Na afloop van die Trojaanse Oorlog (ca 1200 vC) was Kanaän in puin gelaat en is die groot stede verwoes, en sy weermag byna uitgewis. Hierdie toedrag van sake het dit moontlik gemaak vir 'n nabygeleë stam nomadiese skurke en rowers om die gebied te verower. Die Egiptenare het hulle die Shasu of die Habiru genoem, wat later bekend geword het as die Hebreërs.
Shasu is 'n Egiptiese woord vir nomadiese herders wat in die Levant en Arabië teenwoordig was vanuit die vyftiende eeu vC tot die Derde Intermediêre tydperk. Die naam is ontwikkel van 'n transliterasie van die Egiptiese woord š3sw, wat beteken "diegene wat te voet beweeg," in die term Shasu, vir die Bedoeïen-tipe swerwers. Die term was die eerste keer in 'n vyftiende eeuse lys van mense in Transjordan gevind. Dit word gebruik in 'n lys van vyande geskryf op die kolom basisse aan die tempel van die Soleb gebou wat deur die farao Amenhotep III gebou was. Later gekopieer deur Seti I of Ramses II te Amarah-Wes, die lys noem ses groepe van Shashu: die Shasu S'rr, die Shasu van Lbn, die Shasu van Sm't, die Shasu van Wrbr, die Shasu van Yhw , en die Shasu van Pysps.
Die Hebreërs het 'n gewelddadige, jaloerse stamgod wat bekend staan as die HERE (Jahweh) aanbid, wat afgelei is van die Sumeriese god Enlil, wat 'n Kurgan-oorlog-god was met baie soortgelyke eienskappe. Vir 'n paar eeue het die Hebreërs die Kanaänietiese Jahweh(Enlil) gelyk gestel met El en Asherah en het Astarte as gade van Jahweh aanbid. Oor tyd egter, het die Hebreeuse priesters van Jahweh begin om dit te beskou as 'n bedreiging vir hul politieke posisie en het gepoog om 'n totale monopolie oor die mag en rykdom wat godsdiens meebring vir hulself te eien. Om dit te bereik, het hulle verklaar dat die godsdienste van die Kanaäniete hulle mense korrupteer, en dat net die aanbidding van Jahweh aanvaarbaar is.