Deur Dana Snyman 24 Julie 2021 05:00
Dit is my vyfde of sesde dag in die bed, die virus wil my nie los nie. Ek sukkel regop en stap sitkamer toe met lam bene, sak op die bank neer, skakel die TV aan, gaan na kanaal 403 toe. eNCA­. Regstreeks uit Pietermaritzburg.
Dit lyk na 'n uitverkoping vir die einde van die wêreld en niemand hoef te betaal nie. 'n Man kom met 'n plastiektafel op die kop by 'n winkelsentrum uitgestap, 'n vrou stoot 'n trollie vol kruideniersgoed oor die straat, verby 'n kêrel wat sukkel om 'n fiets in 'n ouerige Toyota Corolla se kattebak te kry.
'Not so fine, Ouboet,' sê hy. 'The people they are angry.'
Moses woon in 'n gehuggie so 30 km van Mahikeng in Noordwes. Hy is Johannes Bogosi, wat by my oorlede pa op Ventersdorp gewerk het, se swaertjie. Iewers langs die pad het ook hý deel van my lewe geword, soos dit maar gebeur.
Terwyl mense by 'n winkel op Pietermaritzburg instorm en klere en goed van rakke af gryp, stuur ek vir Moses geld met behulp van Absa se cashsend-diens op Mahikeng, waar hy dit by 'n kitsbank kan gaan trek.
Die hele dag lank lê ek op die bank voor die TV en kyk hoe die mense in KwaZulu-Natal en in Soweto goed uit winkels en winkelsentrums dra. Mense wat goed gryp en goed vat en vlug sonder dat dit regtig lyk of hulle vlug. 'n Man wat 'n yskas op sy wieletjies in 'n straat af stoot. 'n Seun, hy kan nie veel ouer as tien wees nie, wat agter 'n ouma aanstap met 'n tamaai pak kaaskrulle in sy arms. Die ouma gaan staan, draai na die seun toe. In albei hande dra sy sakke vol goed. Dit lyk of sy die seun aanpraat, vir hom sê: Vinniger, toe.
"I bought a TV for my child­ren, Ouboet."
'n Rukkie later kry ek 'n WhatsApp­-boodskap van Moses af, met 'n uitfokusfoto van 'n nuwe­ TV-stel in 'n sinkhut iewers anderkant die grense van my verstaan.