Die godsdiens en oortuigings van antieke China - Inligting - 2022
Die godsdiens en oortuigings van antieke China
Hierdie video bespreek die verskillende godsdienste en oortuigings van antieke China.
Antieke Chinese kultuur (1600–221 vC) - Ontwikkeling en funksies
Ou Chinese karakters was piktografies en meer afgerond as vandag: byvoorbeeld 日 ('son') was eens 'n sirkel met 'n kol in die middel.
Die antieke Chinese kultuur, voor die keiserlike era (vanaf 221 vC), het 'n onduidelike begin. Latere invalle en kontak met vreemde kulture het die Chinese kultuur gekleur, maar die onderliggende vorme wat tydens die Shang- en Zhou -tydperke gevestig is, kom steeds voor in die moderne Chinese kultuur in alles van godsdiens, tot tradisies, om aan te trek, om karakters te skryf.
Die Shang-mense (ongeveer 1600–1046 v.C.) het kulturele vorme ontwikkel, soos piktografiese skryfwerk, tipiese kos en klere, en beklemtoon grootskaalse bouprojekte. Hierdie tradisies is daarna nagevolg in die Zhou -era (1046–221 vC) toe Confuciaanse filosofieë ontwikkel het, die keiserlike dinastieë en die moderne China.
Chinese kultuur, tradisie en gebruike
Die huidige Chinese kultuur is 'n samesmelting van tradisies uit die ou wêreld en 'n verwesterde leefstyl. Die twee bestaan ​​saam, soos die tradisionele formule van die balans van Yin Yang. Dit kan gesien word in die kombinasie van hoë wolkekrabbers met erfenisgeboue, die kontras van die Westerse mode met die tradisionele Chinese Qipao -rok, die paradoksale affiniteit van mense vir dowe somme en McDonald's.
Antieke Chinese kultuur is ouer as 5000 jaar. Die Chinese kultuurgeskiedenis het 'n enorme diversiteit en verskeidenheid. Die gesofistikeerde Chinese beskawing was ryk aan kunste en wetenskappe, uitgebreide skilder- en druktegnieke en fyn pottebakkery en beeldhouwerk. Chinese argitektoniese tradisies is oor die hele wêreld baie gerespekteer. Chinese taal en letterkunde, filosofie en politiek word steeds as 'n sterk invloed beskou. Die Chinese kultuur het daarin geslaag om sy unieke identiteit te behou tot die koms van die Westerse kultuur in die middel van die 19de eeu.
Chinese godsdiens, filosofie en politiek: Confucianisme, Taoïsme en Boeddhisme het 'n gesamentlike en blywende indruk op die Chinese kultuur en tradisie gelaat. Confucianisme propageer "Ren" (liefde) en "Li" (rituele), wat respek vir die samelewing en sosiale hiërargie aandui. Taoïsme bepleit die omstrede filosofie van passie. Boeddhisme beklemtoon die noodsaaklikheid van selfemansipasie deur goeie dade.
China, 'n groot verenigde multi-nasionale staat, bestaan ​​uit 56 etniese groepe. Han -Chinese is verantwoordelik vir 91,59% van die totale Chinese bevolking, en die ander 55 groepe maak die oorblywende 8,41% uit, volgens die vyfde nasionale bevolkingsensus van 2000.
Hierdie talle etniese groepe deel China se uitgestrekte lande, maar terselfdertyd woon baie in hul individuele gemeenskappe. Die verhoudings tussen die verskillende etniese groepe is oor baie jare gevorm.
Terwyl honderde Chinese dialekte in China gepraat word, is 'n minderheidstaal nie bloot 'n dialek nie. Dit is eerder 'n taal met duidelike grammatikale en fonologiese verskille van Chinees. Taalfamilies sluit in Sino-Tibetaanse, Altaïese, Indo-Europese, Oostenrykse-Asiatiese en Austronesiese. Een en twintig etniese minderheidsgroepe het unieke skryfstelsels.
Boeddhisme is die belangrikste godsdiens in China. Daar word algemeen geglo dat dit tydens die Han-dinastie (206 vC-220) vanaf Hotan in Xinjiang na Sentraal-China na 67 versprei is na China. Tydens sy ontwikkeling in China het dit 'n diepgaande invloed op die tradisionele Chinese kultuur en denke, en het dit destyds een van die belangrikste godsdienste in China geword.
Drie verskillende vorme van hierdie godsdiens het ontwikkel namate dit die bevolkingsentrums op verskillende tye en op verskillende maniere bereik het. Die sosiale en etniese agtergrond op elke plek het ook 'n invloed gehad op die manier waarop elkeen van hierdie vorme ontwikkel het, en uiteindelik het dit bekend gestaan ​​as Han, Tibetaanse en Suidelike Boeddhisme.
Boeddhisme het gedurende sy lang geskiedenis 'n onuitwisbare impak op die Chinese beskawing gelaat. Baie woorde en frases het wortel in 'n Boeddhistiese oorsprong. Neem 'n gesproke frase as 'om op die oomblik aan die voet van Boeddha te hou' beteken 'om 'n poging op die laaste oomblik te doen'. vir watter gode hulle ook al teëkom en in elke tempel reukwerk sal brand.
In die literatuur is spore van Boeddhisme en Zen duidelik. 'N Paar beroemde digters in die Tang -dinastie, soos Bai Juyi, was leke Boeddhiste, maar dit het hulle nie verhinder om van tyd tot tyd 'n bietjie toegee nie. Net soos vandag se witboordjieklasse na kroeë gaan, het die Tang -geleerdes na restaurante gegaan om te drink en met die alma's te flirt.
In die hedendaagse China het Boeddhistiese tempels, Boeddhistiese grotte en grotte en Boeddhistiese Heilige Berge, veral die wat in die nasionale of provinsiale historiese en kulturele oorblyfsels gelys word, die toeriste -plekke geword. Dit is nie ongewoon dat die inkomste van 'n tempel die uitgawes van 'n hele land of distrik dek nie.
In die Chinese taal beteken die woord tao 'manier', wat 'n manier van dink of lewe aandui. Daar was verskeie sulke maniere in die lang geskiedenis van China, waaronder Confucianisme en Boeddhisme. In ongeveer die 6de eeu vC, onder die invloed van idees wat toegeskryf word aan 'n man met die naam Lao-tzu, het Taoïsme 'die weg' geword. soos Confucianisme, het dit elke aspek van die Chinese kultuur beïnvloed.
Taoïsme het begin as 'n komplekse stelsel van filosofiese denke wat deur slegs 'n paar individue toegelaat kon word. In latere eeue het dit na vore gekom, miskien onder die invloed van Boeddhisme, as 'n gemeenskaplike godsdiens. Dit het later ontwikkel as 'n gewilde volksgodsdiens.
Filosofiese taoïsme praat van 'n permanente Tao op die manier wat sommige Westerse godsdienste van God praat. Die Tao word as ongenoemd en onkenbaar beskou, die noodsaaklike verenigende element van alles wat is. Alles is basies een ondanks die voorkoms van verskille. Omdat alles een is, kan sake van goed en kwaad en van waar of vals, sowel as verskillende menings, slegs ontstaan ​​as mense die eenheid uit die oog verloor en dink dat hul privaat oortuigings absoluut waar is. Dit kan vergelyk word met iemand wat by 'n venster uitkyk en dink dat hy die hele wêreld sien, terwyl hy net 'n klein deel daarvan sien. Omdat alles een is, smelt lewe en dood in mekaar in, net soos die seisoene van die jaar. Hulle is nie in opposisie met mekaar nie, maar is slegs twee aspekte van 'n enkele werklikheid. Die lewe van die individu kom van die een en gaan terug daarin.
Die doel van die lewe vir 'n Taoïst is om 'n mistieke verhouding tot die Tao aan te kweek. Aanhangers vermy dus om hul energie te versprei deur die strewe na rykdom, mag of kennis. Deur elke aardse afleiding te vermy, kan die Taoïst konsentreer op die lewe self. Hoe langer die aanhanger se lewe, hoe heiliger word die persoon vermoedelik geword. Uiteindelik is die hoop om onsterflik te word.
Confucianisme in China
Confucius was die bekendste filosoof van China. Hy het tydens die Zhou -dinastie in Antieke China gewoon. Confucius was 'n regeringsamptenaar, en gedurende sy leeftyd (hy het van 551 tot 479 v.C. geleef) sien hy toenemende wanorde en chaos in die stelsel. Weens die onrus en onreg wat hy gesien het, het hy moontlik 'n nuwe morele kode ontwikkel wat gebaseer is op respek, eerlikheid, opvoeding, vriendelikheid en sterk familiebande. Sy leerstellings het later die basis geword vir godsdienstige en morele lewe in China.
Die vyf deugde van Confucius
Confucius het geglo dat a goeie regering was die basis vir 'n vreedsame en gelukkige samelewing. En die basis vir 'n goeie regering was goeie amptenare. Om 'n 'goeie amptenaar' te word, moes 'n persoon die volgende bemeester Vyf deugde:
Li vir rituele etiket, maniere, swaartekrag
"Mans se natuur is dieselfde, dit is hul gewoontes wat hulle ver uitmekaar bring."
Ren staan ​​vir vriendelikheid teenoor die medemens
"Vergeet beserings, vergeet nooit vriendelikhede nie."
Xin staan ​​vir waarheid, trou en opregtheid
"Die superieure man is beskeie in sy toespraak, maar oortref in sy optrede"
Yi vir geregtigheid of eerlikheid, vrygewigheid van die siel
"As ons mans met 'n teenoorgestelde karakter sien, moet ons na binne draai en onsself ondersoek"
Xiao vir vroomheid, vir sterk gesinswaardes
'Die sterkte van 'n nasie kom voort uit die integriteit van die huis'
Beijing gebraaide eend
Daar word gereeld gesê dat as u in Beijing is, daar in wese twee dinge is wat u moet doen om die Chinese muur te beklim, en die ander is om Peking Duck te eet. Die legendariese Peking -eend was eers in die kombuise van die paleis bedien, en word nou bedien by duisende restaurante in Beijing sowel as oor die hele wêreld.
Die oorsprong van die Peking -eend dateer uit die Ming -dinastie, ongeveer 600 jaar gelede. Kokke van regoor China het na die hoofstad Beijing gereis om vir die keiser te kook. Dit was 'n gesogte beroep, aangesien slegs die beste sjefs die paleiskosse kon binnegaan. 'N Topkok kon selfs die rang van 'n predikant bereik!
Dit was in hierdie kombuise waar geregte van buitengewone kwaliteit soos die Peking Duck vir die eerste keer deur paleissjefs tot stand gebring en tot perfeksie gemaak is. Baie van die resepte vir sulke "keiser se kosse" is egter later uit die kombuis en op die strate van Beijing gesmokkel. Met die uiteindelike val van die Ching -dinastie in 1911 het hofsjefs wat die verbode stad verlaat het, restaurante rondom Beijing opgerig en Peking Duck en ander heerlike geregte na die massas gebring.
In die winterseisoen, as koue temperature en ysige winde oor die land heers, eet mense graag kos wat hul liggaam onmiddellik warm maak en hul gemoedere oprig. Daarvoor is die warm pot 'n heerlike en stewige keuse. Gesinne of groepe vriende sit om 'n tafel en eet uit 'n stomende pot in die middel, kook, drink en gesels. Om 'n warm pot te eet, is nie 'n passiewe aktiwiteit nie: eters moet stukkies voorbereide rou kos kies uit borde wat rondom die tafel gestrooi is, in die pot sit, wag totdat dit gaar word, dit uit die sop haal, dit in die sous gooi, en eet dit dan warm, vars en sag. Hulle kan ook die sous uit die pot gooi en dit drink.
Die hoë temperatuur in die warm pot is simbolies van die warmte van 'n teer gevoel wat mense rondom hom het, terwyl die ronde vorm van die apparaat 'n aanduiding is van die gebrek of volledige afwesigheid van onreëlmatighede by die mens tot mens. man verhouding. Hierdie manier van eet is ongetwyfeld nie net 'n figuurlike verpersoonliking nie, maar 'n visuele aanduiding van die bereidheid om uit dieselfde pot te eet en dieselfde lot te deel. Dit is die mees waardevolle verdienste van groepsbewussyn.
Die warm pot is nie net 'n kookmetode nie, maar bied ook 'n manier om te eet. Dit is nie net 'n dieet nie, dit is ook 'n kulturele manier. As 'n dieet kan die warm pot gebruik word deur baie mense wat saam eet, of deur een persoon wat alleen eet. Maar hoe min is die alleenlopers in 'n restaurant! In 'n warmpotrestaurant is dit regtig moeilik om 'n kliënt te ontmoet wat self eet. Dit is nie omdat die aandete wil spaar nie, maar omdat u alleen voor 'n warm pot eet, sonder belangstelling en vreugde.
Wat is godsdiens in China? 'N Kort geskiedenis
Die komplekse en steeds veranderende verhouding tussen die Chinese staat en die godsdienste van die land strek duisende jare terug. Alhoewel die staat nooit werklik met godsdienstige leiers om mag gesukkel het nie, was dit 'n ingeslote godsdienstigheid in die bevolking, wat die beste beskryf kan word as verspreid, nie-eksklusief en pluralisties. As metgesel vir Die immanente raamwerkIn die nuutgestigte reeks essays oor die stand van godsdiens in China, begin hierdie stuk met 'n kort historiese opname, waarin 'n uiteensetting van die wye verskeidenheid oortuigings en praktyke wat godsdiens in China omvat, gegee word, en veral aandag gee aan die gebeure en filosofieë wat het die beleid van die ateïstiese Volksrepubliek China gevorm.
Sjamaanse godsdienste was een van die vroegste aangetekende godsdienstige tradisies in China, wat ten minste uit die Shang -dinastie dateer (1600 vC - 1050 vC). Elemente van hierdie vroeë tradisies vorm steeds 'n belangrike deel van wat nou Chinese volks (of tradisionele) godsdiens genoem word - 'n elastiese term wat gesamentlik verwys na die talle plaaslike oortuigings, kultusse en praktyke wat sedertdien ontwikkel het. Belangrike komponente van die Chinese godsdienstige denke het gedurende hierdie tydperk na vore gekom, soos die konsep van ander wêreldse rye, die verhoogde status van voorouers, die gebruik van waarsêery en geesmediums, hemel/hemel aanbidding en die aanbied van voedsel as offers.
Die periode Lente en Herfs/Strydende State (771 vC - 221 vC), terwyl chaos en oorlog belaai was, het ook 'n opbloei van intellektuele aktiwiteite, bekend as die honderd denkrigtings, verskyn. Hierdie honderd skole het onder meer Daoïsme ingesluit, gebaseer op die werke van die legendariese wyse Laozi, sowel as die leerstellings van die filosoof Confucius, wat later die basis sou vorm vir die amptelike ideologie van die Chinese keiserlike staat. Boeddhisme is vanaf die Indiese subkontinent via die Silk Road tydens die Han -dinastie (206 vC - 220 nC) ingevoer, en die eerste gedokumenteerde verwysing is opgeteken onder die bewind van keiser Ming (58-75). Deur wedersydse invloed en interaksie vorm hierdie drie tradisies - Boeddhisme, Confucianisme en Daoïsme - die basis vir die sanjiao (三 教, "drie leringe"), 'n invloedryke model wat die drie afwisselend as komplementêr of as fundamenteel soortgelyk beskou, maar in elk geval as elemente van een harmonieuse aggregaat. Alhoewel elke tradisie sy eie kanon en leiers gehad het, was geen van die Chinese onafhanklik of eksklusief besig met die gode, liturgieë, mense en rituele van die hele sanjiao.
Behalwe Boeddhisme, sou ander buitelandse godsdienste uiteindelik na China kom, soos die Zoroastrianisme, wat China deur middel van Sentraal -Asiatiese handelaars binnegekom het. Die Tang-dinastie (617-907) het, net soos die Han-dinastie voor dit, oor geweldige mag en gebied beskik, wat uitgebreide kontak met vreemde kulture moontlik gemaak het en sodoende 'n era van kosmopolitisme bevorder het. Beide die Manicheïsme en die Islam is gedurende hierdie tyd bekendgestel. Cao'an, in Fujian, is vandag een van die min oorlewende tempels in Manicha, en die Huaisheng -moskee in Guangdong is een van die oudste moskees ter wêreld. Die teenwoordigheid van die Christendom in China, in die vorm van die Kerk van die Ooste (of die Nestoriaanse Kerk), is die eerste keer in die Nestoriaanse Stele gedokumenteer. Die Stele is in Chinees en Siries geskryf en in 781 in Xi'an opgerig en vertel die vroeë geskiedenis van die Christendom in China en die amptelike erkenning daarvan deur die keiser.
Terwyl China voortgegaan het om verskillende godsdienste in te voer, te interpreteer en te beoefen, het die staat probeer om dit te bestuur, asook om soms tradisies te bevorder of te suiwer. Byvoorbeeld, die vroeë Han -keiser Wu (141 vC - 87 vC) het Confucianisme amptelik geborg in die onderwys en die regering, het keiserlike rites en offerandes gevestig en mistieke en geestemediums by sy hof omhels. Omgekeerd was die heerskappy van wyle Tang -keiser Wuzong (840–846) getuie van massiewe godsdienstige vervolging teen vreemde godsdienste, 'n toegewyde Daoïs, Wuzong sou die Christendom, Manicheïsme, Zoroastrianisme en veral Boeddhisme uitsonder vir hul korrupte ekonomiese en sosiale invloed op Chinese samelewing. Die omvang en invloed van hierdie verskillende godsdienstige tradisies sal deur verskillende dinastieë en keisers toeneem en afneem namate hulle ontwikkel en aanpas by die Chinese kultuur. Terwyl die Christendom, Islam en Tibetaanse Boeddhisme byvoorbeeld groot invloed onder die heersende elite onder die kosmopolitiese Yuan -dinastie (1271–1368) geword het, het die meer isolasieistiese Ming -dinastie (1368–1644) na nativistiese teruggekyk. sanjiao voorrang.
Interaksie met Europese godsdienstige tradisies het tydens die latere Ming -dinastie begin met die koms van Katolieke ordes, veral die Genootskap van Jesus. Die Jesuïete was oor die algemeen geduld en soms bevoordeel gedurende die Ming -dinastie sowel as die vroeë Qing -dinastie (1644–1912), en was die middelpunt van die 'Rites -kontroversie', 'n hewige debat onder Katolieke oor die voorvaderlike aanbidding en die eerbied van Confucius aanvaarbaar vir Katolieke bekeerlinge. Die dekreet van pous Clement XI in 1704 het in 1704 beslis dat die Jesoïete nie meer beleefd was nie, wat weer gelei het tot die verbanning van die Christendom deur die Chinese keiser. Hierdie kontroversie, tesame met die bespreking oor die korrekte term vir "God" in Chinees, dui op een van vele pogings om Chinese godsdienstigheid deur 'n Westerse raamwerk te definieer en te verstaan.
Die Opiumoorloë (1839-1842 1856-1860) het China opnuut oopgemaak vir die invalle van Europese moondhede, wat nie net die protestantisme meegebring het nie, maar ook Westerse konsepte wat die begrip van Chinese godsdienstigheid sou bemoeilik en vorm. Die terme zongjiao (宗教, "godsdiens") en meng (迷信, "bygeloof"), terme wat voor die interaksie met Europeërs nie werklik in die Chinese diskoers bestaan ​​het nie, verskyn eers tydens hierdie era, sowel as die konnotasies van eksklusiwiteit, organisasie en skrif. Die terme is waarskynlik uit Japan ingevoer, wat soortgelyke probleme ondervind het om die verhouding tussen politiek, godsdiens en die samelewing na die Europese kontak te herklassifiseer. Omgekeerd dateer die woord Confucianisme, wat die 'godsdiens' van Confucius beteken, tot hierdie tyd, hoewel dit steeds 'n ietwat problematiese term is, sonder 'n direkte ekwivalent in Chinees. Met die Qing -keiserstaat wat vinnig agteruitgaan, deels as gevolg van aggressiewe godsdienstige elemente (soos die Taiping en Boxer Rebellions), het hierdie nuwe Westerse idees gehelp om die radikale hervormings van die laat negentiende eeu te vorm wat daarop gemik was om die nasie te moderniseer. Kang Youwei, een van die leiers van die Hervormde Hervormingsbeweging (1898), verwerp byvoorbeeld tradisioneel die Chinese oortuigings as agtergeblewe, gerigte tempels en ander godsdienstige geboue vir toe -eiening, en stel voor om Confuciaanse ideologie as 'n nasionale godsdiens te vestig.
Chaos en omwenteling
Anti-tradisionele en anti-godsdienstige denke het nie bedaar met die ineenstorting van die Qing-dinastie in 1912 nie, aangesien die intellektuele leiers van die vierde en nuwe kultuurbewegings teen die tradisionele oortuigings en die konfuciaanse kultuur, sowel as vreemde godsdienstige invloede (soos die Christendom) ) in hul pogings om 'n moderne Chinese samelewing te skep. Die tweeledigheid tussen godsdiens en bygeloof het veral 'n groot invloed op die beleid van hierdie tydperk gehad. Die nasionalistiese regering (1928–1949) erken vyf godsdienste - Boeddhisme, Katolisisme, Daoïsme, Islam en Protestantisme - maar beskou die meeste ander oortuigings en tradisies as bygeloof (Confucianisme, beskou as 'n etiese en filosofiese stelsel, was nie deel van hierdie kategorisering nie) ). Die Chinese volksgodsdiens, wat nie georganiseer of gegrond was in teologiese tekste nie, was onderworpe aan onderdrukking, hoewel pogings om dit uit te roei grootliks misluk het as gevolg van die algemene onrus van die era.
Die Volksrepubliek China is in 1949 gestig, en sy vroeë godsdiensbeleid kan beskou word as 'n gedeeltelike voortsetting van die nasionalistiese denke. Ten spyte van kommunistiese minagting vir alle godsdiens, het die Chinese Kommunistiese Party (KKP) dieselfde vyf godsdienste as die nasionaliste erken en gehelp om patriotiese verenigingsverenigings vir elkeen van hulle gedurende die vyftigerjare te stig. Die Staatsadministrasie vir Godsdienstige Aangeleenthede (SARA) is gestig om op institusionele vlak met godsdiens te skakel, terwyl die United Front Department, 'n erfenis van beide die Tweede Sino-Japannese Oorlog en die Chinese Burgeroorlog, met godsdienstige leiers te doen gehad het. Die vervolging van die Chinese volksgodsdiens het egter net verskerp, beskou as 'feodale bygeloof', sale, heiligdomme, standbeelde en tempels in China is óf afgebreek óf hergebruik as deel van die KKP se pogings om die Chinese samelewing radikaal te herorganiseer.
Mao Zedong se oproep om 'n hernieude klasstryd in 1966 het die kulturele rewolusie aan die brand gesteek, met een van die deeglikste pogings om die godsdienstige en tradisionele lewe in China te vernietig. Sowel die staatsadministrasie vir godsdienstige aangeleenthede as die United Front Department is veroordeel, patriotiese verenigings is ontbind, godsdiensleiers en praktisyns is vervolg en alle vorme van godsdienstige uitdrukking is verbied. As deel van die Destroy Four Olds -veldtog is ontelbare historiese en godsdienstige artefakte, geboue en tekste deur die Rooi Wagte gesloop en ontheilig, insluitend die plundering en vandalisering van die begraafplaas van Confucius.
Met die dood van Mao en die einde van die kulturele rewolusie in 1976, het Deng Xiaoping teen 1978 die belangrikste leier van China geword. opgehef SARA is heraktiveer, net soos die vyf patriotiese verenigings. Die sanjiaoveral steun van die staat, aangesien vernietigde of beskadigde plekke van aanbidding herbou is, maar katolisisme, Islam, protestantisme en Chinese volksgodsdiens het ook aansienlik toegeneem.
In 1982 - dieselfde jaar waarin die huidige grondwet aangeneem is - het die KKP sy huidige leidende filosofie oor godsdiens geformuleer in die dokument Dokument 19. Die tradisionele marxistiese godsdiensbeskouing beskou die KKP godsdiens as 'n negatiewe krag, en KKP lede moet ateïste wees in die rigting van 'n tyd waarin 'die oorgrote meerderheid van ons burgers vanuit 'n bewuste wetenskaplike oogpunt met die wêreld en ons medemens kan omgaan, en nie meer 'n illusoriese wêreld van gode nodig het om geestelike te soek nie troos. " Die dokument erken nietemin dat godsdiens op kort termyn deel van die samelewing sal bly, en as sodanig behoorlik bestuur moet word, moet verskillende afdelings die behoefte aan aanbiddingsplekke, die verhouding tussen godsdiens en etniese minderhede, die belangrikheid van die vyf patriotiese verenigings en die staat se beskerming van die vryheid van geloofsoortuiging.
Die afgelope jare het godsdienstigheid tuis toegeneem oor alle godsdienstige tradisies, wat saamval met politiek-godsdienstige onrus op plekke soos Xinjiang en Tibet, sowel as probleme met bygelowiges xiejiao (邪教, "bose kultusse") soos Falun Gong. Dit het nie ongesiens verbygegaan deur Chinese leiers soos Hu Jintao (voormalige hoofsekretaris/president van China) en Wang Zuoan (huidige direkteur van SARA), wat die rol erken wat godsdiens speel in die opbou van 'n 'welvarende samelewing', maar ook die potensiaal daarvan vir ' onrus en antagonisme. " Met massiewe binnelandse sosio -ekonomiese veranderinge, sowel as die toenemende invloed van China op die globale verhoog, is die druk op die staat - wie se beleid oor godsdiens waarskynlik nog herinner aan dié wat honderd jaar gelede was - om op nuwe en konstruktiewe maniere met godsdiens te skakel. .
Baie dankie aan Buzzy Teiser en Vincent Goossaert vir hul kommentaar en voorstelle oor 'n vroeëre konsep van hierdie stuk.
Godsdiens en Wêreldbeskouing
Die land China omvat 'n verskeidenheid godsdienstige oortuigings en stelsels onder sy mense. 'N Groot meerderheid van die nasie identifiseer dat hulle geen godsdienstige denominasie het nie, of 'n ateïstiese oortuiging het. As 'n kommunistiese samelewing is China nie verbonde aan enige godsdiens nie. 'N Aansienlike persentasie van die bevolking beoefen egter tradisionele Asiatiese godsdienste, naamlik Confucianisme, Taoïsme en Boeddhisme.
Die ontleders, of geskrifte, van Confucius.
Confucianisme is 'n godsdiens wat sedert ten minste die sesde eeu v.C. in baie Asiatiese kulture. Die stel leerstellings wat die Confucianisme uitmaak, is geskep deur Master Kong, of ConfuciusTog glo baie volgelinge van die godsdiens dat daar selfs vroeër en meer ou gelowiges was van wat ons nou ken as Confucianisme. Die belangrikste waardes van Confucianisme behels die beantwoording van sekere vrae oor die lewe: Wat is fout met mense? Watter ideale toestand moet ons soek? Hoe moet ons hierdie verligting van onvolmaak tot ideaal bereik? Volgers van die godsdiens beklemtoon die belangrikheid daarvan om ouer manne te respekteer en die gemeenskap te dien. As gevolg hiervan is 'n groot aantal Chinese burgers nie individualisties nie, en hul prioriteite lê eerder in die lewe en werk as 'n klein deel van 'n groter groep.
In die afgelope eeu het Confucianisme 'n mate van hervorming ondergaan, aangesien baie gekant is teen die vrouehaat en onderdrukkende waardes teenoor vroue wat hulle volgens die tradisionele doktrine voorstaan.
Die yin-yang-simbool illustreer die konsep van balans en verandering in die heelal.
Taoïsme, aan die ander kant, het geen konkrete stel leerstellings nie, en daar is geen universele reëls of oortuigings wat volgelinge van die godsdiens moet aanvaar nie. Die godsdiens is 'n tradisionele deel van die Chinese kultuur en het ten minste sedert die derde eeu v.C. Taoïste streef oor die algemeen na die transformasie van die self en harmonie en integrasie met onsigbare kragte in die heelal. Die yin-yang simbool en sy twee wervelende kleure word in Taoïsme gebruik om te illustreer dat verandering die enigste konstante faktor in die heelal is.
Die Leshan Giant Buddha, gebou tydens die Tang -dinastie, is geleë in Sichuan, China.
Boeddhisme is een van die grootste geloofstelsels in Asië, en is 'n prominente godsdiens in China. Dit is een van die oudste godsdienste, en dateer uit die 5de eeu v.C., toe die Boeddhistiese stigter, Siddhartha Guatama is in Indië gebore. 'N Groot deel van Boeddhisme behels die nadenke oor bestaan, en meditasie is dus 'n belangrike praktyk van die meeste Boeddhiste. Boeddhiste glo in die konsep van samsara, of die siklus van reïnkarnasie. Boeddhiste glo dat hulle gedoem is om 'n eindelose siklus van geboorte, dood en wedergeboorte te herhaal totdat hulle dit bereik nirvana, of ewige vryheid. Guatama is nie net die stigter van die godsdiens nie, maar die ideale voorbeeld van wat Boeddhiste moet bereik. Daar word gesê dat Guatama deur godsdienstige praktyk nirvana bereik het en dus 'n Boeddha, of "verligte". Dit is die Boeddhist se doel om Guatama se geestelike reis te volg.
Die maneki-neko ("beckoning cat "), 'n gelukbringer van Japannese oorsprong, is ook baie gewild in China.
Die grootste deel van die Chinese bevolking volg 'n pluralistiese godsdiensstelsel. Die drie groot godsdienste in China (Confucianisme, Taoïsme en Boeddhisme) "sluit mekaar nie uit nie, en baie mense beoefen elemente van al drie, benewens die aanbidding van verskillende gode en godinne, wat elkeen verantwoordelik is vir 'n ander beroep of ander aspek van lewe "(World Encyclopedia). Die krag van geluk is ook 'n algemene oortuiging in China, wat dikwels oor 'n verskeidenheid verskillende godsdienste strek. Begrafnisse word deur die meeste Chinese beskou as 'n belangrike, belangrike simbool van die oorledene se verloop na die volgende wêreld, en dit is dus uitgebreide sake. Baie Chinese burgers neem deel aan voorvaderaanbidding en kan selfs heiligdomme aan afgestorwe familielede wy.
By die ontleding van die Chinese kultuur kan hulle in Hofstede se model beskou word as 'n hoë kragafstand, hoë vermyding van onsekerheid, kollektivistiese kulture en 'n hoë konteks.
Hulle is 'n hoëkrag -afstandskultuur vanweë die strukture van hul samelewing waar daar verskillende vlakke van leierskap is.
Hulle val hoog op die vermydende onsekerheid vanweë hul neiging om by die norme te hou, waar die risiko van mislukking minder is en die uitkoms meer voorspelbaar is.
China het 'n kollektivistiese kultuur omdat hulle namens die groep optree, en nie net die individu nie.
Dit is 'n hoëkontekstkultuur, omdat dit baie van hul emosies internaliseer en dit uitdruk deur gesigsuitdrukkings en lyftaal. In China noem hulle dit die konsep van gesig. Hulle volg die idees van die Confuciaanse tipe waar hulle fokus op menslike harmonie. Dit is waar 'n verhouding opgebou kan word deur menslike gevoelens. As gevolg hiervan is hulle geneig om nie konfronterend te wees nie; hulle voel dat verbale kommunikasie soms te direk kan wees (veral in aangesig tot aangesig interaksies).
Dit kan beskou word as 'n negatiewe manier van kommunikeer, want hulle probeer deurgaans nie 'gesig verloor' vir die mense om hulle nie, maar is geneig om hulself uit die oog te verloor deur voortdurend te probeer om ander tevrede te stel deur positief gesien te word. Hulle glo dat dit die manier is waarop 'n mens emosioneel, moreel en harmonies hul lewens moet lei.
Die verband tussen kulture:
Alhoewel daar 'n paar ooreenkomste is tussen Chinese en moderne Westerse kulture, is daar ook baie verskille. Met die groeiende westerse belegging en besighede in die stedelike gebiede rondom China, word dit veral onder die jonger geslagte meer aanvaarbaar om sommige van die westerse gewoontes, voedsel en klere aan te neem. Dit is as gevolg van die groeiende lewenstandaard en die groei van die middelklas.
Amerikaanse televisie en films het ook 'n groot invloed op die manier waarop die jonger generasie Chinese kommunikeer, deur die manier waarop hulle kommunikeer aan te pas by die manier waarop hulle sien uit hul gunsteling Amerikaanse televisieprogramme en films.
Alhoewel baie van die tradisionele Chinese norme vir kommunikasie steeds wyd gebruik word onder hul kultuur, neem die gewildheid in die westerse kommunikasiestyl toe. Beteken dit dat die tradisionele maniere van kommunikasie dood is? Nee, dit beteken net dat daar 'n toenemende aanvaarding is van die Westerse kultuur en die manier waarop hulle met mekaar kommunikeer.
Godsdiens Antieke China vir kinders
Die ou Chinese het elke dag hul baie gode en persoonlike voorouers vereer. Hulle het geglo in magiese jakkalse en monsters. Hulle het baie bygelowe gehad en baie feeste gehou om hul oortuigings te eer. Hulle het selfs 'n jaarlikse verjaardagpartytjie gehou vir spoke, sodat spoke ook geëer en onthou sal word.
Ou Chinese gode en godinne: Vir duisende jare het die ou Chinese in baie gode en godinne geglo. Hulle het belangrike gode en klein klein godjies gehad. God het persoonlikhede gehad. Byvoorbeeld, die ou Chinese kombuisgod was 'n tattletale. Elke jaar, reg voor die nuwe jaar, het die kombuygod alle gedrag van die huishouding aan sy baas, die Jade -keiser, gerapporteer. Die ou Sjinees het geglo dat as u lekkers as 'n offer vir die kombuisgod op die kombuisherd laat, net voor hy sy verslag gee, sy verslag gloei! Die keiser van Jade sou die gesin se goeie gedrag met baie geluk beloon. Aangesien die kombuisgod nie hierdie lekkernye kon eet nie, kon die gesin dit eet nadat dit aan die kombuygod aangebied is.
Vooroueraanbidding: Die ou Chinese het geglo dat hul voorouers oor hulle waak en hulle sou beskerm, mits hulle op die regte manier bid. Konings en koninginne het orakelbene gebruik om hul voorouers toe te laat om hul vrae te beantwoord.
It was not until T'ang times, during the Imperial Age of China, that Buddhism was added to the mix. Boeddhisme is a religion. Confucianism, Taoism, and Buddhism became known as the Three Doctrines or the &quotThree Teachings". In Tang times, a man might honor his ancestors by following the rigid rules of social behavior as dictated by Confucianism, attend a Buddhist pageant, and practice Taoist breathing exercises, all in the same day. These three doctrines were an important part of daily life.
Kyk die video: Highlights: Xi calls Taiwan secessionists serious threat to national rejuvenation (Januarie 2022).