Die resensie is skynbaar geskryf deur daardie Bloemfonteinse akademiese woelwater Hennie van Coller. Willie burger het wel die resensie geskryf wat in Die Burger verskyn het.
Hy gee darem ook krediet aan Hugo as gesoute vertaler vir die omskakel-prestasies wat hy wel vermag.
Ek weet dis nou nie ‘n Afrikaanse boek wat hy bespreek nie, maar aangesien dit vir die duur van Maandagoggend die enigste boekbespreking is wat mens op Beeld se nuwe gebruikersonvriendelike webwerf kan opspoor, wil ek hierdie spesifieke eiertjies lê:
Die Volksblad sit eweneens met ‘n nuwe webwerf, en is ook nie vry te spreek van slordigheid nie. In die begin van die resensie oor John Miles se Voetstoots word aangedui dat dit geskryf is deur Willie Burger. Onderaan word weer gesê dis geskryf deur H.P. van Coller. En dan is daar nog ‘n bygelaste stuk oor die “basiese storie”.
Die resensie is weliswaar geskryf deur Stoffel Cilliers, ‘n resensent waaroor ek my al in die verlede uitgelaat het, en wat waarskynlik reeds só verknog is aan sy eie manier van dinge doen dat ons nooit die dag sal beleef dat hy sy trapsuutjies-skryfstyl opkikker nie.
Wat wel saak maak is dat Cilliers daardie boekhandelaar op Stellenbosch se woorde beaam. Hy praat van die manier waarop Karsten die sondes van die apartheidsverlede byhaal, hy loof die struktuur van die roman, die navorsing en die mense-insig waarmee Karsten sy karakters beskryf.
Eintlik heelwat, is die eenvoudige antwoord. Steyn en Kok sê vir jou wat hulle gelees het en hoeveel hulle dit geniet het en sê dan vir jou dit sal ‘n goeie idee wees om die boek ook te koop.
Vermaak se resensie jubel ook, en daarna stel sy ‘n klomp vra waarvan die antwoorde net gekry sal kan word as jy die boek koop en gaan soek daarvoor. Vandaar my verwysing na kolporteur en koppelaar.
Hambidge vra lastige vrae, wys op foute, gaan tekere. Hugo het voorbehoude oor sekere dinge (veral die een oor die plasing van die essay oor Die jakkalsjagter is betekenisvol, gesien teen die lig van sy inleidende opmerkinge oor die tanende tradisie van gebundelde literêre opstelle) en van die pertinente dinge wat Hambidge aanspreek, igoreer hy, moontlik omdat dit nie vir hom belangrik genoeg is om in ‘n koerantresensie te noem nie.
Mens kan met Hugo saamstem dat die bundeling van literêre opstelle ‘n seldsame verskynsel word in die Afrikaanse boekwêreld, maar ek wonder tog hoekom Hugo nie sy belangrikste beswaar teen hierdie bundel gevoer het tot sy logiese uiteinde nie, naamlik dat Tussenstand ‘n sterk keurdershand mis?
Sy begin deur Coetzer se vertrekpunt vir dié roman te beskryf: ‘n Babelis word deur die polisie opgeklop oor verkeersboetes, maar in sy gedagtes is daar beelde wat pla, beelde van iemand wat deur ‘n motor raakgery word.
Daarna neem sy jou verder ontledend aan die tegniek wat Coetzer gebruik om sy verhaal te ontplooi, en rapporteer oor die spanningslading.
Komaan Beeld, maak dit vir jou lesers makliker om boekresensies op jou webwerf op te spoor – en hou hulle sigbaar!
My enigste probleem is dat ek nie met sy oordeel oor die boek saamstem nie. Ek het die afgelope week dié roman gelees, en dit absoluut oorweldigend en fassinerend gevind.
Sy resensie is ook een van die bestes wat in ‘n goeie ruk in Die Burger verskyn het. Van der Merwe is seker meer as baie ander daarvan bewus dat dit wat hy moet resenseer, in die toekoms nog ‘n hele vrag proefskrifte en studies gaan afgee. Daarom sê hy in die eerste twee paragrawe waarna hy gaan kyk, en in die res van die resensie doen hy dit baie netjies.