Geen tyd vir stilsit vir onblusbare rissiepit Rika SennettRika Sennett. (Foto: Mizanne Hattingh/Maroela Media) In ŉ kleurryke kuiervertrek, gevul met ŉ leeftyd se versamelgoed en herinneringe, sit Rika Sennett en hou haar tuin en dit wat dit huisves stip dop. Toneeltrofeë wat sy en haar man, James Borthwick, deur die jare ingewin het, foto’s van geliefdes, handgemaakte kaartjies, eksotiese boeke en beeldjies wat vanuit die uithoeke van die wêreld kom, vul die vertrek wat oor haar reuse- groen tuin uitkyk. Dis moeilik om nie aan die stories te dink wat elkeen van dié voorwerpe verteenwoordig nie. Rika erken self, daarsonder sou sy haar lewe nie kon voorstel nie. “Dis seker clutter,” sê sy. “Maar elke ding vertel ŉ storie. En, weet jy, as my geheue begin faal, dan het ek hierdie herinneringe nodig.” Rika het onlangs in 30 episodes van die kykNET-telenovelle, Diepe waters, gespeel en is tans in die treffersepie, Binnelanders, te sien. Dit was ŉ uitdaging om weer haar sepieskoene aan te trek, erken sy. Vir sepie-akteurs het sy ŉ onbeskryflike verwondering en respek. (Foto: Mizanne Hattingh/Maroela Media) “Ek moes die speelspiere weer lekker soepel kry om by hulle by te hou,” vertel Rika, wat hierdie jaar haar 71ste verjaarsdag gevier het. Dit is natuurlik ook nie die eerste keer wat sy saam met Hans Strydom, wat die ikoniese dr. At Koster vertolk, werk nie. Reg aan die begin van televisie in Suid-Afrika, onthou sy, het sy en Hans saamgewerk aan die rolprent, Saak van skeiding, met Fred Nel as regisseur. Sy herroep die ervaring so amper asof dit gister gebeur het – in dié fliek het sy ŉ kabaretdanseres vertolk wie se man, gespeel deur Hans, agterdogtig oor haar doen en late word. Haar eerste reeks, Keertyd, geskryf deur Jan Scholtz, staan ook vir haar as ŉ heerlike hoogtepunt van haar loopbaan uit. Twee joernaliste van opponerende koerante wat terselfdertyd verhoudings van vyandigheid en romanse smee. “Maar hulle het al daardie goed uitgevee,” vertel sy. “Dit was so ŉ goeie reeks.” Jare gelede het die SAUK talle rolprente en reekse uitgevee om plek op die film vir nuwe projekte te maak. Ongelukkig het Keertyd, nes talle ander vroeë produksies, in die proses in die slag gebly. Op ‘n skip tydens die verfilming van ‘Agter elke man’ met Frans Marx agter die kamera. (Foto: verskaf) Sy onthou met een van die vroeë produksies hoe hulle Israel toe gevlieg het en met ŉ skip verby die Seychelles en Mauritius tot by die Durban-hawe gevaar het. Kleur, interessantheid en kwaliteit is maar van die eienskappe wat dié eksotiese skiettydperke en -plekke aan produksies toegevoeg het, vertel Rika. Sy het ŉ skatkis vol kleurvolle staaltjies, veral oor haar dae as ballerina in die trefferreeks, Agter elke man. “Frans Marx het dit so mooi ingekleur. Ons het by die staatsteater teen al hierdie verskillende agtergronde geskiet.” Tyd is ŉ kommoditeit wat van vorm verander het sedert die aanvang van Rika se loopbaan in die laat 1970’s. Aan Snip en Rissiepit, die immergewilde Afrikaanse rolprent waaraan Rika haar bekendheid tot vandag toe kan toeskryf, het hulle drie maande geskiet. Daarom is sy effe ontnugterd wanneer sy gesels oor die drie vollengte storiefilms waaraan sy in Februarie alleen gewerk het. Van dié skiettydperke het maar sewe dae tot voltooiing geduur. In ŉ mate word dit reggekry, vertel sy, maar sy wonder oor die produksiewaarde wat vanuit ŉ verfilmingstydperk van ŉ week geput kan word. “Jy moet vinnig en ekonomies werk. Die spoed waarteen tegnici en spelers moet werk, laat my wonder of dit volhoubaar is.” Rika het die afgelope ruk in talle reekse, Silwerskerm-rolprente en kykNET-storiefilms gespeel. Weens die wispelturige aard van hul werk kon Rika en haar man, James, nooit ŉ stewige neseier opbou nie. “Ons gaan werk tot die dag wat ons sterf.” Rika Sennett en Rod Alexander tydens die verfilming van ‘Snip en Rissiepit’ in 1973. (Foto: verskaf) Sy skroom egter nie weg nie, die huppel in haar stap dui op ŉ lewenslustigheid wat nie sommer sal verdwyn nie. Daarmee saam het sy en haar man nie enige skuld nie, en die Northcliff-woning met die reuse- groen tuin is ten volle afbetaal. Gesprekke dwaal maklik na dié indrukwekkende tuin waaroor sy in die oggende sit en tuur terwyl sy koffie drink. Dié tuin het deur die jare ook die tuiste van talle soorte voëltjies geword. “Dis ŉ woeste tuin. Ek hou daarvan om dit so ŉ bietjie te beheer, maar ek laat die plante hul eie ding doen, die meeste van die tyd.” “Maar dis groen en rustig – ek bly in ŉ suurstoftent.” Rika en James het ŉ paar jaar gelede saam met die Andrew Lloyd Webber-geselskap na die uithoeke van die wêreld getoer om produksies soos The Sound of Music en Phantom of the Opera op die verhoog te sit. Om die wêreld te sien, is beslis iets wat Rika nog altyd wou doen, erken sy, maar haar werk het dit nooit ten volle toegelaat nie. In dié toergeselskap kon sy en James nie net hul jeuk om te reis blus nie, maar hulle kon op verhoë oor die wêreld heen optree. Tydens een van die toere, het Rika die geleentheid gehad om saam met een van haar dogters op ŉ skip in Ha Long Bay, in Viëtnam, waar haar dogter skool gegee het, te kuier. “Ek het nog nooit so iets in my lewe gesien nie,” vertel sy, terwyl sy ook ŉ aanbeveling maak om dié baai met die rustige inwoners te besoek. Om te sien hoe jongmense die bedryf betree, is vir Rika wonderlik. Dis egter moeilik om na hulle te kyk sonder om aan haar eie eerste paar rolprente te dink. Wena Naudé, ŉ hoeksteen van die Afrikaanse rolprent- en teaterbedryf, was een van Rika se ligbakens wat sy noukeurig gevolg het. Wena, ŉ toneelkuns-ikoon wat volksbesit geword het in haar eie loopbaan, staan steeds vir Rika as ŉ mentor uit. Dié twee aktrises het ouma en kleindogter in Snip en Rissiepit gespeel, en het daarna ŉ paar keer die skerm gedeel. “ŉ Baie lekker, eerlike en natuurlike speler – ideaal vir rolprente, natuurlik,” onthou en beskryf sy Wena. Rika saam met Wena Naudé tydens die verfilming van ‘Agter elke man’. (Foto: verskaf) “Sy het my gelei en haarself ontferm oor my. Sy was ŉ vrygewige aktrise – sy het my met ŉ openheid ontvang en deur haar voorbeeld het ek besef op watter vlak ek gelê het.” Rika onthou dat sy met daardie eerste rolprent pas haar boeke toegemaak het – boeke wat gefokus het op teaterwerk. Rolprente, verduidelik sy, is baie meer intiem, iets wat Wena met die intrapslag geïllustreer het. “Vir haar sê ek dankie. Ek hoop dat ek dit wat sy vir my was, ook vir ander kan wees.”