Arktiese ys rekords laag | Netwerk meteorologie
Beeld - NASA Goddard's Scientific Visualization Studio / C. Starr
Elke jaar krimp die bevrore oppervlak van die Noordpool in die somer en brei dit weer uit in die herfs en winter, wat heeltemal normaal is. Soos die planeet opwarm, is die oppervlak kleiner. En die situasie, volgens NASA-data, is sedert 1978 kommerwekkend, toe negatiewe rekords begin opneem het.
In 2016 het Arktiese ys sy rekordlaag bereik en verloor 4,14 miljoen vierkante kilometer Van oppervlak.
Vanjaar se ontdooiingseisoen het begin met 'n alledaagse lae graad in Maart, en die ys het vinnig in Mei begin smelt. Gedurende die volgende twee maande het lae atmosferiese druk en bewolkte lug die proses vertraag, maar na twee groot storms wat in Augustus deur die Noordpoolgebied deurgeloop het, versnel die yssmelting tot begin September.
Hierdie feit het die wetenskaplike gemeenskap, wat uitgespreek het dat hierdie veranderinge "op 'n geografies ongelyke manier" sal manifesteer, baie geraak, dit wil sê dat die somers in sommige gebiede droog en warm kan wees en in ander koud en vogtig, aksie is dringend nodig om die Noordpoolgebied te beskerm en klimaatsverandering te bekamp.
Sonder die Arktiese ys sou die planeet se temperatuur sedertdien baie anders wees baie sonlig word op die oppervlak weerkaats en nie deur die see opgeneem nie. Andersins sou ons op 'n aarde woon met seë met buitengewoon warm temperature, wat ongetwyfeld sou bydra tot die vorming van meer intense en vernietigende siklone as wat ons tans ken.
Die Noordpool gaan deur 'n baie kommerwekkende situasie. Reeds in April is verneem dat 'n streek van Groenland 'n baie belangrike ontdooiing ervaar, ondanks die feit dat dit op daardie stadium lente was. Hopelik sal die nodige stappe binnekort gedoen word.
U kan die NASA-studie lees hier, (in Engels).
Volledige pad na artikel: Netwerk meteorologie » meteorologie » Klimaatverandering » Arktiese ys haal rekord laag
Goeie middag, ondanks die feit dat die ys in die Noordpoolgebied jaar na jaar krimp. Ek verstaan ​​dat die ys al jare lank aan die ander kant van Antarktika uitbrei. Dit is reg ???
Ja en nee 🙂. Laat my verduidelik: die ys op die oppervlak van die vasteland neem af, maar nie die ys in die see nie, wat inteendeel toeneem.
U het meer inligting Hierdie artikel (Dit is in Engels).
Antwoord aan Monica Sanchez
Ja, ek het al iets hieroor gelees. Die windstelsel kan die oorsaak wees van die toename in ys in die Antarktiese Oseaan. Ek het ook gelees dat ek nie weet in watter deel van die Arktiese Oseaan dieselfde gebeur nie, en dat hierdie verandering in die windpatroon deur opwarming veroorsaak kan word wêreld planeet.
Dit gesê: die volgende paar jaar of dekades kan ons die paradoks vind dat die toename in die gemiddelde temperatuur van die planeet 'n ystydperk kan veroorsaak.
Alhoewel die omvang en dikte van die opgehoopte ys op die oppervlak van die Antarktiese vasteland of die groot eiland Groenland in die Noordpoolgebied duidelik afneem. As die see-ys teen albei pole uitbrei, sal die planeet se oppervlak vinnig afkoel as gevolg van die albedo-effek. Dit is reeds bekend dat hoe ysiger die oppervlak is, hoe meer sonstraling na die atmosfeer terugbesorg word.
Aan die ander kant het ons die effek van die verlangsaming van die beroemde Golfstroom (ek dink dit is bewys), 'n stroom wat die gematigde klimaat veroorsaak wat ons al duisende jare in Wes-Europa het, en as dit uiteindelik stop, sal dit in 'n groot deel van die wêreld 'n groot afkoeling veroorsaak. Noordelike halfrond, as gevolg van 'n uitwisseling tussen die baie koue en diep waters van die Noord-Atlantiese Oseaan en die baie warmer van die oppervlakkiger.
En uiteindelik, die finale aanraking om 'n volle ysing te hê wat ons in ons Son het, ons geliefde ster waarop ons van alles afhanklik is.
Dit lyk asof die son in 'n fase van baie min aktiwiteit gaan, die laaste keer dat dit tussen die 1645de - 1715de eeu gebeur het. Met 'n minimum sonkrag wat die Maunder Minimum genoem word, 'n tydperk wat duur van XNUMX tot XNUMX, toe sonvlekke feitlik van die sonoppervlak verdwyn het.
Hierdie effek het veroorsaak dat die tydperk 'klein ystydperk' genoem word, wat byvoorbeeld veroorsaak dat die rivier die Teems in Londen elke winter heeltemal gevries sal word of dat dele van die Ebro-rivier selfs in sommige winters sal vries.