Dat die brief toe vandag moes kom, dink hy. Vroegoggend is hier ’n paar meisies verby en hulle het Afrikaans gepraat. Dis dan wanneer sy lýf verlang. Sy hele lyf, nie net sy kop en sy hart nie. Dan wil hy weer vir Natalie naby hom hê. Daar is iets in die manier waarop sy hom vasgedruk het toe hy weg is wat hy steeds mis. As hy dit in woorde sou kon omskep, sou dit makliker wees, maar hy kan nie. Dis nie sy kop wat daardie drukkie mis nie, dis sy alles. Sy hand onthou sy pa se groet. Sy wange onthou sy ma se soene. Maar sy hele lyf onthou Natalie se stywe, stywe druk.
Hy het amper die hele Engeland-storie afgestel. Natalie was werklik die eerste meisie op wie hy hartgrondig verlief was. Daar was al soene in die bus, sokkies saam met iemand wat sy hart laat fladder het, flieks waarvan hy nooit die storie sou kon oorvertel nie, maar niemand soos Natalie nie.
En nou sit hy hier. Hy verlang. Hy verlang na Natalie en hy moet op sy onderlip byt om nie te huil nie. Dis ’n grys dag. Dis koud. Selfs die taxi se verwarmer sukkel om hom warm te hou.
Natalie is Maties toe. Daar’s baie ouens en sy is mooi. Haar briewe het geborrel oor die studentelewe en die ander ouens. Hy het nie omgegee nie, maar soms was hy darem bitter alleen.
Hier’s ook meisies. Oulike meisies, selfs. Maar hy was tot nou toe heel bereid om te wag vir Natalie. Die taxiryery betaal goed. Hy sit baie geld weg. Soos hier wil hy in Suid-Afrika ’n klein kamertjie huur waar hy sy rekenaar, sy boeke en sy kamera kan neersit. Hy spaar vir die voorreg om te studeer sonder die sotternye van ander om hom.
Ek gaan met die deur in die huis val. Daar is iemand hier op die Bos wat baie in my belangstel. Ek wil steeds jou vriend wees en dalk, eendag, weer meer as vriende. Maar vir nou moet ek vra dat jy sal besef hy is nader.
Gelukkig is dit besig vandag. As die groot skepe hier vasmeer, dan ry die taxi’s. Hy bly vriendelik luister, gebruik sy perfekte Engelse aksent om almal te laat tuis voel. Hy deel sy grondige kennis van die omgewing met die passasiers en maak seker dat elkeen spesiaal voel.
Hy’s die jongste bestuurder hier in Dover, dalk selfs in Engeland. Maar die baas is baie trots op sy “African driver”. Hy hou van die beskrywing. Hoekom kan witkoppe met blou oë, soos hy en Natalie, nie ook Africans wees nie? Dis waar hy woon, waar sý nou is, vervlaks.
’n Ingenieursgraad is duur en beurse is skaars. Hy sal die eerste twee of drie jaar self betaal, daarna sal hy hulle wys. Hy sal die beurse kry, sy pa en ma hoef nie bekommerd te wees nie. En boeke is duur, flieks ook. Maar boeke en flieks hou hom reg in die kop.
Vanaand weet hy nie. Hy sal hard moet konsentreer. Dalk sal hy maar ’n bier gaan drink, maar hy sal wegbly van die ander Suid-Afrikaners af. Dié wil die hele tyd hê hy moet saam met hulle dronk word en probeer score met die Engelse meisies.
Hy laai al hulle pakkies af, groet vriendelik, glimlag gul vir die fooitjie en druk die snoet van die taxi na die middestad toe. Dit sal nou stiller raak.
My pa sou nou weer ’n hele lang storie gehad het oor die afkoms van die mense uit die Bo-Kaap, dink Chris. Dis vreemd hoe pa-hulle steeds in hokkies dink. Vir my is die vroumens pragtig en ek sou graag die hele aand na haar wou sit en luister. Afrikaans praat, en luister hoe mooi sy praat.
Chris rý. Hy wil ’n indruk maak, maar hy is versigtig ook. Dus kry hy min kans om na haar te kyk, maar daardie diep, donker oë bly op hom.
“Nee, gits, die Engelse is mos nie soos ons nie. Netnou kla hy my aan vir seksuele flirtasies, of sukke goed. ’n Vrou moet haar plek ken hier in die vreemde.”
Na ’n rukkie sê die meisie. “Hy kan lees ook. Nogals. En belangrike goed. Kyk, hy lees die jongste Umberto Eco. Dis die enigste ander mens in die wêreld wat ek al gesien het wat Eco lees. Ek sê jou! Dis ’n engelman dié, ek sê jou. Ek het nog nie eens dié een gekoop nie! Watwou lees.”
“Skoert jy, dis jou gebied daai. Ek sê jou, die mannetjie het mooi boudjies. Ek kan hulle lekker sit en dophou hier. Dink net, as ek hom nou kon soen ... Ai, hoekom moet ek altyd die regte mans op die verkeerde plek raakloop?”
“Ek sal enige dag styf aan jou vasklou,” sug die meisie. Die drie agter proes. Chris geniet dit, maar hy hou ’n stywe, reguit gesig.
Sy lees ook Eco, sê hy vir homself toe hy die swaar rugsak aan haar oorhandig. Die ding is vol boeke. Hy kan dit deur die materiaal sien.
Hy betrap hom dat hy nie wil teruggaan nie. Sy is mooi, moet hy erken. Hy bloos nou hier by homselwers weens haar opmerking oor sy boude. Onwillekeurig loer hy hoe sy wegstap. Sy is vreeslik skraal.
Hy staar nog so na haar, toe draai sy om. Sy skrik toe hulle oë ontmoet en sy kyk onmiddellik weg, maar sekondes later stop sy weer en draai om. Sy lig haar hand en waai.
Sy is oor drie dae in Londen. Vir twee hele dae, die Amerikaners het gevra wat ’n mens twee dae lank in Londen kan doen.
En vir die tweede keer in sy lewe doen hy iets heeltemal reg. Hy weet dis reg. Hy gryp sy pen en skryf:
Vir die enigste ander jong mens wat Eco lees. Ek weet jy dok oor drie dae in Londen. Ek kan daar wees. Hier’s my sel. Dankie, Chris.
Chris ry huis toe, parkeer die taxi en besluit om ’n klein, klein kroegie op te soek waar daar nie ander Suid-Afrikaners sal wees nie. Hy is lank nie meer lus om homself te verdrink nie. Hy wil vanaand een bier op homself drink. Omdat hy vir die tweede keer in sy lewe die regte ding gedoen het.
Die kroegman is ook ’n leser. Op stil aande sit hulle soms saam en lees. Dis ’n intieme kroegie, ver van die ander lawaaierige plekke af. Heelwat mense kom hiernatoe om te lees.
Chris knik sy kop. Die euforie van sy ontmoeting met die meisie uit die Kaap het hom tydelik laat vergeet van sy rowwe dag. Maar hy is moeg en dis koud vanaand. En hy kan nie heeltemal die gevoel van verlies afskud wat hy met hom saamdra sedert Natalie se brief nie.