Elkeen van ons moet sy eie weg vind na dit wat ons almal verenig, ongeag ras, geloof of geslag. En ja, om daardie weg te vind is nie net geestelik belangrik nie, dit is noodsaaklik. Soos ons ook al gesien het, is dit tog net die eerste stap om ons pad te vind. En as ons by daardie eerste stap stop, gee ek aan dat ons die lewensduur verloor.
Wat gee ons lewensmiddele werklik?
En so keer ons terug na betekenis. Wat gee werklik ons ​​lewens betekenis?
Of Jesus nou vir ons sondes gesterf het, daar is mense wat sterf weens gebrek aan brood. Of Moses nou 'n brandende bos gesien het, ons spesie gaan voort om die aarde te verneder. Of Muhammad die profeet was of Siddhartha Gautama die Boeddha, of ons waarheid in die Bybel of die Veda's, die Weg, die Humanistiese manifes of 'n ander leerstelling al dan nie is, bevestig ons weer dat geldigheid nie uit ons oortuigings kom nie. maar van hoe ons optree op daardie oortuigings.
Wat beteken dit? Dit beteken dat ons uiteenlopende geestelike paaie leidrade, belangrike en diepgaande leidrade kan wees, maar dit moet ophou om eindes te wees.
In die fliek Amadeus, die Italianers aan die hof sê vir Mozart dat Duits 'n te brutale taal is vir opera, wat net Italiaans sal doen. Dit is 'n goeie oomblik. Dit lag lekker. Vandag sal die meeste van ons glimlag (of lag as ons minder beleefd is) vir iemand wat sê dat die een of ander manier 'beter' of 'mooier' is as 'n ander taal.
Godsdiens: 'n Taal vir die hantering van die Heilige
Tog, soos ons gesien het, is godsdiens die mensdom se taal vir die hantering van die heilige. Ons het verstaan ​​dat op verskillende plekke, op verskillende tye, taal op verskillende maniere ontwikkel het. Nie regte maniere of verkeerde maniere nie, maar kultureel verskillende maniere.
Taal is belangrik. Sonder dit kan ons nie kommunikeer nie. Maar te dikwels vergeet ons dat die heilige tale ons godsdienste noem saamstem oor hoe ons moet optree: ons moet ons naaste liefhê, ons moet ons gemeenskaplike menslikheid respekteer, ons moet met ander doen soos ons ander sou doen. Tog borsel ons dit opsy. In plaas daarvan om te fokus op wat ons gevarieerde heilige tale ons vertel van hoe ons moet optree, fokus ons op die taaltaal. Met ander woorde, ons fokus nie op hoe om op te tree nie, maar oor hoe om te bid.
Trots en verwaandheid: My oortuigings is beter as u oortuigings
Met trots en groot arrogansie speel ons ons grond uit. We is die uitverkore volk. We word verkies. We volg die pad na verlossing. We weet daar is geen pad na redding nie. ons God sal ons beloon met ewige saligheid om Hom te dien. We moenie in god glo nie, en dit maak ons ​​slimmer, beter en beter.
Baie van ons, dalk selfs nou die meeste van ons, sal erken dat hierdie benadering tot godsdiens seergemaak is, en veel te dikwels dodelik. Tot vandag toe bly dit 'n fundamentele paradigma vir ons omgang met mekaar. Hoekom doen ons dit aan onsself?
Vandag, as ons lojaal is aan ons gemeenskap van 'regte geloof;' maak nie saak watter geloof oor die heiligdom wat die gemeenskap mag aanneem nie, ons word gedwing in groeperings wat byvoorbeeld fundamentaliste saamvoeg met diegene wat verstaan ​​dat wetenskap wetenskap is, wat homofobiese histerieke plaas saam met diegene wat nie net bereid is nie, maar gretig is om te omhels. alle volke van goeie wil.
Ek sal terugkeer na die fanatici wat Sadat van Egipte en Rabin van Israel vermoor het. Maak dit nie sin om die vredemakers saam en die fundamentaliste bymekaar te groepeer as wat dit beteken om te groepeer as Moslems Sadat en die fundamentalis wat hom geskiet het nie, of as Jood Rabin en die fundamentalis wat hom geskiet het?
Breek Ou Gewoontes: Fokus op hoe ons leef en wat ons doen
Die waarheid is dat ons gemaklik is waar ons is. 'N Gewoonte drie duisend jaar oud kan moeilik wees om te breek. Baie hard. Maar breek dit moet ons as ons vorentoe beweeg. So, hoe breek ons ​​hierdie meer as drie duisend jaar oue gewoonte om te aanvaar dat daar maar een "regte" geloof is?
1. Ons moet besluit wat vir ons werklik belangrik is. En dan die moeilike deel
2. Ons moet sien of ons glo in ooreenstemming is met hoe ons leef, wat ons doen, dag vir dag.
As dit nie die geval is nie, is die enigste keuse om in die ongemaklike wêreld van verandering in te beweeg. En van al die veranderinge wat moontlik is, is die veronderstelling dat die aannames die meeste ongemaklik is.
Verkeerde aannames van skeiding en haat moet verander word
Ons aannames is die basis waarop ons leef. Ons aannames is die grondslag waarop ons ons lewens bou. En hulle kan verkeerd wees. Die aarde is byvoorbeeld nie plat nie, en 'n mens kan inderdaad nie net daaromheen seil sonder om af te val nie, maar ook om hom wentel.
Een van ons mees fundamentele aannames is dat dit sin maak om onsself te verdeel op grond van "regte geloof". Maar as daardie aanname verkeerd is, en ek glo dit is, dan moet ons daad. ons moet verander. Dit sal moeite en tyd neem en dit sal moeilik wees. Maar is dit regtig moeiliker as om te leef soos ons nou is?
In 'n wêreld van gekonsentreerde rykdom en mag, 'n wêreld wat so maklik deur haat gemotiveer word, is dit reeds moeilik genoeg vir diegene wat betekenis in sosiale geregtigheid sal vind om te slaag. Ons moet nie addisionele padblokkades in ons pad plaas nie. Ons moet ons troosvlakke uitdaag, en ons moet saamkom, saam aanbid, leer om mekaar te verstaan.
En dit is moontlik? Ja.
Ek was 'n aantal jare die dirigent van 'n First United Methodist-koor, terwyl al die ...
Die God waarin ek glo, is miskien nie dieselfde God as waarin jy glo nie. En die persoon wat langs jou staan ​​...