Deborah weef sommer ‘n paar ekstra patrone in om die uitgekose sterwer ‘n nagmerrie te gee terwyl sy nou besig is en die uil nog nie te sien is nie. Laat hy móói oor sy sondes dink in hierdie laaste aand. Net dalk skrik hy homself ook nugter.
Wanneer die doodsvoël oplaas tot by die vuiluil se dak sweef, kan jy die mensevrees vir die donker aanvoel. Daardie vrees waarop sy so goed kan teer voordat sy die gare in die donker ure knip. Daar is tóg iets omtrent die geluide van die nag.
Die doodsuil, ‘n nonnetjiesuil, roep drie maal en draai sy kop sodat hy reguit vir Deborah kyk. Sy gesig is wit en spookagtig in die straatlig. ‘n Voël wat eintlik te mooi is om die dood aan te kondig.
Maar sy het oorgenoeg tyd oor om aan al háár sondes deur die eeue te dink. Die een sonde wat groter as die ander is, dink sy, en vou haar tjalie stywer om haar. Sy probeer sy gesig onthou. Donker hare. Donkerbruin oë wat plooitjies trek wanneer hy werklik glimlag en toeknyp wanneer hy lag. Sproete wat so lig is dat jy hulle eers sien wanneer jy naby genoeg is om hom te soen.
Sy vryf haar vingerpunte oor die sy van die tjalie wat nooit klaar gehekel is nie. Die res is in fyn gare gewerk – al haar gunsteling patrone deurmekaar – en lyk soos kant. ‘n Herinnering aan die gelukkigste tyd in haar lewe. En toe word hy siek. En sy onthou dat sy nie soos die sterflinge is nie.
Die uil roep-roep weer en weer en sy sien hoe sit ou vuiluil die kamerlig aan. Asof dit die doodsvoël sal wegjaag. Die dood so saam met die donkerte sal weghou. Maar die gare raak minder. Deborah tel die skêr op en bring die lemme tot teenaan die gare. Hoekom word party so baie tyd gegee? En dan is daar kinders vir wie sy nog skaars die gare opgetel het en dan moet sy dit alweer knip. Partykeer kan sy nie anders om die ma s’n – wat so om die ander een verstrengel is – ook te knip nie. Maar is dit nie partymaal beter so nie? Dat daardie keuse gemaak word. Dat jy dit wíl maak. Sál maak. Pynverligting.
Sy tel die skêr weer op. “Laat die skoppensboer maar laat wees.” Geruisloos sny die lem deur die lewensgare. Die huil-roep word stil. Twee liggevulde oë staar na haar.
“Ek moes dit al lankal gedoen het,” sê sy vir die doodsvoël. Maar hierdie keer voel sy nie verligting nie. Sy frommel die stuk gehekelde lap op en smyt dit op die plaveisel.
Asof hy weet wat sy gevra het, sweef die uil tot reg by haar. Hy kyk stip in Deborah se oë en roep weer drie keer.
“Is dit sonde om net by hom te wil wees?” vra sy die uil. “Sê my, is dit? Was dit sonde om sy pyn op daardie manier te verlig? Is dié lewe, nou, my straf? Of het jy toe al die tyd geen wysheid nie?”
Sy tel die skêr op. “Of dalk maak dit nie meer vir my saak nie. Niemand luister na stories van uile en vrouens wat lewensgare weef en knip nie.” Sy druk die skêr in die bol wol in. “Vanaand is ek die skoppensboer. Vanaand kies ék wanneer iemand se tyd verby is.”