PressReader - Weg! Platteland: 2016-03-01 - Ons ver­lang te­rug!
Ons ver­lang te­rug!
Prof. Jo­hann van der Sandt was tot ver­le­de jaar die mu­si­ka­le hoof van die Dra­kens­berg­se Seuns­koor. Hy en sy vrou, Bea, en hul­le seuns, Jant­hé en Ne­lu, moes Win­ter­ton ver­le­de jaar ná 7 jaar groet na­dat Jo­hann ’n pos aan die U­ni­ver­si­teit van Bo­zen/bol­za­no in I­ta­lië aan­vaar het.
Jul­le het in 2008 uit P­re­to­ria op Win­ter­ton aan­ge­kom – was dit ’n aan­pas­sing? Glad nie – dit was vir ons he­mels. Ons het be­sluit om te skuif ter wil­le van ons ge­sins­le­we, om die kin­ders op die plat­te­land groot te maak.
Bea het op Kop­pies in die Noord-vry­staat groot­ge­word, en ek was tot in st. 3 op Kroon­stad. Ons was dus ge­woond aan die plat­te­land en het ge­smag daar­na. Maar ek het nog nie iets be­leef soos Win­ter­ton nie – die men­se, die waar­des en die sa­me­ho­rig­heid is won­der­lik. Jul­le kin­ders was daar op la­er­skool – men­se meen dis een van die bes­te sko­le in die om­ge­wing? Jant­hé het in die mid­del van sy gr. 1-jaar ge­skuif van La­er­skool Men­lo­park na Win­ter­ton La­er, en Ne­lu, die jong­ste, het by Die Ark­kleu­ter­skool be­gin. Dis in­der­daad ’n baie goeie s­kool, wat ook kul­tu­reel ge­sond is om­dat daar A­fri­kaan­se, En­gel­se én Zoe­loe-kin­ders is. Ne­lu se bes­te maat­jie het in ’n woon­wa bui­te die dorp ge­woon – hoe won­der­lik is dit nie dat kin­ders so son­der ’n kleur- en klas­be­wust­heid groot­word nie. Die a­ka­de­mie­se stan­daard is ook baie goed. Wat maak Win­ter­ton be­son­ders? Die hart­lik­heid van die men­se en die on­voor­waar­de­li­ke aan­vaar­ding.
Jess se kof­fie­win­kel was een van die eer­ste plek­ke waar ek en Bea tuis ge­voel het – ie­mand t­rek som­mer vir jou ’n stoel na­der en dan drink al­mal saam kof­fie. Hoe was jul­le be­trok­ke in die ge­meen­skap? Die Koor­skool het ons goed be­sig ge­hou, maar ons was wel be­trok­ke by die NG kerk. Ek het die or­rel­be­ge­lei­ding ge­doen en Bea het die voor­sang ge­lei. ( En dan, het ons ge­hoor, het die kerk se dak ge­lig. – Reds.) Bea het ook haar ge­wig by die la­er­skool in­ge­gooi en ge­help met be­ge­lei­ding en kla­vier­on­der­rig. Jul­le het by die Dra­kens­berg­se Seuns­koor­skool ge­bly – hoe dik­wels het jul­le op die dorp ge­kom? Dik­wels, want die kin­ders het daar skool­ge­gaan. As jy bo in die ber­ge bly, moet jy ’n bie­tjie uit­kom om a­sem te skep. Dus het ons min­stens 4 dae per week die t­rip­pie af­ge­lê dorp toe en te­rug, soms meer. Die dorp was al­tyd lek­ker, want dit was “be­sig”. Dit was wel ’n hart­seer­dag toe ons ie­wers ver­le­de jaar ’n ver­keers­lig ge­kry het... On­der Ann Gray het jul­le ook swem­mers ge­word… Ann het ’n baie spe­si­a­le rol in ons en ver­al ons kin­ders se le­we ge­speel. Sy is won­der­lik. Sy het by Jant­hé en Ne­lu ’n liefde vir wa­ter ge­kweek, hul­le van vroeg af aan­ge­moe­dig om die Mid­mar­myl te swem.
Ne­lu het in sy laas­te jaar by die s­kool al­te­sa­me iets soos 13 000 km ge­swem! Bea het ook vly­tig saam ge­swem. Ek het met Ne­lu se eer­ste 500 m ge­dag ek doen die va­der­li­ke ding en swem saam met hom. Ná 100 m het ek én hy ge­sien ons maak nie vor­de­ring nie, en hy het ge­vra of hy nou maar kan gaan. Sy pa het be­drem­meld die 500 m klaar­ge­maak, net om am­per met ’n sif uit­ge­skep te word.
Bea en die kin­ders het elk­een min­stens drie Mid­mars op hul­le kerf­stok. Ek het al­tyd ge­sê hul­le doen die Mid­mar; ek doen die bid­mar... Wat mis jul­le die mees­te? De­fi­ni­tief die men­se, ons vrien­de. Die on­der­steu­ning van die ge­meen­skap. En na­tuur­lik die na­tuur en die ber­ge. “Al lê die ber­ge nog so blou” het hier waar­lik be­te­ke­nis ge­kry. Ons dink daar­aan om ’n hui­sie in Cat­hkin E­sta­te aan te skaf waar ons een­dag kan af­tree, maar dis nog ver in die toe­koms.
Die Van der Sandt-ge­sin voor hul­le ver­trek: Jo­hann is voor, met Bea, Jant­hé en Ne­lu ag­ter hom.