PressReader - Kuier: 2016-04-20 - SNAAKSER AS OOIT OP AM­PER 50
SNAAKSER AS OOIT OP AM­PER 50
Kuier - 2016-04-20 - Front page -
Die im­mer­ge­wil­de ko­me­di­ant Marc Lot­te­ring ver­maak Suid-A­fri­kaan­se en in­ter­na­si­o­na­le ge­ho­re al vir die af­ge­lo­pe 17 jaar en is be­kend vir sy uit­bun­dig­heid, bold suits en soms tong-in­die-kies grap­pe. Maar al staan 50 am­per op sy voor­stoep, sê hy hy het nóú eers werk­lik die le­we be­gin ge­niet.
Ons fo­to­ses­sie met hom was so­veel pret, want in pu­re Marc-styl het hy die s­pan die heel­tyd laat ska­ter van die lag.
Kui­er het laas in 2011 met Marc ge­sels en se­dert­dien het hy ’n bie­tjie die me­dia ver­my, met goeie re­de, sê hy. Hy wou nie net op voor­blaaie van tyd­skrif­te ge­sien word net vir die sa­ke daar­van nie.
“Ek was toe (in 2011) by ’n kruis­pad. Ek kon dit in my werk sien en ek het be­gin won­der of ek nog iets het om (vir ’n au­dien­ce) te sê. Ek het my­self ge­vra:‘Marc Lot­te­ring, het jy nog e­nig­iets nuuts om te sê?’Want daai tyd was daar skie­lik ’n ex­plo­si­on van co­me­di­ans en skie­lik het hul­le die­self­de ti­pe s­to­ries be­gin ver­tel.
“Dan moet jy be­gin re­as­sess en dink ‘how am I de­fi­ning my­self?’Of het men­se nou ge­noeg van my ge­hoor? Maar ek moet sê I am su­per im­pres­sed with li­fe, want so­dra jy dink jy weet al­les en so­dra jý dink jy’s klaar, dan be­sef jy jy het nog so baie om te leer,”sê Marc, wat by 49 Ju­li­us­sin­gel in Retre­at bui­te Kaap­stad groot­ge­word het.
Hy sê hy is nou ge­luk­kig met hoe sy kop werk en re­lax meer met sy ko­me­die. Na­tuur­lik is die druk steeds groot, want, sê Marc, hoe lan­ger jy in die be­dryf is, hoe meer sit men­se te­rug en kyk of jy nog snaaks is.
“Daai pres­su­re is bril­jant. Ek staan vroe­ër sog­gens op om na my no­tes te kyk en re­work din­ge om dit meer ed­ge te gee en snaakser te maak. Ek moes net vir ’n ruk­kie stil­sit en al­les re­as­sess en vir die eer­ste keer in ’n lang tyd voel ek meer ge­mak­lik met my­self, my ko­me­die en om ’n shoot te doen,”sê hy met ’n tas­ba­re eer­lik­heid in sy oë.
En in die ko­me­die-be­dryf raak din­ge ook nie mak­li­ker nie. Marc sê met die ras­se­span­ning en po­li­tie­ke twee­spalt in die land, het dit die af­ge­lo­pe jaar en ’n half moei­li­ker ge­raak om ’n ko­me­di­ant te wees.
“Dit het har­de werk ge­word, want jy kyk na die ge­ho­re en men­se ver­wag jy moet van die he­ad­li­nes wat ons nou het, grap­pe maak. Dit is baie meer uit­da­gend, maar dit is won­der­lik dat men­se in dié kli­maat nog wil lag. Ons lees el­ke dag baie sleg­te nuus oor hoe ons on­der me­kaar ba­klei oor jou vel­kleur of wat­ter par­ty jy on­der­steun. En as ’n Suid-A­fri­kaan­se ko­me­di­ant is ek so be­voor­reg om te sien hoe Suid-A­fri­ka­ners in my shows saam kan lag. That is gold and ma­gic for me.”
Marc is ook be­kend vir die ve­le ka­rak­ters wat hy op die ver­hoog ver­tolk en hy is al ge­vra wan­neer an­tie Mer­le, Colleen the Cashier en die tax­i­guard S­chmi­ley weer hul ver­sky­ning gaan maak.
“Al­mal se fa­vou­ri­te is an­tie Mer­le en baie men­se hou ook van Colleen. Die men­se be­gin vra waar is die ka­rak­ters en op die oom­blik ex­ci­te hul­le my nie. Wan­neer hul­le weer las­tig raak, sal hul­le weer op sta­ge wees,”sê Marc.
Vol­gens hom is an­tie Mer­le ge­bo­re uit pray­er meet­ings wat sy ma ge­reeld by hul huis ge­hou het.
“Hul­le was pray­er war­ri­ors en hul­le het ge­kom met koek en tee om te bid. En as ek by die huis was, het ek ge­luis­ter na die ge­sel­se­ry ná die tyd wan­neer hul­le be­gin dink die He­re hoor hul­le nie meer nie.
“Die ka­rak­ters is men­se wat al­mal el­ke dag sien, of jy hul­le nou in Ad­der­ley­straat (in die Kaap) sien of waar ook al, jy sien dié men­se el­ke dag. En die oom­blik wat jy iets op die ver­hoog sit waar­mee men­se kan i­den­ti­fy, lo­ve hul­le dit. I sel­dom ha­ve se­ri­ous mo­ments en ek word ge­ïn­spi­reer deur din­ge wat ek soms op straat sien, ve­ral as ek nie kan op­hou kyk nie.”
En Marc se ge­troue aan­han­gers weet pre­sies wan­neer hul­le twee keer ’n grap ge­hoor het en hul­le tweet of los bood­skap­pe op Fa­ce­book som­mer ter­wyl die show nog aan die gang is.
Sy man van die af­ge­lo­pe ses jaar, An­war M­cKay (49), staan ook al­tyd ge­reed om die sweep te klap en her­in­ner Marc soms dat hy nie op die ver­hoog die­self­de grap­pe kan staan en ver­tel nie.
“I va­lue my part­ners­hip met An­war, want ons het ’n baie goeie ven­noot­skap. Ons le­we in die pu­blie­ke oog en my au­dien­ce en fans was oor die ja­re baie lo­jaal. Die gay-ding was nog nooit vir hul­le ’n is­sue nie; hul­le is lief vir Marc en dit het ons jour­ney so­veel mak­li­ker ge­maak
“Toe my ou­ers nog ge­le­we het, het ek ’n bie­tjie te­rug­ge­hou om­dat hul­le pas­to­re was. Ná hul sterf­te kon ek ge­mak­li­ker wees en ons kon meer daar­oor praat. Ek hoef toe ge­luk­kig nie met ’n fe­at­her boa
en ’n Di­a­na Ross CD huis toe te ge­gaan het nie, want baie mans wil nie vir hul ou­ers daai talk gee oor daai bur­ke nie,”sê hy lag­gend.
Marc se pa, San­dy, het brein­kan­ker ge­had en hul­le het nooit ge­weet nie tot­dat hy een­dag ’n black out ge­had en be­heer oor sy mo­tor ver­loor het. Hy het in Ok­to­ber 2005 ge­sterf.
Hy sê sy ou­ers was soos vin­kel en kol­jan­der en hy weet die een sou nie son­der die an­der een kon le­we nie. Agt maan­de la­ter in Ju­nie 2006 het sy ma, I­re­ne, weens ’n hart­kwaal ge­sterf.
Die Lot­te­ring-ge­sin, van wie Marc se 49-ja­ri­ge broer ook deel is, was ’n heg­te ge­sin en het baie tyd met me­kaar deur­ge­bring.
“Men­se het ver­wag dat ek nie daar­na sou co­pe nie, maar ek het, want dit was nie ’n ca­se van unsaid stuff nie. Ek het die mooi oom­blik­ke in die le­we met hul­le ge­deel,” ver­tel hy.
Dan kom ons weer ver­hoog toe en Marc praat oor die ding waar­voor hy die lief­ste is – sy werk.
Hy sê vir hom ska­kel die ver­hoog­lig­te eint­lik nooit af nie.“An­war sal daar­van kan ge­tuig,”sê hy.
“Baie men­se sê ko­me­di­an­te is de­pres­sed wan­neer die lig­te af is. Ek weet al­mal wat op die ver­hoog staan, het ’n an­der kant. Ek het net ’n meer pri­va­te kant wat ek span­deer met vrien­de en met wie ek reg­tig mee kan chill. En dit is nie so an­ders as die Marc wan­neer die lig­te aan is nie. Ek trek die­self­de aan soos ek op sta­ge aan­trek; so ek kom am­per al­tyd o­ver­dres­sed by Wim­py aan,”lag hy.
tyd om te ont­span
By die huis hou Marc van sy vrien­de ont­haal en om net ’n goeie tyd te hê. En hy sal jou som­mer gou ’n ding of twee op die dans­vloer wys.
“My vrien­de raak baie angs­tig, want hul­le weet daar gaan ’n tyd van die aand kom wat ek in W­hit­ney Hou­ston gaan ver­an­der en vir hul­le gaan sing. Dit ge­beur so 01:00. Hul­le ken al die woor­de en die son­gs. En dié wat by die huis is, bel ek som­mer wak­ker.”
En so in die on­der­houd trek hy weg met “If I should stay …”
“Ná my 40ste ver­jaar­dag was ek vir drie jaar 40. Daar­na dink jy‘oh my word die helf­te van my le­we is ver­by’. Dan word jou fo­kus om die le­we te ge­niet,”sê hy.
Hy het in dié tyd ook nu­we uit­da­gings be­gin aan­vaar en hy tree nou ge­reeld op by Die Boer-te­a­ter in Dur­ban­vil­le in die noor­de­li­ke voor­ste­de van Kaap­stad. “Ek leer nou so baie oor my­self; om meer te re­lax wan­neer ek op sta­ge is, s­to­ries te ver­tel en om meer in my­self te glo as voor­heen. Nou is ek in­spi­red om nu­we din­ge te doen; dis hoe­kom ek die Hash Tag
Lot­te­ring- toer doen. Hy gaan tot die ein­de van die jaar fo­kus op dié toer – sy nu­we ba­ba soos hy dit noem – waar hy ge­ho­re van Dur­ban tot in Doe­bai gaan ver­maak.
“I ho­pe to blow pe­op­le’s minds with t­his show. Ek sien my­self steeds as baie be­voor­reg en men­se sê al­tyd‘oh my word, ná 17 jaar gaan men­se nog­steeds na jou shows toe’. En dis vir my ’n groot ding. Om te kan sien hoe men­se hul han­de op hul knieë slaan van die lag, is ’n big de­al, want dit is my le­we.”
Oor 50-word sê Marc hy is ab­so­luut ge­reed daar­voor, want sy s­pi­rit sal sy look en out­look be­paal.
“Ek is ex­ci­ted oor wat voor­lê, maar ek is ook angs­tig, want daar’s so baie wat ek wil doen. En nou sal ek ook uit die club moet kom voor hul­le die lig­te af­sit, want as jy so oud is, lyk jy goed in die don­ker, maar so­dra daai lig­te aan­gaan, is dit ’n an­der sto­rie,” lag hy.
Vir hom is dit ook be­lang­rik om stil oom­blik­ke te hê – al bieg hy dat hy nie al­tyd ge­noeg daar­van het nie.
“Ek ge­bruik daar­die oom­blik­ke om te kyk of ek nog op die reg­te pad is. Ek is ’n ge­lo­wi­ge per­soon en ek het ’n ver­hou­ding met God, want ek glo ek kan nie al­leen stap nie. En my jour­ney is vir my iets per­soon­lik.”
Marc is een van daai men­se in wie se ge­sel­skap jy vir ure lank kan sit, maar soos al­le goeie din­ge, moet die ge­sels tot ’n ein­de kom. Hy krap heen en weer in sy dra­sak rond vir sy BMW se sleu­tels, wat hy uit­ein­de­lik in die bin­ne­sak van sy de­nim­baad­jie op­spoor. En soos die ou­to­ma­tie­se deu­re van die ge­bou ag­ter hom toe­maak, weet ek ons het nog lank nie die ein­de van Marc of sy ka­rak­ters ge­sien nie – am­per 50
of te not.
LINKS: Marc Lot­te­ring sê hy is die­self­de grapjas op die ver­hoog en saam met sy vrien­de.