MaanKind | MaanKind
Author Archives: MaanKind
My jongste werknemer ooit was vyf. Hy het homself aangestel en was baie adamant oor sy vermoëns as verkoopsman by Eagles Nest Kwekery. Sy ma het vreeslik apologeties gebel en gesê hy dring daarop aan om Saterdae by die kwekery te kom werk (as die kleuterskooltye nou nie inmeng nie) en wil ek hom nie asseblief net vir 'n uur of twee verduur nie, hy sal gou moeg word daarvoor. Nou hy was 'n liewe ou dingetjie, slim soos die houtjie van die galg en ek het gesê ek sal hom met liefde oppas vir 'n ruk, laat hy kom. En waar verras die mannetjie ons!
Ek het Moses aangesê om hom onder sy oog te hou as ek besig is, maar hy het my gou-gou met spierwit oë kom roep: "Madam, this child, she is selling roses to all the customers!" Ek het 'n vinnige woordjie gehad met die mense, en verskoning gevra maar raai wat! Hulle het hom so oulik gevind, hulle het trollies vol rose gekoop, wat die outjie dan een vir een met die groen trollie opgesleep het boontoe. Hy was nie tevrede met net rose nie, vir elke roos het hy ook 'n sak kompos aan hulle afgesmeer en gesê die gif vir die rose moet hulle by my in die kantoor koop. Hulle het natuurlik sulke rojale fooitjies gegee, wat hy dan terstond by die teetuin gaan uitgee het op melkskommels, scones en koek vir hom en Moses.
Die outjie het nogal deursettingsvermoë gehad! Hy het omtrent vyf Saterdae kom "werk" en toe een dag laat weet hy moet te hard werk daar, hy kom nie meer nie. Die harde werk het hom darem spiere gegee… Kyk net die arms wat hy vandag het van al die trollies trek!
Dit was nie die enigste seuntjie seuntjie-met-'n-storie uit daardie tyd nie. My jongste bemarker, was twee. Een van ons klante by ons Verimark winkel het ek as tweejarige leer ken. Hy het 'n absolute obsessie met Verimark, die advertensies en die produkte gehad. Hy het elke produk geken en as sy ouers naby die Hyperamasentrum waar ons winkel was gery het, het hy aangedring om in te kom. Hy was vreeslik lief vir my ook en as sy ouers vir hom op 'n Saterdag vra of hy McDonalds wil hê (dit was mos nog nuut en lekker!) dan sê hy nee, hy wil vir "Tweeza" gaan kuier. Dan kom klim hy by my op die toonbank (een keer met 'n nat doek en al) en bewaar die klant wat inkom en vir 'n produk vra, dié kry dan summier sy weergawe van die advertensie en hy draf en gaan wys waar staan dit op die rakke. Mense het aanvaar dis my kleintjie omdat hy alles so ken, en almal behalwe een suurgatvrou het gedink hy is 'n dierbare dingetjie, so klein nog en so slim en welsprekend.
Van sy ouers het ek steeds hierdie klein token wat hulle vir my gemaak het as 'n gebaar van waardering, om te verseker dat ek altyd liefde en balans in my lewe sal hê. Ek het pas vir die eerste keer in baie jare gehoor dat dit inderdaad goed gaan met die jong man en dat hy 'n briljante student is wat nog dikwels praat oor sy kleintyd se obsessie met Verimark.
Nou verstaan ek natuurlik hierdie dinge uit totaal 'n ander oogpunt, maar dit maak my bly dat daar eenmaal kindertjies was wat kortstondig op een frekwensie met my vibreer het.
23 Saterdag Sep 2017
15 Vrydag Sep 2017
01 Vrydag Sep 2017
Wat oorbly na 'n Fees
Kleinmond Boekfees 2017
Die grootste kunstenaars is die nederigste.
Mens kan hoog raak op Kuns en Kultuur.
Die uitgewerswêreld is 'n vreesaanjaende bedryf.
Soms word 'n mens aangenaam verras.
Jou grootste vrese lei dikwels tot aangename verrassings.
Werk kan pret ook wees.
As ek versigtig dink, sukkel ek soms om iets te formuleer, tog kan op my voete dink en doen.
Agterna is baie tyd om te rus.
Hierdie is sommer net 'n paar dingetjies wat opgekom het tydens ons pas afgelope Boekfees in Kleinmond. Mense was aanvanklik skepties, want hoe hou jy nou so 'n groot fees met sulke groot name in die bedryf in so 'n klein dorp; en dit sonder groot geld wat gegooi word deur borge en 'n span wat vir 'n salaris werk wat 'n jaar vooruit werk. Self was ek benoud, ek was bang, maar ons het ingeklim en gedink en gedoen en gehoop. En toe werk dit en het ons uit alle oorde gunstige kommentaar gekry. Selfs al mense wat datums wil hê om hulle 2018 se verlofsakke en verblyf te reël!
Een van my groot hoogtepunte was gesprekke met uitgewers en ander rolspelers, hoe die bedryf inmekaarsteek, hoe boeke versprei en bemark word, watter prosesse ter sprake is vandat 'n manuskrip gelewer word totdat 'n boek op die boekwinkel se rak verskyn en jy die e-boek kan aankoop. Dit is eintlik 'n skrikwekkende proses en ek is verstom dat boeke nie duurder is nie.
Hoewel my man 'n ywerige leser is, het hy nie verdere belangstelling in die boekbedryf nie. Omdat ek 'n praatjie oor e-boeke moes lewer en ook gesprekke fasiliteer, het ek hom aanvanklik mooi gevra/gedreig dat hy my rent-a-crowd moes wees. Toe daar inderdaad "crowds" opdaag, het ek gesê hy moet asseblief nie verplig voel om te kom luister nie. En raai wat? Hy wóú bly. Hy het dit geweldig interessant en verruimend gevind. Hy is bly hy het dit bygewoon en het agterna gesê mens behoort meer dinge waarin jy glad nie juis belangstel nie, by te woon, dit verryk jou. Is dit nie oopkopdenke nie?
Dit is wonderlik om van jouself te leer in enige situasie, maar wanneer jy die voorreg het om dit te doen in 'n omgewing wat vir jou waarde het, is dit 'n besondere ervaring. Dan vibreer jou hele wese op dieselfde frekwensies van die vibrasies van die geleentheid. 'n Oomblik van ekstase, wat durend is. So was ek van kleins af nooit bang om my saak te stel nie, maar ek was altyd verleë om dit te doen. Skaam en minderwaardig. Nou het ek besef dat ek die gevoelens van minderwaardigheid iewers langs die pad oorkom het en dit inderdaad verskriklik geniet om gesprekke te fasiliteer en voor mense te praat. (Oukei die ruk by Toastmasters 20 jaar gelede het seker ook gehelp!)
Digters, skrywers, uitgewers, musiekkenners en musikante. Dankie, uit my hart uit, dat julle julle talente met ons kom deel het.
Tydens een van die gesprekke, het ek die voorreg gehad om te luister hoe die digter Louis Esterhuizen hierdie gedig voordra. Dit vat vir my 'n klomp van die gesprekke saam! Die waarde van lees en boeke in ons lewens word onderskat en ek hoop dit verander in die toekoms. Met Louis se toestemming:
(Met waardering aan Uys Krige)
En jy sê nog, Meneer, die boek is duur?
wat u lewe kan verander, u kan laat verstaan
© Louis Esterhuizen (Ongepubliseerde vers)
Ek staan alleen! Regtig?
So dikwels voel mens mos so stokalleen en verlate, so asof jy net in die niet wil verdwyn. Niks is regtig fout in jou lewe nie, jou mense is om jou, maar jy wens hulle was nie. Alles lyk doelloos, niks voel reg nie.
Wanneer jy so voel, is die laaste ding wat jy wil hoor, hoe bevoorreg jy is. Hoeveel swaarder ander kry, hoeveel seer daar rondom jou is. Dit wéét jy, maar op daardie oomblik hoef niemand jou daaraan te herinner dat jou lewe eintlik baie rooskleurig is nie. Jy wil jou kop toetrek en met niemand praat nie en niemand sien nie, wat nog te sê van iets doen! Dit is die tyd om 'n paar stille trane te stort, sonder enige rede, dat jy die gif uit jou lyf uit ween.
As ons mekaar hierdie kortstondige swartgalligheid gun, mekaar uitlos om verdrietig te voel net omdat ons wil, waai dit ook baie vinniger oor.
Wat noem ons hierdie toestand? Nee, dit is alles behalwe depressie. Ons ly net 'n bietjie aan menswees.
Wanneer jy weer verskyn uit dieselfde dieptes waarin jy wou verdwyn, sonder dat jy noodwendig iets gedoen het aan hierdie toestand, dan besef jy dat jy maar net mens is. 'n Mens wat funksioneer in terme van ander. Jy is deel van jou kringe, werk, vriende en familie. Jy speel baie rolle, vir baie mense. Jy IS baie dinge, vir baie mense. Sou jy alleen op 'n eiland woon, sou jy met dieselfde sorg aantrek, grimeer, tafeldek en oorringe dra? Ons doen hierdie dinge uit respek vir onsself, vir wie ons is, maar ook vir wie ons is binne ons kringe. Ons word gedefinieer vir wie ons is, soos wat ons optree teenoor ander. Dis darem ook 'n goeie ding dat mens nie is wat ander mense dink jy is nie, dat jy meer is as die persepsie van hoe 'n ander persoon jou sien.
Hierdie stelling slaan my op my maag, want Oscar Wilde kon netsowel hierdie stelling vandag gemaak het. Maar tog: No man is an island.
– John Donne (1572-1631). Devotions upon emergent occasions and seuerall steps in my sicknes – Meditation XVII, 1624