Marion de Chastelain - Inligting - 2022
Marion Walsh is gebore in 1910. Haar pa het vir Standard Oil van New Jersey in Boekarest gewerk. Sy trou met Alfred Gardyne de Chastelain, 'n petroleumingenieur en verkoopsbestuurder by Unirea de Petrol Company in Roemenië.
By die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog keer sy terug na New York City in November 1940. Kort daarna kry sy werk saam met William Stephenson, die hoof van British Security Coordination (BSC) as 'n sekretaris. Kort daarna is sy aangestel as koerier/vertaler vir die BSC -agent, Elizabeth Park. 'Sy was die tipe wat verlief geraak het op spioenasie. ... nie vreeslik mooi nie, maar sy ... beslis 'n beroep op die mannetjies. "
In November 1941 het die Japannese spesiale gesant Suburu Kurusu in die Verenigde State aangekom. Een van die BSC -agente kon sy gesprekke opneem. Op 27 November 1941 stuur William Stephenson 'n telegram aan die Britse regering: "Japannese onderhandelinge af. Verwag aksie binne twee weke."
Die aanval op Pearl Harbor het plaasgevind op 7 Desember 1941. Marion de Chastelain was een van diegene wat hierdie gesprekke oorgeskryf het. Sy onthou later: "As hulle baie dopgehou het, is dit moeilik om te sien hoe hulle dit gemis het. My opinie is dat hulle dit wel geweet het, en ongelukkig het die arme admiraal en generaal in Pearl Harbor die skuld gekry."
Marion verhuis na Londen in November 1943: "Ek het vir afdeling 5 van MI6 gewerk. Dit is teen-intelligensie, en ons was in die kantoor van die Charity Commissioner se kantoor ... in Ryderstraat, net langs St. Jamesstraat." Sy het saam met Hugh Trevor-Roper en Kim Philby gewerk: "Trevor-Roper en Philby was bo op my solder bo my kop ... Hugh Trevor-Roper is 'n bietjie man met 'n groot ego."
Marion de Chastelain het William Stephenson en sy vrou gereeld gesien toe hulle na Bermuda verhuis het. 'Mary gee nie om vir Bermuda nie ... Sy was lief vir New York en sy het baie vriende gehad. . Jy weet, gaan na groot partytjies. " Sy maak beswaar teen 'n artikel in 'n tydskrif deur David A. Stafford wat daarop dui dat Stephenson teen hierdie tyd senieloos was: "Hy was glad nie daaruit nie. Die indruk kan natuurlik te wyte wees aan sy spraakprobleem (na sy beroerte). Soms was dit uiters goed. En ander kere was dit nie ... wat die indruk sou gee dat hy nie heeltemal daarmee saam was nie. Jy moes luister na wat hy gesê het, nie na die manier waarop hy dit gesê het nie. "
Marion de Chastelain is in 2000 oorlede.
Ek het mnr W.S. Stephenson aan die stuur van my organisasie in die VSA en Mexiko. Soos ek aan u verduidelik het, het hy 'n goeie kontak met 'n amptenaar wat die president daagliks besoek. Ek glo dat dit vir die buitelandse kantoor in die toekoms van groot waarde kan wees, buiten en buite die aangeleenthede waarop die amptenaar hulp aan Stephenson sal verleen. Stephenson vertrek hierdie week. Amptelik gaan hy as die hoof paspoortbeheerbeampte vir die VSA. Ek voel dat hy kontak met die ambassadeur moet hê, en ek wil graag hê dat hy 'n persoonlike brief van Cadogan moet hê dat dit soms wenslik kan wees dat die ambassadeur persoonlik met mnr. Stephenson kontak het.
​ DELORME, MARION (c. 1613–1650), Franse hofmeester, was die dogter van Jean de Lou, sieur de l'Orme, president van die skatkismeesters van Frankryk in Champagne, en van Marie Chastelain. Sy is gebore op haar pa se kasteel naby Champaubert. Sy is ingelui in die filosofie van plesier deur die epikureur en ateïs Jacques Vallée, sieur Desbarreaux, en het hom spoedig na Cinq Mars verlaat, op die hoogtepunt van sy gewildheid, en daarin geslaag om in die geheim met hom te trou. Sedertdien het die salon van Marion Delorme een van die briljantste sentrums van die elegante Paryse samelewing geword. Na die teregstelling van Cinq Mars word gesê dat sy onder haar geliefdes Charles de St Evremond (1610–1703) die verstand en die kleinman, Buckingham (Villiers), die groot Condé en selfs kardinaal Richelieu, onder die nommer gehad het. Onder die Fronde het haar salon 'n ontmoetingsplek geword vir die ontevrede, en Mazarin het na bewering gestuur om haar te arresteer. Haar laaste jare is versier met aansienlike legendes (vgl. Merecourt, Confessions de Marie Delorme, Parys, 1856). Dit blyk vasgestel dat sy in 1650 oorlede is. Maar sy het geglo dat sy tot 1706 of selfs 1741 geleef het, nadat sy die wonderlikste avonture beleef het, waaronder die huwelik met 'n Engelse heer en 'n ouderdom wat in Parys in armoede was. Haar naam is gewild onder verskeie skrywers, veral deur Alfred de Vigny in sy roman Cinq Mars, deur Victor Hugo in die drama Marion Delorme, en deur G. Bottesini in 'n opera met dieselfde titel.
Op 16 April 1886 het 'n trein in St. Augustine aangekom. Mense van oral in die omgewing het opgedaag om hierdie trein te ontmoet en 'n blik te kry op diegene wat dit van so 'n groot afstand af vervoer het. Op die oggend was die nuutste mense wat in Sint Augustinus aangekom het, 'n groep Apaches wat as gevangenes in Arizona geneem is en vervoer is vir bewaring in die ou Fort Marion, vandag die Castillo de San Marcos. Toe hulle die oggend vroeg uit die trein stap, lyk hierdie mense nie soos die trotse, vreeslose mans en vroue wat ontduik, baklei en teen die Amerikaanse weermag geworstel het nie. Toeskouers het ongetwyfeld verwag om op daardie April -dag 'n skouspel te sien van magtige krygers wat aan boord gaan. Wat hulle in plaas daarvan gesien het, was 'n groep vermoeide, vermoeide, swak geklede mense wat heeltemal uitgeput was deur hul lang jare van baklei en swaarkry. By hul aankoms het 'n verslaggewer van die Florida Times-Union die toneel beskryf toe die Apache-gevangenes uit die trein kom. 'Eers kom die manne, elkeen met skouers en kop toegedraai in 'n kombers en almal marsjeer met uitdrukkinglose gesigte en statige gang, dan kom die jong bokke met minder waardigheid en minder komberse, sowel as minder klere van enige aard, wat dan een vir een saamloop , het die jong vroue, meisies en kinders gekom. Maar toe hulle in St Augustine aankom, moes hulle swig voor hul nuwe identiteit as gevangenes van die Amerikaanse weermag.
Gevange gehou in Sint Augustinus
Die gevangenes wat na Fort Marion gebring is, het geveg met die groot oorlogshoofde Chihuahua, Naiche en Geronimo. Hulle het jare lank gesukkel teen die pogings van die Amerikaanse weermag en was verset teen planne om hulle op voorbehoud te plaas. Maar na jare van swaarkry en gesukkel het hierdie mense en hul hoofde een vir een begin oorgee. Die regering van die Verenigde State, uit vrees dat hierdie Apaches in die weste sou teruggaan op die oorlogspad, het besluit om hulle op 'n oostelike, afgeleë plek in die tronk te sit. Generaal Sherman en president Grover Cleveland besluit oor die ou Castillo in St. Augustine, Florida. Meer as 500 Apache sou uiteindelik die binnekant van hierdie mure sien.
Lewensomstandighede by Fort Marion
Kolonel Langdon was die hoof van die fort en sy gevangenes. Hy was verantwoordelik vir hul fisiese welstand. Langdon het hierdie taak aangepak en die gevangenes se mediese sorg, voedseluitdeling en klere gereël. Die grootte en uitleg van die fort het slegs ongeveer 150 mense huis gegee, maar die weermag het al 502 Apaches as gevangenes binne sy mure geplaas. Dit het hulle gedwing om in baie druk toestande in die kamers te woon, maar die meeste het in 130 kegelvormige Sibley-tente bo-op die fort gewoon. Die paar wat in die kamers was, het op klam mortelvloere geslaap, wat hulle nie gehelp het om gesond te bly nie. Die meerderheid, wat in tente woon, kon baie vars lug kry.
Hul daaglikse dieet was vol weierrantsoene, bestaande uit een pond beesvleis per dag vir volwassenes en die helfte van die daaglikse rys, raap, hominy, suiker, koffie en boontjies daagliks, en een keer per week het hulle klein hoeveelhede aartappels en uie ontvang . Hulle sou geen vis of vark eet nie, en die rantsoene wat hulle gekry het, het 'n groot impak op hul gesondheid gehad. Die Apache -vroue het alles gekook wat hulle geëet het, behalwe die brood wat in die St. Francis Barracks gebak is.
Lewe en dood by die fort
Die toestande by Fort Marion was oorvol, en daar was voortdurend kommer oor siekte. Dr DeWitt Webb, 'n weermagarts, het die taak gehad om toesig te hou oor die gevangenis. Hy sou elke oggend die fort besoek, na die siekes kyk, die lewensomstandighede evalueer en aanbevelings doen om 'n gesonde leefomgewing te bevorder. Hy het alles in sy vermoë gedoen om hulle van enige siekte te genees en om meer siektes te voorkom, maar hy kon nie genoeg doen nie. Hy het die volgende sterftes aangemeld: 1 man, 7 vroue en 16 kinders 4 van disenterie (1 man en 3 kinders) 6 kinders van akute brongitis 3 vroue van marasmus (vermorsing van siekte) 2 vroue van ouderdom 1 kind van epilepsie 2 kinders van tetanus neanatorum 2 vroue en 4 kinders van tuberkulose. Almal is iewers op North Beach (moderne Vilano) begrawe. Daar is ook twaalf kinders op Fort Marion gebore, waaronder die dogter van Ih-Tedda en Geronimo. Die weermag het haar Marion genoem, maar sy het later haar naam verander na Lenna.
Om 'n paar bekommernisse oor druk toestande te verlig, kon die gevangenes die Castillo verlaat, vrylik op die terrein van die fort beweeg en selfs na die stad gaan. Maar die gevangenes het weinig te doen, behalwe om na basiese behoeftes soos voedselvoorbereiding en omgee vir hul kinders om te sien. Hulle het kaartspeletjies gespeel, soos monte, koonkan en amp alte, boogskiet en hoepels gerol. 'N Spel slegs vir mans, genaamd masca, is in die graaf gespeel. Die vroue het geld verdien deur wilgmandjies te weef, moccasins te maak en speelgoedmodelle van hul unieke kunsvlyt te bou. Almal was te koop aan die toeriste wat hulle in St. Augustine besoek het. Kolonel Langdon het opgemerk dat daar baie ledigheid was onder die gevangenes by die fort. In die hoop om dit te verander, het hy 'n program geïmplementeer wat daarop gemik was om die gevangenes te assimileer.
Onderwys en assimilasie
Kolonel Langdon het die hulp van 'n paar plaaslike vroue gewerf om 'n paar jongmense en tieners te onderrig: juffrou Mather, mev Horace Caruthers en mej Clark. Hulle het elke weeksdag na die fort gekom en klasse gehou in die ou coquina -kamers. Die klasse het gefokus op hoe om die Engelse taal te lees, skryf en praat. Hulle het ook onderrig gegee oor rekenkunde, wetenskap en sosiale studies. Die jonger kinders, 12 jaar en jonger, het by die plaaslike munisipaliteit lesse in die stad bygewoon en is onderrig deur die susters van St Joseph, waaronder moeder Alypius, suster Jane Francis en suster Mary Albert. Hulle het die kinders onderrig gegee in wiskunde, Engels en die sosiale aspekte van die Amerikaanse lewenswyse. Kolonel Langdon het die superintendent van die Carlisle -skool genooi om die St. -reservaat koshuis.
Pratt besoek Fort Marion
Die superintendent van die Carlisle Indian Industrial School was kaptein Richard Henry Pratt. Pratt was 10 jaar tevore die tronkbewaarder van die Plains Indiane in Fort Marion, en tydens sy ampstermyn het hy ook probeer om die gevangenes te assimileer. Nadat hy Florida verlaat het, het hy die Carlisle School geopen om inheemse Amerikaanse jeug op te voed. Pratt besoek Sint Augustinus in 1886 om die Apache -studente by die fort te beoordeel, en hy kies 103 kinders om sy instelling by te woon. Daardie kinders klim op treine en word na Pennsylvania gebring, waar hulle in uniforms aangetrek is, Christelike name gekry het en geleer het hoe om in die hoofstroom, blanke samelewing te integreer.
Florida na Oklahoma
Die Apache -gevangenes was net meer as een jaar in die fort opgesluit. Na 'n jaar is die groep na Alabama verskuif en later na Fort Sill in Oklahoma. Tydens hul gevangenskap in Florida het een van die gevangenes 'n kerf op die mure van die fort gelaat. 'N Trotse Apache Fire Dancer is sorgvuldig ingegraveer in die coquina -klip. Die snywerk is nog steeds sigbaar vir die moderne kyker, en dit bly vandag 'n fisiese herinnering aan 27 jaar aanhouding.
De Chastelain komencis sian militistarkarieron kiel Militia malpubliko en la Regimentaj Pipoj kaj Drums of The Calgary Highlanders (Tamburoj de La Kalgariaj Altlandanoj) en kiuj li deĵoris de januaro septis septembro 1956. Li estis rekrutita en la Royal Military College Kanado) in September 1956 vir 'n BA-graad in die geskiedenis van prinses Patricia se Kanadese Ligte Infanterie (PPCLI), wat u in 'n ander aard kan gebruik. Elfarante regimentan imposton en Kanado, Germanio, kaj Kipro, de Chastelain poste sekvis la Britan Armeon laborantarakademio en Camberley en 1966 kaj estis komandanta oficiro de la Dua-bataliona PPCLI de 1970 ĝis 1972. Dum la somero de 1973, kiel subkolonelo, li kom Army Cadet Summer Training Center.
Kiel kolonelo, comandis CFB Montrealon por dujara periodo finiĝanta kun for 1976-data Somerolimpikoj en tiu grandurbo. Ons kan ook die Vicpolicestro de Kunlaborantaro de la Unuiĝintaj Nacioj-Forto en Kipro (UNFICWP) aan die kant van die kontantkantoor toewys. Kiel generalbrigadisto, li sinsekve estis Komandanto de la Reĝa Armea Kolegio de Kanado, Komandanto de 4 kanadaj Mechanized Brigade Group en Lahr, Germanio, direktor General Land Doctrine kaj Operations en Nacia Defendo-sideefsidejo en Otavo.
Kiel generalmajoro, de Chastelain estis vickomandanto de la Kanada Armeo (tiam nomita Mobile Command) kaj Komandanto de la Mobile Komando-Dividado, en ons kan ook 1985 in Exercise RV '85. Kiel generalleŭtenanto, li estis asistanto Adjunkminister van Personeel,  kaj tiam Onderhoof van die Verdedigingspersoneel (Vic-ĉefo de la Armestabo). In 1989 was die hoof van die verdedigingspersoneel (Ĉefo de la Armestabo) verantwoordelik. In 1993 het die ambassadeur in die Verenigde State (Ambasadoro al Usono) die ambassadeur in die Verenigde State geword. In 1994 word 'n herlewing van die gewone mag deur poste vir admiralo Anderson, en die herdenking van 1995, gemaak.
Sedert November 1995 is de Chastelain betrokke by die vredesproses in Noord -Ierland en van 1997 tot 2011 was hy voorsitter van die Independent International Commission on Decommissioning, wat verantwoordelik was vir die versekering van die ontmanteling van wapens deur paramilitêre groepe in Noord -Ierland. Hy het 'n impak gehad op die manier waarop Brittanje die IRA beskou het sedert die ontmanteling begin het. As deel van die Goeie Vrydag -ooreenkoms is 'n onafhanklike neutrale beoordelaar gekies om te kyk na die ontwapening van Republikeinse en Loyalistiese paramilitêre wapens in Noord -Ierland.
Hy is 'n lid van die Raad van Direkteure van die Forum of Federations, die wêreldwye netwerk oor federalisme.  Hy is ook 'n senior adviseur van die Universiteit van Windsor se Jerusalem Old City Initiative.
In 1985 word de Chastelain aangestel as bevelvoerder in die orde van militêre verdienste en in 1991 as bevelvoerder in die orde van St John in 1993, ontvang hy die lofprysingsmedalje van verdienste en eer van Griekeland en word hy aangestel as beampte in die Orde van Kanada in 1995, en#915 ] is hy in 1999 aangestel as Kommandant van die Legioen van Verdienste (VSA), hy is 'n Eergenoot en in 2014 word hy bevorder tot metgesel van die Orde van Kanada. Δ ] Archie Cairns het 'n jig vir doedelsak in sy eer in 1992 saamgestel. Ε ]
Hy het 'n eredoktor in militêre wetenskap aan die Royal Military College of Canada, 'n eredoktor in die regte (konflikoplossing) van die Royal Roads University in British Columbia, 'n eredoktor in die onderwys aan die Nipissing University, 'n eredoktor in die regte graad aan die Carleton Universiteit, 'n eredoktor in die regte aan die Queen's University, Kingston, 'n eredoktor in die burgerlike reg aan die Saint Mary's University, Halifax, 'n eredoktor in die regte aan die Brock Universiteit, 'n eredoktor in die regte aan die Concordia Universiteit , 'n eredoktor in die regte aan die Mount Allison Universiteit en 'n Doctorate Honoris Causa van die Universiteit van Edinburgh. Hy is ook 'n ere -genoot van Lady Margaret Hall, Oxford. De Chastelain was 'n ontvanger van die Vimy -toekenning in 1992. Ζ ]
Verlede maand het sekswerkers -aktiviste die saak van Patricia Adler bespreek, 'n sosioloog wat belaglike hoer -stereotipes bevorder het in haar lesse oor "deviancy " vir twintig jaar, maar sy het natuurlik nooit die moeite gedoen om werklike sekswerkers of selfs mede -akademici te raadpleeg wat het ons eintlik bestudeer, en eerder die studente toegelaat om dinge eenvoudig op te maak onder haar (byna heeltemal onkundige) leiding. kunstenaars, moraliste, heersers en byna almal het prostitute meer as fiktiewe karakters beskou as regte mense. Soos ek geskryf het in "Projection ", hoere "is geneig om ontmenslik te word in simbole vir ander mense se sielkundige behoeftes en probleme en mense projekteer hul eie konsepte op ons en stel ons voor as die eksterne voorstellings van die konsepte. " Die internet is die vyand van so 'n projeksie, omdat dit ons toelaat om vir uself te praat eerder as om ander toe te laat om die regte te ontneem, en omdat dit toelaat dat werklike inligting oor 'n persoon wyd versprei word, en sodoende die fiksie ontwrig. 160 In die moderne tyd is mites en ander verhale oor hoere dus beperk tot diegene wat vertel word van fiktiewe karakters (insluitend dié wat deur regte mense gespeel word en#160 in seksuele handel en#8221 padvertonings), en dié wat ons oor onsself vertel (en suksesvol kan wees begrawe die waarheid oor). Maar dit is nie altyd maklik om die feit van die fiksie te skei as ons die lewens van hofdienaars bespreek wat voor die inligtingsouderdom geleef het nie, en in sommige gevalle is dit prakties onmoontlik.
Voorbeeld: Marion Delorme, 'n Franse hofmeester van die 17de eeu. 'N Paar feite oor haar is bekend en word nie algemeen betwis nie: sy is gebore op 3 Oktober 1613, die dogter van Jean de Lou, sieur de l 'Orme en sy vrou Marie Chastelain. Sy was ryk, mooi, goed opgevoed en het min belangstelling in konvensionele huwelike gehad, en haar tweede bekende minnaar was Henri Coiffier de Ruz é, Marquis de Cinq-Mars, wat 'n gunsteling (en moontlik liefhebber) van koning Louis was XIII het sy by hom gebly tot sy dood in 1642. In haar twintigerjare het sy die gasvrou geword van 'n salon wat na 1648 'n ontmoetingsplek geword het vir die vyande van die magtige kardinaal Mazarin, en toe hy mans stuur om haar te arresteer op Julie Op 2 Junie 1650 het hulle teruggekeer dat sy op 30 Junie skielik oorlede is aan 'n oordosis antimoon wat sy geneem het om 'n aborsie te veroorsaak. die lewe is spekulasie, wat wissel van die hoogs waarskynlik tot die hoogs twyfelagtige tot die absurde.
Alhoewel sy eers 'n hofdienaar begin werk het nadat sy die salon begin huisves het, is dit onseker hoe vinnig eersgenoemde gevolg het dat sy in die geheim getroud was met Cinq-Mars, maar dit was vermoedelik in beide belang om nie te onthul nie Dit is vermy om inmenging met hul ander vennote te voorkom. Majesteit. Maar Richelieu het Cinq-Mars in plaas daarvan heeltemal verkeerd beoordeel, het die jongman aan die koning van die kardinaal se verraad gesê, aangedring dat hy tereggestel moes word en probeer om 'n edele rebellie teen Richelieu te organiseer. Helaas, hy is gevang deur spioene van Richelieu en in 1642 tereggestel. 48, diegene wat gekant was teen Richelieu se opvolger, kardinaal Mazarin, het by haar salon byeengekom. dood, dat die uitgebreide begrafnis wat daarop volg, 'n skyn was, en dat Marion na Engeland gevlug het, met 'n heer getrou het en tot 1706 geleef het.
Nie een van die bespiegelinge toets die grense van geloofwaardigheid nie, maar dit is slegs die begin wat ander berigte beweer dat sy later allerhande avonture beleef het, uiteindelik teruggekeer het na Parys en in 1741 in armoede gesterf het, wat haar 127 sou gemaak het! En in sy Illuminati, vertel die skrywer G érard de Nerval 'n legende dat sy esoteriese middele gebruik het om veroudering te vertraag, eintlik 150 by haar dood was en reeds by die magskringe betrokke was toe koning Henry IV in 1610 sterf. Verder het sy betrokkenheid by hofintrige op 'n tydstip, later vind generasies boeiend, verseker dat talle fiktiewe weergawes van haar lewe veral Victor Hugo die drama geskryf hetMarion Delorme (1831) wat later in opera aangepas is deur both Giovanni Bottesini (1862) en Amilcare Ponchielli (1885). Daar is ook voorgestel dat die boosaardige Milady de Winter van Die Drie Musketiers is losweg gebaseer op Marion, wat as waar nogal ironies sou wees, aangesien Milady die agent van die fiktiewe Richelieu was en Marion die (uiteindelike) vyand van die werklike.
Oor die algemeen is die lewens van beroemde mense wat meer onlangs geleef het, vir ons duideliker as diegene wat baie lank gelede geleef het, en hoe meer afgeleë die era, hoe meer waarskynlik word die biografiese besonderhede vermeng met legendes en mites. Maar wanneer die onderwerp is 'n hoer, die waarheid is nie net moeiliker om te vind nie (as gevolg van versinsels deur die dame, haar kliënte, haar vyande en haar kliënte en#8217 vyande), maar ook moeiliker om uit die mitiese landskap te haal waaraan so baie mense verkies om ons te beperk.
Die Castillo de San Marcos, aan die oewer van St. Augustine's Matanzasbaai, is 'n unieke vesting in bastion-styl wat sedert 1672 as 'n militêre pos dien het. Gebou uit 'n inheemse en semi-seldsame klip wat bestaan ​​uit doppe skulpvis (genoem coquina), staan ​​die Castillo vandag as die enigste 17de-eeuse militêre struktuur in die land, dit is ook die oudste metselwerk in die VSA. Alhoewel dit deur verskillende kulture beset is, spesifiek die Spaanse, Britse en die VSA, is die Castillo in al die jare van sy operasie nog nooit verower nie. Baie glo dat sy sagte en poreuse klipmure bygedra het tot hierdie langdurige vesting. Anders as ander klippe, coquina het 'n saampersbare aard, wat die ontploffings van projektielkanonne absorbeer eerder as om dit te buig, maar ammunisie steek vas in die fortmure eerder as om in stukke te ontplof. Die ander belangrike kenmerk is die ster-vormige ontwerp wat na die 'bastion-stelsel', 'n Italiaanse militêre ontwerp uit die 15de eeu, gebou is om die veranderende tegnologieë van die nuwe wêreldoorlog te weerstaan.
LET WEL: Bykomende rekords wat van toepassing is op Pella, word ook op die Marion County- en Iowa -bladsye gevind.
Pella geboorte rekords
Pella begraafplaas rekords
State Census Marion Co 1847 Amerikaanse webwebargief
Pella -geskiedenis en genealogie
Pella immigrasie rekords
Voëlvlugkaart van Pella, Marion County, Iowa, 1869 Library of Congress
Sanborn Fire Insurance Map uit Pella, Marion County, Iowa, Desember 1883 Library of Congress
Sanborn Fire Insurance Map uit Pella, Marion County, Iowa, Januarie 1906 Library of Congress
Sanborn Fire Insurance Map uit Pella, Marion County, Iowa, Junie 1888 Library of Congress
Sanborn Fire Insurance Map uit Pella, Marion County, Iowa, November 1895 Library of Congress
Sanborn Fire Insurance Map uit Pella, Marion County, Iowa, Oktober 1911 Library of Congress
Pella Militêre rekords
Pella Koerante en doodsberigte
Pella Advertiser 1896-1897, 1901 Koerantargief by FindMyPast
Pella Blade 1869-1871, 1875-1876, 1881, 1886-1887, 1892-1893 Koerantargief by FindMyPast
Pella Chronicle 1901-1966, 1973-1977 Koerantargief by FindMyPast
Pella Chronicle-Advertiser 1966-1973 Koerantargief by FindMyPast
Pella Herald 1891-1895, 1901 Koerantargief by FindMyPast
Pella Press 1893, 1927-1932 Koerantargief by FindMyPast
Pella Republikein 1890-1891 Pella Public Library
Pella twee keer per week pers 1931 Pella Public Library
Pella Visitor 1880-1883 Koerantargief by FindMyPast
Pella Weekly Herald 1891-1894 Koerantargief by FindMyPast
Pella's Weekblad Pella Openbare Biblioteek
Die Pella Banner 1904-1905 Pella Public Library
Die Pella Blade 1865 Pella Public Library
Die Pella Gazette 1855 Pella Public Library
Die Pella Weekly Gazette 1857-1859 Pella Public Library
Weeklikse Pella Blade 1873, 1877-1883, 1901 Pella Public Library
Vanlyn koerante vir Pella
Kroniek. (Pella, Iowa) 1988-Huidige
Koperkop. (Pella, Iowa) 1866-1868
Pella Press en Shopper. (Pella, Iowa) 1938-1939
Pella semi-weeklikse lem. (Pella, Iowa) 1869-1870's
Pella se Niewsblad. (Pella, Marion County, Iowa) 1899-1901
Pella's Weekblad. (Pella, Iowa) 1860-1942
Saterdag Adverteerder. (Pella, Iowa) 1896-1898
Weeklikse Pella Blade. (Pella, Iowa) 1870-1880's
Haar laaste jare is versier met aansienlike legendes (vgl. Merecourt, Confessions de Marie Delorme, Parys, 1856). Dit blyk vas te stel dat sy in 1650 oorlede is. Maar sy het geglo dat sy tot 1706 of selfs 1741 geleef het nadat sy die wonderlikste avonture beleef het, waaronder die huwelik met 'n Engelse heer en 'n ouderdom wat in Parys in armoede was. Haar naam is gewild onder verskeie skrywers, veral deur Alfred de Vigny in sy roman Cinq Mars, deur Victor Hugo in die drama Marion Delorme, en deur Amilcare Ponchielli en Giovanni Bottesini in twee operas met dieselfde titel.