Sam se openingsreëls is soos dié van ’n sprokie: “Daar was eendag ...” Dis heel gepas, want Sam is so na aan ’n moderne sprokie as wat kan kom. Daar is egter geen ongeloofwaardighede aan hierdie storie nie; dit is immers gegrond op ’n ware verhaal, volgens die agterblad.
Die verhaal speel af in en tussen Port Arthur en Parys in die laat 1800’s, met geloofwaardige verwysings na die bou van die Eiffeltoring en die direkteur van die Jardin d'Acclimatation (Akklimatiseringstuin) van Parys, Albert Geoffroy de Saint-Hilaire, wat in daardie tyd aktief was. Verder wakker die ryk taalgebruik en kultuurverwysings ’n tipe wanderlust by ’n mens op. Chinese kultuur kom teenoor Franse kultuur te staan en hoewel dit op die oog af baie verskillend lyk, besef ’n mens gou dat die twee kulture nie so uiteenlopend is nie. Marthe leer wel: “Liewer ’n riethut waarin mens lag, as ’n paleis waarin almal huil.”
Nes in Vander Veken se Papawers, ’n grootmensverhaal oor die lewe saam met ’n skisofreniese seun, is die verhaal aangrypend, roerend en sensitief gekalibreer. Dit vang ’n mens vas sonder dat ’n mens dit volkome besef. Die potloodsketsillustrasies deur Marjorie van Heerden sorg daarvoor dat die storie volkome vorm kry in ’n mens se gedagtes. Die verhaal gee ’n tipe voorsmaak van hoe bevredigend die lees van stories kan wees en sal lesers honger maak vir meer kunssinnige, mooi stories. Dis nie ’n babastorie nie en sekere woordkeuses en gebeure sal dalk aan party jonger lesers verduidelik moet word. Daar moet wel besef word dat dit nie ’n boek is wat onderskat moet word nie; hierdie is ’n uitsonderlike skepping.