Vleesetende plante - Inligting - 2022
Vleisetende plante is baie wydverspreid oor die hele wêreld. Insekte vorm die basis van hul dieet, daarom word vleisetende plante ook dikwels insekvreters genoem.
Roofplante is 'n wonder van die natuur. Hulle het verbasend by die lewe aangepas, op plekke wat gekenmerk word deur 'n gebrek aan voedingstowwe in die grond. Hierdie plante het roofdiere geword! Die behoefte aan oorlewing vereis dat hulle lewendige prooi kan vang.
Vleisetende plante kry voedsel op vyf maniere. Sommige van hulle gebruik vangblare wat die vorm van 'n kruik het; ander is klewerige lokvalle; die volgende is lokvalle van die soort kors; die vierde is suigvalle; en ten slotte, die vyfde is die flappende blare. Daar moet egter in gedagte gehou word dat die metode om voedsel te verkry nie aan 'n spesifieke gesin gekoppel is nie.
Die val self werk gewoonlik so: 'n insek, wat aangetrek word deur die blare of blomme van die plant, beland op een van die blare wat 'n gladde oppervlak het. As dit gly, verdrink die insek in die spysverteringsap van die plant. Met verloop van tyd sal die plant al sy voedingstowwe opneem.
Vretende plante het baie maniere ontwikkel om insekte te lok. By sommige roofplante is die rande van die blare wat vasgevang is, rooi, terwyl ander die binnemure van die blare 'n suikeragtige stof vorm wat insekte lok.
Die suikerhoudende vloeistof van Sarracenia bevat 'n bedwelmende stof. Dit maak die insek in die kruik vinnig uit, wat boonop weens die oorhangende deksel nie kan uitkom nie - dit word gevorm deur hare wat hang.
Enige insek wat binne-in die kruik is, is tot die dood toe gedoem. Dit is nie waar nie. Muskietlarwes kan byvoorbeeld maklik daarin woon, en daar is niks wat veral volwassenes verhinder om in en uit hierdie einste bek te vlieg nie. Sommige spinnekoppe vestig selfs hul huis daarin. Die meeste insekte word egter beïnvloed deur ensieme wat die oplossing van hul vlees versnel.
Pemphigus lok die slagoffer met water. Borrels wat uitsteek op die blare van hierdie plant lok prooi. Die werking is soos volg: eerstens, danksy spesiale kliere, word water uit die borrels gepomp. Dan gaan die klep van die val oop en sleep saam met die water en die gevangde insek.
Die Venus flytrap is 'n bekende roofplant. Selfs met die blote oog kan u sien hoe die lokval van hierdie plant, waarvan die maksimum grootte slegs drie sentimeter is, sluit. Hierdie plant groei in die moerasse van Noord- en Suid-Carolina. Elke blaar van die Venus flytrap word aangebied in die vorm van 'n petiole en 'n vangplaat. Die val self word gevorm deur 'n soort skyf, aan die rande van die nektar kliere - dit is nodig dat die plant insekte na homself lok. Die spysverteringskliere, met die hulp waarvan die Venus flytrap sy prooi verteer, is in die middel van die val. Die meganisme om die lokval te aktiveer is so ontwerp dat dit nie weer sluit nie, byvoorbeeld tydens reën: die val val inmekaar nadat dit twee keer geïrriteerd is. As die blad skielik "per ongeluk" toegemaak word, sal dit binne die volgende twee dae beslis oopgaan. As die plant 'n groot prooi gevang het, sal die blaar ongeveer 'n week (of miskien meer) heeltemal gesluit wees.
Sundew is 'n ander bekende roofplant. Daar is ongeveer 130 spesies van hierdie plant. Dit kan gevind word in die Australiese subtrope en tropiese moerasse. En sommige het in die toendra "geklim" - hulle kan selfs buite die Arktiese Sirkel gevind word. Sonnewee is hoofsaaklik klein insekte, maar kan ook groter prooi vang. Die sonskyn het sy naam gekry vanweë die klein druppeltjies op die blaaroppervlak. Hulle lok ook insekte saam met die helder (rooierige) kleur van die blaar en die reuk wat daaruit voortspruit. Dit is waar dat die insek die kans het om homself te bevry totdat dit heeltemal vasgevang is in die klewerige vloeistof.
Verteenwoordigers van die genus Nepentes is die kragtigste onder vleisetende plante. Ongeveer 80 spesies maak deel uit van hierdie geslag; plante groei hoofsaaklik in tropiese woude met baie vog. Dit is basies wingerde waarvan die lengte 'n paar meter kan bereik. Sommige spesies groei op oop, sonnige hellings, soos lae struike. Kanne verskyn aan die einde van die blare, eers word hulle heeltemal toegemaak met 'n spesiale deksel, wat 'n bietjie later oopgaan. Afhangend van die spesies van hierdie vleisetende plante, verskil die groottes van die kanne van drie tot veertig sentimeter. Die bekers se kleur kan ook anders wees - daar is groen, bruin, rooi en wit kleure.
Nepentes kan groot prooi vang. Sommige spesies kan paddas, klein knaagdiere en voëls vang. Insekte word meestal by die dieet van nepentes ingesluit. Die metode om te voed in Nepenthes verskil ietwat van ander vleisetende plante. Die inhoud van die kruik word beskerm deur 'n deksel, wat ook dien as 'n landingsplek vir insekte wat vlieg. Hierdie deksel, saam met die oppervlak van die kruik self, straal 'n spesiale nektar uit wat saam met sy helder kleur prooi lok. 'N Insek wat hier gevang word, val vinnig neer, aangesien die binnekant van die kruik baie glad is en in die vloeistof beland. Die ensieme verwerk voedsel.
Die vetterige plante het regte wortels. Dit onderskei hulle van ander geslagte van insekvretende plante. 'N Groot aantal kliere word aan die bokant van hierdie plante aangetref. Sommige het die funksie om suiker slym uit te skei - dit is 'n lokval vir klein insekte. Die ander kliere se taak is om ensieme te genereer. Dit is noodsaaklik vir die vertering van voedsel. Insekte wat op die vetterige blaar slaan, begin natuurlik beweeg en hoop om uit te kom. Hul bewegings lei egter daartoe dat die blaar begin krul, en die insek word deur die slym van die plant verwerk.