wees van verkeerde interpretasies of miskommunikasies.
Teleurstellings hou verband met behoeftes - behoeftes wat bestaan, maar word nie verbaal nie. Opgroei, ons het dalk gesê dat ons behoeftes nie tel of ons was selfsugtig as ons iets nodig gehad het nie. As gevolg daarvan het ons nooit geleer om woorde aan ons behoeftes te stel nie. In plaas daarvan sal ons net ons vingers oorsteek en hoop buite hoop dat iemand ons gedagtes sal lees. Heel waarskynlik het hulle dit nie gedoen nie, of hulle kon nie of nie, en ons sal teleurgestel word. En ons was ook stadige leerders - ons sal net daardie vingers oorsteek en teleurgestel word.
Behoeftes teenoor Neediness
Behoeftes is 'n feit van die lewe, of ons dit erken of nie. Die waarheid is, ons het almal hulle - en dit is regtig goed. Die probleem is dat baie van ons grootgeword het om dit nie te ken nie, en as ons probeer het om 'n behoefte of behoefte uit te druk, het ons dalk iets soos "Jy is selfsugtig" of "Jy is meer probleme as wat jy werd is. . " Toe ek sulke dinge hoor, sou ek vir myself sê ek was te waardeloos om enige behoeftes te hê. Nie net het my behoeftes nie getel nie, maar ek kon myself ook afslag.
Miskien was jy te besig om tydens die kinderjare besig te wees om vir almal anders te sorg, en daar was geen tyd vir jou eie behoeftes nie. Miskien was jy die ouer kind, die verantwoordelike een. Miskien het jy ander nodig gehad, maar kry dikwels nie wat jy van hulle nodig gehad het nie. Miskien het jy die boodskap dat daar nie plek in jou gesin was om behoeftes te hê nie. Miskien is jy gemaak om skaam te voel as jy behoeftes gehad het, en nou is jy bang dat jy belaglik sal wees om hulle te hê. Op die een of ander manier is die behoeftes sleg of skandelik gemerk, en is dit op 'n ondergrondse manier verplaas, met ploys en manipulasies. As jy nie die behoefte aan woorde kon gee nie, kan daar min duidelikheid daaroor wees, wat 'n soort desperaatheid skep om dit te ontmoet.
Daar was 'n groot gat wat net nie gevul is nie. Jy het behoeftig gevoel, en dit was nie 'n goeie gevoel nie, so jy het begin verwar met behoeftes met nood. Hoe kan jy woorde kry vir iets wat jy nie eens moes hê nie? Hoe kan jy selfs begin om jou behoeftes te definieer? En as jy nie vir hulle woorde gehad het nie, hoe kan jy vra vir wat jy nodig het? Jy het waarskynlik nooit geleer hoe. "Ek onthou nie iemand het my ooit geknou toe ek 'n dogtertjie was nie," onthou een vrou. "Soms wil ek regtig 'n drukkie van my kêrel hê, maar ek weet nie hoe om te vra nie."
Wat wil ek hê? Wat het ek nodig?
As jy een van die mense is wat neig om te sê: "Ek weet nie" as iemand jou vra wat jy nodig het, wat kan jy daarmee doen? Dit is waar dat dit soms moeilik is om spesifiek te wees. Jy mag net 'n vae idee hê van wat jou sal laat voel - dalk 'n soort sielkundige hoendersoep. Maar hoe meer die gat is, hoe moeiliker is dit om te vul. Dit is redelik moeilik om iemand anders in jou behoeftes te stel as jy dit self nie ken nie. Hoe kan jy weet wanneer die behoefte gevul is as jy nie weet wat jy vul nie?
"As jy weet wat jy wil hê,
jy sal weet wanneer jy dit gevind het. "
- Steve Bhaerman en Don McMillan
Ek gee my kliënte die volgende vrae om hulself elke dag te ontwaak by ontwaking. Vir baie is dit eers baie moeilik:
"Wat sal my vandag goed laat voel?"
"Wat wil ek hê? Wat het ek nodig?"
"Van wie?" (Jouself? Iemand anders?)
"Op watter manier? Watter vorm sal dit neem?"
Jy kan ook jouself vra hoe jy sal weet wat jou wil of behoefte is. Om hierdie behoeftes te definieer, om woorde aan hulle te gee, kan vir jou 'n splinternuwe ervaring wees omdat niemand jou toestemming gegee het om dit voorheen te doen nie. Moenie verbaas wees as jy eers daarmee sukkel nie. Probeer geduld hê en hou aan om te oefen. Om hierdie oefening gereeld te doen, kan jou perspektief op die lewe verander. Oefen deur die hele dag met jouself in te gaan oor hoe jy voel en wat jou beter sal laat voel. Jy sal 'n meer gedefinieerde sin van jouself ontwikkel - en nuwe respek vir jouself en jou behoeftes.
Noudat jy jou eie behoeftes en behoeftes begin herken, hoe gaan dit met kommunikasie aan ander mense? Hier is 'n paar moontlike maniere om jou versoek te fraseer:
Soms vind ek my aan die voorpunt van iets wat ek van jou nodig het of nodig het. Ek wil graag net vir jou sê dat ek jou nodig het om _____________
Ek het 'n versoek om van jou te maak. Dit is vir my belangrik dat jy ____________
Om jouself te hoor, spreek jou behoeftes hardop vir wonders. Wees bewus daarvan dat dit dikwels baie makliker is om te sê wat jy nie van iemand wil hê as wat jy wil hê nie. Negatiewe blyk altyd op die punte van ons tong te wees, of nie? Byvoorbeeld, dit is makliker om te sê, "Ek wil nie hê jy moet die koerant lees as ek oor 'n probleem praat nie." In plaas daarvan, beklemtoon wat jy wil hê: "Ek wil graag kontak met jou maak wanneer ons praat. Kan jy asseblief die koerant aflê terwyl ons praat?"
Jy kan dit doen deur voor 'n spieël te staan, oogkontak met jouself te maak en die woorde hardop te sê. Begin met klein, onopvallende versoeke; hulle kan werklik of hipoteties wees. Luister net na die geluid van daardie woorde wat uit jou mond kom. Jy kan oefen met 'n terapeut. As jy 'n vriend of vennoot vir 'n oefensessie kan maak, is dit selfs beter. Deur te oefen met iemand anders, kry jy die ekstra bonus om 'n "ja" of "nee" te hoor. Jy kan ook beurte maak. Vra die ander persoon en jy kan oefen of aanvaar.
Hoeveel keer het jy gekrul toe iemand vir jou gesê het: 'Gaan en vat 'n kans. Wat het jy te verloor?' En jy sê vir jouself: "Neem 'n kans op wat? Moontlike afwysing? Maak 'n verleentheid vir myself? Voel dom om te vra op 'n slegte tyd?" Al die ou vrese begin borrel, nie waar nie?
So, wat moet jy daarmee doen? Om die waarheid te vertel, leer om te vra vir wat ek wil of nodig het, was vir my 'n hobbelige rit. Ek het al jare lank ingeprop om hierdie uitdaging te kry om seker te wees, maar al te stadig. Ek moes gewees het om die spreekwoordelike hoek te draai die dag toe ek motiveringspreker en skrywer Patricia Fripp gehoor het, wys daarop: "Die antwoord sal altyd nee wees as jy nie vra nie." Sjoe. Ek het dit. En watter verskil het die leuse vir my gemaak? Om iets te vra, neem nou 'n nuwe kleur. Ek het die keuse gemaak om nie meer 'n situasie op te stel waar die antwoord altyd 'nee' sou wees nie. Ek kon sien dat ek al my opsies afgesny het deur nie te vra nie. Nou is dit asof daar 'n interne dialoog plaasvind, en die feestige deel van myself kom neer op: 'Ek sal jou wys dat ek nie' nee 'vir 'n antwoord sal neem sonder om eers te vra nie.'
"Die antwoord sal altyd nee wees
as jy nie vra nie."- Patricia Fripp
Aan wat jy benodig
Identifiserende behoeftes en vra vir wat jy benodig, is slegs deel van die prentjie. Wat as jou pogings om te vra suksesvol is en iemand jou eintlik warm, liefdevolle, troosvolle gebare bied - kan jy dit aanvaar? Kan jy hulle inneem? Kan jy vertrou dat hulle werklik is? Of sê jy vir jouself dat, as jy die moed opstaan ​​en vra vir wat jy wil of nodig het, dat as die waarheid bekend is, jy "nie verdien nie" of "hulle moet 'n onbeduidende motief hê" of "hulle" Ek sal dit net weer wegneem ".
Gestel jy kan jouself egter net sê, "Dankie." Ek praat oor dieselfde "dankie" Ek het vroeër in die boek voorgestel as iemand jou 'n kompliment gee. Jy kan dalk met 'n bietjie oefening vind om jouself te aanvaar, jy kan kies om komplimente en omgee gebare in te neem. Die sleutel is om jouself die keuse te maak.
Gepubliseer deur New Harbinger Publications,
Moenie dit persoonlik neem nie: Die kuns om met verwerping te hanteer
deur Elayne Savage, Ph.D.
Hierdie boek ondersoek wat mense so sensitief maak vir verwerping en leer hoe om selfverwerping in selfvertroue te verander. Leer om die stimuli te identifiseer wat gevoelens van verwerping veroorsaak, die bronne van sensitiwiteit vir sulke gevoelens te verstaan, en leer hoe om boodskappe van verwerping te depersonaliseer om te beskerm teen seer en selfvertroue te bou.
Info / Bestel hierdie boek (nuwe uitgawe) of koop die Kindle uitgawe
Elayne Savage het 'n Ph.D. in gesinsielkunde en trek meer as 25 se jaarlikse kliniese ondervinding in haar werk saam met individue, paartjies en gesinne in haar privaat praktyk in Berkeley, Kalifornië. 'N gereelde media gas, sy lesings by verskeie kolleges en voer seminare in die San Francisco Bay area. Besoek haar webwerf by QueenofRejection.com