Briewe uit Bagdad: Die aankomsBagdad (Foto: Koos Greeff, verskaf aan Maroela Media) Koos Greeff het ŉ tyd lank in Bagdad spandeer. Hy gaan oor die volgende paar weke sy avonture met Maroela-lesers deel. Lees sy eerste brief. -Red Liewe vriende Klim toe hier op Kaapstad op so ŉ goud-swart-vliegtuig en sommer met die wegtrek raak ŉ ou in Arabies vreeslik aan die pleit. Sit bietjie op Johannesburg en ek kyk maar moedverloor na die Oos-Rand se kant en groet die Afrikason. Dis weer die vreeslike gepleitery en toe vat ons die pad na Abu Dhabi waar ons teen 3-uur se kant die oggend land. Het heel goed gevlieg – die kos was net vreemd met sulke opgerolde broodjie-goed wat met speserye gevul is. Land toe met ŉ reuse sooibrand daar op Abu Dhabi. Probeer sodawater of iets koop om die vuur in my maag dood te gooi, maar skrik my skoon gesond toe ek hoor wat dit kos. Die lê-bankies daar op die lughawe is te kort vir my en so loop ek al in rondte soos ŉ pars-donkie totdat ek later ŉ verlate hoekie oplet. Trek my daar toe onder Steffie se kombersie en slaap salig tot die sekuriteitsmense my daar kom verwilder. Gaan soek toe iewers koffie en die een koppietjie met ŉ ou bruin toebroodjie berowe my van alle kontant wat ek op my het. Teen 10-uur se kant klim ons in ŉ stokou 737-Boeing en toe bid ek behoorlik saam. So bid-bid land ons net na 11-uur in Bagdad. Die lughawe is maar verwaarloos en herinner my aan die lughawe van Lusaka onder Kaunda toe ek in 1985 daar was. Dis met so ŉ moedelose kakie-kleur geverf en verder hang stof die hele hemel vol. En dis warm. Ek praat van Vioolsdrif warm hier in Februarie. Moes meer as twee ure in ŉ ry staan om deur paspoortbeheer te kom en toe my tassie loop soek. Voel maar alleen tussen al die Irakkies met niemand wat eintlik omgee of ywerig werk nie. Die werksywer is omtrent soos die ouens daar by die Zambië se kant van Sesheke-grenspos – julle weet mos. Toe ek uiteindelik moedeloos en verhonger daar uitstap, kom roep iemand in Afrikaans: “Hey, Koos, welkom in Bagdad.” Ek kon my oë nie glo nie! Daar staan drie gepantserde voertuie met ses woeste manne – almal Afrikaansprekendes. Die manne lyk soos monsters, soos ou Arnoldjie van Hollywood en boonop is hulle bewapen tot die tande toe maar almal glimlag van oor tot oor en ek voel tuis. Kyk, ek ken van soldate, maar so-iets het ek nog nie gesien nie. Almal het dieselfde uniform aan maar dis waar dit stop. Party dra bandanas om die kop of het sonbrille op, party het baarde of snorre, maar meestal is dit kortgeskeerde koppe en kaalgeskeerde gesigte. Gewoonlik is daar ŉ Suid Afrikaanse vlaggie iewers op sy mondering. Verder is dit koeëlvaste baadjies en staaldakke. Nou nie meer die soort waarin ek en jy teewater gekook het nie – dis nou Kevlar of so iets. Iewers teen die bo-been is ŉ soort mes vasgegespe en ŉ pistool wat ook uitloer en met ŉ outomatiese geweer in die hand. Almal het oorfoontjies in die ore met tweerigtingradio’s en selfone en goeters. Maar almal is vriendelik en laat voel my soos ŉ eregas. My gou daar beklee met ŉ koeëlvaste baadjie en staaldak en ŉ paar botteltjies water in my hand gestop anders was ek in elk geval dood van die dors. En dit is nie net van ry nie, want oral is padblokkades en beheerpunte en dan moet mens nog die paaie vermy waar daar pas ŉ bom-aanval was. Daar word met ouens op die radio gepraat in Afrikaans en daar word presiese roetes met aankomstye beplan en deurgegee. Toe is dit ŉ kort touwysmakery van wat ek moet doen as watter onheil ons tref en daar gaat ons. Bagdad (Foto: Koos Greeff, verskaf aan Maroela Media) Ek ry in die middelste voertuig – ŉ swart Chevy Urban met dik glas oral oor. Die deure se binnekos is uitgehaal en daar is dik klei-agtige panele vasgebout. En die karre het radio’s en kameras en allerlei elektroniese goeters in. Ek weet net dat die ouens kommunikasie het met almal en dat iemand iewers presies kan sien waar jy ry en hoe die besigheid daar lyk en raadgee. In Irak werk dit so: die Amerikaners was baas maar toe vat die Irakkies oor en die weermag en polisie weet nie mooi wie doen wat nie, so elke ou probeer baas speel. Dus het mens Amerikaanse beheerpunte en ook Irakese weermag- of polisiepunte. Ek praat nou van elke 5 km of so. En dan is dit honde wat snuffel en ouens met stokke met spieëltjies aan en ander ouens met elektroniese goeters wat kyk vir seine en luister vir bomme se getik. En die meeste van die ouens is nors en baie soek nie Amerikaners daar nie en die Amerikaners is jaloers op die privaat maatskappye, want volgens die soldate kry die civvies te groot salarisse. So niemand hou eintlik van die swart Chevvies nie. In gewone taal gaan dit so: “Moenie in Kerkstraat afry nie, want ou ‘Hangsnor’ is daar. Draai in Grensstraat in maar ry net tot by Noordweg want ‘Boepens’ staan verder aan.” En so vleg mens deur hierdie chaos en my kop draai behoorlik want ek voel ons ry in sirkels! Elke nou en dan moet ons uitklim en dan word ons “bevat” en “beloer” en deursnuffel en dan gaat ons weer. Die 20 km word ŉ behoorlike nagmerrie en vat amper twee ure en my maag vreet my binnegoed op van hongerte want ek het laas behoorlik op De Brug geëet! En die “Monsters” ry nie soos gewone mense nie. Hulle jop is om privaat kontrakteurs te vervoer en beskerm. “Civvies” is kroonwild in Irak want as die boewe een kan vang, kry hulle baie geld vir losprys. Dus jaag ons behoorlik en dit voel asof hulle “stamptjorre” speel. Die drie gepantserde goeters storm die strate af en vlieg om hoeke om skielik tot stilstand te kom by ŉ beheerpunt. Dan is dit weer wegvlieg en voortstorm tot by die volgende stopplek. Ek klou vir dood en sluk een botteltjie water na die ander want hierdie swart Chevvies is nou nie juis gebou vir Irak se hitte nie en die aircontjie kry geheel en al niks uitgerig nie. Toe praat iemand op die radio: “This is Charlie gate. You are free to enter. The area is secure.” Die strate is vol vullis en kaalvoet kinders en maer brakke loop rond, maar voor ons doem reuse betonmure op en staaldeure swaai oop en ons gaan Karada-basis binne. Ons is veilig en ons is tuis. Vertel volgende week verder. Mooi loop. Mis julle. *Koos Greeff het ŉ tyd lank in Bagdad spandeer. Hy gaan oor die volgende paar weke sy avontuur met Maroela-lesers deel. Lees alle Briewe uit Bagdad op Maroela Media.