Ons raak maklik dronk met die wonderwerke van tegnologie wat opkom, maar tegnologiese vooruitgang op sigself sonder 'n etiese raamwerk kan teenproduktief wees. Is die integrale ontwikkeling van die mens in dieselfde tempo vorentoe? Wat gaan ons doen oor die honderde kerntoestelle wat in die Sowjet-Unie uitroei? Wie neem verantwoordelikheid vir al die kernafval? Dit is een ding vir die wunderkind om hierdie tegnologiese wonders en monsters te skep. Dit is 'n ander om te dink deur middel van 'n langtermynplan vir hulle.
Ons is verwonderd oor die wonder van proefbuisbaba's en die skepping van embrio's. Maar meer as 25,000 bevrore embrio's wag in Amerikaanse laboratoriums vir mense om te besluit oor hul toekoms: om dit te gebruik of dit te vullis. Dit lyk asof daar groot besluite is om te wag op elkeen van die arena's wat ons genoem het. Die helderes weet dat die toekoms vir almal van ons as 'n verpletterende vraag kom. Dit sal ons voortdurend aanroep om die onmoontlike te probeer.
'N Tin Man Toekoms Sonder 'n Hart?
Daar was 'n tyd in my lewe toe ek 'n fanatiese amateur futuris geword het en lees elke boek wat ek kon vind oor nuwe dinge wat ontwikkel word en die soort toekoms wat hulle sou skep. Eendag het ek daaroor gesels oor 'n bier. Ek het vir hulle gesê dat jy weet, al hierdie vlees en been kan verdwyn en ons kan in 'n stel doeltreffender kunsmatige prostes verander, insluitende hart en brein.
Sodra ek dit gesê het, het een van my vriende met 'n bietjie gevoel gevra: "Jy dink 'n blikkie man sou wonderlik wees? Is dit die soort mens wat jy wil hê ons moet word?" Ek het gesê dat ek nie persoonlik daaroor gedink het nie. Hy het geantwoord: "Kyk, Brian, dit is goed om opgewonde te raak oor al hierdie dinge, maar iemand moet verantwoordelikheid neem vir al hierdie nuwe uitvindings. Ons moet 'n konsensus bereik oor hierdie vinnig, of sekere wetenskaplikes sal ons almal rondom soos tin mans klink. " Ek het niks verder gesê nie, net my bier gesap. Sy punt was ook natuurlik waar om te ontken.
Daar is soveel ander gevalle: wat sal ons doen oor die Palestynse-Israeliese impasse? Wat moet gebeur in die voormalige Yugoslavia? Wat is die sleutel om Sentraal-, Wes- en Oos-Afrika om te draai? Hoe kry ons hier 'n werklik deelnemende regeringsisteem waar die ekonomiese, politieke en kulturele dimensies van die samelewing in balans gehou word, sonder die krisis tussen sake en regering? Hoe kan ons volle regte vir Aboriginale mense aktiveer? Hoe gaan ons skole verander in plekke waar mense regtig leer hoe om die lewe te leef en 'n lewe te maak? Wie gaan belangrike plaaslike gesondheidstelsels herskep? Plaaslike gemeenskap? Wie gaan die kampioene van die omgewing wees? Oral kyk ons ​​sien wat gedoen moet word. Niks moet bly soos dit is nie.
Die Dissipline van Lucidity
Lekkerheid oor die werklikheid is nie soos om 'n fiets te ry nie: een keer geleer het, vergeet ons nooit. Lucidigheid as 'n houding wat daagliks herhaal moet word, sodat ons nie voortdurend gebreek word deur die manier waarop die lewe by ons kom nie. Vandaar die behoefte om ons helderheid te dissiplineer. Ons moet weet hoe om in ons werklike situasie gegrond te bly en daagliks in werklikheid te leef. Dit is geen snack nie, aangesien TS Eliot ons herinner: "Die mensdom kan nie baie werklikheid verduur nie."
Sommige mense wat ek ken, begin elke dag soos volg nadat hulle uit die bed klim:
Die lewe is nooit die manier waarop ons dit wil hê nie.
Ons weier om sy belofte te aanvaar.
Nietemin is ons vry om te lewe.
Tracy Goss het hierdie opsomming:
Die lewe wys nie soos dit "moet" wees nie.
Die lewe word ook nie soos dit nie moet wees nie.
Die lewe blyk uit die manier waarop dit doen.
Dit is goeie mantras om elke nou en dan te gebruik. Hierdie rituele kan die ekwivalent wees om die slaap uit ons oë te vryf. Hulle herinner ons aan beide die grense en die moontlikheid dat die lewe is en die kursus vir die dag bepaal. Ek ken mense wat die dag begin deur op die vloer te sit en joga oefeninge te doen. Sommige mense gaan na die massa om die manier waarop die lewe is, te oefen. In kloosters, maak hulle seker dat hulle hul standpunt reguit kry deur die kantoor van Lauds by 3 te sang. Dit is hoogs spesifieke maniere om die dag te begin.
Vir sommige van ons kan die optrede van die stort die ritueel wees waarmee ons vir onsself sê: "Ek gaan vandag wakker word soos dit is." Ander mense sit heeltemal geklee om hul "Do list" vir die dag uit te maak en verklaar hul voorneme om in die realiteite van hul situasie gegrond te bly.
Bly in die werklikheid gegrond
Daar is baie ander maniere waarop ons in die werklikheid gegrond kan bly. Die een stel onsself bloot aan die volle spektrum van die werklikheid deur die flieks wat ons kyk, die nuus wat ons besluit om te luister of te lees, die plekke waarheen ons gaan. As ons daarop let dat die laaste halfdosyn flieks wat ons gesien het, alle romanse is, wil ons dalk 'n ernstige drama probeer. As ons sien dat ons TV-kyk baie op praatskoue fokus, kan ons die nuus van die ses uur 'n rukkie kyk.
Ander hou daarvan om hulself te verdiep in die ervaring van die vier seisoene: die uitbarsting van nuwe moontlikhede in die lente; die volle blom en groei in die somer; die wonderlike kleure en bruin in die herfs, die koue en die dood van die winter, gevolg deur die lewering en dan die ontploffing van die lewe in die lente. Dit is vir hulle 'n repetisie van die lewe soos dit is.
Die lewe is vol dinge wat die gevoel van wese in die "groot druk" verlig - alkohol, dwelms, besittings, illusies - wat ons sin van limiete of ons geloof in moontlikheid wegneem. Dit is hoekom lucidity 'n dissipline is wat elke leier nodig het. Dit word nooit vir altyd verkry nie, maar moet daagliks gereoefen word.
Die laaste vraag hier is hoe ons met die lewe verband hou: dit is hoe ons dit noem. Ons ken almal mense wat sê: "Die lewe is 'n teef en dan sterf jy." Ons kan verband hou met die krisis as sinies, of romantici, of ons kan so goed met mekaar praat en besluit om die dans van die lewe te dans.
"Om die samelewing te transformeer, moet ons eers onsself transformeer." Die moed om te lei begin van hierdie uitgangspunt en lewer 'n sterk, eenvoudige boodskap: as jy outentiek met lewe, jouself, die wêreld en die samelewing verband hou, begin jy die proses van sosiale verandering. Op grond van meer as vyftig jaar grondige navorsing en praktiese ervaring in meer as dertig lande, Die moed om te lei gebruik 'n groot doek om 'n lewendige prentjie van leierskap in sy vele vorme te verf: persoonlike, familie, werk, organisasie, gemeenskap.
Kliek hier fof meer inligting of om hierdie boek op Amazon te bestel (verskillende omslag, 2e uitgawe, 2012)
R. Brian Stanfield was die Direkteur van Navorsing by die Kanadese Instituut vir Kultuursake, 'n nie-winsgewende met 'n teenwoordigheid in 48-lande; Vir meer as 50 jaar het die Instituut gewerk in organisatoriese ontwikkeling, volwasse en kinderopvoeding, gemeenskapsontwikkeling en metodes van sosiale verandering. Sowel as Brian se dekades se ondervinding as opvoeder en navorser, was hy 'n geïnspireerde leier, wat jare spandeer het om ander te help om dieselfde te word. Brian was die skrywer van 5 boeke wat fokus op die eienskappe wat nodig is vir suksesvolle progressiewe leierskap en groepfasilitering Die kuns van gefokusde gesprek sowel as van Die moed om te lei.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > tendense > Om in die werklikheid gegrond te hou: Dans die Dans van die Lewe