Lankal terug | Slakkelak
Storietjies uit my kinderjare of sommer net outydse gewoontetjies
Introvert gebore, introvert sal ek sterf
Posted on 30 Julie 2012 by Slakkelak
Dis hierdie jaar dertig jaar gelede wat ek in matriek was en daar word ‘n reünie gereël vir ons groepie. Skielik maak mens kontak met mense wat jy doerdie tyd laas gesien het, en al die ou skoolstories word opgediep.
Ek is eintlik vreeslik hartseer wanneer ek so na almal se foto’s kyk en die stories hoor… nie omdat ek dit mis nie, maar omdat ek nooit deel was daarvan nie!
Eerstens het ons op ‘n plot buite die dorp gebly en in daardie tyd was agt kilometer ver… veral as jou ma nie ‘n lisensie gehad het nie, en jy aangewese was op iemand anders waar jy graag wou wees. Eers in my matriekjaar het sy haar lisensie gekry, en dit het nog steeds nie my sosiale probleem opgelos nie.
Eintlik is dit sommer net ‘n gerieflike verskoning. Om werklik eerlik met myself te wees, moet ek erken dat ek ‘n vreeslike introvert is en nie van ander mense se geselskap hou nie. Dis erg, maar dis waar. Ek is dood tevrede met my eie gedagtes… Dis een van die redes waarom ek my huidige situasie kan hanteer in ons swaar tyd waar Roelf in Pretoria werk en ek alleeen op die plaas in Barberton bly. Hy en my kinders is die enigste mense wat ek om my wil hê. En dan moet hulle ook nie heeltyd njarra njarra om my ore nie. Stilte. Ek soek stilte om my… met my eie gedagtes en met my spesiale mense net so amper in my gedagtekring. Ek wil net aan hulle raak, ek wil nie noodwendig met hulle praat nie.
Selfs my ander naby familie leer my werklik nou eers ken deur my blog te lees. Al hou ek van my eie gedagtes, beteken nie dat ek alles vir myself wil hou nie!
Ek wil vreeslik graag die reünie bywoon, maar gaan ek iets hê om te deel? Gaan daar werklik iemand wees wat mý graag wil sien? Dis vrae waarmee ek worstel en een of ander tyd moet ek besluit of ek gaan of nie. Dis ver om te ry, dit beteken ek gaan dan vir twee weke nie my man sien nie. Gaan ek, kan ek darem ook by my sussie kuier in Brits, maar gaan dan in die aand vanaf die funksie moet terugry na haar huis en dis ‘n gevaarlike pad in die donker.
Eintlik het ek in my hart al klaar my besluit geneem, want ek is nou maar net nie ‘n tropdier nie… ‘n introvert gebore, en ‘n introvert sal ek sterf.
Categories: Lankal terug, Slakgedagtes	| 13 Kommentaar
My pa het ‘n banjo gehad
Posted on 30 Augustus 2011 by Slakkelak
‘n Foto is ‘n twee-dimensionele vasvang van ‘n gebeurtenis. Ek dink ek kan met vertroue LEWE as is ‘n multi-dimensionele gebeurtenis beskryf. Buiten sien en hoor, is daar nog ons tas- en reuksintuie, ons emosies, intuïsies en ander dinge wat ‘n rol speel in hóé ons ‘n ervaring interpreteer.
Op 6 November 2010 het weerlig my huis getref en het ons alles verloor. Dit is een van die redes waarom ek my gedagtes nou met ander deel. Baie mense vra wat het ek geleer in die proses… watter raad kan ek gee vir ander mense. Daar is baie wat ek kan sê, maar vandag wil ek nét een ding sê.
Lééf jou foto’s.
Kyk gou na jou gunsteling foto, wat dit ook al mag wees. Maak nou jou oë toe… en skielik kan jy die see hoor bruis. Of jou kind se babaskaterlaggie hoor. Of ruik jy jou ma se vars gebakte beskuit. Of ervaar jy die opwinding van jou matriekafskeid. Of dit, of dat. Maar net deur te kýk het jou brein die konneksies gekoppel om al die ander sintuie se ervarings ook te onthou. Word die foto lewendig.
Vertel vir almal wat deur jou albums blaai wat die foto se storie is. Maak dit ‘n lewendige gebeurtenis. Praat daaroor. Lag daaroor. Huil daaroor.
In my ma se foto-album is ‘n foto van my pa as jong man saam met twee ander onbekende mans. Scottburgh 1950, ‘n paar jaar voordat hy my ma ontmoet het. My pa met ‘n banjo, die een oom met ‘n trekklavier en die ander een met ‘n kitaar. Hy was deel van ‘n klein orkes. Musiek gemaak. As ek nie die banjo in die kas gesien het nie, sou ek vir iemand gesê het dis nie my pa in die foto nie, maar dalk iemand wat per ongeluk net soos hy lyk. Solank as wat ek kan terug onthou het ek hom nooit daai banjo gehoor of gesien speel nie. Dit was deel van ‘n lewe waaraan hy ons nie toegelaat het om te deel nie. Later het hy die banjo vir my man gegee en nou is dit verbrand.
Vir hom was die foto ‘n herinnering, ‘n jolige vakansie by die see saam met ‘n groot groep familie en vriende. ‘n Herinnering, maar net vir hom. Vir my is dit ‘n prentjie waarin my pa ook is, geneem tydens ‘n vakansie by die see in 1950. Net ‘n prentjie. Ons is geleer om ander se privaatheid te respekteer, en as kind sou ek nie vra nie. Nou is hy nie meer met ons nie en kan ek as grootmens nie meer vra hoekom hy sy banjo weggepak het en nooit weer musiek gemaak het nie. Dis vir my ‘n verlies. Die gebeurtenis is dood vir my. Vir altyd. En dis vir my baie hartseer.
Lééf jou lewe. Déél jou prentjies en herinneringe met die mense rondom jou. Al is dit deel van ‘n tyd wat verby is. Jou foto’s kan verbrand, dan leef die woorde ten minste voort. Jy kan sterf, en dan leef jy in jou foto’s voort omdat die storie vertel is. Help jou foto’s om lewendige herinneringe te wees, nie net dooie prentjies nie.
My pa het ook ‘n tent gehad…
Categories: Lankal terug, Slakgedagtes	| 11 Kommentaar
Posted on 28 Augustus 2011 by Slakkelak
Baie jare gelede moes my verstandtande uit, jare terug voor selfone hier beskikbaar was. Dit word mos sommer by daghospitale gedoen, vinnig-vinnig. My man het nog nooit by my gesit voor ek teater toe gaan nie. Dis net nie sy ding nie, en ek neem hom nie kwalik nie, want ek verstaan waarom nie. So word ek toe vroegoggend afgelaai vir die prosedure. Op my eie. Allenig.
My lyf is BAIE sensitief vir medikasie en die pre-med inspuiting is gewoonlik al genoeg om my diep in droomland te sit. Dis nou nadat ek eers ‘n kwota gal skenk in die nierbakkies, en my bloeddruk die dieptes in val. Met die wakker word brul ek soos ‘n gewonde leeu en moet ‘n blink oorlewingskombers om my gedraai word om my temperatuur normaal te kry.
Op die spesifieke dag het ek die gewone skenking gedoen en naderhand ingedommel. Na ‘n ruk het ek wakker geword en gedink die prosedure is al verby. Voel-voel met my tong in my mond. Bitter gal. Niks wat bloederig proe nie. Niks is geswel nie. Roep toe maar ‘n nurse. “Ag sies tog, mevroutjie, dokter is laat en ons weet glad nie waar hy is nie. Probeer maar weer ‘n bietjie slaap.” Huh? Kan sy nie net iets uitdink om vir my te sê nie? Na ‘n ruk kom sê die nurse hulle is baie verlig, dokter het net ‘n pap wiel gehad, teater kom my sommer nou-nou haal.
Dommel weer in en ek word wakker toe die bewegende bed teen ‘n hoek stamp. “Askies Mevrou Marais” begin die teaternurse… Voor sy nog verder iets kan sê is ek KIETSREGOP in die bed. “Het jy gesê Marais? Ek is nie mevrou Marais nie!” My nek sweepslag omtrent soos hulle stop. Die kaart word uitgepluk en my armbandjie bestudeer. “O vrek, ons is een vloer te hoog. Sorry mevrou.” O vrek, sorry mevrou? Oo Bliksem!
Met dokter wat laat is, is die hele teaterlys laat. Hulle koppel solank die elektrodes om my hart en bloeddruk te monitor terwyl ek soos ‘n stuk vleis vir die worsmasjien lê en wag. My oë is toe, die pre-meds lankal uitgewerk. Die nursies sit om die hoek. “Wie is die narkotiseur vandag? Ek hoop tog net nie dis dokter So-en-so nie. Ek dink regtig nie hy is nie ‘n goeie dokter nie.” Huh? Ek is WAKKER! Ek het ‘n ander narkotiseur maar dis net te veel. Die hartmonitor gaan mal. Ek maak een oog oop. 140… 145… Kalmeer Jakoba, kalmeer….135… 140… KALMEER… “Sies tog mevroutjie, hoekom is jy so bang? Ons gaan mooi na jou kyk.” kom my dokter se stem van agter af. En toe is ek weg.
Die bloederige spoeg loop by my mondhoeke uit en ek kry nie eers gesluk nie. So geswel my lippe kan nie toe nie. Ons gaan mooi na jou kyk. En Roelf dink ek huil oor dit seer is.
Eers later kon ek vir hom vertel… dat ek mevrou du Preez is, en nie mevrou Marais nie. En as ek nou hospitaal toe gaan drink ek geen pre-meds nie, klim self op die teaterbed, maak seker ek sien my dokter en vertel mooi vir die narkotiseur hoe hy my aan die slaap moet maak; want ek wil verseker weet my nier word nie uitgehaal of my been geamputeer net onderkant my stuitjie nie.