Watter manier het Frankryk in 1857 in Vietnam oorgeneem? - Afdeling 2 - Die Heilige Land van Vietnamstudies
III. DIE RISTER OP KỲ HÒA EN DIE WONDERLIKE DEELNEMEROORLOG IN DIE SUID (1861-1862)
Na die Val van Beijing en die einde van die Tweede Opiumoorlog in China het die Franse regering van keiser Napoleon III (1808-1873)besluit om voort te gaan met die "l'expédition de Cochinchine"Of die verowering van Suid-Vietnam. Op Februarie 1861, onder die opperste bevel van die Franse Admiraal Léonard Charner (1797-1869), is 'n groot versterking van die Franse magte in die Verre Ooste na Saigon verskuif, wat meestal uit baie ervare veterane van die Chinese slagveld bestaan ​​het. Volgens die Franse offisier Léopold Pallu de la Barrière (1828-1891), hulle magte vir die verowering van Suid-Vietnam was:
Oorspronklike Franse teks:
"… En 70 toeriste, wat nie 14 à voiles en 56 à vapeur is nie. Sept navires loués à la Compagnie péninsulaire et oriëntale servicient à assurant les communications sur une si grande ettue de côtes. 4 officiers-généraux, 13 capitaines de vaisseau, 22 capitaines de frégate, 95 lieutenans de vaisseau, 105 enseignes, omgewing 100 aspirans, 100 mecdecins, 100 officiers d'administration, 8,000 mariniers, komposisie personeel. L'artillerie s'élevait à 474 bouches à feu, la force nominale des machines à 7,866 chevaux-vapeur… "
"... daar is altesaam 70 oorlogskepe, waarvan 14 seilskepe en 56 stoomskepe. Sewe skepe wat deur die Skiereiland en Oostelike Kompanjie vrygelaat is, is gebruik vir kommunikasie langs die groot stuk kus. 4 generaaloffisiere, 13 kapteins van skepe, 22 kapteins van fregatte, 95 luitenante van skepe, 105 tekens, ongeveer 100 aspirante, 100 dokters, 100 administratiewe offisiere, 8,000 474 matrose, het die personeel saamgestel. Die artillerie het 7,866 gewere beloop, die nominale krag van XNUMX perdekragmasjiene ... '
Anders as die jaar 1858, met slegs 14 Franse oorlogskepe vir die aanval van Tourane. In 1861 het 70 oorlogskepe van alle soorte aan die Cochinchina-veldtog deelgeneem. Sommige van hierdie Franse oorlogskepe was werklik reusagtig en beter as wat die Viëtnamese destyds gehad het, byvoorbeeld die fregat la Persévérante, was ten volle gewapen met meer as 60 kanonne en die bemanning van 513 mannekrag.
Die Franse het ook meer gewerf as 600 Chinese huursoldate en koelies wat bereid was om te veg onder die vaandel van die Tweede Franse Ryk.
Ten slotte, die dag van ramp kom op 24 Februarie 1861 tydens die Slag van Kỳ Hòa, toe die hele Viëtnamese verdedigingslyne wat vir twee jaar rondom Saigon gebou het, daarna onder die aanvalle van 4,000 5,000 tot 50 XNUMX Franse troepe met die hulp van honderde artilleriestukke en XNUMX oorlogskepe ineengestort is. Dit was waarlik 'n bloedige stryd vir beide kante. Die eerste dag van die geveg het die Franse en die Spaanse 6 gekos en 30 gewond. Onder die gewondes was hooggeplaaste offisiere soos Frans Generaal Élie de Vassoigne (1811-1891)en Spaans Kolonel Carlos Palanca Gutierrez (1819-1876). Die volgende dag was getuie van die vernietiging van die Kỳ Hòa-verdedigingslinie, tesame met die dood van 12 Franse soldate en mariniers, terwyl 225 gewond is. Die Viëtnamese slagoffers was baie meer enorm, met ongeveer 1,000 mense wat gesterf en gewond is, insluitend Maarskalk Nguyễn Tri Phương.
Soos die vloed ná die breek van die dam, slegs 'n jaar na die val van Kỳ Hòa (Februarie 1861 - Februarie 1862), al die provinsiale stede van Gia Định, Ườnh Tường en Biên hòa is daarna deur die Frans-Spaanse magte gevange geneem. Die Franse het 'n stelsel van "mobiele poste" in die besette gebiede georganiseer, met die klein en medium skepe vir oorlogvoering soos die "canonnière"(kanonne) , die "chaloupe canonnière"(geweerbote) en die Portugese soort militêre "lorchas". Hulle pas perfek op die terrein en riviere in Suid-Viëtnam. Byvoorbeeld, in 1861-1862 het die Franse gunship l'Alarme het langs die Vaico-rivier gebly (Vàm Cỏ) , in beheer van die verdediging van Tay Ninh om Lang An.
Terwyl die Nguyễn-dinastie in chaos onttrek en teruggeval het, het baie Vietnamese kleinboere en milities ontstaan ​​en beslissend oral teen die Franse troepe geveg. Die hoogste Vietnamese partydige leier in daardie tyd was Marshal Binne .nh (張 定, 1820-1864). Onder die vaandel van Maarskalk Trương Định, baie talentvolle militêre leiers soos Nguyễn Trung Trực (阮 忠直, 1838-1868) heldhaftig teen die Franse geveg. Op Desember 1861 het sy troepe en homself persoonlik die Franse militêre lorcha afgebrand l'Espérance in Nhựt Tảo-rivier, 'n gebeurtenis wat die lewens geëis het van 17 Franse en Tagal-soldate sowel as 20 Viëtnamese medewerkers. In 1862 het die situasie selfs sleg uitgedraai vir die Frans-Spaanse beroepsmagte, toe tifus en ander soorte kwale het lewens van etlike honderde mans geëis. Die gebiede vanaf Gò Công om Cờn Giờ is daarna bevry en word die aktiewe guerilla-basisse in Suid-Vietnam.
IV. DIE VERDRAG VAN SAIGON (5 JUNIE 1862): 'N DADELIKE "STABIL IN DIE TERUG" VAN VIETNAMES WEERSTANDSBEWEGERS
Intussen het die Royal Court of Nguyễn Dinastie onder die regering van Keiser Tự Đức (嗣 德, 1829-1883)was heeltemal geskok en paniekbevange toe hy slegte nuus oor die val van Kỳ Hòa, die val van Gia Định, Định Tường en Biên Hòa provinsiale stede gehoor het. Daarom het die Koninklike Hof regdeur die jaar 1861 tot die begin van 1862 kontak gemaak en met die Franse onderhandel vir die voortsetting van 'n "Vredesverdrag" (?)
Die keiser het nie regtig geweet van die situasie van die Franse magte in Cochinchina wat groot ongevalle onder Vietnamese guerrilla-oorlogvoering sowel as kwale en siektes gehad het nie. Verder, op daardie tydstip Franse oorlog in Mexiko (1861-1867) het gebeur. Die Mexikaanse slagveld was in werklikheid 'n 'kwagier', wat die Franse meer slagoffers gekos het en die prioriteit van Napoleon III geword het om meer versterkings te stuur, nie die Cochinchina nie.
Sommige mandariene van Nguyễn Dinastie het selfs die keiser ingelig oor die werklike situasie. Die keiser het egter steeds op 5 Junie 1862 besluit om 'n sogenaamde "Vredesverdrag" met die Franse en Spaanse magte in Saigon te onderteken. Hy stuur hooggeplaaste mandarinne Phan Thanh Giản (潘清 簡; 1796-1867) en Lâm Duy Hiệp (林維 浹, 1806-1863) vir die ondertekening van die Verdrag.
Volgens die verdrag is al drie provinsies Gia Định, Định Thng en Biên Hòa daarna aan die Franse gesedeer! Verder, die Artikel 9 van hierdie verdrag handel oor die Franco-Vietnamese magte saamgevoeg om die sogenaamde "seerowers"En"bandiete"In Cochinchina! Beslis, dit beteken al die Viëtnamese leiers in Suid-Viëtnam soos Trương Định, Nguyễn Trung Trực, Võ Duy Dương ... wat nie hul wapens laat val het nie, kan selfs bestempel word as 'seerowers' en 'bandiete', wanneer die Franse dit ook al wou, en die Nguyễn-dinastie het ook die verantwoordelikheid gehad om hulle oor te dwing!
Daarom kan die Verdrag van Saigon in 1862 beskou word 'n dodelike steek agter Vietnamese vegters. Daarna moes hulle alleen veg sonder die hulp van die Nguyễn-dinastie (hulle kan selfs gearresteer word en indien nodig aan die Franse owerheid gestuur word). Sedertdien blyk die Nguyễn-dinastie die berugte verraaier vir die Viëtnamese volk te wees! Destyds het die mense in Suid-Vietnam 'n bekende spreekwoord gehad:
"Phan, Lâm mãi quốc; triều đình khi dân. " (Phan [Thanh Giản] en Lâm [Duy Hiệp] verkoop die land uit; die hof gee nie om vir die mense nie)
Ondanks die druk van beide kante van Frans en die Koninklike Hof, Maarskalk Trương Định verklaar dat hy tot die einde van sy lewe teen die indringende magte sou veg! In 1863 het die Franse Admiraal Louis Aldophe Bonard (1805-1867)Ook gestuur Trương Định a Brief van Ultimatum. Trương Định het die brief van die Franse admiraal egter beleefd geantwoord deur te sê:
"Triều đình Huế không nhìn nhận chúng ta, nhưng chúng ta cứ bảo vệ Tổ quốc chúng ta." (Die Royal Court in Huế het selfs nie ons beweging erken nie, maar ons veg steeds vir die Vaderland.)
En hy het die guerilla-oorlog voortgesit tot met sy dood in 1864.
V. Sommige kommentaar
Die "Vredesverdrag van 1862"Is onderteken wat die Franse wat in 'n benadeelde posisie verkeer, uiteindelik die oorwinnaar geword het! Boonop is alle Viëtnamese versetstryders volgens die bepalings van hierdie Verdrag 'rebelle' en 'bandiete' geword! Deur die Verdrag van Saigon, was die Viëtnamese onafhanklikheid gedeeltelik aan die Tweede Franse Ryk verlore. Regdeur die Vietnamese geskiedenis was dit een van die nuuskierigste en ook die mees verraderlike dinge is gedoen deur 'n Viëtnamese regering.
Later het die Royal Court of Nguyễn Die dinastie het voortgaan om verskeie verdrae te onderteken, soos die Verdrag van 1874 of die Tweede Verdrag van Saigon, wat die res drie provinsies van Suid-Viëtnam erken het (An Giang, Vĩnh Long en Hà Tiên) onder die Franse administrasie. Ten slotte, die Verdrag van Huế in 1884 het Vietnam eenvoudig 'n 'Franse protektoraat' gemaak.
Behalwe die verraad en die onbevoegdheid van die Royal Court, was die ander redes wat gelei het tot die verlies van Viëtnamese onafhanklikheid:
Die "medewerkers': Baie Vietnamese het vrywillig gewerk onder die leiers van huursoldate, soos die' Mã Tà '(Maak dood). Vir die Chinese gemeenskappe in Saigon het die Franse verowering van Cochinchina meer voordele as voorheen gebring omdat hulle aktief met die 'nuwe gesag' saamgewerk het (Daarteenoor het die Sino-Viëtnamese gemeenskappe in die provinsie R Gich Giá en die Phú Quốc-eiland in 1868 aktief by die weerstandsbewegings van Nguyễn Trung Trực aangesluit.).
Die regte Vietnamese bandiete: Van 1862 tot 1865, die opstand van Tạ Văn Phụng (謝文 奉,? -1865), 'n Viëtnamese verraaier wat vir die Franse intelligensiemagte gewerk het, wat talle slagoffers by die Royal Court toegedien het. Hulle is deur 'n groot mag van Chinese seerowers en bandiete in Quảng Ninh-provinsie ondersteun. In 1865 word Phụng in Huế gevange geneem en tereggestel.
Die Chinese bandiete: Sedert 1870's is die Noord-Viëtnam hewig ontwrig deur duisend Chinese bandiete van die Black Flag Army en Yellow Flag Army, wat eens die soldate van Taiping rebelliein China.
Die konflik tussen die Viëtnamese Katolieke en Vietnamese konfusianiste: In 1874 het die Konfusianiste in Sentraal-Viëtnam die Viëtnamese Katolieke die skuld gegee vir die samewerking en verlorenheid van Suid-Viëtnam aan die Franse magte. Daarom het die opstand plaasgevind met die slagspreuk van"Bình Tây Sát Tả!" (Pacify die Franse, Kill the Heresies!). Dit het 'n burgeroorlog in Sentraal-Viëtnam geword wat die land diep in die chaotiese situasie laat beland het. (In werklikheid was Vietnamese Katolieke nie die verraaiers nie. Sommige Vietnamese Katolieke het met die Franse saamgewerk, maar ander het selfs die keiser verwerp en bedien, soos Nguyễn Trộng Tộ (阮長祚, 1830-1871), wat selfs sy planne aan die keiser gestuur het om die Suid-Vietnam gedurende die land te verower Frans-Pruisiese oorlog).
As ons vanuit die verlede kyk, kan ons baie lesse leer vir vandag: om die onafhanklikheid en vryheid te handhaaf, Vietnam moet 'n sterk en stabiele land wees, moet die regering nie die wil van mense onderskat nie, en weer moet die volk as 'n front verenig word, die wette en regulasies eerbiedig en hul pligte nakom.