Die kongres is in reses, maar jy sal dit skaars ken. Dit was die dekades wat die meeste nie-niks, gridlocked Congress. Maar die reses bied ten minste 'n pouse in die voortgesette partydige gevegte wat in 'n paar weke sal voortduur.
Dit bied ook die geleentheid om terug te stap en ons te vra wat regtig op die spel is.
'N Samelewing - enige samelewing - word gedefinieer as 'n stel onderlinge voordele en pligte wat die meeste sigbaar in openbare instellings beliggaam word: openbare skole, openbare biblioteke, openbare vervoer, openbare hospitale, openbare parke, openbare museums, openbare ontspannings, openbare universiteite en so op.
Openbare instellings word ondersteun deur alle belastingbetalers en is vir almal beskikbaar. As die belastingstelsel progressief is, sal diegene wat beter af is (en wat vermoedelik voordeel trek uit baie van dieselfde openbare instellings), help om vir almal anders te betaal.
"Privatiseer" beteken "Betaal dit self." Die praktiese gevolg daarvan in 'n ekonomie waarvan die rykdom en inkomste nou meer gekonsentreer is as in die afgelope 90-jare, is om openbare en openbare goedere van minder as minder beskikbaar te stel.
Trouens, baie van die sogenaamde "publiek" word toenemend 'n privaat goed wat deur gebruikers betaal word - steeds hoër tolgeld op openbare paaie en openbare brûe, hoër onderrig by sogenaamde openbare universiteite, hoër toelatingsgeld by openbare parke en openbare museums.
Baie van die res van wat as "publiek" beskou word, het so skraal geword dat diegene wat dit kan bekostig om privaat alternatiewe te vind. Soos die openbare skole versleg, stuur die hoër-middelklas en rykes hul kinders na privaat kinders. Soos openbare poele en speelgronde verval, koop die beter af-lidmaatskap in privaat tennis en swemklubs. Soos openbare hospitale daal, word die welgestelde betaalpremies vir privaat sorg.
Gated gemeenskappe en kantoorparke kom nou met hul eie gemanipuleerde grasperke en looppaaie, sekuriteitswagte en rugsteunkragstelsels.
Waarom die afname van openbare instellings? Die finansiële druk op die regering op alle vlakke, aangesien 2008 slegs 'n deel daarvan verduidelik.
Die skyfie het werklik meer as drie dekades gelede met sogenaamde "belastingopstands" begin deur 'n middelklas wie se verdienste opgehou het om te vorder, alhoewel die ekonomie voortgegaan het om te groei. Die meeste gesinne wou nog steeds goeie openbare dienste en instansies hê, maar kon nie meer die tab bekostig nie.
Sedert die laat 1970's het bykans al die winste van groei na die top gegaan. Maar as die hoër-middelklas en die rykes begin skuif na privaat instellings, het hulle politieke steun vir openbare mense ingetrek.
Gevolglik het hul marginale belastingkoerse afgeneem, wat 'n vicieuze siklus van dalende inkomste en verslegtende gehalte tot gevolg gehad het, wat meer vlug van openbare instellings aanleiding gegee het.
Belastingopbrengste van korporasies het ook gedaal toe groot maatskappye wêreldwyd gegaan het - hul winste oorsee en hul belastingrekenings tot 'n minimum beperk.
Maar dis nie die hele storie nie. Amerika waardeer nie meer openbare goedere soos ons dekades gelede gedoen het nie.
Die groot uitbreiding van openbare instellings in Amerika het begin in die vroeë jare van die 20e eeu, toe progressiewe hervormers die idee gedryf het dat ons almal voordeel trek uit openbare goedere. Uitstekende skole, paaie, parke, speelgronde en transito-stelsels sal die nuwe industriële samelewing saamvoeg, beter burgers skep en wydverspreide voorspoed genereer.
Onderwys, byvoorbeeld, was minder 'n persoonlike belegging as 'n openbare goed - die verbetering van die hele gemeenskap en uiteindelik die nasie.
In die daaropvolgende dekades - deur die Groot Depressie, Tweede Wêreldoorlog en die Koue Oorlog - is hierdie logika uitgebrei. Sterk openbare instellings is as bulwarks beskou as gevolg van massa armoede, fascisme en dan Sowjet-kommunisme.
Die openbare goed was tasbaar: Ons was baie 'n samelewing wat saamgebind is deur wedersydse behoeftes en algemene bedreigings. Dit was nie toevallig dat die grootste uitbreidings van hoër onderwys na die Tweede Wêreldoorlog die GI-wetsontwerp en die Nasionale Verdedigingswet was nie, of dat die grootste publieke werkeprojek in die geskiedenis die Nasionale Interstate en Verdedigingspaaie genoem word.
Maar in 'n post-koue oorlog het Amerika wat deur wêreldkapitaal versprei word, verwring deur gekonsentreerde inkomste en rykdom, ondermyn deur onbeperkte veldtogskenkings, en geruik deur 'n golf nuwe immigrante wat maklik deur demagoges as "hulle" gegooi word, die idee van die openbare goed het vervaag.
Nie eens Demokrate gebruik nog steeds die frase "die openbare goed." Openbare goedere is nou in die beste geval, "openbare beleggings." Openbare instellings het 'publiek-private vennootskappe' geforseer of, net vir die Republikeine, 'vouchers'.
Buite verdediging is plaaslike diskresionêre besteding skerp as 'n persentasie van die ekonomie. Voeg in dalings in staats- en plaaslike uitgawes by, en totale openbare besteding aan onderwys, infrastruktuur en basiese navorsing het die afgelope vyf jaar dramaties gedaal as deel van die BBP.
Amerika het egter 'n groot reg vir die grootste Wall Street-banke en hul topbestuurders geskep - wat, anders as die res van ons, nie meer mag misluk nie. Hulle kan ook byna teen die Fed by die Fed leen, dan die geld teen 3-persent tot 6-persent uitleen.
Almal het gesê dat Wall Street se reg die grootste is wat die federale regering bied, hoewel dit nie in die begroting verskyn nie. En dis nie eens 'n openbare goed nie. Dis net private wins.
Ons verloor openbare goedere beskikbaar vir almal, ondersteun deur die belastingbetalings van almal en veral die beter af. In ons plek het ons privaatgoedere beskikbaar aan die baie rykes, ondersteun deur die res van ons.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Privaat Bydrae tot 'n paar Trumps Openbare Goed vir die Baie