Kan die immuunstelsel van die brein die sleutel wees om alkoholisme te verstaan ​​en te behandel?
Geskryf deur Eleftheria Kodosaki
Selfs matige alkoholverbruik verander die brein se struktuur. Syda Productions / Shutterstock
Alkoholmisbruik is 'n ernstige probleem wêreldwyd. in Engeland alleen, is meer as 350,000 alkoholverwante hospitaalopnames aangemeld - en meer as 5,000 2018 alkoholverwante sterftes - is in XNUMX aangemeld. skadelike gevolge op ons liggaam. Maar een van die organe wat die meeste deur alkohol geraak word, is die brein. Selfs matige verbruik verander breinstruktuur en lei tot kognitiewe probleme, soos afname in geheue en probleemoplossing.
Alkoholgebruik is gewoontevormend en kan uiteindelik tot alkoholisme lei. En alhoewel daar baie behandelings vir alkoholisme beskikbaar is, toon navorsing dat hierdie ingrepe dikwels nie daarin slaag nie minder as 20% van pasiënte wat na intervensie alkoholvry bly. Net soos elke verslawing, is alkoholisme 'n siekte en nie 'n keuse nie; dus as u die oorsaak daarvan vind, sal dit die behandeling vergemaklik.
Alhoewel genetika en die omgewing Dit is bekend dat u 'n rol speel in die ontwikkeling van alkoholisme; hierdie faktore sê nie hoe afhanklikheid voorkom nie.
Uit vorige navorsing is daar egter wenke dat die immuunstelsel se brein (bekend as mikroglia) by verslawing betrokke kan wees, insluitend kokaïen en tabak). Een studie het dit selfs gevind alkoholblootstelling en onttrekking by rotte het die aantal microglia in die brein toegeneem voordat enige ander tekens van alkoholveroorsakende agteruitgang was.
Nog twee onlangse studies het breinveranderings wat by mense en diere met alkoholafhanklikheid gesien word, ondersoek. Elkeen van hierdie studies het 'n algemene skuldige gevind: ontstoke microglia.
Microglia is die selle van die immuunstelsel van die brein. Hulle hoofrol is om balans in die brein te bewaar en te handhaaf. As mikroglia 'n bedreiging opspoor, reageer hulle deur ontstoke te raak en aan te val. Normaalweg keer hulle terug na normaal nadat die bedreiging weg is, maar soms as inflammasie onbeheerbaar word - soos met die siekte van Alzeimer - kan dit lei tot breindegenerasie.
Microglia en verslawing
Een onlangse studie muise gebruik om die effek van alkoholafhanklikheid op die brein te bestudeer.
In die brein van manlike muise wat alkoholafhanklik was, het navorsing bevind dat daar meer mikroglia-selle in die mediale prefrontale korteks, 'n streek wat verband hou met pyn, besluitneming en geheue prosesse. Soortgelyke resultate is ook voorheen gevind in mense.
Hulle het vervolgens ondersoek ingestel na die uitwerking wat mikroglia-uitputting op alkohol-afhanklike muise gehad het deur na hul alkoholsoekende gedrag, en angstige gedrag tydens alkoholonttrekking te kyk. Die navorsers het bevind dat albei faktore verlaag is toe die mikroglia-selle in die brein verminder is.
Hulle het ook geenveranderinge gesien met die uitputting van mikroglia. Die gene wat betrokke was by inflammasie en immuunrespons is minder uitgespreek ná die uitputting. Die uitdrukking van gene wat by alkoholverbruik betrokke was, en alkoholafhanklikheid, het ook verander toe mikroglia afgeneem het. Hulle het ook gevind dat die uitputting van mikroglia breinkringe wat by die ontwikkeling van afhanklikheid en terugvalgedrag by knaagdiere betrokke is, verswak.
A tweede studiejaar As daar na knaagdiere en menslike breine gekyk is, het dit ook getoon dat mikroglia by alkoholafhanklikheid betrokke is.
Die navorsers van hierdie studie het breinbeelding, mikroglia-uitputting en studies van nadoodse breine gebruik om veranderinge wat in alkoholafhanklikheid plaasvind, te ondersoek. Vir die breinbeeldvorming het hulle 'n variasie gebruik van MRI skanderings, genoem DTI-MRI by mense en rotte, met die fokus op 'n maatstaf genaamd gemiddelde diffusiwiteit.
Microglia is betrokke by alkoholafhanklikheid. Juan Gaertner / Shutterstock
Aangesien DTI-MRI gebaseer is op die diffusie van water in weefsels, toon die gemiddelde diffusiwiteit in wese die hoeveelheid diffusie van watermolekules in weefsels, met digter en struktureel-intakte weefsels met 'n laer gemiddelde diffusiwiteit. Daar is voorheen aangetoon dat die gemiddelde diffusiwiteit in die brein verander inflammatoriese en degeneratiewe toestande (Insluitend Alzheimer siekte en selfs psigose). Die navorsers het gevolglik verkies om na die gemiddelde diffusiwiteit te kyk, want dit is ook neuro-inflammasie betrokke by alkoholisme. Die navorsers wou ondersoek instel na die veranderinge in gemiddelde diffusiwiteit tussen alkoholiste en nie-alkoholiste, wat nog nie voorheen gedoen is nie.
Hulle bevindinge het inderdaad getoon dat die gemiddelde diffusiwiteit in die breë hoër is by rotte en mense wat alkoholafhanklik is. Hulle het ook bykomende veranderinge in die manier waarop sekere neuro-oordragstowwe - insluitend dopamien, wat is betrokke by alkoholafhanklikheid - beweeg en word in die brein versprei.
Die navorsers het die mikroglia ondersoek in die brein van rotte met alkoholafhanklikheid, en rotte met 'n vorige afhanklikheid wat 'n week lank van alkohol gehou het. Hulle het 'n verminderde hoeveelheid microglia gevind in spesifieke breinstreke van afhanklike rotte (insluitend die hippocampus, wat by die geheue betrokke is, en die nucleus accumbens, wat betrokke is by die beloningstelsel). Die mikroglia in die brein van alkoholafhanklike rotte was ook in hul ontsteekte vorm.
Alhoewel hierdie studie 'n afname in getalle van mikroglia getoon het - terwyl die vorige studie 'n toename gesien het - kan dit wees omdat die navorsers na verskillende breinstreke gekyk het en verskillende navorsingsmetodes en dieremodelle gebruik het. Albei studies gee egter wenke oor hoe mikroglia tydens alkoholverbruik en -afhanklikheid funksioneer, in verskillende breinstreke kan verskil.
Die navorsers het ook bevind dat die uitputting van mikroglia uit die brein, of die opwekking van microglia se inflammatoriese respons, tot soortgelyke resultate tot mekaar gelei het, aangesien albei die gemiddelde diffusiwiteit verhoog het. Veranderings in die vorm van microglia as hulle ontsteek het, was ook soortgelyk aan dié wat hulle by afhanklike rotte waargeneem het. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat die veranderinge in die breinareas wat hulle bestudeer het, verklaar kan word deur 'n inflammatoriese reaksie van mikroglia wat deur alkohol veroorsaak word.
'N Beperking van albei studies se bevindings is dat dit slegs manlike knaagdiere en manlike mense gebruik. Albei studies wys egter hoe alkoholisme 'n ingewikkelde siekte is wat duidelike veranderinge in die brein veroorsaak.
As u kyk hoe presies mikroglia betrokke is, en die reaksie daarvan kan inmeng, kan dit lei tot 'n beter begrip en opsporing van verslawing aan alkohol en 'n goeie stap vir die doelgerigte ingrype in die toekoms.
Eleftheria Kodosaki, akademiese medewerker in biomediese wetenskappe, Cardiff Metropolitaanse Universiteit