secundair Frans (secundair) psychologie en pedagogie (secundair) Organisatie Ouder
Downloadbaar lesmateriaal 11-10-2016 (6) Punjabi Devotional - Vol 4 Songs
Punjabi Devotional - Vol 4 is a Punjabi sikhism album released on 0. Music of Punjabi Devotional - Vol 4 songs are composed by KS. Narula. Punjabi Devotional - Vol 4 album has 14 songs sung by Jivan Singh, Tej Kaur, Veena Deewan, Bhujhangy Group. Listen to all songs in high quality & download Punjabi Devotional - Vol 4 songs on Raaga.com ...and is that your theory?: 2009
Bafana Bafana is ranked 73rd. What do we expect?
I once wrote a post about rugby. I might as well write a post about soccer.
Bafana Bafana coach Joel Santana is being pursued and villified as THE ONE. The one and only reason our soccer team cannot win matches. On the weekend, they again lost to Norway, and the talk is that the three-man team to assess Bafana is more of a firing squad.
The World Cup is getting closer, and our fans are getting angry (and apparently the players too). "Fire the coach!" we hear, "he's useless, and is just here for the money!" (which is stupid, even if you don't like the man, you can see he is committed and doing the best he can).
What everyone ignores is that our national soccer team has been in a long, long slide to mediocrity, if the FIFA ranking is a yardstick:
Santana inherited a team that's been in a downward spiral for almost 12 years. Look at the graph:. In 1996 South Africa was ranked 16th - it's highest ever. Twelve years later, and the team's average ranking for the year 2008 is 76, and for 2007 it was 77. They've been hovering around 70/72/73 for the last few months of 2009.
So what is frustrating is that we have a team, AND administration AND a coach that cannot seem to get Bafana out of the 70's. All of them, none of them. There seems to be no upward trend, no movement in the right direction, even if we're not sliding either.
We must be very honest with ourselves: we are not world beaters. There will be no fairy tale. If they scrape through to the 2010 second round it will be by showing the commitment they did in the Confed Cup, but Bafana Bafana are not a world soccer force anymore. It's difficult to accept that, living in a country with very successful rugby and cricket teams, both Commonwealth-originated sports with a much smaller global following, and therefore a much smaller competition base.
If it was a business, to turn something like that ugly graph around will take...I guess... at least three years. Three years of doing things completely different, in a different national soccer environment, with different players and a different coach, and then you'll still be lucky. What do we do? We blame the current coach - the last in a long line of failures - for everything. And to turn the knife, we use as proof of how useless he is, his record of losing seven out of eight friendly internationals (as the world's 73rd ranked country) against Ireland (38th), Germany (4th), Serbia (13th), Spain (twice) (2nd), Brazil (1st), Norway (43rd)!
If we won any of those games, it would have been an upset. A miracle. That's what rankings tell us: over time, by winning and losing so many games, scoring so many goals, your team's relative strength is xx. In your case 73rd.
I say it again. We are not world beaters.
And next time Bafana Bafana play, I will support them and shout for them and swear at them and hope they can prove me wrong.
Labels: soccer bafana santana 2010 football
Urumqi geweld en China se etniese probleme
By 'n speelgoedfabriek in die suide van China loop 'n vroulike werker 'n donker kamer binne. Sy gewaar skielik twee mans. Hulle is Uyghurs. Mens kannie Uyghurs vertrou nie. Hulle lyk anders, praat 'n ander taal, eet ander kos. Baie van hulle is diewe en molesteerders en terroriste. Sy skrik haar lam en gee 'n gil. Maar die mans doen niks. Sy voel 'n bietjie skaam as sy uithardloop. 'n Paar van haar kolegas kom nader om te kyk wat gebeur het. Sy’s miskien 'n bietjie stadig om te verduidelik, miskien 'n bietjie verleë om die waarheid te erken. Voor sy tot verhaal kom sien die mans ook die Uyghurs, wat self kom kyk het wat aangaan.
Een vrou, twee Uyghur mans, en jare van wantroue: die Chinese mans sit als bymekaar en kom tot die verkeerde gevolgtrekking. 'n Geveg breek uit. Die geweld kring uit. Ander Uyghur trekarbeiders hoor daarvan en kom help. Nog Chinese werkers word ingeroep. Die strate van Shaoguan word skielik 'n bendegeveg. En met die spoed van geweld in China is dit ook skielik verby. Twee Uyghurs is dood, en beskuldigings begin oor en weer vlieg. Die Uyghurs glo die regering wil die Han-Chinese beskerm, die Han-Chinese glo die regering wil die Uyghurs beskerm in die naam van “harmonie”.
'n Paar dae later kom die vrou se storie eers uit: niks het gebeur nie, sê sy, maar baie glo haar nie. Dit klink te veel soos die regering wat 'n storie opmaak om konflik te vermy.
Shaoguan is in Guangdong Provinsie (beter bekend as Kanton in die Weste), die hiper-industriële deel van China net noord van Hong Kong, waar trekarbeiders amper meer is as die plaaslike bevolking. Of die vrou se storie waar is of nie, dit maak sin vir die Chinese regering om etniese konflik daar te probeer stilhou. Trekarbeiders regoor die land het in die afgelope dekade 'n slegte reputasie begin kry as diewe, verkragters, leeglêers en 'n bedreiging vir President Hu Jintao se “harmonieuse samelewing”. En Uyghurs het die slegste reputasie van almal.
Eenduisend agthonderd kilometer van Guangdong, in die Wilde Weste van China lê die kulturele hart van die Uyghur nasie, die “Outonome” provinsie van Xinjiang. Daar is verskillende interpretasies van hulle geskiedenis: die Chinese regering hou vol hulle het in die 8ste eeu na Christus die area ingestroom van die Midde Ooste, Kazakhstan en die Turkiese gebiede af. Argeologiese bewyse dui egter op 'n baie vroër oorsprong. Menslike oorskot van vier duisend jaar gelede toon kaukasiese [Caucasoid] eienskappe soos blonde hare en ligte oë, wat beslis nie met Han Chinese vereenselwig word nie. As jy wonder, soos ek, hoe argeoloë oogkleur kan bepaal, dit werk so: regoor die woesteinagtige binneland van Xinjiang is verskeie mummies gevind wat seremonieel begrawe is. In hulle oogkaste is daar gekleurde klippe geplaas, en die meeste hiervan was blou, maar soms groen of ligbruin.
Met die koms van Genghis Khan is die hele area ook opgeneem, nes aangrensende Tibet, in die Mongoolse Ryk. Die Mongoolse oorheersing het natuurlik met Koeblai Khan verander in die Yuan Dinastie, wat deur Chinese geskiedenis geabsorbeer is. Meeste Chinese sien daardie tydperk nie as 'n koloniale tydperk van Mongolië nie, maar eerder as dat China vir Mongolië oorgeneem het.
Nietemin, na die die val van die Yuan, en met die opkoms van NOG 'n koloniale heerskappy oor China deur die Manchus, is Xinjiang as 'n provinsie uitgeroep. Ander sal sê “geannekseer”. Xinjiang beteken “Nuwe Land” of “Nuwe Heerskappy”.
Die Uyghurs [uitgespeek in Engels: “Weeger”] is deel van die Turkiese nasies. Hulle is hoofsaaklik Moslem en praat 'n taal nou verwant aan Turks en Uzbek. Hulle gebruik die Arabiese skryfstelsel, nie die Chinese karakters van die res van China nie. Xinjiang is ook die enigste deel van die hele China wat 'n onoffisiële tydsone het omdat hulle so ver wes lê.
Meeste Uyghurs lyk op die oog af soos Midde-Oostelinge. In my tyd in China kon ek gereeld Han Chinese oortuig dat ek self 'n Uyghur is. 'n Besoek aan die hoofstad van die provinsie, Urumqi en die antieke [Silk Route] stad van Kashgar voel meer soos 'n toer deur ou Persië as soos enigiets in China. Die fliek The Kite Runner is trouens in Kashgar verfilm omdat dit die skrywer so sterk herinner het aan die Afghanistan van sy jeug.
In 1946 het Han Chinese 6% van die bevolking van Urumqi beslaan. Vandag is hulle die meerderheid daar, met soveel as 70%. Die Uyghurs is egter nog steeds die meerderheid in die ander stede van Xinjiang, veral in Kashgar. Soos die ander etniese minderhede van China is die Uyghurs nie onderhewig aan die “een kind beleid” nie. Dis egter 'n gemengde seëning, aangesien opvoeding so duur is. Han Chinese word gedwing om hulle uitgawes te beperk tot een kind en die minderhede bly in relatiewe armoede omdat hulle meer kinders versorg.
Op Sondag 5 Julie, in Urumqi, het ongeveer 300 Uyghurs 'n protesoptog begin vanaf die Groot Bazaar, 'n volgepakte, kleurryke winkelsentrum vol persiese tapyte en arabiese kurios. Die mense was ontevrede met die regering se behandeling van die straatgeveg in Shaoguan. Niemand weet hoe hierdie optog, wat deur 'n paar ooggetuies as “vreedsaam” beskryf is, skielik oorgegaan het in 'n volskaalse “pogrom” teen Han Chinese nie. Maar die elemente was daar: frustrasie met hulle status in hulle eie “land”, frustrasie met Han immigrasie, wantroue teenoor die regering, woede oor die beperkings op hulle geloof, en natuurlik armoede en ongeskooldheid.
Binne 'n uur het die optog gegroei na meer as 'n duisend mense, gewapen met messe, stokke en petrolbomme. Hulle het die polisie met klippe begin bestook, en die strate deur gejag op soek na Chinese mense en besighede. Hulle het op mense geskree in Uyghur en as hulle nie kon antwoord in hulle taal nie is hulle aangeval. Teen middernag was die strate vol dooies en honderde busse en karre was aan die brand.
Hierdie was geen fyn beplande politieke optog nie: dit was pure rassehaat, en die Han Chinese is op wreedaardige maniere doodgemaak.
Met Chinese TV-skerms vol prente van dooie en beseerde Han mense, het die Xinjiang Chinese begin praat van wraak. Dinsdag, met die strate vol weermaglede en polisiemanne, het duisende Han die strate ingevaar met stokke en planke op soek na Uyghurs. Hier blyk die Chinese regering se grootste sukses: 'n stuk briljante polisiëring. Die skares is aan alle kante omring deur die weermag, maar is versigtig toegelaat om 'n paar straatblokke op 'n slag in sirkels te marsjeer om al hulle woede en energie uit te werk. Die weermag het elke keer net voor 'n konfrontasie sou uitbreek effens teruggetrek en die skare hulle gang laat gaan, maar heeltyd afgesonder van die objek van hulle woede. Selfs gesoute Westerse joernaliste was vol lof vir die proffesionele en gedissiplineerde optreede van die Chinese weermag. Teen die middag is die vrede herstel.
Met die eerste geweld van Sondagaand was die regering se dodetal 156, met duisende beseer. Dinsdag se Han teenaanval het tot geen dood gelei nie. Die Chinese regering raak vinnig beter met hulle taktiek.
In kontras met die onluste in Tibet laasjaar, het hulle ook hulle media verhoudinge opgeskerp. Nasionale TV het onmiddelik toegang gekry om redelik openlik verslag te lewer. En oorsese joernaliste is teen Dinsdag al ingevlieg in groepe en toegelaat om binne redelike perke hulle gang te gaan. Dit wys op 'n regering wat uitgeslape raak teenoor die moderne wêreld se informasie-kanale. Hulle is in hierdie geval ook vol selfvertroue dat die feite vir hulself sal spreek: volgens hulle is dit duidelik dat daar 'n wreedaardige, kriminele aanval was deur Uyghurs op Han Chinese.
Hierin lê hulle ondergang. Dis klaarblyklik 'n oorlogverklaring op 'n deel van hulle bevolking. In die Chinese media is daar geen herkenning vir die Uyghurs se probleme nie. Die feit dat hulle in opstand kom word op 'n kolonialistiese manier gesien as blote ondankbaarheid. “Ons doen dan soveel vir hulle. Ons het alles hier gebou,” kla een Chinese inwoner van Xinjiang. In die openbare mitologie is daar geen plek vir outentieke ongelukkigheid van die Uyghurs af nie, net soos Tibet se strewe ook nie aanvaar word nie. China het baie goed geraak met spin: hulle verstaan die krag van die Internet, veral na die impak van Twitter op die Iran-onluste. Sulke dienste is op die oomblik nog geblok regoor China. Hulle het goed geleer uit die “kleur” rewolusies van oos Europa. Hulle verstaan hoe om hulle etniese konflik onder die tapyt in te vee.
Maar soos Tibet en Xinjiang wys, hulle het geen idee hoe om die onderliggende probleme aan te spreek nie.
Nou kan ons uitsien na 'n bekgeveg tussen China en die Uyghurs, veral die uitgewekene leier van die World Uyghur Congress, Rebiya Kadeer, wat die spanning tussen China en die Dalai Lama soos 'n kinderkrans lessie gaan laat lyk. Betrek hierby die ou aantygings van partydigheid deur die Westerse Media en inmenging deur die CIA, en jy het die resep vir nog 'n paar jaar van ongemaklikheid. Nou is daar nog 'n paar mense wat ons nie mag nooi Suid-Afrika toe nie – nie as ons wil aanhou handel dryf met die grootste ekonomie op aarde nie.
(Artikel gespike uit Rapport)
Labels: china, kashgar, urumqi, uyghur, xinjiang
Askies, SABC, but just how dumb do you think we are?
Askies is an Afrikaans/Zulu sitcom on SABC2, Friday nights. It is directed by Andre Odendaal and Josh Rous. It is the worst waste of money the SABC has ever perpetrated.
I just watched it and I must say I've never felt so insulted before in my life. It is the worst piece of crap I have ever seen on South African TV, bar none, and I've seen some serious bullshit, including CCTV9 in China.
Where in God's name do these people learn how to act? Have they ever watched their own show after it had been taped? Do they understand how stupid their over-acting makes this country look? Do they think we are retarded? Does ANYBODY in the world think that kind of thing is funny? How many rhetorical questions laced with exasperation can I string together?
The premise of the show is that they want to do something in all eleven official languages. Holy shit. The only nearly realistic thing they can do then is write a speech for Jacob Zuma. No-one in this country EVER hears all eleven languages in a month, unless, of course, you try to hear all eleven official languages in a month. Can be done, but just isn't.
So there's a bunch of young people living together (I assume) and someone slightly older seems to be teaching them Zulu. This happens to be a white woman, and that's pretty cool, but ultimately when is this show actually entertaining... and as I watched it I also got a very strong feeling of helplessness: what can we do about this kind of crap?
It just struck me that with DSTV everywhere, SABC is just out there floating in a space of zero-feedback. No-one gives a toss about SABC anymore. And when there's something so utterly talentless and weak on TV, SABC has almost no way of knowing it. The only people who'd give feedback are the very ones busy making the next piece of shit.
I truly need to know who made the decision to air this show. I presume someone had to watch a pilot episode, or read a script at the very least, before making a decision. Who was that moron? And how can so many people work on something and NOT see that it is completely devoid of any merit?
And the fucking typical South African theatre-trained over-the-top pretentious acting! The kind where you can see a mile away that this next bit I'm going to say now is going to be a joke, and then when they've said it they make sure somehow that the audience knows the bit they've just said WAS the joke, BY LAUGHING AT THE JOKE. And with joke, I mean, seriously, people say "Hey, howsit", and they play the goddamn laugh track.
My mother taught me long ago that swearing is bad and people only do it when they've run out of argument. Well, I have run out of argument. I am ashamed and embarrassed by the SABC, and by these brainless freaks who somehow rise to the top in the SA entertainment industry and presume to entertain us with their infantile falling about. Even fart jokes seem sophisticated compared to "Askies".
I don't agree with my mother about the swearing, though. When I swear I'm substituting a generalised emotion for what could have been a truly personal insult. It's the difference between shaking my fist at the sky and throwing a brick through your window.
So instead of doing the latter, I can only reiterate: you fuckers who made Askies, you are pathetic, brainless idiots. Unless you know perfectly well how bad your show is, but is just doing it because you know you can sell it to the brainless zombies who run the SABC and you're milking the cash cow for all it's worth to beef up your CVs before you bugger-off to England. In that case, good on ya mates.
In the mean time, what can we do to get standards up to scratch again in this country? The talent and the facilities exist... why can't we get it right?
Labels: afrikaans, askies, sabc, sitcom, south africa, TV, zulu
Money in the water: what Sibusisu Ndebele could have done with that Merc
Much of the discussion about new minister of transport, Sibusisu Ndebele's gift S500 Mercedes Benz, valued at more than R1 million, focus on Mr Ndebele's ethics in the matter.
Why did he feel the need to first "consult" with the president, when the South African context makes the correct cause of action so abundantly clear? Is he that morally challenged? After all the problems surrounding Ngconde Balfour's 4x4 Volkswagen Touareg 5.0 V10?
Now Mr Ndebele has decided to return the Merc. Amazing. I applaud him. It only took him four days to come to the same conclusion any normal person would have reached in about four seconds.
But what a lost opportunity: if he'd immediately declined it would have been excellent. If he'd turned around and requested his benefactors donate it to some charity, or have a competition to raise money... that would have been awesome.
I seriously hope he doesn't expect much praise for this belated, and apparently reluctant gesture.
What I do hope is that the spotlight turns to the givers: The Vukuzakhe Emerging Contractors Development Programme. Mr. Ndebele describes them in his statement as...
"... a Government Programme much like the Expanded Public Works Programme it now forms part of, and not a private legal entity that presumably I would have business or financial interest or benefit from."
Wait, what? They're a government programme giving away Mercedes Benz S500s? Where do I apply?
According to the KZN Department of Transport web site Vukuzakhe is:
"...an emerging contractor development programme which focuses on wealth and job creation in communities that have been most disadvantaged historically."
Now, if someone should have known better, it's these guys. What were they thinking?
They also have a quote from the new minister on their web site, which I think is worth sharing (my bold):
"Central to the lasting eradication of poverty is the creation of a growing business sector that creates sustainable jobs which in turn, increases the productivity of our country. The small business sector must reflect economic empowerment of ordinary citizens and not just the upper echelons of society."
Perhaps the government themselves should also show more solidarity with ordinary citizens and stop trying to BE the "upper echelons of society".
I sincerely hope the next time this happens, and it will, someone will do the right thing immediately without reservation. Tokyo Sexwale is our best hope. He wasted no time resigning as executive chairperson of the Mvelaphanda Group. Unfortunately he got praised for doing so by the DA which is never a comfortable feeling.
Wikipedia entry for Sibusisu Ndebele
Labels: bribery, corruption, ethicse, government, mercedes, ndebele, sexwale, south africa, Vukuzakh
Response from the SA Friends of Tibet
Donovan Roebert from the South African Friends of Tibet responded to my shortened article in Rapport. He takes me to task for presenting the Chinese propaganda without commenting on it, and for showing some bias towards the Chinese view of history.
I'm just glad I could play a small part in letting his side of the argument be heard, by people who normally wouldn't have known about China's misrepresentations. In fact, I agree with him on almost every point. The parts of my article that were edited for space would, I believe, have made my position clearer. And yet I thought it was good for people to be confronted with the Chinese position for a change.
I especially support his position that China saying the Dalai Lama would return to a feudal system is pure nonsense. I'm not sure what relevance any discussion of Tibet's pre-1950 system has for the current realities of Tibet, but I do know that supporters of a free Tibet should at least be aware of it in order to be prepared for that specific charge from China.
Read Donovan Roebert's article in Die Rapport (Afrikaans).
Labels: china, dalai lama, roebert, saft, tibet
Dalai Lama & China & ons onkunde
Daar is twee prentjies van Tibet en die Dalai Lama. Die een is die simpatieke Westerse mite dat Tibet ‘n soort edele Shangri-la is en dat hulle spirituele leier ‘n vreedsame, saggeaarde – dog nederige – figuur is, van die gestalte van Moeder Theresa, Ghandi of Nelson Mandela.
Die ander siening – vir ten minste 50 jaar sterk onderhou deur die grootste nasionale propaganda veldtog in die geskiedenis – is dat die ou monnik ‘n duiwel is met die hart van ‘n monster, en dat sy land voor 1949, die jaar toe China hulle bevry het, ‘n “versteende” [fossilized... gefossileerde klink lomp] beskawing was, waar slawerny en brutaliteit 95% van inwoners in ‘n hel op aarde gehou het, verdoem om oorheers te word deur die laaste feodale stelsel in die wêreld.
Gister was ‘n vakansiedag in Tibet. [Saterdag, 28 Maart] In ‘n poging om internasionale persepsies te verander, en om vir ‘n tuisgehoor verder te oortuig van hulle weergawe van die geskiedenis, het die Chinese regering 28 Maart tot Bevrydingsdag van Slawerny [Serf Emancipation Day] uitgeroep.
Regoor China was daar hierdie week in amper elke belangrike koerant ‘n identiese artikel: “Koester die vrug van demokratiese hervorming: die viering van die 50ste herdenking van die bevryding van miljoene Tibetse slawe.”
Dié opskrif was te sien in die People’s Daily, die Guangming Daily, die Economic Daily, Xinhua Online, en ten minste nog dertien ander, insluitende die webtuiste van die sentrale Chinese uitsaaikorporasie, CCTV. Die Chinese regering is nie bang om groot te gaan met hulle veldtogte nie.
So beskryf Xinhua, die offisiële nuusagentskap, die bevryding van Tibet:
“In die lente van 1959 breek ‘n golf van demokratiese hervorming oor die antieke area van Tibet en word ‘n wekroep vir die miljoene slawe. Oornag verander hulle van ‘pratende diere’ in waardige burgers; skielik is daar industrie, ontwikkeling en waardigheid. Hierdie glorieryke demokratiese hervormings lei tot die emansipasie van miljoene slawe en bring ‘n einde aan die laaste slawerny-samelewing in die wêreld.”
Vir die gewone Chinese man en vrou [the average Zhou] is daar geen vraag oor die status van Tibet nie. Die antwoord wat jy kry is eenvoudig dat Tibet nog altyd deel was van China, en altyd sal bly.
Tibet is in 1244 deur die Mongole verower is. Kort daarna het dit deel geword van die Yuan-dinastie van Kublai Khan, wat China verenig het onder Mongoolse heerskappy. Sedertdien kan daar min twyfel wees dat Tibet slegs nominale outonomie gehad het, en wat buitelandse betrekkings betref het was dit deel van China.
Na die val van die Qing dinastie, in 1911, het China ‘n stormagtige periode beleef waarin ‘n groot aantal streke nie onder direkte beheer van enige sentrale regering gestaan het nie, insluitend Tibet. Die Tibetse adel het in dié periode baie tyd gehad om ‘n kragdadige onafhanklikheid te proklameer, maar het dit nie gedoen nie.
Na die chaos van die “Oorlog van verset teen Japanese Agressie” (soos China die Tweede Wêreldoorlog noem), en die burgeroorlog waarin Mao Zedong se Kommuniste geseëvier het, het iemand skielik onthou van Tibet. Die Chinese leër is in 1950 ingestuur om Beijing se heerskappy te bevestig.
In 1956 breek daar ‘n rebellie uit, onder leiding van adelikes and kloosters [monastaries], aangehelp deur die Amerikaanse CIA. Die opstand is brutaal onderdruk en teen 1959 vlug die 14de Dalai Lama en ander regeringsamptenare na Indië, waar hulle tot vandag toe in Dharamsala ‘n balingskapsregering bedryf.
China sien die Tibet-kwessie as een van soewereiniteit – die weste sien dit as ‘n menseregte-kwessie. Aan albei kante is daar fondamentele misverstande. China ontleen hom nie aan vereenvoudigings nie. Ongelukkig is die graad van ons onkunde oor dié massiewe land so groot dat meeste opinies gebasseer is op geykte sienings uit populêre kultuur wat dateer uit ‘n vorige era. Om China effektief te hanteer, moet dit verstaan word in terme van sy eie kompleksiteite en outentieke aspirasies. Soewereiniteit is vir China allesoorheersend. Oud-leier Deng Xiaoping het gesê: “Soewereiniteit is nie oop vir onderhandeling [met enige ander land] nie.” Tibet moet in hierdie konteks benader word.
Die China van vandag is ligjare weg van die chaotiese gemors van ‘n honderd jaar gelede. Nog nooit tevore in die geskiedenis is soveel mense uit uiterste armoede gebring in so ‘n kort tyd as wat die afgelope dertig jaar in China vermag is nie. En al bly die Tiananmenplein insident ‘n verbode onderwerp, is China ook nie meer naastenby dieselfde land as in 1989 nie.
Maar ‘n paar dinge bly dieselfde: Tibet is een van hulle, die eilandstaat van Taiwan is die ander. Sedert 1949, toe Chiang Kai-Shek en sy Nasionaliste die eiland beset het na hulle nederlaag in die burgeroorlog, beskou die Kommuniste die eiland as behorende aan China. Tibet en Taiwan bly onderwerpe wat gewone Chinese onwrikbaar verenig. In China bestaan daar selfs op die uiterste periferie geen stemme wat onafhanklikheid vir enige van die twee streke ondersteun nie. “Taiwan is, was en sal altyd deel van China bly” lui die refrein.
Die feite is grys, maar twyfel bestaan nie oor die verweefdheid van Taiwan en China se verlede en toekoms nie. Redusering tot ons siening van demokrasie en geregtigheid ontken ‘n ontsettende kompleksiteit wat net met moeite vertaal kan word na ons idioom.
Selfs die “massamoord” van Tiananmenplein in 1989 gly deur ons vingers. ‘n Geloofwaardige interpretasie is dat die studente nie in opstand was ten gunste van demokrasie nie, maar eintlik vir ‘n terugkeer na ‘n meer fondamentele vorm van Mao Zedong se denke. ‘n Ander interpretasie wil dit hê dat die enigste fout begaan deur die destydse leiers is om so lank te wag voordat hulle ‘n aansienlike bedreiging tot hulle land se stabiliteit stop gesit het. Die implikasie is dat die Chinese, uit respek vir menselewens eintlik dinge vererger het deur hulle simpatie vir die studente. Hoe dit ookal sy, gemaklike verduidelikings bestaan nie.
Ook nie vir Tibet nie. Feit is dat Tibet al vir eeue verstrengel is in die geskiedenis van China, en waarskynlik volgens enige internasionale norme wettiglik aan China behoort. Mense het swaargekry in Tibet voor 1950, en hulle lewens is ongetwyfeld nou materialisties beter. Ontwikkeling in Tibet is die stadigste in China, maar met ‘n nasionale gemiddeld van 8% groei per jaar maak dit Tibet steeds ‘n bietjie voor Suid-Afrika. Die Chinese grondwet beskerm, op papier, die regte van minderhede en godsdienste, en die foto’s van gelukkige Tibetse kinders en monnike wat China die afgelope jaar in hulle media versprei kan nie almal vals wees nie.
Waarvoor veg die Dalai Lama dan? In sy woorde “werklike outonomie”. Hy het in die tagtigs al afgesien van die idee om onafhanklikheid te verkry vir Tibet. Jonger, meer aggressiewe elemente in die Tibetse bannelinggemeenskap sien dit as ‘n siniese realpolitik. Sy “outonomie” sal een wees waar ‘n Tibetse regering interne- en kulturele sake administreer, maar onderdanig sal bly aan China oor nasionale- en buitelande sake. Dit lyk op papier soos die status quo wat sedert die Yuan-dinastie gehandhaaf is.
‘n Probleem vir China lê egter in die area waaroor die Dalai Lama outonomie wil hê: dis bykans twee maal so groot soos die huidige provinsie van Tibet, en sluit ‘n groot deel noord van Tibet in waar daar aansienlike Tibetse kulturele aktiwiteit is. China argumenteer dat geen Dalai Lama in die geskiedenis nog oor so ‘n groot area geheers het nie.
Verder sien Beijing in hierdie aanspraak ‘n poging om terug te keer na die slawerny-samelewing van ou Tibet, toe die Dalai Lama ‘n god-koning was.
Beijing kan nooit ingee nie, redeneer Dr. Jian Junbo van die Fudan Univesiteit in Shanghai. As die Dalai Lama kry wat hy wil hê, sal ander etniese minderhede – China is baie trots op hulle 56 minderhede – soos die Uyghurs in Xinjiang, ook aangemoedig voel om dieselfde te vereis. Die gevolge sal katastrofies wees vir die sentrale regering. Die boodskap aan Taiwan van so ‘n ingewing aan Tibet sal ook soortgelyk wees, vir Beijing, as om hulle aanspraak op die eiland te laat vaar.
Maar dis in die hantering van buitelandse persepsie dat Beijing faal. Hulle vereiste aan Tibet en Taiwan: laat vaar julle aansprake op onafhanklikheid voor ons onderhandel. Die reaksie is natuurlik een van frustrasie: Hoe kan ons ingee nog voordat ons onderhandel? Dis asof PW Botha vir die ANC sê: vergeet van hierdie idee van stemreg, en dan, net dan, kan ons praat oor stemreg vir julle. Dit werk egter goed vir China, want hulle kan intern aankondig dat die deur vir onderhandeling en rasionele gesprek altyd oop is, maar dat die ander kant net nooit aan die vereistes wil voldoen nie. Vir die binnelandse gehoor werk hierdie tegniek wonderlik. Die Dalai Lama is public enemy number one: ‘n Adolf Hitler in wie se laakbaarheid geen twyfel bestaan nie.
Beijing se grootste bedreiging is die Internet. Hierdie week is berig dat video-webwerf Youtube heeltemal verban is in China. Voorheen is sekere videos individueel onbereikbaar gemaak, maar nou is die hele spul geblok in China. Die rede? Daar is nooit ‘n offisiële rede nie, maar dis maklik om te raai die video wat Chinese polisie wys wat Tibetse monnike wreedaardig slaan met knuppels ‘n aanspraakmaker is. En dit wys weer ‘n afwyking tussen redeneringsstrategieë: in die Weste is ons geneig om dadelik te vermoed daar’s iets wat die regering wil wegsteek. Chinese, aan die ander kant, is op die oog af bereid om die storie te sluk dat nasionale stabiliteit ten eerste gehandhaaf moet word. Ek sê "op die oog af" want in China is dit onmoontlik om meningspeilings te doen oor sekere onderwerpe. Daar is beslis afwykende sienings, maar geen plek om hulle raak te loop nie, behalwe in persoonlike gesprekke.
China het sedert kommunistiese beheer ‘n soortgelyke mite gebou as dié van Amerika se “melting pot”-droom. Die gewone Chinees sien hulle land as ‘n “harmonieuse” amalgamasie van hulle 56 minderheidsgroepe, en ‘n bedreiging vir hierdie wêreldsiening behels ‘n aanval op die kern van die Chinese identiteit.
Nes elders, inlsuitend hier met ons “reënboognasie” mite, het die Chinese ‘n paar diepliggende stories wat hulle oor hulself glo: kinders leer dat China nog nooit ‘n ander land aangeval het nie, ten spyte van die inval van Vietnam in 1976 en die aanval op Indië in 1962. Natuurlik word die Koreaanse Oorlog gesien as ‘n blatante poging van die VSA om China in te neem.
Vir Chinese was China nog altyd vreedsaam, en was hulle vir eeue die res van die wêreld se slaansak. Die Britse Opium-oorloë en die vernedering van die Bokser-rebellie en die besetting van Beijing is nog steeds oop wonde wat die mees liberale Chinees sy vuiste laat klem.
China voel, miskien tereg, dat die hele kwessie rondom Tibet uitgebuit word deur Westerse politici wat verskoning soek om China te beswadder. Die groeiende ekonomiese invloed van China tref baie as 'n bedreiging en 'n onderliggende "yellow peril" mentaliteit maak dit maklik vir die publiek en lui joernaliste om eensydige en vereenvoudigde berigte oor China te glo. Die uitdaging is om opnuut en sonder vooropgestelde idees met die werklikheid van China betrokke te raak.
Askies, SABC, but just how dumb do you think we ar...
Money in the water: what Sibusisu Ndebele could ha...