William Jennings Bryan - Inligting
William Jennings Bryan is gebore in Salem, Illinois. Hy is opgevoed aan Illinois College in Jacksonville en Union Law School in Chicago. Bryan het etlike jare in Jacksonville reg beoefen, maar in 1887 verhuis hy na Lincoln, Nebraska, waar hy hoop om 'n politieke loopbaan te begin.
Van Ons volk (Spooner, 1877)
William Jennings Bryan is twee keer verkies tot die kongres, 1890 en 1892. Sy invloed het vinnig toegeneem, hoofsaaklik as gevolg van sy sterk voorspraak vir gratis silwer, verset teen hoë beskermende tariewe en redenaarsvaardighede. In 1894 werk Bryan om die Demokrate en Populiste in Nebraska te verenig, maar verloor later 'n bod vir 'n senaatsitplek. Uit die politiek het Bryan die redakteur van die Omaha geword Wêreld-Herald en het wyd gereis as dosent op die Chautauqua -baan. Nietemin was gewilde persepsie dat Bryan se benoeming tydens die Demokratiese byeenkoms in 1896 nie 'n spontane gebeurtenis was wat aangevuur is deur sy 'kruis van goud' toespraak nie. Die byeenkoms is geëlektrifiseer deur sy optrede, maar die bestuurders van Bryan was al lank besig om stemme by die afgevaardigdes te kry. Sy voorstander van gratis silwer het hom later die nominasie van die Populistiese Party meegebring.Tydens die veldtog het Bryan die eerste kandidaat geword wat onbeskaamd kiesersondersteuning gesoek het. Hy het duisende kilometers per trein afgelê en honderde toesprake gelewer, selfs in die kleinste dorpe. Sy redenaarsvernuf het hom die bynaam "seuntjie -redenaar van die Platte" besorg, maar sy afvalliges het graag daarop gewys dat die Platte -rivier slegs ses sentimeter diep en 'n kilometer breed by die mond was. William McKinley, 'n gebeurtenis wat 'n ander era van Republikeinse leierskap ingelui het. Onder Bryan se invloed het die Demokratiese party 'n dramatiese verandering ondergaan. Die vroeëre Jacksoniaanse nalatenskap was toegewy aan beperkte regering, maar die party het vanaf 1896 'n groter rol gespeel. In 1898 het William Jennings Bryan as vrywilliger diens gedoen by 'n Nebraska-regiment in die Spaans-Amerikaanse oorlog. Hy sou later 'n vokale kritikus word van die konflik en die golf van imperialisme wat dit ontketen het.William Jennings Bryan is in 1900 vir 'n tweede keer deur die Demokrate benoem. hom die steun van baie oostelike partylede. Anti-imperialisme het na vore getree as die hoofsaak van die Demokrate, maar die onderwerp was swak by die kiesers. In 1901 stig Bryan die Algemene, 'n weekblad, wat hy 12 jaar lank uitgegee het. Hy handhaaf ook 'n besige spreekrooster, wat ondanks sy twee verliese bygedra het om sy gewildheid in Demokratiese kringe te verseker. In 1908 word William Jennings Bryan vir die derde keer genomineer, maar verloor vir die Republikeinse William Howard Taft. nooit vervul word nie, het Bryan in plaas daarvan gehelp om die benoeming van Woodrow Wilson in 1912 te ontwerp. Hy is beloon deur 'n aanstelling by die minister van buitelandse sake. Bryan se belangrikste bydrae was die onderhandeling van arbitrasieverdragte met 30 nasies wat voorsiening gemaak het vir 'n "afkoelperiode" as 'n manier om oorlog te vermy.Bryan was 'n sterk voorstander van neutraliteit tydens die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog. kantoor uit protes oor die optrede van Wilson na die ondergang van die Lusitania.William Jennings Bryan was aktief in 'n verskeidenheid oorsake, waaronder vrede, stemreg vir vroue, verbod en Christelike fundamentalisme. In 1925 dien hy as mede -advokaat in die verhoor van John Scopes, 'n Tennessee -instrukteur wat daarvan beskuldig word dat hy evolusie in 'n openbare skool geleer het. Bryan neem standpunt in en ondergaan 'n kwynende kruisondervraging deur Clarence Darrow. Bryan se kant het die saak gewen, maar hy word wyd bespot. Hy is minder as 'n week later oorlede.William Jennings Bryan was nie 'n diep of oorspronklike denker nie, maar 'n opregte toegewyde staatsamptenaar. Hy was een van die mees prominente figure van sy tyd, maar sy politieke aantrekkingskrag was te beperk om hom 'n suksesvolle presidentskandidaat te maak. Baie van die doelwitte wat hy nie bereik het nie - stemreg vir vroue, 'n gegradueerde federale inkomstebelasting, verbod en die gewilde verkiesing van Amerikaanse senatore - sou later in die wet verorden word.
Aantekeninge uit die oorspronklike manuskrip
Hierdie manuskrip is presies weergegee soos dit tussen 1910 en 1941 geskryf is. Die skryfstyl is soms moeilik om te verstaan, maar ek het besluit om dit te verlaat om die persoonlikheid van "oom Will" te laat voortleef. Enige notas wat ek by die teks gevoeg het, sal kursief verskyn. Die "-Ed." simbool verwys na die skrywer, William H. Bryan -Karen Wunderlich Stezowski 1996
I. Die Bryans en hul name
II. Opsporing van William Bryan en Sarah Bringer uit Ierland
III. Bibliografie en genealogiese kommentaar
IV. Bibliografie uit die oorspronklike manuskrip
V. Bryan Familiewapen
VI. Geslagsregister van William Jennings Bryan
Soos nagevors deur William Holmes Bryan in die 1930's.
Daar word gesê dat die naam BRYAN deur een of ander gesag afgelei is van ene Bryan, koning van Munster en die hele Ierland in 927 nC, terwyl ander beweer dat dit uit die doopnaam BRIEN geneem is en oorspronklik in Britany, en nog ander, gebruik is sê dat dit van Normandiese oorsprong was. Dit word aangetref in antieke verslae in die verskillende vorme van Brian, Brien, Briane, Bryene, Bryon, Briand, Briant, Bryant, Bryen en Bryan, waarvan Bryant op 'n relatief onlangse datum deur een tak van die gesin in Engeland en die vorm Bryan word algemeen aanvaar deur 'n aparte lyn.
Gesinne met hierdie naam sou vroeg in alle dele van Engeland en Ierland gevind word, en was grotendeels die landgenote en adel van Groot -Brittanje.
Onder die vroegste rekords van die naam in Engeland was dié van Wyde Bryan van Devenshire in 1273, Alieia en Alcelot Brien of Bryan van Cambridgeshire ongeveer dieselfde tyd, Thomas en Alan filius (seun van) Brian van Yorkshire gedurende dieselfde tydperk, William Brian van Seversetshire in 1327, en Sir Guy Bryan van Pembrokeshire, Wallis, in 1350, van wie die laaste in 1390 gesterf het, en ten minste drie seuns, Sir Guy, Philip en William, asook moontlik ander.
In die vyftiende eeu woon een William Bryan in die graafskap Lincoln, en hy word gesê dat hy die vader was van Thomas wat met 'n juffrou Cenny getroud was en 'n kwessie van haar gehad het van Thomas en John, van wie die eerste getroud was met Margaret Reed en die die vader van haar van William, Robert en Alice, van wie die eerste 'n probleem gehad het, is die vrou Themasin Fineham van Robert, Themasin en Anne, van wie die eerste getroud was met Elenor Bendish en deur haar 'n probleem gehad het met Thomas, William, John, Andrew , Anne, Elenor, Dorothy en Richard, van wie die eerste 'n probleem gehad het deur sy vrou Sarah Norton van Robert, John, William en Martha van wie die eerste in die vroeë sewentiende eeu getroud was met Martha Camock en waarskynlik 'n kwessie van haar gehad het .
Dit is nie beslis bekend uit watter van die vele roemryke gesinne in Engeland die eerste emigrante van die naam na Amerika afkomstig was nie, maar daar word algemeen geglo dat al die Bryans op 'n afgeleë tyd van gemeenskaplike afkoms was.
Onder die eerste van die name wat na Amerika gekom het, was talle Virginia -emigrante, waarvan die rekords die mees onvolledig is. Onder hulle was Robert van New Norfolk County in 1637, Nicholas of Nick van Isle of Wight County in 1637, Edward van James City County in 1646, Thomas van James City County in 1648, Teague of Tiege in 1649, Henry in 1650, Richard in 1652, en Jenathan en Thomas van York County in 1653.
Een van die eerste emigrante van die naam na New England was John Bryan van Taunton, Mass., Voor 1637 wat die volgende jyar gesterf het en waarskynlik net een seun met die naam John agtergelaat het.
Omstreeks 1639 emigreer Alexander Bryan, na bewering die seun van Thomas Bryan van Buckinghamshire, Engeland, na Amerika en vestig hom in Milford, Conn. , en Jeanna. Daar word vermoed dat die seun, Richard, met Mary Wilmot getroud is en dat sy die vader was van Alexander, Mary, Hannah en Sarah. Deur sy tweede vrou, Elizabeth (nee Powell) Hellingworth, het hy 'n verdere uitgawe gehad van Elizabeth en Joseph, en moontlik ook ander.
Daar word gesê dat ene Thaddeus Bryan in 1675 in Lynn, Massachusetts, gewoon het, maar daar is geen verdere rekords oor hom of sy naaste familie, en indien moontlik afstammelinge gevind nie.
Ongeveer 1699 word gesê dat Joseph Joseph uit Engeland, moontlik uit Herefordshire, na Suid -Carolina gekom het. Deur sy vrou Janet Cochran was hy die vader van Hugh, Hannah, Elizabeth, Joseph en Jonathan. Die eerste seun Hugh was die vader van Joseph, Nancy en Mary, en die jongste seun Jonathan was die vader van Hugh, Honatha, John (jonk oorlede), Joseph, Mary, Josiah, William, John, James, Elizabeth, Hannah, Ann en Sarah. (Familiename van hul vrouens word nie gegee nie.)
Een Morgan Bryan wat na bewering uit Ierland gekom het en die seun van William en Sarah (geb. Bringer) Bryan was, het sy tuiste in Chester County, Penn, gemaak. voor 1719. Hy is in daardie jaar getroud met Martha Strode. In 1730 word gesê dat hy na Winchester, Virginia, verhuis het, waar hy in 1733 oorlede is, en elf kinders-Joseph, Samuel, James, Morgan, John, Elenor, Mary, William, Thomas, Sarah en Rebecca. (Een van hierdie seuns of sy seun is moontlik die vader van oupagrootjie James Bryan van hierdie geskiedenis-red.)
Die afstammelinge van hierdie en moontlik ander takke van die familie in Amerika het na feitlik elke staat van die Unie versprei en as sodanig gehelp in die groei van die land, soos hul voorouers gehelp het met die stigting van die nasie. Hulle is bekend vir hul energie, industrie, integriteit, vroomheid, deursettingsvermoë, deursettingsvermoë, geduld, lojaliteit en moed.
Onder hierdie van die Bryans wat in die rewolusieoorlog geveg het, was luitenant Andrew Bryan van Maryland, luitenant James Bryan van Georgia en verskeie ander uit die New England Colonies.
Thomas, William, Guy, Robert, Richard, Alexander, John, Samuel, Joseph, James en Hugh is 'n paar van die Christelike name wat die familie die meeste geniet onder sy manlike lede.
'N Paar van die familielede wat hulself in meer onlangse tye in Amerika onderskei het, is: Charles Page Bryan van Illinois, diplomaat, 1856-1925 William Jennings Bryan van Illinois, politieke leier, 1860-1925 en Elmer Burritt Bryan van Ohio, kennis van opvoeder en kollegepresident, gebore in 1865. (Hierdie aantekeninge is iewers tussen 1932 en 1941 geskryf.)
Bogenoemde verslag van die Bryans en hul naam is geneem uit die dokument van die Media Research Bureau van Washington, DC, 1110 F. Street, waarvan die bogenoemde 'n afskrif is en opgeneem is in hierdie geskiedenis van die James Bryan -tak van die familie . Die Media Research Bureau verstrek slegs die name van die families van Bryan wat die eerstelinge van die mannetjies is, en selfs hierdie het in sommige gevalle geen definitiewe rekords nie. Die veiligste manier is waarskynlik die beste aangaande tyd en plek wanneer 'n mens name en gesinne vir genealogiese verbindings assosieer. James Bryan, senior, was moontlik die direkte afstammeling van een van die manlike lede van die aangetekende lede van die Bryans hierin genoem en nie van die eersgeborenes nie. Dus, tyd en plek en boekhouding of die menslike natuur om aan mekaar vas te hou of naby mekaar te bly in die onrustige land, is 'n rasionele manier om een ​​lid van 'n gesin met 'n ander te assosieer. Waar een familie met die Bryan-naam wegdwaal van 'n gelyknamige familie, kan dit te wyte wees aan bestaande vriendskaplike verhoudings deur die huwelik of andersins, of toegee aan die gedagte aan 'groener weivelde' elders.-Red.
Een William Bryan en vrou Sarah (gebore Bringer) Bryan kom van Ierland na Amerika en vestig hulle in Chester County, Penn. kort voor 1700, en sy gesin saamgebring. Een van sy seuns is Morgan genoem, wat ongeveer 1695 of 'n jaar of twee vroeër gebore is, ongetwyfeld in Ierland voordat sy pa William na Amerika gekom het. (Chester Co. Pa., Is net suid van Philadelphia.-Red.)
Dit is nie bekend hoeveel broers en susters jong Morgan op daardie tydstip gehad het of hoeveel meer uit sy gesin gebore is nadat hy hier aangekom het nie.
Daar word gesê dat die jong Morgan Bryan in 1719 een Martha Strode ontmoet en getroud het. In die jaar 1730 verhuis hy en sy vrou en gesin na Winchester, Virginia, waar hy in 1763 oorlede is, ongeveer 68 of 70 jaar oud, en 'n groot familie, naamlik: Joseph, Samuel, James, Morgan, John, Elener, Mary, William, Thomas, Sarah en Rebecca.
Dit is nie bekend watter een van hierdie seuns die direkte voorouer van James Bryan, Sr., die voorouer van die Bryan -familie in hierdie geskiedenis is nie, maar blykbaar was dit een van hulle. Winchester, Va., Is net 'n entjie van die Maryland -lyn af en nie ver van Cumberland, Md., Die distrik waarin James Bryan, Sr. Minder as 'n week se reis op daardie dag sou 'n gesin van Winchester na Cumberland gebring het. Nog 'n week se reis ('n paar uur, nou-red.) Sou 'n reisiger van Cumberland na Uniontown, Pa, gebring het, waar 'n groot nedersetting bestaan ​​het en in die gebied waar steenkool ontgin en hoogoonde geloop het, die vraag na werkers is groot. In hierdie distrik het James Bryan, Sr., gewoon nadat hy uit die Cumberland -distrik getrek het.
Ons veronderstel dat een van die seuns van Morgan Bryan die vader was van James Bryan, Sr.
Hierdie seun van Morgan Bryan, wie se Christelike naam nie bekend is nie, trou in een van verskeie bekende gesinne van daardie tydperk en het die vader geword van sy vrou van verskeie seuns en dogters, waarvan een seun James was, gebore omstreeks 1770 en oorlede is ongeveer 1848, 76 jaar oud. Dit is bekend dat hy die vader was van sy vrou (naam onbekend) van ses of meer kinders - Nataniël, James, Sarah, Thomas, Rachel, Samuel en waarskynlik ander.
Feite hierin rakende die lede van die James Bryan, Sr., tak van die familie, is verkry deur William Holmes Bryan deur sy persoonlike navorsing en samewerking met verskillende lede van die Bryan -familie. William se pa, James Hamilton Bryan, ongeveer dertig of meer, het hom al die inligting gegee wat hy dan kon onthou oor die kinders van James Bryan, oudste, sy oupa, en dieselfde is in 'n boek geskryf vir toekomstige gebruik.
Bykomende inligting is verkry van lede van die tweede, derde en vierde geslag, en selfs die vyfde, waarvan sommige van die een geslag aan die ander oorgedra is, is ook persone wat nie van die Bryan -familie was nie, geraadpleeg.
Aan die agterkleinkinders van James Bryan Sr., of kleinkinders van James Bryan II, pa van John, Daniel en James, is 'n vraelys gestuur om ingevul en teruggestuur te word. In sommige gevalle het die oorlewende familielid die vrae beantwoord en die dokument teruggestuur. Sommige vraelyste is nie teruggestuur nie, 'n paar is teruggestuur sonder inligting, en die skrywer moes baie persoonlik by die betrokke persone besoek of dit weer skryf vir meer volledige handelinge. Verbergde inligting moes deur feiteverenigings uitgeklaar word, of dit moes hanteer word vir wat dit werd was.
Grafstene en familiebybel bevat groot bronne van inligting oor ouderdomme en sterftes en begraafplase, en word ook verwys na woonplekke.
Die assosiasie van die James Bryan -tak van die familie met dié van Morgan Bryan, wat voorheen in die verslag van die Media Research Bureau van Washington, DC genoem is, wat 'n inleiding tot 'n deel van hierdie geskiedenis is, moet gelees word sonder gevolgtrekkings. Die leser sal opmerk dat slegs een manlike kind, gewoonlik die eersgeborene, van die een geslag na die volgende oorgedra word, en dat ander seuns nie genoem word nie. Die vanne van die manlike lede van die eerste Bryan word ook oorgedra van geslag tot geslag, en dit beteken baie min vir lede van die gesin van die huidige tyd, tensy die geassosieerde feite aanvaarbare gegewens verstrek. Die skrywer is geneig om waarde daaraan toe te ken dat dit heel moontlik moontlik is dat Morgan Bryan of een van sy broers, wat in of naby Winchester, Va. , die eerste. En ook die afkomslyn van die familie van William J. Bryan en baie ander gelyknamige gesinne.
Lede van die Bryan -familie kan enige hoeveelheid navorsingswerk doen wat hulle wil en nog baie meer by hierdie geskiedenis voeg. Daniel Boone is getroud met 'n Bryan, Washington het 'n Bryan gebruik om 'n pad te lê, 'n Bryan was regter van die Amerikaanse distrikshof in Philadelphia, in 1776. 'n Bryan is president van Washington en Lee University, so die veld is nog nie gekrap nie. aan Who's Who van die Bryan -familie en sy takke. Met respek ingedien. WHB.
Bogenoemde gegewens is hoofsaaklik saamgestel uit die volgende bronne:
Bardaley-"Engelse en Walliese vanne", 1901
"Collectiana Tepegraphica et Genealogica", 1836
Marshall-"The Genealogist", vol. VI, 1882
Greer-"Early Virginia Immigrants", 1912
Savage-"Genealogical Dictionary of New England", 1861
Baldwin-"Baldwin's Genealogy", 1889 en "The Descendants of Alexander Bryan", 1889
Bulloch-"Bellinger, DeVeaux en ander gesinne of gesinne", 1895
Hayward-"The Genealogy of the Pendarvis-Beden Family", 1905
J.D. Bryan-"The Boone-Bryan History", 1813
Heitman-"Offisiere van die kontinentale leër", 1914
"The Americana", 1932
Een van die oudste en gereeld herhalende van die talle wapenskoene van die Britse familie Bryan word soos volg beskryf:
ARMS - "Of, drie stapels saamgevoeg in die basisblou."
CREST - "Op 'n chapeau -gules het ermine opgedaag, 'n jaghoring -swartwitpense versier of."
(Wapens geneem uit Burke se "General Armory", 1884.)
Monetêre standaarde en die Verenigde State Redigeer
In Januarie 1791 het Alexander Hamilton, op versoek van die kongres, 'n verslag oor die geldeenheid uitgereik. Destyds was daar geen munt in die Verenigde State nie, buitelandse munte is gebruik. Hamilton het 'n monetêre stelsel voorgestel wat gebaseer is op bimetallisme, waarin die nuwe geldeenheid gelyk sou wees aan 'n gegewe hoeveelheid goud, of 'n groter hoeveelheid silwer op die tydstip dat 'n gegewe gewig goud ongeveer 15 keer soveel werd was as dieselfde hoeveelheid goud silwer.Alhoewel Hamilton verstaan ​​dat af en toe aanpassing nodig sou wees, aangesien die prys van edelmetale wissel, het hy geglo dat as die waarde -eenheid van die land slegs deur een van die twee edelmetale gedefinieer word, die ander tot die status van goedere, onbruikbaar as 'n waardevolle winkel. Hy het ook voorgestel dat 'n munt gemaak word waar burgers goud of silwer kan oorhandig en dit terug kan ontvang, in geld geslaan.  Op 2 April 1792 het die Kongres die Muntwet van 1792 aangeneem. Hierdie wetgewing definieer 'n waarde -eenheid vir die nuwe nasie, bekend as 'n dollar. Die nuwe geldeenheid is gedefinieer as gelyk aan 24,75 korrels (1,604 g) goud, of alternatiewelik 371,25 korrels (24,057 g) silwer, wat 'n waardeverhouding tussen goud en silwer van 15: 1 bepaal. Die wetgewing het ook die Munt van die Verenigde State gevestig. 
In die vroeë 19de eeu het die ekonomiese ontwrigting wat deur die Napoleontiese oorloë veroorsaak is, veroorsaak dat die Amerikaanse munte meer werd was as goud as geld, en dit het verdwyn uit sirkulasie. Die regering se reaksie op hierdie tekort word belemmer deur die feit dat amptenare nie duidelik verstaan ​​het wat gebeur het nie.  In 1830 stel Samuel D. Ingham, minister van tesourie, voor om die verhouding tussen goud en silwer in Amerikaanse geldeenheid aan te pas tot 15,8: 1, wat die verhouding in Europa al geruime tyd was.  Eers in 1834 het die kongres opgetree en die goud/silwer verhouding na 16.002: 1 verander. Dit was naby aan die markwaarde om dit onekonomies te maak om Amerikaanse of silwer muntstukke uit die VSA uit te voer.  Toe die silwerpryse relatief tot goud styg as 'n reaksie op die California Gold Rush, was silwer muntstukke meer werd as die nominale waarde en het dit vinnig oorsee gevloei om te smelt. Ten spyte van harde opposisie onder leiding van die verteenwoordiger van Tennessee (en toekomstige president) Andrew Johnson, is die edelmetaalinhoud van kleiner silwer muntstukke in 1853 verminder.  Silwer is nou onderwaardeer by die munt en daar is dus min aangebied om geld in te slaan. 
Die Coinage Act van 1873 het die standaard silwer dollar uitgeskakel. Dit het ook die statutêre bepalings herroep wat toelaat dat silwer goud aan die munt aangebied word en in die vorm van sirkulerende geld terugbesorg word. Deur die muntwet te aanvaar, het die kongres bimetallisme uitgeskakel.  Tydens die ekonomiese chaos van die Paniek van 1873, het die prys van silwer aansienlik gedaal, maar die munt sou dit nie aanvaar nie omdat dit 'n wettige betaalmiddel was. Silwerprodusente het gekla, en baie Amerikaners het geglo dat slegs deur bimetallisme die land welvaart kon bereik en behou. Hulle het gevra dat die wette voor 1873 teruggekeer word, wat vereis dat die munt al die silwer wat dit aangebied word, moet terugneem en dit terugbesorg word, in silwer dollars.  Dit sou die geldvoorraad opblaas en, volgens aanhangers, die welvaart van die land verhoog. Kritici het aangevoer dat die inflasie wat sou volg op die instelling van so 'n beleid werkers, wie se lone nie so vinnig sou styg as wat die pryse sou styg nie, skade berokken en dat die werking van Gresham se wet goud uit die sirkulasie sou dryf, wat die Verenigde State effektief op 'n silwer standaard sou plaas . 
Vroeë pogings tot gratis silwer Edit
Vir voorstanders van wat bekend geword het as gratis silwer, het die wet van 1873 bekend gestaan ​​as die 'Misdaad van '73'. Pro-silwer magte, saam met kongresleiers soos die verteenwoordiger van Missouri, Richard P. Bland, het gesoek na wetsontwerpe om deposante van silwergoud in staat te stel om dit terug te ontvang in die vorm van muntstukke. Sulke wetsontwerpe, geborg deur Bland, het die Huis van Verteenwoordigers in 1876 en 1877 geslaag, maar beide kere het in die Senaat misluk. 'N Derde poging vroeg in 1878 het weer die Huis verbygesteek en uiteindelik beide huise nadat dit in die Senaat gewysig is. Die wetsontwerp, soos gewysig deur wysigings wat deur die senator William B. Allison van Iowa geborg is, het die bepalings van 1873 nie omgekeer nie, maar vereis dat die tesourie ten minste $ 2 miljoen se silwer goud per maand moet koop, of die opbrengs van die verdienste van die silwer gebruik word om meer silwergoud te koop. Die silwer word in dollarmuntstukke geslaan, versprei of andersins gestoor en as rugsteun vir silwer sertifikate gebruik. Die Bland – Allison -wet is deur die president Rutherford B. Hayes veto gelê, maar is op 28 Februarie 1878 deur die kongres uitgevaardig oor sy veto. 
Die implementering van die Bland – Allison -wet het nie die oproepe tot gratis silwer beëindig nie. In die 1880's het die pryse van graan en ander landbouprodukte skerp gedaal. Silver -advokate het aangevoer dat hierdie afname, wat veroorsaak het dat die graanprys laer as die produksiekoste was, veroorsaak is deur die regering se gebrek aan voldoende geldvoorraad, wat op 'n per capita -basis bestendig gebly het. Voorstanders van die goudstandaard skryf die afname toe aan vooruitgang in produksie en vervoer. In die laat 19de eeu was uiteenlopende sienings in die ekonomie die laissez faire ortodoksie is bevraagteken deur jonger ekonome, en beide kante het genoeg steun vir hul siening van teoretici gevind. 
In 1890 het die Sherman Silver Purchase Act die regering se aankope van silwer aansienlik verhoog. Die regering het belowe om agter die silwer dollars en tesouriebriewe wat ingevolge die wet uitgereik is, te staan ​​deur dit in goud af te los. Ingevolge hierdie belofte het die goue reserwes van die regering in die daaropvolgende drie jaar afgeneem.  Alhoewel die ekonomiese paniek van 1893 'n aantal oorsake gehad het, het president Grover Cleveland geglo dat die inflasie wat deur Sherman se daad veroorsaak is, 'n belangrike faktor was, en 'n spesiale kongresvergadering ontbied om dit te herroep. Die kongres het dit gedoen, maar die debatte het in beide groot partye bitter verdeeldheid tussen silwer en goue faksies getoon. Cleveland het probeer om die tesourie aan te vul deur die uitreiking van effekte wat slegs met goud gekoop kon word, met min effek, maar om die openbare skuld te verhoog, aangesien die goud steeds onttrek is vir aflossing vir papier en silwer geldeenheid. Baie in die publiek beskou die effekte as 'n voordeel vir bankiers, nie vir die land nie. Die bankiers wou nie hê dat lenings in 'n opgeblase geldeenheid terugbetaal word nie - die goudstandaard was deflasionêr, en as skuldeisers verkies hulle om in so 'n geldeenheid betaal te word, terwyl debiteure verkies om in opgeblase geldeenheid terug te betaal. 
Die gevolge van die depressie wat in 1893 begin het en wat tot 1896 voortduur, het baie Amerikaners verwoes. Hedendaagse ramings was 'n werkloosheidsyfer van tot 25%. Die taak om die werkloses te verlig, val op kerke en ander liefdadigheidsorganisasies, sowel as by vakbonde.  Boere het bankrot geraak, hul plase is verkoop om hul skuld te betaal. Sommige van die verarmdes het gesterf as gevolg van siektes of hongersnood, terwyl ander hulself doodgemaak het. 
Bryan soek die nominasie Edit
Onder diegene wat gepraat het teen die herroeping van die Sherman Silver Purchase Act, was die kongreslid van Nebraska, William Jennings Bryan. Bryan, wat toe nog bekend was as 'n redenaar, het nie altyd vrye silwer uit oortuiging voorgehou nie, en in 1892 verklaar hy dat hy daarvoor was omdat die mense in Nebraska daarvoor was.  Teen 1893 het sy siening oor silwer ontwikkel, en op die vloer van die Huis van Afgevaardigdes het hy 'n treffende toespraak van drie uur gelewer teen die herroeping van die Silwer Koopwet.  In sy gevolgtrekking bereik Bryan terug in die geskiedenis:
Toe 'n krisis soos die huidige ontstaan ​​en die nasionale bank van sy tyd wou die politiek van die nasie beheer, het God 'n Andrew Jackson opgerig, wat die moed gehad het om met die groot vyand te worstel, en deur dit omver te werp, het hy homself die afgod van die mense en het die Demokratiese party weer in vertroue in die publiek herstel. Wat sal die besluit vandag wees? Die Demokratiese party het die grootste sukses in sy geskiedenis behaal. Sal dit op hierdie oorwinningskroon wees, sy gesig na die opkomende of ondergaande son draai? Sal dit seëninge of vloeke kies - lewe of dood - watter? Watter? 
Ondanks die herroeping van die wet het die ekonomiese toestande nie verbeter nie. In 1894 was daar groot arbeidsonrus. President Cleveland het federale troepe na Illinois gestuur om die Pullman -staking te beëindig - werkers by die Pullman Palace Car Company, wat spoorwaens gemaak het, het toegeslaan nadat die lone verlaag is. Spoorwegwerknemers het geweier om Pullman -motors te hanteer in simpatie met die stakers. Die president se besluit is gekant teen die Demokratiese goewerneur van Illinois, John Altgeld. Woedend oor die optrede van Cleveland in die arbeidsgeskil en sy kompromislose standpunt teen silwer, het Altgeld in 1896 begin om Demokrate te organiseer teen die herbenoeming van Cleveland. Huis in die middeltermynverkiesing van 1894, die grootste verlies deur 'n meerderheidsparty in die kongresgeskiedenis. Die Republikeine het beheer oor die Huis verkry, sowel as die Senaat, wat tot 1913 deur die staatswetgewers verkies is eerder as deur die algemene stem.  Onder diegene wat vir die senaat verslaan is, was Bryan in Nebraska. 
Bryan het lankal beplan om vir president te wees. Alhoewel hy in 1896 slegs 36 jaar oud sou wees - een jaar bo die grondwetlike minimum - het hy geglo dat die silwer vraag hom nie net na die benoeming kan bring nie, maar ook na die presidensie.  Hy het wyd gereis en met die publiek oor die hele land gepraat. Sy toesprake het baie beïndruk, selfs sommige van sy teenstanders het later toegegee dat Bryan die mees oortuigende spreker was wat hulle ooit gehoor het. Bryan se toesprake het mettertyd ontwikkel in Desember 1894, in 'n toespraak in die kongres gebruik hy eers 'n frase waaruit sy beroemdste gevolgtrekking kon kom: soos oorspronklik gesê, was dit 'Ek sal nie help om die mensdom te kruisig op 'n kruis van goud."  
'N Mite het ontstaan ​​dat Bryan 'n onbekende was voor 1896. Dit was nie die geval dat Bryan bekend was as 'n redenaar oor die tarief- en silwervrae nie. Albert Shaw, redakteur van Die hersiening van resensies, verklaar dat na die benoeming van Bryan, baie oosters beweer het dat hulle nie van hom gehoor het nie, maar: "As hulle inderdaad nog nooit van mnr. Bryan gehoor het nie, het hulle die afgelope agt jaar nie die verloop van die Amerikaanse politiek noukeurig gevolg nie. As 'n Demokratiese lid van die Ways and Means -komitee deur twee kongresse, was mnr. Bryan die beste en sterkste redenaar aan die demokratiese kant van die huis. in baie opsigte opvallend. " 
In die nadraai van die verkiesing van 1894 begin die silwer magte, onder leiding van Altgeld en ander, 'n poging om die masjinerie van die Demokratiese Party oor te neem. Historikus Stanley Jones, in sy studie oor die verkiesing van 1896, stel voor dat die Westerse Demokrate teen Cleveland sou gekant het, selfs al sou die party in 1894 met die rampspoedige nederlaag sy kongresmeerderheid behou het, hulle het geglo dat die party in die Weste uitgewis sou word silwer ondersteun nie.  Bryan -biograaf Paulo E. Coletta het geskryf, "gedurende hierdie jaar [Julie 1894 - Junie 1895] van rampe, verbrokkeling en rewolusie het elke krisis Bryan gehelp omdat dit verdeeldheid in sy party veroorsaak het en hom in staat gestel het om sy meesterskap te betwis glip uit Cleveland se vingers. " 
Vroeg in 1896, met die swak ekonomie, was daar groot ontevredenheid met die twee bestaande groot politieke partye. Sommige mense, meestal Demokrate, het by die links-populistiese party aangesluit. Baie Republikeine in die westelike state, ontsteld oor die sterk getrouheid van Oos -Republikeine aan die goudstandaard, het dit oorweeg om hul eie party te stig. Toe die Republikeine in Junie 1896 die voormalige goewerneur van Ohio, William McKinley, as president benoem en op sy versoek 'n platform ondersteun wat sterk 'goeie geld' ondersteun (die goudstandaard, tensy dit deur internasionale ooreenkoms gewysig word), het 'n aantal 'silwer republikeine' uit die konvensie gestap .  Die leier van diegene wat vertrek het was die senator van Colorado, Henry M. Teller, waarvan onmiddellik gepraat is as 'n moontlike kandidaat vir die Demokratiese benoeming. 
Bryan het geglo dat hy, as hy genomineer word, die ontevrede agter 'n sterk silwer veldtog kan verenig.  'n Deel van sy strategie was egter om onopvallend te bly tot op die laaste moontlike oomblik tydens die byeenkoms. Hy het briewe aan afgevaardigdes van die nasionale byeenkoms gestuur en hulle aangespoor om silwer te ondersteun en afskrifte van sy foto, geskrifte en toesprake bygevoeg. Jones wys daarop dat hoewel Bryan se spreekbeurte volgens die standaarde van 1896 nie as politiek geag is nie, hy volgens moderne metings baie meer aktief was in die stryd om die benoeming as die meeste van die meer bekende kandidate. 
Die historikus James A. Barnes het in sy historiese tydskrifartikel gewys op mites wat ontstaan ​​het oor Bryan se kandidatuur en veldtog, dat Bryan se pogings vrugte afgewerp het nog voor die byeenkoms:
Teen April 1896 werk baie individue stilweg vir Bryan se benoeming. Omsendbriewe word in Illinois versprei, en bewonderaars in Nebraska, Noord -Carolina, Mississippi, Louisiana, Texas, Arkansas en ander state het sy keuse onder hul vriende aangemoedig. Dit was egter nie in 'n gesamentlike of oop aksie dat Bryan sy krag gehad het nie; dit was in die vriendelike aanleg van die massa afgevaardigdes wat hy hoop het. 
Keuring van afgevaardigdes Redigeer
Die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1896 het gebeurtenisse gevolg wat uniek was in die Amerikaanse geskiedenis na die burgeroorlog. Een na die ander het staatsbyeenkomste om afgevaardigdes vir die nasionale byeenkoms in Chicago te kies, 'n huidige president van hul party verwerp, wat nie verklaar het of hy 'n kandidaat vir herbenoeming sou wees nie. Volgens Barnes:
Die mense van die Suide en die Weste was jare lank oortuig van die omvang van die 'misdaad van 1873', en hulle beskou lankal silwer as die swaard wat die Gordynse knoop van voorreg sou sny. Bewussyn van griewe van jare en nie van maande nie, word weerspieël in die beslissende optrede van die staatsdemokratiese konvensies in die lente en vroeë somer van 1896. 
Baie staatsbyeenkomste tot verkose afgevaardigdes het belowe om bimetallisme in die partyplatform te ondersteun. Gouddemokrate was suksesvol in 'n paar state in die noordooste, maar het elders min geluk gehad. Sprekers in sommige state het Cleveland vervloek deur die Suid -Carolina -konvensie het hom veroordeel. Cleveland het 'n verklaring uitgereik waarin die Demokratiese kiesers aangemoedig word om goud te ondersteun - die volgende byeenkoms wat in Illinois gehou word, ondersteun eenparig silwer wat die hoofspreker om goddelike vergifnis vir die nominasie van 1892 gebid het. Goue en silwer faksies in sommige state, soos Bryan se Nebraska, het mededingende afvaardigings na die byeenkoms gestuur. 
Die Demokratiese byeenkoms van 1896 het op 7 Julie 1896 in die Chicago Coliseum geopen. Baie aktiwiteite het plaasgevind voor die formele opening, aangesien die silwer en (baie groter as) goue magte hul strategieë voorberei het.  Silwer magte word ondersteun deur die Democratic National Bimetallic Committee, die sambreelgroep wat in 1895 gestig is om silwer demokrate te ondersteun in hul opstand teen Cleveland. Gouddemokrate kyk na die president vir leiding, maar Cleveland, wat min in sy party vertrou, het hom nie verder by die goudpogings betrek nie, maar het die week van die byeenkoms aan die kus van New Jersey gehengel. 
Die Bimetaalkomitee het noukeurig beplan om beheer oor elke aspek van die konvensie te neem, met die uitskakeling van enige bedreiging dat die goudfaksie van die minderheid die mag kan neem. Dit het geen geheim gehou van hierdie voorbereidings nie. Hierdie oorname is as baie belangriker geag as die keuse van die presidensiële kandidaat, en die komitee het besluit om geen standpunt in te neem oor wie die wedloop om die benoeming moet wen nie, met die rede dat die oorwinnaar, ongeag wie hy was, 'n silwerman sou wees.  Baie bewus van die oorweldigende magte teen hulle, was baie goudafgevaardigdes geneig om die platformgeveg af te staan. 
Bryan het rustig aangekom en kamers in 'n beskeie hotel geneem. Die Nebraskan het later bereken dat hy minder as $ 100 in Chicago was.  Hy het oortuig gekom dat hy die benoeming sou wen. Hy het reeds begin werk aan 'n toespraak.  Op die aand van 5 Julie is Bryan besoek deur 'n afvaardiging van Coloradans, op soek na sy ondersteuning vir senator Teller. Hulle het verskonend weggegaan, omdat hulle nie geweet het dat Bryan die benoeming soek nie. 
Kandidate vir die nominasie Redigeer
Ondanks die begeerte van silwer afgevaardigdes om 'n kandidaat aan te wys wat hul oortuigings deel, en hoewel verskeie state hul afgevaardigdes opdrag gegee het om vir 'n spesifieke kandidaat te stem, was daar geen oorweldigende gunsteling vir die benoeming wat by die konvensie sou wees nie. Met 'n tweederde-stem van die afgevaardigdes wat nodig was om aan te wys, sou byna elke silwer-afgevaardigde vir dieselfde kandidaat moes stem om sukses te verseker, al sou enige georganiseerde ondersteuning van goudafgevaardigdes die kans van 'n silwer kandidaat grootliks benadeel. 
Die enigste goudman wat 'n veldtog vir die Demokratiese benoeming saamgestel het, was sekretaris van die tesourie, John G. Carlisle, maar hy het in April teruggetrek en gesê dat hy meer bekommerd is oor die platform van die party as wie dit sou lei. Tot in Junie het die goudmagte, wat steeds die Demokratiese Nasionale Komitee (DNC) beheer het, steeds geglo dat die genomineerde pro-goud kan wees. Die vriend van Cleveland en die voormalige posmeester -generaal Donald M. Dickinson het in Junie 1896 aan die president geskryf in die hoop dat die afgevaardigdes 'gesonde verstand' sou erken en bang sou wees as hulle 'n radikale sou aanstel. 
Een van die leiers van die silwerbeweging was die goewerneur van Illinois, Altgeld, gebore in Duitsland.  By die konvensie was die twee voorste kandidate vir die benoeming die voormalige kongreslid Bland, wat die Bland-Allison-wet was, en die voormalige Iowa-goewerneur Horace Boies, met Bland as die voorloper beskou. Dit was die enigste twee kandidate wat organisasies saamgestel het om afgevaardigde stemme te probeer verkry, alhoewel albei pogings kontant was. Beide mans het kiesprobleme gehad: Bland op 61 -jarige ouderdom word deur sommige beskou as 'n man wie se tyd Boies verby was, 'n voormalige Republikein wat eens bimetallisme verwerp het. Daar was 'n groot aantal potensiële kandidate wat minder steun gehad het, waaronder vise -president Adlai Stevenson van Illinois, senator Joseph C. Blackburn van Kentucky, senator Teller en Bryan. 
Silwer advokate neem beheer oor Edit
Hoewel Bryan besluit het oor 'n strategie om die benoeming te behaal - om 'n toespraak te hou wat hom in die oë van afgevaardigdes die logiese kandidaat sou maak - het hy onderweg probleme ondervind. Eerstens begin hy met die konvensie van 1896 sonder enige amptelike status-die Demokratiese Nasionale Komitee, wat die aanvanklike besluit geneem het oor watter afgevaardigdes gaan sit, het die pro-goud Nebraskane gekies om hul staat te verteenwoordig.  Bryan het buite die komiteekamer gewag toe sy teenstanders met 'n 27-23 stemme in die kontemporêre rekeninge gesê het dat hy 'ietwat verbaas' was oor die uitslag. Die optrede van die DNC kan omgekeer word, maar nie totdat die geloofsbriefkomitee van die konvensie verslag gedoen het nie.  Barnes het die optrede van die komitee egter as onbelangrik vir die uitslag geag vanweë die silwer sterkte in die konvensie:
Almal wat twyfel aan die mag wat die silwermanne gereed was om los te kom in 'n gedissiplineerde en onweerstaanbare aanval, hoef net die uitslae van die verkiesing van tydelike voorsitter te lees. Die goue manne, alhoewel hulle oor die masjinerie van die party beskik, het nie die krag of die krag gehad om hul teenstanders uit te daag nie. Hulle kon hulle net smeek om die party die vernedering van gebroke tradisies en die omverwerping van gevestigde beheer te spaar. Desondanks is senator John W. Daniel van Virginia met 'n oorweldigende stem tot tydelike voorsitter verkies, en 'n komitee vir geloofsbriewe is aangestel wat Bryan en sy strydende Nebraska -afvaardiging sit. 
Uit die geldplank van die Demokratiese platform 
Sterkte het Bryan bevoordeel - hy is deur die silweriete oorweeg vir verskillende byeenkomsrolle, maar is nie elke keer gekies nie. Die tydelike voorsitterskap sou hom byvoorbeeld toegelaat het om die hoofrede te lewer. Bryan, by gebrek aan sitplek aan die begin van die byeenkoms, kon egter nie as tydelike voorsitter verkies word nie. Bryan beskou dit as geen verlies nie; die fokus van die konvensie was op die partyplatform en die debat wat voorafgaand aan die goedkeuring daarvan sou wees. Die platform sou die afwysing van Cleveland en sy beleid simboliseer na die lang stryd van die opstandelinge, en Bryan was vasbeslote om die debat oor die platform te sluit. Bryan, een keer sit, was die verteenwoordiger van Nebraska in die Committee on Resolutions (algemeen bekend as die "platformkomitee"), wat 80 minute aan elke kant in die debat toegewys het en Bryan as een van die sprekers gekies het. Senator Benjamin Tillman van Suid-Carolina sou die ander voor-silwer spreker wees en wou oorspronklik die debat afsluit. Die senator wou egter 50 minute spreek, te lank vir 'n slotrede, en op versoek van Bryan het hy ingestem om die debat te begin. Gevolglik het Bryan die laaste spreker op die platform geword.  
Afgevaardigdes, terwyl hulle gewag het vir die komitees om hul werk te voltooi, het baie van die eerste twee dae na verskillende redenaars geluister. Hiervan het slegs senator Blackburn, 'n silwer ondersteuner, baie reaksie ontlok, en dit was net 'n oomblik. Afgevaardigdes vra om meer bekende sprekers, soos Altgeld of Bryan, maar toe word die goewerneur van Illinois geweier, en die Nebraskan, wat eers gesit het, spandeer baie van sy tyd weg van die vergaderingsvloer by die platformkomiteevergadering in die Palmer House . 
Die debat oor die platform begin aan die begin van die derde dag van die byeenkoms, 9 Julie 1896. Die sessie moes om 10:00 begin, maar as afgevaardigdes, vertraag deur die lang pendel van die hotelle na die Coliseum en moegheid vanaf die eerste twee dae, nie betyds opgedaag nie, die verrigtinge het eers om 10:45 begin. Nietemin het 'n groot menigte buite die openbare ingange vergader en die galerye was vinnig volgepak. Nadat die byeenkoms tot orde gekom het, het die senator van die Arkansas, James K. Jones, voorsitter van die komitee oor resolusies, die voorgestelde platform voorgelees deur baie afgevaardigdes dat die lees van die pro-goud-minderheidsverslag minder applous gelok het. 
"Pitchfork Ben" Tillman het sy bynaam gestand gedoen met 'n brandende adres wat begin het met 'n verwysing na die rol van sy vaderland in die aanvang van die burgeroorlog.  Alhoewel Tillman silwer onderskryf, was sy adres so deurspek van seksualisme dat die meeste silwer afgevaardigdes stilgebly het uit vrees dat hy hom sou ondersteun.  Tillman se toespraak, wat na bewering die enigste ter ondersteuning van silwer, behalwe Bryan, sou wees, is so sleg ontvang dat senator Jones, wat nie van plan was om te praat nie, 'n kort toespraak gelewer het waarin beweer word dat silwer 'n nasionale aangeleentheid is. 
Senator David B. Hill van New York, 'n goue ondersteuner, was die volgende. Toe Hill na die podium verhuis, het 'n verslaggewervriend aan Bryan 'n brief geslaag en hom aangespoor om 'n patriotiese toespraak te hou sonder 'n sweem van seksualisme. Bryan het geantwoord: 'U sal nie teleurgesteld wees nie.'  Hill het 'n rustige toespraak gehou om die goue posisie te verdedig en het 'n paar afgevaardigdes laat swaai.  Hy is gevolg deur twee ander goue manne, senator William Vilas van Wisconsin en die voormalige goewerneur van Massachusetts, William E. Russell. Vilas het die beleid van die Cleveland -administrasie lank verdedig, so lank dat Russell, uit vrees dat Vilas se toespraak in sy tyd sou sny, gevra het dat die tyd wat aan die goudvoorstanders gegee word, met tien minute verleng word. Bryan stem in, op voorwaarde dat sy eie tyd met dieselfde bedrag verleng word waarop ooreengekom is. 'En ek het dit nodig gehad vir die toespraak wat ek sou hou.' Bryan het later geskryf: "Dit was nog 'n onverwagte bietjie geluk. Ek het nog nooit in my lewe so 'n geleentheid gehad nie en het nooit weer verwag nie." 
Vilas het vinnig sy gehoor verloor, wat nie wou hoor hoe Cleveland verdedig nie. Russell se adres was vir die grootste deel van die Coliseum onhoorbaar, hy was siek en het net meer as 'n week later gesterf. Terwyl die goue manne praat, eet Bryan 'n toebroodjie om sy maag te herstel, hy was dikwels senuweeagtig voor groot toesprake. 'N Ander verslaggewer het hom genader en gevra wie hy dink die benoeming sou wen. "Strikt vertroulik, om nie vir publikasie aangehaal te word nie: ek sal wees." 
Bryan spreek die byeenkoms Edit toe
Soos Russell tot die gevolgtrekking gekom het, onder sterk toejuiging van goudafgevaardigdes,  was daar 'n gons van afwagting toe Bryan op die podium klim. Daar was 'n harde gejuig toe Bryan daar staan ​​en wag dat sy gehoor kalmeer.  Bryan se lesingreise het by hom 'n bekende woordvoerder van silwer gelaat. Tot dusver het niemand by die byeenkoms effektief vir die saak gepraat nie, wat vir die afgevaardigdes uiters belangrik was.  Volgens die politieke wetenskaplike Richard F. Bensel in sy studie van die Demokratiese byeenkoms van 1896, "Alhoewel die silwermanne geweet het dat hulle hierdie stryd sou wen, het hulle nietemin iemand nodig gehad om hulle - en die goue manne - te vertel waarom hulle silwer moet vasmaak in die hartjie van die platform. "  Bensel het opgemerk: "Die pomp was meer as voorbereid, dit was gereed om te ontplof."  Bryan sou min sê wat hy nie voorheen gesê het nie - die teks is soortgelyk aan die van 'n toespraak wat hy die vorige week op Kreta, Nebraska  gehou het - maar hy sou die byeenkoms sy stem gee. 
Ek sou inderdaad vermetel wees om my voor te stel teen die vooraanstaande here na wie u geluister het, as dit slegs 'n mate van vermoëns was, maar dit is nie 'n stryd tussen mense nie. Die nederigste burger in die hele land, as hy in die wapenrusting van 'n regverdige saak geklee is, is sterker as al die leërskare van dwaling. Ek kom om met jou te spreek ter verdediging van 'n saak so heilig as die oorsaak van vryheid - die saak van die mensdom. 
Bryan se opening eis geen persoonlike aansien vir homself nie - maar plaas hom nietemin as die woordvoerder van silwer.  Volgens Bensel het die selfvermindering gehelp om die afgevaardigdes te ontwapen. Aangesien Bryan nie as 'n groot aanspraakmaker op die benoeming beskou word nie, kon selfs afgevaardigdes wat hom aan 'n kandidaat verbind het, hom aanmoedig sonder om hul trou te verraai.  Bryan vertel toe van die geskiedenis van die silwer beweging wat die gehoor, wat luidens sy openingsverklarings goedgekeur het, stilgemaak het.  Gedurende die hele toespraak het Bryan die afgevaardigdes in die palm van sy hand gehad, wat hulle in toom gehad het. Die Nebraskan beskryf die gehoor later soos 'n opgeleide koor.  Terwyl hy sy historiese voordrag afgesluit het, herinner hy die silwer afgevaardigdes daaraan dat hulle gekom het om hul oorwinning te bekroon, "nie om te bespreek nie, nie om te debatteer nie, maar om die oordeel op te neem wat die gewone mense van hierdie land reeds gelewer het". 
Bryan het voortgegaan met taal wat die burgeroorlog ontlok het en aan sy gehoor gesê dat 'broer in hierdie wedstryd teen broer, pa teen seun' was.  Toe hy in 'n opregte toon praat, klink sy stem duidelik en hard deur die gang.  Hy ontken egter dat die wedstryd persoonlik was, maar hy het geen slegte wil gedra teenoor diegene wat die goue standaard ondersteun nie. Hy sê egter, met die oog op die goudafgevaardigdes, "as u voor ons kom en vir ons sê dat ons u sakebelange gaan versteur, antwoord ons dat u ons sakebelange deur u koers versteur het."  Die goue manne het tydens die toespraak baie aandag gegee en hul waardering getoon vir Bryan se oratorium.  Bryan verdedig toe die reg van silwer ondersteuners om hul argument te voer teen opposisie van goue manne, wat verband hou met finansiële belange, veral in die Ooste. Alhoewel sy uitsprake nominaal gereageer het op 'n punt van Russell, het Bryan die vorige aand aan die argument gedink en dit nie in vorige toesprake gebruik nie. Hy beskou dit altyd as die beste punt wat hy tydens die toespraak gemaak het, en slegs die einde veroorsaak meer reaksie van sy luisteraars:
Ons sê vir u dat u die definisie van 'n sakeman te beperk in die toepassing daarvan gemaak het. Die man wat vir loon in diens is, is net so 'n sakeman as sy werkgewer, die prokureur in 'n plattelandse dorp is net so 'n sakeman as die korporasie-advokaat in 'n groot metropool, die handelaar by die kruispadwinkel is net so 'n sakeman As die handelaar van New York is die boer wat soggens uitgaan en die hele dag swoeg, wat in die lente begin en die hele somer swoeg, en wat deur die toediening van brein en spiere op die natuurlike hulpbronne van die land rykdom skep, soveel 'n sakeman as die man wat op die Raad van Handel gaan en op die graanprys wed die mynwerkers wat duisend voet in die aarde daal, of tweeduisend voet op die kranse klim, en die kosbare uit hul skuilplekke bring Metale wat in die handelskanale gestort moet word, is net so baie sakemanne as die paar finansiële magters wat in die agterste kamer die geld van die wêreld in die hoek sit. Ons praat oor hierdie breër klas sakemanne.  
Deur hierdie gedeelte handhaaf Bryan die kontras tussen die gewone mens en die elite in die stad. Dit was vir luisteraars duidelik terwyl hy deur die vergelykings werk dat hy na die boer sou verwys, en toe hy dit doen, ontplof die saal van klank. Sy simpatieke vergelyking kontrasteer die hardwerkende boer met die stadse sakeman, wat Bryan as 'n dobbelaar gegooi het. Die galerye is vol wit terwyl toeskouers sakdoeke waai, en dit was 'n paar minute voordat hy kon voortgaan.  Die polisie in die byeenkomssaal, wat nie die entoesiasme vir silwer deel nie, word deur die pers beskryf (sommige van wie se lede in die waansin vasgevang was) asof hulle gedink het dat die gehoor op hulle afstuur.  Toe Bryan hervat, het sy vergelyking van mynwerker met ellende weer die gehoor geëlektrifiseer; die herrie het hom verhinder om etlike minute voort te gaan. Een boer in die galery was op die punt om te vertrek eerder as om na Bryan te luister, wat hy as 'n populis beskou het, wat hy oortuig is om te bly. Volgens Bryan se woorde gooi hy sy hoed in die lug, klap die leë sitplek voor hom met sy jas en skree: "My God! My God! My God!"   
Bryan, wat die reg van silwer ondersteuners tot petisie vasgestel het, het verduidelik waarom die petisie nie geweier moet word nie:
Dit is vir hulle wat ons praat. Ons kom nie as aggressors nie. Ons oorlog is nie 'n oorwinningsoorlog wat ons voer ter verdediging van ons huise, ons gesinne en die nageslag nie. Ons het versoeke gedoen, en ons versoeke is verag, ons het gesmeek, en ons versoeke is verontagsaam, ons het gesmeek, en hulle het bespot toe ons onheil kom. Ons smeek nie meer nie, ons smeek nie meer nie, ons versoek nie meer nie. Ons tart hulle! 
Met hierdie oproep tot aksie het Bryan enige wenk tot kompromie laat vaar en die tegnieke van die radikale, polariserende redenaar aangeneem, sonder om 'n gemeenskaplike grond te vind tussen silwer en goudkragte. Daarna verdedig hy die res van die platform, alhoewel slegs in algemene terme. Hy het gespot met McKinley, wat deur sommige gesê het dat hy soos Napoleon sou lyk, en opgemerk dat hy genomineer is op die herdenking van die Slag van Waterloo.  Die lang gedeelte terwyl hy die platform bespreek en die Republikeine het gehelp om die gehoor te kalmeer en verseker dat hy gehoor sou word wanneer hy sy verering bereik. Maar Bryan wou eers die silwer vraag aan 'n groter saak bind:  
Aan watter kant sal die Demokratiese Party veg aan die kant van "die ledige houers van ledige kapitaal" of aan die kant van "die sukkelende massas"? Dit is die vraag wat die party eers moet beantwoord en daarna deur elke individu beantwoord moet word. Die simpatie van die Demokratiese Party, soos aangedui deur die platform, is aan die kant van die sukkelende massas, wat ooit die grondslag van die Demokratiese Party was. 
Hy het in die rigting van die goudgedomineerde staatsafvaardigings te staan ​​gekom:
Daar is twee idees van die regering. Daar is diegene wat glo dat, as u slegs wetgewing sal maak om die welvarende welvarend te maak, hulle welvaart deur die onderstaande sal lek. Die demokratiese idee was egter dat as u 'n wet maak om die massas voorspoedig te maak, hul welvaart sy weg sal vind deur elke klas wat op hulle rus. U kom na ons toe en vertel ons dat die groot stede ten gunste van die goue standaard is, en ons antwoord dat die groot stede op ons breë en vrugbare prairies rus. Verbrand u stede en verlaat ons plase, en u stede sal weer opduik asof dit deur toorkuns is, maar ons plase vernietig en die gras in die strate van elke stad in die land sal groei. 
Hierdie stelling het groot gejuig getrek, en Bryan wend hom daartoe om die kompromieposisie oor bimetallisme retories af te breek - dat dit slegs moet geskied deur internasionale ooreenkoms:
Dit is weer die kwessie van 1776. Ons voorouers, toe hulle maar drie miljoene in getal was, het die moed gehad om hul politieke onafhanklikheid van elke ander nasie te verklaar, sal ons, hulle nageslag, as ons tot sewentig miljoen geword het, verklaar dat ons minder onafhanklik is as ons voorvaders? Nee, my vriende, dit sal nooit die uitspraak van ons mense wees nie. Daarom gee ons nie om op watter lyne die stryd gevoer word nie. As hulle sê dat bimetallisme goed is, maar dat ons dit nie kan hê totdat ander nasies ons help nie, antwoord ons dat, in plaas van om 'n goue standaard te hê omdat Engeland dit het, ons bimetallisme sal herstel, en dan Engeland kan laat bimetallisme omdat die Verenigde State dit het . As hulle dit waag om in die oop veld uit te kom en die goudstandaard as 'n goeie ding te verdedig, sal ons hulle tot die uiterste beveg.  
Nou was Bryan gereed om die toespraak af te sluit, en volgens sy biograaf, Michael Kazin, stap hy "in die nuus van die Amerikaanse geskiedenis". 
Nadat ons die produserende massas van hierdie nasie en die wêreld agter ons het, ondersteun deur die kommersiële belange, die arbeidsbelange en die arbeiders oral, sal ons hul vraag na 'n goue standaard beantwoord deur vir hulle te sê: "Julle sal nie op die voor die werk, hierdie doringkroon, jy mag die mensdom nie aan 'n kruis van goud kruis nie. " 
Terwyl Bryan sy laaste sin uitspreek, herinner aan die kruisiging van Jesus, plaas hy sy hande op sy slape, vingers uitgestrek met die laaste woorde, steek sy arms na sy sye reguit na sy liggaam en hou die houding ongeveer vyf sekondes lank asof offer homself as offer vir die saak, terwyl die gehoor in doodse stilte toekyk. Hy laat sak hulle, sak af van die podium en begin terugstap na sy sitplek terwyl die stilte stil bly. 
Bryan beskryf die stilte later as 'regtig pynlik' en dink kortliks dat hy misluk het.  Toe hy na sy sitplek beweeg, bars die Colosseum in pandemonium uit. Afgevaardigdes het hoede, jasse en sakdoeke in die lug gegooi.  Ander het by elke afvaardiging die standaarde aangeneem met die staatsname daarop en dit by Nebraska geplant.  Twee oplettende polisiebeamptes het by Bryan aangesluit toe hy die podium verlaat, in afwagting van die ondergang. Die polisiemanne is meegesleur deur die vloed van afgevaardigdes, wat Bryan op hul skouers lig en hom om die vloer dra. Die Washington Post koerant opgeteken het, "bedlam het losgebars, delirium het geheers." 
Dit het ongeveer 25 minute geneem om die orde te herstel, en volgens Bensel het "iewers in die massademonstrasie wat die byeenkomssaal laat klop het, die sentiment van silwer as 'n beleid na Bryan as presidentskandidaat oorgedra".  Koerantberigte oor die konvensie laat weinig twyfel, maar as Bryan op daardie oomblik gestem het (soos baie skreeu om dit te doen), sou Bryan genomineer gewees het.  Bryan is deur senator Jones aangemoedig om dit toe te laat, maar het geweier en verklaar dat as sy oplewing nie oornag sou duur nie, dit nooit tot November sou duur nie.  Hy tree gou uit die byeenkoms en keer terug na sy hotel om die uitslag af te wag.  Die byeenkoms het in Bryan se afwesigheid die platform verbygesteek en ingeburger. 
Die stemming het die volgende oggend, 10 Julie, begin met 'n tweederdes stem wat nodig was om aan te wys. Bryan, wat in sy hotel gebly het, het 'n boodskap aan die afvaardiging van Nebraska gestuur om namens hom geen transaksies te maak nie. Hy was tweede uit veertien kandidate in die eerste stembrief, agter Bland.   By die tweede stembrief het Bryan steeds tweede gestaan, maar het gewen toe ander kandidate weggeval het. In die derde stemming was Bland nog steeds aan die voorpunt, maar Bryan het die voortou geneem met die vierde stembrief. Volgens Jones was dit duidelik dat Bland nie kon wen nie, en dat Bryan nie gekeer kon word nie. By die vyfde stembrief het die afvaardiging van Illinois, onder leiding van goewerneur Altgeld, sy stemme van Bland na Bryan verander. Ander afvaardigings, siende dat Bryan genomineer sou word, het ook oorgeskakel en die oorwinning verseker. Nietemin het hy die benoeming gewen sonder die stemme van die goudafgevaardigdes, waarvan die meeste óf die konvensie verlaat het óf geweier het om te stem. 
Die meeste kontemporêre persberigte skryf Bryan se benoeming toe aan sy welsprekendheid, maar in die geval van Republikeinse en ander goudbevoorregte koerante beskou hulle dit as sy demagogie.  Die pro-silwer Cleveland Plain -handelaar noem Bryan se toespraak ''n welsprekende, roerende en manlike aantrekkingskrag'.  Die Chicago Tribune berig dat Bryan die vonk aangesteek het "wat die spoor van geweerpoeier aangeraak het".  Die St. Louis Post-Dispatch was van mening dat Bryan met die toespraak 'homself omtrent verewig' het. 
Volgens die New York Wêreld, "Lunacy het die platform bepaal, dit was miskien natuurlik dat histerie die kandidaat sou ontwikkel."  Die New York Times Bryan geringskat as "die begaafde blaterskiet uit Nebraska".  Die enigste vraestel wat voorspel het, nadat Bryan sy toespraak gehou het, dat hy nie genomineer sou word nie, was Die Wall Street Journal, wat lui: "Bryan has his day". Die Akron Journal en Republikein, geen vriend van Bryan nie, meen dat ''n nasionale byeenkoms waarskynlik nooit deur 'n enkele toespraak beïnvloed of beïnvloed is soos die nasionale Demokratiese konvensie nie'. 
Die Pullman Company bied Bryan 'n privaat motor aan vir sy reis huis toe, wat hy van die hand gewys het en wou nie bedryfsgunstelinge aanvaar nie. Terwyl hy per trein na Lincoln reis, sien hy boere en ander langs die spore staan ​​en hoop op 'n blik op die nuwe kandidaat.  Hy het baie briewe van ondersteuners ontvang waarin hy hul geloof in hom uitdruklik uitdruk. Een kieser van Indiana het geskryf: 'God het jou onder ons mense gestuur om die armes van hongersnood te red, en ons [sic] jy sal ons red. " 'n Boer in Iowa het in 'n brief aan Bryan gesê:" Jy is die eerste groot man wat ek [sic] ooit geskryf het. "
Toe McKinley hoor dat Bryan waarskynlik die benoemde sou wees, noem hy die berig "vrot" en sit die telefoon af.  Die Republikeinse genomineerde was traag om die toename in steun vir Bryan na die benoeming te besef, en verklaar sy siening dat die silwer sentiment oor 'n maand sou verdwyn. Toe McKinley en sy raadgewers, soos die nyweraar en toekomstige senator Mark Hanna, besef dat die standpunte meer as kortstondig was, het hulle intensiewe fondsinsamelings van korporasies en die rykes begin. Die geld gaan vir sprekers, pamflette en ander maniere om hul veldtog "goeie geld" aan die kieser oor te dra. Met baie minder geld as McKinley, het Bryan 'n landwye veldtog met die trein op 'n ongekende skaal onderneem. McKinley, aan die ander kant, het gekies vir 'n veldtog op die voorstoep. Beide mans het met honderdduisende mense van hul gekose plekke gepraat. 
Bryan se benoeming het die party verdeel. Die teenstanders het hul eie kaartjie aangewys, aangesien die verdeling in die stemming tot Bryan se nederlaag sou bydra.  Bryan het egter wel die steun van die populiste gekry, asook 'n byeenkoms van silwer republikeine.  Bryan het tydens die veldtog oor silwer gepraat; hy het selde ander kwessies aangespreek.  Bryan het die Suide en die grootste deel van die Weste gewen, maar McKinley se oorwinnings in die meer bevolkte Noordoos- en Midde -Weste het hom na die presidensie gebring.  Die Demokratiese kandidaat het nie 'n meerderheid van die arbeidsstem gekry wat McKinley gewen het in werkersklasgebiede sowel as in ryk gebiede nie.  Hoewel McKinley hom met 600 000 stemme oortref het, het Bryan meer stemme gekry as enige vorige presidentskandidaat. 
Na die inhuldiging van McKinley het die toename in goudbeskikbaarheid deur nuwe ontdekkings en verbeterde verfyningsmetodes gelei tot 'n aansienlike toename in die geldvoorraad. Tog het die kongres in 1900 die Gold Standard Act goedgekeur en die Verenigde State formeel op daardie standaard geplaas. Hoewel Bryan tydens die presidentsverkiesing van 1900 weer op 'n silwer platform gehardloop het, het die kwessie nie dieselfde resonansie met die kiesers gelewer nie. McKinley het makliker gewen as in 1896, en het sy spore in die silwer Weste gemaak. 
Bryan se toespraak word beskou as een van die magtigste politieke adresse in die Amerikaanse geskiedenis.  Stanley Jones het egter voorgestel dat selfs al sou Bryan dit nooit afgelewer het nie, hy steeds genomineer sou gewees het. Jones het geag dat die Demokrate 'n kandidaat sou aanstel wat 'n beroep op die Populistiese Party sou doen, en Bryan is met populistiese steun tot die kongres verkies.  Volgens die retoriese historikus William Harpine in sy studie oor die retoriek van die veldtog van 1896, "het Bryan se toespraak 'n net gegooi vir die ware gelowiges, maar slegs vir die ware gelowiges."  Harpine het voorgestel dat "deur op so 'n kompromislose manier 'n beroep op die agrariese elemente en die Weste te doen, Bryan die nasionale gehoor wat in die verkiesing in November sou stem, verwaarloos".  Bryan se klem op landboukwessies, beide in sy toespraak en in sy kandidatuur, het moontlik gehelp om stempatrone te versterk, wat die Demokrate tot die dertigerjare grotendeels buite beheer gehou het.  
Skrywer Edgar Lee Masters noem die toespraak 'die begin van 'n veranderde Amerika'.  Die woorde van Bryan het aanleiding gegee tot latere ekonomiese en politieke filosofieë, waaronder die program Share Our Wealth van Huey Long uit die dertigerjare, met die snellerfrase "Every Man a King" geïnspireer deur Bryan se toespraak.  Skrywer en politieke kommentator William Safire, het in sy politieke woordeboek die term "deurlopende ekonomie" (algemeen in die Reagan-era) opgespoor na Bryan se stelling dat sommige meen dat die regering die rykes moet wetgewing gee en welvaart toelaat " lek deur "op die onderstaande.  Historikus R. Hal Williams stel voor dat die teenoorgestelde filosofie, van wetgewing vir die massas wat tot welvaart vir almal lei, wat Bryan in sy toespraak bepleit, die binnelandse beleid van latere Demokratiese presidente, waaronder Franklin Roosevelt, met sy New Deal in kennis stel. 
Bensel verbind die reaksie van die afgevaardigdes op Bryan se toespraak op hul onsekerheid in hul eie oortuigings:
In werklike sin, was die aanvaarding van die silwer plank in die platform gelyk aan 'n duisendjarige verwagting dat die 'wette van die ekonomie' voortaan opgeskort sou word en dat die silwer manne eenvoudig kon 'wil' dat silwer en goud in werklikheid sou verhandel op finansiële markte teen 'n verhouding van sestien tot een. Die silwermanne was dus op soek na 'n charismatiese leier wat sou ondersteun wat hulle alreeds desperaat wou glo. Hulle het die leier in die byeenkoms vervaardig, 'n vervaardiging waarin Bryan maar alte graag wou help. 
Die bekendste toespraak in die Amerikaanse politieke geskiedenis is gehou deur William Jennings Bryan op 9 Julie 1896 tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie in Chicago. Die vraag was of die gratis silwer muntstuk in 'n verhouding van silwer tot goud van 16 tot 1. goedgekeur sou word. (Hierdie inflasiemaatreël sou die hoeveelheid geld wat in omloop was, verhoog het en boere wat arm was met kontant en skuld gehelp het.) Na toesprake. oor die onderwerp deur verskeie Amerikaanse senatore, het Bryan aan die woord gekom. Die ses-en-dertigjarige voormalige kongreslid van Nebraska wou die Demokratiese kandidaat vir president word, en hy het vaardig, maar stil, ondersteuning vir homself onder die afgevaardigdes opgebou. Sy dramatiese spraakstyl en retoriek het die skare tot woes gemaak. Die reaksie, het 'n verslaggewer geskryf, " het soos 'n groot klomp artillerie gekom. " Mans en vroue het geskreeu en hul hoede en kieries gewaai. 'N Paar, " het 'n ander verslaggewer geskryf, soos demente, van hul jasse ontslae geraak en dit hoog in die lug geslinger. Die volledige teks van die beroemde toespraak van William Jenning Bryan 'Cross of Gold " verskyn hieronder. Die klankgedeelte is 'n uittreksel. [Opmerking oor die opname: In 1896 was opnametegnologie nog in die kinderskoene, en die opname van 'n politieke konvensie sou onmoontlik gewees het. Maar in die vroeë 20ste eeu het die roem van Bryan 's "Cross of Gold " toespraak daartoe gelei dat hy dit verskeie kere herhaal op die Chautauqua -lesingbaan waar hy 'n baie gewilde spreker was. In 1921 (25 jaar na die oorspronklike toespraak) het hy gedeeltes van die toespraak vir Gennett Records in Richmond, Indiana, opgeneem. Alhoewel die opname nie die krag en drama van die oorspronklike toespraak vasvang nie, kan ons Bryan hierdie beroemde toespraak hoor.]
Ek sou inderdaad vermetel wees om my voor te stel teen die vooraanstaande here na wie u geluister het, as dit maar net 'n mate van vermoë was, maar dit is nie 'n stryd tussen mense nie. Die nederigste burger in die hele land, geklee in die wapenrusting van 'n regverdige saak, is sterker as al die leërskare foute wat hulle kan meebring. Ek kom om u te spreek ter verdediging van 'n heilige saak as die oorsaak van vryheid en die oorsaak van die mensdom. Wanneer hierdie debat afgehandel is, word 'n mosie ingedien om die resolusie ter lof van die administrasie op die tafel te lê en ook die resolusie ter veroordeling van die administrasie. Ek sal daarteen beswaar maak om hierdie vraag op 'n vlak van persone te bring. Die individu is slegs 'n atoom wat hy gebore word, hy tree op, hy sterf, maar beginsels is ewig en dit was 'n beginselwedstryd.
In die geskiedenis van hierdie land was daar nog nooit so 'n wedstryd soos die waarmee ons geslaag het nie. Nog nooit in die geskiedenis van die Amerikaanse politiek is 'n groot probleem aangespreek nie, net soos die kiesers self.
Op 4 Maart 1895 het 'n paar Demokrate, die meeste lede van die Kongres, 'n toespraak aan die Demokrate van die land gerig waarin hulle beweer dat die geldvraag die belangrikste kwessie van die uur is, wat ook die reg van 'n meerderheid van die Demokrate beweer Party om die standpunt van die party oor hierdie uiters belangrike kwessie te beheer, afgesluit met die versoek dat alle gelowiges in gratis silwer muntstukke in die Demokratiese Party die beleid van die Demokratiese Party moet organiseer en beheer en beheer daaroor neem. Drie maande later, in Memphis, is 'n organisasie vervolmaak, en die silwer Demokrate het openlik en vrymoedig en moedig hul geloof verkondig en verklaar dat hulle, indien hulle sou slaag, die verklaring wat hulle afgelê het, sou uitkristalliseer en dan die konflik begin met 'n ywer wat die ywer nader wat die kruisvaarders wat Petrus die kluisenaar gevolg het, geïnspireer het. Ons silwer Demokrate het van oorwinning tot oorwinning gegaan, totdat hulle nou bymekaargekom het, nie om te bespreek, nie te debatteer nie, maar om die oordeel van die gewone mense van hierdie land uit te voer.
Maar in hierdie wedstryd is broer teen broer en pa teen seun geklee. Die warmste bande van liefde en kennis en assosiasie is buite rekening gelaat. Ou leiers is opsy gesit toe hulle geweier het om uiting te gee aan die gevoelens van diegene wat hulle sou lei, en nuwe leiers het ontstaan ​​om rigting aan hierdie saak van vryheid te gee. So is die wedstryd gevoer, en ons het hier vergader onder bindende en plegtige instruksies soos ooit op die verteenwoordigers van 'n volk vasgemaak was.
Ons kom nie as individue nie. Waarom, as individue, sou ons graag die man uit New York [Senator Hill] wou komplimenteer, maar ons het geweet dat die mense vir wie ons praat nooit bereid sou wees om hom in 'n posisie te plaas waar hy die wil van die Demokrate kon stuit nie Partytjie. Ek sê dit was nie 'n kwessie van persone nie, dit was 'n beginselvraag, en dit is nie met blydskap nie, my vriende, dat ons in konflik kom met diegene wat nou aan die ander kant geklee is. Die heer wat my net voorgegaan het (goewerneur Russell) het gepraat van die ou deelstaat Massachusetts. Laat ek hom verseker dat nie een persoon in hierdie konvensie die minste vyandigheid teenoor die mense van die staat Massachusetts het nie.
Maar ons staan ​​hier en verteenwoordig mense wat gelyk is voor die wet van die grootste stede in die staat Massachusetts. As u voor ons kom en ons vertel dat ons u sakebelange sal versteur, antwoord ons dat u ons sakebelange deur u optrede versteur het. Ons sê vir u dat u die definisie van 'n sakeman te beperk in die toepassing daarvan gemaak het. Die man wat vir loon in diens is, is net so 'n sakeman as sy werkgewer. Die prokureur in 'n plattelandse stad is net so 'n sakeman as die korporasie -advokaat in 'n groot metropool. Die handelaar by die kruispadwinkel is net so 'n sakeman as die handelaar van New York. Die boer wat soggens uitgaan en heeldag swoeg, in die lente begin en die hele somer swoeg, en deur die toediening van brein en spiere op die natuurlike hulpbronne van hierdie land, rykdom skep, is net so 'n sakeman as die man wat gaan op die Raad van Handel en wed op die graanprys. Die mynwerkers wat 1000 voet die aarde in gaan of 2 000 voet op die kranse klim en uit hul skuilplekke die edelmetale wat in die handelskanale gestort moet word, uitbring, is net soveel sakelui as die paar finansiële magnate wat die geld in 'n agterkamer in die hoek sit van die wêreld.
Ons kom praat vir hierdie breër klas sakelui. Ag. my vriende, ons sê nie een woord teen diegene wat aan die Atlantiese kus woon nie, maar teen die geharde pioniers wat al die gevare van die wildernis trotseer het, wat die woestyn laat blom het terwyl die roos daar weg is en hul kinders grootgemaak het na die natuur se hart, waar hulle hul stemme kan meng met die stemme van die voëls, daar waar hulle skoolhuise opgerig het vir die opvoeding van hul kinders en kerke waar hulle hul Skepper prys, en die begraafplase waar die as van hul dooies slaap en #8212 verdien die oorweging van hierdie party soos alle mense in hierdie land.
Dit is vir hulle wat ons praat. Ons kom nie as aggressors nie. Ons oorlog is nie 'n oorwinningsoorlog nie. Ons veg in die verdediging van ons huise, ons gesinne en die nageslag. Ons het petisie gedoen, en ons versoeke is verwerp. Ons het gesmeek en ons versoeke is verontagsaam. Ons het gesmeek, en hulle het gespot toe ons onheil gekom het.
Ons smeek nie meer nie, ons smeek nie meer nie, ons versoek nie meer nie. Ons tart hulle!
Die man uit Wisconsin het gesê dat hy bang is vir 'n Robespierre. My vriend, in hierdie land van die vrymense hoef jy nie bang te wees vir 'n tiran wat uit die mense sal opkom nie. Wat ons nodig het, is 'n Andrew Jackson om op te staan ​​soos Jackson gestaan ​​het, teen die aantasting van gesamentlike rykdom.
Hulle vertel ons dat hierdie platform gemaak is om stemme te haal. Ons antwoord hulle dat veranderende toestande nuwe kwessies veroorsaak dat die beginsels waarop Demokrasie rus net so ewig soos die heuwels is, maar dat dit op nuwe toestande toegepas moet word soos dit opduik. Voorwaardes het ontstaan ​​en ons probeer om aan die voorwaardes te voldoen. Hulle sê vir ons dat die inkomstebelasting nie hier ingebring moet word nie, dit is nie 'n nuwe idee nie. Hulle kritiseer ons vir ons kritiek op die Hooggeregshof van die Verenigde State. My vriende, ons het geen kritiek gelewer nie. Ons het eenvoudig die aandag gevestig op wat u weet. Lees die uiteenlopende menings van die hof as u kritiek wil hê. Dit sal u kritiek lewer.
Hulle sê ons het 'n ongrondwetlike wet aanvaar. Ek ontken dit. Die inkomstebelasting was nie ongrondwetlik toe dit aangeneem is nie. Dit was nie ongrondwetlik toe dit die eerste keer voor die hooggeregshof gaan nie. Dit het eers ongrondwetlik geword totdat een regter van mening verander het en daar kan nie van ons verwag word om te weet wanneer 'n regter van plan sal verander nie.
Die inkomstebelasting is 'n regverdige wet. Dit is bloot van plan om die las van die regering regverdig op die rug van die mense te plaas. Ek is ten gunste van 'n inkomstebelasting. As ek 'n man vind wat nie bereid is om sy deel van die las van die regering te betaal wat hom beskerm nie, vind ek 'n man wat onwaardig is om die seëninge van 'n regering soos ons s'n te geniet.
Hy sê dat ons die nasionale bankgeldeenheid teenstaan. Dit is waar. As u sal lees wat Thomas Benton gesê het, sal u agterkom dat hy in die soekgeskiedenis slegs een parallel met Andrew Jackson kon vind. Dit was Cicero, wat die sameswerings van Cataline vernietig en Rome gered het. Hy het vir Rome gedoen wat Jackson gedoen het toe hy die sameswering van die bank vernietig en Amerika gered het.
Ons sê op ons platform dat ons van mening is dat die reg om geld te munt en geld uit te gee 'n funksie van die regering is. Ons glo dit. Ons glo dat dit deel uitmaak van soewereiniteit en dat dit nie meer met veiligheid aan privaat persone gedelegeer kan word as die bevoegdheid om strafwette op te stel of belastingwette op te hef nie.
Jefferson, wat vroeër as 'n goeie Demokratiese gesag beskou is, het 'n ander mening as die heer wat ons van die minderheid aangespreek het. Diegene wat teen hierdie voorstel gekant is, vertel ons dat die uitgifte van papiergeld 'n funksie van die bank is en dat die regering die bankonderneming moet verlaat. Ek staan ​​eerder saam met Jefferson as by hulle, en vertel hulle, net soos hy, dat die kwessie van geld 'n funksie van die regering is en dat die banke uit die regeringsbedryf moet gaan.
Hulle kla oor die plank wat verklaar teen die lewensduur in die amp. Hulle het probeer om dit te dwing om dit te beteken wat dit nie beteken nie. Wat ons teenstaan ​​in die plank, is die lewensduur wat in Washington opgebou word, wat 'n ampsklas vestig en die deelname aan die voordele van die nederige lede van ons samelewing uitsluit. . . .
Laat ek die aandag vestig op twee of drie groot dinge. Die man uit New York sê dat hy 'n wysiging sal voorstel, met dien verstande dat hierdie verandering in ons wet nie kontrakte sal beïnvloed wat volgens die huidige wette in goud betaalbaar is nie. Maar as hy bedoel om te sê dat ons nie ons geldstelsel kan verander sonder om diegene te beskerm wat geld geleen het voordat die verandering aangebring is nie, wil ek hom vra waar hy, in die wet of in sedes, gesag kan vind om die skuldenaars nie te beskerm wanneer die Die wet van 1873 is aangeneem toe hy nou daarop aandring dat ons die skuldeiser moet beskerm. Hy sê dat hy ook hierdie platform wil aanpas om te verseker dat as ons nie die pariteit binne 'n jaar handhaaf nie, ons die silwer muntstuk sal opskort. Ons antwoord dat as ons iets voorstaan ​​wat ons glo suksesvol sal wees, ons nie verplig is om ons eie opregtheid te twyfel nie, deur te probeer wys wat ons sal doen as ons verkeerd is.
Ek vra hom, as hy sy logika op ons sal toepas, waarom hy dit nie op homself toepas nie. Hy sê dat hy wil hê dat hierdie land 'n internasionale ooreenkoms moet probeer bekom. Waarom vertel hy ons nie wat hy gaan doen as hulle nie 'n internasionale ooreenkoms kan bekom nie? Daar is meer rede vir hom om dit te doen as dat ons verwag dat ons nie die gelykheid sal handhaaf nie. Hulle het al dertig jaar probeer om 'n internasionale ooreenkoms te bekom, en hulle wag geduldig daarop, wat dit glad nie wil hê nie.
Nou, my vriende, laat ek by die belangrikste saak kom. As hulle ons hier vra waarom ons meer oor die geldvraag sê as wat ons oor die tariefvraag sê, antwoord ek dat as die beskerming sy duisende gedood het, die goudstandaard sy tienduisende gedaal het. As hulle ons vra waarom ons nie al hierdie dinge op ons platform bevat wat ons glo nie, antwoord ons hulle dat as ons die geld van die Grondwet herstel het, alle ander nodige hervormings moontlik sal wees, en dat totdat dit klaar is geen hervorming wat gedoen kan word nie.
Waarom is daar binne drie maande so 'n verandering in die sentiment van die land? Drie maande gelede, toe daar met selfvertroue beweer is dat diegene wat in die goudstandaard glo ons platforms sou raam en ons kandidate sou benoem, het selfs die voorstanders van die goudstandaard nie gedink dat ons 'n president sou kon kies nie, maar hulle het goeie redes vir die vermoede , want daar is vandag amper 'n staat wat vra vir die goue standaard wat nie binne die absolute beheer van die Republikeinse Party is nie.
Maar let op die verandering. Mnr. McKinley is op St. Mnr. McKinley was die gewildste man onder die Republikeine, en almal het drie maande gelede in die Republikeinse Party sy verkiesing voorspel.Hoe is dit vandag? Die man wat voorheen roem dat hy soos Napoleon lyk, sidder die man vandag as hy dink dat hy op die herdenking van die Slag van Waterloo benoem is. Nie net dit nie, maar terwyl hy luister, kan hy met toenemende duidelikheid die geluid van die golwe hoor terwyl hulle op die eensame oewers van St. Helena slaan.
Waarom hierdie verandering? Ag, my vriende. is die verandering nie duidelik vir iemand wat na die saak sal kyk nie? Dit is omdat geen privaat karakter, hoe suiwer ook al, geen persoonlike gewildheid, hoe groot ook al, die man kan beskerm teen die wraak van 'n verontwaardigde volk wat óf sal verklaar dat hy ten gunste is van die bevestiging van die goue standaard op hierdie volk, of wat bereid om die reg op selfbestuur oor te gee en wetgewende beheer in die hande van buitelandse magte en magte te plaas. . . .
Ons gaan vol vertroue dat ons sal wen. Hoekom? Omdat die belangrikste saak in hierdie veldtog nie 'n plek is waarop die vyand die stryd sal waag nie. Waarom, as hulle ons vertel dat die goudstandaard 'n goeie ding is, wys ons na hul platform en vertel hulle dat hul platform die party belowe om van 'n goue standaard ontslae te raak en bimetallisme te vervang. As die goue standaard 'n goeie ding is, waarom probeer u daarvan ontslae raak? As die goue standaard, en ek kan u aandag daarop vestig dat sommige van die mense wat vandag in hierdie byeenkoms is en wat u vertel dat ons ten gunste van internasionale bimetallisme moet verklaar en daardeur kan verklaar dat die goudstandaard verkeerd is en dat die beginsels van bimetallisme beter is, en hierdie mense vier maande gelede was oop en toegewyde voorstanders van die goudstandaard en het ons vertel dat ons nie twee metale saam met die hele wêreld kon wet nie.
Ek wil hierdie waarheid suggereer, dat as die goudstandaard 'n goeie ding is, ons ten gunste van die behoud daarvan moet verklaar en nie ten gunste daarvan om dit te laat vaar nie, en as die goudstandaard 'n slegte ding is, waarom moet ons dan wag tot ander nasies bereid is om ons te help om dit te laat gaan?
Hier is die strydlyn. Ons gee nie om oor watter kwessie hulle die stryd dwing nie. Ons is bereid om hulle te ontmoet oor beide kwessies of oor albei. As hulle vir ons sê dat die goue standaard die standaard van beskawing is, antwoord ons hulle dat hierdie, die mees verligte van alle nasies op aarde, nog nooit 'n goue standaard verklaar het nie, en albei die partye verklaar dit teen. As die goue standaard die standaard van beskawing is, hoekom, my vriende, moet ons dit dan nie hê nie? As hulle ons hieroor ontmoet, kan ons die geskiedenis van ons land voorstel. Meer nog, ons kan dit vir hulle sê dat hulle tevergeefs die geskiedenisblaaie sal deursoek om 'n enkele voorbeeld te vind waarin die gewone mense van enige land hulself ooit ten gunste van 'n goue standaard verklaar het. Hulle kan vind waar die houers van vaste beleggings het.
Mnr. Carlisle het in 1878 gesê dat dit 'n stryd is tussen die ledige houers van ledige kapitaal en die sukkelende massas wat die rykdom produseer en die belasting van die land en my vriende betaal, dit is bloot 'n vraag waaroor ons sal besluit aan watter kant die stryd van die Demokratiese Party. Aan die kant van die ledige houers van ledige kapitaal, of aan die kant van die sukkelende massas? Dit is die vraag wat die party eers moet beantwoord en daarna deur elke individu beantwoord moet word. Die simpatie van die Demokratiese Party, soos beskryf deur die platform, is aan die kant van die sukkelende massas, wat ooit die grondslag van die Demokratiese Party was.
Daar is twee idees van die regering. Daar is diegene wat meen dat as u net 'n wetgewing maak om die welgestelde welvarend te maak, hul voorspoed sal lek op diegene wat hieronder is. Die demokratiese idee was dat as u wetgewing maak om die massas voorspoedig te maak, hul voorspoed sy weg sal vind en deur elke klas wat daarop rus.
U kom na ons toe en vertel ons dat die groot stede ten gunste van die goue standaard is. Ek vertel jou dat die groot stede rus op hierdie breë en vrugbare weivelde. Verbrand u stede en verlaat ons plase, en u stede sal weer soos 'n toorkrag ontstaan. Maar vernietig ons plase en die gras groei in die strate van elke stad in die land.
Vriende, ons sal verklaar dat hierdie nasie oor elke vraag vir sy eie mense kan wetsbepalend sonder om te wag op die hulp of toestemming van enige ander nasie op aarde, en oor die aangeleentheid verwag ons om elke staat in die Unie te dra.
Ek sal die eerlike staat Massachusetts of die staat New York nie belaster deur te sê dat as burgers met die voorstel gekonfronteer word nie, hierdie nasie in staat is om sy eie sake te behartig? gesê dat die mense van die state ons hulpelose onmag as 'n nasie sal verklaar om ons eie sake te hanteer. Dit is weer die kwessie van 1776. Ons voorouers, toe hulle maar 3 miljoen was, het die moed gehad om hul politieke onafhanklikheid van elke ander nasie op aarde te verklaar. Sal ons, hulle nakomelinge, as ons tot 70 miljoen gegroei het, verklaar dat ons minder onafhanklik is as ons voorvaders? Nee, my vriende, dit sal nooit die oordeel van hierdie mense wees nie. Daarom gee ons nie om op watter lyne die stryd gevoer word nie. As hulle sê dat bimetallisme goed is, maar ons kan dit nie hê totdat een of ander nasie ons help nie, antwoord ons dat, in plaas van 'n goue standaard te hê omdat Engeland dit het, ons bimetallisme sal herstel en dan Engeland sal laat bimetallisme omdat die Verenigde State dit het.
As hulle dit waag om in die oop veld uit te kom en die goudstandaard as 'n goeie ding te verdedig, sal ons hulle tot die uiterste beveg, met die produksiemassas van die nasie en die wêreld agter ons. Nadat ons die kommersiële belange en die arbeidsbelange en al die swoegende massas agter die rug het, sal ons hul eise vir 'n goue standaard beantwoord deur vir hulle te sê: jy sal hierdie doringkroon nie op die voorhoof druk nie. Jy mag die mensdom nie aan 'n kruis van goud kruisig nie.
Bron: Amptelike verrigtinge van die Democratic National Convention gehou in Chicago, Illinois, 7, 8, 9, 10 en 11, 1896, (Logansport, Indiana, 1896), 226 �. Herdruk in Die Annale van Amerika, Vol. 12, 1895 �: Populisme, imperialisme en hervorming (Chicago: Encyclopedia Britannica, Inc., 1968), 100 �.
William Jennings Bryan - Geskiedenis
Uittreksel uit Famous Trials in American History.
In Maart 1925 het die Tennessee -wetgewer dit onwettig gemaak om evolusie in die openbare skole te onderrig. Later dieselfde jaar is John Scopes, 'n hoërskoolwetenskaponderwyser in Dayton, Tennessee, aangekla van die onderrig van evolusie. Dit was maklik genoeg om aan te toon dat hy die wet oortree het - - die basiese biologiehandboek wat hy toegewys het, insluit evolusie. Scopes het sy saak verloor, maar die verhoor is die belangrikste vir die uitwerking daarvan op die openbare mening. Dit het nasionale aandag getrek omdat dit 'n basiese konflik in die samelewing tussen "tradisionaliste" en "moderniste" weerspieël. (William Jennings Bryan verteenwoordig die tradisionaliste, en Clarence Darrow verteenwoordig die moderniste.) Die aanklaers wen hul saak in die hof, maar die idees wat hulle verteenwoordig, verloor aansienlike aansien.
In 1925 was William Jennings Bryan 'n beroemde populistiese politikus, wat drie keer die Demokratiese presidentskandidaat was (begin in 1896). Hy was ook 'n fundamentalistiese Christen wat hom beywer het om die onderrig van evolusie in openbare skole te verbied. Bryan het weke lank die slotrede saamgestel, wat die tradisionaliste se standpunt oor wetenskap en geloof verteenwoordig. Vanweë 'n tegniese aard het die verhoor geëindig voordat hy die toespraak kon lewer. -smv
Wetenskap is 'n wonderlike krag, maar dit is nie 'n leraar van sedes nie. Dit kan masjinerie vervolmaak, maar dit voeg geen morele beperkings by om die samelewing te beskerm teen die misbruik van die masjien nie. Dit kan ook reusagtige intellektuele skepe bou, maar dit bou geen morele roere vir die beheer van die menslike vaartuig wat deur storms gestuur word nie. Dit verskaf nie net die nodige geestelike element nie, maar sommige van die onbewese hipoteses beroof die skip van sy kompas en stel sodoende sy vrag in gevaar. In die oorlog het die wetenskap homself bewys as 'n bose genie; dit het oorlog vreesliker gemaak as wat dit ooit was. Die mens was tevrede om sy medemens op 'n enkele vlak-die aardoppervlak-te slag. Die wetenskap het hom geleer om in die water te gaan en van onder af op te skiet en in die wolke te klim en van bo af neer te skiet, en dit maak die slagveld drie keer so bloedig soos voorheen, maar die wetenskap leer nie broederliefde nie. Die wetenskap het die oorlog so hel gemaak dat die beskawing op die punt was om selfmoord te pleeg, en nou word ons vertel dat nuut ontdekte vernietigingsinstrumente die wreedhede van die laat oorlog triviaal sal laat lyk in vergelyking met die wreedhede van oorloë wat in die toekoms kan kom. As die beskawing gered moet word uit die wrak wat bedreig word deur intelligensie en nie deur liefde gewy is nie, moet dit gered word deur die morele kode van die sagmoedige en nederige Nasarener. Sy leringe, en Sy leringe alleen kan die probleme oplos wat die wêreld kwel en verwar.
Dit is die taak van die jurie om te bepaal of hierdie aanval op die Christelike godsdiens in die openbare skole van Tennessee toegelaat sal word deur onderwysers wat by die staat werk en uit die staatskas betaal word. Hierdie saak is nie meer plaaslik nie; die verweerder hou op om 'n belangrike rol te speel. Die saak het die afmetings van 'n koninklike stryd aangeneem tussen ongeloof wat probeer om deur middel van sogenaamde wetenskap en die verdedigers van die Christelike geloof te praat, deur die wetgewers van Tennessee. Dit is weer 'n keuse tussen God en Baäl, dit is ook 'n hernuwing van die saak in Pilatus se hof.
Weer kom krag en liefde van aangesig tot aangesig, en die vraag: "Wat moet ek met Jesus doen?" beantwoord moet word. 'N Bloedige, wrede leerstelling-Evolusie-eis, net soos die onstuimigheid negentienhonderd jaar gelede, dat Hy gekruisig word. Dit kan nie die antwoord wees van hierdie jurie wat 'n Christelike staat verteenwoordig nie en gesweer is om die wette van Tennessee te handhaaf. U antwoord sal regoor die wêreld gehoor word, dit word deur 'n menigte biddend verwag. As die wet tot niet gemaak word, sal daar blydskap wees oral waar God verwerp word, die redder bespot word en die Bybel bespot word. Elke ongelowige van elke soort en graad sal gelukkig wees. As die wet aan die ander kant gehandhaaf word en die godsdiens van die skoolkinders beskerm word, sal miljoene Christene u geseënd noem en met harte vol dankbaarheid tot God weer die groot triomfgesang sing: "Geloof van ons vaders, wat nog lewe, Ten spyte van kerker, vuur en swaard O hoe ons harte hoog klop van blydskap wanneer ons die heerlike woord hoor --- Geloof van ons vaders-Heilige geloof Ons sal U trou bly tot die dood toe! "
Verreweg die mees gevierde hofsaak in Rhea County en miskien in die hele Tennessee-geskiedenis was die geval van die staat Tennessee vs John Thomas Scopes, wat plaasgevind het in Dayton's Rhea County Courthouse 10-21 Julie 1925.
William Jennings Bryan (1860-1925) het in 1925 na Dayton gekom vir die Scopes Evolution Trial toe hy die wens uitgespreek het dat 'n skool wat 'n waarheid vanuit 'n Bybelse perspektief sou leer, op een van die skilderagtige heuwels van Dayton gevestig kan word.
'Waarom Dayton - van alle plekke?' Hierdie vraag, wat deur baie mense gevra word, word direk of indirek beantwoord in 'n boekie van 28 bladsye met dieselfde titel wat in 1925 deur F.E. Robinson en W.E. Morgan. In pers prosa spreek die publikasie 'kampioene van die oorlewing van die sterkstes' en 'volgelinge van die geringe Nazarener' aan en verwys dit na die komplekse godsdienstige en filosofiese kwessies wat by die verhoor betrokke is. Tans kan dit opgesom word as Darwinistiese teorie teenoor Bybelse teologie, akademiese vryheid van onderwysers teenoor die van studente, regeringsregte teenoor ouers, en klousules in die eerste en veertiende wysigings wat spraakvryheid, vestiging van godsdiens en persoonlike vryheid insluit.
Die boekie evalueer ook die politieke ontstaan ​​van die verhoor en veral die mengsel van politiek en godsdiens wat plaasgevind het toe William Jennings Bryan in Nashville 'n les gegee het oor "Is die Bybel waar?" 'n jaar voordat die wetgewer die evolusievraag bespreek het (Robinson 3, 11). Etlike honderde eksemplare van Bryan se lesing is by twee geleenthede aan die wetgewers gestuur (Russell 183). Een van die ontvangers was verteenwoordiger John Washington Butler, wat oorspronklik uit Huis Bill 185 was, wat verklaar: 'Dat dit onwettig sal wees vir enige onderwyser in enige van die universiteite, normale en alle ander openbare skole van die staat wat in geheel ondersteun word of deels deur die openbare skoolfondse van die staat, om enige teorie wat die verhaal van die Goddelike skepping van die mens ontken soos in die Bybel ontken, te onderrig, en om te leer dat die mens afstam van 'n laer orde van diere. " Die wetsontwerp is op 28 Januarie 1925 in die laer huis aanvaar met 'n stemming van 71 tot 5, wat op Vrydag 13 Maart 1925 deur die senaat 24 tot 6 goedgekeur is en deur die goewerneur Austin Peay op 21 Maart 1925 onderteken is, wat hoofstuk 27 word. van die Public Acts van Tennessee vir 1925. Oortreding van die wet word as 'n wangedrag beskou en 'n boete van $ 100-$ 500 vir elke oortreding opgelê (Grebstein 1, 3).
Benewens die filosofiese, godsdienstige en politieke fasette, noem die boekie Robinson en Morgan twee ietwat verwante redes vir "Waarom Dayton - van alle plekke?" Die eerste was 'n reaksie op 'n aanbod van 'n Amerikaanse burgerlike vryheidsunie om die nuwe wet te toets wat deur die Dayton -verhuizers en skuders 'n 'half speelse, half ernstige' plan was om 'iets te begin, en miskien sou dit interessant wees'. Die tweede was 'n ernstige ekonomiese bevestiging: 'Dayton sal haar plig teenoor haarself bedroef wees om nie hierdie uur van haar ligte gloeilamp te begryp en 'n geleentheid te maak vir selfvergroting met 'n paar onweerlegbare feite oor haar produkte en natuurlike hulpbronne nie . " Ondersteun deur tien bladsye prente, beskryf die boekie die landbouvoordele van die Dayton-gebied en sê dan: "Dayton bied vir nuwe nywerhede met voordele wat ongeëwenaard is" (Robinson 14-27)
Bogenoemde twee gedagtesstrome het bymekaar gekom in die gedagtes van een man: George W. Rappleyea, 'n metallurgiese ingenieur wat uit New York na Tennessee gekom het, getroud is met 'n meisie van Dayton en die bestuur van die siek Cumberland Coal and Iron Company in Dayton. Toe Rappleyea sy 4 Mei 1925 -uitgawe van die Chattanooga Daily Times, sien hy 'n artikel wat die potensiaal het om die ekonomiese droogte van Dayton te beëindig en 'n reën van ekonomiese voordele te bring. Rappleyea het die koerant geneem en na Robinson's Drug Store gegaan. Frank Earle Robinson, wat homself 'die bedwelmende apteker' genoem het, was die voorsitter van die skoolraad van Rhea County en 'n man met 'n burgerlike visie en aktiwiteit
Rappleyea het die artikel aan Robinson gewys, wat 'n aankondiging bevat van die New Yorkse hoofkwartier van die ACLU waarin gesê word: "Ons is op soek na 'n Tennessee-onderwyser wat bereid is om ons dienste te aanvaar om dit te toets. reg in die howe. Ons prokureurs dink dat 'n vriendskaplike toets gereël kan word sonder om 'n onderwyser sy of haar werk te kos "(Allem 56, 58:" Plan "5).
Rekeninge wat meer as 30-45 jaar later opgestel is deur verskillende navorsers wat onderhoude gevoer het met Robinson, Rappleyea, Scopes en ander, verskil soveel oor spesifieke besonderhede dat hulle slegs op belangrike punte geharmoniseer kan word. Dit is ten minste duidelik dat die volgende teen 5 Mei met Doc Robinson in sy drogistery vergader het om 'n moontlike toetssaak van die evolusiewet te bespreek: Rappleyea, superintendent van skole Walter White, advokaat Wallace C. Haggard, stadsadvokate Herbert B. Hicks en sy broer Sue K. Hicks (die oorspronklike "Boy Named Sue" van die Johnny Cash -treffer), en John Thomas Scopes. Sedert die gewone biologie -onderwyser, W.F. Ferguson, geweier om deel te wees van 'n toets, Scopes is gevra om te help, alhoewel hy die sokker-, basketbal- en bofbalafrigter was en wiskunde, fisika en chemie geleer het. Hy het ten minste 'n paar dae in die biologieklas vervang toe Ferguson siek was, maar Scopes het erken. 'Ek was nie seker of ek evolusie geleer het nie.' Hy het egter ingestem om te help. 'N Lasbrief is afgesweer, die pers en die ACLU is in kennis gestel, en die dekaan van die regsskool en die inwoner van Rhea County, dr John R Neal, het sy dienste aan Scopes beskikbaar gestel (Allem 58-64 de Camp 7-16, 433 Scopes 56-65).
Deur die pogings van die pers, die World's Christian Fundamentals Association en die choreograwe in die hof in Dayton, kondig William Jennings Bryan op 12 Mei aan dat hy bereid is om sonder vergoeding aan die verhoor deel te neem (Larson 60-61 Ginger 23 Allem 63). Omdat Bryan 'n voormalige minister van buitelandse sake was, 'n driemalige presidentskandidaat, vyftien jaar lank leier van die Demokratiese Party, 'n gewilde silwer-spreker van die Chautauqua-kring, en 'n bekende woordvoerder van Christelike fundamentalistiese idees, het sy aankoms op die toneel verhoor tot status in die groot liga en het die kwessies uitgebrei
Die dag na Bryan se aankondiging is Clarence Seward Darrow, Amerika se beroemdste kriminele advokaat, deur die joernalis H.L Mencken aangespoor om sy dienste gratis aan Scopes aan te bied: 'Niemand gee 'n skande oor die juffrou nie. Die ding om te doen is om 'n gek uit Bryan te maak. " Teen die einde van die week het beide Darrow en sy vriend, Dudley Field Malone, dr Neal van hul beskikbaarheid laat weet. Neal en Scopes was verheug, maar die ACLU was nie. Darrow was radikaal en opspraakwekkend, en Malone het nie die beste openbare beeld nie, aangesien hy 'n internasionale egskeidingsadvokaat was en 'n geskeide, afvallige Katoliek (de Camp 74, 78-80, 89-92 Fecher 199 Scopes 71-73).
Die volgende agt weke is gekenmerk deur 'n mengsel van ernstige regsmaneuvers en komiese tussenposes. Chattanooga -leiers het tevergeefs probeer om die verhoor te kry. Dayton -leiers het suksesvol teëgestaan ​​deur Scopes uit sy vakansie in Kentucky te herroep, die regsproses met twee maande te bespoedig en twee valse gevegte te reël om die belangstelling van die media te behou. Op 2 Julie in New York het die verdediging hul strategie beplan, waaronder die verbreding van die argument om wetenskap teen Fundamentalisme te ontken en die vryspraak van Scopes op te offer vir die geleentheid om 'n skuldigbevinding aan 'n hoër hof te appelleer in die hoop dat die aapwet ongrondwetlik verklaar (Allem 65-69, Scopes 69, 74-76 de Camp 130-131.
Terug in Dayton het die bevolking geswel van ongeveer 1800 tot ongeveer 5000 op die hoogtepunt van die verhoor. Daar was 'n toenemende karnavalatmosfeer: verversingsstalletjies, aap -aandenkings, eksentrieke soos "Johannes die Doper die Derde" en vreemdhede soos Joe Mendi, die opgeleide sjimpansee. En dan was daar die mediamense: drie nuusdienste en 120 verslaggewers, wie se verhale ongeveer twee miljoen woorde beloop het en waarvan H.L.Mencken, Joseph Wood Krutch, en Westbrook Pegler 65 telegraafoperateurs, wat meer woorde na Europa en Australië gestuur het as ooit oor 'n ander Amerikaanse gebeurtenis en Quin Ryan en die radiopersoneel van die Chicago Tribune se WGN, wat die eerste live national gedoen het uitsending van 'n Amerikaanse verhoor (de Camp 116, 147, 161-164, 171 Ginger 66 Proef 316).
Die amptelike hoofadvokaat vir die verdediging was dr John R. Neal, en hy is behulpsaam bygestaan ​​deur Clarence Darrow, Dudley Field Malone, Arthur Garfield Hays (ACLU -verteenwoordiger, agnostikus, Malone se vennoot in internasionale egskeidingsake), W.O. Thompson (Darrow se regsvennoot en plaasvervanger vir Bainbridge Colby, wat bedank het die dag voordat die verhoor begin het), en F.B. McElwee (voormalige student van Neal en plaasvervanger vir John L. Godsey, wat die eerste dag van die verhoor bedank het nadat hy aktief was in die beplanning en voorbereidings). Boonop het die verdediging as bibliotekaris en Bybelse gesag Charles Francis Potter (Modernistiese Unitaristiese prediker) (Scopes 65,91-92 de Camp 126, 166, 172-173).
In beheer van die vervolging was A.T. Stewart (prokureur -generaal vir die agtiende geregtelike kring). Saam met hom was William Jennings Bryan, William Jennings Bryan Jr. (Bryan se seun uit Los Angeles), Ben O. McKenzie (voormalige assistent -prokureur -generaal van Dayton), J. Gordon McKenzie (Ben se seun en 'n voormalige regter), Sue K. Hicks (van Dayton), Herbert B. Hicks (Sue se broer) en Wallace C. Haggard (swaer FE Robinson) (de Camp 124, 125 Allem 59).
Die persone wat die saak verhoor en bystaan, was onder groot druk vanweë die belangrikheid van die kwessies, die belangrikheid van sommige advokate, die warm weer in Julie, die teenwoordigheid van die media en die druk toestande van die hofsaal, wat gebou is om sitplek ongeveer 400, maar het ongeveer twee keer die getal sit en staan. Die voorsittende regter van die agtiende regterlike hof was John Tate Raulston, wat in Winchester gewoon het en 'n toegewyde Baptis was. Balju Robert "Bluch" Harris, offisier Jim Mansfield, en - in leen van die Chattanooga -polisiekantoor - help kaptein Marion Perkins en vier van sy mans, waarvan een, Kelso Rice, en regter Raulston verkies om balju te wees. . Die hofverslaggewer was mev McCloskey van die firma McCloskey en die seun wat die jurie se name gekies het, was Tommy J. Brewer (de Camp 83-84, 120, 161, 209-210 Gorman 2 Allem 73, 76 Proef 21 Harris).
Wat u nie geweet het van William Jennings Bryan nie. Wat u moet weet oor Darwin.
Christopher L. Webber is 'n biskoplike priester en skrywer van ongeveer dertig boeke, waaronder 'American to the Backbone', die biografie van die voortvlugtende slaaf en afskaffingsleier, James W.C. Pennington. Hy is 'n gegradueerde van die Princeton Universiteit en die General Theological Seminary wat gemeentes in Tokio, Japan en die New York gebied bedien het en tans in San Francisco woon. Die werk van William Jennings Bryan word meer volledig behandel in Christopher Webber se boek, "Give Me Liberty: Speeches and Speakers that Shaped America," Pegasus, 2014.
William Jennings Bryan (links) en Charles Darwin.
Die optrede van die wetgewer in Noord -Carolina om vergoeding te betaal aan slagoffers van 'n gedwonge sterilisasieprogram, vestig die aandag op 'n byna vergete hoofstuk uit die Amerikaanse geskiedenis. Dit kan ook 'n geleentheid bied om die berugte Scopes-verhoor in 'n breër lig te stel en reg te laat geskied aan die baie kwaadwillige William Jennings Bryan vir sy rol in die saak.
Die sterilisasies wat in soveel Amerikaanse state uitgevoer is, was 'n direkte gevolg van Charles Darwin se skrywe oor die evolusieteorie, geskrifte wat William Jennings Bryan ontstel het en hom daartoe gelei het dat hy hom in Amerikaanse skole onderrig het. Bryan was geen teoloog nie, maar 'n baie praktiese man wat gemoeid was met die gevolge. Sy doel in die lewe was om die wêreld 'n beter plek te maak en hy het geglo dat evolusie onderrig dit nie sou doen nie. Op een gebied het hy ten minste reg gehad.
Darwin het sy publikasie van Die oorsprong van spesies in 1859 met 'n tweede boek, Die afkoms van die mens, gepubliseer in 1871. Bryan het 'n lang verklaring vir die Scopes -verhoor voorberei, maar die verhoor het tot 'n einde gekom voordat hy dit in die rekord kon opneem. In sy verklaring het hy aangehaal uit Die afkoms van die menswaarin Darwin geskryf het:
By wilde mense word die swakkes in liggaam of gees gou uitgeskakel en diegene wat oorleef, toon gewoonlik 'n sterk gesondheidstoestand. Ons beskaafde mans, aan die ander kant, doen ons uiterste bes om die proses van uitskakeling na te gaan. tot op die laaste oomblik. Daar is rede om te glo dat inenting duisende bewaar het wat uit 'n swak grondwet vroeër aan pokke sou toegegee het. So propageer die swak lede van die beskaafde samelewing hul soort. Niemand wat die teel van huisdiere beoefen het, sal twyfel dat dit die menslike ras baie nadelig moet wees nie. Dit is verbasend hoe vinnig 'n gebrek aan sorg, of sorg wat verkeerd gerig word, tot die agteruitgang van 'n huishoudelike ras lei, maar behalwe in die geval van die mens self, is amper niemand so onkundig dat hy sy ergste diere laat ras nie.
Bryan was ontsteld. Darwin, skryf hy,
. . . onthul die barbaarse sentiment wat deur evolusie loop en die morele aard verdwerg van diegene wat 'n obsessie daarmee het. Kom ons ontleed die pasgemaakte aanhaling. Darwin praat met goedkeuring oor die wrede gewoonte om die swakke uit te skakel sodat slegs die sterkes sal oorleef, en kla dat "ons beskaafde manne ons uiterste bes doen om die proses van uitskakeling na te gaan." Hoe onmenslik is so 'n leerstelling soos hierdie! Hy dink dit is skadelik om 'asiele te bou vir die onbeskaamdes, gestremdes en siekes' of om vir die armes te sorg. Selfs die dokters kry kritiek omdat hulle "hul uiterste vaardigheid aanwend om die lewe van almal tot op die laaste oomblik te red". En let dan op sy vyandigheid teen inenting, want dit het "duisende bewaar wat uit 'n swak grondwet, maar vir inenting, aan pokke beswyk het!" Al die simpatieke aktiwiteite van die beskaafde samelewing word veroordeel omdat dit "die swak lede in staat stel om hul soort te propageer". . . . Kan enige leerstelling meer vernietigend wees vir die beskawing? En wat 'n kommentaar op evolusie! Hy wil hê dat ons moet glo dat evolusie 'n menslike simpatie ontwikkel wat uiteindelik so teer word dat dit die wet wat dit geskep het, weerlê en sodoende 'n terugkeer na 'n vlak uitnooi waar die blus van medelye en simpatie die brutale instinkte weer in staat sal stel om hul vooruitgang te doen ( ?) werk! . . . Laat niemand dink dat hierdie aanvaarding van barbaarsheid as die basiese beginsel van evolusie saam met Darwin gesterf het nie. (Herinneringe, bl. 550)
Bryan se kommer was oor die praktiese uitkomste, nie 'wat glo Christene?' maar "Watter verskil maak dit?" Dit lyk asof evolusie die verkeerde soort verskil maak, en in sy tyd het dit dikwels gebeur. Die ontwikkeling van wat nou "Sosiale Darwinisme" genoem word, is veels te ingewikkeld om in hierdie kort artikel regverdig behandel te word, maar dit lyk asof die Duitse militarisme in die Eerste Wêreldoorlog daardeur beïnvloed is en sommige mense het die Turkse volksmoord op Armeniërs geregverdig dieselfde gronde.
Dieselfde entoesiasme vir die verbetering van die mensdom, genaamd "eugenetika", het daartoe gelei dat 'n meerderheid van die state wette kon aanvaar wat die geselekteerde bevolkings, gewoonlik gevangenes en diegene met verstandelike vermoëns, kan steriliseer en kastreer. Veral Kalifornië het duisende sterilisasies uitgevoer. Ongemerk tydens die Scopes -verhoor was die publikasie in dieselfde jaar, 1925, van Mein Kampf waarin Adolf Hitler 'n beroep op die verbetering van die ras gedoen het deur die uitskakeling van minderwaardige mense: Jode, sigeuners, homoseksuele, verstandelik gestremdes en ander. Nadat die volle betekenis van die program aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog sigbaar geword het, het eugenetika en sosiale darwinisme 'n ander voorkoms gekry en die belangstelling om die mensdom te verbeter deur die metodes verdor.
Die voortdurende stryd oor die onderrig van evolusie in Amerikaanse klaskamers en hofgeboue blyk nou beperk te wees tot 'n konflik tussen wat wetenskaplikes glo en wat sommige Christene glo, maar ongelukkig word William Jennings Bryan se rol in die Scopes -verhoor in dieselfde terme gekarikaturiseer. Bryan het ongetwyfeld 'n simplistiese siening van die Bybel gehad, maar die rede waarom Bryan hom beywer het, was die rede waarom die meeste Amerikaners vandag waarskynlik sou saamstem: mense moet nie in 'n reuse -eksperiment as 'n instrument beskou word nie. Menslike vooruitgang word geskep wanneer samelewings nuwe en beter maniere vind om die swakste en gestremdes so volledig moontlik in die gemeenskap se lewe op te neem. Die wetgewer van Noord -Carolina het in sy verlede 'n belangrike stap geneem om 'n verkeerde draai te erken en het 'n voorbeeld gestel vir baie ander state.
Miskien is dit ook tyd om die reputasie van William Jennings Bryan te red uit die vlek van die Scopes -verhoor. Hy was nie 'n briljante en oorspronklike denker nie, maar hy was 'n man wat konsekwent vir die swakker lede van die samelewing gewerk het en die Demokratiese party aan die kant van diegene gelaat het wat in die vry-vir-almal-evolusionêre stryd van die ouderdom agtergebly het. industrialisasie.
Grootouers aan vaderskant, ooms en tantes
19 Maart 1860: 19 Maart 1860: Geboorte - Salem, Marion Co., IL
Bronne: Dowling Family Tree - Tim Dowling - rootsweb, 2001-2015 - - elektronies - I219664
--- : --- : Skakel
--- : --- : Foto
1 Oktober 1884: 1 Oktober 1884: Huwelik (met Mary Elizabeth Baird) - Jacksonville, Morgan Co., IL
tussen 4 Maart 1891 en 3 Maart 1895: tussen 4 Maart 1891 en 3 Maart 1895: Verkies - Lid van die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers uit Nebraska
tussen 5 Maart 1913 en 9 Junie 1915: tussen 5 Maart 1913 en 9 Junie 1915: Aangestel - Amerikaanse minister van buitelandse sake
26 Julie 1925: 26 Julie 1925: Death - Dayton, Rhea Co., TN
Op hierdie webwerf op 4 Julie 1883 begin die vooraanstaande Amerikaner William Jennings Bryan (1860-1925) met sy regspraktyk en reis na nasionale bekendheid. Die reguit, geesdriftige Bryan sou 'n kongreslid van Nebraska word, 'n drie-keer Demokratiese genomineerde vir president en minister van buitelandse sake onder president Woodrow Wilson.
Onderwerpe en reekse. Hierdie historiese merker word gelys in die onderwerplys: Regering en politiek. Boonop is dit ingesluit in die lys van die voormalige Amerikaanse presidente: #28 Woodrow Wilson -reeks. 'N Beduidende historiese datum vir hierdie inskrywing is 4 Julie 1883.
Ligging. 39 & deg 44.062 ′ N, 90 & deg 13.873 ′ W. Marker is in Jacksonville, Illinois, in Morgan County. Marker is in West State Street, net oos van West Street, aan die regterkant wanneer u wes ry. Raak vir kaart. Marker is by of naby hierdie posadres: 232 W State St, Jacksonville IL 62650, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne loopafstand van hierdie merker. The Farmers State Bank and Trust Company (ongeveer 300 voet weg, gemeet in 'n direkte lyn) 1858 Senaatswedren hier (ongeveer 600 voet weg) Lincoln en slawerny (ongeveer 600 voet weg) Potawatami -Indiane (ongeveer 700 voet weg) Lincoln en Jaquess ( ongeveer 0,3 myl weg) Greene Vardiman Black (ongeveer 0,3 myl weg) Die burgeroorlog -goewerneur (ongeveer 'n halwe myl daarvandaan) Whig Rivals and Friends (ongeveer 'n halwe myl weg). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Jacksonville.
In 1895 skryf Williams Jennings Bryan aan I. J. Dunn, 'n Omaha-prokureur en president van die Jackson Club, om 'n uitnodiging te weier om te spreek tydens die plaaslike Jefferson-Jackson Day-ete, 'n jaarlikse geleentheid wat deur die Demokratiese Party gehou word. Bryan, 'n politikus uit Nebraska, was reeds 'n nasionale politieke figuur wat twee termyne in die Huis van Verteenwoordigers gedien het (1890 en 1892) en die Demokratiese benoeming vir president van die Verenigde State in 1896 sou wen. Sy brief gee uiting aan sy politieke oortuigings en maak gebruik van die ideale van Andrew Jackson en Thomas Jefferson.
Bryan vergelyk hedendaagse gebeure in die sakewêreld en die bankwese met die vernietiging van Jackson van die Bank van die Verenigde State en konsentreer dan op Jefferson se verklaring in die Onafhanklikheidsverklaring dat "alle mense gelyk geskape is":
Van die vanselfsprekende waarhede wat in die onsterflike dokument uiteengesit word, is die verklaring dat 'Alle mense gelyk geskape is' die belangrikste, want dit is die mees fundamentele en begryp al die ander. Die toepassing daarvan sou nou die vrae wat die beskaafde wêreld pla, oplos, sowel as die misbruik van wetgewende gesag wat deur ons eie regering aangemoedig word, verwyder en byvoeg tot die wette wat ons nou het, soos bykomende standbeelde wat nodig is om elke burger te beskerm teen die genot van lewe, vryheid en die strewe na geluk.
Bryan sou die jongste presidentskandidaat vir 'n groot party word wanneer hy in 1896 op die ouderdom van ses en dertig die Demokratiese en Populistiese benoemings verdien, en nog twee keer (1900 en 1908). Gedurende die res van sy politieke loopbaan sou Bryan wetgewing ondersteun wat gehelp het om sy begrip van Jefferson se ideaal te bereik: