'n Spoeg, 'n frons en 'n tree terug – Die Venster
Posted bymarileensteyn November 3, 2020 November 3, 2020 Posted inUncategorized
Dit is baie keer vir my moeilik om te weet waar om 'n storie te begin. Jy soek iets met trefkrag wat nie die hele storie gaan weggee nie. Iets wat sal maak dat mense wil aanhou lees. Dit lyk my egter dat dit vir party mense moeilik is om te weet waar om 'n storie te eindig.
Soos die oom wie ek nou die dag ontmoet het…
Vir minute aaneen het hy gesels. Ek dink hy het sommer 'n monoloog op ons geoefen, want daar was hierdie performance element. Ek kyk na hom met gemengde gevoelens: moet ek opreg aanhou luister, soos ek hoort? Of kan ek maar die blog inskrywing in my kop klaar skryf?
My inspirasie vir die inskrywing kom van einste Oom. Ons gesels almal oor wat ons as predikante se roeping in hierdie tye is en Oom begin gesels oor die liggaam van Christus. In die liggaam van Christus, vertel hy ons met groot geesdriftigheid, moet elkeen doen wat hulle veronderstel is om te doen, anders is die liggaam van Christus "gebreklik".
Hy spoeg die woord "gebreklik" uit sy mond uit en trek sy neus op terwyl hy 'n tree terug gee. "Werklik Oom?" wonder ek. Want in my kop kom die gesigte van mense wat in die oë van die wêreld as "gebreklik" gesien word, op en my ervaring met hierdie mense is net soveel meer werd as 'n spoeg, 'n frons en 'n tree terug. Dis mooi mense, mense met 'n sin vir humor, mense met talente wat ek nie het nie, mense met 'n massiewe kapasiteit vir liefde.
'n Spoeg, 'n frons, 'n tree terug.
Ag noem my nou maar 'n dominee, maar dadelik spring my kop na Jesus. Jesus wat op gespoeg is, Jesus wat met fronse van walging aanskou is, Jesus van wie ander mense terug getree het. Was Jesus dan ook gebreklik? Of het dit net so gelyk met sy vergruisde hande en voete, sy repies rug?
Oom, daar is baie erger goed in hierdie lewe as om gebreklik wees. Dink ek. Soos om salig onbewus te wees van jou eie gebreke. Soos om te spoeg in plaas van soen. Soos om te frons in plaas van bevriend. Soos om terug te tree in plaas van te nader.
Shame. Kanse is dat dit so onbewustelik was dat die Oom nie eens bedoel het om so te praat van 'n gebreklike liggaam nie. Nietemin het ek begin dink aan die "gebreklike liggaam van God": die spul van ons wat ons beste probeer om te doen wat ons moet, maar wat nog steeds maar vol gebreke is.
Ag Oom. Ek is seker daardie "gebreklike" oog. Meer waarskynlik 'n blindederm – vat net soveel plek op en is by tye net so useless. Maar oom weet, dis okay. Ek dink nie God spoeg, frons of vat 'n tree terug nie. God het dit eerder aan sy liggaam kom voel sodat ons maar net die geliefde, gebreklike, liggaam van God kan wees.