Sprokies is nie vir sissies nie
Ek skryf vandag vir die laaste keer as Stephanie Turner, want Vrydag word ek Stephanie xxxxx (hier in Suid-Afrika), maar in Holland sal ek as Stephanie xxxx-Els bekend staan. Die vrou se nooiensvan kom daar agteraan. Dit klink vir my darem vreeslik langdradig en effens pretensieus, maar nou ja, when in Holland...
Ek lag eintlik so in my mou toe ek 'n opskrif vir hierdie blog van vandag soek, want in my en Henk se geval, is dit die heilige waarheid - sprokies is wragtig nie vir bangbroeke nie! En hoekom sou mens dan ook so wou dink? Kyk maar na al die wrede kinderstories waarmee ons grootgeword het - Rooikappie se arme ouma moet uit die wolf se maag gesny word, Sneeuwitjie moet in 'n bos vermoor word en Hansie en Grietjie se ouers, seker die slegste wat daar kan wees, los hulle in die bos om van honger om te kom! Nou ja, daarom kan ek en Henk mos nie verbaas wees dat ook ONS sprokie deurspek sou wees met pyn en lyding nie?
Ek dink almal wat ons verhaal gevolg het, weet al teen die tyd teen hoeveel rooi lint ons moes veg die laaste twee jaar. Ek wil nie eers probeer om dit op te som nie, dit is net te vermoeiend en after all, dit is nou waar dit hoort: in die verlede! Die hoogtepunt van alle sprokies is gelukkig ...and they lived happily ever after, en dit is dan ook waarna ons sal streef. Nie alleen het ons al in 1970 van trou gepraat nie, maar baklei ons nou al vir twee jaar om eindelik na 44 finaal bymekaar te kan wees. So, Vrydag om 12:00 trou ons nou eindelik, by Buitelandse Sake in Nelspruit - en nie sonder 'n tikkie wrewel teenoor die einste instansie wat ons al soveel drama gegee het die laaste maande nie.
Vanoggend het ek en Henk ons 'trouklere' uitgehaal, gekyk of dit ooit nog pas (whew, ook maar net, hoor, want hoe meer ek probeer gewig afgooi vir die groot dag, hoe meer skop my emosionele etery in van al die spanning, maar whatever) en besef dat ons dit nou wragtig tog gaan deurvoer! Ek is so lief vir my Hollander, en as hy my hare so liefdevol was of my hand vashou as ons êrens heen ry, of my so in die verbygaan in sy lang arms toevou, voel ek geborge en geliefd en hoop ek ek kan hom ook die vrede bied waarna hy al so lank na verlang het.
Ek wil vandag hier vir een en almal wat ons so bly ondersteun, 'n reuse "Dankie" sê, met baie huggggssss en knuffels en kusjes! Sonder al die onderskraging sou ons dié wonderlike sprokie nooit tot op sy hoogtepunt (tot dusver) kon deursien nie. En onthou, ons lieweheksiehuisie hier in die berge van Sabie het 'n gastekamer met 'n moerse lekker dubbelbed met sy eie en suite badkamertjie, so asseblief, kom kuier net, of kom slaap oor op pad wildtuin toe, doen dit net! Ons hou van kuier, ons hou van lekker eet, ons hou van sundowners op ons stoep (onlangs gedoop tot "Gecko lounge", met sy baie geitjies en pragtige uitsig), en ons luister die lekkerste musiek denkbaar!