Wilhelm -lys: Nazi -Duitsland - Geskiedenis Podcasts - 2022
Wilhelm -lys: Nazi -Duitsland
Wilhelm List, die seun van 'n dokter, is op 14 Mei 1880 in Duitsland gebore. Hy het by die Duitse weermag aangesluit en gedurende die Eerste Wêreldoorlog gedien. Na die oorlog het List by die regse Freikorps-terreurgroep aangesluit.
Hy het in die weermag gebly, waar hy 'n tenkspesialis geword het en uiteindelik hoof van die weermagorganisasie geword het. Hy vorder geleidelik in die nuwe Duitse leër en in 1930 word hy bevorder tot generaal -majoor en word hy aangestel as hoof van die Dresden Infanterieskool.
List het nou meer gematigde politieke menings ontwikkel en in 1931 het hy Adolf Hitler ontstel deur jong offisiere wat ondersteuners van die Nazi -party was, te dissiplineer.
In 1935 is List deur generaal Fedor von Bock aangestel as bevelvoerder van die 4de Army Corps. Alhoewel List steeds privaat kritiek op Hitler was, was hy nie bereid om enige stappe te doen wat sy weermagloopbaan sou benadeel nie. As gevolg hiervan protesteer hy nie teen die behandeling van Werner von Blomberg en Werner von Fitsch in 1938 nie.
Nadat die Anschluss -lys as hoof van die weermaggroep in Oostenryk na Wene gestuur is. Die jaar daarna het hy deelgeneem aan die inval in Tsjeggo -Slowakye.
In September 1939 dien List onder generaal Gerd von Rundstedt in Pole. Terwyl hy die land besoek het, was Wilhelm Canaris geskok toe hy ontdek dat List toestemming verleen het vir die massa teregstellings van Jode deur SS -eenhede.
Tydens die Westelike Offensief het hy die 12de leër gelei. Hy maak goeie spoed en sy infanterie bereik die Maas slegs 'n dag na generaal Paul von Kleist en sy panzer -eenhede. List het ingegryp in die geskil tussen Kleist en Heinz Guderian wat dreig om die sukses van die inval in Frankryk te beskadig. Gevolglik het Guderian vir die res van die veldtog onder List se bevel geval.
Adolf Hitler was tevrede met die rol wat List in die openingsjaar van die oorlog gespeel het en op 10 Mei 1940 word hy bevorder tot veldmaarskalk. Hy het toe die taak gekry om die invalle van Griekeland en Joegoslavië te beplan. Hy het op die Balkan gebly totdat hy in Oktober 1941 ontslaan is.
List is in Julie 1942 herroep om die leërgroep in die suidelike gebied van die Sowjetunie te beveel. List het sy troepe na die Kaukasus gelei om die waardevolle olievelde te vang. Hitler was teleurgesteld oor List se optrede in die Kaukasus. Ondanks die protes van Franz Halder en Alfred Jodl, het Hitler List op 9 September 1942 ontslaan en het hy die res van die oorlog by sy huis in Garmish-Partenkirchen deurgebring.
Na die oorlog is List van oorlogsmisdade aangekla en in Februarie 1948 is hy tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis. Hy is in Desember 1952 vrygelaat op grond van swak gesondheid. Wilhelm List is op 17 Augustus 1971 oorlede.
Duitse troepe van die Sesde Leër het op 23 Augustus die Volga net noord van Stalingrad bereik. Twee dae tevore het die
hakekors is op die berg Elbrus, die hoogste piek (18,481 voet) in die Kaukasusberge, gehys. Die Maikop-olievelde, wat jaarliks ​​twee en 'n half miljoen ton olie produseer, is op 8 Augustus gevang, alhoewel die Duitsers dit byna heeltemal verwoes gevind het en deur die vyf-en-twintig tenks van Kleist by Mozdok aangekom het, slegs vyftig kilometer van die belangrikste Sowjet -oliesentrum rondom Grozny en kaal honderd kilometer van die Kaspiese See af. Op die een-en-dertigste het Hitler 'n beroep op veldmaarskalklys, bevelvoerder van die leërs in die Kaukasus, gedoen om alle beskikbare magte op te skrap vir die laaste stoot na Grozny sodat hy 'die olievelde in die hande kon kry'.
Die mislukking van die veldmaarskalklys in die Lae-Kaukasus het nie net tot sy afdanking gelei nie, maar ook tot 'n ernstige persoonlike krisis in Hitler se hoofkwartier laat in September 1942. Eers vroeër het List die bevel ontvang om oor die Lae-Kaukasus na die Swart te gaan. See, gebruik alle geskikte roetes. Toe hy nie daarin slaag om sy doel te bereik nie. Hitler het weer heeltemal ongeduldig geraak en Jodi na die hoofkwartier van List gestuur. By sy terugkeer rapporteer Jodi aan Hitler dat List presies opgetree het in ooreenstemming met Hitler se bevele, maar dat die Russiese weerstand oral ewe sterk was, ondersteun deur 'n moeilikste terrein. Hitler het egter voortgegaan om List te beskuldig deur sy magte te verdeel in plaas van deur te breek met gekonsentreerde mag, terwyl Jodi daarop wys dat Hitler volgens sy eie bevel List aangespoor het om op 'n wydverspreide front te vorder.
Hierdie argument van Jodl is gevolg deur 'n ongewone uitbarsting van Hitler. Hy was so verbaas oor die voordrag van sy eie vorige bevele - wat hy nou ontken het - dat Jodi en Keitel saam met hom nog lank in die skande val. Verdere gevolge was dat Hitler sy daaglikse gebruike heeltemal verander het. Sedertdien bly hy weg van die gewone maaltye wat hy twee keer per dag saam met sy gevolg geneem het. Voortaan het hy skaars bedags sy hut verlaat, selfs nie vir die daaglikse verslae oor die militêre situasie wat voortaan in sy eie hut in die teenwoordigheid van 'n nou beperkte kring aan hom afgelewer moes word nie. Hy het opvallend geweier om die hand van enige generaal van die O.K.W. te skud en bevel gegee dat Jodi deur 'n ander offisier vervang moet word.
Wilhelm Gustloff, tenvolle Motorskip Wilhelm Gustloff, Duitse seevaart wat deur 'n Sowjet -duikboot op 30 Januarie 1945 gesink is. Na raming is 9 000 passasiers dood, wat dit die grootste maritieme ramp in die geskiedenis gemaak het.
Die MV Gustloff was die eerste skip wat spesifiek gebou is vir die Duitse Arbeidsfront se Kraft durch Freude -program ("Strength Through Joy"), wat ontspanningsaktiwiteite vir Duitse werkers gesubsidieer het. Dit was 208,5 meter lank en weeg meer as 25 000 ton. Die skip is vernoem na die leier van die Switserse Nazi -party, wat op 4 Februarie 1936 vermoor is, en dit is gelanseer in die teenwoordigheid van Adolf Hitler op 5 Mei 1937. Die Gustloff het op 24 Maart 1938 op sy eerste reis begin, en in die loop van 17 maande het hy ongeveer 50 vaarte onderneem en ongeveer 65 000 vakansiegangers vervoer.
Die skip het genoeg ruimte gehad om ongeveer 1900 mense te huisves, waaronder ongeveer 400 bemanningslede. Vir propaganda doeleindes, al die hutte aan boord van die Gustloff is grootte en soortgelyk verdeel, wat die Gustloff- ten minste in voorkoms - 'n 'skip sonder sosiale klasse'. Die enigste uitsondering was een groter kajuit wat vir Hitler gereserveer was. Dit was nie moontlik om eenvoudig 'n reis op die Gustloffegter. Die mense wat op die vlagskip Kraft durch Freude mag reis, is deur die party gekies.
Afgesien van die werking daarvan as 'n vaartuig, het die Gustloff is gebruik vir openbare georiënteerde missies. Op 10 April 1938 was dit 'n stembus vir Duitsers en Oostenrykers wat in Engeland woon om oor die anneksasie van Oostenryk te stem. In Mei 1939 het die Gustloffis saam met ander skepe uit die Kraft durch Freude -vloot beveel om soldate van die Condor -legioen terug te bring na Duitsland nadat die Spaanse burgeroorlog geëindig het. Met die begin van die Tweede Wêreldoorlog het die Gustloff is deur die Duitse vloot aangevra om as hospitaalskip in die Oossee en Noorweë te dien. Vanaf November 1940 lê dit voor anker in Gdynia, Pole, om as kaserne vir die 2de Onderzeeër Opleidingsafdeling te dien. Tydens 'n Amerikaanse lugaanval op die hawe op 9 Oktober 1943 het die skip geringe skade aangerig.
Terwyl die Rooi Leër gevorder het na Oos -Pruise, het adm. Karl Dönitz begin met voorbereidings vir Operasie Hannibal, die massa -ontruiming van Duitse troepe en burgerlikes uit die gebied. Vanaf 21 Januarie 1945 is na raming twee miljoen Duitsers na die weste gebring in 'n operasie wat die Britse ontruiming by Duinkerken ver oortref het. Die Gustloff is beveel om die soldate van die 2de Submarine Training Division na Wes -Duitsland te bring. Op 25 Januarie het die skip ander vlugtelinge aan boord begin neem, en teen die middag van 29 Januarie het die telling 7 956 bereik toe registrasie gestaak is. Getuies het geraam dat miskien nog 2 000 mense na daardie tyd aan boord gegaan het.
Kort na die middag op 30 Januarie het die Gustloff die hawe verlaat. Alhoewel dit oorspronklik beplan was dat die Gustloff sou slegs een element in 'n groter konvooi wees, het meganiese probleme twee skepe gedwing om terug te draai, en die Gustloff is vergesel deur slegs die torpedoboot Löwe. Omdat hy bekommerd was oor die GustloffKaptein Friedrich Petersen, wat se enjins misluk ná jare se stilstand, het besluit dat die skip nie vinniger as 12 knope (22 myl) per uur sou ry nie. Hierdeur ignoreer hy die advies van Wilhelm Zahn, bevelvoerder van die 2de duikbootopleidingsafdeling, wat beweer het dat die verhoging van spoed tot 15 knope (28 myl per uur) die waarskynlikheid van 'n aanval sou verminder, aangesien Sowjet -duikbote dit sou doen nie kan byhou nie. Petersen verwerp ook die aanbeveling van eerste offisier Louis Reese, wat 'n kursus aangeraai het wat die kuslyn omhels het. Uiteindelik het die Gustloff op pad na 'n diepwaterroete waarvan bekend was dat dit nie van myne af was nie.
Omstreeks 18:00 is 'n boodskap aan die kaptein gebring wat gewaarsku het dat 'n mynvee -konvooi op pad is, wat hom gevra het om die navigasieligte van die skip te aktiveer om 'n botsing te voorkom. Die oorsprong van die boodskap is onbekend nie een van die radiooperateurs op die Gustloff of die Löwe beweer dat hy dit ontvang het, en dit is onduidelik of dit 'n misverstand of moontlik sabotasie was. Die Gustloff het geen mynveërs onderweg ontmoet nie. Dit is egter opgemerk deur die Sowjet -duikboot S-13 omstreeks 19:00. Die Sowjet -bevelvoerder, kapt Aleksandr Marinesko, het sy duikboot tussen die Gustloff en die kus, aangesien 'n aanval uit die rigting die minste verwag sou word.
Om 21:16 die Gustloff is deur drie torpedo's getref en het in die loop van 'n uur gesink. Die skip het reddingsbote en vlotte vir 5 000 mense vervoer, maar baie van die reddingsapparate is tot op die dek gevries, en die doeltreffende gebruik daarvan word verder belemmer deur die feit dat een van die torpedo's die bemanningskwartiere getref het en die beste opgeleide persone doodgemaak het. met die situasie. Nege vaartuie het die hele nag oorlewendes aangeneem. Van die beraamde 10 000 mense aan boord van die Gustloff, slegs 1 239 kon as oorlewendes geregistreer word, wat dit die sinking maak met die hoogste dodetal in die maritieme geskiedenis. Ondanks die groot aantal burgerlike sterftes, bewerings dat die Gustloff 'n oorlogsmisdaad is grootliks ongegrond as gevolg van die teenwoordigheid van wapens en byna 1 000 militêre personeel aan boord.
Afgesien van geskiedenisboeke en dokumentêre programme, is die verhaal van die Gustloff was die onderwerp van verskeie rolprente en fiktiewe werke, waaronder die novelle Ek is Krebsgang (2002 Crabwalk) deur Günter Grass.
Paul Von Hindenburg (1847-1934) was 'n Duitse militêre bevelvoerder en president van die Eerste Wêreldoorlog. Hy veg in die Oostenryk-Pruisiese Oorlog en in die Frans-Duitse Oorlog, en tree in 1911 af as generaal. Herinner aan diens aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog, deel Hindenburg die mag met Erich Ludendorff as bevelvoerder van die Agtste Leër en daarna as hoof van die Algemene Staf. Hindenburg, 'n nasionale held vir sy vroeë oorwinnings, het die Verenigde State later in die stryd getrek met sy gebruik van duikbootoorlogvoering. Nadat hy weer in 1919 afgetree het, word hy president van die Weimarrepubliek in 1925 en sterf hy kort nadat hy Adolf Hitler die Duitse kanselier genoem het.
Die ȁHouttitan " van die oorlogstydryk en die Weimarrepubliek, Paul von Hindenburg het in 1866 en 1870-1871 aksie beleef. Hindenburg word dikwels deur kritici afgemaak as 'n gebrek aan intelligensie en verbeelding, maar sy loopbaan het hom gevestig as 'n man van krag en integriteit wat terselfdertyd die verskil tussen eer en onversetlikheid begryp. Hy spandeer die grootste deel van sy aktiewe diens saam met troepe, afwisselende bevele en stafafsprake. Alhoewel dit as 'n moontlike kandidaat vir stafhoof en Pruisiese oorlogsminister beskou word, was die talente van Hindenburg nie voldoende om sy eie gegronde mening te oorkom dat hy nie die vaardighede van die politikus en die hofdienaar het wat hy benodig om sukses te behaal in die hoër klasse van Wilhelm nie. II 's vredestydse weermag. Hindenburg het in 1911 as korpsbevelvoerder afgetree. Hy was toe vier-en-sestig.
Sy loopbaan het drie jaar later 'n onverwagse oplewing beleef toe Erich Ludendorff aangestel is as stafhoof van die Agtste Weermag, wat van die nederlaag van die Russe ontslae geraak het. Ludendorff was arrogant, ontroerend en humorloos, 'n man met meer bewonderaars as vriende, iemand wat kalm en bestendig was, sou nodig wees om sy gemoedelike temperament te balanseer. Die onstabiliteit van Hindenburg, sy goeie gesondheid en sy indrukwekkende fisiese teenwoordigheid het alles in sy guns gewerk. Op 22 Augustus 1914 word hy bevel gegee oor die agtste leër. Hy het dadelik aanvaar.
Die professionele verhouding tussen Hindenburg en Ludendorff het so nou geword dat Winston Churchill in Die onbekende oorlog verwys konsekwent daarna deur die anagram HL. Die vereniging het trouens begin as 'n gemaklike huwelik. As 'n nuwe bevelspan wat by die hoofkwartier van 'n verslaan leër aangesluit het (wie se stafoffisiere vir hul eie loopbane gevrees het) nie na mekaar se rug kyk nie, kan daar van niemand verwag word om dit vir hulle te doen nie. Hindenburg het ook die gawe, skaars onder senior offisiere, om sy eie beperkings te ken en sy eie beste eienskappe. Hy kon sonder wrok 'n basis en raamwerk bied vir 'n meer briljante man as hyself en gee vrye spel aan Ludendorff se verstand, wil en energie. Die rustigheid van Hindenburg het Ludendorff bestendig gehou tydens die gevegte van Tannenberg en die Masuriese mere, twee van die helderste oorwinnings van die oorlog in Duitsland. En dit was Hindenburg, nie sy stafhoof nie, wat 'n huishoudelike woord geword het as die redder van Oos -Pruise en 'n simbool van Duitsland in oorlog.
Die beeld van Hindenburg tydens die oorlog was sielkundig spesifiek. Dit fokus op volwasse manlike viriliteit in 'n tyd toe oorlog 'n jong man se provinsie was. Institusioneel het die Duitse weermag helde broodnodig in die nadraai van die ineenstorting van die Schlieffen -plan. Hindenburg het ook die voordeel gehad dat hy geïsoleer was van die spanning wat vermeerder het in 'n hoë bevel wat deur die gevegte van die Marne en Eerste Ieper gedwing is om die basiese opvattings oor die oorlog te heroorweeg. Vir die eerste keer in sy geskiedenis het die keiserlike Duitsland 'n held onafhanklik van die koningshuis gehad. Einde 1914 het die voormalige kanselier Bernhard von B [udie] low en groot -admiraal Alfred von Tirpitz die moontlikheid bespreek om Wilhelm II kranksinnig te laat verklaar, sy seun as regent aangestel en Hindenburg die noodpos van keiserlike administrateur. Niemand het getwyfel waar die werklike krag sou wees nie.
Die mistiek van Hindenburg het gedurende 1915 en 1916 toegeneem, beide vanweë die prestasies van sy leërs in die ooste en vanweë die voortgesette statusverlies deur kanselier Theobald von Bethmann-Hollweg, stafhoof Erich von Falkenhayn, en nie die minste die keiser self nie . Sy aanstelling as hoof van die Algemene Staf in Augustus 1916 verbaas min politici en minder soldate. Hindenburg, wat weereens saam met Ludendorff saamgewerk het, was egter goed onder sy kop as die opperbevelhebber van 'n totale oorlogspoging in 'n staat wat al van uitputting struikel. Hy het sy naam en aansien verleen aan 'n reeks beleide wat wissel van onheilspellend tot rampspoedig. Die ammunisieprogram, die Wet op hulpdienste en die onbeperkte U-boot-veldtog het die hulpbronne van Duitsland te veel gespan en in laasgenoemde geval die Verenigde State bygevoeg tot die vyande van Duitsland. Hindenburg het deelgeneem aan die intriges wat gelei het tot die ontslag van Bethmann in Julie 1917 en gesorg dat die kanselaars se opvolgers nie meer as boegbeelde bly nie. Hy aanvaar die toenemend onrealistiese oorlogsdoelwitte van die militariste en nasionaliste. Die skerpsinnige gesonde verstand wat 'n kenmerk van sy vroeëre loopbaan was, het plek gemaak vir 'n passiwiteit wat ironies genoeg dié van Wilhelm II repliseer.
Hindenburg het weer lewe gekry toe Duitsland op die rand van 'n ramp gestaan ​​het. Die groot offensiewe van Maart 1918 het die menslike en materiële hulpbronne van Duitsland so uitgeput dat die weermag nie die gewelddadige geallieerde teenaanvalle kon keer nie. Teen Oktober was die Tweede Ryk uitgeput. Terwyl hy weier om by Ludendorff te bedank, aanvaar Hindenburg die oortuigings van die opvolger van Ludendorff, generaal Wilhelm Groener, dat die weermag die keiser nie meer ondersteun nie en dat die land onmiddellike vrede nodig het. Nie die abdikasie of die wapenstilstand sou so glad verloop het as sonder Hindenburg se ondersteuning nie. Selfs na sy uittrede in 1919, bly hy 'n nasionale held en 'n feit wat in 1925 aan die lig gekom het toe hy tot president van die Weimar -republiek verkies is. Hindenburg het sy nuwe pligte aanvanklik lojaal en nie ondoeltreffend uitgevoer nie. Die Groot Depressie, die opkoms van die Nasionaal -Sosialisme en sy eie toenemende ouderdom het Hindenburg egter teen 1930 beroof van die doeltreffendheid wat hy nog gehad het. Sy benoeming van Adolf Hitler as Duitse kanselier in Januarie 1933 het die Nazi -regime wettige legitimiteit gegee. Dit het daarmee die grondslag gelê vir die vernietiging van die Duitsland wat Hindenburg op sy manier liefgehad het en volgens sy beste ligte gedien.
My antwoord bestaan ​​uit drie dele. Ek begin met die Tweede Wêreldoorlog omdat meer (individuele) rekords beskikbaar is en ek neem aan dat mense meer daarin belangstel. Die tweede deel fokus op die Eerste Wêreldoorlog en moontlike navorsingsprobleme. Die laaste deel dek projekte en instellings wat bv. inligting oor begraafplase en gedenktekens van albei oorloë.
U nasionale bron (Bundesarchiv) is u primêre bron vir historiese verslae oor Duitse weermagte, veral vir die Tweede Wêreldoorlog. Sedert 2019 het dokumente van eersgenoemde Deutsche Dienststelle (WASt, Deutsche Dienststelle für die Benachrichtigung der nächsten Angehörigen von Gefallenen der ehemaligen deutschen Wehrmacht) in die departement gehou word PA (Personenbezogene Auskünfte zum Ersten und Zweiten Weltkrieg).
Sien hul lys op hul rekords. Dit sluit in personeeldokumente, lyste, dokumente oor militêre verliese en 'n register met meer as 18 miljoen soldate uit die Tweede Wêreldoorlog.
U moet 'n versoekvorm invul, bekende inligting verskaf (verpligtend: naam en geboortedatum) oor u voorouers, kyk na die opsies in watter tipe inligting u belangstel. U moet ook u verhouding aandui, bv. "Kleinseun".
(Hulle kan u vra om addisionele inligting te verskaf om u verhouding te bewys, veral as u familienaam verskil of u op soek is na ander voorouers as u direkte voorouers. Dit kan help om hierdie inligting in u eerste navraag te verskaf. Om 'n voorbeeld te gee: as as u op soek is na 'n broer van u oupa, sal die WAS waarskynlik vir u inligting stuur as u eerlik verklaar dat hierdie broer nooit getroud was en sonder bekende kinders gesterf het.)
Die verslag bevat gewoonlik basiese biografiese inligting (vader, geboortedatum en geboorteplek), datum van opstel, hondetiketnommer, opleidingseenhede en eenhede in die loop van die oorlog, geledere, aantekeninge oor beserings en gevangenskap.
Miskien moet u tot twee jaar wag voordat u 'n antwoord kry. Die inligting word verskaf in ooreenstemming met die fooiskedule van die Federale Argief.
Belangrik: Let daarop dat hierdie saamgestelde verslae u nie sal vertel wat u voorouer beleef het nie, of hy aan oorlogsmisdade deelgeneem het of watter soort man hy was nie. Dit is bloot 'n burokratiese lys van sy militêre loopbaan. Baie rekords is vernietig, dus kan daar leemtes wees en kan die militêre loopbaan slegs op rekords gerekonstrueer word, nie uit individuele persoonlike rekords nie. Lees publikasies oor sekere eenhede (dikwels geskryf deur veterane met 'n sterk vooroordeel), literatuur oor 'n spesifieke teater en moderne literatuur oor die algemene geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog vir 'n breër perspektief.
As u voorouer 'n beampte of amptelik in die Wehrmacht, die Bundesarchiv in Freiburg (Bundesarchiv, Abteilung Militärarchiv) beskik oor personeeldokumente. Hulle het ook dokumente oor militêre verhore en toekennings vir alle geledere. Die Bundesarchiv in Berlyn het rekords oor lede van SA, SS en Waffen-SS. Kontak die Bundesarchiv vir toegang en koste.
Algemene opmerking oor die gebruik van Duitse argiefbronne:
Kontak hulle en vertel hulle waarna u op soek is. Vra of dit nodig/moontlik is om te kom, of dat die navorsing deur die argief gedoen kan word. (Laasgenoemde is dikwels moontlik vir eenvoudige take soos inligting oor die lidmaatskap van die Nazi -party (NSDAP) en ander eenvoudige navorsingstake. Duitse argiewe doen gewoonlik nie uitgebreide navorsing nie; u moet dit self doen of 'n professionele navorsingsdiens gebruik .)
Hulle antwoord bevat inligting oor beskikbare rekords, argiefgebruik en pryse. Hulle sal u ook 'n Benutzungsantrag (aansoek). U moet u besonderhede invul, waaraan u werk en wat is die doel van u navorsing (akademies, privaat (bv. Genealogie), amptelik ...) en hul voorwaardes onderteken. Om u 'n idee te gee van die prys: In die somer van 2013 betaal ek die Bundesarchiv vir 30 minute se navorsing 15,34 EUR en 0,43 EUR vir elke eksemplaar. Dit is gewoonlik gratis om 'n argief te besoek en daar navorsing te doen.
In die dossier van die Deutsche Dienststelle kan u inligting oor gevangenskap vind. Die Duitse Rooi Kruis, Suchdienst München het toegang tot rekords oor gevangenes in gevangenskap van Sowjet -Unie en vermiste soldate. 'N Sowjet -verslag oor 'n Duitse krygsgevangene bestaan ​​gewoonlik uit vyf bladsye. Dit bevat inligting wat ook nuttig kan wees vir ander genealogiese vrae as dié rakende die krygsgevangene self:
aantekeninge oor kampe en verhuisings
biografiese inligting oor die gevangene
militêre inligting (opsteldatum, diensdiens, eenheid, honde -nommer, rang, funksie, toekennings, indien ingehandig van gevangene, datum en plek)
visuele aard en spesiale eienskappe van die krygsgevangene
biografiese inligting oor sy ouers, vrou en broers en susters (naam, van, ouderdom, beroep, woonplek) en nog meer besonderhede oor die vader (besittings)
Hulle stuur die rekords binne 'n paar weke. Die rekords is in Russies. Hulle voeg gewoonlik 'n brief by met 'n vertaling van aantekeninge oor kampe en verhuisings. Hulle vertaal nie biografiese en militêre besonderhede nie. U kry 'n opsomming waarin u kan sien watter kolom watter inligting bevat en elders na vertaling moet soek.
Sover ek weet, is hierdie diens gratis. Hulle vra donasies. Hou asseblief in gedagte dat die Suchdienst help ook om vermiste individue in moderne konflikte op te spoor.
Die Duitse Rooi Kruis Suchdienst bied ook toegang tot Vermisstenbildlisten. Hierdie lyste van ongevalle wat in aksie gemis is, is in die 1950's opgestel. Die databasis is geskep uit navrae van familielede en ander partye; dit is nie 'n versameling van alle vermiste soldate nie. 125.000 bladsye in 225 volumes bevat 1.400.000 soldate (en burgerlikes), 900.000 inskrywings met foto's. Die lyste is sedert April 2015 aanlyn, maar die gebruik daarvan bly ingewikkeld, want dit kan nie op naam of geboortedatum gesoek word nie. U benodig 'n Feldpostnummer, 'n kampnommer, 'n veldadres of 'n laaste bekende plek.
Inligting oor Luftwaffe -beamptes word op 'n privaat webwerf opgestel: Luftwaffe -beampte se loopbaanopsommings.
As ek na die Eerste Wêreldoorlog kyk, is dit belangrik om te weet waar u voorouers in Duitsland gewoon het. Binne die magte van die Duitse Ryk, oorheers deur Pruise, het die kontingente van Beiere, Württemberg en Sakse semi-outonoom gebly en ook hul eie rekords gehou.
Baie rekords oor deelnemers aan die Eerste Wêreldoorlog is vernietig toe die Pruisiese militêre argief in Potsdam in 1945 afgebrand het. Behalwe sommige Ryksmarine (vloot) rekords, byna alle individuele dokumente uit die Pruis weermag is verlore. Rekords oor vlootlede uit die jare tussen 1871 en 1947 is moontlik beskikbaar by die Deutsche Dienststelle (soos hierbo uiteengesit).
Rekords oor vegters uit Beiere, Württemberg, Baden en Sakse word in die plaaslike argiewe gehou:
Die rekords van Württemberg en Baden is gratis aanlyn toeganklik uit die argief. Sien hierdie inleiding (in Duits): Soldaten im Ersten Weltkrieg Findmittel zu den Personalunterlagen des XIV. Armeekorps im Generaal landesarchiv Karlsruhe jetzt online. U kies die relevante tydperk vir die personeelroosters en soek dit volgens eenheid (nie geïndekseer nie).
Die Beierse rekords (Kriegsranglisten und -stammrollen des Königreichs Bayern) is ook beskikbaar op Voorgeslag.com. Dit bevat gewoonlik kort biografiese inligting soos beroep en woonplek, militêre loopbaan (rang, deelname aan gevegte, toekennings) en inligting oor die soldate se ouers.
Ek het die Saksiese argief nie alleen gebruik nie, so ek weet nie of navorsing oor individuele militêre rekords deur die argief gedoen word nie. Sien my algemene wenke hierbo.
Wat om te doen as u voorouer in die Pruisiese leër veg? Tydens die oorlog het die weermag sterftes, beserings, vermiste soldate en krygsgevangenes in die sg Verlustlisten. Hierdie lyste is in die openbaar vertoon. Dit bevat name, geboorteplekke en volledige of onvolledige (slegs dag en maand) geboortedatums. Die name word volgens die soldate se eenhede gelys, so as u voorouer vermoor of beseer is, in aksie vermis was of 'n krygsgevangene geword het, kan u rekonstrueer waar hy veg en in watter eenheid hy in hierdie tyd lid was. Lys met afkortings (met vertalings) vir verskillende soorte beserings en sterftes.
Die Duitse genealogiese vereniging Verein for Computergenealogie het die enigste volledige, geïndekseerde en vrylik toeganklike versameling daarvan. U kan met die soekmasker na die geïndekseerde rekords soek. 'N Lys van Pruisiese soldate wat in aksie gemis is, is ook geïndekseer. Hierdie lyste word volgens eenheid gesorteer en bevat ook inligting oor die persone wat gekontak moet word (meestal familielede).
Daar is baie publikasies oor eenhede uit die Eerste Wêreldoorlog, geskryf deur veterane. Hierdie boeke gee dikwels 'n gedetailleerde insig oor roetes en militêre optrede, en bevat soms ook foto's en lyste.
Vir beamptes bestaan ​​daar ander saamgestelde lyste, bv. Friedrich Uebe: Ehrenmal des preußischen Offizier-Korps: alphabetisches Verzeichnis der im Weltkriege 1914/1918 gevalleen Angehörigen des preußischen Offizier-Korps. 1939. (Worldcat -inskrywing). Hierdie boek bevat 'n alfabetiese lys van vanne van gevalle beamptes wat die laaste eenheid, datum en plek van dood noem. Die militêre joernaal is 'n bron vir bevordering en oordrag van offisiere Militär-Wochenblatt, beskikbaar op Ancestry.
Gevalle lede van die vloot word gelys in die Marine-Gedenkbuch (34833 handgeskrewe name) volgens hul eenhede/skepe. Hierdie boek is ook geïndekseer.
Die argiewe van die Internasionale gevangenis-van-oorlog agentskap hou 500 000 bladsye lyste en ses miljoen indekskaarte met betrekking tot krygsgevangenes (WW I), insluitend die Duitse krygsgevangene.
Vir militêre verliese van beide oorloë kan u 'n soekenjin ("Gräbersuche") gebruik wat deur die Volksbund. Hul databasis van begraafplase bevat inligting soos datum en plek van dood. Dit bevat ook inligting oor soldate wat gemis word in aksie of doodsoldate wat nie op bekende begraafplase begrawe is nie. Dit kan handig wees om met die Volksbund in verbinding te tree. Dikwels het hulle bykomende inligting, soos die oorspronklike begraafplaas of die laaste bekende militêre eenheid van die oorlogslagoffer in hul bewaarplekke. Hulle hulp is gratis, oorweeg asseblief 'n skenking.
'N Bron wat wyd oor die hoof gesien word oor dooie vegters plaaslike sterfregisters in die laaste woonplek. Hierdie registers dui dikwels rang, sterfplek, die kommunikeerende militêre amp en/of doodsomstandighede aan. 'N Afskrif kan by die plaaslike eienaar aangevra word Standesamt (registerkantoor) of uit die gemeenskaplike argief (die registers kan na 'n sekere tydperk van die registerkantoor na die argief oorgeplaas word, vra die registerkantoor wie die dokumente het). Fooie geld.
8. Anti-skip missiel
Die doeltreffendheid van anti-skeepsraketten teen geallieerde vaartuie in 1943-1944 het ander lande aangespoor om hul eie te ontwikkel. Beeldkrediet: www.savetheroyalnavy.org
Die doeltreffendheid van anti-skeepsraketten teen geallieerde vaartuie in 1943-1944, wat eers in Nazi-Duitsland ontwikkel is tydens die Tweede Wêreldoorlog, het ander lande aangespoor om hul eie te ontwikkel. Hulle is in aktiewe gevegte gebruik deur Sowjet -Rusland, Indië, Israel, Argentinië, Irak, Iran, die Verenigde State en Libanon. Baie ander lande het hul eie missiele getoets.
Anti-skip missiele is deur die jare verfyn. Terwyl die oorspronklike Duitse ontwerp deur radio gelei is, het die daaropvolgende missiele verskillende leidingstelsels gebruik, waaronder handmatige begeleiding, radar, infrarooi, laser, GPS, video, IR-beelding, terrein waarna verwys word en outomatiese teikenherkenning. In Maart 2020 het Rusland sy hipersoniese missiel teen skepe getoets.
Leiers van die Eerste Wêreldoorlog: die 10 grootste Duitse generaals van 1914-1918
Na die eenwording van Duitsland in 1871, was die toneel gereed vir die magte in Sentraal -Europa om hul kollektiewe spiere te begin buig. Met keiserlike aspirasies wat hoogty vier, het gebeure op die Balkan in 1914 vinnig toegeneem tot 'n volslae konflik tussen Duitsland/Oostenryk-Hongarye en die Entente van Brittanje, Frankryk en Rusland.
In die daaropvolgende oorlog kon Duitsland 'n ryke militêre ervaring oproep: mans wat vir Pruise en Oostenryk geveg het, en wat hul afstamming kon terugspoor deur uitstaande militêre agtergronde in die verskillende Germaanse state.
Daar was baie noemenswaardige bevelvoerders van Duitse magte tydens die Eerste Wêreldoorlog, waarvan baie uit adel gekom het. Onder die hertoge, aartshertogte, baronne en grawe het die Duitsers ook verskeie lede van koninklike gesinne bygewoon: prins Heinrich van Pruise het in die Kaiserliche Marine gedien, maar was tydens die oorlog beperk tot 'n aanstelling as inspekteur-generaal van die vloot die 69-jarige ou prins Leopold van Beiere het bevel gegee oor die Duitse negende leër aan die Oosfront. Kroonprins Rupprecht word as 'n goeie taktiese leier beskou, en sy sesde leër het die Franse magte in Lorraine groot ly, terwyl kroonprins Wilhelm - seun van keiser Wilhelm II - die leiding van die Vyfde leër in Verdun, aangestel vir die taak deur stafhoof Erich von Falkenhayn.
Van die "Blood-Miller of Verdun" tot die "Lion of Africa", ons onthou 'n paar van Duitsland se grootste militêre meesterbreine.
Stalwart van die Tweede Weermag
Volgens die tradisie van sy Pruisiese familie het Karl von Bülow as jong man die weermag aangegaan. Teen die tyd dat die Eerste Wêreldoorlog begin het, was hy 'n veteraan, en hy het aksie in die Oostenryk-Pruisiese en Frans-Pruisiese oorloë gesien. In 1914 kry hy die bevel oor die Duitse Tweede Leër wat die aanval na België sou lei in ooreenstemming met die Schlieffen -plan. Sy magte het groot sukses behaal deur die vesting van Namur te verower en later die vyfde leër van Charles Lanrezac in die Slag van Charleroi te verslaan.
Between 1904 and 1907, German troops killed between 65,000 and 80,000 of the Herero people who inhabited present-day Namibia in Southwest Africa, then a German colony. Some scholars suggest that Germany's colonial experience, and its experiences during World War I and the Armenian Genocide served as models for the Nazi Holocaust. To research the relationship between the treatment of colonized Africans and genocide, see the book Exterminate All the Brutes: One Man's Odyssey into the Heart of Darkness en die Origins of European Genocide by Sven Lindqvist.