Ek blog aan en af sedert 2007, maar het dit nog nooit op hierdie forum in my hoedanigheid as joernalis vir 'n spesifieke publikasie gedoen nie. Maar dis 'n groot eer om ROOI ROSE se lesers van vandag af amptelik te nooi om te kom deel in die pret (meestal) en ernstige sake (soms) van my seepkis.
Toe ek in 2007 die eerste post op my blog gedoen het, het ek nie geweet wat om te verwag nie. Dit was onder my eie naam (is nog altyd – die Tannemys deel is eintlik net om die KGB van die spoor af te gooi), en ek het wel deeglik besef ek stel myself bloot vir kritiek.
Maar gedurende die afgelope vier jaar was die kritiek min en die pret baie. Ook die kameraadskap van die Blogvillers. Hier kon ek my hart uitstort toe my ma in my arms dood is na die gru-motorongeluk waarin ons was. Hulle het verstaan toe ek 'n paar maande net "van die lug af" verdwyn het om te treur. Toe my bejaarde verswakte pa by my kom bly het, was hierdie mense wat ek nog nooit in lewende lywe gesien het nie, my ondersteuningstelsel. Die lewenslyn wat my met die buitewêreld verbind het in tye wat ek noodgedwonge huisgebonde was en my pa letterlik nie alleen kon los nie. Hier, in die kuberruim, kon ek my hart leegskryf oor hoe dit is om langs nog 'n ouer se sterfbed te sit – stoksiel-alleen en skaars 15 maande na my ma se dood.
Maar hier het ons ook al gelag dat ons huil. Vir Zapiro se spotprente, vir my kinders se sê-goed, vir mede-bloggers en hul geite… Ons deel in mekaar se lewens, verkneukel ons in die lekkertes om ons, kyk deur mekaar se kameralense na die heelal raas met die regering, spot met onsself, deel resepte en lewenswysheid…
Aan al die Rooi Rose-lesers wat nou aangesluit het: mag jy jouself gate uit geniet hier in ons kubersitkamer en gou deel voel van my wonderlike virtuele vriendekring.