Retiarius Gladiator Mosaic (illustrasie) - Inligting - 2022
Die retiarius gladiator was een van die mees herkenbare vegters van die antieke Romeinse Colosseum. Die naam van die retiarius gladiator is letterlik in Latyn vertaal as 'net fighter ', en hierdie gladiator het inderdaad met 'n net en 'n drietand baklei. As u dink dat hierdie toerusting amper meer soos die van 'n visser as 'n gladiator lyk, dan is dit reg. In teenstelling met baie Romeinse gladiators, was die retiarii in werklikheid gebaseer op die rol van 'n visserman, volgens militêre kombinasies of groepe mense. Natuurlik was die lewe in antieke Rome eenvoudiger as deesdae, en visvang het 'n groot rol gespeel in die daaglikse lewe; die Romeine het hierdie daaglikse taak aangepak en iets van die gewone mense agtergelaat. gladiator.
Gladiatorstyle en verpakkings
Gladiator Mosaic 320-30 nC Villa Borghese
Ten spyte van wat Hollywood sou glo, is gladiators nie toevallige wapens gegee nie, na die arena gestuur en aangesê om te veg. Toe iemand 'n gladiator geword het, het hulle 'n spesifieke tipe en styl van gevegte gekry en dit voortdurend beoefen. 'N Spesifieke tipe gladiator het slegs 'n ander spesifieke tipe gladiator beveg soos bepaal deur gevestigde reëls. Hierdie parings was bedoel om die strydlustiges sterkte en swakpunte te verreken in 'n poging om die beste vertoning te lewer. Alhoewel ondergrondse gevegte kon doen wat hulle wou, was amptelike "speletjies" (soos dit genoem is) baie streng om die reëls na te kom.
Hieronder is die mees algemene en bekende tipes gladiators en hul gewone paring:
Cestus - geveg met spykers ingebed in leeromhulsels om hul hande. Het teen ander cestus of soms ongewapende noxii geveg.
Murmillo - Soortgelyk aan die Thraex, het die murmillo 'n helm met basiese arm- en beenbeskerming gedra, maar 'n lang, langwerpige skild gedra soos dié van die Romeinse legioenen en 'n gladius -kort swaard. Die murmillo beveg gewoonlik die thraex of hoplomachus.
Hoplomachus - 'n helm gedra met basiese arm- en beenbeskerming, 'n baie klein, ronde skild, 'n gladius en 'n spies. Die hoplomachus beveg gewoonlik die thraex of murmillo.
Noxii - Alhoewel dit nie as gladiators beskou word nie, was die noxii nog steeds vegters in die arena. Die noxii, wat bestaan ​​uit misdadigers en ander ongewenste dinge waarvan die keiser en sy amptenare wou ontslae raak, het in haglike omstandighede geveg, met min of geen middele om hulself te verdedig. Noxii het met diere geveg, ander noxii, opgeleide gladiators in 'skyngevegte', ens.
Retiarius - Die retiarius het geen kop- of beenbeskerming gedra nie en het slegs 'n arm en skouerbeskerming as wapenrusting gehad. Hierdie gladiator het 'n geweegde net, drieslag en dolk in die stryd gedra. Die retiarius beveg gewoonlik die sekutaris en soms die murmillo.
Secutor - Die sekutor was byna presies gewapen soos die murmillo. Die enigste verskil in wapens en wapenrusting is dat die sekutor 'n baie styfpassende, gladde helm gehad het om die net van die retiarius nie te vang nie. Veg gewoonlik die retiarius.
Thraex - 'n helm gedra met basiese arm- en beenbeskerming, 'n klein skild en 'n geboë swaard genaamd sica. Die thraex beveg gewoonlik die murmillo of hoplomachus.
Die arena's van antieke Rome, meer spesifiek die Colosseum, is spesiaal ontwerp om allerhande gevegte toe te laat: van die standaard gladiatorwedstryd tot gevegte met diere en selfs groot gevegte. Die wonder van die ingenieurswese wat die Colosseum is, word slegs oorskadu deur die bloedige en wrede geskiedenis daarvan.
Romeinse mosaïek van die National Archaeological Museum of Spain, Madrid
Twee weke gelede keer ek terug na Madrid om die nuwe argeologiese museum te besoek. Die nasionale argeologiese museum van Spanje is ses maande gelede weer oopgemaak vir die publiek na 'n massiewe opknapping van ses jaar wat daarop gemik was om 'n moderne ruimte vir sy versameling antieke artefakte aan te bied. Altesaam 13 000 voorwerpe word in 40 kamers in 'n neoklassieke gebou in die hartjie van Madrid uitgestal.
Die museum strek oor die geskiedenis van mense op die Iberiese skiereiland. Die periodes strek van voorgeskiedenis tot die negentiende eeu en bevat Iberiese stukke soos die beroemde Lady of Elche en Lady of Baza -beelde, Romeinse en Griekse werke, Egiptiese mummies en Moorse voorwerpe. Die uitstallings bevat ook pragtige mosaïek wat uit opgegrawe Romeinse villa's in Spanje versamel is.
Hierdie mosaïek uit die 3de eeu nC, gemaak van kalksteen, is in 1917 gevind in Lliria (Roman Edeta) naby Valencia. Die sentrale paneel toon Hercules, geklee in vroueklere en 'n bol wol, langs die Lydiaanse koningin Omphale wat die vel van die Nemean-leeu dra en die olyfhoutklub van Heracles dra. Rondom die sentrale paneel is vignette wat die twaalf arbeid van Hercules uitbeeld.
'N Pragtige mosaïek uit die 2de eeu nC uit Palencia beeld die Gorgon Medusa en die vier seisoene uit. Die Medusa -masker en die beelde van die vier seisoene word omring deur voëls, seeleeus en seeperde. Hulle simboliseer vrugbaarheid en die harmonieuse evolusie van die jaar.
Medusa was 'n gewilde beeld in baie Romeinse huise, omdat sy vermoed dat haar vermoë om mense tot klippe te keer, die bose en verkeerde dade sou afweer.
In Tudela het opgrawings pragtige mosaïek gevind wat een van die grootste Romeinse villa's op die noordelike skiereiland versier het. Die onderstaande mosaïek toon 'n dolfyn omring deur plantmotiewe met verweefde kranse en takke met blomme en vrugte. Hulle simboliseer die oorvloed en vrugbaarheid van die natuur.
'N Ander mosaïek uit Hispania beeld die genie van die jaar uit. Dit bevat sy eienskappe, 'n horing van oorvloed (horing van oorvloed) en slang. Die Genie van die Jaar was 'n gunsteling vir die verloop van seisoene en oeste. Genii As beskermende geeste beskou, beskerm hulle die huis en sy inwoners.
Die konsep van tyd het altyd 'n groot belangstelling vir die mensdom gehad en onder die Romeinse ryk het dit 'n baie besondere betekenis gehad. Die Ryk is vergelyk met die heelal en die keiser met die meester wat die heelal gereguleer het. Die verloop van tyd en die opeenvolging van dae, maande en seisoene illustreer die ewige vernuwing van die heelal, en dus die Romeinse ryk (Bron: Tunisian Mosaics: Treasures from Roman Africa, Aïcha Abed, 2006 Getty Conservation Institute). Die onderstaande mosaïek beeld 'n kalender uit met illustrasies van die maande en die seisoene wat te midde van bucoliese en mitologiese tonele afspeel.
Elke maand word voorgestel deur 'n teken van die sterreteken en 'n leergod of 'n god waarvan die geboorte verband hou met daardie maand. Daar is ook verwysings na godsdienstige feeste. Die mosaïek vier die hernuwing van die siklus van die natuur, wat deur die gode gehelp sou word om die eienaar van die villa te voorsien van voedsel en rykdom.
Die volgende mosaïek, gevind in Fernán Núñez in die provinsie Córdoba, beeld die oomblik uit toe Europa, die dogter van Agenor, koning van Tirus, deur Zeus in die vorm van 'n bul ontvoer word.
Sulke mitologiese beelde en verhale het die eienaars se etes en hul gaste vergesel. Hulle versier die vloere of mure van hulle triclinia (eetkamers). 'N Tipiese mosaïek vir 'n Romein triklinium het 'n klein prentgedeelte (embleem) in die middel wat die gaste tydens die ete kon bewonder. Zeus en sy verliefde verowerings het 'n goeie gesprekstuk gemaak.
Alhoewel die grootste deel van die mosaïekversameling uit Spanje kom, het die Nasionale Argeologiese Museum van Spanje verskeie kleiner mosaïeke uit Italië aangeskaf. Die volgende mosaïek, wat in die middel van die sewentiende eeu in Rome ontdek is, beeld 'n Nilotiese toneel uit. Nilotiese landskappe oor mosaïek en skilderye het die lewe op die Nylrivier in Egipte uitgebeeld en was volop in die Romeinse wêreld.
In hierdie mosaïek probeer 'n krokodil 'n man verslind. Gemaak van klein, nougesette tesserae genoem opus vermiculatum, toon dit die Romeinse fassinasie met Egiptiese eksotisme.
Die museum stel ook 'n paar gladiatormosaïke uit wat op die Via Appia in Rome gevind is. Die eerste mosaïek dateer uit die 3de eeu nC en toon die stryd van twee gelyk stel wat geïdentifiseer kan word deur hul klein ronde skild. Die onderste toneel beeld Habilis en Maternus uit, geflankeer deur twee lanistae (skeidsregters). In die boonste toneel lê Maternus in 'n plas bloed, wat deur sy teenstander gestuur sal word. Die onderstreepte O langs die naam Maternus ' simboliseer die dood.
Die ander mosaïek beeld a lanista 'n gladiator -kompetisie aflê. Hy is duidelik herkenbaar in 'n wit tuniek wat sy staf vashou en na die gladiators beduie. Die sekutor Astyanax en die retiarius Kalendio is in 'n geveg tot die dood gewikkel. Die lanista juig hulle aan. Die uitslag word hierbo getoon en bevestig deur die inskripsies, die woord VICIT verskyn langs Astyanax, wat beteken dat hy die oorwinnaar is. Langs Kalendio se naam is 'n deurgetekende O, 'n afkorting vir Obiit wat beteken dat hy gesterf het.
Die gewildste sport in Rome was strydwaens, selfs gewilder as gladiatorgevegte. Mans het na die resies gegaan en wed op watter perde sou wen. Die museum huisves drie klein mosaïeke wat tonele van strydwaens uitbeeld. Die eerste een hieronder toon a quadriga van die factio prassina (strydwa met vier perde van die groen faksie). Die groenspan wen as die strydwa 'n palmblaar vashou.
Die kleding van die bestuurder was gekleurd volgens sy faksie, wat verre toeskouers sou help om die vordering van die wedloop by te hou. Die tweede mosaïek hieronder toon a quadriga van die factio veneta (vir ons perdewa van die blou faksie) terwyl die derde een 'n quadriga van die factio russata (vir ons perdewa van die rooi fraksie). Albei spanne word as die wenner van die wedloop gewys.
Alhoewel die mosaïek die indrukwekkendste uitstallings van die Romeinse gedeelte is, bevat die Nasionale Argeologiese Museum ook 'n uitstekende versameling Romeinse portrette (waaronder een van Hadrianus), juweliersware, wapens, keramiek en bronsplate wat as amptelike aankondigings van nuwe wette gedien het. (Lex Salpensana, Lex Coloniae Genitiuae Iuliae).
Openingstye: Di-Sa, 9.30-20.00 / Sondae en openbare vakansiedae, 9.30-15.00 Gesluit: Maandae / 1 en 6 Januarie, 1 en 15 Mei en 24, 25 en 31 Desember
Retiarius Gladiator Mosaic - Geskiedenis
Skets van 'n naumachia uit Panvinio se De Ludis Circensibus.
Panvinio. Prente CC BY-SA Digital [email protected] Universiteit. http://digital.library.villanova.edu/Item/vudl:75351
Die woord naumachia kom van die Griekse woord wat letterlik vertaal word as "'n seestryd" (Perseus). Daar word dikwels na hierdie seegevegte as 'bespotlike' gevegte verwys, maar dit was alles behalwe vals (Poynton 84). Die gevare was baie ernstig vir die betrokkenes, veral omdat hulle dikwels skuldig bevind is aan misdadigers of krygsgevangenes (Coleman 67). Die meeste naumachia is aangebied in 'n natuurlike watermassa, 'n wasbak wat spesiaal vir die naumachia, of 'n amfiteater of sirkus wat met water gevul is (Poynton 84). Die doel van naumachia Dit kan wissel van inhuldigingseremonies tot 'n triomf in die geveg, maar dit is altyd vir 'n spesiale geleentheid aangebied (Coleman 68).
Baie naumachia is in die geskiedenis getuig, maar daar is vier besonderhede naumachia wat nogal bekend is. Die eerste, wat deur Augustus aangetrek is, word in Augustus se Res Gestae Divi Augusti, of Die dade van die Goddelike Augustus. Die tweede, aangebied deur Claudius, naumachia is van C. Suetonius Tranquillus ' De Vita Caesarum, of Die lewens van die twaalf keisers. Die derde en vierde, wat onderskeidelik deur Nero en Titus gegee is, is van Cassius Dio's Historia Romana, of Romeinse geskiedenis (oorspronklik in Grieks geskryf). Die afdelings waarin die verwysings na naumachia gevind word, is die volgende:
'Ek het die mense 'n skouspel gegee oor 'n vlootgeveg op die plek oorkant die Tiber, waar die bos van die Caesars nou is, met die grond wat in lengte 1,800 voet lank is, in breedte 1,200 voet, waarin dertig skepe, bireme of trireme gesny is. maar baie kleiner het onder mekaar in hierdie skepe geveg, ongeveer 3000 man het bykomend tot die roeiers geveg. " (Augustus 23)
'Selfs toe [Claudius] op die punt was om die water uit die Fucinusmeer te laat vaar, het hy eers 'n skelm seestryd aangegaan ... By hierdie optrede het 'n Siciliaanse en 'n Rhodiese vloot ingeskakel, elk met twaalf trireme, en die sein was op 'n horing deur 'n silwer Triton, wat met behulp van 'n meganiese toestel uit die middel van die meer gelig is. " (C. Suetonius Tranquillus, V.21, 6)
'In die loop van die maak van 'n skouspel in een van die teaters vul [Nero] die plek skielik met seewater sodat visse en seemonsters daarin swem, en hy vertoon 'n vlootgeveg tussen mans wat Perse en Atheners verteenwoordig. Daarna het hy onmiddellik die water afgetrek, die grond gedroog en weer wedstryde getoon tussen landmagte, wat nie net in enkele gevegte geveg het nie, maar ook in groot groepe wat ewe veel ooreenstem. " (Cassius Dio, LXI.9, 5)
'Wat die mans betref, het verskeie in 'n enkele geveg geveg en verskeie groepe het in infanterie- en vlootgevegte saamgeveg. Want Titus het dieselfde teater skielik met water gevul en perde en bulle en ander mak diere ingebring wat geleer is om in die vloeibare element op te tree, net soos op land. Hy het ook mense op skepe ingebring wat daar in 'n seegeveg betrokke was, namens die Corcyreans verpersoonlik het, en ander het 'n soortgelyke uitstalling buite die stad gehou in die bos van Gaius en Lucius, 'n plek wat Augustus eens vir hierdie doel opgegrawe het ... op die derde dag 'n vlootgeveg tussen drieduisend man, gevolg deur 'n infanteriegeveg. Die "Atheners" verower die "Syracusans" (dit was die name wat die vegters gebruik het), land op die eiland ... "(Cassius Dio, LXVI.25, 2-4)
Die liggings en aktiwiteite van elkeen naumachia word maklik uit die bogenoemde gedeeltes binne die ou bronne onderskei. Augustus het 'n wasbak spesiaal vir hom laat grawe naumachia, en dit staan ​​bekend as 'n stagnum (Coleman 51). Claudius gebruik 'n natuurlike meer buite Rome vir sy vertoning dat die Fucine -meer gaan leegloop, sodat hy die naumachia as 'n tipe herdenking (Coleman 56). Nero het 'n teater met water gevul om sy watervertoning te produseer, waarskynlik sy eie amfiteater (Coleman 56). Die ligging van Titus naumachia word aangeneem dat dit die Flaviese amfiteater is, maar hierdie aanname is slegs aanneemlik voor die hipogeum ('n gebied met diensgange en nisse) is daaronder gebou (Coleman 58-9).
Panvinio. Prente CC BY-SA Digitale [email protected] Universiteit. http://digital.library.villanova.edu/Item/vudl:75351
Griekse aardewerk uit die British Museum, Londen wat twee gladiators toon, 'n Hoplomachus wat teen 'n Thraex veg.
(2005) Publieke domein, Wikimedia Commons. http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Greek_pottery_2.jpg
Die woord gladiator kom van die Latynse woord wat letterlik vertaal word as ''n swaardvegter, vegter (in die openbare speletjies), 'n gladiator' (Perseus). Die oorsprong van gladiatorspeletjies was "'n vorm van opoffering ter ere van die dooies" (Poynton 81). Gladiators het op die skool gewoon wat deur 'n lanista. Hulle was gewoonlik slawe, gedwing deur hul meesters om 'n gladiator te word, of gevangenes, maar vrye manne kon ook aansluit. As 'n man soveel jare se optrede sou oorleef, kon hy vrygelaat word, maar slawe en gevangenes het dikwels as afrigters gebly (Poynton 82).
Daar was baie soorte gladiators, die verskille was in die manier waarop hulle gewapen was. Die Samniet het 'n afgeronde skild, 'n geplooide helm, 'n armbeskermer op die regterarm, gryp en veg met 'n swaard (Poynton 82-3). Die Thraciër het 'n klein en vierkantige skild, 'n wag op sy regterarm, 'n hoë beenbeschermer op elke been, 'n helm, en veg met 'n kort, geboë swaard. Al die wapens van die Thraciër was uiters versier. Die Hoplomachus'Wapenrusting was byna identies aan die Thraciërs, maar minder versier en veg met 'n reguit swaard eerder as 'n geboë swaard (Berry 143). Die Retiarius Hy het 'n armbeskermer aan sy linkerarm, 'n reghoekige bord wat aan sy linkerskouer vasgemaak is om sy kop te beskerm, en veg met 'n net in die een hand en 'n kort swaard of drietand in die ander. Die Secutor het 'n lang, reghoekige skild gehad, 'n ingeslote, nie-versierde helm, metaalveters en met 'n kort swaard geveg (Berry 143). Die Murmillo het 'n reghoekige houtskild in leer gebind, 'n armwag op sy regterarm, 'n beenbeskerming op sy linkerbeen (moontlik), 'n helm met 'n vizier en helmteken en met 'n kort swaard geveg. Die Eques het 'n helm met 'n vizier, wagte aan albei dye en sy regterarm, 'n klein afgeronde skild, en met 'n lans te perd geveg. Die Essedarius in 'n wa of 'n wa geveg, maar daar is nie veel meer bekend nie (Berry 143).
Die Samniet het die meeste teen die Retiarius (Poynton 82). Die Thraciër, wat die gewildste was, veg gewoonlik teen die Hoplomachus, maar ook die Murmillo of 'n ander Thraciër. Die Hoplomachus, benewens die stryd teen die Thraciër, het hy ook die Murmillo. Die Retiariussaam met die stryd teen die Samniet, het ook saamgeveg Murmillo of die Secutor. Die Secutor net geveg teen die Retiarius, en die Eques net ander geveg Equites (Bessie 143).
Daar was verskeie uitkomste vir 'n gladiatoriale stryd. Een gladiator kan tydens die skouspel vermoor word, maar dit gebeur gewoonlik slegs as die program as 'n promosie aangebied word munus sine missione. Die meeste van die tyd het 'n gladiator op die punt van 'n nederlaag die opsie gehad om aan sy opponent oor te gee. Wie ook al die vertoning aangebied het, was verantwoordelik vir die toekoms van die oorgaande gladiator. Dikwels was die gewer van die skouspel toegeeflik omdat hulle geld van die lanista om ongedeerd terug te keer. Die gehoor het egter soms verskillende idees, en die gewer het gewoonlik die toeskouers se wense aanvaar. 'N Duim omhoog beteken die dood van die gladiator, soos om 'n swaard deur 'n man te steek. 'N Duim omlaag na die grond het lewe beteken. En soms word 'n gelykop uitslag aangekondig as die gladiators gelykop met mekaar was (Poynton 83).
Daar is in die geskiedenis getuig van baie gladiatorbrille, maar daar is vier besondere uitstallings wat verband hou met die naumachia en venasies voorheen gelys. Die eerste, wat deur Augustus aangetrek is, word in Augustus se Res Gestae Divi Augusti, of Die dade van die Goddelike Augustus. Die tweede skouspel, aangebied deur Claudius, is van C. Suetonius Tranquillus De Vita Caesarum, of Die lewens van die twaalf keisers. Die derde en vierde, wat onderskeidelik deur Nero en Titus gegee is, is van Cassius Dio's Historia Romana, of Romeinse geskiedenis (oorspronklik in Grieks geskryf). Die gedeeltes waarin die "Drie keer het ek shows van gladiators onder my naam gegee en vyf keer onder die naam van my seuns en kleinseuns in hierdie vertonings, het 10 000 mans baklei." (Augustus 22)
'Hy het baie gladiatorshows en op baie plekke gelewer: een in die jaarlikse viering van sy toetreding, in die Praetorian -kamp sonder wilde diere en fyn toerusting, en een in die Saepta van die gewone en gewone soort, 'n ander op dieselfde plek, nie in die gewone nie lys, kort en blywend maar 'n paar dae ... "(C. Suetonius Tranquillus, V.21, 4)
"By dieselfde geleentheid het dertig lede van die ruitersorde as gladiators geveg." (Cassius Dio, LXI.9, 1)
'Daar was ook op die eerste dag 'n gladiatoriale uitstalling ...' (Cassius Dio, LXVI.25, 3)
Benewens die bronne uit die antieke tyd, is daar ook baie bronne van gladiators in die hedendaagse popkultuur. Een voorbeeld is die fliek Gladiator, 'n film uit 2000. Eerstens kry jy 'n blik op 'n gladiatoriese skool wat deur Proximo, die lanista. Hy het ook eksotiese diere gekoop - miskien vir 'n venatio? Daar is vyf vegtonele in die fliek. Die eerste geveg bevat 'n paar gladiators wat naby die regte tipes gekom het. Daar was een man wat moontlik 'n Murmillo of a Hoplomachus. Daar was ook 'n span van Retiarii - die een het 'n net en 'n kort swaard gebruik, en die ander 'n drietand en 'n reghoekige plaat aan sy skouer vasgemaak om hom te beskerm. Nie een was volledig nie Retiarius, alhoewel. Die tweede geveg het al die gladiators met afgeronde skilde en helms getoon, wat nie realisties is nie. Die derde geveg bevat Maximus en elkeen van die slawe trek soos 'n Secutor, maar met lans eerder as swaarde. Daar is ook Essedarii, en Maximus spring op 'n perd soos 'n Eques. Die keiser verklaar die lewe met 'n duim omhoog, wat die teenoorgestelde is van die werklike sein. Die vierde stryd bevat die venatio deur tiere op kettings in die vertoning te gebruik, en die keiser gebruik weer die verkeerde teken, en hierdie keer verklaar hy die dood met 'n duim omlaag. Die finale geveg is heeltemal onrealisties, ongeag die wapenrusting en wapens wat die keiser NOOIT die arena teen 'n gladiator sou binnegekom het nie!
Tipes Romeinse gladiator
Almal weet twee dinge van Rome: die Romeinse legioen en die Romeinse gladiator. Maar die meeste van wat mense van gladiators "weet" is verkeerd en onakkuraat.
Gladiator tipes: Retiarius, Murmillo, Thraex, Samnis, Secutor en nog 'n Samnis met Summa Rudis
Die idee van gladiatorgevegte het begin as 'n begrafnisritueel. Toe prominente hoëklas-Romeine sterf, word dit as 'n eer beskou om 'n bloedoffer te bring, en slawe is teen mekaar geslaan om tot die dood toe te veg as 'n manier om die oorledene te eer.
Met verloop van tyd het hierdie gewoonte geëindig, en gladiatoriale gevegte het meer soos 'n sport geword, met uitstallings in die Romeinse arena's wat deur aristokrate betaal is, veral deur politici wat vir die amp gekies het (die persoon wat die vertoning geborg het, was bekend as die 'redakteur "). Slawe wat as gladiators gekies is, is opgelei in 'n skool genaamd 'ludus"(Deur 'n afrigter genaamd ''lanister"). Laer klas Romeine het soms vrywillig aangesluit by die ludus om roem en fortuin te wen. Die gevegte het gereguleer, met 'n gevestigde stel reëls vir elke wedstryd wat deur 'n skeidsregter afgedwing is, ''som rudis", Wat 'n houtstaaf gebruik het om teenstanders te skei wanneer dit nodig was.
In teenstelling met die uitbeeldings in Hollywood -films, het gladiators nie tot die dood toe geveg nie. Hulle was meer soos vandag se swaargewig -bokskampioene - hulle spandeer die meeste van hul tyd aan oefen en veg miskien twee of drie wedstryde per jaar. As een van die teenstanders 'n voordeel in 'n wedstryd wen, sal die verloorder 'n vinger lig, wat die stryd beëindig het. Aangesien opleiding van gladiators 'n lang en duur proses was, is dit gewoonlik so ver as wat dit gegaan het. Meestal was dit slegs as die verloorder lafhartigheid of gebrek aan vaardigheid aan die dag gelê het, of as hy die skare op 'n ander manier ontevrede gemaak het, dat hy deur 'n swaard wat teen die basis van die keel gestamp word, seremonieel doodgemaak sou word. Alhoewel elke gladiator -vertoning gewoonlik ten minste een wedstryd sou hê wat tot die dood kon lei (dit was immers wat die skare wou sien, en dit was 'n teken van vrygewigheid vir die borg van die vertoning - wat die skou moes betaal) ludus die waarde van die dooie gladiator-om so 'n uitgawe op te offer om die skare tevrede te stel), eindig die oorgrote meerderheid gladiatoriese aanvalle, miskien 85-90 persent, met albei teenstanders wat wegstap.
Daar was altyd 'n afwyking in wapenrusting en wapens, maar gladiatorwapenrusting was gewoonlik ontwerp om sommige gebiede te beskerm terwyl ander doelbewus blootgestel was, wat beide verseker het dat die aanvalle sou voortduur sonder dat dit deur 'n ligte besering opgeëindig is, en ook gehelp het om die krag in balans te bring en swakhede van die verskillende soorte wapens. Elke tipe was gewoonlik gebaseer op 'n werklike teenstander wat die Romeinse legioene tydens hul verowerings teëgekom het. Die manika was wapenrusting vir die arm, en die see (die ekwivalent van die Griekse vet) beskerm die been. Dit was soms van metaal en soms van geharde leer. Wedstryde word meestal gemaak tussen 'n stadig bewegende swaar gepantserde gladiatorklas en 'n vinnig bewegende nie-gepantserde klas, of tussen 'n langafstandwapen en 'n kortafstand-hierdie botsing van verskillende strategieë en taktieke is beskou as interessant en vermaaklik deur die Romeine. Sommige soorte gladiator het slegs teen mekaar geveg, en in hierdie geval het die ewewydige wapenrusting en wapens beteken dat dit slegs die vaardigheid van die vegters was wat die wenner bepaal het.
Sommige van die gladiatorklasse waarvan ons weet, sluit in:
Samnis: Een van die oudste tipe gladiator, die Samnis was gebaseer op die Italiaanse Samniet -stam wat in die 3de eeu vC deur Rome verower is. Hulle het dieselfde gedra scutum skild en gladius 'n kort swaard wat deur die Romeinse legioene gebruik is. Hulle het een gehad manika en een see, en 'n breë helm met 'n sierrooster oor die ooggate, bekend as 'n galea. Hierdie klas het 'n lang tyd geduur, en is gewoonlik wat ons ons voorstel as ons die woord "#8220gladiator" hoor. In latere tye, toe die Samnitiese stam Romeinse bondgenote geword het, het die naam polities ongeskik geraak vir gladiators, en dit het in verskeie nuwe variante ontwikkel.
Murmillo: Soortgelyk aan die Samnis, en het die gladius, scutum, manica en see. Hulle verteenwoordig mitiese vismanne, met hul silwer helm en pos manika visskubbe verteenwoordig - die galea helm het 'n lang kuif wat die rugvin van 'n vis voorstel. Hulle is meestal gekoppel aan die netman van Retiarius.
Hoplomachus: 'n Ander afgeleide van die Samnis, die Hoplomachus was geskoei op 'n geïdealiseerde weergawe van die antieke Griekse Hopliet. Hulle het manika en kuif galea helm, maar dra 'n gooi spies en pugio dolk bykomend tot 'n gladius, en het twee gehad see pootjies om hul klein ronde skild op te maak, wat ook as 'n slagwapen gebruik kan word. Sy lang spies word meestal met hul kort swaard teen die Thraex of Murmillo gekoppel.
Thraex: Hierdie klas was gebaseer op die Thraciese stamme, in die huidige Bulgarye, wat deur Rome verower is. Hul helm en wapenrusting was soortgelyk aan die Samnis, maar die skild, bekend as 'n parmula, was kleiner en versterk met metaal. Die kenmerkende kenmerk van die Thraex was die geboë swaard, bekend as a sica, wat gebruik kan word om die skild van 'n teenstander te bereik. Hulle was meestal gekombineer met 'n soortgelyke swaar teenstander soos die Murmillo of Hoplomachus.
Secutor: Die naam beteken "pursuer ", maar die Secutor was nie lig op sy voete nie. Hy het 'n manika en die swaar gedra scutum (en ontbreek dus aan beenwapens), en was gewapen met die gladius. Om hom op 'n gelyke vlak te stel met die ligte en rats Retiarius, waarteen hy byna altyd gepas was, het die Secutor 'n swaar helm met net twee klein ooggate wat sy sig ernstig ingeperk het, maar as kompensasie was die helm spesifiek ontwerp met gladde krommes. dit sal help om verstrengeling in die net van Retiarius te voorkom.
Retiarius: Vandag is die Retiarius een van die mees onmiddellik erkende gladiatorklasse. Aangesien die Retiarius nie 'n helm gehad het nie, was sy blootgestelde gesig ook herkenbaar vir die Romeinse skare, en suksesvolle netwerkmanne het gereeld groot aanhangers gehad soos vandag se sportsterre. Die Retiarius was maar yl gepantser, met 'n manika en 'n klein geboë skild genoem a galerus wat aan sy skouer vasgemaak was. In die een hand het hy 'n geweegde visnet gedra, en in die ander 'n drietand, bekend as die fuscina. Die "net-man " was byna altyd gekombineer met 'n Murmillo " fish-man " of die Secutor "pursuer ", maar hulle was soms ook teen mekaar.
Provokator: Nog 'n latere afgeleide van die Samnis -tipe. Oorspronklik was hulle net soos 'n tipiese Samnis toegerus gladius, manica, ocrea, galea, en scutum. Later is daar 'n klein metaalborsel met die naam a kardiofilaks, wat die bors beskerm het, maar die buik kwesbaar gelaat het. Behalwe die Crupellarius, was die Provokators egter die sterkste pantser van die gladiators. Dit lyk asof provokate meestal teen mekaar gespeel is.
Crupellarius: 'n Seldsame tipe, wat nie gereeld gesien word nie, was die Crupellarius die super-swaargewig van die gladiators. Op grond van die Galliese rebelle van die Aeduian Revolt, het hy 'n volledige stel segmentata wapenrusting, dieselfde as die Legionaries, see op elke been, 'n swaar scutum, en 'n silindriese helm soos 'n emmer wat die hele kop bedek het. Slegs die hande en die voete was ongewapen. Om deur hierdie massiewe wapenrusting te kom, het hulle egter slegs 'n gladius. Die Crupellarius is meestal in 'n nabye slukfees teen mekaar gespeel.
Laquearius: Nog 'n seldsame klas, ietwat soos 'n Retiarius, maar waarskynlik gebaseer op 'n stam wat die Romeine onder die Galliërs teëgekom het. Die Laquearius het geen helm en geen pantser gehad nie, en was gewapen met 'n gladius of drietand en 'n lengte tou soos 'n lasso. Vinnig en lig is hulle gewoonlik gekombineer met swaar en stadige teenstanders soos Hoplomachus, Thraex of Secutor, wat hulle met hul tou probeer verstrik het.
Essedarius: Hierdie gladiators was spesialiste wat met spiese uit 'n wa geveg het, wat deur 'n slaaf gedryf is. Hulle is blykbaar die eerste keer deur Julius Caesar bekendgestel met behulp van waens wat in Gallië gevange geneem is. Omdat hulle geen pantser gehad het nie, behalwe vir 'n helm, het hulle soms ook met boë geveg en 'n gladius vir gebruik as hulle afgetrek word. Hulle was byna altyd teenoor mekaar, maar sou soms ook teen 'n klein groepie liggepantserde spiesmanne, bekend as Velitus, veg. Aangesien die opleiding van 'n strydwa duur was, sou die Essedarius 'n skaars skouspel gewees het.
Dimachareus: Dit was 'n baie gespesialiseerde tipe gladiator wat twee gehad het manika, twee see, en 'n helm, maar het geen skild gehad nie. In plaas daarvan veg hulle met twee swaarde, dikwels met twee geboë Thraciërs sica en soms met 'n gladius in een hand en a sica in die ander. Hulle was meestal teenoor mekaar gepas, alhoewel hulle soms ook gekombineer was met 'n skilddraende Samnis of Hoplomachus. Vanweë die hoë vlak van opleiding wat nodig is om goed met twee swaarde te veg, lyk dit asof dit baie skaars was.
Gladiatrix: Vroulike gladiators was ongewoon, maar dit het bestaan. Hulle was egter meestal slegs 'n seldsame nuwigheid, en word tipies voorgestel as mitiese Amazone -krygers. Toe die Britse koningin Boudicca 'n opstand teen Rome gelei het en verskeie Romeinse leërs verslaan het, was die Romeine egter beide afgestoot en gefassineer, en vroulike gladiators het 'n tyd lank die modegier in die arena geword. Soos met die moderne gehore, het antieke Romeine die kombinasie van seks en geweld uiters vermaaklik gevind: die Romeinse skrywer Juvenal beskryf een gladiatrix as 'n spies in die hand en borste ontbloot ', terwyl 'n bronsbeeld 'n byna naakte vroulike gladiator kan voorstel met wat blyk 'n geboë Thraciër te wees sica swaard.
Eer in die dood en die Romeinse gladiator
Vir die Romeine het die gladiator die voorbeeld vir martialiese etiek verskaf en was dit voorbeelde van baklei en/of goed sterf. Hulle het vir hierdie gevegte omgegee omdat hulle iets van die belangrikste belang in hul samelewing gehad het: die kwessie van eer. 'N Slawe -gladiator kan sy vryheid verdien as hy homself herhaaldelik in die arena bewys.
Dit gesê, op die hoogtepunt van die Romeinse Ryk, was die heldmotief van voorkeur die van die mislukte held, iemand wat goed en hard geveg het. maar het steeds nie daarin geslaag nie. Die dood is dikwels onontkombaar vir 'n gladiator, maar in die oë van die Romeine word die dood met krag en sonder om vrees te word beskou as baie eerbaar.
Trouens, die rol van gladiator was so vereer dat nie net slawe en die beledigdes in die arena beland het nie. Die meer bevoorregtes eintlik vrywillig vir hierdie onverskillige en bloedige lot. Sommige geleerdes skat dat soveel as die helfte van alle gladiators vrywilligers was ( auctorati) teen die tyd dat die wedstryde op hul hoogtepunt was (1ste eeu vC - 1ste eeu nC).
Die Christelike martelaars se laaste gebed deur Jean-Léon Gérôme. Bron: Publieke domein
Maar wat die gedagtes regtig verbaas, is dat die lokmiddel van die speletjies so groot was dat hulle selfs aristokrate kon lok! Dit is bekend dat verskeie keisers self op die sand gestap het en sodoende 'n bisarre paradoks geskep het van die man bo -aan die sosiale leer wat in die openbaar aan een van die belangrikste aktiwiteite van sy samelewing deelneem.
Caligula, Titus, Hadrianus, Lucius Verus, Caracalla, Geta en Didius Julianus het almal by die arena aangesluit tydens hul onderskeie heerskappye. Dit is egter byna seker dat nie een van die bogenoemde ernstig meeding nie en bloot 'n populistiese parade van hulself maak of 'n fantasie van 'n seuntjie verwelkom.
Tog kan 'n mens dink dat as 'n keiser selfs gemaak asof om die rol te speel, is daar geen manier dat die Romeine 'n Christen kan beskou wat daartoe in staat is nie.
Die stoïstiese lyding (vir diegene wat na verwagting sou sterf) wat deur 'n gladiator vertoon word, sou in 'n heiden geprys word en in 'n Christen uitgelag word. Nie alleen sou die Christen nie toegelaat word om edel te sterf nie, maar hy sou nie eens in staat wees om die eer te behaal wat die dood vir die Romeine smaaklik gemaak het nie.
Pollice Verso ("Met 'n gedraaide duim"), 'n skildery uit 1872 deur Jean-Léon Gérôme (Beeld: Publieke domein )
Dit is omdat die Christene nie as mense van integriteit beskou is nie, terwyl die stryd teen die selfverloëning van 'n Christen anders was as die selfverloëning van 'n gladiator. Die eer van selfopoffering was nie vasgestel in selfopoffering self nie, maar eerder die lyding van hulle Jesus Christus. Die Romeine het die Christene dus 'n eerbare dood ontken. Die dood van 'n Christelike gladiator sou nie die dood wees van 'n ware gladiator, 'n man met militêre eer en uitnemendheid nie.
Die vervolging van die Romeine teen die Christene, hoewel dit fisies was, was dus eerstens sielkundig. Dit was nie net 'n klomp bloedstorting voordat die skare gedreun het nie - alhoewel daar so was.
Die Romeine, vir al hul beroemde bloedlust, was ook mense. Om hierdie mense te vervolg, moes hulle hulle eers ontmenslik maak. Om dit te doen, het hulle hulself oortuig dat die lede van hierdie onwettige sekte nie in staat was om eerbaar te lewe of te sterf nie. Omdat hulle respek in die oë van die mense verloor het, kon Christene redelik maklik vervolg word - en hopelik uitgeskakel word.
Natuurlik is dit uiteindelik nie presies hoe dit uitgewerk het nie. die Christene het die magtigste godsdiens geword en die Romeine se eens onbetwiste magsposisie in die (toe) bekende wêreld vervang.
Gelukkig vir die Romeine het die Christene nie die guns teruggegee toe hulle in hulle besit gekom het nie. In plaas daarvan om hul voormalige heidense vervolgers in die arena te gooi, verbied hulle die speletjies wat byna duisend jaar geduur het.
Classical Wisdom Limited is 'n aanlyn -uitgewersmaatskappy wat daarna streef om die klassieke uit antieke Griekeland en Rome te bevorder en te bewaar. Ons streef daarna om antieke wysheid in moderne gedagtes te bring. U kan ons webwerf hier besoek: http://classicalwisdom.com
Bo -prent: Gladiators na die geveg, José Moreno Carbonero (1882) (Beeld: Public Domain)
Geplaas deur Gastblogger: R. A. Denny op 19 November 2014
Alhoewel die Colosseum die wonderlikste arena was (en 'n fantastiese Lego MOC is), is amfiteaters vir gladiatorspeletjies in meer as 200 stede regoor die Romeinse Ryk gebou, in gebiede soos Frankryk, Spanje, Tunisië en Turkye. Die gewildheid van hierdie speletjies het meer as 600 jaar geduur. U hoef dus nie 'n volledige replika van die Colosseum te bou om outentieke gladiator -speletjies te skep nie! Gladiatorgevegte het begin as begrafnisrites om die dooies te eer en het mettertyd groot skouspel geword. Ten tyde van Caesar is hierdie wedstryde gehou in 'n arena met tydelike bleikers vir die skare. Hulle kan ook in teaters gehou word. Amfiteaters is slegs twee teaters wat saamgevoeg is om 'n sirkel te vorm met die bleikers om die middel.
'N Tipiese skouspel wat op 17 Desember op die Saternalia -fees sou plaasvind, het die vorige aand begin met 'n openbare aandete vir die gladiators. U wonder miskien wat u aan u minifig -gladiators moet gee. Hulle word soms garseters genoem omdat hulle groot hoeveelhede koolhidrate verbruik het om hulle vet te maak, sodat hulle beserings sou bloei, maar nie dodelik wees nie. Hulle het ook 'n mengsel van beenas ingesluk, sodat hul liggaam baie kalsium het vir sterk bene.
Die volgende dag begin die feesvieringe met 'n parade. Geskrewe plakkate en boodskappers kondig die dag se gebeure aan, wat kan begin met konyne en bokke wat in 'n valse woud losgelaat word, wat binnekort saam met wilde diere soos leeus en varke kom, wat dan gejag en gedood is voor die toeskouers. Later die oggend sou gewapende mans diere slag. Dit is gevolg deur 'n etensuur waarin veroordeelde misdadigers op verskillende bloedige maniere tereggestel sou word, insluitend 'n volgorde waarin 'n man deur 'n lorarius gedwing sou word om 'n ander man dood te maak, en dan die wapen wat hy gebruik het om die eerste man dood te maak gegee word aan 'n ander wat gedwing sou word om hom dood te maak ('n variant van die Hunger Games ...)
Uiteindelik is dit tyd vir die hoofgebeurtenis. Gryp dus 'n paar minifigs en gee dit: BW panpipes.Panpype wonder jy seker ?? Ja, en u benodig ook 'n BW -cornu (horing) en 'n BW -lier. Mosaics in Pompeii toon aan dat die Gladiatorial -gevegte deur musiek op hierdie instrumente vergesel is! Tydens die geveg verander hulle hul tempo om by die geveg te pas. Sodra u die regte band gemaak het, is dit tyd om 'n paar gladiators te maak.
Dikwels was dit vyandelike krygers of slawe wat op veilings aan 'n Lanista verkoop is. Dan word hulle opgelei (hulle gebruik stomp houtwapens wat rudis genoem word) en word aan die redakteur verhuur. Die redakteur sou die speletjies reël en ook die uitslag bepaal (tensy die keiser self teenwoordig was). Om die geveg interessanter te maak, het die Romeine daarvan gehou om verskillende soorte gladiators teenoor mekaar te plaas, in plaas van dieselfde soort gladiators. Sommige soorte is vinniger en ligter gewapen, terwyl ander swaarder, maar stadiger. (Eintlik is dit dieselfde tipe strategiese denke wat spelers gebruik wanneer hulle BW Chains to Champions speel!) Die Romeine sou weddenskappe op die wenners plaas. Die beste gladiators kan beroemd word en sou na amfiteaters oor die hele ryk reis en selfs verhandel word, net soos moderne sokkerspelers. Nie alle gladiators was gevangenes of slawe nie. In werklikheid het sommige senatore en perde en selfs die keiser Commodus gekies om in die wedstryde te veg.
Een van die interessantste tipes gladiators was die Retiarius. Dit is ontwikkel in die Augustus -periode en was gebaseer op vissers. Daar word vermoed dat die Egiptenare eens met tridente geveg het, en natuurlik is die drietand die wapen van Poseidon (Neptunus), die Griekse (Romeinse) god van die see.
Om 'n lego -minifiguur in 'n outentieke Retiarius te maak, benodig jy 'n BW -net (hulle het 'n net met klein loodgewigte gebruik wat by verspreiding uitloop om 'n sirkel van 9,5 voet te vorm). Leer u minifig om sy net te gooi met sy regterhand wat die koord nog vas hou, sodat hy dit styf kan trek en óf sy teenstander kan vang, sy wapen kan vang en wegtrek, of die net kan gebruik om hom te laat struikel of selfs sy oë te bedek. As hy mis, kan hy dit terugtrek. Vervolgens benodig u 'n BW -drietand (wat 'n driepuntige harpoen is, baie soos dié wat vandag nog in die VSA gebruik word om paddas te speel). Dit was so lank soos 'n man, en het die vyand verdedigend verdedig of hom aanvallend aangeval. Jou laaste toerusting is 'n klein BW -pugio (dolk), sodat jou lego -minifiguur -gladiator sy teenstander kan afsluit deur hom in die nek te steek. Die pugio is ook handig om die net om sy eie pols los te maak as sy teenstander dit met voordeel gryp.
Die goeie nuus is dat u minifiguur nie te swaar sal wees nie, so hy sal baie vinnig wees en die arena kan afstorm en sy teenstander se houe ontwyk. Die slegte nuus is dat u Retiarius minifiguur baie min pantser het. Hy dra slegs 'n BW -lendendoek, 'n BW -manica (armwag) om sy linkerarm te bedek en 'n galerus (om sy nek te beskerm). Die galerus is gemaak sodat hy steeds sy kop kan beweeg, maar as hy sy linkerkant na sy vyand draai, word hy ietwat beskerm. Die baie slegte nuus is dat hy nie 'n valhelm sal dra nie. Alle ander gladiators het helms gedra. Sommige keisers, soos Claudius, het amper altyd gekies om die Retarii dood te maak sodat hulle die voorkoms op hul gesigte kon sien. Kyk egter na die goeie kant van die saak: as u 'n aantreklike minifiguur kies om u Retiarius te wees, kan die meisies wat kyk, op hom verlief raak. Een Retiarius met die naam Crescens was bekend daarvoor dat hy "meisies snags in sy net gevang het". As gevolg van hul behendigheid was verbintenis verbasend gewoonlik vyf tot drie op die netman.
'N Ander variasie is dat een Retiarius terselfdertyd teen twee Secutores ("jaers") veg. Secutores het natuurlik helms en dra 'n BW gladius (swaard) en 'n BW scutum (skild). Aangesien twee op een nie presies regverdig is nie, word die Retiarius op 'n brug of op 'n verhoogde platform met trappe geplaas en rotse in die vorm van 'n piramide gegee sodat hy sy teenstanders kan gooi terwyl hulle probeer klim en hom aanval (soort soos "koning van die berg"). 'N Ander variasie sou wees om 'n Murmillos (geklee soos vis, meer daaroor) te bestry, of meer selde 'n skêr (gewapen met 'n BW -skêr, 'n staalbuis oor die arm wat eindig in 'n halfsirkelvormige lem) .
Daar was 'n skeidsregter gewapen met 'n rudis om die wedstryde te beheer, maar die gehoor het 'n groot rol gespeel. Net soos mense tuis kan sit en stem vir wie wen in 'n werklikheidsprogram op televisie, het die gehoor in die arena oor die uitslag gestem, maar dan was die uitslag 'n kwessie van lewe en dood. En net soos 'n vegter in die UFC kan uittrek, kan 'n gladiator wat verloor, sy vinger in die lug lig om 'n nederlaag aan te dui. Dan sou die munerarius (redakteur) na die skare kyk, wat met hul duime sou skreeu of hulle besluit sou aandui (dit is egter nie bekend watter rigting dit beteken nie ...) Skeidsregters kon tussen vegters ingaan, maar munerarius (of die keiser as hy teenwoordig) besluit oor die uitslag. 'N Gladiator wat verloor het, kan 'n missie kry, wat beteken dat hy lewendig weggestuur is. As hy nie 'n missie gekry het nie, moet hy waardig kniel en 'n doodslag kry, gewoonlik teen die nek. Diegene wat geleef het, sou uiteindelik hul vryheid verdien, maar om selfs tien gevegte te oorleef, was skaars.
Tipes wapens en wapens
Gladiators het spesiale name ontvang volgens die tipe wapens en wapens waarmee hulle toegerus was, sowel as die tyd of omstandighede waarin hulle hul roeping uitgeoefen het - twee verskillende kategoriseringsmetodes. Daar moet op gelet word dat dit ledig sou wees om al die voorstellings van gladiators te versprei onder die klasse wat ons ken. Want in die eerste plek het hulle geen gewone uniforms nie, maar hulle toerusting was ongetwyfeld onderhewig aan talle aanpassings wat wissel na gelang van tyd en plek, en in die tweede plek is die voorstellings beslis nie altyd waar nie. Ander klasse gladiators word verkeerdelik aanvaar of ten minste kan nie bewys word dat dit bestaan ​​nie. Die manicarii in die kolleg. Silvani (CIL, vi, 631) is nie gladiators nie, maar vervaardigers van koperblasers, wat die minder opvallend is, aangesien 'n unctor ook lid was van hierdie kollegium. Die velarii wat opgetrek en na die afdak van die amfiteater gekom het, het moontlik ook aan die gladiatoriese 'families' behoort (die hele trop gladiators onder een afrigter word dikwels familia genoem).
In die vroeë tye was dit eintlik soldate, gevangenes wat in oorlog gevoer is, en natuurlik geveg met die wapens en toerusting waaraan hulle gewoond was. Toe die professioneel opgeleide gladiators opstaan, kry hulle die ou name en word hulle genoem Samniete, Thraciërs, ens., volgens hul wapens en taktiek. In baie later tye is oorwinnings oor verre volke gevier met gevegte waarin die wapens en oorlogsmetodes van die verowerde aan die mense van Rome getoon is, na die verowering van Brittanje esseddrii het in die arena die taktiek van strydwaens getoon wat Caesar generasies tevore in sy kommentare beskryf het.
Sommige bronne meld soveel as 15 definitiewe klasse gladiators aan, hoewel sommige monumente klasse vegters weergee wat moeilik is om te kategoriseer. Gladiators was gewapen in verskillende style, aangesien die pare vegters gewoonlik gewapen was, nie met dieselfde nie, maar met verskillende wapens. Dieselfde man kan deur turna verskyn as Samnite, Thracian, ens., As hy vaardig was in die gebruik van die verskillende wapens. Die wapenrusting en wapens wat in hierdie gevegte gebruik word, is bekend uit stukke wat op verskillende plekke gevind is, en uit skilderye en beeldhouwerke, maar dit is nie altyd moontlik om dit aan bepaalde klasse toe te ken nie.
Dit was ook natuurlik genoeg dat die mense verskillende arms en verskillende taktieke teen mekaar wou probeer sien, en so het die Samnite was ooreenstem met die Thracian, die swaar gewapen teen die ligte gewapende. Dit het onder die Ryk die gunsteling gevegstyl geword. Uiteindelik, toe mense moeg was vir die gewone vertonings, is nuwighede bekendgestel wat lyk asof groteske mans blinddoek veg (andabatae), gewapen met twee swaarde (dimachaeri), met die lasso (laqueatore), met 'n swaar net (retiarii), en daar was gevegte tussen dwerge en dwerge met vroue.
Die Retiarius was 'n gladiator met 'n swaar drieledige vurk (fuscina, tridens) en 'n net, maar geen pantser nie, en het niks op sy kop gedra nie. Aangesien hierdie klas gladiators moontlik nie met enige ander verwar kan word nie, is ons inligting hieroor die mees presiese. Die retiarius, so genoem uit die net (rete of jaculum), het baie gewild geword. Die retiarius was gewapen met 'n net, was kaalkop en het niks aan nie, behalwe 'n kort tuniek en 'n gordel met sy linkerarm in 'n mou, sy arms was 'n net (idculum), 'n drietand (fuscina) en 'n dolk. Die retiarii was die enigste gladiators wat sonder 'n bedekking vir die kop verskyn het (Suetonius, Claud., 34 Juvenal, viii, 200- 206). Hulle het 'n kort tuniek of 'n eenvoudige subligaculum ('n kort voorskoot bokant die heupe) gedra, soos gewoonlik op monumente (in die Mus. Borgh. Wit).
Die retiarii het geen defensiewe pantser gehad nie, behalwe 'n leerbeskerming vir die skouer. Met die uitsondering van 'n paar verbande om die bene, was hul verdedigingsarms beperk tot die breë buikband (balteus) en 'n mou aan die linkerarm, met 'n soort leer- of metaalskouerstuk, wat bo die linkerskouer uitsteek, tot gee die plek van die skild. Hierdie skouerstuk (wat veral groot is op die Bignor-mosaïek en soos 'n vleuel lyk) is galerus genoem. So 'n onvanpaste naam sou beslis agterdog wek as dit blykbaar nie 'n tegniese uitdrukking was nie. Die spira was 'n tou wat aan die een kant aan die galerus vasgemaak was, aan die ander kant aan die tou van die net, sodat dit van die eerste om die bors van die retiarius geval het. Volgens sommige was die spira eerder die sirkelvormige opgerolde tou van die net, wat die retiarius, wanneer hy wil gooi, moet lei na die linker skouer waarop die galerus is, waarskynlik is die spira aan die balteus vasgemaak, maar in sulke op 'n manier wat dit in geval van behoefte kan losmaak.
Hy het 'n groot net gedra waarin hy sy teenstander, gewoonlik 'n sekutier of myrmillo, wou verstrik en hom met 'n dolk of drietal gestuur het as die gooi suksesvol was. Die retiarii het dit saamgevou voordat hulle dit gegooi het (Isidorus, Origines, xviii, 54: ferebat occulte rete). Soos Meier (p. 32) en Henzen veronderstel het, is dit onwaarskynlik dat die retiarii nie altyd die wapen gedra het waarna hulle vernoem is nie en waarvan die slim hantering die belangrikste belang van die gevegte moes wees waarin hulle gevat het deel. As onsuksesvol was, vlieg hy terwyl hy sy net voorberei vir nog 'n gooi, of as hy sy net verloor het, probeer om sy teenstander af te hou met 'n swaar driepuntspies (fuscina), sy enigste wapen langs die dolk. As hy die eerste gooi misgeloop het, was hy verplig om van die agtervolging van die Secutor af te vlieg totdat hy sy net voorberei het vir 'n tweede gooi, terwyl sy teëstander hom om die arena gevolg het om hom dood te maak voordat hy 'n tweede poging kon maak.
Die gooi van die net was moontlik 'n ou strydmetode wat plaasgevind het in die tweestryd tussen Phrynon en Pittacus (Diog. Laert., I, 74 Polyaenus, i, 25 cp. Ook Diod. Sic., Xvii, 43), volgens aan wie die Tiriërs tridente en visnette teen hul Masedoniese belegers gebruik het). Strabo (xiii, i, 38, p. 600) het klaarblyklik die drietal in sy verslag oor die tweegeveg bygevoeg om, soos die Romeinse argeoloë (Festus, s.v. retiarius), hierdie verlowing die prototipe van die retiarii -gevegte te maak. Of die gladiatornet en harpoen werklik uit visvang geleen is of nie, sulke wapens sou beslis die idee van visvang voorstel.
Uit die feit dat die retiarii geen bedekking vir die gesig gehad het nie (Juvenal, viii, 200) en die ligste gewapen was, kom Henzen (bl. 113) tot die gevolgtrekking dat hulle die mees geminagde van al die gladiators was. Die retiarii het ook in troepe geveg (gregatim Suetonius, Calig., 30), maar blykbaar nooit teen mekaar nie, maar teen die Galli, murmillones (Valerius Maximus, i, 7, 8 Pedo Albinovanus in Quintilian, vi, 3, 61), Samniete (wat veral as teenstanders van die retiarii voorkom, veral op die Bignor- en Borghese -mosaïek, en ook op die van Nennig, wie se redakteur die Samnis verkeerdelik vir 'n murmillo neem) en sekutore. Die gevegte van die retiarii met laasgenoemde het tot 'n baie laat datum voortgegaan. Die teenstanders van die retiarii word ook voorgestel deur die term (afkomstig uit gladiatoriale kringe) teenoorgesteld [d.w.s. contraretiarius] dit is ook die betekenis van> RET geskryf aan die kant van ses name van gladiators in CIL, vi, i, 636 (a.d. 177).
Die oudste klas gladiators was dié van die Samniete. Hulle het gordels, dik moue aan die regterarm (manica), 'n vizierhelm (ook deur ander klasse gedra) met vlerke [piniue], kuif en baie lang pluim, vlekke aan die linkerbeen, kort swaarde, die lang skild (scutum ), en 'n stuk pantser of armlet aan die regterarm, wat nie deur die skild beskerm is nie. Hulle word veral onderskei deur die langwerpige scutum. Soos hulle laas deur Horace genoem is, vermoed Meier (pp. 19-25) dat hulle later, as die teenstanders van die retiarii, die naam van secutores ontvang het, wat eers onder Caligula (Suetonius, Calig., 30) voorkom as teenstanders van die Thraeces, dié van oplomachi. Die toerusting van die Samnitiese soldate soos beskryf deur Livy (ix, 40) is ietwat aangepas in die geval van die gladiators wat na hulle vernoem is. In die jaar 332, net toe Alexander die Grote besig was om sy verowerings in die Ooste te doen, het sy oom Alexander, koning van Epirus, broer van sy moeder Olympius, na Italië gekom. Om die Samniete omver te werp, was in hierdie tyd die groot voorwerp van Rome, en vir hierdie doel het hulle hul beskerming en bondgenootskap gebied aan al die stede wat in vrees vir daardie mense was.
Hoplomachi was blykbaar diegene wat in 'n volledige wapenrusting geveg het. Onder die Ryk het die naam Samnite geleidelik verlore gegaan en gladiators met ekwivalente toerusting is hoplomacki (swaar gewapend) genoem, wanneer dit teen die ligter gewapende Thraciërs en sekutore, as hulle met die retiarii geveg het. Lipsius veronderstel dat dit 'n latere naam vir die Samniete was (uit hul skut geneem), en dat hierdie naam onder die keisers onbruikbaar was, en hoplomachi het dit vervang. Die voorkoms van Samnis saam met oplomachus in die lys IRN, 737 (= CIL, ix, 466) kan verklaar word deur die aanname dat die voormalige naam vir die teenstanders van die retiarii nog nie deur die latere sekutaris vervang is nie, terwyl die teenstanders van die Thraciërs was reeds oplomachi genoem. In die Pompeiaanse lys (CIL, vi, 2508) verskyn hulle nie net as teenstanders van die Thraciërs nie, maar ook as murmillones en dimachaeri.
'N Hoplomachos, een wat soos 'n hopliet veg, was 'n tipe gladiator gewapen in 'n parodie van 'n Griekse hopliet se wapens en wapens (dws swaar pantser en helm, ronde skild). Die hoplomdchus, of swaar gewapende gladiator, het 'n borsharnas, sowel as 'n dekselhelm, en veters gedra. Hy word gereeld teen die murmillo geslaan wat soos 'n Romeinse soldaat gewapen was. Hierdie aanvalle was 'n heropvoering van Rome se oorloë in Griekeland. Die naam hoplomachos beteken ook 'gewapende vegter' en was slegs gewapen met 'n lans of spies en die Romeinse skeerswaard die gladius. Hulle het ook die skild as 'n wapen gebruik.
Die Galliërs was swaar gewapen, maar dit is nie duidelik hoe hulle van die Samniete onderskei is nie. In latere tye is hulle murmillones genoem, van 'n ornament op hul helms in die vorm van 'n vis (mormyr of mormylos). Hulle arms was soos die van die Galliërs, en hulle het nie veel verskil van die soort wat Galli genoem word nie. Daar word vermoed dat hulle oorspronklik Galliërs was, maar die afleiding sowel as die betekenis van die naam is baie twyfelagtig. Die myrmillo, wat ook gereeld teen die retiaritius of Thraciër gekoppel is, was op Galliese wyse gewapen met helm, swaard en skild. Die Murmillo -gladiator, gewapen soos 'n Romeinse soldaat, was die swaarste pantser van die voorste takke om die voordele van die retiarius te oorkom.
Thraex / Thracian
Die Thraex of Thracian was 'n gladiator, gewapen in die Thraciese styl. Gewoonlik pas hulle by die myrmillones. Die Thrax het, net soos sy landgenote, 'n klein skild (parma of parmula) gedra, en was gekant teen die Samniete, wat gewapen was met die groot skild (scutum). Volgens Plinius (Nat. Hist., Xxxiii, 129) was die parma rond en ietwat konkaaf: 'plurimumque refert concava sint (specula) et poculi modo, an parmae ​​Thraecidicae' en so verskyn dit op die monument van Scaur us. Maar meer gereeld is dit nie rond nie, maar vierkantig, net soos die scutum, anders kon Martial (xiv, 213) nie daarvan gepraat het nie aa dit as 'n scutum deur 'n dwerg gebruik kan word.
Hul kenmerkende aanvallende wapen was die sica (die nasionale wapen van die Thraciërs), 'n kort swaard of dolk (sica) gebuig in die vorm van 'n sekel, of reghoekig gebuig, wat gebruik is om die ongewapende rug van 'n teenstander te beswadder. Die gebrek aan die groot skild is vergoed deur 'n meer volledige toerusting. Die Thraciërs het baie dieselfde toerusting as die Samniete, alhoewel sy toerusting in ander opsigte meer volledig was as die Samniete, want hy het gryse aan albei bene en die klein skild (parma) in die plek van die baarmoeder. Sy ander wapenrusting bevat 'n beskermer vir sy swaardarm en skouer, 'n beskermende gordel bo 'n lendoek en 'n gladiatorhelm met 'n pluim, vizier, hoë kuif en 'n breë rand. By die geveg het hy sy teenstander dikwels in 'n gehurkte of knielende houding ontvang, soos hier getoon, wat die sinspeling van Seneca treffend illustreer en verduidelik, wat 'n geringe gestalte aanwys deur hom te assimileer met die figuur van 'n Thraciese gladiator wat op die aanval wag. Dit was natuurlik dat hierdie swaar gewapende vegters oor die algemeen gewerf word by mans van groot formaat.
In latere tye is die plek van die retiarius soms ingeneem deur die Laquerarius, wat dieselfde ligte pantser gedra het, maar 'n kort swaard of spies en 'n strop (laqueus) gedra het, wat hy oor sy teëstander gegooi het en hom op die grond getrek het. Hulle word slegs genoem in Isidorus, Origines, xviii, 56: 'quorum pugna erat, fugientes in ludo homines injecto laqueo impeditos consecutosque prosternere, amictos umbone pelliceo'. Volgens voorstellings (op 'n juweel en 'n klei-reliëf in Meier, bl. 44) het hulle ook die galerus gedra, maar het hulle geen ander verdedigingswapens gehad nie.
'N Secutor of chaser was op dieselfde manier as die Murmillo -gladiator gewapen (gewapen soos 'n Romeinse soldaat), gewoonlik met 'n Romeinse gladius of dolk. Die Secutor was ook bekend as die Contraretiarus, en is spesifiek ontwerp om die Retarius in die Gladiatorial Arena te bestry. Die sekutaris, of agtervolging, is so genoem, omdat hy oor die algemeen sou veg met die retiarius, wat voor hom afgetree het. Ho was so lig toegerus as sy teëstander, maar gewapen met helm, swaard en skild. Die geveg van die Secutor met die Retiarius vorm een ​​van die lewendigste tonele in die bloedige sportsoorte van die amfiteater.Die gladde, afgeronde en vaartbelynde helm van die Secutor met sy klein ooggate en sy vin soos kuif het baie soos 'n viskop gelyk. Dit pas goed by sy rol in die stryd teen die Retarius as 'n visser met net en drie. Die Secutor was gewapen met 'n helm, swaard en gesp, sy naakte antagonis het slegs 'n groot net en 'n drietand met die een wat hy probeer verstrik het, met die ander om sy vyand te stuur. Secutores word deur die meeste skrywers veronderstel om so genoem te word omdat die sekutaris in sy geveg met die retiarius laasgenoemde agtervolg het toe hy hom nie met sy net kon beveilig nie. Die Secutor was 'n tipe Romeinse gladiator wat volgens sommige bronne ontstaan ​​het omstreeks 50 nC. Maar as die ou lesing in 'n brief van Cicero (ad Alt. Vii. 14) korrek is, het Julius Caesar nie minder nie as 600 sekutore in sy ludus by Capua, maar 'n mens behoort waarskynlik scutorum te lees in plaas van secutorutn.
Provocator's was medium gladiators en het gewoonlik teen mekaar geveg. Die twee kategorieë gladiators wat normaalweg slegs teenstanders van dieselfde tipe beveg het: die eques (ook equites), ("ruiter") [op die foto] en die provocators ("uitdagers"). Hulle klere het hulle maklik herken: randlose helm met vizier en twee vere, en 'n moulose tuniek, wat om die middel vasgemaak was en tot by die middel van die dye eindig (in vergelyking met die naakte bolyf van die meeste gladiators). Soos met ander gladiators, was die onderbene toegedraai en daar is 'n manika aan die regterarm. 'N Klein ronde skild is gedra, sowel as 'n kort swaard en lans. Volgens sommige rekeninge was hulle gepantser met 'n vizierhelm, 'n borsplaat, 'n halflengte op hul linkerbeen en 'n vulling op hul regterarm. Provokators het met die Samniete baklei (Cic. Pro Sest. 64, 134), maar ander bronne vertel dat niks anders bekend is as hulle naam nie. Hulle word in opskrifte genoem. (Orelli, 2566.) Die Provacatore wat Artemidorus (ii. 32) noem, blyk dieselfde te wees as die provokator. Die Procavatores was 'n diator wat toegerus was met skut, swaard en vet (die Samnite -uitrusting). Aan die ander kant, in Garrucci (p. 13) is daar 'n opskrif: Mansuetus provocator victor Veneri parmam feret (tensy ons palmam cp. Garrucci, Bdl, 1865, p. 79) moet lees. Uit die inskripsie van 'n prov (ocator spat (arius) (= CIL. Vi, 7659) neem Garrucci 'n spesiale klas provokators aan, wat gewapen was met die 'gladii minores, quos spatas vocant' (Vegetius, De re mil., Ii , 15). Wilmanns (EI, 2609, i)
Die dimachaerus, of mans wat met twee swaarde geveg het, was blykbaar die produksie van 'n later tyd. Die dimachaeri was die snyers van Nero se tyd sonder kis. Sonder kurkas, sonder gespe, sonder gries. Hulle veg met 'n swaard in elke hand, soos kavaliers uit die tye van die Fronde met swaard en dolk, een in elke hand. Daarom word hierdie gevegte as die triomf van die kuns beskou, en soms was die kampioene niemand anders as die omheiningsmeesters self nie.
Veliete het ligte spiese gehad (Ovid. 76. 45 Cic. De Orat. Ii. 78, 316). Veliete was liggewapende troepe, ingestel tydens die beleg van Capua. Hulle het geen wapenrusting nie, vandaar hul naam veliete = diegene wat in 'n oorkleed (velum) gaan soos arquites, pedites, & o. : hulle het 'n skulpdop (cudo), die parma, gladius Hispaniensis en hastae velitares. As skermutselinge het hulle die ou velati vervang, wat uit die ferentarii en rorarii bestaan, maar na v.C. 107 is hulle nie meer gebruik nie. Alhoewel Liv. 26, 4, 4 verklaar dat hulle by daardie geleentheid agter die kavalerie opgemerk het, dat hierdie geïsoleerde bewering skaars voldoende is om af te lei dat dit altyd so was. Dit was hul plig om die olifante te ontmoet. In die beste tye van die republiek is die heffing van die troepe gemaak in 'n algemene vergadering van die burgers in die hoofstad of op die Campus Martius. Die rekrute is toe ingesweer en afgedank totdat dit nodig was. Toe hulle ingeroep is, is die jongste en armste geneem vir die veliete, die volgende in ouderdom en middele vir die hastati en prinsipale, die oudste en rykste vir die triarii. Elke legioen het altesaam 1,200 veliete, 1,200 hastati, 1,200 skoolhoofde, 600 triarii en 300 ruiters (altesaam), altesaam 4500 getel. Die hastati, principes en triarii was elk verdeel in tien maiiipuli of maatskappye, en 'n gelyke aantal veliete is aan elke gekoppel. Die veliete (rorarii, acceiisi, ferentarii) vorm die ligte infanterie van die legioen en staan ​​saam met die kavallerie op sy vlerke. Die veliete, lig toegerus, dra ligte kort spiese. In die latere tydperke van die republiek, toe barbaarse hulpdienste die ligte diens onderneem het, het hierdie klas troepe heeltemal verdwyn.
Paegniarii word genoem in Orelli, 2566 = CIL, vi, 631 (inskripsie van die kolleg. Silvani) en Henzen, 6i76 = CIL, vi, 10,168 ('paegniarius ludi magni', wat tot byna 100 geleef het) Wilmanns, EI, 2617 CIL, vi, 10,182. Suetonius, Calig., 26, uitg. Roth: tabidis fens vilissimos senioque confectos gladiatores, quoque paegniaris patres familiarum notos sed insignis verswak aliqua obiciebat (cod. Mem. Pegniares, ander codd. Pegmares, waarvoor Scutilli [De coll. Glad.] En Marini [Iscr. Alb., P. .12] het al paegniarios vermoed). Die paegniarii, of gladiators wat die toeskouers geamuseer het deur burleske gevegte, word gewoonlik voorgestel met 'n klein ovaal skild en 'n pedum, al dra hulle soms 'n sweep of 'n klein knuppel. So 'n geveg word getoon op die mosaïek van Tusculum in die Museo Kircheriano (.Inn. D. 1ste. 1870, p. 66), waar die deelnemers gekostumeer word om 'n Bacchant en Faun te verslaan wat Indiërs verslaan. Die Paegniarii het onskadelike wapens gebruik, en hul uitstalling was 'n skynvertoning. Dat dit dwerge was, soos vermoed deur Cavedoni (Bdl, 1846, p. 191) is onwaarskynlik. Miskien het hulle arma lusoria (arms wat nie die dood kan veroorsaak nie) gedra. Die mosaïek wat by Nennig gevind word, verteenwoordig 'n geveg tussen twee paegniarii, hulle beskerm hulself met klein skilde, en dra in die linkerhand 'n staf bo -om gebuig met 'n groot knop, regs 'n sweep. Meier (Westd. Ztschr., I, 157) is van mening dat hulle teen die middagpauze verskyn het, volgens Seneca (Epp., 7): casu in meridianum spectaculum incidi lusus exspectans et sales et aliquid laxamenti, en Tertullian (Ad Nai., i, 10 = Apolog., 15) risimus et meridiani ludi de deis lusum (? a pantomime).
Skêr word slegs getuig in die lys IKN, 737 = CIL, ix, 466, waar 'n Marcus Caecilius scisso (r) genoem word, as 'n tiro, doodgemaak of dood (Meier, bl. 43, 2). Die spesiale kort swaard, die Romeinse skêr genoem, het twee lemme (wat soos 'n oop skêr gelyk het, maar sonder 'n skarnier). Daar word bespiegel dat hulle probeer het om hul teenstander se wapen tussen die twee lemme vas te trek om hulle te ontwapen.
Meier kom uit die volgende gedeeltes tot die gevolgtrekking dat nie net diegene wat met wilde diere geveg het nie, maar ook die gladiator die regte pyl en boog gebruik het: Persius (iv, 42): caedimus inque vicem praebemus crura sagittis-ilia subter caecum vulnus habes, sed lato balteus auro praetegit cp. skol. Nux, 1 171: corpora praebemus plagis, ut saepe sagittis, quern (codd, cum) populus manicas deposuisse vetat (dws quern populus non mittit). In die laaste gedeelte kan gladiators bedoel word, wie se dood deur die mense geëis is, en wat verplig was om as teikens vir boogskutters te dien. In die voormalige lei kaedimus tot die aanname dat gladiators wat anders toegerus is (? Ruiters) met die boogskutters ooreenstem.
Equites was diegene wat te perd geveg het, gewapen met klein Gladius, die Romeinse militêre swaard, wat aan 'n skouerband om die nek of aan die gordel om die middel vasgemaak was. Die gewone soldate het dit aan die regterkant gedra, die offisiere, sonder 'n skild soos die gewone soldate, aan die linkerkant. Dit was 'n kort, skerp tweesnydende wapen wat meer gebruik is om te stoot as om te sny. In die republikeinse tydperk is dit slegs deur landdroste gedra as militêre offisiere, maar onder die Ryk was dit die embleem van keiserlike mag, en gevolglik een van die kentekens van die keiser en die deur hom benoemde bevelvoerders. Na die bekendstelling van die swaard in plaas van die byl in teregstellings, was die ius gladii die term wat die volle kriminele jurisdiksie uitdruk wat die keiser aan die provinsiale goewerneurs verleen het. 'Equi gladiatorum' word genoem in Cicero (Pro Sestio, 59, 126) IRN, 736 = CIL, ix, 465 vgl. veearts. lud. mag. (CIL, vi, 10,167) Artemidorus, d.w.s. Isidorus (Origines, xviii, 53): genera gladiatorum plura, quorum primus ludus equestrium. duo enim equites praecedentibus prius signis militaribus, us a porta orientis alter ab occidentis procedebant in equis albis cum aureis galeis minoribus et habilioribus armis, sicque atroci perseverantia pro virtute sua inibant pugnam. Die ruiters wat met mekaar baklei op die monument van Scaurus het lang posse, klein ronde skilde, koperblaaie aan die regterarm, tunieke, vizierhelms en spiese cp. ook Meier in Westd. Zeitschrift, i, 165. Equite is die minste bekende onder die gladiators; dit lyk ook of hulle tuniek dra. Hulle moet te perd begin, maar word ook te voet gewys.
Andahatae (Cic. Ad Fam. Vii. 10) het helms gedra sonder 'n diafragma vir die oë, sodat hulle verplig was om blinddoek te veg en sodoende die vreugde van die toeskouers opgewonde te maak. Vir hierdie gladiators was kuns en vaardigheid heeltemal nutteloos. Hulle koppe was heeltemal omhul in 'n kis wat geen opening het nie, maar teenoor die mond, sodat hulle die lug en hul ore kon inasem, sodat hulle kon hoor. Hulle baklei dus soos blinde manne. Die bevolking was vir die res verheug, in die buffel van hierdie vreeslike blindman, waarin elke slag toegeslaan moet word, het die teëstanders geen pantser gedra wat 'n slag kon doodmaak of afweer nie. Daar word algemeen geglo dat hulle te perd geveg het, maar dit word ontken deur Orelli (voering. 2577) en Friedlander. Die naam is miskien Kelties, met die betekenis "blindfighter" (Whitley Stokes, in Academy, 9 Februarie 1889). Meier vermoed dat hulle gladiators was wat net soos die Samniete, Galli en Thraeces in hul nasionale wapenrusting verskyn het. Niks is meer van hulle bekend nie, behalwe dat hulle geveg het sonder om te kon sien, dws hulle het waarskynlik 'n vizier sonder ooggate gedra (Jerome, adv. Jovin., I, 37, adv. Helvid .. 3, p. 3A, Contra Rufin., 3, p. Ioia cp. Die 'combat a 1'aveuglette' in Lacroix, Meeurs, ens., Au moyen age, p. 236). Lipsius (Sai., Ii, 12) het hulle sonder rede as ruiters geneem, maar dit is heeltemal ontoelaatbaar om hieruit af te lei, nie net dat die ruiters nie kon sien nie, maar dat die andabatae en equites identies was. Turnebus (adv., Ii, 20) het met so min rede geïdentifiseer en gesels met die Griekse dva/Sdnp, waarvolgens hy van 'n wa geveg het. Wat Orelli (2569) sê, is korrek. Dit word selde op inskripsies of monumente genoem, en deur geen skrywer van die keiserlike tydperk nie (Jerome put waarskynlik slegs uit Varro), sodat hierdie strydmetode moontlik aan die einde van die republiek onbruikbaar geraak het.
Die Essedarii (van Essedum, 'n Britse oorlogswa met twee perde) het in strydwaens geveg. Essedarii het uit strydwaens soos die Galliërs en Britte geveg. Hulle word gereeld in inskripsies genoem. Elke Galliese wa het 'n bestuurder en een kryger gedra. Essedarii (Cicero, Ad Fam., Vii, 10), waarskynlik deur Caesar bekendgestel. Ongetwyfeld het hulle die Britse vegters in strydwaens so na as moontlik nageboots, so beskryf deur Caesar (De Bell. Gall., Iv, 33). 'Strydwaens', sê Caesar, 'word op die volgende manier in aksie gebruik. Eerstens ry die waens oor die hele veld, die krygers gooi missiele en in die algemeen word die vyand se geledere in die war gebring deur die blote terreur wat deur hul perde geïnspireer is en die Klap van die wiele. Sodra hulle tussen die troepe van kavalerie binnegedring het, spring die krygers van die strydwaens af en veg te voet. Die bestuurders onttrek intussen geleidelik aan die aksie en ry die motors in so 'n posisie dat as die krygers hard is. gedruk deur die vyand se getalle, kan hulle maklik terugkom. So toon hulle in aksie die mobiliteit van kavallerie gekombineer met die bestendigheid van infanterie. " Professor EB Tylor, met verwysing na Pomponius Mela, Lucan en Silius Italicus, voer aan dat die Britte strydwaens gebruik het, gewapen met skelms: Tacitus, wat sy inligting van Agricola ontleen het, sê dat die Britse weermag wat laasgenoemde in die Grampians teëgekom het, covinnarii insluit, wat , volgens Pomponius Mela, was krygers wat in skurwe strydwaens geveg het en Jornandes sê dat die Britte se strydwaens met skerpe gewapen was: maar as die Britte wat Caesar teëgekom het, sulke strydwaens gebruik het, sou hy beslis die feit genoem het en dat daar geen skelms is nie om gesien te word. Die essedarii het moontlik veral in die mode gekom as gevolg van die oorloë in Brittanje onder Claudius en Nero Britse vroue het gereeld aan die geveg deelgeneem.
Meridiani was 'n klas van baie liggewapende gladiators, wat middernag as 'n soort tussenpose geveg het na die beëindiging van die gevegte met wilde diere, wat die oggend plaasgevind het. (Sen. Epist. 7 Suet. Claud. 34 Orelli, 2587.)
Bestiarius is opgelei en geklee om te veg tydens die Circensiaanse spele in die Romeinse amfiteater, of by 'n spesifieke geleentheid wanneer vertonings van hierdie aard aan die mense uitgestal is. Die Bestiarius word as minderwaardig as aan die gladiator gedink. ' Aanvanklik was hy egter, net soos die gladiator, ten volle beskerm met aanvallende en verdedigende wapenrusting: 'n helm, skild, mes of swaard en verdediging vir die bene, waarvan die meeste in die illustrasie getoon word. Daarna het die bestiarius meer duidelik geword in sy uitrustings en manier van veg, sonder liggaamswapens, bo die verbande vir sy bene en arms, en as aanvallende wapens slegs 'n spies of 'n swaard in die een hand en 'n stuk gekleurde lap , soos die Spaanse matador, in die ander. Wat Venatio genoem is, of die geveg van wilde diere met mekaar, of met mense met die naam Bestiarii, wat óf daartoe gedwing is deur middel van straf, soos die primitiewe Christene dikwels was of vrywillig geveg het, hetsy uit 'n natuurlike woede van gesindheid, of veroorsaak deur huur (auctoramento). 'N Ongelooflike aantal diere van verskillende soorte is uit alle oorde gebring, vir die vermaak van die mense, en teen 'n enorme koste. Hulle is tot op die dag van uitstalling in omhulsels, Vivaria, gebêre. Pompeius het in sy tweede konsulskap tegelyk 500 leeus uitgestal, wat almal binne vyf dae ook agtien olifante gestuur is.
The Gladiator and Wild Beast Mosaic in Nennig, Duitsland
'N Bekende voorbeeld van Romeinse mosaïek kuns is die gladiator en die wilde dier mosaïek uit die Villa by Nennig. Hierdie gladiator -syvloer is aan die regteroewer van die rivier die Moezel, suid van Trier, een van die belangrikste Romeinse artefakte noord van die Alpe. Die mosaïek word beskerm deur 'n toegewyde gebou wat ongeveer 150 jaar gelede gebou is, en beslaan 'n oppervlakte van ongeveer 160m2, lewendig musikante, jagtonele en gladiatorwedstryde.
In die derde eeu nC oorheers dit die atrium (onthaalsaal) van 'n groot manjifieke paleis. Die mosaïek het later onder die grond verdwyn totdat dit per toeval in 1852 deur 'n boer ontdek is. Die opgrawings wat tussen 1866 en 1876 uitgevoer is, het slegs 'n deel van die eens pragtige en uitgebreide grond, sowel as die fondamentmure van die imposante sentrale gebou en verskeie aangrensende geboue onthul geboue. 'N Munte van Commodus (geslaan ongeveer 192) wat tydens die herstelwerk van 1960 onder die mosaïek gevind is, dateer die bou van die villa aan die einde van die 2de eeu of die begin van die 3de eeu nC.
As u deur die binnekant van die beskermende gebou loop, kan u die hele toneel van die mosaïek vanaf 'n verhoogde platform bekyk. Die mosaïek bestaan ​​uit sewe agthoekige medaljes rondom twee sentrale vierhoeke, een versier met 'n toneel van gladiatorgevegte, die ander deur 'n marmerbekken. 'N Uitgebreide patroon van meetkundige ontwerpe grens aan elke toneel.
Die begin en die einde van die Romeinse speletjies het dikwels met musiek gepaard gegaan. Die mosaïek het die waterorgaan (hydraulis) uitgebeeld, wat sedert 300 vC in die antieke wêreld bekend is. Die 27 orrelpype rus op 'n seskantige podium wat ook dien om water vir die orrel op te slaan. Die orrelis speel op die klawerbord agter die pype. Die geboë horing, wat deur 'n dwarsstaaf op die skouer van die speler vasgemaak en ondersteun word, is 'n cornu.
Die speletjies begin gewoonlik met venationes (dierejagte) en bestiarii (bevegte) gladiators. Hier word die dier deur die spies van die venator gewond en probeer om die spies uit te trek. Dit slaag net daarin om dit in die helfte te breek. Verheug oor sy sukses, het die trotse venator die lof van die skare ontvang.
'N Ander verskeidenheid venatio was om diere teen diere te plaas. Die Romeine was mal daaroor om groot en gevaarlike diere te sien veg. In hierdie toneel het 'n wilde esel, neergelê deur houe uit die tierpoot, op die grond geval. Met trots staan ​​die oorwinnaar van hierdie ongeëwenaarde wedstryd om hom en kyk rond voordat hy sy bloedige fees begin.
Hierdie toneel beeld 'n leeu uit, met net die eselkop in sy kloue, wat deur die bejaarde bewaarder met geweld uit die arena weggelei word. Dit was die eerste van die geïllustreerde panele wat in 1852 ontdek is.
In hierdie paneel, wat in die middel van die mosaïek is, het 'n beer een van sy pynigers op die grond neergegooi, terwyl die ander twee probeer om die dier met wimpers van hul sweep af te jaag. Benewens die beenomslag dra die verkenners ook kniebroek en baie breë gordels. Later is hul klere tot die tuniek verminder.
Die inleiding tot die gladiatorwedstryde bestaan ​​uit 'n prolusio (voorspel). Die verskillende pare het met stomp wapens geveg, wat 'n voorsmakie van hul vaardighede was. Hierdie toneel beeld 'n wedstryd uit tussen twee vegters wat mekaar met knuffels (kort dik stokke) en 'n sweep aanval.
In die middag kom die hoogtepunt van die wedstryde, individuele gladiatorgevegte. Dit was gewoonlik wedstryde tussen gladiators met verskillende soorte wapenrusting en vegstyle, onder toesig van 'n skeidsregter (summa rudis). Hierdie toneel verteenwoordig terselfdertyd die hoogtepunt en die slot van die speletjies. Dit beeld 'n geveg uit tussen 'n retiarius, gewapen met drietand en dolk, en 'n sekutaris, terwyl 'n skeidsregter kyk.
Die villa -kompleks het 'n badhuis met verhitte kamers, klein paviljoene en pragtige tuine. 'N Twee verdiepings kolonnadeportiek (140 m lank) loop oor die fasade van die hoofgebou, geflankeer met drie verdiepings toringvleuels met massiewe mure.
'N Nekropolis suid van die villa. Slegs een van die twee tumuli oorleef. Daar word aangeneem dat dit die grafmonument is van die eienaar van die villa, 'n klein skaal van die graf van Augustus in Rome.
Ausonius (310-395 nC), 'n Latynse digter en leermeester van die toekomstige keiser Gratianus, skryf 'n gedig genaamd Mosella, 'n beskrywing van die rivier die Moezel:
Watter kleur het hulle nou, jou stil waters? Die aandster het die aandlig gebring en die rivier gevul met die groen heuwel. Die heuweltoppe wankel in die kabbelende water, bewe die afwesige wingerdstok en swel die druiwe in u helder kristal. " Mosella, reël 192 vertaling uit Helen Waddell Middeleeuse Latynse lirieke ( 1943) p. 31.