Geskryf deur Reto Knutti en Sebastian Sippel
Weernavorsers in Utah het in Oktober 2019 die laagste temperatuur gemeet wat ooit in die maand Oktober in die VSA (Alaska uitgesluit) aangeteken is: -37.1 ° C (-34.78 ° F). Die vorige rekord met 'n lae temperatuur vir Oktober was -35 ° C (-31 ° F), en mense wonder wat met klimaatsverandering gebeur het.
Tot nou toe het klimaatsnavorsers gesê dat klimaat nie dieselfde is as weer nie. Klimaat is wat ons op die langtermyn verwag, terwyl die weer op die korttermyn is. Aangesien die plaaslike weerstoestande baie wisselvallig is, kan dit op een plek vir 'n kort tydjie baie koud wees, ondanks die langdurige aardverwarming. Kortom, die veranderlikheid van plaaslike weer maskers op langtermynneigings in die wêreldklimaat.
Noord-Amerikaanse oppervlaktemperature vir 26 Desember 2017 - 2 Januarie 2018: Selfs al is dit buitengewoon koud in 'n streek, beteken dit nie dat klimaatsverandering gestaak het nie. (Krediet: NASA Earth Observatory)
Nou het 'n groep onder leiding van Reto Knutti, 'n professor in die departement omgewingstelselswetenskappe aan ETH Zurich, 'n nuwe ontleding gedoen van temperatuurmetings en modelle. Die wetenskaplikes kom tot die gevolgtrekking dat die weer-is-nie-nie-klimaat paradigma nie meer van toepassing is in daardie vorm nie.
Volgens die navorsers kan hulle die klimaatsein, dit wil sê die langtermyn-opwarmingstendens, onderskei in daaglikse weerdata, soos lugtemperatuur en humiditeit van die oppervlak, mits daar met globale ruimtelike patrone in ag geneem word.
In gewone Engels beteken dit dat - ten spyte van aardverwarming - daar wel 'n rekord lae temperatuur in Oktober in die VSA kan wees. As dit terselfdertyd warmer is as die gemiddelde in ander streke, word hierdie afwyking egter byna heeltemal uitgeskakel.
“Die blootstelling van die sein oor klimaatsverandering in die daaglikse weerstoestande vra vir 'n wêreldwye perspektief, nie 'n streek nie ', sê hoofskrywer Sebastian Sippel, 'n postdoc wat in Knutti se navorsingsgroep werk.
Sippel en sy kollegas het statistiese leertegnieke gebruik om simulasies met klimaatmodelle en data van meetstasies te kombineer. Statistiese leertegnieke kan 'n “vingerafdruk” van klimaatsverandering onttrek uit die kombinasie van temperatuur in verskillende streke en die verhouding van verwagte opwarming en veranderlikheid. Deur die stelselmatige simulasies stelselmatig te evalueer, kan hulle die klimaatvingerafdruk in die globale meetdata op enige enkele dag sedert die lente van 2012 identifiseer.
'N Vergelyking van die wisselvalligheid van plaaslike en globale daaglikse gemiddelde temperatuur toon waarom die globale perspektief belangrik is. Terwyl die plaaslike gemiddelde daaglikse gemiddelde temperatuur baie kan wissel (selfs nadat die seisoenale siklus verwyder is), toon die gemiddelde daaglikse gemiddelde waardes 'n baie nou omvang.
Verdeling van daaglikse gemiddelde waardes plaaslik (links) en wêreldwyd (regs). Wêreldwye daaglikse gemiddelde waardes toon die neiging na verwarming. (Krediet: Sippel et al. / Natuurlike klimaatsverandering)
As navorsers die verspreiding van globale daaglikse gemiddelde waardes van 1951 tot 1980 met dié van 2009 tot 2018 vergelyk, oorvleuel die twee verdeling (klokrommes) skaars. Daarom is die klimaatsein prominent in die wêreldwaardes, maar verberg in die plaaslike waardes, omdat die verspreiding van daaglikse gemiddelde waardes in die twee periodes aansienlik oorvleuel.
Die bevindings kan breë gevolge hê vir klimaatwetenskap. "Weer op wêreldwye vlak bevat belangrike inligting oor klimaat," sê Knutti. 'Hierdie inligting kan byvoorbeeld gebruik word vir verdere studies wat veranderinge in die waarskynlikheid van uiterste weersomstandighede, soos plaaslike koue uitsprake, kwantifiseer. Hierdie studies is gebaseer op modelberekeninge, en ons benadering kan dan 'n globale konteks bied van die vingerafdruk van klimaatsverandering in waarnemings wat tydens hierdie soort koue uitspel gemaak is. Dit gee aanleiding tot nuwe geleenthede vir die kommunikasie van streeksweer-gebeure teen die agtergrond van aardverwarming. ”
Metodiek vir data-wetenskap laat navorsers nie net die sterkte van die menslike 'vingerafdruk' demonstreer nie, maar dit wys ook waar die klimaatverandering in 'n vroeë stadium veral duidelik en herkenbaar is. Dit is belangrik in die hidrologiese siklus, waar daar baie groot natuurlike skommelinge van dag tot dag en jaar tot jaar is.
“In die toekoms moet ons dus patrone en neigings wat deur mense veroorsaak word, kan uitpluis in ander meer ingewikkelde meetparameters, soos neerslag, wat moeilik is om op te spoor met behulp van tradisionele statistieke,” sê Knutti.
Die navorsing verskyn in Nature Climate Change.
'N Groep gelei deur Reto Knutti, 'n professor in die afdeling vir omgewingstelselswetenskappe aan ETH Zurich. Sluit hoofskrywer Sebastian Sippel in.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Daaglikse weer wys nou die vingerafdrukke van klimaatsverandering