Oorlog van 1812 - Oorsake
Trouble op die hoë seë
'N Jong Nasie in 'n Gevaarlike Wêreld
Nadat hy in 1783 sy onafhanklikheid gewen het, het die Verenigde State hom binnekort 'n geringe mag bevind sonder die beskerming van die Britse vlag. Met die veiligheid van die Royal Navy verwyder, het die Amerikaanse skeepsvaart gou begin met prooi aan privateers van Revolutionary France en die Barbary-pirate. Hierdie dreigemente is gedurende die onverklaarde kwasi-oorlog met Frankryk (1798-1800) en die Eerste Barbêre Oorlog (1801-1805) bereik.
Ten spyte van sukses in hierdie klein konflikte, het Amerikaanse handelskepe steeds geteister deur beide die Britte en die Franse. Betrokke in 'n lewens- of doodstryd in Europa het die twee nasies probeer om te verhoed dat die Amerikaners met hul vyand handel dryf. Daarbenewens het die Britte, soos dit van die Royal Navy afhanklik was vir militêre sukses, 'n beleefde beleid gevolg om sy groeiende mannekragbehoeftes te ontmoet. Dit het gesien hoe Britse oorlogskepe Amerikaanse handelskepe op die see stop en Amerikaanse matrose van hul skepe verwyder vir diens in die vloot. Alhoewel die Verenigde State van Brittanje en Frankryk kwaad gemaak het, het die Verenigde State nie die militêre mag gehad om hierdie oortredings te stop nie.
Die Royal Navy & Impressment
Die grootste vloot ter wêreld, die Royal Navy, was aktief in Europa aan die kamp deur die Franse hawens te blokkeer, asook om 'n militêre teenwoordigheid oor die groot Britse Ryk te handhaaf. Dit het gesien hoe die vloot se grootte tot meer as 170 skepe van die lyn groei en meer as 140 000 mans benodig.
Terwyl vrywillige dienswerkers in die algemeen die diens se mannekragbehoeftes tydens die vredestyd ontmoet het, het die uitbreiding van die vloot tydens tye van konflik die indiensneming van ander metodes vereis om sy vaartuie voldoende te beman. Om genoeg matrose te voorsien, was die Royal Navy toegelaat om 'n beleid van indruk te volg wat dit moontlik gemaak het om enige onbeleefde manlike Britse vak in die onmiddellike diens op te stel.
Dikwels sal kapteins "persbendes" stuur om rekrute van kroeë en bordele in Britse hawens of Britse handelsvaardighede af te rond. Die lang indrukwekkende arm het ook op die dekke van neutrale kommersiële skepe, waaronder dié van die Verenigde State, bereik. Britse oorlogskepe het 'n gereelde gewoonte gehad om neutrale gestuur te stop om bemanningslys te inspekteer en Britse matrose vir militêre diens te verwyder.
Alhoewel die wet wat vereis word, beveel word om Britse burgers te wees, is hierdie status lomp geïnterpreteer. Baie Amerikaanse matrose was in Brittanje gebore en het Amerikaanse burgers geword. Ten spyte van die besit van staatsburgersertifikate, is hierdie genaturaliseerde status dikwels nie deur die Britte erken nie en baie Amerikaanse matrose is beslag gelê onder die eenvoudige maatstaf van "Once an Englishman, altyd Engelsman." Tussen 1803 en 1812 is ongeveer 5.000-9.000 Amerikaanse matrose in die Royal Navy gedwing, met soveel as driekwart wat regmatige Amerikaanse burgers is. Versterking van die spanning was die praktyk van die Royal Navy stasie vaartuie van Amerikaanse hawens met bevele om skepe te soek vir smokkel en mans wat beïndruk kan word. Hierdie soektogte het gereeld in Amerikaanse territoriale waters plaasgevind.
Alhoewel die Amerikaanse regering herhaaldelik die praktyk geprotesteer het, het die Britse minister van buitelandse sake, Here Harrowby, in 1804 minagtend geskryf: "Die voorval wat deur mnr. James van Madison, die staatssekretaris, gevoer is om die Amerikaanse vlag te beskerm, moet elke individu aan boord van 'n handelaarskip te buitensporig wees. om enige ernstige weerlegging te vereis. "
Die Chesapeake - Leopard Affair
Drie jaar later het die indrukprobleem 'n ernstige voorval tussen die twee lande tot gevolg gehad. In die lente van 1807 het verskeie matrose verlate geraak van HMS Melampus (36 gewere) terwyl die skip by Norfolk, VA was. Drie van die desertiers het toe aan boord gekom van die fregat USS Chesapeake (38), wat toe pas vir 'n patrollie in die Middellandse See. Nadat hy dit geleer het, het die Britse konsul in Norfolk daarop aangedring dat kaptein Stephen Decatur , bevelvoerder van die vlootwerf by Gosport, die mans terugbesorg.
Dit is geweier soos 'n versoek aan Madison was wat die drie mans geglo het om Amerikaners te wees. Daaropvolgende beëdigde verklarings het dit later bevestig, en die mans het beweer hulle was beïndruk. Die spanning was verhoog toe gerugte gesirkuleer het dat ander Britse woestyns deel was van Chesapeake se bemanning. George C Berkeley, bevelvoerder van die Noord-Amerikaanse stasie, het opdrag gegee dat 'n Britse oorlogskip wat Chesapeake ontmoet het om dit te stop en soek na desperters van HMS Belleisle (74), HMS Bellona (74), HMS Triumph (74) HMS Chichester (70), HMS Halifax (24), en HMS Zenobia (10).
Op 21 Junie 1807 het HMS Leopard (50) Chesapeake binnegekom kort nadat dit die Virginia Capes skoongemaak het. Die stuur van 'n luitenant John Meade as boodskapper aan die Amerikaanse skip, kaptein Salusbury Humphreys, het daarop aangedring dat die fregat gesoek word vir deserters. Hierdie versoek is plat geweier deur Commodore James Barron, wat beveel het dat die skip voorberei word vir die stryd. Aangesien die skip 'n groen bemanning gehad het en die dekke met die voorrade vir 'n uitgebreide skip rommel gehad het, het hierdie prosedure stadig beweeg. Na 'n paar minute geskreede gesprek tussen Humphreys en Barron, het Leopard 'n waarskuwing geskiet, dan 'n volle breedte in die Amerikaanse skip. Barron het sy kleure nie met drie mans dood en agtien gewond nie. Humphreys het geweier om oor te gee, Humphreys het oor 'n losieshuis gestuur wat die drie mans, sowel as Jenkin Ratford, wat uit Halifax verlaat het, verwyder het. Met die oog op Halifax, Nova Scotia, is Ratford later op 31 Augustus aangehang, terwyl die ander drie tot 500 wimpers veroordeel is (dit is later aangewys).
In die nasleep van die Chesapeake - luiperd- affair het 'n woedende Amerikaanse publiek vir oorlog gevra en president Thomas Jefferson die nasie se eer verdedig. Jefferson het 'n diplomatieke kursus gevolg, Jefferson het Amerikaanse waters gesluit tot Britse oorlogskepe, die vrylating van die drie seemanne verseker, en het 'n einde aan indruk gemaak. Terwyl die Britte vergoeding vir die voorval betaal het, het die beoefening van indruk voortgesit. Op 16 Mei 1811 het die Amerikaanse president (58) HMS Little Belt (20) betrek in wat soms as 'n vergelding aanval beskou word vir die Chesapeake - luiperd- affair. Die voorval het gevolg op 'n ontmoeting tussen HMS Guerriere (38) en USS Spitfire (3) van Sandy Hook wat tot gevolg gehad het dat 'n Amerikaanse matroos onder die indruk was. Commodore John Rodgers het agtervolg dat die Britse vaartuig Guerriere was . Na 'n lang strewe het die twee vaartuie omstreeks 15:15 omgedraai. Na aanleiding van die verbintenis het beide partye herhaaldelik geargumenteer dat die ander eerste afgedank het.
Inhoud | 1812: Verrassings by die see en onbevoegdheid op land
Kwessies van Neutrale Handel
Terwyl die indrukprobleem probleme veroorsaak het, is spanning verder verhoog as gevolg van Brittanje en Frankryk se gedrag ten opsigte van neutrale handel. Nadat hy Europa doeltreffend verower het, maar nie die vlootsterkte gehad het om Brittanje te verower nie, het Napoleon probeer om die eiland nasie ekonomies te kreupel. Om hierdie rede het hy die Berlynse besluit in November 1806 uitgereik en die Kontinentale Stelsel ingestel wat alle handel, neutraal of andersins, met Brittanje onwettig gemaak het.
In reaksie daarop het Londen op 11 November 1807 die Bestellings in die Raad uitgereik, wat Europese hawens gesluit het om te verhandel en buitelandse skepe verbied om hulle te betree, tensy hulle eers by 'n Britse hawe geroep en douanerechten betaal het. Om dit af te dwing, het die Royal Navy sy blokkade van die vasteland versterk. Napoleon het nie 'n maand lank besluit nie. Napoleon het 'n maand later met sy Milaanbesluit gereageer wat daarop aangedui het dat enige skip wat die Britse reëls gevolg het, as Britse eiendom beskou sal word.
As gevolg hiervan het die Amerikaanse skeepvaart vir beide kante prooi geword. Die verrigtingsgolf wat gevolg het op die Chesapeake - Leopard Affair, het Jefferson die Embargo-wet op 25 Desember geïmplementeer. Hierdie wet het die Amerikaanse buitelandse handel effektief beëindig deur Amerikaanse skepe te verbied om by oorsese hawens te bel. Hoewel drasties, het Jefferson gehoop om die bedreiging vir Amerikaanse skepe te beëindig deur hulle van die oseane te verwyder terwyl Brittanje en Frankryk van Amerikaanse goedere ontneem word.
Die handeling het misluk om sy doel te bereik om die Europese supermoondhede te druk en in plaas daarvan die Amerikaanse ekonomie erg verlam.
Teen Desember 1809 is dit vervang met die Nie-Intercourse Act wat oorsese handel toegelaat het, maar nie met Brittanje en Frankryk nie. Dit het steeds misluk om hul beleid te verander. 'N Finale hersiening is in 1810 uitgereik, wat alle embargoë verwyder het, maar verklaar dat indien een nasie aanvalle op Amerikaanse skepe gestaak het, die Verenigde State 'n embargo teen die ander sou begin.
Aanvaarding van hierdie aanbod, Napoleon het Madison, nou president, belowe dat neutrale regte vereer sou word. Hierdie ooreenkoms het die Britte verder kwaad gemaak, ten spyte van die feit dat die Franse afgetree het en neutrale skepe in beslag geneem het.
Oorlog Hawks & Uitbreiding in die Weste
In die jare na die Amerikaanse Revolusie het setlaars wes oor die Appalachiane gestoot om nuwe nedersettings te vorm. Met die skepping van die Noordwes-gebied in 1787 het toenemende getalle verskuif na die hedendaagse state van Ohio en Indiana wat die Inheemse Amerikaners in daardie gebiede probeer beweeg het. Vroeë weerstand teen wit nedersetting het tot konflik gelei en in 1794 het 'n Amerikaanse leër die Wes-Konfederasie in die Slag van Gevallen Timbers verslaan. Oor die volgende vyftien jaar het regeringsagente, soos goewerneur William Henry Harrison , verskeie verdrae en landhandel aangegaan om die Inheemse Amerikaners verder wes te stoot. Hierdie aksies is gekant teen verskeie inheemse Amerikaanse leiers, insluitend die Shawnee-hoof Tecumseh. Om 'n konfederasie te bou om die Amerikaners te verset, het hy die hulp van die Britte in Kanada aanvaar en 'n alliansie belowe indien oorlog sou plaasvind. Op soek na die konfederasie voordat dit heeltemal kon vorm, het Harrison op 7 November 1811 Tecumseh se broer, Tenskwatawa, by die Slag van Tippecanoe verslaan.
Gedurende hierdie tydperk het die nedersetting aan die grens 'n konstante bedreiging van inheemse Amerikaanse aanvalle voorgekom. Baie het gedink dit is aangemoedig en verskaf deur die Britte in Kanada. Die optrede van die Inheemse Amerikaners het gewerk om Britse doelwitte in die streek te bevorder, waarin gevra word vir die skepping van 'n neutrale Inheemse Amerikaanse staat wat as buffer tussen Kanada en die Verenigde State dien. Gevolglik het wreedheid en afkeer van die Britte, verder aangevuur deur gebeurtenisse op see, skerp in die weste verbrand, waar 'n nuwe groep politici wat bekend staan ​​as die "Oorlog Hawks", ontstaan ​​het. Nasionalisties in gees het hulle oorlog gevra met Brittanje om die aanvalle te beëindig, die nasie se eer te herstel en moontlik die Britte uit Kanada te verdryf. Die leidende lig van die Oorlog Hawks was Henry Clay van Kentucky, wat in 1810 tot die Huis van Verteenwoordigers verkies is.
Nadat hy reeds twee kort terme in die Senaat gedien het, is hy onmiddellik verkies tot Speaker of the House en die posisie omskep in een van krag. In die Kongres is Clay en die War Hawk-agenda ondersteun deur individue soos John C. Calhoun (Suid-Carolina), Richard Mentor Johnson (Kentucky), Felix Grundy (Tennessee) en George Troup (Georgia). Met Clay Guiding-debat het hy verseker dat die Kongres die pad na die oorlog afgeskuif het.
In die vroeë 1812 het Clay en sy kohorte beslag gelê op die kwessies van indruk, inheemse Amerikaanse aanvalle, en die beslaglegging op Amerikaanse skepe, ten spyte van die land se gebrek aan militêre paraatheid. Alhoewel glo dat die vang van Kanada 'n eenvoudige taak sou wees, is daar pogings aangewend om die weermag uit te brei, maar sonder groot sukses. In Londen was die regering van koning George III grootliks besig met Napoleon se inval in Rusland . Alhoewel die Amerikaanse weermag swak was, wou die Britte nie 'n oorlog in Noord-Amerika beveg nie, benewens die groter konflik in Europa. As gevolg daarvan het die Parlement begin debatteer om die bevele in die Raad te herroep en die handelsverhoudinge met die Verenigde State te normaliseer. Dit het op 16 Junie afgeskop en op 23 Junie verwyder.
Onbewus van die ontwikkelinge in Londen weens die stadige kommunikasie, het Clay die debat oor die oorlog in Washington gelei. Dit was 'n huiwerige optrede en die land het nie daarin geslaag om in 'n enkele oproep tot oorlog te verenig nie. In sommige plekke het mense selfs gedebatteer wie om te veg: Brittanje of Frankryk. Op 1 Junie het Madison sy oorlogsboodskap, wat op maritieme griewe gefokus het, aan die Kongres voorgelê.
Drie dae later het die Parlement vir die oorlog gestem, 79 tot 49. Debat in die Senaat was meer uitgebrei met pogings aangewend om die omvang van die konflik te beperk of 'n besluit te vertraag. Hulle het misluk en op 17 Junie het die Senaat met teenstrydigheid 19 tot 13 vir die oorlog gestem. Die naaste oorlogstem in die geskiedenis van die land, Madison, het die verklaring die volgende dag onderteken.
Henry Adams, wat die debat vyf en sewentig jaar later opgesom het, het geskryf: "Baie nasies gaan in die suiwer gayety van die hart in die oorlog, maar miskien is die Verenigde State die eerste om hulself te dwing in 'n oorlog waarin hulle gevrees het, in die hoop dat die oorlog self skep die gees wat hulle ontbreek. "