Stories deur 'n lens | SARIE
Stories deur 'n lens	deur Martie Swanepoel
"Die kamera bly permanent teen my oog. Dan maak die wêreld om my nie meer saak nie."
"Dis soms moeilik om die betekenis van die lewe te verstaan"Die twee jaar wat intussen verloop het, kon nie 'n waas oor sy ervaring trek nie. Beelde van kinders met gapende wonde, stapels lyke . . . 'n jubelende vrou in 'n bloedrooi sandstorm. Hy en Reneé Horn het byna 4 weke in Irak nooit behoorlik geslaap nie. Hulle het op matrasse op die vloer gelê en die beddens se basisse teen die vensters gepak om die glas uit te hou wanneer daar aanvalle is. Die Palestine-hotel, waar hulle tuis was, het nie die bomme vrygespring nie. Adolf sal 8 April 2003 altyd onthou. Hy het voor die hotel met 'n Spaanse joernalis gestaan en gesels. "Hy het vertel van sy vakansie wat hy moes kortknip om die oorlog te kom dek. Hy het verlang na sy mense en kinders." Die Spanjaard het hom verskoon om gou iets in die hotel te gaan haal en Adolf het na die Associated Press-tent oorkant die straat gestap.
GevaarvraatAdolf het 'n onverklaarbare drang om in gevaarlike situasies te gaan inkruip. Hy was op letterlik die laaste helikopter na veiligheid gebring met die val van Sierra Leone, en hy het op eie inisiatief besluit om Rwanda toe te gaan. "Ek was besig met vryskutwerk vir 'n buitelandse agentskap in Mogadisjoe (Somalië) en het deur Rwanda teruggekom toe 'n joernalis my in die Kigali-hotel vertel 'die storie van die jaar' is aan die broei in Rwanda. Ek kon nie in Kigali aanbly om te wag tot die bom bars nie en moes eers terug Johannesburg toe om 'n paar reëlings te tref. Ek het nie eens twee keer gedink nie. Ek moes net teruggaan. Dit was die storie van 'n leeftyd." Hy het sy vrou, Debbie, laat weet hy gaan twee weke weg wees en is in 'n vragvliegtuig met mediese voorraad Kigali toe. Op pad het hulle gehoor volskaalse oorlog het pas in Rwanda uitgebreek. "Toe ons laag oor Kigali sirkel, kon ons die mal geweld in die strate sien. Dit het gelyk of die wêreld skielik waansinnig geraak het. Oral was mense besig om mekaar met pangas dood te kap." Hulle het geland, maar die vlieënier het die enjins nie eens afgeskakel nie, gereed om dadelik weer op te styg. "Dié wat nou nie meer bereid is om af te klim nie, kan saam met my teruggaan," het hy hulle 'n laaste kans gegee. "Ek het 'n oomblik gewyfel, maar toe saam met die mediese spanne afgeklim. Ons is in die middel van die aanloopbaan afgelaai, want die vlieënier wou dit nie naby die lughawe-gebou waag nie. Toe ek die vliegtuig – ons laaste band met die wêreld buite hierdie mal oorlog – sien opstyg, het my hart in my skoene gesak . . ."
"Dit gaan oor die passie om die storie te vertel"Hy sê Debbie is sy geesgenoot en verstaan sy drang na nuus. Sy en die kinders is altyd in sy agterkop, maar hy hou hulle eenkant terwyl hy aan 'n groot storie werk. "Ek sal nie dié soort werk kan doen as ek heeltyd daarvan bewus is dat ek 'n gesinsman is nie." Hy hou van stories wat gelaai is met aksie en adrenalien, en was die dryfkrag agter die onlangse onthulling van die Nigeriese kinderprostitusie-netwerk. Die e-pos van 'n ma wie se kind in die netwerk vasgevang is, het hom op die spoor van die storie gebring en hy het die nuuswenk aan die polisie oorgedra. Binne ure was die wiele aan die rol en was hy saam met 'n spesiale taakmag op pad Durban toe om die netwerk te gaan oopvlek. "Om so 'n netwerk te help blootlê laat 'n mens voel jou werk beteken iets."