Plafondspijker.png (5.08 KiB) 107 keer bekeken
Gebruikers op dit forum: SARK en 1 gast
Time: 0.082s | Queries: 26 | Peak Memory Usage: 4.68 MiB | GZIP: On Aandeel MTU Aero Engines : AEX-index, rendementen | Analist.nl
Koers 141.40 Hoogste koers 286.70
Laagste koers 108.05 1-jrs rend. -10.73
Gem. Koersd. 198.15 Ver. Rend. 40.14 % Yokohama Y354 225/70 R15C 112/110R - www.tirendo.nl
Yokohama Y354 tyre review
Hoeveel kilometer gereden? 394.519 Een Dinsdagmiddag toe toestande in die kantore van die Basuin weer rustiger is, neem Marshall ’n groot kartondoos en met die hulp van Carmen begin hy al die data wat hy en Bernice reeds versamel het, ordelik te rangskik. Hy stel ook ’n goeddeurdagte vraelys op sodat hy gereed is wanneer hy eindelik sy belangrike getuies gaan begin ondervra. Die eerste een is natuurlik Alf Brummel.
Die middag nadat Carmen weg is om ’n tandartsbestelling na te kom, skakel Marshall Alf Brummel se kantoor.
“Polisie Departement,” hoor hy Sara se stem.
“Hallo, Sara, dis Marshall Hogan. Mag ek asseblief met Alf praat?”
“Hy’s op die oomblik nie hier nie, Marshall,” sê sy en dan sug sy diep. “Jong, ek weet nie of jy besef nie maar hy wil nie met jou praat nie.”
“Hmm, ek sien. Maak dit die wêreld vir jou moeilik?”
“Nee.” Sy klink effens ongeduldig. “Al wat ek weet is dat hy my baie definitief ingelig het dat hy nie met jou wil praat nie. En as dit moontlik is, moet ek hom laat weet wat jou planne is of wat jy van hom verlang.” Sy swyg ’n oomblik. “Wat gaan aan, Marshall?”
“Wel, soos dit vir my lyk, het jy nou Alf se grootste vyand geword. Jy word dikwels in sy kantoor genoem en daar is altyd ’n onaangename klank in sy stemtoon.”
“Met wie praat hy gewoonlik as hy my bespreek?”
“Dis eers jou beurt om ’n bietjie inligting te verstrek.”
“Goed dan. Ons praat ook baie oor Brummel en as alles wat ons tot dusver oopgekrap het waar is, is dit baie moontlik dat ek sy grootste vyand kan wees. Maar sê my nou, met wie bespreek hy my?”
“Met Juleen Langstrat . . . wie sy ook al mag wees.”
“Ja, en wie nog?”
“Regter Baker en verskillende ander lede van die stadsraad.”
“Ja, en ook ander belangrike persone van die omliggende gebiede, byvoorbeeld Spence Nelson van die Windsor-polisie. Sedert die karnaval praat hy baie met hulle. Verskeie van hulle polisiemanne was hier aan diens tydens die karnaval. Het dit iets daarmee te doen? Wat gaan aan Marshall?”
“Jong, ek moet versigtig wees. Dit mag die Basuin in die gedrang bring en dit wil ek verhoed.”
“Dis nie regverdig nie. Jy wil hê ek moet inligting verstrek, maar dan swyg jy.”
“Sara, ek is nie seker aan wie se kant jy is nie,” sê Marshall eindelik. “Dis my probleem.”
“Ek is aan die kant van die eerlike persoon. Alf is ’n sluwe karakter. Maar wat van jou?”
“Jy sal maar self moet oordeel,” antwoord Marshall met ’n glimlag. Sy is beslis nie op haar mond geval nie. “Ek doen my bes om ’n eerlike koerant te publiseer en Bernice en ek het die afgelope tyd ’n baie indringende ondersoek na Alf en ander hoogwaardigheidsbekleers se doen en late ingestel.
“Ek hetnou min of meer met almal gepraat. Daarom wou ek graag hoor wat Alf te sê het.”
“Maar ongelukkig wil hy nie met jou praat nie. Hy is vanoggend hier weg met ’n stapel papiere onder die arm, onderweg na een of ander geheimsinnige vergadering.”
“Beplan hulle om iets aan my of met my te doen?”
“Ja, daarvan kan jy seker wees. Beskou dit sommer as 'n waarskuwing.”
“Dankie, Sara. Maar jy moet ook versigtig wees, asseblief.”
“As dinge moeilik word, sal jy my help om uit die dorp weg te kom, Marshall?” pleit sy skielik.
“Wat bedoel jy?” vra hy bruusk. “Wat het jy aangevang?”
“Ek het niks gedoen nie, maar ek is net doodeenvoudig betrokke,” sê sy sag. “En ek ken Alf Brummel. Daarom wil ek jou as ’n vriend hê.”
“Goed dan. Ek sal jou op hoogte hou. Bly net kalm.”
Alf Brummel en Juleen Langstrat is in haar kantoor besig om ’n dik leer met inligting deur te kyk.
“Teen hierdie tyd het Hogan genoeg feite om ’n voorblad vol te maak,” sê Alf Brummel ontsteld. “Jy het my gekritiseer omdat ek nie van Busche ontslae geraak het nie, maar dit lyk my jy het nog slegter met Hogan gevaar. Hy het ’n vrye hand.”
“Bedaar, Alf, bedaar,” se Langstrat kopskuddend.
“Hy gaan my nou enige dag kom besoek net soos hy met al die ander gedoen het. En wat moet ek dan vir hom sê?”
“Liewe wêreld, hoe dom van jou,” sê sy met ’n spottende glimlag. “Sê net niks nie. Nie ’n woord nie.”
Brummel loop in die kamer op en af, sy gesig rooi van opwinding en frustrasie. “Al sê ek ook niks nie, het hy reeds genoeg om groot probleme te veroorsaak. Hy weet van die verkope van die eiendom, van die probleme met belasting, hy is bewus van die Korporasie en ook van die finansiële probleme by die Kollege . . . hy het genoeg inligting om my van ’n valse arrestasie te beskuldig.”
“Ai, maar jou spioen het baie goeie werk gedoen,” glimlag Langstrat ingenome.
“Sy het al hierdie inligting vandag gebring. Hy rangskik dit glo nou in ’n lêer. Ek dink hy is amper gereed om tot optrede oor te gaan.”
Langstrat sit al die papiere en informasie bymekaar, plaas dit terug in die lêer en neem plaas op haar stoel. Dan leun sy agteroor en sluit haar oë. Sy sug: “Dis wonderlik.”
Verslae staar Brummel haar aan. Dan skud hy sy kop in ongeloof: “Ons kan verloor, weet jy? Ons kan almal verloor.”
“Ek hou van ’n uitdaging en ’n sterk opponent. Hoe sterker die opponent, hoe meer opwindend die oorwinning.” Sy lag selftevrede: “En ek hou daarvan om te wen. Alf, in ’n stadium het ek aan jou vermoëns getwyfel maar ek dink jy het jou deel gedoen. Ek dink jy verdien die reg om by te wees wanneer Hogan in die strik trap.”
“Sien is glo. Ek wil eers sien.”
“O jy sal, daarvan kan jy seker wees.”
’n Tydperk van redelike kalmte sak oor Ashton toe. Dis asof almal met hulle eie dinge besig bly. Min word gesê. Bedags werk Marshall en Bernice in die kantoor. Een aand neem Marshall Kate vir ete uit en Bernice bly tuis met ’n mooi roman.
Alf Brummel gaan sy gewone gang en Sara handhaaf ’n lae profiel. Langstrat is siekerig en haar klasse word vir ’n paar dae gekanselleer.
Hank en Mary wonder of hulle telefoon buite werking is. Daar is geen oproepe nie. Die Coleman’s het familie buite die dorp gaan besoek en die Forsythe’s is besig met voorraadopname. Die ander gelowiges is almal met hulle eie sake besig.
Daar is ’n eienaardige stilte oral. Selfs die lug is wasig en die son dof. Die lug is warm en drukkend. Maar die ergste van alles is die stilte — tasbaar en vreesaanjaend. Niemand kan ontspan nie.
Op ’n heuwel bokant Ashton sit Rafar in ’n hoë boom en staar met sy geel, glurende oë oor die dorp uit. Hy lyk net soos ’n groot swart aasvoël wat gereedmaak om op sy prooi toe te sak. Oral om hom is demone wat hom gespanne dophou. Hulle wag op sy instruksies, maar Rafar sit roerloos. Net sy oë sluip oor die omgewing, wagtend, soekend — uur na uur.
Aan die anderkant van Ashton is Tal en sy krygers ook gereed. Hulle skuil in die bosse sodat die demone hulle nie kan raaksien nie. Hulle wag, bewus van die stilte en die dreigende atmosfeer. Guilo staan langs sy Kaptein, gereed vir enige gebeurlikheid.
“Die stryd kan nou enige oomblik begin,” sê hy sag. “Is ons gereed?”
“Nee,” se Tal kortaf en staar uit oor die dorpsgebied. “Die Oorblyfsel is nog nie almal betrek nie. En dié wat reeds betrek is, bid nie genoeg nie. Ons het doodeenvoudig net nie genoeg gebedsdekking nie. Ons is te min en te swak om hierdie stryd nou te wen.”
“En die donker wolk bokant die Sterkman se skuilplek groei elke dag honderdvoudig aan.”
Tal kyk op na die lug en sug: “Hulle sal hierdie dorp van horison tot horison beset.”
Van waar hulle skuilhou, kan Tal en Guilo vir Rafar in sy boom sien sit. Hulle kyk hom onseker aan.
“Hy is nog net so sterk soos altyd,” se Guilo.
“Hy is gereed vir die stryd en hy kan die tyd en die plek kies. Hy het ook die getalle tot sy beskikking. Hy kan op ’n honderd verskillende plekke aanval.”
“En ons kan nie soveel plekke gelyktydig verdedig nie,” sê Guilo.
Meteens kom ’n boodskapper aangevlieg en sak voor Tal neer.
“Kaptein, daar is ’n roering in die Sterkman se geledere. Die demone begin rusteloos word.”
“Die oorlog begin,” se Tal en die boodskap word na agtertoe aangestuur. “Guilo!”
“Ek het ’n plan. Ek wil hê jy moet ’n klein groepie met jou saamneem en die vallei gaan bewaak ...”
“Net ’n klein groepie?” vra Guilo verslae. “Om die Sterkman te gaan bewaak. Dit . . . kan tog nie.”
Maar Tal verduidelik verder en Guilo luister, stomgeslaan. Eindelik soek hy ’n paar goeie krygers uit en dan vlieg hulle weg.
Tal ontbied een van die sterk engele. “Gaan neem Signa se plek by die kerkgebou in en stuur hom hier na my toe.” Dan ontbied hy nog ’n boodskapper en sê: “Gaan motiveer Hank en die Oorblyfsel om te begin bid.”
’n Paar oomblikke later staan Signa voor Tal, gereed om te hoor wat sy Kaptein te sê het.
Hank en Mary het ’n redelike stil middag deurgebring. Mary het so ’n bietjie in die tuintjie gewerk, terwyl Hank ’n gat in die heining herstel het. Terwyl Mary die onkruid tussen haar groente uittrek, hoor sy dat Hank se kappery al minder en minder word. Eindelik hou dit heeltemal op. Nuuskierig kyk sy in sy rigting en sien dat hy plat op die grond sit, hamer in die hand, besig om te bid. “Hank?” vra sy bekommerd. “Is iets fout? Jy lyk ontsteld.”
“Ek . . . ek weet nie wat gaande is nie,” antwoord hy. “Ek voel nie goed nie.”
“Wat is dit? Is jy siek?”
“Nee,” sê hy eindelik. “Ek dink nie so nie. Ek dink dis die Here wat iets wil sê. Ek het die eienaardigste gevoel dat iets gaan gebeur — iets verskrikliks! Ek dink ek gaan die Forsythe’s bel.”
Op daardie oomblik lui die telefoon en Hank beantwoord dit. Dis Andy Forsythe.
“Jammer om te pla, Pastoor, maar ek voel ’n vreeslike gebedslas. Ek weet nie hoe voel julle nie!”
“Net soos julle, Andy. Kom dadelik hierheen asseblief.”
Tot laat in die nag hou die engele wag terwyl Hank en Mary, die Forsythe’s en verskeie ander bid. Rafar sit steeds in sy dooie boom, maar sy gekromde kloue begin beweeg en sy oë begin gloei. ’n Aaklige frons huiwer op sy gesig. Die ander demone begin ook rusteloos word. Hulle wag op Rafar se instruksies.
Die son sak in ’n rooi gloed agter die bergtoppe weg. Rafar sit roerloos — wagtend. En die demone wag ook.
Juleen Langstrat sit in haar slaapkamer, op haar bed, haar bene onder haar ingevou, besig om te mediteer. Haar oë is toe, haar kop effens agteroor en haar lyf doodstil. Slegs ’n enkele kers brand in die vertrek. Daar in die duisternis het sy ’n ontmoeting met haar Meesters aangevra — die geeste van hoër sfere. Diep in haar binneste, in die skuilhoeke van haar gees, praat sy met die boodskapper.
In Langstrat se verwarde brein, is die boodskapper ’n jong meisie, in wit geklee, met lang, golwende, blonde hare wat feitlik tot op die grond reik. Die hare word voortdurend deur die bries in beweging gehou.
“Waar is my Meester?” vra Juleen.
“Hy wag hier bokant die dorp,” antwoord die meisie. “Sy leermag is gereed. Hy wag op jou bevel.”
“Alles is gereed. Die bevel sal gegee word.”
Die meisie buig en verdwyn dan sierlik soos ’n gazelle, haar hare golwend agterna. Maar die ware boodskapper lyk heel anders, ’n afskuwelike gedrog met yslike swart vlerke. Hy kies koers na Rafar wat nog steeds geduldig wag.
Die duisternis oor Ashton word steeds dieper en digter. Die kers in Langstrat se kamer is byna uitgebrand, slegs ’n klein, smeulende vlammetjie in ’n poel kersvet. Die digte duisternis kom nader en nader en dreig om ook die oorblywende vonkie lig te verswelg. Dan gaan Langstrat se oë oop. Sy blaas die kers dood en beweeg soos een in ’n beswyming na die woonkamer waar nog ’n kers brand. Die kers staan op ’n foto van Ted Harmel en die kersvet het reeds in strepe oor sy gesig geloop.
Langstrat sak langs die koffietafel op haar knieë neer. Haar kop word hoog gehou en haar oë is toe. Elke beweging is soepel en rustig. Dit lyk byna asof sy deur die ruimte sweef. Haar hande styg opwaarts bokant die kers en terwyl sy soepel handbewegings maak, styg die naam van ’n antieke god na haar lippe. Die naam word oor en oor gesê. Dis ’n gutturale klank wat uit haar keelholte losgebreek word soos klippies wat die een na die ander op die grond neergeskiet word. Elke keer wanneer sy die naam herhaal, word haar beswyming dieper. Die momentum neem toe! Harder en harder herhaal sy die naam. Haar oë gaan oop en sy begin staar. Haar liggaam begin bewe en dan verander haar stem in ’n aaklige kermgeluid.
Rafar hoor elke geluid daar waar hy in sy dooie boom sit. Hy verstyf. Sy asem word harder, hygender en dik, geel wasem kom by sy neusholtes uit. Dan vernou sy oë en sy kloue verstyf.
Langstrat swaai heen en weer, stadig, ritmies. Sy herhaal die naam, oor en oor. Haar oë is op die vlammetjie gevestig. En dan skielik verstyf sy.
Rafar kyk op. Hy luister. Hy wag.
Die tyd staan stil. Langstrat roer nie. Haar arms is oor die kers uitgestrek. En Rafar luister.
Dan begin lug stadigaan deur Langstrat se neusgate infiltreer en haar longe begin vol word, ’n Kreet bars oor haar lippe en haar hande slaan om die kersvlam toe en doof dit uit.
“Gaan!” beveel Rafar en honderde demone skiet die lug in soos fladderende vlermuise.
“Kyk,” sê ’n hemelse wese en beduie na die swart wolk wat in die lug opskiet.
“Hulle gaan noordwaarts,” se Tal. “Weg van Ashton af.”
Rafar kyk sy krygers agerna met ’n grynslag op sy afskuwelike gesig.
“Ek sal jou nog ’n rukkie laat wonder, Kaptein van die Leerskare”, lag hy selftevrede.
Tal gee sy instruksies: “Hou ’n oog oor Hogan en Busche! Roep die Oorblyfsel op tot gebed.” Onmiddellik vlieg een honderd engele om Tal se opdragte te gaan uitvoer.
Tal sien steeds vir Rafar waar hy hoog in die dooie boom sit. “Wat gaan in daardie kop van jou aan, Rafar, prins van Babi- Ion?” fluister hy.
Die skril gelui van die telefoon wek Marshall uit ’n rustelose slaap. Hy loer op sy horlosie. Dis 3:48 vm. Kate kreun en draai om. Hy gryp die gehoorbuis en druk dit teen sy oor.
“Ja,” mompel hy.
’n Histeriese, wilde, amper desperate geskreeu klink in sy ore. Vir ’n oomblik weet hy nie wat gaande is nie.
“Haai, wie is dit? Kalmeer ’n bietjie. Anders lui ek af.” Dan skielik herken hy Ted Harmel se stem. “Ted? Is dit jy, Ted?”
“Hogan . . .” klink Ted se stem tot hom deur, “hulle is agter my aan. Hulle kom my haal. Hulle is hier!”
Marshall is meteens helder wakker. Hy druk die gehoorbuis teen sy oor vas om beter te kan hoor. As hy net kan verstaan waaroor Ted so tekere gaan. “Wat sê jy? Ek kan jou nie hoor nie?”
“Hulle weet ek het met jou gepraat. Hulle is hier!”
“Van wie praat jy, Ted?”
Ted begin huil en sy krete word heeltemal onverstaanbaar. Die geluide oor die foon laat Marshall ineenkrimp. Hy voel op sy bedtafel vir ’n pen en ’n notaboekie.
“Ted,” gil hy. “Waar is jy? Is jy by die huis?”
Kate hoor die geluide oor die telefoon en dit ontstel haar ook. Sy kyk Marshall verskrik aan: “Wie is dit?”
Marshall kan haar nie eers antwoord nie. Hy het al sy konsentrasie nodig om te probeer ontsyfer wat Ted sê. “Waar is jy, Ted?” roep hy. “Beduie die pad. Jy moet daar probeer wegkom . . .” Verslae luister Kate, maar sy kan nie agterkom wat die persoon aan die ander kant sê nie.
“Luister,” beveel Marshall dringend, “dit gaan my ten minste ’n halfuur neem om daar te kom. Ja, Ted, ek kom. Ek belowe.”
“Wie was dit?” vra Kate vir die soveelste keer.
Marshall gryp sy klere en begin aantrek. “Ted Harmel. Ek het jou mos van hom vertel. Onthou jy?”
“Jy gaan tog nie nou soontoe nie? In die middel van die nag?”
“Die man gaan van sy verstand af. Ek moet gaan kyk.”
“Nee, klim terug in die bed, asseblief.”
“Ek kan nie, Kate. Ek kan nie bekostig om hierdie kontak te verloor nie.”
“Marshall, ek glo dit nie. Jy moet gek wees!”
Marshall soen Kate op die voorkop en voordat sy mooi besef wat gaande is, is hy weg. Vir ’n paar oomblikke sit sy op die bed, stomgeslaan. En dan val sy teen die kussings terug, vies en omgekrap hoor sy hoe die motor aangeskakel word en teen ’n hoë spoed wegry.