Die krisis van die Westerse beskawingDr. Koos Malan. Foto: Alet Rademeyer Leopold Scholtz se Europese beskawing onder die loep, Maroela Media, 17 Julie 2019 toon ŉ gebrek aan insig in Westerlinge, met inbegrip van Afrikaners se grootste vraagstuk, naamlik die krisis waarin die Westerse beskawing verkeer. Vir Scholtz is pres. Donald Trump van die VSA, Victor Orban, eerste minister van Hongarye, president Wladimir Poetin van Rusland, eerste minister Matteo Salvini van Italië, Thierry Baudet, leier van die Forum voor Democratie in Nederland, Geert Wilders van die Partij voor de Vrijheid (ook in Nederland), Marine Le Pen van die Rassemblement National in Frankryk almal bloot (ekstremistiese) populiste, “(baie) soos Julius Malema.” Almal kan dadelik sien dat die Malema-vergelyking allermins die toets van ernstige politieke kommentaar deurstaan. Ernstige politieke kommentaar vereis dat politieke figure en beleid telkens op eie meriete behandel word, in plaas daarvan om ’n veralgemeende en nogal kwetsende vergelyking te maak. Ek kan saam met talle kommentators breedvoerig uitwei oor die gebreke in Donald Trump se mondering; Geert Wilders se politiek vind ek dikwels erg onverstandig; teen Marine Le Pen sou ek ŉ klomp kritiek kan lewer (egter heelwat minder as teenoor haar pa); en Matteo Salvini is allermins my voorkeurpolitikus. Thierry Baudet het ek twee maal persoonlik ontmoet. In sy middel dertigs het hy reeds sy merk gemaak as formidabele intellektueel en ŉ diepsinnige skrywer van etlike besondere insiggewende boeke, onder meer, The Significance of Borders: Why Representative Government and the Rule of Law Require Nation States en Oikofobie. De angst voor het eigene. Baudet is ŉ pleitbesorger vir Nederlandse soewereiniteit en vir die herontdekking en uitbouing van die grondslae van die Westerse beskawing. Oor sosiale aangeleenthede soos selfdegeslaghuwelike en dergelike kwessies is Baudet aan die liberale kant. Viktor Orban is geleerd en welbelese en sy verdediging van die integriteit van die Westerse beskawing, verdien ons almal se ondersteuning. Wladimir Poetin se outoritêre handelswyse strook allermins met die meeste van ons Afrikaners se demokratiese impulse. Rusland is vanweë sy Christelik-Ortodokse karakter nog altyd ten minste deels lotsgebonde aan die tradisionele Westerse Christendom, soos wat Wes-Europa vir lank bekend was. Juis daarom moet ons Poetin ernstig opneem wanneer hy kort gelede in ŉ breedvoerige onderhoud met die The Financial Times wys op die verwoesting wat die huidige laat-liberalisme in Wes-Europa saai. Op grond daarvan word Moslem-migrasie na Wes-Europa sonder meer toegelaat in die waan dat almal maar net eenderse individue is, sonder in agneming van die Christelik Westerse beskawingsaard van Wes-Europa (en Brittanje). Die gemeenskaplike faktor in al hierdie figure is nie in die eerste plek hul sogenaamde populisme nie. Trouens om hulle bloot as populiste te beskryf, is ŉ niksseggende stelling wat slegs van onkunde getuig van die enorme uitdaging wat die Westerse beskawing toenemend in die gesig staar. Van veel groter belang is dat al hierdie figure gemeen het dat hulle almal van die krisis van die Westerse beskawing bewus en vir dié beskawing in die bresse tree. Sommige toon nouliks meer as ŉ instinktiewe aanvoeling daarvoor en hul reaksie daarop is soms bruut en onnadenkend. Ander se begrip is helder en die reaksie kennisgebaseerd, welberedeneerd en oortuigend. Hierdie figure is natuurlik nie die enigste nie. Daar is ook talle ander. Dink aan Jarosław Kaczyński en sy ontslape broer, Lech Kaczyński se Party vir Reg en Geregtigheid wat vir geruime tyd reeds met sukses die botoon in Pole voer. Toe Angela Merkel in 2015 in haar dwaasheid een miljoen Moslem-migrante in Duitsland verwelkom het, is slegs 568 in Pole toegelaat. Daar is nog talle ander voorbeelde van nuwe soortgelyke eg-Europese partye wat oral opgang maak. Ek noem hierdie figure en partye met hul beleidsrigtings eg-Europees juis omdat hulle die outentiek Europese beskawingsaard van Europa (en Noord-Amerika) onder beskerming neem. Dit is ook ons, as Afrikaners, se beskawing, met sy drieledige wortels in die Christelike godsdiens, die Griekse filosofie en geleerdheid en die Romeinse reg en administrasie, en wat sedert die elfde eeu tot die Christelike-Westerse beskawing uitgebou is. Steeds deur hierdie wortels gevoed, word dit ook gekenmerk deur ŉ sin vir persoonlike vryheid, regsoppergesag (in plaas van arbitrêre regering), verspreiding van politieke gesag en ŉ ondersoekende (intellektuele) gees, om enkele wesenseienskappe van ons beskawing aan te stip. Dit is die beskawing wat in Europa gevestig is, in Noord-Amerika beslag gekry het en ook elders byvoorbeeld in Australië, Nieu-Seeland asook in suidelike Afrika neerslag gevind het. Dis ŉ beskawing van baie gemeenskappe, volkere en tale, waarvan al die lede ten slotte in wesenseienskappe van die Westerse beskawing geanker is. Waar die spruite van die Westerse beskawing hulself ook al mag bevind, is hulle lotsgebonde – ŉ lotsgebondenheid wat toenemend daadwerklik ervaar word. Die Westerse beskawing is reeds geruime tyd onder druk. Sy grootste vyand is ongebreidelde liberalisme: ŉ liberalisme waarvolgens alle mense wesenlik dieselfde is. Dit is ŉ liberalisme wat die eiesoortigheid en besonderheid van die Westerse beskawing ontken. Dis ŉ liberalisme wat vyandig teenoor die Weste staan en wil likwideer – vernietig – en wat migrasie van nie-Westerlinge wil aanwend ten einde die Weste te laat verdwyn. Egte Westerse intellektuele – en dit is ŉ groeiende tendens – en ŉ groeiende tendens van eg-Westerse politieke bewegings en politieke leiers reageer hierop deur ons Westerse aard en geskiedenis te definieer en dit te beskerm. Hulle ondersteun gewoonlik persoonlike vryheid, maar nie ŉ vryheid wat homself so roekeloos te buite gaan, dat dit ons beskawing ophef nie. Die vyande van die groeiende herbevestiging en herlewing van die Weste – die uitspattige liberalisme, ondersteun deur die anti-Westerse dekolonisasiebeweging – is diep verontrus oor die nuwe tekens van lewe onder Westerlinge – ook onder Afrikaners. Hulle ontplooi etlike strategieë daarteen by universiteite, vanuit geglobaliseerde sakereuse en die geglobaliseerde media. Skel, wanvoorstellings en beswaddering is ŉ integrale deel daarvan – skelwoorde soos rassis, (neo-)Nazi, fascis, verregs en dergelike ander – en belastering soos om, onder meer, politici wat die belange van die Christelik-Westerse beskawing verwoord, met die Malema-teerkwas te bevuil.