Hoe om nie op die valse boletus te kom nie: 'n lys van oneetbare sampioene | Magazine Geel Bread
Boletus of seer is al lank in kos gebruik. Daar is eetbare, voorwaardelike eetbare en oneetbare sampioene. Een van die gewildste spesies eetbare verteenwoordigers, die wit sampioen, behoort aan hierdie familie sampioene. In die artikel sal ons praat oor hoe die wit swam lyk, hoe om te onderskei tussen oneetbare en voorwaardelike eetbare boletus sampioene, watter tipes boleta is.
Hierdie tipe boletus het gifstowwe in sy pulp, en daarom ervaar die sampioenpluimvee dat dit verbied is om dit te eet. Dit smaak bitter en veroorsaak intestinale ontsteld, waardeur daar skerp pyne in die ingewande en lewer is, word eetlus verdwyn en kouekoors verskyn.
Die hoed van 'n pragtige sampioen het 'n kleur van ongeraffineerde sonneblomolie met 'n effense skakering van ryp kersie. Die matte struktuur van die pet kan bedek word met 'n effense rimpeling, wat soos 'n halfsirkel met golwende rande lyk. Met ouderdom het die pet die vorm van 'n oneweredige snybal, wat 'n wawigheid by die rande van die snit het.Die deursnee bereik 15 cm (in seldsame gevalle mag dit meer wees). 'N Eiesoortige kenmerk van die pragtige bultbout is dat dit nie deur wurms en slakke geëet word nie, aangesien dit onmiddellik van sy giftige stowwe sal sterf.
Weet jy? In die vroeë 60's van die twintigste eeu het sampioenpluiteurs 'n bout gevind wat meer as 10 kg geweeg het.
Boletusbuisies het 'n suurlemoengeel, wat met die ouderdom van die swam donker olyf word. Die lengte van die buis kan 15 mm bereik, wanneer dit gesny of gedruk word, word dit skerp blou. Die porieë van die pragtige boorboute is klein, ronde, bleekpienkleurig, met ouderdom word die porieë liggeel en dan groen. Wanneer dit gedruk word, verkry die porieë 'n blou tint. Spore in 'n ellipsoïdale swam, glad en klein (mediumgrootte - 14x5 mikron).
Die been van 'n pragtige vormige ovule verander geleidelik kleur van die begin van die pet tot die basis van die swam. Die kleur begin met 'n suurlemoen geel kleur, dan word dit in karmynrooi, en eindig met 'n bruin een. Ouer boletusse kan hul donker rooi bene verloor. Die pulp van die swam is dig en ferm, roomkleurig. Aanvanklik smaak dit soet, maar dan verskyn 'n skerp bitter nasmaak.Klyuvononozhkovy-bout wat algemeen voorkom in bergagtige woude, soms - in loof. Die meeste voorkom in die woude van laat Julie tot middel Oktober.
Dit is opmerklik dat boletus- en boletus-sampioen ook 'n soortgelyke voorkoms het.
Hierdie tipe boletus het baie verskillende name: diepgewortel, bitter sponsig, witterig, stewig. Die bol van hierdie boletus is halfsirkulêr in vorm (in jong spesies), met 'n deursnee van 5-18 cm (bereik soms 25-28 cm of meer). Die vel is saai, die kleur van kalkgrond, kry soms 'n tint onkruide kalk. Wanneer dit gekerf word, verkry die pet 'n rofblou tint.
Buise het 'n helder geel kleur. Die porieë is sirkelvormig, klein, verkry 'n blou tint met growwe kontak. Die grootte van die dispuut is dieselfde as dié van die pragtige gesig. Spore poeier geverf in goue kleur. Die been van jong eukariote lyk soos 'n silinder van binne, 5-10 cm hoog en 3-6 cm lank. Die ouderdom het die been in die vorm van 'n ideale silinder. Die kleur van die bene is helder beige, aan die basis kan mens ligte turkooise kolle sien. Die bokant van die stam het 'n oneweredige rooster, wat met growwe kontak 'n tint van hemelse kleur verkry.Die vleis is baie soortgelyk in die struktuur van die pulp van die kampioen, maar sy smaak is arm (sterk bitterheid heers).
Dit is belangrik! Sommige boute kan die funksie van die lewer beïnvloed en sy selle vernietig. By die eerste vergiftigingsimptome moet u dadelik kontak met 'n mediese instansie vir hulp.
Hierdie sampioen wat selde in Europese en Noord-Amerikaanse woude voorkom. Verkies om te groei aan die basis van eikebome of berkbosse. Dit kan in die somer en herfs gevind word., hoewel dit dikwels mycorrhiza vorm. Die boletus gewortel in die beskrywing is baie soortgelyk aan die sataniese pyn, maar laasgenoemde het 'n onaangename reuk van onder die pet. In sommige naslaanboeke kan jy die data sien wat hierdie sampioen eetbaar is. Hy het regtig nie op sigself gifstowwe, dodelik vir die menslike liggaam nie, maar bitter wortel het 'n bitter smaakdaarom gebruik niemand dit in kook nie.
Vergewis jouself van die marinerende eienskappe en metodes om sampioene vir die winter te oes.
Hierdie tipe boletus in sy struktuur het toksiese verbindings, benewens die onaangename bitter smaak kan onherstelbare skade aan die liggaam veroorsaak.Benoem na 'n vrou wat in die begin van die twintigste eeu in Frankryk mykoloog was. Haar naam was Marcel le Gal, maar in die Russiese letterkunde is hierdie sampioen dikwels na verwys as "boletus legit".
Die boonste basis van die been is mat, amper glad, pienk, minder dikwels oranje, kleur. Die vorm van die pet van 'n jong boletus lyk soos die vorm van 'n konvekse ellipsoïed. Met verloop van tyd word die pet minder afgerond en kry 'n kussingsvorm. Die diameter hang af van die ouderdom van die bout en wissel van 7 tot 17 cm of meer. Die vlees van die legger het 'n suurlemoengeel en 'n ryk sampioen reuk. Op plekke wat slakke geëet het, word dit geverf in die kleur van ryp olywe, wat kenmerkend is van bykans alle sampioene van die boleta-genus.
Om jouself te beskerm teen ernstige vergiftiging, moet u vertroud wees met die onderskeid tussen die gewone agariese en die valse jakkalse.
Die struktuur van die bene lyk soos opgeblase silinderwie se gemiddelde deursnee wissel van 3 tot 5 cm (soms groottes bereik 6-8 cm). Die lengte van die stam hang af van die ouderdom van die eukariote en kan vyftien sentimeter bereik. Die porieë is geverf in 'n ligte karmynkleur, die buise bereik 'n lengte van 1,5-2,2 cm. Die afmetings van die spore en die kleur van die spore poeier is identies in biologiese eienskappe aan die verteenwoordiger wat in die paragraaf hierbo beskryf word.
Borovik le Gal meestal gevind in Wes-Europa. Verkies alkaliese grond, groei meestal onder horing of eikebome. In die bos kan dit in die somer of vroeë herfs gevind word. Le gal, bykomend tot die onaangename bitter smaak, het op sigself ook gifstowwe eet dit is streng verbode.
Weet jy? In Italië word dit as 'n oortreding van die wet beskou as jy self (sonder toestemming) in die bos gaan om sampioene in te samel.
Hierdie soort pyn kan dus voedselvergiftiging veroorsaak toegeskryf aan oneetbare giftige sampioene. Die eerste simptome van vergiftiging sluit in: abdominale pyn, naarheid, diarree, braking, kouekoors. Simptome verdwyn gewoonlik sonder die tussenkoms van die ministers van medisyne in 24-36 uur. Dodelike gevalle van vergiftiging deur 'n pragtige bout is nog nie geregistreer nie.
Hierdie tipe boletus het 'n redelik groot pet-deursnee (daar is monsters met 'n petdikte tot 30 cm). Sy het in donkerrooi geverf, ten minste - bruin. In teenstelling met al die bogenoemde tipes bout, het hierdie sampioen 'n growwe oppervlak van die pet. Die eienskappe van die pulp van hierdie boletus is identies aan dié wat hierbo beskryf word.
Ons raai u ook aan om die windmolens, kantellewe en sampioene van oneetbare sampioene te onderskei.
Beenlengte is standaard, maar die deursnee het 'n redelik vaste aanwyser (tot 12 cm). Die bene se struktuur lyk soos 'n konvekse silinder wat aan die basis tap, in 'n helder bruin kleur geverf. Die lengte van die buise bereik 1,7 cm, die kleur lyk soos 'n mengsel van suurlemoen en kalk. Pore ​​onder druk verkry 'n blou tint, in 'n natuurlike vorm het 'n helder bruin kleur. Sporeienskappe verskil nie van ander verteenwoordigers van hierdie genus nie.
Meestal is die boletus 'n pragtige mycorrhiza met gran of vrugte. Dikwels word in die noordwestelike Verenigde State gevind. Dit is ook in die staat New Mexico ontdek. U kan hierdie bout in gemengde woude in die laat somer - vroeg herfs ontdek.
Die vorm en deursnee van die pet is presies dieselfde as dié van die vorige verteenwoordiger van die Borovik-genus. Wanneer dit nat word, word die pet 'n bietjie slym en kry dit stampe. Hierdie sampioen het 'n ongelyke kleur, wat wissel van liggrys tot olyfgrys. Dit het sones met 'n persrooi en bruin tint. Wanneer dit op die swam gedruk word, word donkerblou kolle gevorm.Soms kan 'n pienk-persbout deur insekte beskadig word. Beskadigde areas het 'n geel of olyfolie.
Dit is belangrik! Nota vir sampioenpluiteerders: Mantels word dikwels aangetref in plekke waar groot getalle boletus groei.
Die eienskappe van die buislaag en die porieë is dieselfde as in die pragtige bout, maar die porieë het 'n beter kleur (pienk-oranje of ligrooi). Die beenlengte van hierdie bout bereik 15-17 cm, en die deursnit is 7 cm. Die beenkleur is suurlemoengeel met 'n effense pienk-pers skaduwee. Aan die einde het dit 'n ligte Bourgondiese gaas, met druk kry dit 'n blou tint.
Die vlees van hierdie verteenwoordiger is dig, het 'n aangename vrugtige reuk, olyfgeel kleur. In plaas van die snit word donkerblou, na 'n rukkie word die kleur 'n kontrasterende wynskadu. Pienkpers boletus het 'n soet vleis en aangename smaak eienskappe, maar dit word nie aanbeveel om dit rou of gekook te gebruik nie, aangesien dit 'n giftige verteenwoordiger van bolette is.
Eetbare sampioene sluit in: rooi, sampioene, svinushka, boletus, sampioene van die syroezhkov-familie, boletus en heuning-agariese
Daar is 'n pienk-pers sampioen op kalkgrond in loofwoude, meer dikwels in bergagtige gebiede. Dit verkies om tussen beuk- en eikebome te groei. Hierdie siekte is min deur miokoloë bestudeer, daarom word dit nie aanbeveel om dit te versamel nie. Daarbenewens is dit nogal skaars om sampioenpluiteerders te ontmoet. Die mees verspreide in die gebied van Wes-Oekraïne, Rusland, en sommige Europese lande.
Hierdie tipe boletus lyk amper dieselfde as pienk-pers. Die pet, in teenstelling met die swam wat hierbo beskryf word, het 'n effense fluweelagtige vel. Soms is dit bedek met 'n soort kleefstof, 'n sjokoladegrys plaat, die rande is in 'n ligte Bourgondische kleur geverf. Die been van die pienkhuidbout is baie soortgelyk in struktuur en kleur aan die been van die verteenwoordiger wat hierbo beskryf word. Die enigste verskil is dat dit 'n lengte van 20-22 cm kan bereik. Die pulp het minder uitgesproke smaak en reuk.
Weet jy? Die eerste beelde van sampioene verskyn so vroeg as 1450 jaar voor die geboorte van Christus. Die beelde is deur argeoloë gevind in die gebied van moderne Egipte.
Die buisies in volwasse verteenwoordigers verkry donker skakerings (groen, meer dikwels - persblou). Hierdie bol is baie soortgelyk aan die sataniese sampioen, wat in dieselfde plekke gevind word, groei in dieselfde toestande.Die rooskleurige verteenwoordiger van hierdie genus word egter selde deur die sampioene gekry, dus het mykoloë dit nie goed genoeg bestudeer nie. Ervare sampioenpluiteerders versamel nie hierdie tipe bout nie, aangesien dit giftige verbindings bevat. Onervare mense het pienk boletus geëet, wat in 2-3 uur ondubbelsinnige simptome van voedselvergiftiging veroorsaak het. Daar is kouekoors, pyn in die maag en lewer, naarheid, braking, diarree, ens. Dodelike gevalle van vergiftiging met 'n pienk-en-rooi vel is nog nie geregistreer nie, maar as jy te veel sampioene van hierdie tipe eet, kan krampe begin, wat kan lei tot verlies van bewussyn. Daarbenewens is dit onmoontlik om 'n pienk velverteenwoordiger selfs in gekookte vorm te gebruik (na lang ure van hittebehandeling word giftige stowwe nie hul struktuur verbreek nie).
Die vorm van die wolfboutdop het 'n standaardstruktuur wat byna alle lede van die Borovik-genus behoort. Die deursnee van die pet kan van 5 tot 20 cm wissel, afhangende van die ouderdom van die swam. Die kleur van die pet is anders, hang dikwels af van die ouderdom van die verteenwoordiger en op die minerale wat in die grond voorkom (ligrooi, perspienk, ligpienk (jong boute), bordeaux).Biologiese eienskappe dui daarop dat die jong verteenwoordigers van die Wolfspesie 'n ligter velkleur het (dikwels dowwe koffie, liggrys). Met die ouderdom, die swam verkry streng donker skakerings van bruin of karmynrooi kleur, word die vel heeltemal kaal (sonder 'n viltbekleding).
'N Been van 'n wolfbout van 'n standaard vorm ('n konvekse silinder word byna perfek met ouderdom). Die lengte van die stam, in teenstelling met ander lede van die genus, is klein en bereik slegs 6-8 cm, deursnee - 3-6 cm. Die kleur is die kleur van geel druiwe met 'n ligte ligrooi plek. Die buis- en sporeienskappe is standaard, maar daar is 'n verskil in grootte (die buise is klein, maar dit styg met ouderdom). Soos ander boute van hierdie genus, wanneer dit daarop gedruk word, verkry die swam die kleur van ryp blou druiwe. Die pulp van die swam het nie 'n uitgesproke kenmerkende reuk of smaak nie. Dikwels word die wolfbout gevind in loofwoude in Israel (van November tot einde Desember). Dit groei in groepe in die spesifieke land is baie algemeen. Verwys na matig eetbare sampioene.Na 'n deeglike hittebehandeling geëet word (kook vir ten minste 15 minute by 'n temperatuur van 100 ° C, word die sous nie as voedsel gebruik nie, aangesien dit steeds vervalste giftige stowwe bevat).
Dit is belangrik! Daar is sowat 300 spesies borovik, dus voordat jy agter hulle in die bos gaan, moet jy die literatuurdata noukeurig bestudeer sodat jy nie oneetbare verteenwoordigers van die genus kan versamel nie.
Na die lees van die artikel sal dit vir baie duidelik word wat 'n boletus is, watter soort van hulle bestaan ​​en watter van hulle kan geëet word. Dit is baie belangrike inligting dat elke sampioenplukker moet leer om nie hul gesondheid te benadeel deur oneetlike sampioen sampioene te eet nie.
Video: interessante beddens of hoe om 'n boks te maak
Wat om te doen sodat komkommers nie bitter is nie
Slag- en hoenderverwerkingstegnologie
Tegnologie tot spoelgras
Appelboom Ranetka: beskrywing van gewilde rasse
Hoekom is rose nuttig vir menslike gesondheid?
Pragtige en lekker tamatie "Russiese Bogatyr": beskrywing van die verskeidenheid, verbouingseienskappe, gebruik van tamaties