Waarom het Lincoln gewag om die Emancipation Proclamation uit te reik? - Inligting
Waarom het Lincoln gewag om die Emancipation Proclamation uit te reik?
(Ek vra by voorbaat om verskoning: omdat ek nie Amerikaans is nie, hoewel ek 'n bietjie gelees het oor die militêre aspekte van die burgeroorlog, is ek ietwat onduidelik oor die politieke dimensie daarvan.)
Lincoln het die slawe eers in 1863 vry verklaar, ondanks sy persoonlike oortuigings.
Het hy gewag omdat hy nie seker was van die politieke steun in die Noorde vir die aanvaarding van Afskaffing as 'n oorlogsdoel nie, tesame met die stop van Session? Of het hy gewag om die moontlikheid van onderhandelinge met die Konfederasie te behou? As dit die tweede rede was, is daar dan 'n aanduiding van wat hy bereid was om 'n kompromie aan te gaan? As die eerste, wat het verander?
Ja, ek het gesien wat is die konteks waarin Lincoln gesê het: 'as ek die vakbond kon red sonder om 'n slaaf te bevry, sou ek dit doen', maar dit vertel my nie hoekom hy gewag het en wat hom daartoe verbind het om tot afskaffing te gaan nie.
Die antwoord van Peter Diehr is goed en ek het dit gestem - maar ek wil daaroor uitbrei en onthou dat Lincoln 'n baie goeie strateeg was.
Eerstens het die burgeroorlog oor slawerny gegaan, en die suide (korrekte) begrip was dat die noorde vinniger groei as wat dit was en dat vrye state vroeër of later aansienlik meer as slawestate sou wees. (Sommige van die nominaal slawestate het slawerny toegelaat, maar was nie ekonomies daarvan afhanklik nie, net soos die diep suidelike state. Die sentiment vir afskaffing het ook in daardie state toegeneem. Slawerny was onder die Unie gedoem.)
As die Suide niks gedoen het nie, het hulle binne twintig jaar verloor toe die Noorde die politieke mag sou hê om slawerny af te skaf. Hulle moes afsonder toe hulle dit gedoen het.
Lincoln, aan die ander kant, het geskiedenis aan sy kant gehad. As kon hy die Unie bymekaar hou, dan was slawerny gedoem. Totdat die oorlog onafgehandel was, was sy beste kans om slawerny af te skaf, om die Unie bymekaar te hou. In die vroeë dae het hy volgehou dat sy enigste doel was om die Unie bymekaar te hou.
Tweedens het die Unie verskeie grensstate ingesluit wat slawerny toegelaat het, maar dit was nie die basis van die ekonomie nie. Om 'n behoorlike kans te hê om die oorlog militêr te wen, die Noorde gehad het om aan hierdie state vas te hou. Selfs die Emancipation Proclamation het dus nie die slawe in uniestate bevry nie! Sleutelpunt: sodat die Emancipation Proclamation van krag kan wees oral dit was nie nodig om die slawestate wat nog in die Unie was, in opstand te dryf nie. Dit moes hulle dus vrystel.
En dan ten derde, soos Peter sê, sodra Lincoln 'n sterk oorwinning in die Unie gehad het, kon hy uitdruklik begin slaag om slawerny te beëindig. Sodra die noorde (en die buiteland, veral Groot -Brittanje) gesien het dat die Unie slawerny sou beëindig en moes die mag hê om dit te doen sy morele gesag is onmeetlik versterk, wat die einde van die oorlog aan die gang was.
Lincoln het gewag totdat daar 'n groot vakbondoorwinning was; die vroeë verliese en die swak vertoning van die generaal van die Unie het hom nie 'n baie vaste plek gegee om te staan ​​en beloftes te maak nie.
Antietam was die oorwinning waarop hy gewag het, en 'n voorlopige verklaring is destyds uitgereik.
Sien hierdie geskiedeniskanaalartikel oor die Emancipation Proclamation vir meer besonderhede en ontleding.
Omdat, soos Lincoln gesê het, "My belangrikste doel in hierdie stryd is om die Unie te red, en nie om slawerny te red of te vernietig nie".
Aanvanklik het North 'n kort oorwinningsoorlog en vinnige hereniging verwag. As dit sou gebeur, sou slawerny ongeskonde wees. Na 'n hele jaar se stryd het dit duidelik geword dat die oorlog nie kort gaan wees nie, en dit word twyfelagtig of dit 'n oorwinning gaan behaal.
Lincoln het Emancipation Proclamation uitgereik toe dit duidelik word dat slawe in rebelliestate bevry sal word om die Unie te red, en sonder hierdie optrede kan die oorlog verlore gaan.
Voor die inhuldiging van Lincoln het die kongres grondwetlike wysiging aanvaar wat slawerny van die grondwetlike wysigingsproses en die afskaffing of inmenging deur die kongres sou beskerm (Corwin -wysiging). Dit was 'n poging om afstigting vreedsaam te beëindig; Lincoln het hierdie voorgestelde wysiging in die openbaar gesteun. Dit is deur min state bekragtig, maar driekwart state moet nie by die Grondwet kom nie.
As president het Lincoln nie die gesag gehad om slawerny te beëindig nie (om die Grondwet te verander). As opperbevelhebber kon hy egter tydens die oorlog beveel om die rebelle van hul eiendom militêre gebruik te ontneem. Op 22 September 1862 kondig Lincoln aan dat alle slawe in gebied wat vanaf 1 Januarie 1863 nog in opstand was, gratis sou wees. Dit was dus aan die suidelike state om op te hou veg en hul slawe te red, of om voort te gaan en te waag om die slawe te verloor as hulle die oorlog verloor.
Vir Lincoln was die beëindiging van slawerny nog 'n 'stryd' wat hy (sonder sukses) deur oorreding probeer wen het. Hy het vergoeding aangebied aan slawestate wat nog in die Unie is om die slawerny binne hierdie state te beëindig; hulle het sy aanbod van die hand gewys. Voor die einde van die oorlog het die Kongres die 13de wysiging aangeneem waarin slawerny afgeskaf is, en hierdie state het alle slawe verloor sonder enige vergoeding.
BTW, op Februarie 1865, 'n paar maande voor die ineenstorting van die konfederasie, bied Lincoln die konfederasie vergoeding aan vir verlore slawe as hulle instem om op te hou veg en terug te keer na die Unie. Jefferson Davis het hierdie voorstel verwerp, wat duisende onnodige slagoffers veroorsaak het, vernederende militêre nederlaag en baie meer pynlike hereniging veroorsaak het.
Alhoewel daar baie altruïstiese abolitioniste was wat slawerny suiwer gehaat het, was die politieke dryfkrag ($$$) vir die oorlog gedryf deur die vrees van die noordelike fabriekseienaars.
Soos byna elke oorlog, het die Amerikaanse burgeroorlog nie hoofsaaklik oor ideologie gegaan nie, maar oor ekonomie. Die noordelike, geïndustrialiseerde state was bekommerd dat die oormaat arbeidspoel van die Suide en die toenemende industrialisering van die suide na verskeie arbeidsbesparende toestelle (dit wil sê katoen -gin, stoommasjien) hul byna monopolie op vervaardiging sou bedreig. Stel jou net een punt voor, katoen; as die suide die grondstowwe (katoen) en die vermoë gehad het om slawe -arbeid te gebruik om die katoenlap en selfs katoenklere te vervaardig. Dit sou 'n groot duik in die verdienstestroom van die noordelike fabriekseienaars plaas.
Lincoln se tydsberekening vir die emansipasieverkondiging was bloot gebaseer op die mislukking van diplomasie om die oorlog voor groot konflik te beëindig (Antietam). Dit het grootliks propaganda -doeleindes gedien.
Waarom het Lincoln gewag om die Emancipation Declaration uit te reik?
In die Verenigde State was 'n grondwetlike wysiging die mees betroubare manier om slawerny te beëindig. Dit verg die meeste politieke konsensus (2/3 van die huis en die senaat en dan 3/4 van die state) en is dus die moeilikste om te implementeer en om te keer.
Die dertiende wysiging is die eerste keer in Desember 1863 ingevoer en kon nie by die eerste stemming in die huis slaag nie 15 Junie 1864 met 13 stemme. Lincoln het 'n taamlik meesterlike politieke offensief georganiseer wat staatsgeleenthede vir uittredende kongreslede betref tydens 'n kreupel eendkongres om die wysiging uiteindelik deur die Huis te gee, wat die moeilikste stadium van die proses was. Tog het dit jare geneem en tot die finale stemming in die kongres, maar dit was nie 'n uitgemaakte saak nie. Lincoln het die eerste deel van hierdie hekkies tydens die burgeroorlog (12 April 1861 - 9 Apr 1865) geslaag met die bekragtiging van die 13de Wysiging deur die senaat (8 April 1864) gevolg deur die huis 9 maande laasgenoemde (31 Januarie) , 1865). Daar kan staatgemaak word op bekragtiging deur 3/4 van die individuele state na die oorlog, aangesien die suidelike afskeidingsregerings tydens die heropbou deur die Unie beheer sou word. Soos voorspel, het die state die derde/vierde meerderheid behaal om dit na die einde van die oorlog te bekragtig, 6 Desember 1865.
Die Emancipation -verkondiging het nie gegaan oor die vrylating van die slawe nie. Op sy beste was dit tydelike oorlogstyd wat slegs die slawe in die afskeidingsstate buite die beheer van die vakbonde geraak het. Die aand voordat Lincoln die proklamasie onderteken het, was Robert E Lee en sy hele leër in die noordelike gebied, nadat die leër van die Unie vroeër daardie jaar deur Lee van Virginia afgeweer is.
Die emansipasie -afkondiging was 'n politieke middel, net soos die tydsberekening. Lincoln wou die oorlog herdefinieer. Hy het die oorlog voorheen gedefinieer as 'n oorlog om die Unie te behou, en nou sou Lincoln telegrafeer om slawerny te beëindig as 'n belangrike oorlogsdoel. Deur hierdie herdefinisie het Lincoln gehoop om Brittanje en Frankryk te verhinder om betrokke te raak. Hierdie lande wat dit oorweeg het om die konfederasie (Brittanje en Frankryk) te erken, was in die volksmond teen slawerny. Deur die Amerikaanse burgeroorlog oor slawerny te maak, het Lincoln hierdie Europese nasies geteiken, wat die erkenning van die suide polities onhoudbaar vir hulle in die binneland gemaak het.
Lincoln het dus geweet dat hy 'n grondwetlike wysiging nodig het om slawerny op 'n betekenisvolle manier te beëindig. Waarom het hy die presidensiële bevel die Emancipation Proclamation in 1 Januarie 1863 onderteken in die wete dat die volgende president eenvoudig die bevel van Lincolns kon herroep? Of na die oorlog kan die hooggeregshof sy oorlogsbevoegdhede tot niet maak en sy proklamasie ongrondwetlik beslis. By gebreke aan 'n verandering in die Grondwet, sou enige handeling wat president Lincoln onderneem het, nie veel langer as sy presidentskap oorleef nie.
Lincoln het dit gedoen om die vakbond te behou. Eenvoudig gestel, die Amerikaanse burgeroorlog is op baie fronte gevoer. Ekonomies, polities, militêr en diplomaties. Dit was die diplomatieke oorlog wat Lincoln se optrede op Jan van 1863 nodig gehad het. Brittanje en Frankryk dreig namens die Konfederale State om die oorlog te betree. Lincoln gebruik die Emansipasie Proklamasie om die oorlog te heroorweeg van een oor die behoud van die Unie, tot 'n oorlog om slawerny te beëindig. Dit is wat die emansipasieverklaring gedoen het. Dit het aangekondig dat die beëindiging van slawerny 'n belangrike doelwit van die Unie in die oorlog sou wees. Lincoln het geweet dat as die oorlog as een teen slawerny opgestel sou word, dit Brittanje en Frankryk se ingryping onhoudbaar sou maak, aangesien beide lande reeds slawerny Brittanje (Wet op slawerny -afskaffing in 1833) en Frankryk (Louis X het slawerny in 1315 afgeskaf, hoewel slawerny in die Franse kolonies voortgeduur het) tot 1848).
Die tydsberekening is bepaal deur die politiek, en soos vorige antwoorde meer presies gesê het deur 'n oorwinning van die Unie by Slag van Antietam. Tegnies was Antietam nie 'n oorwinning vir die Unie nie, maar 'n dooiepunt. Maar nadat hy maande en maande lank gesien het hoe sy leërs terugtrek van die poorte van Richmond, sien hy hoe Lee terugtrek uit Maryland terug na Virginia, in die Northern Newspapers as 'n oorwinning voorgestel. Lincoln gebruik die 'oorwinning' om sy diplomatieke offensief teen Brittanje en Franse ingryping uit te voer.
Soos Lincoln gehoop het, het die afkondiging die buitelandse opinie in die guns van die Unie gedraai deur die steun te verkry van lande teen slawerny en lande wat reeds slawerny afgeskaf het (veral die ontwikkelde lande in Europa, soos Groot-Brittanje of Frankryk). Hierdie verskuiwing het die Konfederasie se hoop om amptelike erkenning te verkry, beëindig. 
Aangesien die Emancipation Proclamation die uitroei van slawerny 'n uitdruklike doel van die Unie -oorlog gemaak het, het dit steun aan die Suide gekoppel aan ondersteuning vir slawerny. Die openbare mening in Brittanje sal nie direkte steun aan slawerny duld nie. Britse maatskappye het egter voortgegaan om blokkade -hardlopers vir die Suide te bou en te bedryf. Soos Henry Adams opgemerk het, "The Emancipation Proclamation het meer vir ons gedoen as al ons vorige oorwinnings en al ons diplomasie." In Italië noem Giuseppe Garibaldi Lincoln as "die erfgenaam van die aspirasies van John Brown". Op 6 Augustus 1863 skryf Garibaldi aan Lincoln: "Die nageslag sal jou die groot emansipator noem, 'n benydenswaardiger titel as wat enige kroon kan wees, en groter as 'n gewone alledaagse skat". 
Burgemeester Abel Haywood, 'n verteenwoordiger vir werkers uit Manchester, Engeland, skryf aan Lincoln en sê: "Ons eer u met blydskap vir baie beslissende stappe om u geloof prakties in die woorde van u groot stigters te illustreer: 'Alle mense is vry en gelyk geskape.' " Die Emancipation Proclamation het die spanning met Europa oor die noorde se verloop van die oorlog verlig, en gekombineer met die onlangse mislukte suidelike offensief in Antietam, het die Konfederasie enige praktiese kans om Britse steun in die oorlog te ontvang, afgesny.
Geskiedenis van die dertiende wysiging
Geskiedenis help asb
1. Waarom was dit belangrik vir Lincoln om te wag om die Emancipation Proclamation uit te reik Dit kon opstand in die noorde veroorsaak het Dit was belangrik om vooraf volksondersteuning te hê Dit kon die opstand voor Union beëindig het
Watter tipe diskriminasie het Afro -Amerikaners in die Unie -leër in die gesig gestaar, alhoewel hulle as soldate kon dien? (Kies alles wat van toepassing is) A) Hulle mag nie as beamptes dien nie B) Hulle was nie in aanmerking nie
waarom het die Emancipation Proclamation slawe slegs in die Konfederale state bevry? A. President Lincoln het nie die gesag gehad om eiendom van Amerikaanse burgers te verwyder nie. President Lincoln het nie die gesag gehad om te naturaliseer nie
12. Wat het Missouri, Kentucky, Maryland en Delaware gemeen tydens die Burgeroorlog? (5 punte) Hulle het almal hul neutraliteit tydens die oorlog verklaar. Hulle was almal slawestate wat in die Unie gebly het. Hulle was die
Gaan my antwoord na, baie dankie. Lees die volgende paragraaf. Die sinne is genommer om u te help om die vraag te beantwoord. (1) Baie historici beskou Abraham Lincoln as een van die groot presidente van die Verenigde State.
watter van die volgende beskryf die situasie van vrymanne die beste in die dekade na die burgeroorlog? a. elkeen het 40 hektaar grond en 'n muil gekry deur die vakbondregering b. almal het onmiddellik politieke gelykheid verleen deur die
Watter van die volgende stellings is waar ten opsigte van beperkte datastelle? A. Beperkte datastelle bevat 'n paar individuele identifiseerders. B. Pasiënte moet die gebruik van beperkte datastelle magtig. C. Diegene wat beperkte datastelle ontvang
Wat het Missouri, Kentucky, Maryland en Delaware gemeen tydens die Burgeroorlog? A. Hulle het almal hul neutraliteit tydens die oorlog verklaar. *** B. Hulle was almal slawestate wat in die Unie gebly het. C. Hulle was die eerste
Waarom het Lincoln tot na die oorwinning van die Unie in die Slag van Antietam gewag om die Emancipation Proclamation aan te kondig? A. Hy wou hê die Unie moet sterk wees. ***** B. Hy het gedink dat die Suide meer ontvanklik sou wees vir
Watter aanname maak die kunstenaar, gebaseer op die illustrasies wat bevryde mense met vakbondleërsoldate toon oor die gevolge van die Emancipation Proclamation? A: Voormalige slawe sou veg vir die Unie -leër teen die suide.
Waarom het die afkondiging van 1763 tot koloniale ontevredenheid gelei? kolonis is verhinder om grondgebied te vestig wat van die Franse geneem is en Indiese oorlogskoloniste was van mening dat die tarief wat in die proklamasie genoem word, geskep is
Byna van die begin van sy administrasie af is Lincoln onder druk geplaas deur afskaffers en radikale Republikeine om 'n emansipasieverklaring uit te reik. In beginsel het Lincoln dit goedgekeur, maar hy het aksie teen slawerny uitgestel tot
Die Amerikaanse grondwet van 1787 het nie die woord 'slawerny' gebruik nie, maar bevat verskeie bepalings oor onvrye persone. Die kompromie met die drie-vyfde (in artikel I, afdeling 2) het die kongresverteenwoordiging toegeken op grond van "op die hele aantal vrye persone" en "drie-vyfdes van alle ander persone".  Ingevolge die vlugteling -slawe -klousule (artikel IV, afdeling 2), sou "geen persoon wat in een staat in diens of diens is nie" bevry word deur na 'n ander te ontsnap. Artikel I, afdeling 9, het die Kongres toegelaat om wetgewing te aanvaar om die "Invoer van Persone" te verbied, maar nie tot 1808 nie.  Vir doeleindes van die Vyfde Wysiging - wat lui: "Niemand mag lewenslank beroof word nie, vryheid, of eiendom, sonder behoorlike regsproses " - slawe word as eiendom beskou.  Alhoewel abolitioniste die vyfde wysiging gebruik het om teen slawerny te argumenteer, het dit deel geword van die regsgrondslag vir die behandeling van slawe as eiendom met Dred Scott v. Sandford (1857).  Sosiaal is slawerny ook in die wet en in die praktyk ondersteun deur 'n deurdringende kultuur van blanke oppergesag.  Maar tussen 1777 en 1804 het elke noordelike staat voorsiening gemaak vir die onmiddellike of geleidelike afskaffing van slawerny. Geen suidelike staat het dit gedoen nie, en die slawebevolking van die Suide het aanhou groei, met 'n hoogtepunt van byna vier miljoen mense aan die begin van die Amerikaanse burgeroorlog, toe die meeste slawestate probeer het om van die Verenigde State af weg te breek. 
Lincoln het besef dat die mag van die federale regering om slawerny in vredestyd te beëindig, beperk is deur die Grondwet wat die kwessie voor 1865 aan individuele state toegewy het.  Teen die agtergrond van die Amerikaanse burgeroorlog het Lincoln egter die proklamasie onder sy gesag uitgereik as "opperbevelhebber van die weermag en vloot" ingevolge artikel II, afdeling 2 van die Amerikaanse grondwet.  As sodanig het hy beweer dat hy die krygsbevoegdheid het om persone vry te laat as slawe in die state wat in opstand was "as 'n geskikte en noodsaaklike oorlogsmaatreël om die opstand te onderdruk".  Hy het nie die opperbevelhebber oor die vier slawehoustate gehad wat nie in opstand was nie: Missouri, Kentucky, Maryland en Delaware, en die state is dus nie in die Proklamasie genoem nie.  Die vyfde grensregsgebied, Wes -Virginië, waar slawerny wettig gebly het, maar besig was om afgeskaf te word, was in Januarie 1863 steeds deel van die wettig erkende, "herorganiseerde" deelstaat Virginia, gebaseer in Alexandria, in die Unie (in teenstelling met die Konfederale deelstaat Virginia, gebaseer in Richmond).
Die afkondiging was van toepassing in die tien state wat in 1863 nog in opstand was, en het dus nie die byna 500 000 slawe in die grensstate (Missouri, Kentucky, Maryland of Delaware) wat Unie-state was, gedek nie. Hierdie slawe is bevry deur latere afsonderlike staats- en federale optrede.
Die deelstaat Tennessee het reeds onder die erkenning van die Unie -regering meestal teruggekeer na die beheer van die Unie, so dit is nie genoem nie en is vrygestel. Virginia is genoem, maar vrystellings is gespesifiseer vir die 48 graafskappe wat destyds besig was om die nuwe deelstaat Wes-Virginië te vorm, en sewe bykomende provinsies en twee stede in die Tidewater-streek in Virginia, wat deur die Unie beheer word.  Ook New Orleans en 13 genoemde gemeentes van Louisiana was spesifiek vrygestel, wat ten tyde van die afkondiging meestal onder federale beheer was. Hierdie vrystellings het nog 300 000 slawe ongemanipuleer gelaat. 
Die Emancipation Proclamation is bespot, veral in 'n invloedryke gedeelte deur Richard Hofstadter omdat hy slegs die slawe waaroor die Unie geen mag gehad het, 'bevry' het nie.  Hierdie slawe is bevry weens Lincoln se "oorlogsmagte". Hierdie wet het die kwessie van smokkel slawe uitgeklaar.  Dit verklaar outomaties die status van meer as 100,000 voormalige slawe. Ongeveer 20 000 tot 50 000 slawe is bevry die dag toe dit in werking getree het  in dele van nege van die tien state waarop dit aansoek gedoen het (Texas is die uitsondering).  In elke Konfederale staat (behalwe Tennessee en Texas) het die proklamasie onmiddellik in werking getree in gebiede wat deur die Unie beset is en is ten minste 20 000 slawe   op 1 Januarie 1863 onmiddellik bevry.
Die Proklamasie het die wetlike raamwerk verskaf vir die emansipasie van byna al vier miljoen slawe namate die leërs van die Unie gevorder het, en het die Unie daartoe verbind om slawerny te beëindig, wat selfs in die noorde 'n omstrede besluit was. By die aanhoor van die afkondiging het meer slawe vinnig na die Unie -linies ontsnap toe die weermag -eenhede suidwaarts beweeg het. Namate die Unie -leërs deur die Konfederasie gevorder het, is duisende slawe elke dag bevry totdat bykans almal (ongeveer 3,9 miljoen, volgens die 1860 -sensus)  teen Julie 1865 bevry is.
Terwyl die afkondiging die meeste slawe as oorlogsmaatreël bevry het, het dit slawerny nie onwettig gemaak nie. Van die state wat vrygestel was van die proklamasie, verbied Maryland,  Missouri,  Tennessee,  en Wes -Virginia  slawerny voor die einde van die oorlog. In 1863 stel president Lincoln 'n matige plan voor vir die heropbou van die gevange Konfederale Staat Louisiana.  Slegs 10% van die kiesers van die staat moes die lojaliteitseed aflê. Die staat moes ook die proklamasie aanvaar en slawerny in sy nuwe grondwet afskaf. In Arkansas en Tennessee sal identiese heropbouplanne aanvaar word. Teen Desember 1864 is die plan van Lincoln om slawerny af te skaf, uitgevaardig in Louisiana, sowel as in Arkansas en Tennessee.   In Kentucky het bevelvoerders van die Unie -leër staatgemaak op die proklamasies wat vryheid bied aan slawe wat by die weermag ingeskryf het, en om hierdie rede en vir ander redes het die aantal slawe in die staat met meer as 70 gedaal % tydens die oorlog.  In Delaware  en Kentucky was  slawerny egter steeds wettig tot 18 Desember 1865, toe die dertiende wysiging van krag geword het.
Militêre optrede voor emansipasie
Die Fugitive Slave Act van 1850 het individue vereis om weghol slawe aan hul eienaars terug te gee. Tydens die oorlog het generaals van die Unie, soos Benjamin Butler, verklaar dat slawe in besette gebiede 'n oorlogsversmaning was en geweier het om dit terug te gee.  Hierdie besluit was omstrede omdat dit erkenning van die Konfederasie as 'n aparte, onafhanklike soewereine staat onder internasionale reg impliseer, 'n idee wat Lincoln onwrikbaar ontken het. As gevolg hiervan het hy nie die smeermiddelbenaming bevorder nie. Boonop is hierdie mense as smokkel wettig aangewys as 'eiendom' toe hulle die grense van die Unie oorsteek en hul uiteindelike status was onseker. 
Regeringsoptrede teen emansipasie
In Desember 1861 het Lincoln sy eerste jaarlikse boodskap aan die kongres gestuur (die staatsrede, maar dan gewoonlik skriftelik gegee en nie as sodanig verwys nie). Daarin het hy die stelsel van vrye arbeid geprys, aangesien hy menseregte oor eiendomsreg respekteer, wetgewing onderskryf om die status van smokkelaars en slawe in lojale state aan te spreek, moontlik deur hul vryheid te koop met federale belasting, en ook die befondsing van streng vrywillige koloniseringspogings .  In Januarie 1862 het Thaddeus Stevens, die Republikeinse leier in die Huis, 'n beroep op totale oorlog teen die rebellie gedoen om emansipasie van slawe in te sluit, met die argument dat emansipasie, deur die verlies van slawerny te dwing, die rebelle -ekonomie sou verwoes. Op 13 Maart 1862 keur die kongres 'n "wet wat 'n bykomende oorlogsartikel in werking stel" aan, wat verklaar dat dit vanaf daardie tydstip verbied is om die weermagoffisiere aan vlugtende slawe aan hul eienaars terug te gee.  Ingevolge 'n wet wat deur Lincoln onderteken is, is slawerny op 16 April 1862 in die District of Columbia afgeskaf en is eienaars vergoed. 
Op 19 Junie 1862 verbied die Kongres slawerny in alle huidige en toekomstige gebiede van die Verenigde State (hoewel nie in die state nie), en president Lincoln onderteken vinnig die wetgewing. Deur hierdie handeling het hulle die mening van 1857 van die Hooggeregshof van die Verenigde State in die Dred Scott Case dat die kongres magteloos was om slawerny in Amerikaanse gebiede te reguleer.   Hierdie gesamentlike optrede deur die kongres en president Lincoln verwerp ook die idee van volkssoewereiniteit wat deur Stephen A. Douglas voorgehou is as 'n oplossing vir die slawerny -kontroversie, terwyl die poging voltooi is wat die eerste wetgewende voorstel van Thomas Jefferson in 1784 was. om slawerny binne die grense van bestaande state te beperk.  
In Julie het die kongres geslaag en Lincoln onderteken die konfiskeringswet van 1862, wat bepalings bevat vir hofverrigtinge om slawe wat deur veroordeelde "rebelle" aangehou is, of slawe van rebelle wat na die Unie -linies ontsnap het, te bevry.  ​​Die Wet is van toepassing op gevalle van kriminele veroordelings, op slawe van 'ontroue' meesters en op slawe in rebellegebied wat deur die Unie -magte gevange geneem is. Anders as die eerste konfiskeringswet, het die tweede een uitdruklik gesê dat alle slawe wat onder die wet val, permanent bevry sal word, met vermelding van "alle slawe van persone wat hierna in opstand sal kom teen die regering van die Verenigde State, of wat op enige manier verleen hulp of troos daaraan, ontsnap van sulke persone en skuil binne die leërs van die weermag en alle slawe wat van sulke persone gevang is of deur hulle verlate is en onder die beheer van die regering van die Verenigde State en alle slawe van sodanige persoon kom. [of] op enige plek wat deur rebellemagte beset is en daarna deur die magte van die Verenigde State beset word, word dit as krygsgevangenes beskou en sal hulle vir ewig vry wees van hul diensbaarheid en nie weer as slawe aangehou word nie. "  Lincoln se standpunt was egter steeds dat die kongres nie die mag gehad het om alle slawe binne die grense van rebelle -state te bevry nie, maar Lincoln as opperbevelhebber sou dit kon doen as hy dit as 'n behoorlike militêre maatreël beskou,  en dat Lincoln het reeds planne opgestel om te doen. 
Publieke opinie oor emansipasie
Abolitioniste het Lincoln al lank aangespoor om alle slawe te bevry. In die somer van 1862 het die Republikeinse redakteur Horace Greeley van die uiters invloedryke New York Tribune 'n beroemde hoofartikel geskryf met die titel "The Prayer of Twenty Millions" wat 'n meer aggressiewe aanval op die Konfederasie en vinniger emansipasie van die slawe eis: "On the face of this wye aarde, meneer die president, is daar nie een intelligente kampioen van die Unie wat nie voel dat die opstand, indien dit môre verpletter word, hernu sou word as die slawerny in volle krag gelaat word en dat elke uur van eerbied vir slawerny 'n uur gevoeg en verdiep gevaar vir die Unie. "  Lincoln reageer in sy brief aan Horace Greeley vanaf 22 Augustus 1862, in terme van die perke wat opgelê is deur sy plig as president om die Unie te red:
As daar diegene is wat die Unie nie sou red nie, tensy hulle terselfdertyd slawerny kon red, stem ek nie daarmee saam nie. As daar diegene is wat die Unie nie sou red nie, tensy hulle slawerny tegelyk kon vernietig, stem ek nie daarmee saam nie. My belangrikste doel in hierdie stryd is om die Unie te red, en is nie om slawerny te red of te vernietig nie. As ek die Unie kon red sonder om enige slaaf te bevry, sou ek dit doen, en as ek dit kon red deur al die slawe te bevry, sou ek dit doen en as ek dit kon red deur sommige te bevry en ander alleen te laat, sou ek dit ook doen. Wat ek doen oor slawerny en die gekleurde ras, doen ek omdat ek glo dat dit help om die Unie te red en wat ek verbied, ek verwerp dit omdat ek nie glo dat dit sou help om die Unie te red nie. Ek het hier my doel verklaar volgens my siening van amptelike plig en ek is nie van plan om my persoonlike wens dat alle mense oral vry kan wees, te verander nie. 
Lincoln -geleerde Harold Holzer het in hierdie konteks oor Lincoln se brief geskryf: "Onbekend aan Greeley, Lincoln het dit saamgestel nadat hy reeds 'n voorlopige emansipasieverklaring opgestel het, wat hy besluit het om uit te reik na die volgende militêre oorwinning van die Unie. Daarom was hierdie brief in waarheid, 'n poging om die dreigende aankondiging te plaas in terme van die redding van die Unie, nie om slawe te bevry as 'n humanitêre gebaar nie.  Historikus Richard Striner voer aan dat Lincoln se brief "jare lank" verkeerd gelees is as 'Lincoln net die Unie wou red'.  In die konteks van Lincoln se hele loopbaan en uitsprake oor slawerny is hierdie interpretasie volgens Striner egter verkeerd. Lincoln versag eerder die sterk opposisie van die Noord -wit oppergesag teen sy dreigende emansipasie deur dit aan die saak van die Unie te bind. Hierdie opposisie sou veg vir die Unie, maar nie om die slawerny te beëindig nie, sodat Lincoln hulle die middele en motivering gegee het om beide tegelyk te doen.  In sy boek van 2014, Lincoln's Gamble, het joernalis en historikus Todd Brewster beweer dat Lincoln se begeerte om die redding van die Unie as sy enigste oorlogsdoel te herhaal, in werklikheid deurslaggewend was vir sy aanspraak op wettige gesag vir emansipasie. Aangesien slawerny deur die Grondwet beskerm is, was die enigste manier waarop hy die slawe kon bevry as 'n oorlogstaktiek - nie as die missie self nie.  Maar dit het die risiko inhou dat die regverdiging om die slawe te bevry, sodra die oorlog geëindig het, ook die rede was. Laat in 1862 het Lincoln sy prokureur-generaal, Edward Bates, gevra vir 'n mening oor die vraag of slawe wat vrygelaat is deur 'n oorlogsverwante proklamasie van emansipasie, weer kon slawe as die oorlog verby was. Bates moes deur die taal van die besluit van Dred Scott werk om tot 'n antwoord te kom, maar hy het uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom dat hulle wel vry kon bly. Tog sou 'n grondwetlike wysiging 'n volledige einde aan slawerny vereis. 
Botsende advies, om alle slawe te bevry, of glad nie vry te stel nie, is in die openbaar en privaat aan Lincoln voorgelê. Thomas Nast, 'n tekenprentkunstenaar tydens die burgeroorlog en die laat 1800's beskou as "Vader van die Amerikaanse tekenprent", het baie werke saamgestel, waaronder 'n tweesydige verspreiding wat die oorgang van slawerny na beskawing toon nadat president Lincoln die proklamasie onderteken het. Nast het geglo in gelyke geleenthede en gelykheid vir alle mense, insluitend slawe van Afrikaners of vryswartes. Tydens 'n massa -saamtrek in Chicago op 7 September 1862 was onmiddellike en universele emansipasie van slawe vereis. 'N Afvaardiging onder leiding van William W. Patton ontmoet die president op 13 September in die Withuis. Lincoln het in vredestyd verklaar dat hy geen grondwetlike gesag het om die slawe te bevry nie. Selfs as oorlogsmag gebruik, was emansipasie 'n riskante politieke daad. Die openbare mening as geheel was daarteen gekant.  Daar sou sterk opposisie wees onder die demokrate van Copperhead en 'n onseker reaksie van lojale grensstate. Delaware en Maryland het reeds 'n hoë persentasie vryswartes: 91,2% en 49,7% in 1860. 
Lincoln bespreek die proklamasie vir die eerste keer in Julie 1862 met sy kabinet. Hy stel sy "voorlopige proklamasie" op en lees dit op 13 Julie aan die minister van buitelandse sake, William Seward, en sekretaris van die vloot Gideon Welles. Seward en Welles was eers sprakeloos, daarna Seward verwys na moontlike anargie in die suide en gevolglike buitelandse ingryping wat Welles blykbaar niks gesê het nie. Op 22 Julie het Lincoln dit aan sy hele kabinet voorgehou as iets wat hy vasbeslote was om te doen, en hy het hul mening oor die bewoording gevra.  Hoewel oorlogssekretaris Edwin Stanton dit ondersteun het, het Seward Lincoln aangeraai om die proklamasie na 'n groot oorwinning van die Unie uit te reik, anders sou dit lyk asof die Unie 'sy laaste skree van terugtog' gee. 
In September 1862 gee die Slag van Antietam Lincoln die oorwinning wat hy nodig gehad het om die Emansipasie uit te reik. Alhoewel die Unie swaarder verliese gely het as die Konfederate en generaal McClellan die ontsnappende troepe van Robert E. Lee toegelaat het, het die uniemagte 'n Konfederale inval in Maryland teruggedraai, wat meer as 'n kwart van Lee se leër in die proses uitgeskakel het. Op 22 September 1862, vyf dae nadat Antietam plaasgevind het, en terwyl hy by die Soldier's Home gewoon het, het Lincoln sy kabinet ingeroep en die voorlopige emansipasieverklaring uitgereik.  Volgens die burgeroorloghistorikus James M. McPherson het Lincoln aan die kabinetslede gesê dat hy 'n verbond met God gesluit het, dat as die Unie die Konfederasie uit Maryland verdryf, hy die Emancipation Proclamation sou uitreik.   Lincoln het eers 'n vroeë konsep van die proklamasie aan vise -president Hannibal Hamlin,  'n vurige afskaffer, getoon wat meer gereeld in die duister gehou was oor presidensiële besluite. Die finale proklamasie is op 1 Januarie 1863 uitgereik. Alhoewel dit implisiet deur die kongres gesag verleen is, gebruik Lincoln sy magte as opperbevelhebber van die weermag en vloot, "as 'n noodsaaklike oorlogsmaatreël" as die basis van die proklamasie die ekwivalent van 'n statuut wat deur die kongres uitgevaardig is of 'n grondwetlike wysiging. 'N Paar dae nadat die finale afkondiging uitgereik is, het Lincoln aan generaal -majoor John McClernand geskryf:' Na die aanvang van vyandelikhede het ek byna anderhalf jaar gesukkel om oor die weg te kom sonder om die 'instelling' aan te raak, en toe ek voorwaardelik vasbeslote was om daaraan te raak, het ek het al die state en mense honderd dae lank van my voorneme kennis gegee van my voorneme, en binne 'n tyd kon hulle dit heeltemal opsy gesit het deur eenvoudig weer goeie burgers van die Verenigde State te word. verkondiging oor wat vir my 'n militêre noodsaaklikheid was. En as dit gemaak word, moet dit bly staan. " 
Aanvanklik het die Emancipation Proclamation effektief slegs 'n klein persentasie van die slawe bevry, diegene wat agter Union -lyne was in gebiede wat nie vrygestel is nie. Die meeste slawe was nog agter die Konfederale linies of in vrygestelde gebiede wat deur die Unie beset was. Minister van Buitelandse Sake, William H. Seward, het gesê: "Ons betoon ons simpatie met slawerny deur slawe te bevry waar ons hulle nie kan bereik nie en hulle in slawerny te hou waar ons hulle kan vrymaak." As 'n slawestaat sy afskeidingspoging voor 1 Januarie 1863 beëindig het, sou dit slawerny kon behou het, ten minste tydelik. Die afkondiging het die Lincoln -administrasie slegs die regsgrondslag gegee om die slawe in die gebiede van die Suide wat nog in opstand was op 1 Januarie 1863 te bevry. [ aanhaling nodig ]
Die Emancipation Proclamation het ook toegelaat dat vrygelate slawe in die Amerikaanse weermag ingeskryf word. Tydens die oorlog het byna 200 000 swartes, die meeste van hulle eks-slawe, by die Unie-leër aangesluit.  Hul bydraes het aan die Noorde bykomende mannekrag gegee wat van groot belang was om die oorlog te wen. Die Konfederasie het slawe in die weermag eers as soldate toegelaat tot die laaste maand voor sy nederlaag. 
Alhoewel die provinsies van Virginia wat binnekort West Virginia sou vorm, spesifiek vrygestel is van die proklamasie (Jefferson County die enigste uitsondering was), was die staat se toelating tot die Unie 'n voorwaarde dat die grondwet voorsiening maak vir geleidelike afskaffing van slawerny (onmiddellik emansipasie van alle slawe is ook vroeg in 1865 daar aangeneem). Slawe in die grensstate Maryland en Missouri is ook geëmansipeer deur afsonderlike staatsoptrede voordat die burgeroorlog geëindig het. In Maryland het 'n nuwe staatsgrondwet wat slawerny in die staat afgeskaf het, op 1 November 1864 in werking getree. Die deur die Unie besette provinsies in die ooste van Virginia en gemeentes van Louisiana, wat van die proklamasie vrygestel is, het albei staatsgrondwette aangeneem wat slawerny in die land afgeskaf het April 1864.   Vroeg in 1865 aanvaar Tennessee 'n wysiging van sy grondwet wat slawerny verbied.  
Die afkondiging is in twee dele uitgereik. Die eerste deel, uitgereik op 22 September 1862, was 'n voorlopige aankondiging waarin die bedoeling van die tweede deel uiteengesit is, wat 100 dae later op 1 Januarie 1863 tydens die tweede jaar van die Burgeroorlog amptelik in werking getree het. Dit was Abraham Lincoln se verklaring dat alle slawe permanent vrygelaat sou word op alle gebiede van die Konfederasie wat teen Januarie 1863 nog nie tot die federale beheer teruggekeer het nie. , Georgia, Louisiana, Texas, Virginia, Arkansas, Noord -Carolina). Die slawestate van die Unie, Maryland, Delaware, Missouri en Kentucky, was nie ingesluit nie. Die staat Tennessee, waarin 'n Unie-beheerde militêre regering reeds ingestel is, is ook nie genoem nie, gebaseer in die hoofstad, Nashville. Spesifieke vrystellings is vermeld vir gebiede wat ook op 1 Januarie 1863 onder die beheer van die Unie was, naamlik 48 provinsies wat binnekort Wes -Virginië sou word, sewe ander genoemde provinsies van Virginia, waaronder Berkeley en Hampshire, wat binnekort bygevoeg is in West Virginia, New Orleans en 13 genoemde gemeentes naby. 
Gebiede wat deur die Unie beset is in die Konfederale state, waar die afkondiging onmiddellik deur plaaslike bevelvoerders in werking getree het, was Winchester, Virginia,  Corinth, Mississippi,  die See-eilande langs die kus van die Carolinas en Georgia,  Key West, Florida,  en Port Royal, Suid -Carolina. 
Daar is onakkuraat beweer dat die Emancipation Proclamation nie 'n enkele slaaf  historikus Lerone Bennett jr. Bevry het nie. As gevolg van die afkondiging is baie slawe in die loop van die oorlog egter bevry, wat begin het op die dag dat dit ooggetuieverslae van krag geword het op plekke soos Hilton Head Island, South Carolina,  en Port Royal, Suid -Carolina  teken vieringe op 1 Januarie aan omdat duisende swartes in kennis gestel is van hul nuwe regstatus van vryheid. Die ramings van hoeveel duisende slawe onmiddellik deur die Emancipation Proclamation bevry is, is uiteenlopend. Een kontemporêre skatting stel die 'smokkel'-bevolking van Noord-Carolina wat deur die Unie beset was, op 10.000, en die See-eilande van Suid-Carolina het ook 'n aansienlike bevolking. Die 20 000 slawe is onmiddellik bevry deur die Emancipation Proclamation. " , en die See-eilande van Georgië en Suid-Carolina.  Alhoewel sommige provinsies van die deur die Unie besette Virginia vrygestel is van die proklamasie, is die onderste Shenandoah-vallei en die gebied rondom Alexandria gedek.  Emansipasie is onmiddellik afgedwing as Unie soldate het die Konfederasie binnegedring. Slawe het van hul meesters gevlug en is dikwels bygestaan ​​deur uniesoldate. 
Booker T. Washington, as 'n seuntjie van 9 in Virginia, onthou die dag vroeg in 1865: 
Namate die groot dag nader gekom het, was daar meer sang in die slawekwartiere as gewoonlik. Dit was sterker, het meer ring, en het later in die nag geduur. Die meeste verse van die plantasieliedjies verwys na vryheid. . Iemand wat skynbaar 'n vreemdeling was ('n amptenaar van die Verenigde State, neem ek aan) het 'n klein toespraak gemaak en toe 'n taamlik lang koerant gelees - die Emancipation Proclamation, dink ek. Na die lesing is ons meegedeel dat ons almal vry is en kan gaan wanneer en waar ons wil. My ma, wat langs my gestaan ​​het, leun vooroor en soen haar kinders, terwyl trane van blydskap oor haar wange loop. Sy het vir ons verduidelik wat dit alles beteken, dat dit die dag was waarvoor sy so lank gebid het, maar uit vrees dat sy nooit sou kon sien nie.
Weglopende slawe wat na die Unie -lyne ontsnap het, was voorheen deur die Unie -leër as 'n oorlogsbeperking 'ingevolge die konfiskeringswette aangehou, maar om middernag is hulle meegedeel dat hulle vry is om te vertrek. Die See -eilande aan die kus van Georgië is vroeër in die oorlog deur die Unie -vloot beset. Die blankes het na die vasteland gevlug terwyl die swartes gebly het. 'N Vroeë heropbouprogram is opgestel vir die voormalige slawe, insluitend skole en opleiding. Vlootbeamptes het die afkondiging gelees en vir hulle gesê hulle is vry. 
Slawe was deel van die "oorlogsmotor" vir die Konfederasie. Hulle vervaardig en berei voedsel naai uniforms, herstel spoorweë, werk op plase en in fabrieke, skeepswerf en myne bou versterkings en dien as hospitaalwerkers en gewone arbeiders. Die nuus van die afkondiging het vinnig van mond tot mond versprei, hoop op vryheid gewek, algemene verwarring veroorsaak en duisende aangemoedig om na die Unie -linies te ontsnap.  [ bladsy benodig ] George Washington Albright, 'n tienerslaaf in Mississippi, onthou dat sy pa, net soos baie van sy medeslawe, ontsnap het om by die uniemagte aan te sluit. Volgens Albright het plantasie -eienaars probeer om die proklamasie van slawe te weerhou, maar nuus daarvan het deur die "wingerdstok" gekom. Die jong slaaf het 'n 'hardloper' geword vir 'n informele groep wat hulle die 4 ls ("Lincoln's Legal Loyal League") wat nuus van die afkondiging na geheime slawevergaderings by plantasies in die hele streek bring. 
Robert E. Lee het die Emancipation Proclamation beskou as 'n manier vir die Unie om die aantal soldate wat dit op die veld kan plaas, te versterk, wat die Konfederasie noodsaaklik maak om hul eie getalle te verhoog. Na die ontslag van Fredericksburg oor die saak, skryf Lee: "In die lig van die groot toename van die magte van die vyand, van die woeste en wrede beleid wat hy geproklameer het, wat ons geen alternatief laat nie, maar sukses of agteruitgang erger as die dood, as ons sou die eer van ons gesinne red van besoedeling, ons sosiale stelsel van vernietiging, laat alles in ons vermoë doen om die leërs van ons leërs te vul en in stand te hou, totdat God ons in sy barmhartigheid sal seën met die ons onafhanklikheid tot stand bring. "  [ bladsy benodig ]
Die afkondiging is onmiddellik aan die kaak gestel deur die demokrate van Copperhead wat die oorlog teëgestaan ​​het en die herstel van die unie bepleit deur slawerny toe te laat. Horatio Seymour het, terwyl hy vir die goewerneurskap van New York was, die Emancipation Proclamation as 'n oproep tot slawe aangewend om ekstreme gewelddade op alle blanke suidelike mense te pleeg, en gesê dat dit ''n voorstel vir die slaghuis van vroue en kinders is, vir wellustonele en verkragting, en van brandstigting en moord, wat die inmenging van beskaafde Europa sou aanroep ".  [ bladsy benodig ] Die Copperheads beskou die proklamasie ook as 'n ongrondwetlike misbruik van presidensiële mag. Redakteur Henry A. Reeves het in Greenport's geskryf Republikeinse wagter dat "In die naam van die vryheid van negers [die afkondiging] die vryheid van blanke mans in gevaar stel om 'n utopiese teorie van gelykheid van rasse te toets, wat die natuur, geskiedenis en ervaring as monsteragtig veroordeel, verwerp dit die grondwet en burgerlike wette en stel dit op Militêre gebruik op hul plek. "  [ bladsy benodig ]
Rassisme bly aan beide kante van die konflik deurdringend en baie in die noorde ondersteun die oorlog slegs as 'n poging om die Suide te dwing om in die Unie te bly. Die beloftes van baie Republikeinse politici dat die oorlog die Unie sou herstel en nie oor swart regte of die beëindiging van slawerny nie, is nou leuens verklaar deur hul teenstanders met verwysing na die proklamasie. Copperhead David Allen het tydens 'n saamtrek in Columbiana, Ohio, gesê: 'Ek het jou gesê dat hierdie oorlog vir die neger voortduur. Daar is 'n afkondiging van die president van die Verenigde State. gaan gedwing word tot 'n oorlog teen u broers van die suidelike state vir die neger. Ek antwoord Nee! "  Die Copperheads beskou die afkondiging as 'n onweerlegbare bewys van hul posisie en die begin van 'n politieke styging vir hul lede in Connecticut, HB Whiting skryf dat die waarheid nou duidelik was selfs vir "die dom dikkoppe wat volgehou het om te dink dat die president was 'n konserwatiewe man en dat die oorlog vir die herstel van die Unie ingevolge die Grondwet was ".  [ bladsy benodig ]
Oorlogs -demokrate wat die Copperhead -posisie in hul party verwerp het, was in 'n moeilike situasie. Terwyl hulle gedurende die oorlog die rassistiese standpunte van hul party en die minagting van die kommer van slawe aangehou het, het hulle die afkondiging as 'n lewensvatbare militêre hulpmiddel teen die Suide beskou, en was hulle bekommerd dat teenstand teen troepe in die leër van die Unie kan demoraliseer. . Die vraag sal hulle steeds pla en uiteindelik lei tot 'n skeuring in hul party namate die oorlog vorder.  [ bladsy benodig ]
Lincoln het baie in die Unie verder vervreem twee dae nadat hy die voorlopige afskrif van die Emancipation Proclamation uitgereik het deur die habeas corpus op te skort. Sy teenstanders het hierdie twee optrede verbind in hul bewerings dat hy 'n despoot was. In die lig hiervan en 'n gebrek aan militêre sukses vir die leërs van die Unie, het baie oorlogs-demokrate wat Lincoln voorheen gesteun het, hom tegemoet gegaan en by die Copperheads aangesluit tydens die verkiesings wat in Oktober en November gehou is.  [ bladsy benodig ]
In die verkiesing van 1862 het die Demokrate 28 setels in die Huis gekry, asook die goewerneurskap van New York. Lincoln se vriend, Orville Hickman Browning, het aan die president gesê dat die afkondiging en die opskorting van habeas corpus 'rampspoedig' was vir sy party deur die Demokrate soveel wapens te gee. Lincoln het nie gereageer nie. Copperhead William Javis van Connecticut verklaar die verkiesing as die "begin van die einde van die totale ondergang van die afskaffing in die Verenigde State".  [ bladsy benodig ]
Geskiedkundiges James M. McPherson en Allan Nevins verklaar dat hoewel die uitslae baie kommerwekkend lyk, hulle deur Lincoln goed gesien kan word, maar dat sy teenstanders dit net goed gedoen het in hul historiese vestings en "op nasionale vlak was hulle winste in die Huis die kleinste van enige minderheid die party is in byna 'n generasie buite die jaar verkiesing. Michigan, Kalifornië en Iowa het almal Republikein geword. Boonop het die Republikeine vyf setels in die senaat ingeneem. "  McPherson verklaar "As die verkiesing in 'n sekere sin 'n referendum was oor emansipasie en oor Lincoln se uitvoering van die oorlog, het 'n meerderheid van die Noordelike kiesers hierdie beleid onderskryf."  [ bladsy benodig ]
Die aanvanklike Konfederale reaksie was 'n verwagte woede. Die afkondiging word beskou as 'n bewys van die opstand en 'n bewys dat Lincoln slawerny sou afgeskaf het, selfs al sou die state in die Unie gebly het.  In 'n brief van 1863 aan president Lincoln, het die Amerikaanse weermaggeneraal Ulysses S. Grant opgemerk dat die proklamasie, tesame met die gebruik van swart soldate deur die Amerikaanse weermag, die Konfederasie diep kwaad gemaak het deur te sê dat "die emansipasie van die neger, Dit is die swaarste slag wat die Konfederasie nog gekry het.  'n Paar maande nadat die proklamasie in werking getree het, het die Konfederasie in Mei 1863 'n wet uitgevaardig waarin 'volle en voldoende vergelding' teen die VSA geëis word vir sulke maatreëls. Die Konfederasie het verklaar dat die swart Amerikaanse soldate wat gevange geneem is terwyl hulle teen die Konfederasie geveg het, as slawe -opstandelinge in burgerlike howe verhoor sou word - 'n groot oortreding met outomatiese doodsvonnis. Minder as 'n jaar na die verloop van die wet het die Konfederate swart Amerikaanse soldate by Fort Pillow vermoor.  [ bladsy benodig ]
Konfederasie -generaal Robert E. Lee noem die afkondiging '' 'n wilde en brutale beleid wat hy geproklameer het, wat ons geen alternatief agterlaat nie, maar sukses of agteruitgang erger as die dood '
Sommige Konfederate verwelkom egter die Proklamasie, aangesien hulle meen dat dit die sentiment van slawerny in die Konfederasie sou versterk en sodoende tot groter inskrywing van wit mans in die Konfederale weermag sou lei. Volgens 'n Konfederale man uit Kentucky, "Die afkondiging is ten minste driehonderdduisend soldate ter waarde van ons regering. Dit toon presies waarvoor hierdie oorlog teweeggebring is en die bedoeling van die verdoemende skrywers daarvan."  Selfs 'n paar soldate van die Unie was dit eens met hierdie standpunt en het bedenkinge uitgespreek oor die proklamasie, nie uit beginsel nie, maar eerder omdat hulle bang was dat dit die Konfederasie se vasberadenheid sou verhoog om slawerny te beveg en te handhaaf. 'N Unie -soldaat uit New York het na die verloop van die Proklamasie kommerwekkend gesê: "Ek weet genoeg van die suidelike gees dat ek dink dat hulle sal veg vir die instelling van slawerny, selfs tot uitroeiing." 
As gevolg van die Proklamasie het die prys van slawe in die Konfederasie gestyg in die maande na die uitreiking daarvan, met een Konfederaat uit Suid -Carolina wat in 1865 van mening was dat "dit nou die tyd is dat oom 'n paar negervroue en kinders moet koop." 
Soos Lincoln gehoop het, het die proklamasie die buitelandse opinie in die guns van die Unie gedraai deur die steun te verkry van lande teen slawerny en lande wat reeds slawerny afgeskaf het (veral die ontwikkelde lande in Europa, soos die Verenigde Koninkryk of Frankryk). Hierdie verskuiwing het die Konfederasie se hoop om amptelike erkenning te verkry, beëindig. 
Aangesien die Emancipation Proclamation die uitroei van slawerny 'n uitdruklike doel van die Unie -oorlog gemaak het, het dit steun aan die Suide gekoppel aan ondersteuning vir slawerny. Die openbare mening in Brittanje sal nie steun vir slawerny duld nie. Soos Henry Adams opgemerk het, "The Emancipation Proclamation het meer vir ons gedoen as al ons vorige oorwinnings en al ons diplomasie." In Italië noem Giuseppe Garibaldi Lincoln as "die erfgenaam van die aspirasies van John Brown". Op 6 Augustus 1863 skryf Garibaldi aan Lincoln: "Die nageslag sal jou die groot emansipator noem, 'n benydenswaardiger titel as wat enige kroon kan wees, en groter as 'n gewone alledaagse skat". 
Burgemeester Abel Haywood, 'n verteenwoordiger vir werkers uit Manchester, Engeland, skryf aan Lincoln en sê: "Ons eer u met blydskap vir baie beslissende stappe om u geloof prakties in die woorde van u groot stigters te illustreer: 'Alle mense is vry en gelyk geskape.' " Die Emancipation Proclamation het die spanning met Europa oor die noorde se oorlogsvoering verlig, en gekombineer met die onlangse mislukte suidelike offensief in Antietam, om die praktiese kans vir die Konfederasie om buitelandse steun in die oorlog te ontvang, te verwyder. 
Lincoln se Gettysburg -toespraak in November 1863 het indirek verwys na die Proklamasie en die beëindiging van slawerny as 'n oorlogsdoel met die frase "new birth of freedom". Die afkondiging versterk Lincoln se steun onder die vinnig groeiende afskaffingselement van die Republikeinse Party en verseker dat hulle nie sy herbenoeming in 1864 sou blokkeer nie.  [ bladsy benodig ]
In Desember 1863 het Lincoln sy Verkondiging van amnestie en heropbou, wat handel oor die maniere waarop die rebellestate met die Unie kon versoen. Sleutelbepalings vereis dat die state die Emansipasie Proklamasie en dus die vryheid van hul slawe, en aanvaar die konfiskeringswette, sowel as die wet wat slawerny in die Amerikaanse gebiede verbied. 
Teen die einde van die oorlog was abolitioniste bekommerd dat die Emancipation Proclamation slegs as 'n oorlogsmaatreël, Lincoln se oorspronklike bedoeling, beskou sou word en nie meer sou geld sodra die geveg beëindig is nie. Hulle was ook toenemend angstig om die vryheid van alle slawe te beveilig, nie net diegene wat deur die Emancipation Proclamation bevry is nie. Lincoln was so onder druk dat hy 'n groot deel van sy presidensiële veldtog in 1864 aangewend het vir 'n grondwetlike wysiging om slawerny uniform in die Verenigde State af te skaf. Lincoln se veldtog is versterk deur afsonderlike stemme in beide Maryland en Missouri om slawerny in daardie state af te skaf. Die nuwe grondwet van Maryland om slawerny af te skaf, het in werking getree in November 1864. Slawerny in Missouri is beëindig deur uitvoerende proklamasie van sy goewerneur, Thomas C. Fletcher, op 11 Januarie 1865. [ aanhaling nodig ]
Met herverkiesing het Lincoln op die verlamde eend 38ste kongres gedruk om die voorgestelde wysiging onmiddellik deur te voer eerder as om te wag totdat die komende 39ste kongres byeenkom. In Januarie 1865 het die kongres die staatswetgewers gestuur om die dertiende wysiging te bekragtig, wat slawerny in alle Amerikaanse state en gebiede verbied het. Die wysiging is teen 6 Desember 1865 deur die wetgewers van genoeg state bekragtig en 12 dae later afgekondig. Daar was ongeveer 40 000 slawe in Kentucky en 1 000 in Delaware wat toe bevry is. 
Soos die jare aangaan en die Amerikaanse lewe steeds onregverdig teenoor swartes was, het die sinisme teenoor Lincoln en die emansipasieverklaring toegeneem. Miskien was die sterkste aanval Lerone Bennett Forced into Glory: Abraham Lincoln's White Dream (2000), wat beweer dat Lincoln 'n blanke supremacis was wat die Emancipation Proclamation uitgereik het in plaas van die werklike rassehervormings waarvoor radikale abolitioniste aangedring het. In sy Lincoln se Emancipation Proclamation, Het Allen C. Guelzo opgemerk dat die beroepsgeskiedkundiges nie aansienlike respek vir die dokument het nie, omdat dit in baie belangrike wetenskaplike studies onderwerp is. Hy het aangevoer dat Lincoln die Verenigde State se "laaste Verligtingspoliticus"  was en as sodanig daarop gemik was om slawerny streng binne die perke van die wet te verwyder.
Ander historici gee meer eer aan Lincoln vir wat hy bereik het binne die spanning van sy kabinet en 'n samelewing in oorlog, vir sy eie groei in politieke en morele gestalte en vir die belofte wat hy aan die slawe gehou het.  Meer sou moontlik bereik kon word as hy nie vermoor is nie. Soos Eric Foner geskryf het:
Lincoln was nie 'n afskaffer of 'n radikale republikein nie, 'n punt wat Bennett herhaaldelik herhaal. Hy was nie voorstander van onmiddellike afskaffing voor die oorlog nie en het rassistiese standpunte gehad wat tipies was vir sy tyd. Maar hy was ook 'n man met diep oortuigings wat slawerny betref, en het tydens die burgeroorlog 'n merkwaardige vermoë tot morele en politieke groei getoon. 
Miskien is daar 'n geleentheid om die groter oortuigingskrag van die kombinasie te erken deur die kritieke dualisme-Lincoln as individuele emansipator wat teen kollektiewe self-emansipators gestel word-te verwerp. In 'n sekere sin, ja: 'n rassistiese, gebrekkige Lincoln het iets heldhaftigs gedoen, en nie in plaas van kollektiewe deelname nie, maar daarnaas, en moontlik daardeur. Om 'n enkelvoud te eerbiedig - Great Emancipator 'kan net so reduktief wees as om die betekenis van Lincoln se optrede te verwerp. Wie hy as 'n man was, kan niemand van ons ooit regtig weet nie. Die weergawe van Lincoln wat ons hou, is dus ook die weergawe wat ons maak. 
Dr Martin Luther King Jr. het tydens die burgerregtebeweging baie verwys na die Emancipation Proclamation. Dit sluit 'n toespraak in by die viering van die honderdjarige herdenking van die uitreiking van die proklamasie in New York op 12 September 1962, waar hy dit langs die onafhanklikheidsverklaring as 'onverganklike' bydrae tot die beskawing en 'Alle tiranne' plaas , verlede, hede en toekoms, is magteloos om die waarhede in hierdie verklarings te begrawe. " Hy betreur dat ondanks 'n geskiedenis waarin die Verenigde State "met trots die basiese beginsels van beide dokumente bely het", dit "ongelukkig die teenstelling van hierdie beginsels beoefen het". Hy het tot die gevolgtrekking gekom: "Daar is slegs een manier om die Emancipation Proclamation te herdenk. Dit is om sy vryheidsverklarings werklik te maak om terug te gaan na die oorsprong van ons volk wanneer ons boodskap van gelykheid 'n onvrye wêreld geëlektrifiseer het, en die demokrasie te herbevestig deur dade as vet en waagmoedig as die uitreiking van die Emancipation Proclamation. " 
Die beroemdste beroep van King op die Emancipation Proclamation was in 'n toespraak uit die trappe van die Lincoln Memorial tydens die 1963 Maart op Washington vir werk en vryheid (dikwels na verwys as die "I Have a Dream" toespraak). King begin die toespraak en sê: "Vyf jaar gelede het 'n groot Amerikaner, in wie se simboliese skadu ons staan, die Emancipation Proclamation onderteken. Hierdie belangrike besluit het 'n groot lig geword van hoop vir miljoene negerslawe wat in die vlamme gebrand is Dit het gekom as 'n vreugdevolle dagbreek om die lang nag van gevangenskap te beëindig, maar honderd jaar later moet ons die tragiese feit onder die oë sien dat die neger steeds nie vry is nie.Honderd jaar later word die lewe van die neger ongelukkig steeds lamgelê deur die manuskripte van segregasie en die kettings van diskriminasie. "
Die "Tweede Emansipasie Proklamasie"
In die vroeë 1960's het dr. Martin Luther King Jr. en sy medewerkers 'n strategie ontwikkel om president John F. Kennedy op te roep om 'n opposisie in die suidelike segregasie in die kongres te omseil deur 'n uitvoerende bevel uit te reik om 'n einde te maak aan segregasie. Daar word na hierdie beoogde dokument verwys as die 'Tweede Emansipasie Proklamasie'.
Op 11 Junie 1963 verskyn president Kennedy op nasionale televisie om die kwessie van burgerregte aan te spreek. Kennedy, wat gereeld deur sommige van die leiers van die burgerregtebeweging as skugter gekritiseer is, het aan Amerikaners gesê dat twee swart studente vreedsaam by die Universiteit van Alabama ingeskryf is met behulp van die National Guard ondanks die opposisie van goewerneur George Wallace.
John Kennedy noem dit 'n 'morele kwessie'.  Hy het die eeufees van die Emancipation Proclamation opgeroep,
Honderd jaar se vertraging het verloop sedert president Lincoln die slawe bevry het, maar hul erfgename, hulle kleinseuns, is nie heeltemal vry nie. Hulle is nog nie bevry van die bande van onreg nie. Hulle is nog nie bevry van sosiale en ekonomiese onderdrukking nie. En hierdie nasie, met al sy hoop en al sy roem, sal nie heeltemal vry wees voordat al sy burgers vry is nie. Ons verkondig vryheid regoor die wêreld, en ons bedoel dit, en ons koester ons vryheid hier tuis, maar moet ons vir die wêreld sê, en nog belangriker, vir mekaar dat dit 'n land van die vryes is, behalwe vir die negers dat ons geen tweederangse burgers het nie behalwe negers dat ons geen klas of kastestelsel het nie, geen ghetto's, geen meesterras behalwe ten opsigte van negers nie? Nou het die tyd aangebreek dat hierdie nasie sy belofte nakom. Die gebeure in Birmingham en elders het die uitroepe na gelykheid so verhoog dat geen stad of staat of wetgewende instansie versigtig kan kies om dit te ignoreer nie. 
In dieselfde toespraak het Kennedy aangekondig dat hy omvattende burgerregtelike wetgewing aan die Amerikaanse kongres sal voorstel, wat hy 'n week later gedoen het (hy het voortgegaan om die verloop daarvan tot sy sluipmoord in November 1963 te doen). Die historikus Peniel E. Joseph beskik oor die vermoë van Lyndon Johnson om die wetsontwerp, die Civil Rights Act van 1964, op 2 Julie 1964 aangeneem te kry, ondersteun 'die morele krag van die toespraak van 11 Junie' wat die vertelling van burgerregte verander het van 'n streeksaangeleentheid tot 'n nasionale verhaal wat rasse -gelykheid en demokratiese vernuwing bevorder ". 
Tydens die burgerregtebeweging van die 1960's het Lyndon B. Johnson 'n beroep op die Emancipation Proclamation gedoen om dit as 'n belofte wat nog nie ten volle nagekom moet word nie, op te roep.
As vise -president, terwyl hy op 30 Mei 1963 (Gedenkdag), tydens Gedenkdag, tydens die eeufees van die Emancipation Proclamation uit Gettysburg gepraat het, het Johnson dit direk verbind met die voortgesette burgerregtestryd van destyds en gesê: "Die slaaf is honderd jaar gelede bevry. Honderd jaar later bly die neger gebonde aan die kleur van sy vel.In hierdie uur is dit nie ons onderskeie rasse wat op die spel is nie - dit is ons land. Laat diegene wat na hul land omgee, na vore kom, Noord en Suid , wit en neger, om die weg te loop deur hierdie oomblik van uitdaging en besluit. Tot regverdigheid blind is vir kleur, totdat opvoeding onbewus is van ras, totdat die geleentheid nie met die kleur van mansvelle besorg is nie, is emansipasie 'n verkondiging, maar nie 'n feit nie . In die mate dat die verkondiging van emansipasie in werklikheid nie vervul word nie, sal ons in hierdie mate nie die vryheid van vryheid verseker nie. " 
As president het Johnson hom weer op die proklamasie beroep in 'n toespraak waarin die Wet op Stemreg tydens 'n gesamentlike kongresvergadering op Maandag 15 Maart 1965 voorgehou word. Dit was 'n week nadat gewelddadige burgerregte -optoggangers tydens die Selma na Montgomery -optogte geweld aangedoen is. . Johnson het gesê: "Dit is nie net negers nie, maar ons is eintlik almal wat die verlammende nalatenskap van grootmoedigheid en onreg moet oorkom. En ons sal oorkom. As 'n man wie se wortels diep in die suidelike grond kom, weet ek hoe pynigende rassegevoelens is Ek weet hoe moeilik dit is om die houdings en die struktuur van ons samelewing te hervorm. Maar daar is 'n eeu verby - meer as 100 jaar - sedert die neger bevry is. dat Abraham Lincoln - 'n groot president van 'n ander party - die Emancipation Proclamation onderteken het, maar emansipasie is 'n verkondiging en nie 'n feit nie. eeu is verby sedert die dag van belofte, en die belofte is onversorg. Die tyd van geregtigheid het nou aangebreek, en ek sê vir jou dat ek opreg glo dat geen krag dit kan weerhou nie. Dit is reg in die oë van die mens en God dat dit moet kom, en as dit die geval is, dink ek dat die dag sal bri die lewens van elke Amerikaner beoordeel. " 
In die 1963 -episode van Die Andy Griffith Show, "Andy Discovers America", vra Andy Barney om die Emancipation Proclamation aan Opie te verduidelik wat sukkel met geskiedenis op skool.  Barney spog met sy geskiedenis -kundigheid, maar dit is duidelik dat hy nie die vraag van Andy kan beantwoord nie. Hy word uiteindelik gefrustreerd en verduidelik dat dit 'n afkondiging is vir sekere mense wat emansipasie wou hê.  Boonop was die Emancipation Proclamation ook 'n belangrike besprekingspunt in die film Lincoln (2012) onder regie van Steven Spielberg. 
Die Emancipation Proclamation word wêreldwyd gevier, insluitend op seëls van nasies soos die Republiek Togo.  Die herdenking van die Verenigde State is uitgereik op 16 Augustus 1963, die openingsdag van die Century of Negro Progress Exposition in Chicago, Illinois. Ontwerp deur Georg Olden, is 'n aanvanklike druk van 120 miljoen seëls goedgekeur. 
Abraham Lincoln se ontwerp van die Emancipation Proclamation
Toe Lincoln voel dat die tyd aangebreek het om emansipasie as 'n "militêre noodsaaklikheid" na te streef, lees hy 'n eerste ontwerp van sy proklamasie aan sy kabinet. Sy adviseurs was apaties oor die afkondiging, of erger nog, bekommerd dat dit te radikaal was. Buitelandse minister William Seward het voorgestel dat Lincoln wag om die proklamasie uit te reik totdat 'n oorwinning van die Unie kan bewys dat die federale regering dit kan afdwing. Die afkondiging is amptelik vrygestel op 22 September 1862, na die Slag van Antietam, maar die twee maande tussen Julie en September het Lincoln die nodige tyd gegee om die afkondiging van die oorspronklike inhoud hieronder te hersien.
In ooreenstemming met die sesde afdeling van die kongreshandeling getiteld "'n Handeling om opstand te onderdruk en om verraad en opstand te straf, om besittings van rebelle in beslag te neem en te konfiskeer en vir ander doeleindes", goedgekeur op 17 Julie 1862, en watter handeling, en die Joint Resolution waarin dit uiteengesit word, word hierby gepubliseer, en ek, ABRAHAM LINCOLN, president van die Verenigde State, verklaar en waarsku alle persone binne die oorweging van genoemde sesde afdeling om op te hou deelneem aan, te help, om te kyk of om die bestaande rebellie, of enige rebellie teen die regering van die Verenigde State, en om terug te keer na die regte trou aan die Verenigde State, weens pyn van die verbeurdverklaring en beslagleggings, soos binne en deur genoemde sesde afdeling.
En ek maak hiermee bekend dat dit my doel is om by die volgende kongresvergadering weer die aanneming van 'n praktiese maatreël aan te beveel om geldelike hulp aan die vrye keuse of verwerping van alle state wat dan erken en prakties kan wees, aan te beveel die gesag van die Verenigde State te handhaaf, en wat dan vrywilliglik, of daarna vrywilliglik, geleidelike afskaffing van slawerny in sodanige staat of state kon aanneem, dat dit ten doel het om prakties te herstel, en daarna te onderhou [ed], die konstitusionele verhouding tussen die algemene regering, en elkeen, en al die state, waarin die verhouding nou opgeskort of versteur word en dat die oorlog, soos dit was, vervolg sal word [sic]. En as 'n geskikte en noodsaaklike militêre maatreël om hierdie doel te bereik, doen ek, as opperbevelhebber van die weermag en vloot van die Verenigde State, bevel en verklaar dat op die eerste dag van Januarie in die jaar van Our Lord one duisend, agt honderd drie en sestig, alle persone wat as slawe in 'n staat of state aangehou word, waarin die konstitusionele gesag van die Verenigde State dan nie prakties erken, ingedien en onderhou word nie, sal dan, voortaan en vir ewig, vry.
'N Junetiende viering in Richmond, Virginia, 1905. Library of Congress
Vir 'n Google -weergawe van hierdie lesplan, klik hier . (Let wel: u moet 'n afskrif van die dokument maak om dit te wysig).
Emansipasie Proklamasie. Litografie deur L. Lipman, Milwaukee, Wisc., 26 Februarie 1864. Library of Congress
In hierdie les sal studente die geskiedenis en konteks rondom die Juneteenth -vakansie in die Verenigde State ondersoek en bespreek. Onderwerpe wat ondersoek word, sluit in die geskiedenis van rasse -onreg in die VSA, die Burgeroorlog en die beperkings van die Emancipation Proclamation. Studente sal ook aangemoedig word om die moderne betekenis van Juneteenth en die impak daarvan op lang termyn te ondersoek.
Tyd: Een klasperiode van 50-60 minute
Vanaf 15 Junie 2021 keur die Senaat eenparig 'n wetsontwerp goed wat 19 Junie as 'n federale vakansiedag goedkeur "Die negentiende nasionale onafhanklikheidsdag. " Die huis het die wetsontwerp 'n dag later aanvaar. Aangesien hierdie wetgewing na president Joe Biden se kantoor gaan, is baie Amerikaners steeds nie bewus van die geskiedenis en betekenis van 19 Junie nie.
Genl.maj Gordon Granger. Brady's National Photographic Portrait Galleries. Library of Congress
Op 1 Januarie 1863 het president Abraham Lincoln die Emancipation Proclamation uitgereik waarin hy verklaar dat "alle persone wat as slawe aangehou word" in die Konfederasie "vry is". Alhoewel sommige slawe mense op papier bevry het, was die werklikheid baie ingewikkelder.
Byvoorbeeld, die Emancipation Proclamation bevry slegs die slawe wat onder die Konfederasie gehou word, nie in grensstate wat lojaal was aan die Unie nie, insluitend Kentucky, West Virginia en Delaware, waar slawerny nog steeds wettig was na die Emancipation Proclamation. Trouens, slawerny was nog steeds wettig in Kentucky tot Desember 1865, toe die 13de wysiging aanvaar is, alhoewel Kentucky gestem het teen die wysiging daarvan.
Konfederale state en slawehouers het ook emansipasie weerstaan, en baie mense het na die proklamasie in slawerny gebly in die Konfederale state, selfs al het baie slawe vir hul vryheid geveg of agter die linies van die Unie ontsnap. Op 19 Junie 1865 het generaal -majoor Gordon Granger van die Unie 'n bevel in Galveston, Texas, uitgevaardig om alle slawe te waarsku dat hulle wettig vry is.
Op hierdie punt in 1865 was Texas die westelikste staat in Amerika en een van die laaste Konfederale state wat deur die Unie beset is. Baie slawehouers het gevlug van die vordering van die Unie in ander dele van die suide na Texas, saam met die mense wat hulle tot slawe gemaak het.
Billy McCrea, 'n voormalige slaaf, onthou die troepe van die Unie wat in 1865 na Texas gekom het en gesê het dat hy vry is. Foto deur Ruby Terrill Lomax, 30 September 1940. Library of Congress
Alhoewel dit tyd geneem het voordat die logistiek van 'vrymaak' van slawe -mense in werking getree het, het die belangrikheid van 19 Junie, of 'Juneteenth', voortgegaan. Aangesien emansipasie ingewikkeld was, is baie datums oorweeg vir die viering van emansipasie, maar meer as 150 jaar later bly 19 Junie oor.
Wat oorspronklik 'n vakansie was wat hoofsaaklik deur Texans gehou is, het oral in die land herken. Elke jaar op "Juneteenth" (of meer formeel Juneteenth National Freedom Day) vergader gemeenskappe regoor die Verenigde State en vier en besin oor die geskiedenis van slawerny en stryd vir burgerregte en gelykheid, insluitend die werk wat nog oorbly na voorwaardelike vooruitgang soos die Emancipation Proclamation.
Kyk as 'n klas na die BrainPop video (8 minute) hieronder of gevind hier stel Juneteenth bekend. Beantwoord die volgende besprekingsvrae terwyl u na die video kyk.
Wat is 'Juneteenth'? Wat vier dit?
Waarom het dit so lank geduur voordat slawe in Texas uiteindelik vry was? Watter hindernisse het bestaan?
Wat was 'n paar van die vorme van diskriminasie teen pas bevryde mense wat in die video genoem word?
Wat is die Groot Migrasie?
Hoe het Juneteenth 'n nasionale viering geword, nie net 'n streek nie?
Nadat u die video gekyk het, verdeel u in groepe van 3-4 om die fokusvrae te bespreek (5 minute).
Deelnemers moet saam met hul groepe die artikel deurlees "Wat is Juneteenth" deur Henry Louis Gates, Jr., begin by die tweede afdeling, "Ander mededingers." (10 minute) Nadat u gelees het, bespreek die volgende vrae (5-10 minute):
Waarom is 19 Junie gekies as die datum om die vryheid van alle Amerikaners te vier? Wat was die nadele van ander datums? Kan u argumenteer waarom u dink dat 'n ander datum beter of slegter was?
Gates beskryf verskeie redes waarom Juneteenth soms gesukkel het om onthou te word, en waarom dit kon verdra. Vergelyk en kontrasteer wat die BrainPop video ingesluit as redes waarom Juneteenth sukkel en verduur het met wat Gates beklemtoon. Wat dink u was die belangrikste faktore in Junumenth se momentum en herinnering wat die moeite werd is om voort te gaan?
As Juneteenth nie in u staat herken word nie, kyk dan of u kan antwoord: Waarom word Juneteenth nie herken nie? Aan die einde van die artikel in die afdeling "Juneteenth Today" beskryf Gates hoe Juneteenth in die moderne tyd versprei het. Verken Juneteenth in u plaaslike gemeenskap. Soek die geskiedenis van Juneteenth in u gemeenskap en staat. (10-15 minute) Vind uit:
Herken my staat Juneteenth?
Wanneer het my staat Juneteenth begin erken, indien enigsins?
Hoe was Juneteenth 'n vakansie in my staat?
Hulpbronne wat studente kan gebruik, sluit in:
vir staats- en plaaslike regeringswebwerwe
1. Dinkskrum of beplan 'n Junetiende vieringsaktiwiteit. Dit kan wees om 'n gemeenskaplike ruimte te versier, 'n relevante plaaslike spreker in te bring of 'n verversingsonderbreking vir u skool te beplan. Junie -vieringe kan in die huis, by die skool of in die gemeenskap wees. Vir meer inspirasie, sien hierdie bronne:
2. Sommige aktiviste voel ambivalent dat Juneteenth 'n nasionale vakansiedag word, of verwerp die idee. Om meer te wete te kom oor die nuanses rondom die maak van Juneteenth tot 'n federale vakansie, kyk hierdie NewsHour -onderhoud met Dr Mark Anthony Neal wat in 2020 opgeneem is te midde van die George Floyd -betogings.
As klaskamers klaar is en 'n feestelike aktiwiteit beplan, deel asseblief u idees met ons op sosiale media @Nuusuur EXTRA op Twitter Instagram.
Cecilia Curran is 'n huidige tweedejaarstudent aan die Amherst College. Sy is 'n voornemende dubbele hoofvak in Asiatiese tale en beskawing en sielkunde wat op soek is na openbare gesondheid. Hierdie somer werk sy as een van PBS NewsHour EXTRA ''s interns. Cecilia, wat plaaslik in die noorde van Virginia geleë is, hou al jare van PBS en haar plaaslike PBS -stasie WETA en is in ekstase om hierdie somer met NewsHour te werk.
Hierdie les is geredigeer deur NewsHour EXTRA se onderwysprodusent en voormalige geskiedenisonderwyser Vic Pasquantonio.
Waarom het Lincoln gevoel dat die emansipasieverklaring nodig was?
Waarom het Lincoln gevoel dat dit nodig was om die Emancipation Proclamation uit te reik?
Sedert hy verkies is, moes Abraham Lincoln sy verbintenis tot die behoud van die Unie balanseer teen sy persoonlike oortuigings teen slawerny. Toe dit misluk en die Suide afskei, besluit Lincoln dat alle weddenskappe af is en dat die slawerny universeel sou gaan wanneer die Unie herstel word. Die oortuiging word egter nie algemeen ondersteun in die Noorde nie, en Lincoln het uitgehou om emansipasie uit te kondig totdat hy dit sou doen by 'n oorwinning op die slagveld. Antietam het op 17 September 1862 die groot oorwinning behaal, hoewel genl.maj. George McClellan alle geleenthede misgeloop het om generaal Robert E. Lee se leër van Noord-Virginia uit Maryland te verdryf, om nog 'n dag te veg. Lincoln het hierdie afstoting van 'n Konfederale inval net genoeg oorwinning gemaak om die indruk te wek dat hy die proklamasie uit 'n sterk posisie uitstuur, eerder as uit wanhoop. Deur die hoofdoel van die burgeroorlog te verskuif van die behoud van die Unie na universele vryheid, het Lincoln 'n morele uitdaging te staan ​​gekom voor die Britte en die Franse in 'n tyd toe hulle die erkenning van die Konfederale regering oorweeg. Dit het in wese gesê: 'Julle het albei die slawerny afgeskaf - gaan julle nou werklik 'n nasie herken wat op daardie instelling gebou is, net om toegang te hê tot die katoen wat deur hul slawe verbou word?' Brittanje en Frankryk het hulself ontwrig. So het Lincoln se Emancipation Proclamation Antietam van 'n onbevredigende taktiese oorwinning in 'n groot morele en strategiese oorwinning verander.
Die Emancipation Proclamation
"Eerste voorlesing van die emansipasieverklaring deur president Lincoln," deur Francis Bicknell Carpenter
Selde in die geskiedenis was die verband tussen die bloed wat op die slagveld gestort is en die vryheid van miljoene net so duidelik soos in September 1862. By die Slag van Antietam, op 17 September, val meer as 23 000 mans as slagoffers in 'n enkele stryddag - meer as die totale slagoffers van al die Amerikaanse oorloë saam. Slegs vyf dae later, op 22 September 1862, het president Abraham Lincoln die voorlopige emansipasieverklaring uitgereik. Hierdie verklaring was die gevolg van 'n lang stryd wat dateer uit die grondslag van die land. Vanaf die oomblik dat Thomas Jefferson die onsterflike woorde neergeskryf het, word alle mans gelyk geskep, en 'n groot nasionale debat het deur die land versprei en probeer burgerskap, persoonlikheid en vryheid definieer. In 1861 het die debat in 'n burgeroorlog neergedaal.
Teen die somer van 1862, met ongevalle oor die hele land, besef Lincoln dat dit tyd is om 'n hoër doelwit vir die konflik te aanvaar. Op 22 Julie het hy 'n proklamasie aan sy kabinet voorgelê waarin verklaar word dat alle slawe in state in aktiewe opstand teen die federale regering onder sy bevoegdhede as opperbevelhebber bevry sou word. Terwyl byna al sy kabinetslede die proklamasie positief begroet het, stel die minister van buitelandse sake, William Seward, voor dat Lincoln wag op 'n oorwinning van die Unie voordat hy so 'n belangrike beleid uitreik.Seward het geglo dat die implementering van so 'n revolusionêre maatreël te midde van die terugslae van die Unie op die velde van Virginia 'n groot deel van die mag van die proklamasie sou wegneem, wat die voorkoms van 'n daad van wanhoop sou gee eerder as 'n gewaagde stap. Lincoln het ingestem. Hy het die dokument vasgehou en gewag op 'n oorwinning van die Unie.
Toe Robert E. Lee se Konfederale Weermag van Noord -Virginia die Potomacrivier oorsteek en met sy inval in Maryland begin, het Lincoln 'n plegtige gelofte gemaak dat Lee moes stop, sou hy die gevolg kry deur die vryheidsverklaring aan die slawe. & Quot van die nasie in die weegskaal gehang het, en met die oë van miljoene op hulle, het die Unie -leër van die Potomac en die Konfederale Weermag van Noord -Virginia op 17 September naby die oewers van Antietam Creek gebots, met Lee weg van Maryland , Lincoln het die oorwinning behaal wat hy nodig gehad het en hy het die voorlopige emansipasie -afkondiging uitgereik waarin hy verklaar dat hy op 1 Januarie 1863 al die slawe in 'n staats- en kwotopstand teen die Verenigde State sou bevry.
Die Emancipation Memorial, gemaak deur Thomas Bell, in Lincoln Park in Washington, DC
Teen die vasgestelde sperdatum het nie een van die Konfederale state na die Unie teruggekeer nie, en nadat hy ure lank in die ry gestaan ​​het om die gebruiklike Nuwejaarsdagbesoekers in die Withuis te groet, het Abraham Lincoln teruggetrek na sy kantoor bo in die Executive Mansion en die finale weergawe onderteken van die Emancipation Proclamation. Sy hande was moeg en gebewe deur so baie hande te skud, en terwyl hy gereed was om die dokument te onderteken, het hy stilgehou om die bewing te laat bedaar, en verklaar asof hy sy vasberadenheid wil versterk, en ek het nooit in my lewe meer seker gevoel dat ek reg doen as ek by die ondertekening van hierdie vraestel. as my naam ooit in die geskiedenis kom, sal dit vir hierdie daad wees, en my hele siel is daarin. & quot; Lincoln het 'n vaste handtekening op die Emancipation Proclamation aangebring, wat meeding met wat hy later die groot gebeurtenis van die negentiende eeu sou noem. & quot
Die finale proklamasie, wat op 1 Januarie 1863 uitgereik is, het die gebiede en quotinopstand geïdentifiseer. & Quot; Dit het feitlik die hele Konfederasie ingesluit, behalwe gebiede wat deur die leër van die Unie beheer word. Die dokument sluit veral die sogenaamde grensstate Maryland, Kentucky en Missouri uit, waar slawerny langs mekaar bestaan ​​het met die Unionistiese sentiment. In gebiede waar die Amerikaanse regering gesag gehad het, soos Maryland en 'n groot deel van Tennessee, het slawerny onaangeraak geraak. In gebiede waar slawe vry verklaar is - die grootste deel van die suide - het die federale regering geen effektiewe gesag gehad nie.
Die Emancipation Proclamation het 'n diepgaande invloed op die verloop van die oorlog en die instelling van slawerny gehad. Benewens die instelling van die staat vir die vryheid van miljoene voormalige slawe, was dit ook 'n beslissende oorlogsmaatreël. Dit het die Suide waardevolle slawe -arbeid ontneem weens sy oorlogspoging, aangesien duisende slawe na die nabygeleë Unie -kampe gevlug het, en historici meen dat dit die besluit van Engeland en Frankryk beïnvloed het om nie namens die Konfederasie in te gryp nie. Dit het ook byna 180 000 voormalige slawe en vrye swartes toegelaat om saam met hul landgenote te dien en te veg as gekleurde troepe van die Verenigde State.
Alhoewel sy beroemde afkondiging nie onmiddellik 'n enkele slaaf bevry het nie, het swart Amerikaners Lincoln as 'n redder beskou. Amptelike wetlike vryheid vir die slawe het in Desember 1865 gekom met die bekragtiging van die 13de wysiging van die Grondwet wat slawerny afskaf.
Jill Lepore: Abraham Lincoln se 100 dae
Moeg vir die honderd-dag-a-palooza? Nie elke span van honderd dae is so arbitrêr soos hierdie nie. Op 22 September 1862 onderteken Lincoln 'n dokument genaamd die Preliminary Emancipation Proclamation waarin hy verklaar dat hy elke slaaf wat in elke Konfederale staat in presies honderd dae gehou word, op Nuwejaar, 1863, sal bevry. Dit is 'n lang tyd om te wag. En nie almal was seker die president sou by sy belofte staan ​​nie. 'Die eerste Januarie is die mees onvergeetlike dag in Amerikaanse annale,' antwoord Frederick Douglass. 'Maar sal die daad gedoen word? O! Dit is die vraag."
Maar toe die woord uitkom, kom daar 'n skare na die Withuis en het die president spontaan laat dien. (Die District of Columbia se een-en-dertigduisend slawe is reeds in April deur 'n daad van die kongres geëmancipeer.) Elders was die reaksie gemeng. Die New York Times het die Voorlopige Proklamasie net so belangrik geag as die Grondwet. Die Richmond Eksaminator noem dit "die inhuldiging van 'n heerskappy op aarde!" Binne enkele dae het die nuus na slawe in die Suide gekom. Isaac Lane haal 'n koerant uit die posbus van sy heer en lees dit hardop vir elke slaaf wat hy kan kry. Honderd dae? Nie almal was bereid om so lank te wag nie. In Oktober word bevind dat slawe wat 'n opstand in Culpeper, Virginia, beplan het, koerante waarin die proklamasie gedruk is, in hul besit gehad het, sewentien van die mans is tereggestel.
Die aankondiging is nie altyd hoog aangeskryf nie, maar baie historici, soos baie afskaffingskenners, dink dat Lincoln te min gedoen het, maar te laat sien dat die vryheid van die slawe in die Konfederale state 'n suiwer militêre - en uiteindelik 'n siniese - maneuver was. Wat dit ook al was, dit was nie onbelangrik nie. Soos die historikus John Hope Franklin eens opgemerk het (in 'n hoofstuk genaamd "The Hundred Days"), het die voorlopige proklamasie "die oorlog omskep in 'n kruistog teen slawerny." En dit het Lincoln soveel probleme gegee: nie al sy ondersteuners was geïnteresseerd in 'n kruistog teen slawerny nie. Namate die herfs verval het tot die winter, het die druk op die president toegeneem om sy belofte te laat vaar. Miskien wankel hy. Miskien het hy nie. 'Medeburgers, ons kan nie aan die geskiedenis ontsnap nie,' het Lincoln in Desember aan die kongres gesê. "Ons sal die laaste, beste, hoop op aarde edel red, of kwansuis verloor."
Op Oukersaand, twee en negentig, het 'n bekommerde Charles Sumner die Withuis besoek. Het die president nog beplan om 'n einde aan slawerny te maak, soos belowe? Lincoln het hom gerusgestel: "Hy sou die afkondiging nie stop as hy kon nie, en hy kon nie as hy sou nie." Op 29 Desember lees Lincoln 'n konsep van die proklamasie aan sy kabinet voor, en hy bespreek dit weer twee dae later met hulle. Kabinetslede het 'n wysiging voorgestel waarin 'diegene wat geëmancipeer is, aangedring word om nie opskudding te weerhou nie'. Hierdie Lincoln het nie bygevoeg nie. Maar Salmon Chase, sekretaris van die tesourie, stel 'n nuwe einde voor, wat Lincoln wel aanneem: "Ek beroep my op die bedagsame oordeel van die mensdom en die genadige guns van die almagtige God."
Dag ses en negentig. 'Die oorsaak van menslike vryheid en die oorsaak van ons gewone land', het Douglass gesê, die Sondag, 'is nou een en onafskeidbaar.' Sewe en negentig, agt en negentig. Nege-en-negentig: Oujaarsaand, 1862, "waak nag", die vooraand van wat die "dag van dae" genoem sou word. In die hoofstad vul menigtes Afro-Amerikaners die strate. In Norfolk, Virginia, het vierduisend slawe - wat in 'n stad wat reeds onder beheer van die Unie was, nie eintlik deur die Emancipation Proclamation bevry is nie - deur die strate gestaan, met vybe en tromme. (In ander state het mans en vrouens en kinders eenvoudig noordwaarts gegaan, in 'n poging om hulself te emansipeer, maar dit was nie gereeld moontlik nie.) In New York het Henry Highland Garnet vir 'n oorvloedige skare in die Shiloh Presbyterian Church gepreek. Presies 11:55 P.M., die kerk raak stil. Die skare sit in die koue en tel die laaste minute. Om middernag breek die koor in "Blow Ye Trumpets Blow, the Year of Jubilee has Come." Op die strate van die stad het die skare nog 'n lied gesing:
Skreeu en roep al die kinders van droefheid,
Die donkerheid van u middernag is verby.
Een honderd. Op 1 Januarie 1863, iewers na twee -uur die middag, het Lincoln die Emancipation Proclamation in sy hand gehou en sy pen opgetel. 'Ek het nog nooit in my lewe meer seker gevoel dat ek reg doen as met die ondertekening van hierdie koerant nie.'
Tydens die Amerikaanse burgeroorlog het die Emancipation Proclamation die dood van slawerny een van die belangrikste oorlogsdoelwitte van die Noorde gemaak.
Aan die begin van die Amerikaanse burgeroorlog het min Noordelikes of Suidlanders geglo dat die konflik oor slawerny gaan. Suidlanders beweer dat die oorlog die gevolg is van die weiering van die federale regering om die regte van die state te respekteer. Noordelikes het aangevoer dat die federale regering die regte van die meerderheid moet beskerm en die Unie moet bewaar. Terwyl die konflik gedurende 1861 en 1862 voortgeduur het, het 'n toenemende aantal Noordelikes met die afskaffingskundiges saamgespan om die einde van slawerny in die Verenigde State te eis.
Onder die Noordelikes wat uiteindelik saamgestem het dat slawerny moet eindig, was president Abraham Lincoln. Lincoln het aanvanklik net probeer om die Verenigde State te bewaar, maar hy het geglo dat enige oplossing van die konflik die beëindiging van slawerny moet insluit.
Lincoln het om verskeie redes geweier om slawerny gedurende 1861 en die eerste helfte van 1862 te beëindig. Eerstens het hy geglo dat die Amerikaanse grondwet die president verhinder het om beslag te lê op die eiendom - in hierdie geval, slawe - van die land se burgers sonder behoorlike proses. Tweedens was Lincoln bang dat die inwoners van die grensstate, slawestate wat in die Unie gebly het, vervreem word. Dit sluit Kentucky, Missouri, Delaware en Maryland in. As hierdie mense by die Suide aansluit, kan honderdduisende meer mans by die Konfederale leërs aansluit. Lincoln wou die Noorde se beheer oor hierdie slawerny -state versterk voordat hy teen slawerny optree. Ten derde het Lincoln besef dat baie Suid- en Noordelikes nie die beëindiging van slawerny sal ondersteun nie, omdat dit die gelykheid van Afro -Amerikaners tot gevolg kan hê. Laastens was Lincoln bekommerd dat die beëindiging van slawerny enige Unie -simpatiseerders wat tans in die Suide is, sou vervreem, wat die Konfederale oorlogspoging verder versterk.
Teen die somer van 1862 het Lincoln daarvan oortuig geraak dat slawerny moes eindig. Baie van sy kommer oor die beëindiging van die instelling is verlig. Noordelike troepe het nou vaste beheer oor die grensstate gehad en hulle sou kon verhoed dat hierdie state hulle van die Verenigde State afsonder. Suidlanders bly egter toegewyd aan die oorlogspoging. Lincoln was oortuig dat enige steun van die Unie in die Konfederasie nie daarin kon slaag om afskeidingslede te oorreed om weer by die Verenigde State aan te sluit nie. 'N Toenemende aantal Noordelikes het begin glo dat slawerny moreel verkeerd was. Terwyl Noordelike soldate die suide binnegedring het, het baie van hierdie mans die eerste keer die ware brutaliteit van slawerny gesien. Baie van hierdie mans het hul geliefdes in die noorde ingelig oor die onreg van die instelling, wat daartoe gelei het dat slawerny moes sterf. Laastens het Lincoln geglo dat die federale regering wel die reg het om sy vyand se vermoë om oorlog te voer, te belemmer. Slawe verbou gewasse en produseer ander voorrade vir die Konfederale weermag. Die Amerikaanse grondwet het die president toegelaat om tydens oorlogstyd maatreëls te tref om 'n militêre oorwinning te verseker. Lincoln het besluit dat die beëindiging van slawerny die Konfederale oorlogspoging sou belemmer en was wettig volgens die Amerikaanse grondwet.
Lincoln het 'n eerste kopie van die Emancipation Proclamation in Julie 1862 opgestel, maar hy het dit eers aan die publiek uitgereik op 22 September 1862. Lincoln het geglo dat Amerikaanse burgers en regerings van ander nasies die proklamasie as 'n desperate poging van die Verenigde State sou beskou om steun vir die oorlogspoging op te bou, tensy dit voorafgegaan is deur 'n paar oorwinnings van die Unie. Voor September 1862 het die Noorde verskeie belangrike oorwinnings behaal, maar die Unie het nie 'n beduidende geveg oos van die Appalachiese berge gewen nie. Na die Slag van Antietam op 17 September 1862, het Lincoln uiteindelik 'n belangrike Unie -oorwinning in die ooste behaal.
Die Emancipation Proclamation het verklaar dat slawerny op 1 Januarie 1863 sou eindig op 'n gebied wat nog in opstand was teen die Verenigde State. Lincoln het gehoop dat Suid -Afrikaners voor die sperdatum weer by die Verenigde State sou aansluit om hul slawe te behou. Hierdie Suidlanders het geweier om Lincoln se versoenende gebaar te erken, en slawerny eindig in teorie op gebiede in opstand op 1 Januarie 1863. Slawerny het egter op daardie datum nêrens wettig in die Verenigde State geëindig nie. Die emansipasieverklaring het nie die slawerny in die grensstate beëindig nie, en ook nie in gebiede in die suide wat die uniemagte verower het nie. Hierdie gebiede het verskeie kusgebiede langs die Atlantiese Oseaan, sowel as dele van Noord -Virginia en Louisiana, ingesluit. Tog het die burgeroorlog 'n oorlog geword om slawerny te beëindig. Slawerny het nie oral in die Verenigde State geëindig tot die verloop van die dertiende wysiging van die Amerikaanse grondwet in 1865 nie.
Ohioans begroet die Emancipation Proclamation met verskillende uitkykpunte. Radikale Republikeine het, net soos senator Benjamin Wade, die dokument verwelkom, net soos die staat se afskaffingskundiges en die bevolking van die Quaker. Ander Ohio-inwoners, veral diegene uit die werkersklas, was nie so verwelkomend nie. Baie van hierdie mense was bang dat Afro -Amerikaners uit die suide sou vlug, na Noordelike state sou verhuis en werk sou neem van ander werkende mense. Clement Vallandigham het aangevoer dat Lincoln nie die mag gehad het om slawerny te beëindig nie en dat die president die Amerikaanse grondwet duidelik oortree het. Sommige Ohioans wat in die Unie -weermag dien, het geweier om 'n oorlog te voer om slawerny te beëindig, en hulle het verlate gegaan en teruggekeer huis toe.
By die verkiesing van November 1862 het die Union Party in Ohio groot terugslae beleef. Slegs vyf van hul 19 kongreskandidate is in die amp verkies, en die vakbondlede het ook die verkiesing vir prokureur-generaal verloor. 'N Belangrike rede vir die gebrek aan sukses van die Union Party was Lincoln's Emancipation Proclamation. Ondanks die politieke terugslag het die Emancipation Proclamation op 1 Januarie 1863 in werking getree en die slawerny in gebiede in opstand beëindig.
150 jaar later veroorsaak Lincoln se emansipasie steeds debat
Na die Tweede Wêreldoorlog het hy in Alabama grootgeword, en die seuntjie wat die burgerregteheld John Lewis sou word, het Nuwejaar saam met sy aandeelhouersgesin deurgebring tydens dienste in 'n klein Baptistekerk buite die dorp.
Hy het gehoor hoe grootouers hul grootouers se verhale oor plantelewe herhaal - slawerny, weerstand, ontsnapping. Die gemeente sing spirituals, veldliedere, vryheidsliedere. Die verhaal van emansipasie is in skets vertel, met gemeentes geklee in helde soos Tubman, Douglass en Lincoln.
Dit was Watch Night, toe gelowiges op die nuwe jaar gewag het, soos hul voorouers op 31 Desember 1862 middernag gewag het. Die volgende dag, te midde van die Burgeroorlog, onderteken Abraham Lincoln die Emancipation Proclamation, wat slawe oor die hele Suid.
Lewis, vandag 'n kongreslid van Georgië, het nooit die jaarlikse vieringe van vryheid vergeet deur mense wat nie 'n boek wettig uit die openbare biblioteek kon kyk nie. Hy sê toe hy byna doodgeslaan is tydens die Freedom Rides in 1961 en tydens die Selma -optog in 1965, "het hierdie verhale my geïnspireer om aan te hou."
Deur die jare en oor die hele land het hulle gehelp om die argivaris van die Alabama State University, Howard Robinson II, ''n algemene Afro-Amerikaanse bewussyn' 'te vorm.
Die land het pas 'n Afro-Amerikaanse president herkies wat 'n getekende afskrif van die Emancipation Proclamation in sy Oval Office hang. Dit, die 150ste bestaansjaar van die uitvoerende bevel, is die eerste keer dat swart mense redelik vry genoem kan word.
Die sesjaarhonderdtal word gekenmerk deur toesprake, seremonies, boeke, uitstallings, konferensies en dienste. U kan die Smithsonian besoek en die inkstand sien wat Lincoln gebruik het toe hy dit opgestel het. U kan na die Massachusetts Historical Society in Boston gaan en die pen sien waarmee hy dit onderteken het.
Maar op hierdie herdenking, nie minder as die eerste of sy 100ste nie, werk Amerikaners nog steeds deur hoekom en hoe die Emancipation Proclamation tot stand gekom het, wat dit beteken en wat dit bewerkstellig het.
Dit is 'n onderwerp waaroor Amerikaners lankal nie saamstem nie. Die afskaffer Frederick Douglass het gesê dat die datum van 1 Januarie 1863 selfs groter was as 4 Julie 1776. William Seward, Lincoln se minister van buitelandse sake, noem die besluit kortstondig as ''n windwind'. In 1948 het die Columbia -historikus Richard Hofstader geskryf dat dit 'al die morele grootsheid van 'n vrachtbrief' het.
Wat u ook al daarvan dink, daar is niks anders in die Amerikaanse geskiedenis soos die Emancipation Proclamation nie.
Dit was die gevolg van 'n moeilikste besluit deur 'n mees komplekse president tydens 'n baie belangrike konflik. Dit beveel die grootste konfiskering van private eiendom in die Amerikaanse geskiedenis. En voor Gettysburg, Appomattox en die tweede inhuldiging, het dit Lincoln sy plek in die Amerikaanse panteon verseker.
Onderskat en te min gelees
Almal het op skool geleer dat die Emancipation Proclamation die slawe bevry het. Slegs dit het hulle nie almal in die wet bevry nie, dit het die meeste eintlik nie bevry nie, en uiteindelik, met die ineenstorting van die heropbou in die 1870's, het baie van hulle nie materieel beter daaraan toe gelaat as in 1862 nie.
Die historikus van Rutgers, Louis Masur, sê omdat werklike vryheid vir die slawe so lank na 1863 gekom het en soveel meer as een bevel vereis het, word die afkondiging ondergewaardeer, selde gelees en word dit wyd misverstaan.
'N Paar volgehoue ​​vrae en kontroversies:
Wie was en is nie bevry nie?
Die Emancipation Proclamation was 'n oorlogsbevel wat deur 'n opperbevelhebber ontwerp en verwoord is om 'n beperkte militêre doel te bereik - die Konfederasie te verswak - om nie die slawerny in Amerika te beëindig of die voormalige slawe burgers te maak nie.
Trouens, dit het slegs slawe in dele van die Konfederasie bevry "in opstand" - ongeveer 3,2 miljoen van die land se 4 miljoen slawe. Omdat hulle agter die Konfederale lyne was, was daar geen manier om die bevel onmiddellik af te dwing nie.
Emansipasie was nie van toepassing op gebiede in die suide wat nie in opstand was nie (soos suid-Louisiana) of op vier grensstate wat slawe besit (Maryland, Delaware, Kentucky, Missouri) wat nooit afgeskei het nie.
Die oorspronklike kopie van president Abraham Lincoln se Emancipation Proclamation is in Junie op 'n veiling in New York vir meer as $ 2 miljoen verkoop. (Foto: Seth Kaller, Inc. via AP)
Die beperkings van die proklamasie word weerspieël in die strewe, twee jaar later, tot 'n grondwetlike wysiging wat slawerny vir eens en altyd afskaf. (Steven Spielberg se film Lincoln verwys die proklamasie na 'n voetnoot in die verhaal van die 13de wysiging.)
Die bevel kon die meeste slawe nie fisies bevry nie, maar op die dag dat dit uitgereik is, het dit onmiddellik tienduisende bevry, die meeste in afdelings van die Konfederasie agter die Unie -lyne wat spesifiek deur Lincoln aangewys is.
Hulle het die see -eilande van Suid -Carolina ingesluit. Toe die afkondiging op 'n plantasie in Port Royal voorgelees word, het slawe spontaan begin sing "My country 'tis of thee ..."
Die bevel was ook 'n belangrike deel van die proses van emansipasie. In gebiede soos Tidewater Virginia, is slawe aangemoedig om na Unie -lyne te vlug. Namate die leërs van die Unie deur die suide gevorder het, is daar daagliks meer slawe bevry.
Lincoln onderteken die Emancipation Proclamation op 1 Januarie, maar gee 'n voorlopige weergawe van 22 September 1862 uit waarin hy sê dat hy van plan is om dit 100 dae later amptelik te maak.
Aan die einde van 1862 was Lincoln se handtekening egter nog lank nie seker nie. Kritici het gesê die voorgestelde bevel is ongrondwetlik en onafdwingbaar en sal die slawe aanhits tot gewelddadige opstand.
Abolitioniste, swart en wit, was bekommerd dat Lincoln dit nie sou deurgaan nie. Harriet Beecher Stowe, skrywer van die roman teen slawerny Oom Tom se kajuit het op 12 Desember geskryf: "Almal wat ek in New England ontmoet, sê met erns:" Sal die president vasstaan ​​by sy afkondiging? "
Uiteindelik was dit wat die president onderteken het, anders as die voorlopige weergawe. Hy het 'n bepaling bygevoeg om voormalige slawe toe te laat om by die Unie se militêre magte aan te sluit, en hy laat val een vir die hervestiging van voormalige slawe in Afrika en ander plekke buite die VSA.
As dit Lincoln is, waar is die welsprekendheid?
Die Emancipation Proclamation is nie 'n ontroerende vryheidsverklaring nie.
Die Gettysburg-toespraak begin, "Vier telling en sewe jaar gelede het ons vaders 'n nuwe nasie op hierdie kontinent gebring ..." Die afkondiging begin, "terwyl die tweede en twintigste dag van September, in die jaar van ons Here, duisend agthonderd en twee en sestig, is 'n proklamasie deur die president van die Verenigde State uitgereik, wat onder meer die volgende bevat, naamlik: ":
Die afkondiging lui soos 'n droë militêre bevel, wat Lincoln - uit vrees vir die reaksie op die grens van die Unie en die hersiening van die Hooggeregshof - wou hê. 'Hierdie woorde was nie bedoel om iemand opgewonde te maak nie', sê Harold Holzer, 'n biograaf van Lincoln. "En in die algemeen het hulle dit nie gedoen nie."
Was Lincoln die Groot Emansipator of 'n huiwerige een?
"Niemand was meer skepties oor die Emancipation Proclamation as die president wat dit uitgereik het nie," skryf James Oakes in sy nuwe geskiedenis, Freedom National. Maande voordat hy die voorlopige weergawe uitgereik het, het Lincoln 'n groep afskaffers gevra: 'Wat help 'n verkondiging van emansipasie van my?'
Revisioniste het aangevoer dat Lincoln, ten spyte van die generasies wat op skool geleer is, die bevel slegs onder politieke druk van afskaffingskundiges in sy Republikeinse Party uitgereik het en nie geglo het dat die rasse in vrede kan bestaan ​​nie.
Lerone Bennett Jr., voormalige redakteur van Ebbehout tydskrif, beskryf Lincoln as 'n rassis wat gedroom het van 'n wit Amerika: "Elke skoolkind ken die verhaal van 'die groot emansipator' wat die negers met 'n penstreep uit die goedheid van sy hart bevry het. Die ware Lincoln. was 'n konserwatiewe politikus wat herhaaldelik gesê het dat hy in blanke oppergesag glo. "
Tog sê baie historici, waaronder Oakes, dat Lincoln die emansipator baie meer entoesiasties as onwillig was.
Hy het die proklamasie onderteken, alhoewel sy party tydens die middeltermynverkiesing sy setels verloor het nadat hy die voorlopige weergawe uitgereik het. In November het hy aan 'n afvaardiging uit Kentucky gesê dat hy 'eerder sou sterf as om 'n woord uit die Proclamation of Freedom terug te neem'.
Op 1 Januarie het hy gesê: 'Ek het nog nooit in my lewe meer seker gevoel dat ek reg doen as met die ondertekening van hierdie vraestel nie.'
Lincoln se werk vir emansipasie het nie daar opgehou nie. Hy het gemanoeuvreer om deurgang in die House of the 13th Amendment te verkry en die grensstate te laat slawerny verbied.
Maar vir sommige het hierdie eerste groot slag van 'n president teen slawerny altyd geblyk te kom. Verlede jaar, by die onthulling van 'n getekende afskrif van die proklamasie, het president Obama hom voorgestel hoe kenners vandag 'n afkondiging kan opsom wat slawerny bevry het, maar nie die einde daarvan maak nie: "Lincoln verkoop slawe uit."
Howard Wright tree op as president Abraham Lincoln tydens 'The Emancipation Proclamation Then and Now', 'n bespreking van hoe die Emancipation Proclamation mense regoor die land geraak het by die Harriet Beecher Stowe Center in Hartford, Conn. (Foto: Stan Godlewski vir USA TODAY)
Emansipasie toe en nou
Om die Emancipation Proclamation op sy 150ste bestaansjaar te evalueer, kyk na hoe dit in 1962 op sy eeufees waargeneem is, toe Amerikaners bymekaar gekom het vir 'n seremonie by die Lincoln Memorial.
Nie president Kennedy nie, wat opgehou het om te praat en in Newport was vir die America's Cup -seiljagwedrenne.
Nie die goewerneur van Mississippi, Ross Barnett, wat 'n federale hofbevel verontagsaam het om 'n swart aansoeker, James Meredith, by die staatsuniversiteit in Oxford toe te laat nie.
Daar was min wit suidelike amptenare wat geen begeerte gehad het om emansipasie te herdenk nie, en min burgerregte -leiers was ontsteld dat geen Afro -Amerikaner oorspronklik uitgenooi is om te praat nie.
Die hoofspreker, die ambassadeur van die Verenigde Nasies, Adlai Stevenson, het die historikus van die Yale, David Blight, gelewer "'n Koue Oorlogstoespraak" wat skaars melding gemaak het van die ontluikende burgerregtebeweging.
Vir die Kennedy -administrasie was die 'vryheid' wat die Emancipation Proclamation verteenwoordig, goeie propaganda teen totalitêre kommunisme. Maar tuis, in die lig van die skeiding wat deur staatsdemokratiese regimes in die ou Konfederasie opgelê is, was dit 'n verleentheid.
Historikus Robert Cook sê dat die eeufees van die afkondiging inherent problematies was: hoe kon internasionale leiers erken dat die versoening van Noord en Suid gebaseer was op die uitverkoop van swart burgerregte?
Die gevolg was 'n gedempte, ongemaklike nakoming. John Lewis sê hy het dit nie bygewoon nie en kan nie eers onthou dat dit plaasgevind het nie.
Tog was hy 11 maande later by die Lincoln Memorial toe honderde duisende bymekaargekom het vir die optog in Washington. Martin Luther King begin sy toespraak "I Have a Dream" met 'n huldeblyk aan Lincoln en die proklamasie, wat King ''n ligbaken' vir die slawe genoem het, ''n vreugdevolle dagbreek om die lang nag van hulle gevangenskap te beëindig'.
Toe sê King wat die vorige jaar nie op dieselfde plek gesê is nie: 'n Eeu na emansipasie, "is die neger nog steeds nie vry nie."
Die res is, soos hulle sê, geskiedenis, die beweging onder leiding van King, Lewis en ander het die land toegelaat om die ideale van emansipasie wat in sy skole geleer is, te verwesenlik.
Vandag is Lewis 72, een van die min oorlewende organiseerders van die Maart op Washington. Soos die jaar draai, dink hy aan wat hy eens gesien en gehoor het by die Baptistekerk in Masedonië, buite Troy, Ala.
'Hierdie stories het my laat lus wees om iets te doen,' sê hy. "Jy het gevoel dat daar ander geslagte voor jou was wat in 'n stryd gewikkel was. En as deel van die tradisie moes jy jouself bevry."
Bydra: Melanie Eversley en Larry Copeland van VSA VANDAG Jessie Halladay van Die (Louisville) Courier-Journal Marty Roney van die Montgomery (Ala.) Adverteerder John Wisely van die Detroit Free Press.
Kyk die video: Lincolns Proclamation. National Geographic
Copyright © salvadoryoscar.com | Waarom het Lincoln gewag om die Emancipation Proclamation uit te reik?...