December | 2016 | penpunt
Die skrywer se bekroonde verhaal, Om Ben lief te hê, is deurspek met wanopvattings by beide die held en heldin. Leah en Ben gaan 'n volle tien jaar elkeen sy eie koers met 'n totaal verkeerde idee oor die afloop van hulle laaste aand op die plaas. Leah kom vestig haar praktyk as kindersielkundige, op haar stiefpa se stoetplaas, en word daagliks gekonfronteer met Ben, wat die enigste liefde in haar lewe is. Sy durf nie toelaat dat hy dit weet nie, want sy glo dat hy haar verwerp het, en boonop iemand anders liefhet. Die sensitiewe tema van verwerping word verder aangeroer wanneer Leah se biologiese pa onverwags sy opwagting maak op die plaas. Die verhaal laat die leser opnuut met die oortuiging dat gesonde kommunikasie onontbeerlik is op alle terreine, maar veral op die gebied van die liefde.
Om Dirk te tem stel ons voor aan Marica, wat met 'n verskuilde agenda 'n pos aanvaar as inwonende fisioterapeut van die beseerde Dirk Degenaar. Sy wil weliswaar die beste professionele diens lewer aan haar patient, maar sy wil hom inbreek, haar op hom wreek omdat hy haar beste vriendin in die steek gelaat het. Dit wil sy doen deur sy voete onder hom uit te slaan en dan haar rug op hom te draai. Net soos hy met Sureta gemaak het. Nie Dirk of Marica kon egter die intensiteit van hulle gevoelens vir mekaar voorsien nie, en elkeen het sy eie stryd om daarmee vrede te maak. Die skrywer se gemaklike skryfstyl verseker heerlike leesgenot en 'n paar verrassings op die koop toe, en laat die leser sommer summier blaai na die derde aflewering van die sages van die kinders van Rikus Roux.
Om Kobus te ken was vir my as leser, 'n loutere plesier. Goeie balans tussen die onbeholpe sy van die held, dié wat sy gevoelens telkens lomp verwoord en vir Sureta die harnas in jaag, en die ferm een wat sy plek in sy seun se lewe kom opeis. Die interaksie tussen amateur-pa en oulike knaap, word met sukses weergegee en help die leser om die held sy misstappe van die verlede, en sy huidige blapse, met 'n glimlag te vergewe. Die storie staan gemaklik op sy eie, sonder om heeltemal afhanklik te wees van insette van die Ben en Dirk verhale. Veral Dirk en Marica word baie effektief gebruik as randfigure wat die verhaal ondersteun.
My enigste stukkie kritiek lê by die omslagontwerp, en spesifiek die mansfiguur waarmee ek nie kan identifiseer nie; na my mening heeltemal te skraal. Die skrywer teken haar helde as groot mans met spiere wat bult onder hemde wat styf span. Nietemin is dit 'n pragtige boek wat 'n voornemende koper sal aantrek.