Ek sou as kind in die kerk in een van die heel agterste rye sit. Ek sou net-net betyds opdaag om gedurende die openingsgebed in te sluip en ’n plekkie vind waar niemand kon sien ek het presies dieselfde Sondag-klere aan as verlede Sondag nie, en dit terwyl ek geweet het ek sal seker die volgende Sondag weer dieselfde voorkoms hê – ’n reeds gebruikte een.
Voor my in die kerk sou altyd ’n dame sit met die grootste hoed wat ek altyd wou skuif, of ’n tannie met ’n ritssluiter agter wat nie tot heel bo gaan nie. Gereeld sou só ’n ritssluiter ’n hakie en ’n ogie hê wat nie eens vasgemaak is nie. Dit was nie omdat iemand noodwendig vergeet het om dit vas te maak nie, maar omdat die rok nie die regte passing sou hê nie en die hakie en ogie sou losgaan as sy nie regop sit nie.
Daar sou ’n man sit wat nie sy nekhare sny nie, wat hoes en snuif en sy neus blaas. En daar sou ’n paartjie wees met ’n baba wat op ongereelde tye sou begin huil of kreun, of selfs ’n doek-omruiling sou nodig kry. Slegs dan sou hulle na die moederskamer verdwyn, of die tannie sou haar sneesdoekie vir die oom aanbied, of die oom sou net buite gaan staan, waar ander mense sou staan en ’n vinnige rokie maak.
Die mode is soms die teenoorgestelde. Dit sê jy moet sus en jy moet só “as jy wil in wees”. En as jy “jam” wil wees, moet jy gelek word. Maar geen tannie of omie kan vir jou voorskryf nie, want slegs jy sal weet wat jy moet kies om jou voorkoms ’n wenner te maak.