Die Eugène Maraisprys word aan ‘n skrywwer toegeken vir die eerste of vroeë belletristiese werk en dra in hom steeds iets van aanmoediging en dit word jaarliks toegeken vir enige werk binne enige van die drie hoofggenres. Hierdie prys dagteken uit 1961 en het in 1971 die huidige naam gekry het, juis om te dien as “aanmoedigingsprys”, sodat die Hertogprys gesien kon word as “gehalteprys”. Dit word gemaak dm.v. 'n vrye radikaal viniel polimerisasie van die monomeer vinielasetaat. In die jare daarna is gedigte soos dié ook nog aangevul of afgewissel met ander, soms met bedoelde onthutsende effek: Stephan Bouwer se “jy slaap nou”, Antjie Krog se “sonnet” of “naweekpas”, die Middelnederlandse “Egidiuslied”, Daniel Hugo se “eerste liefde”, Charles Fryer se “Verkragting”, T.T. Cloete se “Lyfspraak ongetroude swanger meisie”, Theunis Engelbrecht se “heimat-vers vir my lovely” – om maar ‘n paar te noem. Hy durf hom nie volledig aan die ideologieë van een bepaalde tyd oorlewer nie; want hy moet weet: idees, verskille, twispunte, ja, oënskynlik onversoenbare teenstellings – dié vergaan almal. Ook hy, as mens, sal vergaan; maar biddend hoop hy dat die volk sal voortbestaan: anders word sy hy lewe en werk sinledig.