Tamatiestraat by Henning Janse van Vuuren - Book - Read Online
Die veertienjarige Lelanie Louw se ma spring onverwags saam met haar nuwe man op ’n vliegtuig na Europa. Niemand het ’n idee wanneer om haar terug te verwag nie. Inteendeel, dit lyk al hoe meer vir die snipperige Lelanie of sy glad nie terugkom nie. Skielik moet sy en haar ouer broer Dewald by hul pa in sy woonstel intrek en teen wil en dank aanpas. Chambord-woonstelle in Pretoria huisves verskeie vreemde karakters, sommiges met verskuilde agendas - en soos enige kind weet, hou hoërskool al reeds genoeg uitdagings in.
Asof hulle lewens nie genoeg ontwrig is nie, raak dinge lelik sodra Gustav Buitendach vir Dewald vra om vir hom ’n pakkie by die woonstel af te gee.
As jy jonk is van gees sal jy die emosionele mallemeule saam met Lelanie geniet.
Hierdie avontuur saam met die onnutsige Lelanie Louw was ’n finalis in die Sanlam / Tafelberg Jeugromankompetisie gedurende 2009/2010.
Henning Janse van Vuuren het die manuskrip afgestof, opgekikker en die eindproduk belowe heerlike leesstof aan tieners ouer as dertien.
Publisher: Henning Janse van VuurenReleased: Dec 13, 2012ISBN: 9780620554770Format: book
Read More From Henning Janse Van Vuuren
Tamatiestraat - Henning Janse van Vuuren
Ek het die polisie gebel! gil ’n vrou histeries. Die polisie is op pad, julle moet hier bly. Hou op! Hou dadelik op!
Die gryskop-opsigter kom hinkepink om die hoek gedraf. Hy kan nie glo wat sy oë sien nie. Dit lyk of ’n orkaan die plek getref het! Frans Louw se kinders van elf – , en daai lot op die sewende vloer. Hy sal wat wil gee om hulle uit die gebou uit te kry.
Almal staan verslae.
Lelanie gee tant Sophie se handsak terug. Ek is jammer dat ek jou handsak by jou gegryp het, tannie McPhee. Dewald, jy is vol bloed... Julle is barbare!
Ek is oukei, sê Dewald stug.
Dit is hierdie ou wat alles begin het, verduidelik Stoppelbaard aan die mense in die foyer. Hy beduie na Dewald. "Hy het my vriend getune hy is ’n mofgat en toe gryp hy hom! Ek wou net help en toe – "
Jy lieg dit! skree Lelanie skerp.
Frikkie, die buksie, snap skielik wat sy vriend probeer doen. "O ja. Toe slaan hy my. Sommer met sy suitcase ook!"
Dewald staar hulle verdwaas aan. Sy pa gaan nie gelukkig wees hiermee nie. Buite die gebou hoor hy sirenes en deure wat hard toeklap.
Tant Sophie skuifel tot teen hom en knip haar handsak oop. Vat een, sê sy vertroulik.
Tannie het mos gesien wat het gebeur, nè? vra Lelanie hoopvol.
McPhee registreer nie. Vat enetjie, sê sy hoopvol vir Lelanie.
Oomblikke later storm polisiebeamptes die foyer binne.
Die vreemde vrou, wat hulle gebel het, praat so vinnig sy struikel oor haar woorde. Dip, ag tog, dit was hulle vrie, hulle vier, beduie sy met ’n bewende vinger.
Wat gaan hier aan? wil die oorgewig konstabel met ’n boepens bot weet. Kyk hoe lyk julle! Julle twee is nog in skoolklere. Sies man!
Almal babbel tegelyk en skielik is dit asof al die inwoners gelyk opdaag. Dewald vryf senuagtig deur sy hare. Lelanie tel sy tas vir hom op.
Wie gaan vir die skade betaal? vra iemand.
"Shut up! skree die konstabel, julle vier is onder arres vir saakbeskadiging en baklei hier in die openbaar. Die ander wat iets gesien het, gee my julle name, ek soek getuies."
Hulle word na buite toe begelei.
My pa is ’n prokureur, sê Lelanie sag toe die boeie om hulle polse toeknyp.
Moenie bekommer nie, ek sal hom bel, kindjie, belowe oom Gawie. Konstabel, daar is iets wat ek vir jou moet gee voor jy ry, sê hy vir die geregsdienaar.
Dewald en Lelanie word in ’n ander vangwa as Stoppelbaard en Buksie gelaai.
Christine Moolman stap op daardie oomblik deur die woonstel se klein hekkie. Sy sluk byna haar tong in toe sy sien hoe Lelanie en Dewald agter in ’n polisiebakkie klim. Wat gaan aan?! Sy herken die ou wat haar oupa altyd Shitface noem.
Hallo Christine! roep Lelanie.
Christine kan haar oë nie glo nie. Sy kry nie ’n woord uit nie.
Die deur se grendel skuif in plek en die slot word agter hulle gesluit.
Wat de hel is fout met jou, Lelanie? Jy is nie in ’n blerrie koets nie! snou Dewald en gaan sit oorkant haar. Dit stink en die bakkie is vuil. Hy voel versigtig oor sy opgehewe lip. Dit bloei darem nie meer nie.
Dit is Christine. Lelanie druk haar gesig teen die ogiesdraad. Ek wonder of mens hieruit sal kan ontsnap. Sy inspekteer die raamwerk. Ek weet jy kry skaam, Dewald, maar ons het niks verkeerd gedoen nie. Dit is daai varke van die sewende vloer. Madiba was ’n duisend jaar in die tronk en hy was president. Daar is niks om oor skaam te wees as jy niks verkeerd gedoen het nie. Oom Gawie het klaar gesê hy sal vir pa bel. En hy is ’n prokureur en ons is nog kinders. Die polisie mag niks aan kinders doen nie. Dink ek. Jis, hoop ek. Hei, ek gaan ’n foto van ons hier agterin neem.
Dewald gryp haar foon by haar.
Hei! Wat dink jy doen jy –
In hemelsnaam, Lelanie. Nie alles is ’n bliksemse grap nie!
Sy kyk hom geskok aan. Dewald lyk nie goed nie, sy gesig is baie rooi. En hy vloek nie sommer nie.
Gee my foon terug, Dewald. Ernstig. Goed. Ek sal nie ’n foto neem nie.
Weet jy wat ’n kriminele rekord is? Huh? Hy leun vooroor en druk sy gesig byna teen hare. Dit beteken ek kan nie emigreer, studeer, sekere werke doen, of ’n wapenlisensie kry –
Hoekom is jy nou kwaad vir my, hè? Wat het ék verkeerd gedoen? Lyk of jy vergeet het ek is die een wat jou lewe gered het.
Wat?! My lewe gered! Hoekom moet jy altyd so in ’n mens se gesig wees? Huh? Jy is die een wat ‘hy kan kyk waar hy wil’ en ‘as jy aan hom raak, dan raak jy aan my!’ Dewald blaas sy asem hard uit en skuif terug teen die bankie.
"Ek is die een wat jou gehelp het, Deeewald!!! En as ek altyd en alewig so in jou vet face is, dan sal ek jou uitlos!"
Die polisieman met die boepens stap terug met iets in sy hande, klap met ’n breë grynslag agter teen die vangwa se bakwerk en klim agter die stuur in.
Dewald gee haar foon vir haar terug. Hy skud sy kop. Vet face... Maar dit is waar, sy het vir Buksie lights out geslaan toe hy met die mes... Hy sal later met haar hieroor praat. Alles het so skielik gebeur. Te skielik vir hom. Hy loer uit die hoek van sy oog vir haar. Op ’n manier bewonder hy haar. En terselfdertyd is hy bang.
Bang sy kom iets oor.
Hallo, sersant Moyo, groet Frans Louw stroef.
Die twee loop mekaar gereeld by die hof raak. Frans se vingerpunte raak vlugtig aan sy das. Die das is pikswart met twee geel strepe aan weerskante en allerlei bont motortjies, fietse en voetgangers vind hul weg daaroor.
Jonathan, hoe erg is dit? Salomie se woorde draai in sy agterkop: – en bel my as enigiets fout gaan...
Moyo wil eers iets oor die uitspattige das sê, maar bedink homself. Frans Louw se tong kan jou in twee sny.
"Hulle sit hier in my partner se office. Moenie worry nie, buddy. Die caretaker by Chambord Flats het vir ons ’n DVD gesny. Check gou. Hy draai sy skootrekenaar sodat Frans beter kan sien. Daar is geen klank nie, maar die beeld is crystal clear. Apparently het hulle CCTV ingesit om mense af te neem wat in die lifts pis."
Ja, hy het my ook gebel. Die wonder van geslote baan televisie, dink Frans dankbaar en rek sy oë om beter te sien. Tant Sophie kom in die foyer aangekruie. Hy herken die man met die poniestert; hy verpes daai vent. Dan, voor hy ’n oog kan knip, plant die vent ’n steelhou in Dewald se maag.
Magtig! roep hy verontwaardig.
Chaos breek uit.
Toe Frans sien hoe Lelanie op die vloer val, klap hy woedend op die tafel. As ek hom in die hande kry sal hy skyt! Dan vlieg Poniestert deur die lug. Mooi, Dewald – dink hy, ek sal seker vir die spieël moet betaal – , wa ... in hemelsnaam, Lelanie! Hy grinnik tevrede as hy sien hoe die buksie se oë swymel, maar sy hart klop onrustig.
Sersant Moyo hou Frans Louw geamuseerd dop. Hy kan nie glo die besadigde prokureur het twee sulke lewendige kinders nie. "Ek het hulle verklarings gevat, hulle is vry om te gaan. Dit is self defence op ’n myl, maar hulle sal obviously moet getuig."
Kon jy die mes by hulle kry?
"Ja. Ons charge hulle met assault GBH en attempted murder. Maybe kry hulle nie borg nie, ons hou hulle al ’n ruk dop. Drug dealers, buddy. Die slang se kop sit nog op skool, die local Meth Kahuna – ’n uitgeslape klein donner. Ons het ’n informant, ’n onderwyser, maar wag, miskien – stap saam."
Pappa! roep Lelanie.
Sy is bly en hartseer en verlig en alles tegelyk. Sy vee die trane wat in haar oë opwel vinnig af, gryp hom om sy lyf en druk hom styf vas. Sy praat nog die heeltyd nie met Dewald nie. Sy het amper, maar sy is mos te in sy face!
Dewald staan stram op en loop skugter nader, kop geboë. Oor sy wang is ’n opgehewe haal, die oog is effens geswel, hy het ’n dik lip en dan is daar ’n paar rooi merke op sy arms. Daar is room aan die wonde gesmeer.
Pa en seun staan mekaar etlike sekondes stil en aankyk voor Dewald sê: Jammer, Pa. Die ouens het skoor gesoek.
Ek sien. Hoekom? Hulle het julle staan en inwag. Dit pla hom nog heeltyd. Boelies is een ding, maar die mes. Sommer so?
Dewald vryf moedeloos deur sy hare. Ek het ’n fout gemaak.
"Julle is deurmekaar met drug dealers?" sê Moyo.
Dewald sug. Dan verduidelik hy. Van voor af. Van Goosie se versoek om die boek af te gee tot waar hulle nou in die Silverton Polisiestasie sit. Frans luister aandagtig. Die snelweg op sy bors word ’n paar maal senuweeagtig rondgeskuif.
Jy kon my gevra het as jy ’n nuwe rugbytrui nodig het, Dewald. Dit is nie asof ons niks geld het nie.
Is julle oukei? Hy knipoog vir Lelanie en streel liefderyk oor haar hare. Hopelik sal daai twee sit. Maar hy is bekommerd dat hulle dalk sal borg kry. Hy wil hulle nie op straat hê nie.
Die distriksgeneesheer was hier, sê Moyo. "Buddy, hy wend hom tot Dewald, wil jy ons nie help om daai Goose vas te trek nie. ’n Lokval – "
Dewald het met ander woorde goed geweet wie hulle staan en inwag, dink Lelanie vies. Hy kon haar vertel het, maar hy het nie. Sy gaan hom terugkry...
Beslis nie, onder geen omstandighede nie! sê Frans ferm voor Dewald kan antwoord. Hy dobbel nie met sy kinders se veiligheid nie. Dewald moet op sy skoolwerk fokus.
Ek wil graag in ’n lokval wees, sê Lelanie met blink oë.
Hulle kyk nie eers na haar nie. Sy