Bubo bubo - Arenduil - Nuut
Bubo bubo - Arenduil
Bladsye 1 - 2
Liggamslengte : 58 - 70 cm
Spanwydte: 1,5 - 2,0 mGewig: 1,6 - 4,2 kg
Lewensduur: 20 jaar in die natuur, selfs 60 jaar in ballingskap
Seksuele volwassenheid: 13 jaar
Die arenduil, wetenskaplike naam Bubo bubo wat aan die Strigidae-familie behoort en is 'n voël wat deel uitmaak van die groot groep NAGKWIKS. Dit het 'n baie wye verskeidenheid: dit kom voor in Noord-Afrika, dwarsdeur Europa, in die Midde-Ooste, in Sentraal-Asië, insluitend Indië.
In Italië kom dit dwarsdeur die Apennynse Alpe voor en is afwesig op Sardinië en uitgesterf in Sisilië.
Dit is 'n roofvoël wat in wilde gebiede woon, ver van menslike nedersettings soos naaldbosse, gematigde woude, warm woestyne, bergreekse en verkies klipperige grond, dikwels tussen heuwels of berge waar dit op rotsagtige mure lê. Dit is egter moontlik om dit ook in die oop ruimtes te vind, met min bome.
Die uil maak nie nes in stedelike sentrums nie, hoewel sommige monsters in die gemeente Trento gesien is.
Die arenduil is die grootste uil ter wêreld, word oral erken vir sy groot oranje oë en trotse, stywe voorkoms.
Die liggaam is bedek met sagte aanraking vere van 'n gevlekte bruinerige kleur en donker versperring en met die vlerkvere (dit is die vere wat vir vlug gebruik word) voorsien van 'n soort kam, 'n reeks sagte franjes wat die geraas veroorsaak deur die wrywing van die lug tydens die vlug en dit impliseer dat die vlug stil is en dat hulle dus in maksimum stilte op prooi kan neerdaal.
Daar is waargeneem dat arende uile in die noordelike streke ligter van kleur is en donkerder word as u na die Stille Oseaan kus beweeg, sowel as die liggaamsgrootte neig van noord na suid en oos na wes.
Die arenduil het 'n besonder groot kop in vergelyking met die lyf, ook danksy die talle vere wat dit bedek, wat dit 'n byna ronde vorm gee. horinguildit is die feit dat dit twee klossies opgehewe oorvere het wat dit soos horings laat lyk. Die kop is ook voorsien van 'n verslaafde en robuuste snawel, met groot en oranje oë.
Hulle het 'n bepaalde gehoorapparaat, wat geskik is om te jag, hoewel hulle nie eksterne oorkels het nie, het hulle die oorholtes op 'n asimmetriese en baie groot manier gerangskik om seker te maak dat die geluide in effens verskillende tye ontvang word in vergelyking met elkeen. ander en dit vergemaklik die evaluering van die bewegings van die prooi op die grond, selfs in donker toestande, en bevorder sodoende die lokalisering van die prooi en dus die vangs daarvan.
Die sig is ook snags baie skerp, hoewel dit minder is as die kat. Hulle het 'n gesigsveld van 110 ° met 'n binokulêre visie en herstel hierdie gestremdheid deur hul kop tot 270 ° te draai. In oorweging hiervan word verduidelik hoe uile dikwels gesien word wat hul koppe herhaaldelik na regs en links draai (kopstamp), op en af ​​(kopweef).
Die bene en tone is heeltemal geveerd en die tone is voorsien van baie kragtige geboë kloue waarmee dit van kant tot kant deur die prooi beweeg. Die tone is twee voor en twee agter geposisioneer (by dagvoëls, byvoorbeeld in die arend, het een een vinger voor en drie vingers agter) en een van die agterste vingers kan indien nodig vorentoe gedraai word (om beter vas te vat 'n prooi byvoorbeeld).
Alhoewel hulle mekaar nie sien nie, want hulle is versigtig weggesteek tussen die takke van die hoë bome, word hulle potensigrida gehoor om aan die ander voëls te dui dat hulle 'n besette gebied binnegegaan het of om te kommunikeer. met die wyfies. Die gille is so kragtig dat dit tot 5 km van die plek van uitreiking versprei.
Die tipe klank wat uitgestraal word, is verskillend, afhangende van die stemming en wat die uil wil uitdruk, en dit verskil van individu tot individu.
Die lied van die uil is herhaal oohu-oohu-oohu (sien video hieronder), sterker by die vrou as by die mannetjie.