Onthoofde geweld in die wêreld se gevaarlikste stad - Interessant
Alice Driver oor die anatomie van geweld in Ciudad Juárez, Mexiko.
EEN DAG, OP MY WEG na die metro toe ek terugkeer huis toe van vrywilligerswerk, sien ek 'n ligte perskebeen hang bo die skare. Dit sweef, uitmekaar en naak, in die rigting van die ingang na Metro Eugenia in Mexikostad. Ek het my pas opgetel, vorentoe gestoot en my pad gemaak na die lomp man wat die been dra. Toe ek nader kom, sien ek die maer geamputeerde dy. Die man, wat my blik sien, draai en draai die been na my toe.
Met 'n sweep van sy hand beduie hy vir my om 'n swart en blou gestreepte beenwarmer te ondersoek. Die been was deel van sy verkoopsplek. Ek het verby gehardloop, my oë op die been gesluit, op die voorstel van 'n liggaam, van verbrokkeling, van die vlees van titels, van al die dinge wat ek so gereeld in die nuus gesien het.
En dit was nie net die been nie; Ek het oral liggaamsdele gesien. Voor 'n geroeste bruin motor in La Merced, die oudste woonbuurt in Mexiko-stad, het ek twee kromme en beenmantels gesien, geklee in luiperd- en sebra-broek. Op pad na die mark sien ek 'n bra-uitstalling met twintig busty torso in verskillende state van disintegrasie. Dikwels was die mannequins naak, wat al hul moeë onvolmaakthede agtergelaat het.
Die borsbeelde was vol snye, skrape en rokke. Ek stap verby 'n tafel bedek met ligte perskearms waarvan die vingers uitgebreide vals naels vertoon, die soort naels wat kon steek en doodmaak. Soms is die mannequins in 'n vragmotorbed opgestapel; vroulike bolyf aan mekaar vasgemaak en moeg silwer en groen vel skil. 'N Naakte bolyf het op straat gesit, met volle voorkoms van dy tot bors. Iemand het die borsbeeld in 'n swart buisblad aangetrek, maar hulle het haar onderkant naak gelaat. 'N Plastiese Coca-Cola-bottel is in haar kruis ingedraai.
Die man aan die balie het my met 'n knipper in die oog gevra: "Is u hier vir sake of plesier?"
Die visuele geweld van daardie liggaamsdele het my herinner aan my eerste reis na Juárez, een wat gemaak is na twee jaar se ondersoek na geweld, na honderde dae se e-pos- en nuusopdaterings oor Juárez-sterftes. Ek het so baie in die nuus oor ontbinde liggame gelees dat ek half verwag het om hulle te sien, soos 'n visie van die spektrale been wat ek maande later na die metro gevind het.
Ek het gelees van onthoofding, geweervuur, afgekapte hande, rompe uitmekaar gehaal en moorde opnuut (waarin bendelede ambulanse agtervolg het met mense wat hulle probeer het, maar nie daarin geslaag het om dood te maak nie, met die doel om werklik hulle doodmaak). Ek het geweet dat die stad in die winter van 2010 gemiddeld 6-7 sterftes per dag was, terwyl die getalle in die somer tot 11-12 gestyg het. Ek het in Mei daar gereis en my voorgestel dat die uitvoeringsmeter êrens tussen die statistieke val.
Toe ek by my hotel aankom, word ek in 'n gewelfde lobby met lugversorging ingelui. Die man aan die balie het my met 'n knipper in die oog gevra: "Is u hier vir sake of plesier?" Ek het nie geweet hoe om te reageer nie. 'Wie besoek die gevaarlikste stad ter wêreld vir 'n vakansie?' Ek wou skree. Almal in die voorportaal van die hotel was in 'n pak, aangebied, koel en versamel. Intussen het ek afgesnyde kortbroek en 'n t-hemp van Goodwill met Chinese skryfwerk.
Ek het veiliger gevoel om 'n hemp met taal aan te trek wat niemand, selfs nie myself, kon ontsyfer nie. Terwyl ek by die balie staan, kyk ek na 'n reuse turkoois swembad omring deur palmbome. Die temperatuur daarbuite was 100 grade, maar selfs dit was nie warm genoeg om my te versoek om in 'n badpak in die gevaarlikste stad ter wêreld te beland nie.
Julián Cardona, 'n fotograaf van Juárez, het my in my hotel ontmoet en saam met my 'n bus na die middestad gery. Ek het 'n jaar tevore met hom 'n onderhoud gevoer, en hy het vir my gesê: 'As u ooit in die stad kom, laat weet dit.' Vir ons eerste onderhoud het hy van Juárez na El Paso oorgesteek om my by 'n Starbucks te ontmoet. Hy het geen rede gehad om my, 'n onbekende gegradueerde student, met my navorsing te help nie. En tog het hy dit gedoen.
Soos 'n goeie fotograaf, was hy 'n alleman en kon hy in sy verslete jeans en t-hemp in enige skare versmelt. Hy was 'n waarnemer, en om dit te kan doen, moes hy 'n deel van sy omgewing word. Uit ons uurlange onderhoud het ek agtergekom dat hy 'n man van min woorde was, maar van besliste optrede. Hy sal 'n jong student wat 'n klein, geskrewe rewolusie teen geweld op die lughawe in Juárez probeer besoek, ontmoet as sy sou kom kuier. En 'n jaar later, sonder soveel vrae.
Ander mense wou weet wat ek doen en waarom. Hulle wonder waarom ek in Juárez belangstel. Toe ek die Kanadese grens oorsteek om na 'n konferensie oor Latyns-Amerikaanse studies in Toronto te gaan, het die grenswag gesê: "Waarom bestudeer u nie probleme in u eie stad nie?" Hierdie sentiment was algemeen. Mense wou weet waarom ek omgee vir Juárez. Studeer en skryf oor geweld was dikwels neerdrukkend. Wat my aan die gang gehou het, was om te leer oor gesinne en aktiviste wat deur die geweld getransformeer is. Hulle het nie slagoffers gebly nie, maar deur daardie stadium gegaan en die krag gevind om teen korrupte instellings te veg.
Geweld het op 'n afstand gebly, 'n verhaal vertel, 'n vinger gerig.
My eerste dag in Juárez, Julián en ek, stap na La Mariscal, die rooi lig-distrik wat 'n paar maande tevore gesloop is. Die prostitute en dwelmverslaafdes is gedwing om na ander dele van die stad te verhuis. Ek het skuins in die strate geloop, maar nuuskierig om die aardrykskunde te sien waaroor ek geskryf het.
'Moenie op hierdie straat foto's neem nie,' het Julián my gewaarsku. Ek stap verby telefoonpale wat in die pamflette bedek is met die gesigte van vermiste meisies. Ek was besig met die ondersoek van graffiti teen die regering en afgebreek geboue toe hy vra: "Drink jy?"
Ek het amper ja gesê, maar toe onthou ek waar ek was en sê: 'Nee. Nou, soms. Ja, soms, maar nie hier."
Hy wys na die Kentucky Club en sê: 'Hulle het die margarita uitgevind.'
Die Kentucky Club, een van die oudste kroeë in die stad, was 'n visioen van donker gepoleerde hout. Dit was verlate. Niemand drink teen die middag nie, behalwe ons. Die kroegman beklaag die agteruitgang van die stad.
Toe die aand aanbreek, neem Julián my na een van die laaste veilige openbare ruimtes in die stad, 'n oase vir intellektuele, skrywers, fotograwe en akademici: Starbucks. Dit het vreemd gevoel om 'n latte te bestel, om rustig te sit in Starbucks omring deur iPads. 'N Vriend van Julián het opgedaag en die verhaal vertel van sy onlangse motorjas. Hy was in sy motor by 'n stopteken, en hy wag vir 'n jong man om die straat oor te steek. Die man het egter 'n geweer uitgetrek, hom uit sy motor gedwing en weggejaag. Op daardie oomblik kom 'n polisiemotor verby, en Julián se vriend spring in. Hulle begin om sy gesteelde voertuig te jaag.
'Waar is jou motor gesteel?' Ek het gevra.
Hy het die venster van Starbucks uitgewys en gesê: 'By daardie stopteken.' Geweld het op 'n afstand gebly, 'n verhaal vertel, 'n vinger gerig.
Die volgende paar dae ry ek deur die gemilitariseerde strate verby swart vragmotors, vol gewapende mans met AK-47's. Soms ry polisiemanne verby op blink motorfietse wat gelyk het of hulle met die hand gepoleer was.
Toe ek die Universidad Autónoma de Ciudad Juárez besoek om met studente te vergader, het hulle my vertel dat die lewe normaal en surrealisties was. 'N Meisie met blou hare het gesê:' As my gesin na Acapulco gaan, vra mense waar ek vandaan kom. As ek Juárez sê, fluister hulle dadelik: 'Vlug jy?' En ek antwoord: 'Nee, ek is op vakansie.' '